Ę

ósma litera alfabetu polskiego

rzeczownik, rodzaj nijaki

 (1.1) jęz. ósma litera polskiego alfabetu;

Ę ę

Ę – ósma litera alfabetu polskiego. Oznacza samogłoskę nosową.

Litera E z ogonkiem była używana w języku łacińskim od XII wieku (jako „E caudata”, ale dla oznaczania æ). Występuje w niektórych staro-saskich grupach wokalnych np. vęl (viel), gęven (geben), Mękel(e)nborg, również w północnogermańskim języku elfdalskim. Obecnie także jest używana w języku litewskim i w fonetycznych zapisach z kilku języków autochtonicznych Ameryki, takich jak język nawaho i język apacze zachodniego.

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia