Iś

czasownik nieprzechodni niedokonany

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. iść

Źródła:

Wiktionary

Iście

doprawdy, naprawdę; niewątpliwie, istotnie

przysłówek sposobu

 (1.1) książk. albo podn. na pewno, prawdziwie

rzeczownik

 (2.1) rzad. odczasownikowy od|iść.

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Iściec

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

 (1.1) stpol. wierzyciel, ten, co ma roszczenie

 (1.2) stpol. dłużnik, ten, na którym ciąży główne zobowiązanie

 (1.3) stpol. winny, ten, który popełnił przestępstwo

 (1.4) daw. ten, który co komu pożycza, wierzyciel

 (1.5) daw. ten, który od kogo co pożyczył, jest komu co winien, dłużnik

 (1.6) daw. ten, który popełnił przestępstwo, winowajca, pozwany do sądu, oskarżony

 (1.7) daw. powód, strona wnosząca sprawę do sądu, oskarżyciel

 (1.8) daw. świadek, osoba składająca zeznania, stwierdzająca, poświadczająca co lub będąca świadkiem czego, obecna przy czym

 (1.9) daw. prawdziwy, rzeczywisty właściciel

 (1.10) daw. wykonawca, egzekutor czego

Źródła:

Wiktionary

Iścina

rzeczownik, rodzaj żeński

 (1.1) stpol. suma pieniężna główna (tj. nieobejmująca dodatkowych świadczeń pieniężnych, jak odsetki, kary umowne itp.) należna z różnych tytułów

Źródła:

Wiktionary

Iścizna

rzeczownik, rodzaj żeński

 (1.1) stpol. daw. suma pieniężna główna (tj. nieobejmująca dodatkowych świadczeń pieniężnych, jak odsetki, kary umowne itp.) należna z różnych tytułów

 (1.2) daw. suma pieniężna, zapłata

 (1.3) daw. własność stanowiąca majątek

Źródła:

Wiktionary

Iścić

dawniej:
1. urzeczywistniać coś;
2. spłacać, uiszczać;
3. głosić, twierdzić;
4. iścić się - urzeczywistniać się, dziać się

Źródła:

SJP.pl

Iśwara

w hinduizmie: najwyższy bóg, pan wszechświata

Iśwara (dewanagari ईश्वर trl. Īśvara, Iś oznacza „panowanie”) – w hinduizmie, Najwyższy Bóg osobowy, Pan bądź rządca wszechświata, jednak nie Stwórca. Zarządza formami zjawiskowymi i panuje nad duszami.

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Iść

1. kroczyć, stąpać, chodzić
2. wstępować gdzieś, udawać się, kierować się
3. dziać się, odbywać się
4. funkcjonować, działać
5. powodzić się, wieść się

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. pójść)

 (1.1) poruszać się, zmieniać swoje położenie za pomocą nóg, nie tracąc przy tym ani na chwilę kontaktu z podłożem

 (1.2) udawać się w jakimś kierunku lub celem wykonania jakiejś czynności, część drogi pokonując pieszo

 (1.3) przen. wydobywać się

 (1.4) o maszynach i urządzeniach funkcjonować

 (1.5) upływać, mijać

 (1.6) idzie, szło radzić sobie

 (1.7) o instalacji, przewodzie znajdować się, być położonym

 (1.8) być przeznaczonym do czegoś

 (1.9) następować w czasie

 (1.10) idzie, szło łódź. można, można było

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary