komandor z żoną
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komandorem, dotyczący komandora
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do komandora, będący jego własnością
przymiotnik jakościowy
(3.1) taki jak u komandora, charakterystyczny dla komandora
Wiktionary
(2.1) W 1993 roku odznaczono go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.
Wiktionary
rzecz. komandor mos., komandoria ż.
Wiktionary
1. elitarny żołnierz wyszkolony do zadań specjalnych;
2. potocznie: żołnierz jednostki powietrznodesantowej; spadochroniarz, skoczek spadochronowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. żołnierz wyszkolony do zadań specjalnych
Wiktionary
rzecz. komando n., komandoska ż.
przym. komandoski
Wiktionary
1. elitarny żołnierz wyszkolony do zadań specjalnych;
2. potocznie: żołnierz jednostki powietrznodesantowej; spadochroniarz, skoczek spadochronowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: komandos
SJP.pl
przymiotnik od: komandos
SJP.pl
potocznie: spółka komandytowa - spółka w której co najmniej jeden wspólnik odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem i co najmniej jeden tylko do wysokości tzw. sumy komandytowej
SJP.pl
udziałowiec spółki komandytowej odpowiadający za zobowiązania spółki wyłącznie swoim wkładem kapitałowym (do wysokości tzw. sumy komandytowej); komandytor
SJP.pl
Komandytariusz (od wł. "commendatore") – wspólnik w spółce komandytowej, który ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki tylko do wysokości sumy komandytowej.
Wikipedia
udziałowiec spółki komandytowej odpowiadający za zobowiązania spółki wyłącznie swoim wkładem kapitałowym (do wysokości tzw. sumy komandytowej); komandytariusz
SJP.pl
przymiotnik od: komandyta
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odrzecz. od: komandyta
Wiktionary
rzecz. komandyta m., komandytariusz m., komandytor m., komandytarium n.
Wiktionary
przymiotnik od: Komańcza, wieś gminna w województwie podkarpackim; komańczowski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Komańczy, związany z Komańczą
Wiktionary
rzecz. Komańcza ż., komańczanin m., komańczanka ż.
przym. komańczowski
Wiktionary
(1.1) komańczowski
Wiktionary
członek koczowniczego ludu tureckiego; Kuman, Połowiec
SJP.pl
dokuczliwy owad wilgociolubny, którego samice żywią się krwią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. niewielki latający owad z rodziny nazwa systematyczna|Culicidae|ref=tak., znany ze swędzących ugryzień;
(1.2) mot. motorower marki Komar;
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj komary pogryzły mnie już kilka razy.
(1.2) Jeżdżę do szkoły starym komarem po dziadku.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mar, AS: kõmar
Wiktionary
rzecz. komarnica ż., przekomarzanie n.
:: zdrobn. komarek mzw.
:: fż. komarzyca ż.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarowy, komarzy
Wiktionary
(1.1) moskit; reg. pozn. nyga, gw. Górny Śląsk kopruch
(1.2) komarek, bzyk
Wiktionary
zdrobnienie od: komar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od komar
(1.2) iron. komar
(1.3) pieszcz. mot. motorower marki Komar
Wiktionary
(1.2) Taki już jest los komarka, że ginie pod łapą Czesia.
(1.3) Pan Gienek zawsze stawia swojego komarka pod naszym oknem.
Wiktionary
rzecz. komarowate nmos., Komar mzw., komar mzw., komarnica ż., przekomarzanie n., komarzyca ż.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarowy, komarzy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Komarna
Wiktionary
rzecz. Komarno n.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. gwarowo: gęsta siatka dla ochrony przed komarami;
2. miejsce składowania i przechowywania serów, żętycy i bryndzy
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. komarnianin m., komarnianka ż.
przym. komarniański
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komarować.
Wiktionary
czas. komarować ndk.
Wiktionary
rodzina owadów żywiących się krwią ludzi i zwierząt, żyjących nieomal na całym świecie, często przenoszących bakterie chorobotwórcze; komary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ent. nazwa systematyczna|Culicidae|Meigen|ref=tak., rodzina owadów z rzędu muchówek;
Wiktionary
Komarowate, komary (Culicidae) – występująca na całym świecie rodzina owadów (nadrodzina Culicoidea) z rzędu muchówek. Znanych jest ponad 40 rodzajów i ok. 3,5 tys. gatunków komarów. Dawniej do rodziny komarowatych zaliczano także jako podrodziny: Chaoborinae (obecnie rodzina Chaoboridae) i Dixinae (obecnie rodzina Dixidae).
Wikipedia
(1.1) Czy wszystkie komarowate ssą krew?
Wiktionary
rzecz. komar mzw., komarek mzw., komarzyca ż., przekomarki lm nm., przekomarzanie n.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarzy
Wiktionary
o cechach komarowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
potocznie: przysypiać lub przemieszkiwać gdzieś, zwłaszcza w nieswoim mieszkaniu
SJP.pl
mieszkaniec Komarowa Osady
SJP.pl
mieszkanka Komarowa Osady
SJP.pl
Komarowo (nazwa oboczna: Karolewo, niem. "Karlshof") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.
W roku 2021 miejscowość liczyła 608 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Komarów Osada
SJP.pl
przymiotnik od: komar; komarzy
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do komara
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący komara, określający komara
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla komara, mający cechy komara
Wiktionary
rzecz. komar mzw., Komar mzw., komarek mzw., komarnica ż., przekomarzanie n., komarzyca ż.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarzy
Wiktionary
(1.1) war. komarzy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gwara więzienna sen
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃maˈrũnɛk, AS: kõmarũnek
Wiktionary
(1.1) pot. kima, kimono; zob. też łóżko
Wiktionary
rodzina owadów żywiących się krwią ludzi i zwierząt, żyjących nieomal na całym świecie, często przenoszących bakterie chorobotwórcze; komarowate
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ komar
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do komara
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący komara, określający komara
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla komara, mający cechy komara
Wiktionary
rzecz. komarowate nmos., komar mzw., Komar mzw., komarek mzw., komarnica ż., przekomarzanie n., komarzyca ż.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarowy
Wiktionary
(1.1) war. komarowy
Wiktionary
samica komara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. samica komara
Wiktionary
(1.1) Nie ma strachu. Malarię przenoszą tylko komarzyce, wystarczy je wyłapać – śmieje się jeden z oficerów.
(1.1) Po ugryzieniu przez komarzycę musiałam dostać zastrzyk, bo strasznie opuchło mi oko.
Wiktionary
rzecz. komar mzw., komarek mzw., Komar mzw., komarowate nmos.
czas. przekomarzać się ndk.
przym. komarowy, komarzy
Wiktionary
zgrubienie od: komar
SJP.pl
Komarów-Osada – wieś (dawne miasto) w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Komarów-Osada.
Komarów uzyskał lokację miejską w 1748 roku, zdegradowany w 1869 roku. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Komarów-Osada. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Komarówka Podlaska
SJP.pl
1. nazwa kilku wsi w Polsce i Rosji;
2. nazwa wielu wsi na Białorusi i Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
łączenie, scalanie, gromadzenie w jednym miejscu dużej liczby rzeczy lub zjawisk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. połączenie czegoś w całość
(1.2) urz. łączenie gruntów rolnych w celu zlikwidowania rozproszonych, niewielkich działek jednego właściciela i utworzenia gospodarstwa o zwartej powierzchni
Wiktionary
Ko
Wikipedia
rzecz. komasowanie n.
przym. komasacyjny
czas. komasować ndk., skomasować dk.
Wiktionary
(1.1-2) scalenie
Wiktionary
dotyczący komasacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zamieszkująca lub pochodząca z okolic jeziora Como
Wiktionary
(1.1) Był to Komasek, to jest Włoch z okolic jeziora Como na pograniczu ze Szwajcarią, a więc siłą rzeczy znać musiał architekturę Lombardii i Mediolanu, co się w jego twórczości mocno uwidoczniło.
(1.1) Przebudowa poznańskiego ratusza miała miejsce w latach 1550-1560 według projektu Jana Baptysty Quadra, Komaska z okolic Lugano.
(1.1) Reprezentacyjne dzieła kamienne po 1580 roku na ogół wykonywane były w warsztatach Meklemburgii, w których przewodnimi artystami byli Niderlandczycy współpracujący z Komaskami i miejscowymi.
(1.1) Na twórców północnolombardzkich przyjęto więc nie do końca właściwe historycznie, choć poprawne stylistycznie, określenie „Komasek”, zadomowione już w polskojęzycznej literaturze z zakresu historii sztuki, choć głównie w odniesieniu do czasów nowożytnych.
Wiktionary
rzecz. Como n.
przym. komaski
Wiktionary
Komasin – wieś pałucka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Wapno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wieś ta powstała z połączenia terenów zwanych "Hub Srebno Górskich" i "Podolinka".
Wikipedia
przedstawiciel grupy rzemieślników, budowniczych i architektów, pochodzących z okolic jeziora Como (pogranicze włosko-szwajcarskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komasować.
Wiktionary
czas. komasować ndk.
rzecz. komasacja ż.
Wiktionary
łączyć jakieś elementy w całość, scalać, zespalać
SJP.pl
czasownik
(1.1) wykonywać komasację gruntów
(1.2) łączyć dane elementy w całość
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃maˈsɔvat͡ɕ, AS: kõmasovać
Wiktionary
rzecz. komasowanie n., komasacja
Wiktionary
(1.2) zespalać, spajać
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nierozpoznawalna słuchem odległość między dwoma dźwiękami, pozornie tej samej wysokości; koma
2. wada układu optycznego; koma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. bardzo mały interwał wynikły ze strojenia jednego dźwięku na dwa różne sposoby;
(1.2) fiz. inaczej: koma
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mat, AS: kõmat
Wiktionary
1. aberracja komatyczna - wada układu optycznego, polegająca na tym, że wiązka promieni, która wychodzi z punktu położonego poza osią optyczną, tworzy po przejściu przez układ optyczny obraz tego punktu w kształcie przecinka; koma;
2. związany ze snem lu śpiączką, np. środki komatyczne - środki nasenne
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Komańcza (łem. Команча, Команча) – wieś w południowo-wschodniej Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza. Ma status sołectwa. Leży w Dolinie rzeki Osławicy i potoku Barbarka (dawniej Kumaniecki Potok). Siedziba gminy Komańcza.
Wikipedia
mieszkaniec Komańczy
SJP.pl
mieszkanka Komańczy
SJP.pl
przymiotnik od: Komańcza, wieś gminna w województwie podkarpackim; komaniecki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Komańczy, związany z Komańczą
Wiktionary
rzecz. Komańcza ż., komańczanin m., komańczanka ż.
przym. komaniecki
Wiktionary
(1.1) komaniecki
Wiktionary
1. maszyna rolnicza do zbioru roślin uprawnych;
2. maszyna stosowana w górnictwie do wydobycia węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. wieloczynnościowa maszyna rolnicza do zmechanizowanego zbierania plonów
(1.2) pot. wieloczynnościowe urządzenie lub narzędzie, np. drukarka, skaner i faks w jednym albo scyzoryk o wielu ostrzach
(1.3) slang. komputer
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rolnik wjeżdża kombajnem na pole. Jedzie i jedzie, i jedzie, i nagle wali ręką w czoło: — No kurczę, znowu zapomniałem zasiać!
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mbajn, AS: kõmbai ̯n
Wiktionary
rzecz. kombajnista mos., kombajnistka ż., kombajner mos., kombajnowanie n.
czas. kombajnować ndk.
przym. kombajnowy
Wiktionary
osoba obsługująca kombajn; kombajnista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) techn. roln. kierowca kombajnu
Wiktionary
rzecz. kombajn m., kombajnista m.
przym. kombajnowy
Wiktionary
(1.1) kombajnista
Wiktionary
kobieta obsługująca kombajn; kombajnistka
SJP.pl
osoba obsługująca kombajn; kombajner
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) techn. roln. kierowca kombajnu
Wiktionary
rzecz. kombajn m., kombajner m.
przym. kombajnowy
Wiktionary
(1.1) kombajner
Wiktionary
kobieta obsługująca kombajn; kombajnerka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kombajnować.
Wiktionary
czas. kombajnować ndk.
rzecz. kombajn mrz.
Wiktionary
czasownik
(1.1) roln. sprzątać zboże kombajnem
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mbajˈnɔvat͡ɕ, AS: kõmbai ̯novać
Wiktionary
rzecz. kombajn mrz., kombajnowanie n.
Wiktionary
przymiotnik od: kombajn
SJP.pl
odnoszący się do kombatanta, właściwy kombatantom
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kombatantami, dotyczący kombatantów
Wiktionary
rzecz. kombatant mos., kombatantka ż.
Wiktionary
1. ogół kombatantów, weteranów regularnych formacji wojskowych, oddziałów partyzanckich lub uczestnik ruchu oporu;
2. bycie kombatantem
SJP.pl
były żołnierz regularnych formacji wojskowych, oddziałów partyzanckich lub uczestnik ruchu oporu; weteran
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) emerytowany żołnierz i były uczestnik wojny
Wiktionary
Kombatant (z fr. "combattant") – żołnierz regularnych sił zbrojnych, oddziałów partyzanckich lub członek ruchu oporu zaangażowany w walkę w trakcie konfliktu zbrojnego. Osoba o szczególnym statusie w prawie konfliktów zbrojnych. Także potoczne określenie weterana.
Wikipedia
IPA: kɔ̃mˈbatãnt, AS: kõmbatãnt
Wiktionary
rzecz. kombatanctwo n.
:: fż. kombatantka ż.
przym. kombatancki
Wiktionary
(1.1) weteran
Wiktionary
combi;
1. rodzaj przedłużonego nadwozia samochodowego przystosowanego do przewożenia osób bądź towarów;
2. samochód o typie nadwozia o takiej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mot. typ nadwozia
(1.2) mot. samochód z nadwoziem typu kombi (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kierowca passata kombi cudem uszedł z życiem.
(1.2) pot. Będzie chryja, bo znowu zaparkowałeś kombi tuż pod oknami szefa.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mbʲi, AS: kõmbʹi
Wiktionary
(1.2) rzad. war. combi; pot. żart. trumniak
Wiktionary
potocznie: samochód kombi
SJP.pl
stanowisko służące zwierzęciu zarówno do pobierania karmy, jak i do odpoczynku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kombinat
Wiktionary
(1.1) To nie kombinat, lecz tylko mały kombinacik.
Wiktionary
rzecz. kombinat m.
Wiktionary
1. łączenie różnych elementów w pewną całość;
2. całość, układ powstały z połączenia jakichś elementów;
3. sprytny, często nieuczciwy plan, manewr; podstęp, oszustwo;
4. nieuczciwe, podstępne działanie; machinacja, machlojka;
5. złożona konkurencja narciarska;
6. w szachach: niespodziewany manewr taktyczny, prowadzący do zdecydowanej zmiany układu sił na szachownicy;
7. w kombinatoryce: dowolny podzbiór utworzony z elementów danego zbioru skończonego, w którym kolejność elementów nie jest istotna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łączenie składowych w całość oraz efekt tego działania
(1.2) pomysłowy plan, nierzadko nieuczciwy
(1.3) mat. podzbiór zbioru skończonego o określonej liczbie elementów, których porządek nie jest istotny
(1.4) sport. szachy nieprzewidziany, forsowny manewr taktyczny wyraźnie zmieniający układ sił na szachownicy
(1.5) sport. narciarstwo konkurencja złożona, w której o zwycięstwie decyduje suma uzyskanych wyników z poszczególnych etapów
(1.6) przest. część bielizny damskiej pod postacią spodu pod suknię
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kombinat mrz., kombinator mos., kombinatorka ż., kombinatorstwo n., kombinatoryka ż., kombinerki nmos.
czas. kombinować, skombinować, wykombinować
przysł. kombinacyjny, kombinatorski, kombinatoryczny
Wiktionary
(1.1) kolaż, kompozycja, łączenie, połączenie, synteza, zestaw, zestawienie
(1.2) machinacja, machlojka
Wiktionary
dotyczący kombinatu - zespołu kilku zakładów przemysłowych działających pod wspólnym zarządem i związanych ze sobą pod względem organizacyjnym i technologicznym
SJP.pl
zdrobnienie od: kombinacja
SJP.pl
dotyczący kombinacji, związany z kombinacją, np. zdolności kombinacyjne, układ kombinacyjny
SJP.pl
1. zespół kilku zakładów przemysłowych działających pod wspólnym zarządem i związanych ze sobą pod względem organizacyjnym i technologicznym;
2. potocznie: instytucja, organizacja rozbudowana do rozmiarów trudnych do ogarnięcia, zarządzania; kolos, gigant, moloch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zarz. zespół kilku zakładów przemysłowych powiązanych organizacyjnie i technologicznie;
Wiktionary
Kombinat – przedsiębiorstwo stanowiące zespół zakładów, działające pod wspólnym zarządem.
Wikipedia
(1.1) Kombinat metalurgiczny składa się z dwóch wielkich pieców, dwóch walcowni oraz dwóch linii ciągłego odlewania stali (COS).
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈbʲĩnat, AS: kõmbʹĩnat
Wiktionary
rzecz. kombinacja ż., kombinowanie n., kombinacik mrz.
czas. kombinować ndk.
Wiktionary
odmiana krzyżówki polegająca na przenoszeniu liter odgadniętych wyrazów z jednego diagramu do drugiego, według określonej zasady, w celu uzyskania rozwiązania
SJP.pl
1. potocznie: osoba cechująca się sprytem, krętactwem, oszustwem; szachraj, krętacz, cwaniak, kanciarz;
2. środowiskowo: osoba uprawiająca kombinację alpejską lub norweską (sport zimowy będący połączeniem skoków i biegów narciarskich)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek ze zdolnościami do kombinowania i do spekulacji, często nieuczciwej
(1.2) sport. narciarz biorący udział w kombinacji
Wiktionary
rzecz. kombinacja ż., kombinatorstwo n.
:: fż. kombinatorka
czas. kombinować
przym. kombinatorski, kombinacyjny
Wiktionary
(1.1) spryciarz, spekulant
Wiktionary
kobieta cechująca się sprytem, krętactwem, oszustwem; szachrajka, krętaczka, cwaniara, kanciara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od kombinator
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mbʲĩnaˈtɔrka, AS: kõmbʹĩnatorka
Wiktionary
zob. kombinator.
Wiktionary
dotyczący kombinatora - osoby cechującej się sprytem, krętactwem, oszustwem; szachrajski, krętacki, cwaniacki, kanciarski
SJP.pl
potocznie: umiejętność sprytnego robienia interesów, wiążąca się najczęściej z metodami nieuczciwymi, podstępem, oszustwem; cwaniactwo, kanciarstwo, szachrajstwo
SJP.pl
1. książkowo: występujący w określonych kombinacjach (połączeniach);
2. w matematyce: dotyczący kombinatoryki - dyscypliny matematycznej badającej własności zbiorów skończonych
SJP.pl
dyscyplina matematyczna badająca własności zbiorów skończonych, stosowana m.in. w teorii liczb, rachunku prawdopodobieństwa oraz w informatyce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. dział matematyki zajmujący się badaniem liczby możliwych do utworzenia konfiguracji, które spełniałyby określone warunki w danej strukturze matematycznej;
Wiktionary
Kombinatoryka – dział matematyki badający struktury skończone lub nieskończone, ale przeliczalne. Np. określenie, ile jest podzbiorów "k"-elementowych w zbiorze "n"-elementowym stanowi jedno z typowych zagadnień kombinatoryki. Nazwa dyscypliny pochodzi od G.W. Leibniza.
Wikipedia
(1.1) O dziwo nie miałem najmniejszego problemu ze zrozumieniem kombinatoryki w liceum.
Wiktionary
przym. kombinatoryczny
przysł. kombinatorycznie
rzecz. kombinacja ż.
Wiktionary
przymiotnik od: kombinat
SJP.pl
proste wielofunkcyjne narzędzie służące m.in. do cięcia drutu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) techn. narzędzie ręczne, rodzaj szczypiec o uniwersalnym zastosowaniu;
Wiktionary
Kombinerki (szczypce uniwersalne) – jednoręczne szczypce uniwersalne, przeznaczone do drobnych prac takich jak: przytrzymywanie elementów, ich cięcie, zgniatanie, zaginanie czy kształtowanie.
Część robocza kombinerek składa się (kolejno od końca):
Ich rączki mogą być pokryta izolatorem z tworzyw sztucznych (wówczas nadają się do prac elektrycznych).
Wikipedia
rzecz. kombinacja ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jednoczęściowe ubranie ochronne;
Wiktionary
Kombinezon – jednoczęściowe ubranie, będące połączeniem bluzy ze spodniami, najczęściej pełniące funkcję ubrania roboczego lub sportowego (np. kombinezon narciarski).
Kombinezonami nazywa się też czasem ubrania dwuczęściowe, gdy bluza i spodnie (najczęściej ogrodniczki) tworzą komplet.
Wikipedia
(1.1) Normalnie odbijają się od osłony kokpitu, choć chętnie zagłębiłyby się w twoim kombinezonie i bebechach, by wydostać się po drugiej stronie.
(1.1) Na naszych kombinezonach pojawiły się granatowe naszywki.
Wiktionary
1. zestawiać elementy w spójną całość; łączyć, zespalać, jednoczyć;
2. potocznie: sprytnie przeprowadzać jakieś plany, prowadzić podejrzane, nieuczciwe interesy; kręcić, mieszać, motać;
3. potocznie: szukać rozwiązania jakiegoś problemu, zastanawiać się nad czymś; główkować, rozmyślać;
4. potocznie: robić coś, poprawiać, zmieniać, zwykle w sposób nieudolny lub niezupełnie uczciwy; grzebać, majstrować, manipulować;
5. potocznie o kobiecie i mężczyźnie: nawiązywać intymne stosunki
SJP.pl
1. zestawiać elementy w spójną całość; łączyć, zespalać, jednoczyć;
2. potocznie: sprytnie przeprowadzać jakieś plany, prowadzić podejrzane, nieuczciwe interesy; kręcić, mieszać, motać;
3. potocznie: szukać rozwiązania jakiegoś problemu, zastanawiać się nad czymś; główkować, rozmyślać;
4. potocznie: robić coś, poprawiać, zmieniać, zwykle w sposób nieudolny lub niezupełnie uczciwy; grzebać, majstrować, manipulować;
5. potocznie o kobiecie i mężczyźnie: nawiązywać intymne stosunki
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skombinować)
(1.1) łączyć różne części w spójną całość
(1.2) pot. zdobywać dzięki sprytowi
(1.3) pot. wyciągać wnioski na podstawie jakichś danychfakt.
czasownik przechodni niedokonany (dk. wykombinować)
(2.1) pot. szukać wyjścia z sytuacji, zastanawiać się nad rozwiązaniem problemu
(2.2) pot. sprytnie, na granicy uczciwości lub nieuczciwie załatwiać interesy
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(3.1) pot. majstrować w czymś
(3.2) pot. nawiązywać intymne relacje
Wiktionary
(2.2) Kombinują jak się da, żeby coś zarobić.
Wiktionary
rzecz. kombinat mrz., kombinacja ż., kombinator mos., kombinowanie n.
przym. kombinacyjny, kombinowany
Wiktionary
(1.1) komponować, łączyć, zespalać, zestawiać
Wiktionary
rodzaj stroju, szorty i bluzka zszyte razem
SJP.pl
samochód łączący cechy auta osobowego, kombi i vana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typ nadwozia samochodów osobowych, pośredniego pomiędzy kombi a van, które może być dostawcze lub rodzinne;
Wiktionary
Au
Wikipedia
wielofunkcyjne urządzenie elektryczne do przygotowywania posiłków; combiwar
SJP.pl
Kombiwar – sprzęt kuchenny składający się z naczynia, panelu sterowniczego oraz pokrywy grzejnej, wyposażonej w wentylator, dzięki któremu znajdujące się w naczyniu produkty są owiewane strumieniem gorącego powietrza (termoobieg). Taka konstrukcja powoduje, iż produkty są pieczone szybko i równomiernie.
Wikipedia
combo;
1. kilkuosobowy zespół jazzowy;
2. urządzenie łączące cechy dwóch lub więcej typów urządzeń;
3. potocznie: połączenie, kombinacja
SJP.pl
zakonnik Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego - katolickiego zgromadzenia zakonnego powstałego w 1979 roku
SJP.pl
Misjonarze Kombonianie Serca Jezusowego – zgromadzenie misyjne pracujące we wspólnotach międzynarodowych na czterech kontynentach.
Obecnie liczy prawie 1800 misjonarzy, 1800 sióstr zakonnych i 200 misjonarzy i misjonarek świeckich, którzy swym stylem życia i działalnością całkowicie poświęcają się służbie misyjnej wśród narodów i grup etnicznych jeszcze nieznających Dobrej Nowiny lub ewangelizowanych niedostatecznie.
Wikipedia
zakonnik Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego - katolickiego zgromadzenia zakonnego powstałego w 1979 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek katolickiego męskiego zgromadzenia zakonnego, założonego przez św. Daniela Comboniego;
Wiktionary
(1.1) Pani Abramowicz ma syna u kombonianów w Rzymie.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. kombonianka ż.
przym. komboniański
Wiktionary
członkini zakonu: Siostry Misjonarki Kombonianki (SMC)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica ze zgromadzenia komboniańskiego
Wiktionary
rzecz.
:: fm. kombonianin m.
przym. komboniański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kombonianami lub komboniankami, dotyczący kombonianów lub kombonianek
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do kombonianów lub kombonianek, będący ich własnością
Wiktionary
rzecz. kombonianin m., kombonianka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim
SJP.pl
Kombornia (dawniej też: "Kąbornia") – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Korczyna. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kombornia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Kombornia (wieś na Podkarpaciu)
SJP.pl
wodorost morski, używany w japońskiej kuchni do przyprawiania potraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) plechaechy jadalnych wodorostów, najczęściej listownicy japońskiej, używane w kuchniach wielu krajów wschodnioazjatyckich;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Tempeh należy (podobnie jak soję) długo gotować z kombu, warzywami i sosem sojowym.
Wiktionary
[czytaj: kombucza] kwaskowaty, musujący napój japoński ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji; kombucza
SJP.pl
kwaskowaty, musujący napój japoński ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji; kombucha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. napój ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji przez tzw. „grzybek” herbaciany;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
dawniej: spalenie, oparzenie
SJP.pl
potocznie: komentować w internecie
SJP.pl
potocznie: komentarz w internecie; komć, koment
SJP.pl
Krzysztof Komeda, pseudonim Krzysztofa Trzcińskiego (1931 - 1969), polskiego pianisty jazzowego i kompozytora
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. gatunek dramatu lub filmu, obejmujący utwory o wesołym nastroju, lekkiej i pogodnej tematyce, charakteryzujące się humorem, wesołością i pomyślnym zakończeniem;
2. utwór reprezentujący gatunek komediowy;
3. nieszczere zachowanie, udawanie w celu wprowadzenia kogoś w błąd; hipokryzja, obłuda, fałsz, intryga;
4. potocznie: śmieszna sytuacja, coś niepoważnego; cyrk, kabaret, heca, szopka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teatr. film. utwór sceniczny lub filmowy przedstawiający w sposób zabawny lub satyryczny postacie, obyczaje, wydarzenia itp.;
(1.2) sytuacja oceniana przez kogoś jako śmieszna lub niepoważna
(1.3) obłudne zachowanie kogoś, kto odgrywa jakąś rolę, aby odnieść korzyści
Wiktionary
Komedia (łac. "comoedia", z gr. κωμῳδία "komodia", od wyrazów κῶμος "komos" – pochód i ᾠδή "ode" – pieśń) – jeden z trzech, obok tragedii i dramatu właściwego, gatunków dramatycznych. Komedie cechuje pogodny nastrój, komizm, najczęściej żywa akcja i szczęśliwe dla bohaterów zakończenie. Komedia rozwijała się już w starożytnej Grecji i Rzymie.
Wikipedia
(1.1) Po pracy w telewizji mam ochotę oglądać tylko durne komedie.
(1.2) Pociąg ma 300 minut opóźnienia? To jakaś komedia!
(1.3) Burmistrz, odpowiadając na niewygodne pytania dziennikarzy i radnych, odegrał niezłą komedię.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɛdʲja, AS: kõmedʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. komediant m., komediantka ż., komedianctwo n., komediowość ż.
:: zdrobn. komedyjka ż.
przym. komediowy, komediancki
przysł. komediowo, komediancko
Wiktionary
(1.2) arlekinada, błazenada, błazeństwo, klownada, komedianctwo; pot. małpiarstwo
(1.3) heca, przedstawienie; pot. bonanza, cyrk, kino, opera, przeboje, szopa, szopka; pot. żart. hocki-klocki; wulg. jaja
Wiktionary
zdrobnienie od: komediant
SJP.pl
odnoszący się do komedianta, właściwy komediantom
SJP.pl
1. człowiek zachowujący się nienaturalnie lub niepoważnie; pozer, efekciarz, kabotyn;
2. środowiskowo: aktor komediowy;
3. dawniej: aktor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek udający, zachowujący się nienaturalnie czy niepoważnie
(1.2) daw. osoba grająca różne postaci zawodowo
(1.3) środ. aktor grający role komediowe
(1.4) pot. żartowniś
Wiktionary
(1.1) Wyraz „heca” już się całkowicie zleksykalizował i stracił związek ze szczuciem zwierząt, chociaż miał taki niemiecki źródłosłów; odtąd związał się na stałe z cyrkowcami i komediantami.
Wiktionary
rzecz. komediantka ż., komedianctwo n., komedia ż., komizm mrz.
przym. komediancki, komediowy
przysł. komediancko
Wiktionary
(1.1) pozer, błazen, hipokryta, obłudnik
(1.2) aktor, frant
(1.4) komik, błazen
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) aktorka grająca role zawodowo, w szczególności role komediowe
(1.2) pot. przen. kobieta udająca, obłudna, nieszczera, pozerska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. komediant mos., zdrobn. komediancik mos., komedianctwo n., komedia ż., komizm mrz.
przym. komediancki, komediowy, komedialny
przysł. komediancko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) film. teatr. dzieło sceniczne łączące elementy komedii i dramatu;
Wiktionary
Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy dramatu, komedii, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.
Charakterystyczną cechą komediodramatu jest ton serio, różniący go od form czysto komediowych takich jak: burleska, groteska, farsa, parodia itp.
Wikipedia
(1.1) Sami twórcy nie ukrywają, że stworzenie udanego komediodramatu wymaga ponadprzeciętnego warsztatu – niełatwo bowiem zgrabnie połączyć ze sobą elementy komiczne z tragicznymi, tak by tworzyły one spójną całość.
(1.1) Zapraszamy Państwa na premierowy pokaz francuskiego komediodramatu z 2013 roku.
Wiktionary
przym. komediodramatyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) film. teatr. związany z komediodramatem, dotyczący komediodramatu
Wiktionary
rzecz. komediodramat mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: komediofarsa
SJP.pl
przymiotnik od: komedioopera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. autorka komedii
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛdʲjɔpʲiˈsarka, AS: kõmedʹi ̯opʹisarka
Wiktionary
rzecz. komediopisarstwo n.
:: fm. komediopisarz m.
przym. komediopisarski
Wiktionary
dotyczący komediopisarza, komediopisarstwa
SJP.pl
1. sztuka pisania komedii;
2. twórczość obejmująca komedie
SJP.pl
pisarz komedii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) liter. teatr. autor komedii
Wiktionary
(1.1) Fredro był wybitnym polskim komediopisarzem.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛdʲjɔˈpʲisaʃ, AS: kõmedʹi ̯opʹisaš
Wiktionary
rzecz. komediopisarstwo n.
:: fż. komediopisarka ż.
przym. komediopisarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest komediowe; cecha tych, którzy są komediowi
Wiktionary
rzecz. komedia ż., komik m., komiczność ż.
przym. komediowy, komiczny
przysł. komediowo, komicznie
Wiktionary
przymiotnik od: komedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący komedii
Wiktionary
rzecz. komediantka ż., komik mos., komediowość ż., komedia ż., komediant mos.
Wiktionary
(1.1) komiczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) kosmet. zatykający pory skóry, przyczyniający się do powstawania zaskórników
Wiktionary
(1.1) Nie polecam wosku sojowego, ponieważ jest komedogenny.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛdɔˈɡɛ̃nːɨ, AS: kõmedogẽ•ny
Wiktionary
zdrobnienie od: komedia
SJP.pl
o cechach komelinowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Ko
Wikipedia
o cechach komelinowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rząd roślin zielnych z kladu jednoliściennych
SJP.pl
Komelinowce, trzykrotkowce ("Commelinales" Dumort.) – rząd roślin zielnych należący do jednoliściennych. Wyróżnia się w jego obrębie 5 rodzin, 68 rodzajów i 812 gatunków. Występują głównie w międzyzwrotnikowej. Zaliczane tu rośliny wyodrębniły się ok. 110 milionów lat temu. Rośliny tu zaliczane mają kwiaty zebrane w kwiatostan typu wiecha lub wierzchotka. Kwiaty są zwykle grzbieciste, o jednej lub kilku osiach symetrii. Część pręcików wykształcona jako płonne prątniczki. Nie tworzą mykoryzy.
Wikipedia
grupa roślin jednoliściennych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przedstawiciel rzędu roślin zielnych z kladu jednoliściennych
SJP.pl
kommemoracja;
1. upamiętnienie wydarzenia lub osoby specjalną uroczystością, tablicą pamiątkową, dziełem artystycznym itp;
2. w liturgii katolickiej:
a) modlitwa za żywych i umarłych w czasie mszy;
b) wezwanie świętego w jednej z części mszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uroczyste upamiętnienie jakiejś osoby lub jakiegoś zdarzenia
Wiktionary
przym. komemoratywny, komemoracyjny
Wiktionary
→ komemoracja; kommemoracyjny, kommemoratywny, komemoratywny, memoratywny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komemoracją, dotyczący komemoracji
Wiktionary
rzecz. komemoracja ż.
przym. komemoratywny
przysł. komemoracyjnie
Wiktionary
1. w wojsku, policji, harcerstwie itp.: krótki, ustny rozkaz nakazujący wykonanie jakiejś czynności lub przerwanie wykonywanej;
2. organizacja lub urząd zarządzany lub dowodzony przez komendanta;
3. dowodzenie organizacją militarną lub paramilitarną;
4. siedziba dowódcy, komendanta; komendantura;
5. w informatyce: instrukcja wykonania pewnej czynności przez system komputerowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krótki, słowny rozkaz natychmiastowego podjęcia lub zaprzestania czegoś, wydany przez dowódcę, zwierzchnika, itp.
(1.2) dowodzenie, kierowanie, komenderowanie, kierowanie czymś
(1.3) urząd, na którego czele stoi komendant; też siedziba tego urzędu
(1.4) inform. instrukcja wykonania pewnej czynności przeznaczona dla systemu operacyjnego lub procesora komputera
(1.5) daw. część wojska będąca pod czyimś dowództwem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jeżeli dowódca da komendę, trzeba ją wykonać.
(1.2) Ja major, ja nie mogę odstąpić żołnierzy, / Do mnie batalijonu komenda należy.
(1.3) Byłem wczoraj na komendzie, ale niczego się nie dowiedziałem.
Wiktionary
rzecz. komendant
czas. zakomenderować
Wiktionary
w ustroju fedualnym nawiązujący do tradycji germańskich akt oddawania się tzw. wolnych pod opiekę króla lub innych możnych zwanych seniorami i zobowiązania się wobec nich pod przysięgą do wiernej, dożywotniej służby jako wasale
SJP.pl
Komendacja (łac. "commendatio": polecenie) – cywilnoprawny akt oddania się wolnej osoby w osobisty stosunek poddańczy (wasalny) względem innej wolnej osoby (seniora). W Europie występował najczęściej we wczesnym średniowieczu: wywodził się z tradycji germańskiej, pojawił się w VIII wieku, a rozpowszechnił w czasach karolińskich.
Wikipedia
dowódca, zwierzchnik jednostki organizacyjnej w wojsku, policji, straży pożarnej lub w harcerstwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. dowódca wojskowy
(1.2) kierownik posterunku policji
(1.3) zwierzchnik oddziału straży pożarnej
(1.4) zwierzchnik organizacji paramilitarnej
(1.5) harc. instruktor harcerski kierujący daną jednostką
Wiktionary
Komendant – zwierzchnik, dowódca.
Wikipedia
(1.1) Wojna z Niemcami wchodzi w okres końcowy – pisał w nim Komendant Sił Zbrojnych w Kraju (…)
(1.2) Komendant policji nadzoruje pracę swojego wydziału.
Wiktionary
czas. komenderować ndk.
rzecz. komenda ż., komendatura ż.
:: fż. komendantka ż.
przym. komendancki
Wiktionary
(1) dowódca, kierownik, przełożony, szef, zwierzchnik
Wiktionary
1. siedziba komendanta;
2. funkcja komendanta
SJP.pl
okręg administracyjno-sądowo-wojskowy w zakonach rycerskich, podległy komandorowi; komturia
SJP.pl
1. opat komendatoryjny - opat wyznaczony przez władcę świeckiego;
2. dawniej: podlegający administracji duchownej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rel. hist. taki, który wchodzi w skład czyjegoś beneficjum kościelnego, nadany uznaniowo przez władcę świeckiego
Wiktionary
rzecz. komendatariusz m., komendatorium n.
Wiktionary
1. wydawać nakaz, polecenie; rozkazywać;
2. wydawać komendę, dowodzić oddziałem wojska
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakomenderować)
(1.1) rzad. wydawać rozkazy
(1.2) pot. rozkazywać, narzucać swoją wolę
Wiktionary
(1.1) Na dole stał mężczyzna i okrzykami komenderował robotnikami.
Wiktionary
rzecz. komendant mos.
czas. zakomenderować
Wiktionary
1. wydawać nakaz, polecenie; rozkazywać;
2. wydawać komendę, dowodzić oddziałem wojska
SJP.pl
organizm pozostający w symbiozie z innym organizmem
SJP.pl
forma symbiozy zwierząt, polegająca na wykorzystywaniu przez jedno (komensal) np. odchodów lub resztek pożywienia zdobywanego przez drugie (gospodarz); współbiesiadnictwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekol. typ współżycia między dwoma gatunkami, w którym jeden czerpie korzyści nie przynosząc korzyści ani szkody drugiemu
Wiktionary
Ko
Wikipedia
przym. komensalny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komensalizmem, dotyczący komensalizmu
Wiktionary
rzecz. komensalizm m.
Wiktionary
potocznie: komentarz w internecie; komć, komcio
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. komentowanie, robienie komentarzy
(1.2) daw. komentarz
Wiktionary
rzecz. komentarz mrz., autokomentarz mrz.
czas. komentować ndk.
Wiktionary
1. dyskutanci w mediach społecznościowych;
2. publicyści zajmujący się komentowaniem życia publicznego
SJP.pl
rzeczownik zbiorowy, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogół osób zajmujących się publicystyką, komentowaniem życia społecznego i biorących udział w dyskusjach w mediach (również za pośrednictwem mediów społecznościowych)
Wiktionary
1. uwaga na temat kogoś lub czegoś, najczęściej krytyczna lub złośliwa;
2. artykuł publicystyczny lub wypowiedź omawiające aktualne wydarzenia polityczne, gospodarcze itp., zawierające ocenę omawianych faktów i zjawisk;
3. objaśnienia lub interpretacja tekstu, obrazu, badania naukowego itp., dodawane przez autora, wystawcę, reżysera lub wydawcę; przypis, uwaga;
4. dziennikarska relacja z przebiegu wydarzeń, prowadzona na bieżąco w radiu lub telewizji;
5. w filmoznawstwie: tekst czytany przez aktora lub lektora zza kadru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) uwaga odnośnie czegoś lub kogoś
(1.2) objaśnienie lub uzupełnienie jakiegoś tekstu bądź grafiki zamieszczone przez autora
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Komentarze nie trzymają się tematu.
(1.2) Maritain cytuje gdzieś Boccaccia, który w komentarzu do Dantego powiedział: "Poezja jest teologią".
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɛ̃ntaʃ, AS: kõmẽntaš
Wiktionary
czas. komentować ndk.
rzecz. autokomentarz mrz., komentator m., komentatorka ż., komentacja ż.
przym. komentatorski
Wiktionary
rzadko: taki, który dotyczy komentarza, jest z nim związany, np. artykuł komentarzowy; wyjaśniający, objaśniający
SJP.pl
zdrobnienie od: komentarz; pobłażliwie, żartobliwie o komentarzu
SJP.pl
osoba coś komentująca, interpretująca, udzielająca wyjaśnień; interpretator, objaśniacz, tłumacz, publicysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która komentuje coś
(1.2) sport. sprawozdawca sportowy
Wiktionary
(1.1) Część komentatorów zwraca uwagę, że poczucie moralności w Chile podlega głębokim zmianom.
(1.1) Komentatorzy są zgodni, że większość decyzji tego rządu była błędna.
(1.2) Pijany komentator przegapił bramkę dla Polski i do końca pierwszej połowy meczu podawał zły wynik.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛ̃nˈtatɔr, AS: kõmẽntator
Wiktionary
rzecz. komentatorstwo n., komentarz mrz., komentarzyk m., komentowanie n.
:: fż. komentatorka ż.
czas. komentować ndk.
przym. komentatorski
Wiktionary
(1.1) analityk
(1.2) sprawozdawca
Wiktionary
kobieta komentująca coś, interpretująca, udzielająca wyjaśnień; interpretatorka, publicystka, recenzentka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: komentator
Wiktionary
(1.1) Dała się poznać jako bezkompromisowa komentatorka polskiej rzeczywistości.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛ̃ntaˈtɔrka, AS: kõmẽntatorka
Wiktionary
zob. komentator.
Wiktionary
taki, który jest charakterystyczny dla komentarza, związany z komentarzem, np. rozprawa komentatorska; interpretatorski, egzegetyczny, objaśniający
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komentatorem, dotyczący komentatora
Wiktionary
rzecz. autokomentarz mrz., komentator mos., komentatorka ż., komentarz mrz., komentatorstwo n.
czas. komentować ndk., zakomentować dk., wykomentować dk.
przym. komentarzowy
Wiktionary
rzadko: zajęcie, praca komentatora (pisanie, wygłaszanie komentarzy); interpretowanie, egzegeza, objaśnianie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komentować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛ̃ntɔˈvãɲɛ, AS: kõmẽntovãńe
Wiktionary
czas. komentować
rzecz. komentator mos., autokomentarz mrz.
Wiktionary
1. objaśniać tekst lub wydarzenia, opatrywać je komentarzem; wyjaśniać, oceniać, recenzować;
2. opatrywać złośliwymi uwagami, wygłaszać krytyczne uwagi; obmawiać, krytykować
SJP.pl
czasownik
(1.1) wyrażać opinię na jakiś temat; oceniać coś, robić uwagi
(1.2) objaśniać
Wiktionary
(1.1) Ona często komentuje wygląd jej przyjaciółki.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛ̃nˈtɔvat͡ɕ, AS: kõmẽntovać
Wiktionary
rzecz. autokomentarz mrz., komentacja ż., komentarz m., komentator m., komentatorka ż., komentowanie
przym. komentatorski
Wiktionary
(1.1) opisywać
Wiktionary
dawniej: złośliwa plotka, obgadywanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. plotka, intryga, nieporozumienie, powaśnienie
Wiktionary
(1.1) Może by nawet i zaryzykował finansowo, tylko że moje poczucie niezależności nie pozwala mi wchodzić w te komeraże.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɛraʃ, AS: kõmeraš
Wiktionary
rzecz. komerażnica, komerażowanie, komerażyk
czas. komerażować
Wiktionary
podstępne działania, intrygi
SJP.pl
pogardliwie: komercja
SJP.pl
1. działalność nastawiona tylko na osiągnięciu zysków;
2. dawniej: handel towarami
SJP.pl
proces podporządkowywania jakiejś części życia społecznego lub gospodarczego regułom komercjalnym, handlowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół zmian mających na celu oparcie czegoś na zasadach komercyjnych;
Wiktionary
Komercjalizacja – oparcie działalności na zasadach rynkowych.
Wikipedia
(1.1) Duża ilość programistów jest niezadowolona z faktu komercjalizacji oprogramowania systemowego.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛrt͡sʲjalʲiˈzat͡sʲja, AS: kõmercʹi ̯alʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. komercja ż., komercjalizowanie n.
czas. komercjalizować ndk.
przym. komercyjny
Wiktionary
dotyczący komercjalizacji
SJP.pl
doktryna, zakładająca wynoszenie jak największej korzyści ze swoich działań
SJP.pl
czasownik
(1.1) ekon. nadawanie czemuś komercyjny charakter
Wiktionary
rzecz. komercjalizacja ż.
przym. komercyjny
Wiktionary
→ komercja; komercjalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nastawiony na zysk; związany z odnoszeniem korzyści ze swoich działań
Wiktionary
(1.1) Lata 90. to początek istnienia mediów komercyjnych w Polsce.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɛrˈt͡sɨjnɨ, AS: kõmercyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. komercja ż., komercjalizacja ż., komercyjność ż., komercha ż.
czas. komercjalizować, komercjalizować się
przym. komercjalny
przysł. komercyjnie
Wiktionary
(1.1) merkantylny
Wiktionary
bankiet, uczta; również: towarzyska gra w karty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) uroczysty bal organizowany przez uczniów;
(1.2) daw. niehazardowa towarzyska gra karciana
(1.3) daw. spółka, stowarzyszenie
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Po studniówce zgodnie stwierdziliśmy, że musimy zrobić równie piękny komers po maturze.
Wiktionary
przymiotnik od: komers
SJP.pl
wyższy urzędnik dworu w dawnej Polsce; comes
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) w monarchii piastowskiej, zarządca okręgu administracyjnego
Wiktionary
Komes (łac. "comes", lm. "comites") – termin historyczny używany w zróżnicowanym znaczeniu.
W okresie cesarstwa rzymskiego było to określenie klienta będącego towarzyszem swojego patrona, później tytuł doradcy cesarza, kierownika działu cesarskiej administracji centralnej lub dostojnika skupiającego władzę administracyjną i wojskową rzymskiej prowincji, a od III w. tytuł cesarskich wyższych urzędników dworskich lub państwowych.
Wikipedia
przymiotnik od: komes
SJP.pl
nietrwałe ciało niebieskie składające się z jądra o powłoce gazowej i warkocza; poruszające się po orbitach o dużych mimośrodach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) astr. małe, nietrwałe ciało niebieskie, złożone z jądra otoczonego komą, które na krótko pojawia się w pobliżu gwiazdy centralnej;
(1.2) daw. rodzaj towarzyskiej gry karcianej
(1.3) więz. oko
Wiktionary
Kometa – małe, lodowo-skalne porowate ciało, składające się z gazów, lodu i materii skalnej, które zbliżając się do gwiazdy (na mniej więcej odległości 2 AU), uwalnia pył i gruz oraz gaz ze swojej powierzchni, tworząc dwa warkocze kometarne – jeden jonowy składający się ze zjonizowanych cząsteczek odpychanych przez ciśnienie słoneczne oraz pyłowy tworzony przez pył i fragmenty skał.
Wikipedia
(1.1) W przeszłości powszechne było przekonanie, że pojawienie się komety to zły znak oznaczający jakąś katastrofę.
(1.1) Gdy kometa znajdzie się w pobliżu gwiazdy centralnej, jej powłoka gazowo-pyłowa – koma – rozbudowuje się w dużą, świecącą kulę, zwaną głową, oraz świecący ogon, zwany warkoczem.
(1.1) Dziś oczy i myśl wszystkich pociąga do siebie / Nowy gość, dostrzeżony niedawno na niebie, / Był to kometa piérwszéj wielkości i mocy, / Zjawił się na zachodzie, leciał ku północy… (w kwestii rodzaju, patrz: uwagi)
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɛta, AS: kõmeta
Wiktionary
rzecz. kometka ż., gwara. komita ż., kometologia ż., kometografia ż.
przym. kometowy, daw. kometny, daw. komeciany
Wiktionary
(1.1) stpol. ogonatka, gwara. komita; symbol. ☄
Wiktionary
gra przeznaczona dla dwóch lub czterech osób polegająca na przebijaniu nad siatką lotki (zazwyczaj zrobionej z piór i zakończonej gumowym końcem) za pomocą rakietki; badminton
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
katolicka biała szata liturgiczna; komża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: komża
(1.2) rel. komża ministrancka
Wiktionary
(1.2) W zakrystii w szafie wiszą komże i komeżki dla ministrantów.
Wiktionary
rzecz. komża ż.
przym. komżowy
Wiktionary
zdrobnienie od: komfort
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komfort
Wiktionary
rzecz. komfort m.
Wiktionary
1. ogół warunków zapewniających człowiekowi wygodę, odznaczających się dostatkiem i elegancją; dobrobyt;
2. stan zaspokojenia potrzeb fizycznych i psychicznych; dobrostan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogólnie warunki zapewniające spokój, wygodę i elegancję
(1.2) stan zaspokojenia i braku kłopotów
Wiktionary
(1.1) Myślałem, że ten wielki dom, z jego staroświeckimi urządzeniami, możnaby przemienić na prawdziwe cacko, pod względem komfortu i estetyki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃w̃fɔrt, AS: kõũ̯fort
Wiktionary
rzecz. dyskomfort m., półkomfort m., komfortowość ż., półkomfortowość ż., niekomfortowość ż., komfortówka ż.
:: zdrobn. komforcik m.
przym. komfortowy, półkomfortowy, niekomfortowy
przysł. komfortowo, półkomfortowo, niekomfortowo
Wiktionary
(1.1) wygoda
Wiktionary
pomieszczenie higieniczno-sanitarne dla osób z niepełnosprawnościami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duży, podnoszony przewijak (lub pomieszczenie z takim przewijakiem) przeznaczony dla dorosłych osób z niepełnosprawnościami, zapewniający im godne i bezpieczne warunki do czynności higienicznych
Wiktionary
(1.1) Pod samą scenę da się dojechać wyasfaltowaną ścieżką, a zarówno w toalecie Restauracji Rusałka, jak i w toaletach publicznych znajdujących się obok sceny zamontowana jest komfortka (przewijak dla osób dorosłych).
Wiktionary
rzecz. komfort m.
przym. komfortowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) z komfortem, wygodą, dostatkiem
(1.2) z odczuciem spokoju, swobody, beztroski
Wiktionary
(1.1) Tymczasem cierpiętnictwo w nowych warunkach, w których intelektualiści żyją komfortowo, a często i konformistycznie, jest fałszem, jest po prostu jedną z form duchowej mimikry.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃fɔrˈtɔvɔ, AS: kõũ̯fortovo
Wiktionary
rzecz. komfortowość ż., komfort mrz.
przym. komfortowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest komfortowe
Wiktionary
przym. komfortowy
przysł. komfortowo
rzecz. komfort mrz.
Wiktionary
wygodny, zapewniający komfort
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sprawiający, że czujemy się bardzo wygodnie
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃fɔrˈtɔvɨ, AS: kõũ̯fortovy
Wiktionary
rzecz. komfortka ż., komfort m., komfortowość ż.
przysł. komfortowo
Wiktionary
(1.1) wygodny
Wiktionary
język ludności Komi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z narodem Komi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Język komi to jeden z języków ugrofińskich.
Wiktionary
rzecz. Komi
przym. komiacki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Komi-Permiakami, dotyczący Komi-Permiaków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język komi-permiacki;
Wiktionary
rzecz. Komi-Permiak mos., Komi-Permiaczka ż.
Wiktionary
(2.1) komi-permski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. język komi-zyriański (język komi);
Wiktionary
rzecz. Komiak mos., Komiaczka ż.
Wiktionary
(1.1) komi, daw. zyriański
Wiktionary
przymiotnik od: Komi (republika w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Komiakami, dotyczący Komiaków
Wiktionary
rzecz. Komi, Komiak mos., Komiaczka ż.
przym. komi
Wiktionary
(1.1) zyriański
Wiktionary
mieszkanka Komi (republiki w Rosji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini narodu Komiaków zamieszkującego Republikę Komi
Wiktionary
rzecz. Komi n.
:: fm. Komiak mos.
przym. komiacki
Wiktionary
mieszkaniec Komi (republiki w Rosji)
SJP.pl
w starożytnym Rzymie: zgromadzenie bądź wybory; komicje
SJP.pl
w starożytnym Rzymie: zgromadzenie bądź wybory; komicja
SJP.pl
1. kobieta występująca przed publicznością, aby ją rozbawić;
2. aktorka grająca role komediowe
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób komiczny
Wiktionary
(1.1) Zachowywał się komicznie, nikt go już nie poprze.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲit͡ʃʲɲɛ, AS: kõmʹičʹńe
Wiktionary
rzecz. komizm mrz., komik mos., komiczność ż., komediowość ż.
przym. komiczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: komicznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: komiczny
SJP.pl
komiczny i groteskowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest komiczne
Wiktionary
przym. komiczny
przysł. komicznie
rzecz. komik m., komedia ż., komizm m., komediowość ż.
Wiktionary
(1.1) komizm
Wiktionary
1. dotyczący komizmu;
2. zabawny, wywołujący śmiech
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wywołuje śmiech; jest śmieszny
(1.2) związany z komedią; taki, jak komedia; humorystyczny
Wiktionary
(1.1) Zobaczyłem obcą, spuchniętą gębę tak niewypowiedzianie komiczną, że gdyby to nie była moja własna twarz, pękłbym chyba ze śmiechu.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲit͡ʃnɨ, AS: kõmʹičny
Wiktionary
rzecz. komik m., komizm m., komiczność ż., komediowość ż.
przysł. komicznie
Wiktionary
(1.1-2) humorystyczny, zabawny, śmieszny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. statek flisacki do spławiania zboża
Wiktionary
(1.1) Dniestrem szły komiegi do morza.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲjɛɡa, AS: kõmʹi ̯ega
Wiktionary
(1.1) kadź
Wiktionary
Komierowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sępólno Krajeńskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 347 mieszkańców. Jest szóstą co do wielkości miejscowością gminy Sępólno Krajeńskie.
Wikipedia
Komierówko – osada krajeńska w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sępólno Krajeńskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według danych Urzędu Gminy Sępólno Krajeńskie (XII 2014 r.) liczyła 49 mieszkańców.
Wikipedia
człowiek mający za zadanie rozśmieszanie publiczności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) artysta estradowy zabawiający publiczność śmiesznymi występami
Wiktionary
Komik – artysta uprawiający komedię, zarazem ktoś wesoły, o dużym poczuciu humoru. Komikiem może być artysta kabaretowy, a także stand-uper.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mʲik, AS: kõmʹik
Wiktionary
rzecz. komizm m., komiczność ż., komedia ż., komediowość ż.
przym. komiczny, komediowy
przysł. komicznie, komediowo
Wiktionary
komizm
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D., B. lp. od komik
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mʲika, AS: kõmʹika
Wiktionary
historia wydawana jako osobna broszura lub zamieszczana np. w czasopismach, przedstawiona za pomocą obrazków, opatrzonych m.in. w dialogi postaci, narrację; pojedyncza broszura takiej historii; sztuka tworzenia takich historii; comics
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. z reguły opowiadanie utworzone przez połączenie kilku lub więcej obrazków składających się na historię;
Wiktionary
Zobacz też: Komiks (czasopismo).
Komiks – sekwencyjna historia obrazkowa, z dodanym tekstem, publikowana w prasie lub w formie osobnych zeszytów, która wykształciła się jako odrębna forma wydawnicza na przełomie XIX i XX wieku z gazetowej grafiki satyrycznej.
Wikipedia
(1.1) Piotrek jest wielkim fanem komiksów o Batmanie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mʲiks, AS: kõmʹiks
Wiktionary
rzecz. komiksiarz mos., komiksowość ż.
przym. komiksowy
przysł. komiksowo
Wiktionary
potocznie: osoba rysująca komiksy; komiksowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. autor komiksów
Wiktionary
(1.1) Spotkanie ze znanym komiksiarzem odbyło się w miejskiej bibliotece.
Wiktionary
rzecz. komiks mrz., komiksowość ż.
przym. komiksowy
przysł. komiksowo
Wiktionary
potocznie: osoba rysująca komiksy; komiksiarz
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w formie komiksu
(1.2) w sposób właściwy dla publikacji komiksowych
Wiktionary
Komiksowo – komiks, dodatek do Gazety Wyborczej kierowany do dzieci, drukowany od 2000 do 2004 roku. Pierwszy numer ukazał się 25 lutego 2000 roku. Ukazywał się co piątek, a od 13 marca 2004 roku co sobotę. W ostatnim numerze (227) z 26 czerwca 2004 redaktorzy żegnają się słowami: „"Komiksowo" żegna się ze swoimi czytelnikami."
Wikipedia
rzecz. komiks mrz., komiksiarz mos., komiksowość ż.
przym. komiksowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) upodobnienie do komiksu
Wiktionary
(1.1) Dyskutanci rozmawiali o zjawisku komiksowości ilustracji książkowej.
Wiktionary
rzecz. komiks mrz., komiksiarz mos.
przym. komiksowy
przysł. komiksowo
Wiktionary
dotyczący komiksu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komiksem, dotyczący komiksu
przymiotnik jakościowy
(2.1) taki jak w komiksie bądź pasujący do komiksu
Wiktionary
(1.1) Spider-Man stał się moim ulubionym bohaterem komiksowym.
Wiktionary
rzecz. komiks mrz., komiksiarz mos., komiksowość ż.
przysł. komiksowo
Wiktionary
dawniej: kolega szkolny, towarzysz broni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. czyjś towarzysz lub kolega z wojska, partii lub innej organizacji, towarzysz broni
Wiktionary
Komiliton (z łac. "commilitonis", „towarzysz w wojsku”, „kamrat”) – w języku polskim przestarzałe określenie oznaczające towarzysza broni, kolegę, zwłaszcza uniwersyteckiego. W korporacjach akademickich zwrot grzecznościowy stosowany w relacjach między korporantami lub jedna z kategorii członków korporacji.
Wikipedia
(1.1) kolega
Wiktionary
1. pionowa konstrukcja, zapewniająca przepływ powietrza;
2. wąskie wcięcie w stoku górskim;
3. wysoka i wąska wyrwa nad wyrobiskiem w kopalni;
4. prąd wznoszący ciepłego powietrza;
5. dawniej: piec kuchenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. konstrukcja służąca do odprowadzenia ku górze dymu z paleniska, silnika lub pieca;
(1.2) pionowy tunel w kształcie komina (1.1)
(1.3) pionowa formacja skalna w formie zagłębienia o trzech ścianach;
(1.4) przest. kominek, otwarte palenisko
(1.5) element ubioru w postaci szerokiego golfu lub szala ze zszytymi końcami mogącego służyć jednocześnie za szal i za nakrycie głowy
(1.6) zob. komin wulkaniczny.
(1.7) zob. komin termiczny.
(1.8) zob. komin hydrotermalny.
(1.9) zob. komin płacowy.
Wiktionary
Komin (z caminus, od gr. κάμινος w znaczeniu "piec") – pionowa konstrukcja budowlana pełniąca rolę transportową dla niepożądanych w danym miejscu gazów, z wykorzystaniem tzw. ciągu, czyli fizycznego zjawiska efektu kominowego. W języku specjalistycznym słowo "komin" może oznaczać także fizyczną trasę, pokonywaną przez unoszące się wyziewy.
Wikipedia
(1.1) Ze względu na bezpieczeństwo wysokie kominy maluje się w poprzeczne biało-czerwone pasy, aby były dobrze widoczne z daleka.
(1.4) Nazajutrz, ledwie wdowa zaświeciła kaganek i na komin nałożyła drewek, zerwał się Stacho z ławy (…)
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mʲĩn, AS: kõmʹĩn
Wiktionary
rzecz. kominiarz m., kominiarczyk m., kominiarka ż., kominiarstwo n.
:: zdrobn. kominek m.
przym. kominowy, kominkowy, kominiarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: komin
(1.2) otwarte palenisko umieszczone bezpośrednio w ścianie lub przed nią w celu ogrzewania wnętrza pomieszczenia;
(1.3) mały, krótki komin
(1.4) spotkanie organizowane towarzyskie w sali z kominkiem (1.2), zazwyczaj z programem artystycznym lub dyskusją
(1.5) lotn. otwór w środku czaszy spadochronu, przepuszczający nadmiar powietrza
(1.6) łow. podskok zwierzęcia
(1.7) harc. zastępstwo dla obrzędowego ogniska, gdy warunki nie pozwalają na rozpalenie normalnego ognia; składa się z kilku świeczek
Wiktionary
Kominek – nakryte palenisko, zbudowane z wnęki umieszczonej w ścianie niewiele wyżej niż poziom podłogi, wystającego z lica ściany obramowania, na którym opiera się okap odprowadzający spaliny do przewodu dymowego.
Wikipedia
(1.2) Kiedy byłem mały, lubiłem siedzieć przy kominku.
(1.3) Na działce zbudowałem sobie murowany grill wykończony kominkiem.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲĩnɛk, AS: kõmʹĩnek
Wiktionary
rzecz. komin m., kominiarz m., kominiarka m., komineczek m., kominówka ż.
przym. kominkowy, kominiarski, kominowy
Wiktionary
Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych i Robotniczych, instytucja powołana do koordynacji działań partii komunistycznych w państwach podległych ZSRR
SJP.pl
Kominform ("Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych i Robotniczych") – organizacja międzynarodowa zrzeszająca europejskie partie komunistyczne, powstała w 1947 roku.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zgrubienie od: kominiarka
SJP.pl
pomocnik kominiarski, młody kominiarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) adept kominiarski, młody kominiarz
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. nazwa systematyczna|Chaetura|ref=tak., ptak z rodziny jerzykowatych;
Wiktionary
rzecz. komin m., kominiarz m., kominiarka ż.
przym. kominiarski, kominowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. czapka okrywająca głowę i szyję, mająca niewielkie wycięcie na twarz, a czasem tylko na oczy i usta, noszona także w formie wywiniętej wokół głowy
(1.2) kobieta kominiarz
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Chodnikiem szła grupa kibiców w kominiarkach.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mʲĩˈɲarka, AS: kõmʹĩńarka
Wiktionary
rzecz. komin mrz., kominek mrz., kominiarz m., kominiarczyk mos./mzw.
przym. kominowy
Wiktionary
przymiotnik od: kominiarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub zawodem kominiarza, dotyczący kominiarstwa lub kominiarza
Wiktionary
rzecz. komin m., kominek m., kominiarz m., kominiarczyk m., kominiarka ż., kominiarstwo n.
przym. kominowy, kominkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. rzemiosło związane z utrzymaniem sprawnych kominów
Wiktionary
(1.1) Gdzie twój ojciec uczył się kominiarstwa?
Wiktionary
rzecz. kominiarz mos., komin mrz.
przym. kominiarski, kominowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzemieślnik zajmujący się czyszczeniem kominów;
Wiktionary
Kominiarz – czyściciel kominów, rzemieślnik zajmujący się czyszczeniem i sprawdzaniem stanu technicznego przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych.
Wikipedia
(1.1) Przesądy mówią, że widząc kominiarza, należy jak najszybciej złapać się za guzik.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲĩɲaʃ, AS: kõmʹĩńaš
Wiktionary
rzecz. komin m., kominek m., kominiarstwo n., kominiarka ż.
:: zdrobn. kominiarczyk m.
przym. kominiarski, kominowy, kominkowy
Wiktionary
(1.1) stpol. sadzielnik
Wiktionary
rzemieślnik zajmujący się wykonywaniem i konserwacją kominków
SJP.pl
przymiotnik od: kominek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kominkiem, wyposażony w kominek
Wiktionary
(1.1) Malarze wsparli rusztowanie na kobyłkach i zaczęli malować sufit sali kominkowej.
Wiktionary
rzecz. kominek mrz., komin mrz., kominiarz mos., kominówka ż.
przym. kominiarski, kominowy
Wiktionary
przymiotnik od: komin
SJP.pl
przymiotnik od: komin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kominem, dotyczący komina
Wiktionary
(1.1) Stowarzyszenie zażądało także powołania biegłego sądowego do sprawdzenia przewodów kominowych na os. Topolowym.
Wiktionary
rzecz. komin m., kominek m., kominiarz m., kominiarka ż., kominiarstwo n., kominówka ż., kominiarczyk mos./mzw.
przym. kominiarski, kominkowy
Wiktionary
międzynarodowa organizacja partii komunistycznych powstała z inicjatywy Lenina, działająca w latach 1919-43, realizująca założenia radzieckiej polityki zagranicznej; III Międzynarodówka, Międzynarodówka Komunistyczna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. polit. związany z Kominternem, dotyczący Kominternu
Wiktionary
rzecz. Komintern mrz.
przym. antykominternowski
Wiktionary
1. specjalna cegła w kształcie wycinka pierścienia, używana do budowy okrągłych kominów;
2. potocznie: ustawa ograniczająca wynagrodzenia kierownictwa w niektórych przedsiębiorstwach państwowych; ustawa kominowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. cegła będąca wycinkiem pierścienia, używana do budowy kominów
(1.2) pot. zob. ustawa kominowa.
(1.3) pot. bimber nielegalnie wytwarzany w prymitywnych warunkach
Wiktionary
(1.2) Kominówka, która miała okiełznać rozbuchane pensje szefów państwowych spółek, od samego początku stała się źródłem patologii
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mʲĩˈnufka, AS: kõmʹĩnufka
Wiktionary
rzecz. komin, kominek
przym. kominowy, kominkowy
Wiktionary
(1.2) ustawa kominowa
Wiktionary
1. sklep lub firma pośredniczące w sprzedaży i kupnie towarów, pobierająca prowizję;
2. działalność sklepu lub firmy na takich zasadach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) firma lub sklep pośredniczące za opłatą w sprzedaży różnych przedmiotów
(1.2) transakcje kupna-sprzedaży na rachunek innej osoby
(1.3) uczn. stud. egzamin komisyjny
Wiktionary
Komis – instytucja zajmująca się sprzedażą lub skupem dóbr na zasadach określonych w umowie komisowej. Komis we własnym imieniu sprzedaje na rzecz zleceniodawcy przedmiot ujęty w umowie, pobierając za to określoną w umowie prowizję.
Wikipedia
(1.1) Otworzył komis samochodowy.
(1.2) Wziął w komis kilka antyków.
(1.3) W przyszły czwartek mam komis z matematyki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mʲis, AS: kõmʹis
Wiktionary
1. osoba fizyczna lub przedsiębiorstwo, zajmujące się transakcjami komisowymi kupna-sprzedaży
2. przestarzale: komisjoner
SJP.pl
kobieta komisant
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
→ komisarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komisariat
Wiktionary
(1.1) To nie komisariat, lecz tylko mały komisariacik.
Wiktionary
rzecz. komisariat m.
Wiktionary
1. jednostka organizacyjna policji obejmująca swą działalnością określony teren;
2. lokal tej jednostki;
3. instytucja lub urząd podległe komisarzowi, często tworzony doraźnie do wykonania określonego zadania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lokal, w którym urzędują pracownicy policji
(1.2) jednostka organizacyjna policji pełniąca funkcje w określonym terenie
(1.3) urząd tymczasowy utworzony do spełniania określonych zadań
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przy naszym rynku znajduje się poczta, kościół, komisariat i urząd miasta.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mʲiˈsarʲjat, AS: kõmʹisarʹi ̯at
Wiktionary
rzecz. komisja ż., komisarz m.
:: zdrobn. komisariacik mrz.
przym. komisaryczny
Wiktionary
przymiotnik od: komisarz
SJP.pl
niepochodzący z wyboru, lecz ustanowiony przez władze w związku ze szczególnymi okolicznościami, np. zarząd komisaryczny
SJP.pl
1. urzędnik powołany do pełnienia określonej funkcji lub realizacji misji, często mający specjalne kompetencje;
2. stopień oficerski w policji;
3. oficer mający ten stopień;
4. pełnomocnik dyplomatyczny niektórych państw w krajach lub terytoriach niemających pełnej suwerenności;
5. osoba wyznaczona do czasowego pełnienia funkcji obieralnej;
6. w ZSRR do 1946 roku: członek rządu kierujący komisariatem ludowym; minister
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) urzędnik posiadający szczególne pełnomocnictwa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. komisariat mrz., komisja ż., nadkomisarz mos., podkomisarz mos.
Wiktionary
(1.1) pełnomocnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) grupa wydelegowana z większego grona, powołana do sprawowania określonych funkcji, najczęściej do zbadania jakiejś kwestii, kontroli czyjejś działalności;
Wiktionary
Komisja – zespół osób kompetentnych i odpowiedzialnych, któremu zlecone zostało zbadanie pewnej sprawy lub spełnienie pewnej konkretnej i specjalnej czynności. Komisja jest ciałem delegowanym, a więc podlega instancji, która ją ustanowiła (delegowała), zdaje jej sprawę ze swych czynności i przedkłada projekt decyzji.
Wikipedia
(1.1) W komisji był obok mnie inny malarz, który po prostu nic nie mówił.
(1.1) To dobrze, że tak szybko potrafiłeś nawiązać kontakty z Duńczykami. Z pewnością zostanie to docenione przez komisję przyznającą prawo pobytu.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲisʲja, AS: kõmʹisʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. komisarz m., komisariat m.
przym. komisyjny, wewnątrzkomisyjny, komisaryczny, komisariatowy
przysł. komisyjnie, komisarycznie
Wiktionary
(1.1) komitet
Wiktionary
przestarzale: agent, pośrednik przy kupnie i sprzedaży; komisant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik magazynu zajmujący się komisjonowaniem
Wiktionary
rzecz. komisjonowanie n.
:: fż. komisjonerka ż.
czas. komisjonować ndk.
Wiktionary
opłata pobierana przez komisanta za dokonanie transakcji kupna lub sprzedaży
SJP.pl
przymiotnik od: komis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. połączenie pomiędzy dwoma ciałami, strukturami, tkankami, narządami lub włóknami nerwowymi
Wiktionary
Komisura (łac. "commissura") – termin stosowany głównie w anatomii dla określenia – w ogólnym znaczeniu – połączenia pomiędzy dwoma ciałami, strukturami, narządami lub włóknami nerwowymi.
W wąskim znaczeniu jest to spoidło poprzeczne – włókno nerwowe łączące parzyste elementy systemu nerwowego, zwykle zwoje podłużnych pni nerwowych. Występuje u bezkręgowców, zwłaszcza dobrze widoczna jest u pierścienic i innych zwierząt o drabinkowym układzie nerwowym (np. stawonogów i płazińców).
Wikipedia
zabieg operacyjny polegający na rozerwaniu lub rozcięciu, najczęściej lewej zastawki przedsionkowo-komorowej serca, chorobowo zwężonej i utrudniającej przepływ krwi
SJP.pl
Komisurotomia – zabieg chirurgiczny polegający na przecięciu spoideł mózgowych łączących półkule mózgu. Wykorzystuje się go do łagodzenia objawów padaczki, ponieważ ogranicza rozprzestrzenianie się ataków epileptycznych pomiędzy półkulami. Ogranicza także przepływ informacji pomiędzy nimi, co wiąże się z występowaniem objawów zespołów spoidłowych.
Wikipedia
zdrobnienie od: komisja
SJP.pl
dotyczący komisji; stworzony przez komisję, będący komisją
SJP.pl
członek słowiańskojęzycznych oddziałów zbrojnych z krajów bałkańskich, walczących o wyzwolenie spod osmańskiej okupacji
SJP.pl
Komitadżi (także "Comitadji" lub "Komitaji" od bułgarskiego Комити, gr. "κομιτατζήδες") – pojęcie historyczne określające członków słowiańskojęzycznych oddziałów zbrojnych z krajów bałkańskich, pochodzących głównie z Bułgarii, Serbii i regionu geograficznego Macedonii, walczących o wyzwolenie spod osmańskiej okupacji.
Wikipedia
jednostka podziału terytorialnego na Węgrzech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) adm. węgierska jednostka administracyjna pierwszego rzędu;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈmʲitat, AS: kõmʹitat
Wiktionary
przym. komitatowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komitet
Wiktionary
rzecz. komitet m.
Wiktionary
posiadacz rzeczy oddanej w komis
SJP.pl
grupa osób powołanych do wykonania określonych zadań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) grupa osób powołanych do wykonania określonych zadań
Wiktionary
Komitet (fr. "comité", ang. "commitee") – grupa osób, działająca w imieniu szerszego zespołu i powstała drogą wyboru, wyznaczenia lub też samorzutnie.
Wikipedia
(1.1) 12 stycznia 2008 r. Rada Polityczna Prawa i Sprawiedliwości dokonała wyboru trzech wiceprezesów partii, sekretarza generalnego oraz czterech członków Komitetu Politycznego.
(1.1) Poproś komitet o oficjalną zgodę.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mʲitɛt, AS: kõmʹitet
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. komitecik mrz.
Wiktionary
(1.1) komisja
Wiktionary
przymiotnik od: komitet
SJP.pl
proces przyjmowania przez Komisję Europejską aktów wykonawczych do aktów prawnych; komitetologia
SJP.pl
1. bliskie stosunki łączące dobrych znajomych lub przyjaciół, zażyłość;
2. dawniej: grupa osób towarzysząca komuś, czemuś; orszak; świta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bliskie stosunki między znajomymi lub przyjaciółmi
(1.2) daw. grupa osób towarzysząca komuś lub czemuś
Wiktionary
(1.1) zażyłość
Wiktionary
agent handlowy, przedstawiciel jakiejś firmy podróżujący w celu zdobywania klientów i przyjmowania zamówień na towar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. hand. przedstawiciel handlowy odbywający podróże w celu zdobycia nabywców produktu czy usługi
Wiktionary
przym. komiwojażerski
Wiktionary
(1.1) agent, akwizytor, pot. domokrążca
Wiktionary
1. kobieta komiwojażer;
2. potocznie: komiwojażerstwo
SJP.pl
przymiotnik od: komiwojażer
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komiwojażerem, dotyczący komiwojażera
Wiktionary
rzecz. komiwojażer mos.
Wiktionary
zajęcie, praca komiwojażera
SJP.pl
zespół cech jakiejś osoby, sytuacji, jakiegoś zdarzenia, przedmiotu budzących wesołość, rozśmieszających; śmieszność, zabawność, komiczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zespół cech jakiejś osoby lub sytuacji budzący wesołość
Wiktionary
Komizm (gr.) – kategoria estetyczna, określająca właściwości zjawisk zdolnych wywołać śmiech oraz okoliczności, w jakich dochodzi do powstania tej reakcji. Istnieje wiele poglądów w kwestii źródeł efektu komicznego, na ogół przyjmuje się, że jego istota polega na ujawnianiu zaskakującej sprzeczności, kontrastu, będących wynikiem przedstawienia osób, sytuacji odbiegających od oczekiwań odbiorcy.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mʲism̥, AS: kõmʹism̦
Wiktionary
przym. komiczny
przysł. komicznie
rzecz. komik m., komedia ż., komediant m., komediantka ż., komiczność ż.
Wiktionary
staropolski statek rzeczny do jednorazowego spływu z biegiem rzeki, głównie do spławiania zboża; używany do XIX wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. czworoboczny statek rzeczny do spławiania zboża
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Dniestrem szły komięgi do morza.
Wiktionary
(1.1) kadź
Wiktionary
1. mniejszy model komięgi;
2. jednokomórkowy glon zaliczany do okrzemek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komiśniak
Wiktionary
rzecz. komiśniak m.
Wiktionary
dawniej: ciemny, razowy chleb przydzielany żołnierzom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. ciemny razowy chleb przydzielany dawniej żołnierzom;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Pewnego razu żołnierze zameldowali mu, że komiśniaka, który właśnie fasowali – żreć niepodobna.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmʲiɕɲak, AS: kõmʹiśńak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. komiśniaczek m.
Wiktionary
(1.1) chleb kommisowy, chleb komiśny
Wiktionary
dawniej żołnierski, przeznaczony dla żołnierzy, wojska
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kommageną, dotyczący Kommageny
Wiktionary
rzecz. Kommagena ż.
Wiktionary
komemoracja;
1. upamiętnienie wydarzenia lub osoby specjalną uroczystością, tablicą pamiątkową, dziełem artystycznym itp;
2. w liturgii katolickiej:
a) modlitwa za żywych i umarłych w czasie mszy;
b) wezwanie świętego w jednej z części mszy
SJP.pl
dawniej: kolega szkolny, towarzysz broni; komiliton
SJP.pl
1. część dramatu antycznego, na którą składa się lament bohatera;
2. śpiew aktorów w teatrze starożytnym
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pokój lub sala reprezentacyjna w dawnych zamkach, pałacach itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie mieszkalne w pałacu lub rezydencji, zwykle pełne przepychu;
Wiktionary
Komnata ( caminata – izba z piecem) – do XVI wieku termin stosowany do określenia izby mieszkalnej lub pokoju ogrzewanego kominkiem, najczęściej w odniesieniu do wnętrz zamkowych i pałacowych, obecnie w odniesieniu do sal reprezentacyjnych i pokoi mieszkalnych znajdujących się na zamkach, w pałacach, dworach z czasu gotyku i renesansu. Są to wnętrza urządzone z przepychem, o bogato dekorowanych ścianach i sufitach.
Wikipedia
(1.1) W głębi komnaty stała złocista otomana, a na niej spoczywała piękna królewna, która właśnie paląc nargile ziewała tak czarownie, że nie mogłem oderwać oczu od jej wdzięcznych i porywająco słodkich poziewań.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈnata, AS: kõmnata
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. komnatka ż.
przym. komnatowy
Wiktionary
przymiotnik od: komnata
SJP.pl
członek dynastii bizantyjskich cesarzy panującej w latach 1081-1185
SJP.pl
dynastia bizantyjskich cesarzy panująca w latach 1081-1185
SJP.pl
Komnenowie – jedna z ostatnich dynastii bizantyjskich panujących w Cesarstwie Bizancjum, a następnie Cesarstwie Trapezuntu.
Wikipedia
mebel w kształcie skrzyni z szufladami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mebel z szufladami, niski, ok. metr, półtora metra wysoki;
(1.2) żart. środ. pot. jeden z ośmiobitowych komputerów firmy Commodore
Wiktionary
Komoda – mebel skrzyniowy ustawiony na nogach, z szufladami do przechowywania bielizny stołowej, pościelowej, odzieży i drobiazgów.
Wikipedia
(1.1) W komodzie żona trzyma swoje desu i pościel.
(1.2) W naszej klasie toczył się zajadły spór między posiadaczami atarynek i komód.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɔda, AS: kõmoda
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. komódka ż.
Wiktionary
mebel w kształcie skrzyni z szufladami
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: komoda
Wiktionary
Zobacz też: Komodo (film 1999).
Komodo ( Pulau Komodo) – wyspa w Indonezji w archipelagu Małe Wyspy Sundajskie pomiędzy większymi wyspami Sumbawa i Flores; powierzchnia 330,0 km²; długość linii brzegowej 158,0 km; słabo zaludniona.
Oblewana przez: morze Flores (od północy), cieśninę Lintah (od wschodu), cieśninę Sumba (od południa) i cieśninę Sape (od zachodu).
Wikipedia
1. oficer marynarki wojennej niemający stopnia admiralskiego, dowodzący czasowo zespołem jednostek;
2. tytuł grzecznościowy najstarszego kapitana statku pasażerskiego;
3. w czasie II wojny światowej: dowódca konwoju statków handlowych;
4. prezes klubu żeglarskiego lub wioślarskiego; komandor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) we flotach: czasowy dowódca statku
Wiktionary
Komodor (ang. "commodore", niem. "Kommodore") – stopień wojskowy marynarki wojennej, lub oznaka funkcji, używane przede wszystkim w krajach anglosaskich. Przewidziani do kierowania zespołem okrętów z jednoczesnym dowództwem najważniejszego z nich.
Wikipedia
(1.1) Nazywała się Tian Karmiya, dla niego – komandor Tian, a dzięki najwyższym notom z Caridy i nienagannej służbie na pokładach „Enigmy” i „Zwycięstwa na Batonnie” oczekiwała zapewne, że podejmie dalszą służbę tu, na „Ultimatum”, pod panią komodor Rae Sloane.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. przekształcenie rzeczy, usług, pomysłów czy idei z wartości użytkowej na wartość wymienną;
Wiktionary
Komodyfikacja (również "utowarowienie", commodifcation – od commodity – towar) – przekształcenie (transformacja) rzeczy (produktów), usług, ale też pomysłów czy idei z wartości użytkowej na wartość wymienną – wystawienie na sprzedaż rzeczy, które najczęściej nie są przedmiotem obrotu na rynku.
Wikipedia
(1.1) Z czasem komodyfikacji uległy najważniejsze dla nich – w wymiarze symbolicznym – artefakty konstytuujące historyczną tożsamość ich pokolenia, które w efekcie stały się zwykłymi gadżetami.
Wiktionary
(1.1) utowarowienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) w go punkt położony na czwartej linii licząc od jednego boku gobanu i na trzeciej od drugiego boku;
Wiktionary
(1.1) Pierwszy ruch zagrany w komoku to bardzo tradycyjne otwarcie.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɔku, AS: kõmoku
Wiktionary
pies z rasy należącej do grupy psów pasterskich i zaganiających, wyhodowanej na Węgrzech
SJP.pl
Komondor – rasa psa, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.
Wikipedia
półkrzew lub bylina z rodziny motylkowatych
SJP.pl
Komonica ("Lotus" L.) – rodzaj roślin zielnych oraz półkrzewów należący do rodziny bobowatych. Obejmuje 124 gatunki. Występują one na całej kuli ziemskiej, z wyjątkiem Ameryki Północnej i Ameryki Południowej (tam tylko gatunki zawleczone). Rosną na bagnach, łąkach i murawach, w miejscach piaszczystych i na klifach. Nazwa naukowa nawiązuje do jednej z grup roślin w starożytnej taksonomii ludowej opisywanych jako lotos.
Wikipedia
kornutka komonicowa - gatunek pszczoły
SJP.pl
smółka komonicówka - gatunek pszczoły
SJP.pl
związek chemiczny (monomer) współtworzący kopolimer
SJP.pl
1. ciemna, mała izba w wiejskim domu, przeznaczona do przechowywania zapasów żywności, odzieży; spiżarnia;
2. niewielka izba mieszkalna w wiejskich chatach; alkierz;
3. klatka piersiowa u zwierzyny;
4. część serca;
5. obszerne wyrobisko górnicze wykute w skale;
6. część nory zwierzęcej;
7. część zalążni lub owocu roślin, mieszcząca zalążki albo nasiona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wydzielone pomieszczenie
(1.2) wojsk. tylna część przewodu lufy lub otwór w bębnie rewolwerowym, w której umieszcza się nabój;
(1.3) bot. część zalążni bądź owocu roślin, w w której znajdują się zalążki lub nasiona
(1.4) anat. przestrzeń, zagłębienie w organach u ludzi i zwierząt
(1.5) łow. anat. klatka piersiowa u zwierząt
(1.6) górn. duże wyrobisko górnicze wykute w skałach lub soli
(1.7) powiększona część nory zwierząt, wykorzystywana przez nie do mieszkania
(1.8) przest. niewielka spiżarnia, służąca do przechowywania drobnych rzeczy, ubrań, jedzenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed nami sterczał gmach komory celnej, kąpiący się w wodach kanału, pod nami szkliły się zielone fale, tu i ówdzie krajane wiosłami gondolierów […]
(1.4) Krew płynie poprzez zastawkę dwudzielną do lewej komory serca.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɔra, AS: kõmora
Wiktionary
rzecz. komornik mos., komórka ż., komóreczka ż., komóra ż.
przym. komorowy, komórkowy
Wiktionary
Komorczyn (kaszb. "Kòmórczëno" lub "Kòmòrzno", Kummerzin) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kobylnica. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
opłata za wynajmowane mieszkanie; czynsz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. czynsz za wynajem mieszkania lub pokoju
(1.2) hist. opłata lub renta, którą chłopi płacili właścicielowi ziemskiemu za użytkowanie ziemi
Wiktionary
rzecz. komornik mos.
przym. komorniczy
Wiktionary
przestarzałe: kobieta wiejska niemająca własnego gospodarstwa ani domu, mieszkająca w cudzej chacie
SJP.pl
Komornica – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie legionowskim, w gminie Wieliszew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Komornica to miejscowość typowo wypoczynkowa, z dostępem do Zalewu Zegrzyńskiego oddalonego o około 1,5 km. wieś otaczają lasy i łąki. Na terenie Komornicy znajduje się Elektrownia Wodna Dębe, Liceum Ogólnokształcące im. mjra Konstantego Mikołaja Radziwiłła oraz sklep wielobranżowy.
Wikipedia
przymiotnik od: Komorniki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: urząd komornika; komornikostwo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Komornik
SJP.pl
mieszkanka Komornik
SJP.pl
1. urzędnik ściągający należności od dłużników, na podstawie wyroków sądowych lub innych orzeczeń wydawanych przez sąd;
2. wysoki urzędnik dworski w średniowiecznej Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) adm. funkcjonariusz publiczny zajmujący się wykonywaniem rozstrzygnięć o roszczeniach cywilnych w drodze przymusu egzekucyjnego
(1.2) reg. duch domowy
(1.3) hist. chłop bez własnej ziemi
(1.4) hist. wysoki urzędnik dworski w średniowiecznej Polsce
(1.5) gw-pl|Bukowina. lokator
(1.6) daw. gw-pl|Czerniejewo. współlokator płacący czynsz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jeśli nie spłacimy tego kredytu, komornik zajmie nam mieszkanie.
Wiktionary
rzecz. komora ż., komorzy mos., Komorniki nmos.
:: fż. komornica ż.
przym. komorniczy
Wiktionary
(1.1) windykator, egzekutor
(1.2) chowanek, chowaniec, chobołd, gospodarczyk, piecuch, latawiec, wychowaniec
Wiktionary
1. urzędnik ściągający należności od dłużników, na podstawie wyroków sądowych lub innych orzeczeń wydawanych przez sąd;
2. wysoki urzędnik dworski w średniowiecznej Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Komorno (dodatkowa nazwa w j. niem. Komorno, w latach 1936-45 "Altenwall") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Reńska Wieś.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
związany z urzędem komornika lub komornego; komorniczy
SJP.pl
grupa wodnych kręgowców obejmująca minogi i śluzice zaliczane do bezżuchwowców; Marsipobranchii
SJP.pl
o cechach komoroskrzelnych (grupa kręgowców)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: komora
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący komory
(1.2) anat. med. związany z komorami serca
(1.3) anat. med. związany z komorami mózgu
Wiktionary
rzecz. komóra ż., komora ż.
Wiktionary
1. ciemna, mała izba w wiejskim domu, przeznaczona do przechowywania zapasów żywności, odzieży; spiżarnia;
2. niewielka izba mieszkalna w wiejskich chatach; alkierz;
3. klatka piersiowa u zwierzyny;
4. część serca;
5. obszerne wyrobisko górnicze wykute w skale;
6. część nory zwierzęcej;
7. część zalążni lub owocu roślin, mieszcząca zalążki albo nasiona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Afryce;
(1.2) geogr. archipelag zajmowany m.in. przez Komory (1.1)
Wiktionary
Komory ( جزر القمر "Juzur al-Qumur"), oficjalnie Związek Komorów ( Union des Comores, الاتحاد القمري "al-Ittiḥād al-Qumurī / Qamarī") – państwo wyspiarskie w północnej części Kanału Mozambickiego, zlokalizowane na części archipelagu Komorów, pomiędzy północną częścią Madagaskaru a północno-wschodnią częścią Mozambiku. Najbliższymi państwami są Mozambik, Tanzania, Madagaskar oraz Seszele.
Wikipedia
(1.1) Komory są jednym z najbiedniejszych krajów świata.
(1.2) U wybrzeży Komorów rozbił się samolot.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmɔrɨ, AS: kõmory
Wiktionary
rzecz. komoryjski mrz., Komoryjczyk mos., Komoryjka ż.
przym. komoryjski
Wiktionary
(1.1) Związek Komorów
Wiktionary
obywatel Komorów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Komorów
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɔˈrɨjt͡ʃɨk, AS: kõmoryi ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Komory nmos., komoryjski mrz.
:: fż. Komoryjka ż.
przym. komoryjski
Wiktionary
obywatelka Komorów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Komorów
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɔˈrɨjka, AS: kõmoryi ̯ka
Wiktionary
rzecz. Komory nmos., komoryjski mrz.
:: fm. Komoryjczyk mos.
przym. komoryjski
Wiktionary
przymiotnik od: Komory (archipelag lub państwo)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Komory
(1.2) odnoszący się do archipelagu Komorów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język komoryjski;
Wiktionary
(1.1) Haruna na skonfiskowany statek załadował żołnierzy, jedną trzecią komoryjskiej armii.
(1.2) Więc wygodę i szacunek dla klasy turystycznej diabli wzięli w Moroni, porcie wysp Komoryjskich.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mɔˈrɨjsʲci, AS: kõmoryi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Komory nmos., Komoryjczyk mos., Komoryjka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce w województwie wielkopolskim
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈmɔʒɛ, AS: kõmože
Wiktionary
Komorzewo – (niem. "Grützendorf") wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w gminie Czarnków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
Komorzno (niem. "Reinersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Wołczyn.
Do wsi należą przysiółki wsi: Lubiatowice, Zajdak, Wolna Wieś (do 2002 r. Kolonia Komorzeńska), Sułaszów oraz Zapłotnik
Wikipedia
dawniej: dworzanin zajmujący się pokojami i sprzętami króla; komornik; komorny
SJP.pl
1. archipelag wulkaniczny na Oceanie Indyjskim; Archipelag Komorów;
2. (do 2001 Federalna Islamska Republika Komorów) państwo obejmujące archipelag Komory; Związek Komorów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina z rodziny komosowatych, występująca w ponad 200 gatunkach zamieszkujących głównie obszary umiarkowane całej kuli ziemskiej
SJP.pl
Komos ( κῶμος, kōmos) – w świecie hellenistycznym wesoły, często pijany, obrzędowy pochód młodzieńców.
Uczestnicy (komastai) pojawiają się w ikonografii z naczyniami do picia, co podkreśla związek z ucztą i winem. Źródła literackie oraz malarstwo wazowe wskazują, że istotną rolę w komosie odgrywały muzyka i taniec; komastai nosili instrumenty, a niekiedy także pochodnie, gdyż pochody odbywały się również nocą. Komos miał charakter żywiołowy i hałaśliwy, daleki od zdyscyplinowanego rytuału.
Wikipedia
roślina z rodziny komosowatych, występująca w ponad 200 gatunkach zamieszkujących głównie obszary umiarkowane całej kuli ziemskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Chenopodium|L.|ref=tak., rodzaj roślin zielnych z rodziny szarłatowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Młode liście komosy można dodać do sałatki.
Wiktionary
Komosewo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie grajewskim, w gminie Wąsosz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Przemienienia Pańskiego w Wąsoszu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. potrawa na bazie komosy ryżowej przygotowana tak jak risotto
Wiktionary
(1.1) Komosotto z suszonymi pomidorami i żurawiną to nasza odpowiedź na zbilansowany posiłek pełen roślinnego białka.
Wiktionary
rodzina roślin dwuliściennych z rzędu goździkowców, o drobnych kwiatach zebranych w kwiatostany, rosnących w strefie umiarkowanej, występujących w około 1500 gatunkach
SJP.pl
Komosowate ("Chenopodiaceae" Vent.) – takson w randze rodziny wyróżniany w dawniejszych systemach (np. system Cronquista z 1981, system Reveala z 1993), obecnie raczej jako grupa o niepewnym monofiletyzmie, włączana do szarłatowatych ("Amaranthaceae"). Należą tu rośliny zielne klasyfikowane do ok. 1,5 tys. gatunków.
Wikipedia
o cechach komosowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
szarek komośnik - gatunek chrząszcza z rodziny jelonkowatych
SJP.pl
środowiskowo: komputer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) slang. komputer
Wiktionary
(1.1) Odpal kompa, to obejrzymy film.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mp, AS: kõmp
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer m., komputeryzacja ż.
przym. komputeryzacyjny
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
(1.1) pecet, komputer
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) hist. polit. związany z kompradorami; taki jak w społeczeństwach, gdzie istnieli kompradorzy
Wiktionary
rzecz. komprador mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kompakt
Wiktionary
rzecz. kompakt m.
Wiktionary
zmniejszanie się objętości skał pod wpływem ciśnienia wywieranego przez warstwy położone wyżej
SJP.pl
Kompakcja – zmiany fizyczne polegające na zbliżaniu się do siebie cząstek lub ziaren mineralnych na skutek ciężaru warstw nadkładu. Skutkiem kompakcji jest znaczne zmniejszenie objętości i miąższości osadu oraz zwiększenie jego gęstości.
Wikipedia
compact;
1. płyta kompaktowa;
2. odtwarzacz kompaktowy;
3. produkt zawierający kilka elementów we wspólnej obudowie lub opakowaniu;
4. nieduży samochód osobowy średniej klasy;
5. kosmetyk wielofunkcyjny;
6. muszla klozetowa wraz ze stojącą bezpośrednio na niej spłuczką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie wielofunkcyjne, np. radio, magnetofon, odtwarzacz CD we wspólnej obudowie
(1.2) pot. techn. płyta kompaktowa
(1.3) pot. techn. urządzenie służące do odtwarzania płyt kompaktowych
(1.4) pot. fot. aparat kompaktowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mpakt, AS: kõmpakt
Wiktionary
przym. kompaktowy
rzecz. kompaktowość ż., kompakcik mrz.
Wiktionary
1. dawniej: umowa, ukłąd, przymierze; kompakty;
2. kompakty praskie - porozumienie zawarte w 1436 roku przez stany czeskie z Zygmuntem Luksemburskim; kompakty praskie
SJP.pl
1. urządzenie do zgniatania czegoś w celu redukcji objętości;
2. program komputerowy do zmniejszania objętości plików lub porządkowania dysku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pojazd do zagęszczania masy odpadów
Wiktionary
czas. kompaktować
Wiktionary
w informatyce: procedura oczyszczania ze zbędnych danych plików zawierających pocztę elektroniczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kompaktować.
Wiktionary
czas. kompaktować
rzecz. kompaktowość ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest kompaktowe
Wiktionary
rzecz. kompakt m., compact m., kompaktowanie, skompaktowanie n.
czas. kompaktować ndk., skompaktować dk.
przym. kompaktowy, niekompaktowy
przysł. kompaktowo, niekompaktowo
Wiktionary
przymiotnik od: kompakt
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. będący prostszej budowy, a jednocześnie zawierający w sobie wiele składników
(1.2) techn. muz. odnoszący się do kompaktu (CD)
Wiktionary
(1.2) Kiedy ZPAV i ZAiKS wprowadziły hologramy na kasety i płyty kompaktowe?
Wiktionary
rzecz. kompakt mrz., kompaktowość ż.
Wiktionary
1. dawniej: umowa, ukłąd, przymierze; kompaktaty;
2. kompakty praskie - porozumienie zawarte w 1436 roku przez stany czeskie z Zygmuntem Luksemburskim; kompaktaty praskie
SJP.pl
potocznie: kolega, towarzysz wspólnych przedsięwzięć, zabaw; koleżka, kamrat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. towarzysz wspólnych przedsięwzięć, zwłaszcza rozrywek
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mpãn, AS: kõmpãn
Wiktionary
rzecz. kompania ż.
:: fż. kompanka ż.
Wiktionary
(1.1) neutr. kolega; pot. kamrat, koleżka, koleś, kumpel; przest. komiliton, konfrater, kompanion
Wiktionary
kompandor;
1. układ urządzeń do redukcji szumów sygnału, składający się z kompresora i ekspandera;
2. urządzenie poprawiające jakość nagrywanego sygnału, kompresor zintegrowany z ekspanderem
SJP.pl
Kompander – urządzenie lub system stosowany w technice audio, który łączy funkcje kompresora i ekspandera. Jego zadaniem jest zmniejszanie szumów i poprawa dynamiki dźwięku. Kompander działa w dwóch etapach:
Wikipedia
kompander;
1. układ urządzeń do redukcji szumów sygnału, składający się z kompresora i ekspandera;
2. urządzenie poprawiające jakość nagrywanego sygnału, kompresor zintegrowany z ekspanderem
SJP.pl
1. mieszać różne składniki tworzywa sztucznego;
2. w telekomunikacji, informatyce: kompresować sygnał lub plik w celu dostosowania go do własności kanału przesyłowego
SJP.pl
1. jednostka wojskowa składająca się z kilku plutonów; dawniej grupa mężczyzn towarzysząca rycerzowi w walce;
2. grono znajomych;
3. stowarzyszenie kupców, zakładane dawniej w celu prowadzenia handlu za granicą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kilka osób spędzających wspólnie czas
(1.2) wojsk. jednostka wojskowa (rzadziej policyjna) składająca się z kilkudziesięciu żołnierzy pod dowództwem młodszego oficera;
(1.3) kupieckie stowarzyszenie zawiązane do prowadzenia handlu zagranicznego
(1.4) daw. czynność towarzyszenia komuś
(1.5) uformowany pochód pielgrzymów
Wiktionary
Kompania ( compagnie) – pododdział wojska, zazwyczaj liczący około 60-110 żołnierzy, podoficerów i oficerów. Składa się zazwyczaj z pododdziału dowodzenia, 3–4 plutonów zasadniczego rodzaju wojsk, ewentualnie plutonu wsparcia. Zazwyczaj trzy, rzadziej dwie lub cztery kompanie wchodzą w skład batalionu. Kompanie czasami mogą wchodzić w skład pułku, a nawet brygad czy dywizji (jak np. kompania zaopatrzenia, obsługi).
Wikipedia
(1.2) Nasz batalion składał się z czterech kompanii.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈpãɲja, AS: kõmpãńi ̯a
Wiktionary
rzecz. kompan m., kompanka ż., kompanion m., kompanionka ż., kompanista m., kompańczyk m.
:: zdrobn. kompanijka ż.
przym. kompanijny
Wiktionary
(1.5) pielgrzymka
Wiktionary
zdrobnienie od: kompania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kompanią, dotyczący kompanii
Wiktionary
rzecz. kompania ż.
Wiktionary
przestarzałe: towarzysz wspólnych przedsięwzięć, pracy; współuczestnik zabaw; kompan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. towarzysz
Wiktionary
(1.1) kompanionka ż.
Wiktionary
(1.1) kompan
Wiktionary
dawniej: kompanka (koleżanka, towarzyszka)
SJP.pl
potocznie: koleżanka, towarzyszka, zwłaszcza: współuczestniczka zabawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. towarzyszka wspólnych przedsięwzięć
Wiktionary
rzecz. kompan mos., kompania ż.
Wiktionary
porównanie
SJP.pl
komparatiwus, komparatyw; w językoznawstwie:
1. stopień wyższy przysłówka lub przymiotnika;
2. przymiotnik lub przysłówek w stopniu wyższym
SJP.pl
1. przyrząd pomiarowy do dokładnego mierzenia wielkości fizycznych przez ich porównanie z wzorcem;
2. program komputerowy do porównywania plików
SJP.pl
Komparator – układ kombinacyjny służący do porównywania dwóch liczb binarnych (komparator cyfrowy) albo dwóch poziomów napięć (komparator analogowy).
Wikipedia
specjalista zajmujący się badaniami porównawczymi, ustalaniem zależności, pokrewieństw, analogii, zwłaszcza w zakresie językoznawstwa i literatury
SJP.pl
specjalistka zajmująca się badaniami porównawczymi, ustalaniem zależności, pokrewieństw, analogii, zwłaszcza w zakresie językoznawstwa i literatury
SJP.pl
związany z komparatystyką, badaniami porównawczymi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z komparatystyką, dotyczący komparatystyki
Wiktionary
rzecz. komparatystyka ż.
przym. komparatywny
Wiktionary
dziedzina nauki obejmująca badania porównawcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dziedzina nauki, zajmująca się badaniami porównawczymi – ustalaniem zależności, pokrewieństw, analogii;
Wiktionary
Komparatystyka ( comparare „porównywać”), literaturoznawstwo porównawcze – dział nauki o literaturze, którego celem jest porównanie utworów należących do literatur różnych narodów oraz wpływów i zależności w literaturze światowej. Nowoczesna komparatystyka zajmuje się także badaniem związków pomiędzy literaturą a innymi dziedzinami sztuki, np. muzyką, malarstwem, filmem.
Wikipedia
rzecz. komparatysta m., komparatystka ż., komparacja ż., komparatywizm m., komparatyzm m., komparator m., komparatywność ż.
przym. komparatystyczny, komparatywny
przysł. komparatystycznie, komparatywnie
Wiktionary
comparativus, komparatiwus; w językoznawstwie:
1. stopień wyższy przysłówka lub przymiotnika;
2. przymiotnik lub przysłówek w stopniu wyższym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. stopień wyższy przymiotnika lub przysłówka
(1.2) gram. przymiotnik lub przysłówek w stopniu wyższym
(1.3) gram. przypadek gramatyczny stosowany w niektórych językach przy porównaniach
Wiktionary
(1.1-2) komparatiwus, comparativus
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest komparatywne; cecha tych, którzy są komparatywni
Wiktionary
przym. komparatywny
przysł. komparatywnie
rzecz. komparatystyka ż.
Wiktionary
zestawiający se sobą badane obiekty, porównawczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) porównawczy
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mparaˈtɨvnɨ, AS: kõmparatyvny
Wiktionary
rzecz. komparacja ż., komparatywizm m., komparatyzm m., komparator m., komparatysta m., komparatystka ż., komparatystyka ż., komparatywność ż.
przym. komparatystyczny
Wiktionary
(1.1) porównawczy
Wiktionary
dawniej: porównywać, przyrównywać
SJP.pl
statysta, aktor towarzyszący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) film. teatr. statysta
(1.2) przen. miernota
Wiktionary
przestarzale: partia komunistyczna
SJP.pl
sytuacja, w której enzym i jego substraty idealnie do siebie pasują
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. podział komórki za pośrednictwem błon lipoproteinowych na odrębne pod względem strukturalnym i funkcjonalnym obszary
Wiktionary
Kompartmentacja, kompartymentacja, uprzedziałowienie komórki – zjawisko ścisłego lokalizowania wielu białek w określonych strukturach lub organellach komórkowych, tzw. kompartmentach, czyli otoczonych błonami przedziałach w komórce. Zjawisko to dotyczy biochemicznego, przestrzennego i fizjologicznego zróżnicowania w komórce.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. psychologiczny mechanizm obronny, w którym sprzeczne myśli i uczucia są izlowane
Wiktionary
1. element kompozycyjny stanowiący część parteru ogrodowego (kobierca trawnikowego lub kwiatowego w ogrodzie barokowym);
2. zaznaczona w jakiś sposób część podzielonej symetrycznie powierzchni, np. ściany, sufitu; pole
SJP.pl
termin określający wstęp dokumentu (akt notarialny, wyrok sądowy itp.) zawierający czas, miejsce, strony i okoliczności czynności opisane w dalszej jego części
SJP.pl
Komparycja (łac. "comparare" „łączyć w pary, porównywać” od "com-" „współ-” i "par" „równy”) – określenie używane w stosunku do nagłówków w różnorakich dokumentach (np. w aktach notarialnych, wyrokach sądowych itp.). Komparycja nie jest właściwą treścią dokumentu, a tylko jego technicznym rozpoczęciem, określającym czas, okoliczności oraz strony czynności, opisanych w dalszej części dokumentu.
Wikipedia
przyrząd służący do określenia kierunku na powierzchni ziemi, wykorzystujący właściwości igły magnetycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. przyrząd nawigacyjny służący do wyznaczania bieżącego kierunku południka magnetycznego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jako harcerz umiem posługiwać się kompasem.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mpas, AS: kõmpas
Wiktionary
przym. kompasowy
rzecz. żyrokompas mrz.
Wiktionary
dawniej: współczucie, litość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. współczucie, litość
Wiktionary
(1.1) Dziewczyny też nie ruszać, nie macać, nie czynić wstrętów ni insultów! Okazać nieco kompasji.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈpasʲja, AS: kõmpasʹi ̯a
Wiktionary
przymiotnik od: kompas
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kompasem, dotyczący kompasu
Wiktionary
rzecz. kompas mrz., Kompas mrz.
Wiktionary
dawniej: rodak, ziomek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rodak
Wiktionary
(1.1) Sądzę jednak, że moi kompatrioci tworząc protesty wokół książki, nie zwrócili uwagi na fakt, że odtwarza ona zaginiony świat młodości z dużą dozą sentymentu.
Wiktionary
rzecz. patriota m., patriotka ż., patriotyzm m., patriotyczność ż., patria ż.
:: fż. kompatriotka ż.
przym. kompatriotyczny, patriotyczny
przysł. patriotycznie
Wiktionary
(1.1) rodak, ziomek, pobratymiec, krajan; pot. ziomal
Wiktionary
dawniej: rodaczka
SJP.pl
dawniej:
1. okładka książki albo zeszytu;
2. pergamin lub gruby papier do owijania ksiąg
SJP.pl
dawniej: mała kompatura
SJP.pl
zgodność, zdolność do bezkonfliktowego współdziałania
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mogący współgrać z innym czynnikiem, elementem, nie powodując zakłóceń; wzajemnie się uzupełniający; zgodny z czymś
SJP.pl
[czytaj: kompałnt] dawniej: maszyna parowa złożona z kilku cylindrów, przez które kolejno przechodzi para
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dzieło zawierające zbiór lub zarys podstawowych wiadomości z określonej dziedziny wiedzy; compendium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książka zawierająca zwięzły wykład podstawowych wiadomości z danej dziedziny wiedzy;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔ̃mˈpɛ̃ndʲjũm, AS: kõmpẽndʹi ̯ũm
Wiktionary
1. w biologii: przejęcie funkcji jakiegoś narządu w razie jego schorzenia; zastępczość funkcji;
2. w botanice: zjawisko wykorzystywania przez sąsiednie rośliny powierzchni odzyskanej po zniszczonych roślinach, np. po chwastach;
3. w prawie: umorzenie zobowiązania, gdy jedna osoba staje się wobec drugiej jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem;
4. w psychologii: nieświadomy proces psychiczny, który polega na równoważeniu poczucia własnej niższości w pewnej dziedzinie przez dążenie do zaznaczenia swej wartości w innej;
5. równoważenie określonego działania innym działaniem, które znosi lub wyrównuje początkowe działanie;
6. technika przekładu polegająca na wyrównaniu straty informacji powstałej przy tłumaczeniu innego fragmentu tekstu;
7. rzadko: wyrównanie strat, szkód, wszelkich braków zarówno w sferze materialnej, jak i moralnej; kompensata, rekompensata, rekompensacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. biol. przejmowanie funkcji niepełnosprawnego lub utraconego narządu lub czynnika biologicznego
(1.2) aklimatyzacja organizmu
(1.3) psych. świadome lub podświadome dążenie do wyrównania braków w jednej dziedzinie przez wyróżnianie się w innej
(1.4) ekon. wzajemne umorzenie wierzytelności u dwóch osób, które są dla siebie zarówno dłużnikami, jak i wierzycielami
(1.5) równoważenie technicznego działania, sygnału lub zakłócenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.5) W tym układzie elektronicznym zastosowano kompensację wpływu temperatury.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɛ̃w̃ˈsat͡sʲja, AS: kõmpẽũ̯sacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kompensata ż.
czas. kompensować
przym. kompensacyjny
Wiktionary
(1.1) kompensata
Wiktionary
1. taki, który wyrównuje, znosi różnice lub straty; wyrównawczy;
2. przymiotnik od: kompensacja (w różnych dziedzinach)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kompensacją
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɛ̃w̃saˈt͡sɨjnɨ, AS: kõmpẽũ̯sacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. kompensacja ż., kompensata ż.
przysł. kompensacyjnie
czas. kompensować
Wiktionary
1. wyrównanie strat, szkód, wszelkich braków zarówno w sferze materialnej, jak i moralnej; kompensacja, rekompensata, rekompensacja, zadośćuczynienie;
2. w ekonomii: rodzaj transakcji w obrocie towarowym z zagranicą;
3. w ekonomii: metoda rozliczania w krajowym obrocie towarowym
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. urządzenie kompensujące, wyrównujące wpływ określonych czynników fizycznych (temperatury, ciśnienia) na dany układ;
2. przyrząd do mierzenia wielkości fizycznych przez przeciwstawienie jej innej wielkości tego samego charakteru, które znosi działanie wielkości mierzonej;
3. kompensator cieplny - wygięta część rurociągu umożliwiająca ograniczenie wpływu ciśnienia spowodowanego rozszerzalnością cieplną materiałów, z których ten rurociąg jest wykonany; wydłużalnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie służące do redukcji lub eliminacji energii biernej w sieciach elektroenergetycznych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dający się kompensować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kompensować.
Wiktionary
czas. kompensować ndk.
Wiktionary
1. wyrównywać braki, należności zarówno w sferze materialnej, jak i moralnej; rekompensować, wynagradzać;
2. w biologii o narządach w organizmie: przejmować funkcje innego (uszkodzonego lub utraconego) narządu; zastępować;
3. w fizyce: równoważyć określone działanie innym, znoszącym tamto, działaniem;
4. w psychologii: wyrównywać rzeczywiste lub subiektywnie odczuwane braki w jednej dziedzinie wzmożoną aktywnością w innej dziedzinie lub sferze życia
SJP.pl
czasownik
(1.1) równoważyć lub wyrównywać brak, niedobór, negatywny charakter czegoś
(1.2) wynagradzać straty lub krzywdy
Wiktionary
(1.1) Klęskę kompensuje sobie ucieczką w świat fantazji, w którym może być królem.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɛ̃w̃ˈsɔvat͡ɕ, AS: kõmpẽũ̯sovać
Wiktionary
rzecz. kompensacja ż., kompensata ż., kompensowanie n.
przym. kompensacyjny
Wiktionary
potocznie: świadczenie kompensacyjne
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej)
1. zakres czyjejś wiedzy, umiejętności;
2. zakres uprawnień, pełnomocnictw jakiejś instytucji;
3. kompetencja miękka - zdolność psychospołeczna, np. elastyczność, kreatywność, komunikatywność;
4. kompetencja twarda - umiejętności potrzebne do wykonywania danej pracy, np. obsługa komputera, znajomość języków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakres czyjejś wiedzy
(1.2) zakres czyiś uprawnień, władzy, spraw, którymi ktoś zajmuje się
Wiktionary
Kompetencja – połączenie trzech atrybutów: wiedzy, umiejętności i postawy. Wyróżniają one daną osobę łatwością sprawnej, skutecznej, odpowiadającej oczekiwaniom jakościowym, realizacji danych zadań. Działania osoby kompetentnej, w danej dziedzinie, winny spełniać obowiązujące w danej społeczności/organizacji kryteria.
Wikipedia
(1.1) Został zwolniony za brak kompetencji.
(1.1) Kilka lat pracowałem w Szwecji. Do pracy przyszedłem "z ogłoszenia". Warunek był tylko jeden: kompetencje!
(1.2) Do kompetencji senatu uczelni należy nadawanie tytułu doktora honoris causa.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɛˈtɛ̃nt͡sʲja, AS: kõmpetẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. niekompetencja ż., kompetentność ż., kompetencyjność ż.
przym. kompetentny, kompetencyjny
przysł. kompetentnie
Wiktionary
(1.1) umiejętność, wiedza, zdolność
(1.2) uprawnienie, domena, dziedzina, królestwo, obszar, płaszczyzna, sfera, teren, uniwersum
Wiktionary
dotyczący kompetencji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kompetencji
Wiktionary
rzecz. kompetencja ż., kompetentność ż., kompetencyjność ż.
przysł. kompetentnie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami, wiedzą i umiejętnościami
Wiktionary
(1.1) Gabriel bardzo kompetentnie wyjaśnił problem.
Wiktionary
rzecz. kompetencja ż., kompetentność ż.
przym. kompetentny, kompetencyjny
Wiktionary
(1.1) fachowo, profesjonalnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: kompetentnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: kompetentny
SJP.pl
sprawność, przygotowanie merytoryczne, wiedza w danej dziedzinie, umiejętność rozwiązywania problemów mających związek z konkretną profesją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kompetentne; cecha tych, którzy są kompetentni
Wiktionary
rzecz. kompetencja ż.
przym. kompetentny, kompetencyjny
przysł. kompetentnie
Wiktionary
1. mający kwalifikacje, podstawy do podejmowania właściwych decyzji i wypowiadania się w określonych sprawach;
2. świadczący o czyjejś zdolności do podejmowania właściwych decyzji i wypowiadania się w określonych sprawach;
3. upoważniony do podejmowania czynności prawnych;
4. dostarczający wiarygodnych informacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) uprawniony do decydowania, posiadający kwalifikacje
Wiktionary
(1.1) Był on bardzo kompetentnym pracownikiem w swoim zawodzie i jego szef bardzo go cenił.
Wiktionary
rzecz. kompetentność ż., kompetencja ż.
przysł. kompetentnie
Wiktionary
(1.1) fachowy, odpowiedni, właściwy
Wiktionary
rywalizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. współzawodnictwo
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɛˈtɨt͡sʲja, AS: kõmpetycʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kompetytor m.
czas. kompetować
przym. kompetytywny
Wiktionary
agonistyczny, kompetytywny;
1. dotyczący walki lub rywalizacji;
2. w medycynie: wzmacniający działanie jakiejś substancji, współdziałający z nią lub mający działanie podobne
SJP.pl
agonistyczny, kompetycyjny;
1. dotyczący walki lub rywalizacji;
2. w medycynie: wzmacniający działanie jakiejś substancji, współdziałający z nią lub mający działanie podobne
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Compiègne, dotyczący Compiègne
Wiktionary
rzecz. Compiègne n.
Wiktionary
1. w informatyce: proces tłumaczenia kodu źródłowego programu na kod wyjściowy;
2. praca, utwór będące połączeniem fragmentów tekstów powstałych wcześniej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dokonywanie zbioru dzieł (lub ich fragmentów) na jakiś temat
(1.2) wynik kompilacji (1.1) (zbiór fragmentów dzieł na jakiś temat)
(1.3) inform. tłumaczenie przez kompilator kodu źródłowego na równoważny kod wynikowy
(1.4) inform. wynik kompilacji (1.3), skompilowany program
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wydawnictwo rozpoczęło prace nad kompilacją dzieł poety.
(1.2) Ta kompilacja będzie dostępna w sprzedaży w maju.
(1.3) Podczas kompilacji pojawiły się jakieś błędy.
(1.4) Z naszej strony WWW może pan ściągnąć źródła programu lub gotową kompilację.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpʲiˈlat͡sʲja, AS: kõmpʹilacʹi ̯a
Wiktionary
(1) czas. kompilować/skompilować
rzecz. kompilator mos., kompilatorka ż.
Wiktionary
(1.1) składanka
Wiktionary
zdrobnienie od: kompilacja
SJP.pl
dotyczący kompilacji
SJP.pl
autor kompilacji; autor dzieła opierającego się na innych pracach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) inform. program komputerowy dokonujący kompilacji;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przest. ten, kto kompiluje
Wiktionary
Kompilator – program służący do automatycznego tłumaczenia kodu napisanego w jednym języku (języku "źródłowym") na równoważny kod w innym języku (języku "wynikowym"). Proces ten nazywany jest kompilacją. W informatyce kompilatorem nazywa się najczęściej program do tłumaczenia kodu źródłowego w języku programowania na język maszynowy. Niektóre z nich tłumaczą najpierw do języka asemblera, a ten na język maszynowy jest tłumaczony przez asembler.
Wikipedia
(1.1) W dziesiątej linii kompilator zgłasza jakiś błąd.
(2.1) Przy zbieraniu dzieł pisarza kompilator znalazł jakieś nieprzyzwoite teksty.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpʲiˈlatɔr, AS: kõmpʹilator
Wiktionary
rzecz. kompilacja ż.
:: fż. kompilatorka ż.
czas. kompilować ndk., skompilować dk.
przym. kompilatorowy
Wiktionary
autorka kompilacji
SJP.pl
1. w informatyce: zmieniać kod źródłowy programu na kod wyjściowy przy pomocy kompilatora;
2. zestawiać jakiś tekst, pracę, dzieło z powstałych wcześniej fragmentów
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skompilować)
(1.1) zestawiać i opracowywać różne materiały w jedną całość
(1.2) inform. przetwarzać kod źródłowy programu (napisany w języku programowania wysokiego poziomu) na kod wykonywalny lub pośredni, który może zostać uruchomiony przez komputer; posługiwać się kompilatorem
czasownik zwrotny niedokonany kompilować się (dk. skompilować się)
(2.1) być kompilowanym
Wiktionary
(1.1) Autor przez rok kompilował antologię tekstów literackich.
Wiktionary
rzecz. kompilacja ż., kompilator m., kompilatorka ż., kompilatorstwo n., kompilowanie n.
przym. kompilacyjny, kompilatorski
Wiktionary
dawniej: akt zgody będący zakończeniem zatargu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. praw. ugoda między stronami sporu
Wiktionary
(1.1) A może to był swojego czasu jaki wielki posesjonat, który skupował dobra drogą licytacyj, subhastacyj, komplanacyj, transakcyj i cesyj?
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mplãˈnat͡sʲja, AS: kõmplãnacʹi ̯a
Wiktionary
w matematyce: leżący w tej samej płaszczyźnie; koplanarny
SJP.pl
zdrobnienie od: komplet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komplet
Wiktionary
(1.1) To nie komplet, lecz tylko mały komplecik.
Wiktionary
rzecz. komplet m., kompletność ż., kompletowanie n.
czas. kompletować ndk.
przym. kompletny
przysł. kompletnie
Wiktionary
1. zbiór określonych przedmiotów lub zjawisk wzajemnie się uzupełniających, np. kompleks budynków; zespół, zbiór, układ;
2. w psychologii: kombinacja cech osobniczych, pragnień, emocji, uczuć, najczęściej nieświadomych, przejawiających się w różnego typu dążeniach, obawach, wpływający na zachowanie się i przyjmowanie określonej postawy wobec innych, np. kompleks Edypa;
3. (zwykle w liczbie mnogiej) potocznie: poczucie winy, niepewności, niższej wartości; kompleks niższości;
4. w chemii: związek nieorganiczny powstały przez połączenie dwóch soli; związek kompleksowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) psych. zespół wyobrażeń lub odczuć tkwiących w psychice człowieka i nieakceptowanych przez niego;
(1.2) bud. zespół budowli i urządzeń, które tworzą jakąś całość
(1.3) zespół zjawisk lub cech, które są grupowane w całość
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Kompleks ma zostać otwarty w drugiej połowie 2016 roku.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mplɛks, AS: kõmpleks
Wiktionary
rzecz. komplekson m., kompleksowość ż., kopleksowanie n.
:: zdrobn. kompleksik m.
czas. kompleksować ndk.
przym. kompleksowy
przysł. kompleksowo
Wiktionary
potocznie: kobieta mająca kompleksy
SJP.pl
potocznie: osoba mająca kompleksy
SJP.pl
zdrobnienie od: kompleks
SJP.pl
budowa ciała; także usposobienie, temperament
SJP.pl
metoda chemicznej analizy miareczkowej stosowana głównie do oznaczania jonów metali; miareczkowanie kompleksometryczne
SJP.pl
Kompleksometria – dział analizy miareczkowej w którym oznacza się substancje w reakcji z czynnikami kompleksującymi. Jako pierwszy tę metodę analizy ilościowej wykorzystał Justus von Liebig w roku 1851, miareczkował on jony cyjankowe mianowanym roztworem azotanu srebra. Analizę wykorzystującą tworzenie kompleksów rozwinął Gerold Schwarzenbach odkrywając kompleksotwórcze właściwości kwasków aminopolikarboksylowych.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób kompleksowy
Wiktionary
rzecz. kompleks mrz., kompleksowość ż.
przym. kompleksowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kompleksowe; cecha tych, którzy są kompleksowi
Wiktionary
rzecz. kompleks m., kompleksik m.
przym. kompleksowy
przysł. kompleksowo
Wiktionary
ogarniający kilka różnych dziedzin; całościowy; obejmujący całość
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) obejmujący wszystkie elementy, tworząc zwarty kompleks
(1.2) nauk. bud. tworzący kompleks, należący do kompleksu
Wiktionary
(1.1) W swoim komunikacie z dnia 8 marca 2018 r. Komisja opublikowała swój plan działania w sprawie finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego, rozpoczynając ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania.
(1.1) Naukowcy ze Szwecji wykazali za pomocą szeregu eksperymentów, że kruki odznaczają się kompleksową inteligencją, porównywalną tylko do tej, którą mają szympanse i inne bliskie naczelne.
Wiktionary
rzecz. kompleks mrz., kompleksowość ż.
przysł. kompleksowo
Wiktionary
(1.1) całościowy, globalny, holistyczny, zbiorczy
Wiktionary
przymiotnik od: komplemenciarz
SJP.pl
człowiek lubiący prawić komplementy; pochlebca
SJP.pl
zdrobnienie od: komplement
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komplement
Wiktionary
(1.1) To nie komplement, lecz tylko mały komplemencik.
Wiktionary
rzecz. komplement m.
czas. komplementować
Wiktionary
1. uprzejma, często przesadna pochwała; pochlebstwo, duser;
2. w biologii: rodzaj ciała odpornościowego obecnego we krwi i limfie; dopełniacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) grzecznościowa, zwykle przesadna pochwała
(1.2) biol. układ dopełniacza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Skompromitowany przez Gabrysię przed całą żeńską drużyną koszykarską, której uczestniczki – jak się okazało – wszystkie miały okazję słuchać tych samych komplementów i romantycznych porównań do kwiatu jabłoni, mówi jej, że jest prozaiczna jak kalafior.
Wiktionary
rzecz. komplemenciarz m., komplementowanie n.
:: zdrobn. komplemencik m.
czas. komplementować
Wiktionary
(1.1) pochlebstwo, pochwała, duser
(1.2) dopełniacz
Wiktionary
1. dawniej: prawienie komplementów;
2. książkowo: dopełnienie, uzupełnienie;
3. w biologii: komplementacja genetyczna - uzupełnianie odcinków DNA w odrębnych, podwójnie zmutowanych genach, prowadzące do odtworzenia normalnego fenotypu
SJP.pl
dotyczący komplementacji
SJP.pl
wspólnik spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, który za zobowiązania spółki odpowiada subsydiarnie całym swoim majątkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. zarz. aktywny wspólnik w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, który ponosi odpowiedzialność bez ograniczenia za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli
Wiktionary
Komplementariusz (łac. "complementarius" od "complementum", "uzupełnienie") – wspólnik w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, który za zobowiązania spółki odpowiada bez ograniczenia całym swoim majątkiem.
Wikipedia
rzecz. komplementarność ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób wzajemnie uzupełniający się
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mplɛ̃mɛ̃nˈtarʲɲɛ, AS: kõmplẽmẽntarʹńe
Wiktionary
rzecz. komplementarność
przym. komplementarny
czas. komplementować
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wzajemne uzupełnianie się
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mplɛ̃mɛ̃nˈtarnɔɕt͡ɕ, AS: kõmplẽmẽntarność
Wiktionary
rzecz. komplementariusz m.
przym. komplementarny
przysł. komplementarnie
Wiktionary
taki, który jest uzupełnieniem czegoś, dopełnia się z czymś; uzupełniający, dopełniający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wzajemnie się uzupełniający
(1.2) biol. (o nukleotydach) parujący się wiązaniami wodorowymi z nukleotydem na sąsiedniej nici kwasu nukleinowego
(1.3) biol. (o nici kwasu nukleinowego) zbudowany z kolejnych nukleotydów komplementarnych (1.2) do swoich odpowiedników na drugiej nici
Wiktionary
(1.1) Książka składa się z sześciu komplementarnych - choć asymetrycznych - rozdziałów.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mplɛ̃mɛ̃nˈtarnɨ, AS: kõmplẽmẽntarny
Wiktionary
rzecz. komplementarność
przysł. komplementarnie
czas. komplementować
Wiktionary
(1.1) całościowy
Wiktionary
prawić komuś komplementy
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skomplementować)
(1.1) wyrażać uznanie; prawić komplementy
(1.2) dodawać do całości
czasownik zwrotny niedokonany komplementować się (dk. skomplementować się)
(2.1) komplementować jeden drugiego
(2.2) komplementować samego siebie
Wiktionary
(1.1) Bożena komplementowała go za jego talent do języków.
Wiktionary
rzecz. komplemencik mrz., komplement mrz., komplementowanie n.
czas. skomplementować
przym. komplementarny
przysł. komplementarnie
Wiktionary
(1.1) chwalić
(1.2) dopełniać, kompletować, uzupełniać
Wiktionary
przymiotnik od: komplement
SJP.pl
1. pełny zestaw tworzący całość;
2. grupa uczniów pobierających wspólnie lekcje poza szkołą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pełny zestaw elementów, które stanowią pewną całość
(1.2) grupa osób, która zapełnia wszystkie miejsca
(1.3) przest. grupa uczniów, która uczęszcza wspólnie na zajęcia pozaszkolne
Wiktionary
(1.1) W skrzynce znajduje się komplet narzędzi.
(1.1) Ile kosztuje komplet podręczników do piątej klasy?
(1.2) To przedstawienie grano przez pięć lat przy kompletach na widowni.
(1.3) Basia chodzi na komplety z niemieckiego.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mplɛt, AS: kõmplet
Wiktionary
rzecz. kompletowanie n., nadkomplet m., kompletowanie n., skompletowanie n., ukompletowanie n., kompletność ż.
:: zdrobn. komplecik m.
czas. kompletować ndk., skompletować dk.
przym. kompletny, kompletowy, niekompletny
przysł. kompletnie, niekompletnie
Wiktionary
(1.1) zestaw
Wiktionary
pora dnia w podziale mnichów zakonnych odpowiadająca godzinie 18
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. jedna z godzin kanonicznych w Liturgii godzin;
Wiktionary
Kompleta ( completorium, gr. Ἀπόδειπνον, cs. "powieczerije") – w Kościele rzymskokatolickim ostatnia modlitwa liturgii godzin (brewiarza), odmawiana w nocy przed udaniem się na spoczynek. W kościołach prawosławnych funkcje komplety spełnia powieczerze (wielka i mała kompleta). Nabożeństwo to w monasterach odprawiane jest po wieczornym posiłku.
Wikipedia
(1.1) Byliśmy na Komplecie, gdy zaczęły dzwonić dzwony.
Wiktionary
książkowo: uzupełnianie czegoś; kompletowanie
SJP.pl
służący do gromadzenia, kompletowania czegoś
SJP.pl
rzadko: firma lub przedsiębiorstwo wypuszczające na rynek zbytu pod własnym szyldem produkty kupione od innych wytwórców
SJP.pl
kobieta kompletująca jakieś elementy, przedmioty
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób całkowity, zupełny; bez reszty, w pełni
Wiktionary
(1.1) Jestem noga z matmy, kompletnie nic nie umiem!
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈplɛtʲɲɛ, AS: kõmpletʹńe
Wiktionary
rzecz. kompletność ż., komplet mrz., komplecik mrz., kompletowanie n.
czas. kompletować ndk.
przym. kompletny
Wiktionary
(1.1) zupełnie, całkowicie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: kompletnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: kompletny; bardziej kompletny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest kompletne, nie ma braków
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈplɛtnɔɕt͡ɕ, AS: kõmpletność
Wiktionary
rzecz. komplet m., komplecik m., kompletowanie n.
czas. kompletować ndk.
przym. kompletny
przysł. kompletnie
Wiktionary
(1.1) pełność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) cały, będący w komplecie
(1.2) całkowity, zupełny
Wiktionary
(1.2) Próba zainteresowania mieszkańców dzielnicy kulturą i sztuką skończyła się kompletnym fiaskiem.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈplɛtnɨ, AS: kõmpletny
Wiktionary
rzecz. kompletność ż., komplet m., komplecik m., kompletowanie n., skompletowanie n.
czas. kompletować ndk., skompletować dk.
przysł. kompletnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kompletować.
Wiktionary
czas. kompletować ndk.
rzecz. komplet mrz., kompletność ż., komplecik mrz.
przym. kompletny
przysł. kompletnie
Wiktionary
uzupełniać do całości
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) uzupełniać zbiór przedmiotów, grupę ludzi itp. w celu uzyskania kompletu
Wiktionary
(1.1) Kierownik wyprawy kompletuje skład ekipy na wyjazd.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mplɛˈtɔvat͡ɕ, AS: kõmpletovać
Wiktionary
czas. skompletować
rzecz. komplet m., komplecik m., kompletność ż., kompletowanie n., skompletowanie n.
przym. kompletny
przysł. kompletnie
Wiktionary
dział zakładu produkcyjnego, w którym kompletuje się części potrzebne do montażu poszczególnych podzespołów
SJP.pl
przymiotnik od: komplet
SJP.pl
pora dnia w podziale mnichów zakonnych odpowiadająca godzinie 18
SJP.pl
1. niespodziewana okoliczność lub zdarzenie utrudniające realizację zamierzeń;
2. złożoność jakiegoś zjawiska lub procesu;
3. schorzenie występujące po przebyciu choroby, operacji lub niewłaściwego leczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dodatkowa, nieprzewidziana wcześniej trudność wymuszająca odstępstwo od założeń
(1.2) med. powikłanie
(1.3) techn. każde z rozszerzeń funkcji mechanizmu zegarowego o nowe względem podstawowego mechanizmu wskazania;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.2) Mimo komplikacji podczas porodu dziecko jest zdrowe.
Wiktionary
rzecz. komplikowanie n.
przym. skomplikowany
Wiktionary
powikłania zdrowotne pojawiające się po przebytej wcześniej chorobie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie czegoś zawiłym, skomplikowanym, trudnym do rozwikłania
Wiktionary
rzecz. komplikacja ż., komplikacjonizm m., skomplikowanie n.
czas. komplikować ndk., skomplikować dk.
przym. skomplikowany
Wiktionary
(1.1) gmatwanie, zapętlanie; pot. chachmęcenie, kałapućkanie, mącenie, motanie, zamulanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skomplikować)
(1.1) czynić bardziej złożonym, trudniejszym
czasownik zwrotny niedokonany komplikować się (dk. skomplikować się)
(2.1) stawać się bardziej złożonym, trudniejszym
Wiktionary
(2.1) Wszystko zaczyna się komplikować, gdy Don Vito odmawia współpracy w handlu narkotykami.
Wiktionary
rzecz. komplikowanie n.
przym. skomplikowany
Wiktionary
(1.1) chachmęcić, gmatwać, mącić, motać, utrudniać, wikłać, zakałapućkać, zamulać, zapętlać, zawęźlać
(2.1) gmatwać się, wikłać się, zapętlać się, zawęźlać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. tajne porozumienie między grupą osób
Wiktionary
(1.1) […] podejrzywano nawet Władysława o knowanie jakichś skrytych na szkodę dynastyi szwedzkiej obrachowanych komplotów.
Wiktionary
(1.1) knowanie, spisek, sprzysiężenie, zmowa
Wiktionary
czworokątny otwór w dachu starożytnego domu etruskiego i rzymskiego; compluvium
SJP.pl
środowiskowo: narkoman odurzający się kompotem (wywarem ze słomy makowej)
SJP.pl
zdrobnienie od: kompot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kompot
Wiktionary
rzecz. kompot mrz., kompotierka ż., kompotiera ż., kompotówka ż.
przym. kompotowy
Wiktionary
część składowa czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część składowa, element
Wiktionary
(1.1) Żelbet może obejmować wiele rodzajów struktur i komponentów.
Wiktionary
(1.1) składnik, element, część, cząstka, pot. kostka, pot. klocek
Wiktionary
komponent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. muz. kompozytor
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komponować.
Wiktionary
Ar
Wikipedia
rzecz. skomponowanie n., kompozycja ż., kompozytor m., kompozytorka ż.
czas. komponować ndk., skomponować dk.
przym. kompozycyjny, kompozytorski
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) muz. tworzyć utwór muzyczny
(1.2) tworzyć; układać w całość z danych elementów, tak aby poszczególne elementy ze sobą współgrały
czasownik zwrotny niedokonany komponować się
(2.1) dobrze współgrać w kompozycji
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: kõmpõnovać
Wiktionary
rzecz. kompozytor m., kompozycja ż., komponowanie n., skomponowanie n.
czas. dekomponować, skomponować
przym. kompozycyjny, kompozytorski
Wiktionary
nawóz otrzymywany z materiałów organicznych, przekładanych ziemią lub torfem i poddanych dłuższemu działaniu czynników biologicznych i fizykochemicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) produkt rozkładu substancji organicznych, najczęściej odpadów, za pomocą mikroorganizmów - bakterii i grzybów, insektów i robaków (dżdżownic)
Wiktionary
Kompost – nawóz organiczny wytwarzany z odpadów roślinnych i zwierzęcych w wyniku częściowego, tlenowego rozkładu (butwienie) przez mikroorganizmy poprzez proces kompostowania.
Wikipedia
(1.1) Młode rośliny zimują dość dobrze, starsze należy okryć jedliną i okopcować kompostem lub korą.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mpɔst, AS: kõmpost
Wiktionary
rzecz. kompostownik m., kompostowanie n., kompościk mrz.
czas. kompostować ndk., skompostować dk.
przym. kompostowy, kompostowalny
Wiktionary
(1.1) humus
Wiktionary
1. urządzenie do przetwarzania odpadów na kompost;
2. substancja przyśpieszająca powstawanie kompostu;
3. urządzenie do robienia dziurek lub tworzenia znaków; dziurkarka
SJP.pl
Komposter – urządzenie mechaniczne służące do wytłaczania daty sprzedania na kartonikowych biletach kolejowych (nazywanych również od nazwiska wynalazcy biletami Edmondsona). W zależności od obowiązujących w danym zarządzie kolei przepisów, bilet był ważny przez określony czas od oznaczonej daty sprzedaży – przykładowo według przepisów PKP okres ważności biletów wynosi:
Wikipedia
możliwy do kompostowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kompostować.
Wiktionary
czas. kompostować ndk.
rzecz. kompost mrz.
Wiktionary
1. wytwarzać nawóz z odpadów organicznych, przetwarzać odpadki na kompost;
2. użyźniać glebę kompostem
SJP.pl
kompostowiec różowy - gatunek skąposzczeta; dżdżownica kalifornijska
SJP.pl
pomieszczenie z wyposażeniem do przerabiania odpadków na kompost
SJP.pl
Ko
Wikipedia
urządzenie do przeróbki odpadków na kompost; biostabilizator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pojemnik na kompost
Wiktionary
Kompostownik – pojemnik, w którym przebiega kompostowanie odpadów biodegradowalnych, w wyniku czego otrzymywany jest kompost.
Wyróżnia się trzy główne rodzaje kompostowników:
Wikipedia
(1.1) Kupiłem ostatnio materiały potrzebne do samodzielnego zrobienia kompostownika.
Wiktionary
rzecz. kompost m., kompostownia ż.
przym. kompostowy
czas. kompostować
Wiktionary
przymiotnik od: kompost
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kompostem, dotyczący kompostu
Wiktionary
rzecz. kompost mrz., kompostownik mrz.
Wiktionary
deser z ugotowanych w wodzie owoców z dodatkiem cukru ewentualnie cynamonu, goździków lub cytryny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. słodki napój z gotowanych owoców;
(1.2) przen. wywar ze słomy makowej używany przez narkomanów jako środek odurzający;
Wiktionary
Kompot – napój owocowy z gotowanych owoców świeżych lub suszonych. Kompoty zaliczane są do grupy przetworów owocowych.
Wikipedia
(1.1) Na dzisiejsze menu składa się grochówka i schabowy z kapustą oraz kompot śliwkowy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mpɔt, AS: kõmpot
Wiktionary
rzecz. kompotierka ż., kompotiera ż., kompotówka ż.
:: zdrobn. kompocik m.
przym. kompotowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duże naczynie do podawania deserów lub kompotu
(1.2) zawartość kompotiery (1.1)
Wiktionary
(1.1) Dojrzałe, ładne, dorodne borówki, sypać lekko w kompotiery, przesypując je suto miałkim cukrem.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kompotierka ż.
Wiktionary
naczynie do podawania kompotu lub innych deserów
SJP.pl
Kompotierka – mała, zwykle szklana lub porcelanowa miseczka, służąca do podawania kompotu z owocami lub innych deserów w postaci lodów, bitej śmietany czy galaretki.
Kompotierka może być na nóżce. Należy odróżnić kompotierkę, która służy podaniu deseru jednej osobie od "kompotiery", dużego naczynia na cały podany kompot czy deser, np. w postaci owoców.
Wikipedia
przymiotnik od: kompot
SJP.pl
układ elementów w określonej formie estetycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół składników wraz ze sposobem, w jaki tworzą całość
(1.2) szt. budowa utworu, zwłaszcza plastycznyastycznego, literackiego, muzycznego
(1.3) pot. utwór
(1.4) nauka o kompozycji (1.2)
(1.5) jęz. budowanie wyrażeń złożonych
(1.6) inform. agregacja obiektów, które nie mogą istnieć bez obiektu głównego;
(1.7) inform. wygląd programu komputerowego itp.;
(1.8) daw. zapłata dla uniknięcia zemsty
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Ojciec i córka grali jakąś piękną, długą i trudną kompozycję (…)
(1.4) Powiadasz pan, żeś uczył akompaniamentu i kompozycji?
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɔˈzɨt͡sʲja, AS: kõmpozycʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. apozycja ż., kompozytor m., kompozytorka ż., komponowanie n., skomponowanie n.
czas. komponować
przym. kompozycyjny, kompozytorski
Wiktionary
(1.7) motyw, skórka, karnacja
Wiktionary
dotyczący kompozycji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kompozycją, dotyczący kompozycji
Wiktionary
(1.1) W pejzażach z ziemi olkuskiej stosowała różne metody kompozycyjne: bliskiego kadru, szerokiej perspektywy lub spojrzenia z podniesionego punktu obserwacji.
Wiktionary
rzecz. kompozycja ż., kompozytor m., kompozytorka ż., kompozyt m., komponowanie n., skomponowanie n.
czas. komponować ndk., skomponować dk.
przym. kompozytorski, kompozytowy
Wiktionary
1. materiał złożony z co najmniej dwóch składników o właściwościach lepszych lub nowych w stosunku do sumy właściwości tych składników, np. laka, sklejka, bakelit;
2. w architekturze wg serliańskiego systemu piąty porządek architektoniczny zwany rzymskim lub wg Albertiego połączenie porządku jońskiego i korynckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) materiał wytworzony z różnych składników o nowych lub lepszych od nich właściwościach;
(1.2) inform. strukturalny wzorzec projektowy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dlatego protezę stworzył właśnie z kompozytów: z włókien węglowych, a także z włókien szklanych.
Wiktionary
rzecz. mikrokompozyt mrz., nanokompozyt mrz., kompozytor mos.
przym. kompozytowy, kompozycyjny, kompozytorski
Wiktionary
(1.1) war. materiał kompozytowy
Wiktionary
środowiskowo: ulotka ze zdjęciem i danymi modelki
SJP.pl
autor utworu muzycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. osoba tworząca, komponująca muzykę;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Podczas premiery nowej symfonii orkiestrą dyrygował sam kompozytor.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɔˈzɨtɔr, AS: kõmpozytor
Wiktionary
rzecz. kompozycja ż., kompozyt m., komponowanie n., skomponowanie n.
:: fż. kompozytorka ż.
czas. komponować ndk., skomponować dk.
przym. kompozytorski, kompozycyjny, kompozytowy
Wiktionary
(1.1) daw. komponista
Wiktionary
autorka utworu muzycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta tworząca, komponująca muzykę
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpɔzɨˈtɔrka, AS: kõmpozytorka
Wiktionary
zob. kompozytor.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kompozytorem, dotyczący kompozytora, komponowania
Wiktionary
rzecz. kompozytor mos., kompozytorka ż., kompozycja ż., komponowanie n., skomponowanie n., kompozyt mrz.
czas. komponować ndk., skomponować dk.
przym. kompozycyjny, kompozytowy
Wiktionary
przymiotnik od: kompozyt
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z różnych elementów
(1.2) archit. łączący elementy porządków jońskiego i korynckiego
Wiktionary
(1.1) W przypadku kompozytowych materiałów polimerowych selektywnych dla azotu można spodziewać się selektywności wzór chemiczny|N2/CH4. wynoszącej 4,5 przy przepuszczalności azotu 6,3 barrera […].
Wiktionary
rzecz. kompozyt mrz., kompozytor mos.
przym. kompozycyjny, kompozytorski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kompost
Wiktionary
rzecz. kompost m.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Komprachcice (dodatkowa nazwa w j. niem. Comprachtschütz, łac. "Villa Gumperti"; śl. "Kůmprachćicy") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim. Jest siedzibą gminy Komprachcice.
Kościół parafialny z lat 30. XX wieku, wcześniejszy drewniany przeniesiony do sąsiedniej miejscowości Ochodze, zabytkowe nagrobki na cmentarzu przykościelnym i parafialnym.
Wikipedia
przymiotnik od: Komprachcice
SJP.pl
1. dawniej: miejscowy kupiec w kraju kolonialnym, pośredniczący w kontaktach handlowych z metropolią;
2. członek zamożnej burżuazji w krajach kolonialnych
SJP.pl
Komprador – w pierwotnym znaczeniu pośrednik handlowy w portugalskich koloniach w Chinach.
Słowo pochodzi od portugalskiego "comprador" – "nabywca". Początkowo oznaczało chińskiego urzędnika służącego w załatwianiu lokalnych spraw, zatrudnionego w zagranicznym biurze (np. konsulacie).
Wikipedia
zabieg polegający na przyłożeniu miejscowo okładu rozgrzewającego lub schładzającego ciało
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zimny lub gorący okład
Wiktionary
(1.1) Na tę opuchliznę tylko kompres pomoże.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mprɛs, AS: kõmpres
Wiktionary
rzecz. kompresor mrz.
Wiktionary
mały kompres
SJP.pl
1. proces zmniejszania objętości, zagęszczanie, sprężanie powietrza lub innych gazów;
2. zmniejszanie pliku lub folderu, by zaoszczędzić wolne miejsce na dysku lub wysłać dane przez internet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. zagęszczenie, sprężenie czegoś, zmniejszenie, redukcja zajmowanej przez coś przestrzeni;
(1.2) inform. operacja zakodowania danych w taki sposób aby zajmowały mniej bajtów;
(1.3) pot. wielkość ciśnienia sprężania silnika
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kompresja gazów jest jedną z metod skraplania.
(1.2) Kompresja stratna obrazu daje mniejsze pliki, ale kosztem jakości.
(1.3) Jeżeli kompresja jest w normie i zużywa niewiele oleju, to uszczelniacze możesz spróbować wymienić sam.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈprɛsʲja, AS: kõmpresʹi ̯a
Wiktionary
czas. kompresować ndk.
rzecz. kompresor mrz.
Wiktionary
(1.1) stłoczenie, ścisk, zacieśnienie
Wiktionary
1. sprężarka;
2. urządzenie kompresujące sygnał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. zob. sprężarka.
(1.2) elektr. akust. urządzenie do kompresji sygnału audio;
Wiktionary
(1.1) Głównymi mechanicznymi elementami respiratora są kompresor i silnik.
Wiktionary
rzecz. dekompresator mrz., dekompresja ż., dekompresor mrz., dekompresowanie n., kompres mrz., kompresik mrz., kompresja ż., kompresornia ż., kompresorownia ż., kompresowanie n., rozkompresowanie n., skompresowanie n., zdekompresowanie n.
czas. dekompresować ndk., kompresować ndk., rozkompresować dk., skompresować dk., zdekompresować dk.
przym. dekompresyjny, kompresorowy, kompresyjny
Wiktionary
pomieszczenie, w którym znajdują się kompresory
SJP.pl
pomieszczenie, w którym znajdują się kompresory; kompresornia
SJP.pl
przymiotnik od: kompresor
SJP.pl
nadawać czemuś mniejszą wielkość lub objętość
SJP.pl
materiał kompromitujący jakąś osobę bądź organizację używany do wywierania nacisku lub manipulacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. materiał kompromitujący jakąś osobę bądź organizację
Wiktionary
Kompromat ( "компромат", skrót od "компрометирующий материал", trb. "kompromietirujuszczij matieriał") – termin określający kompromitujące materiały na temat polityka lub innej osoby publicznej.
Wikipedia
(1.1) Kompromat zbliża ludzi obarczonych kompromatem, zwłaszcza jeśli zamieszani są w tę samą sprawę i istnieją na nich takie same haki.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈprɔ̃mat, AS: kõmprõmat
Wiktionary
rzecz. kompromitacja ż., kompromitowanie n., skompromitowanie n.
czas. kompromitować ndk., skompromitować dk.
przym. kompromitujący
przysł. kompromitująco
Wiktionary
(1.1) hak, komprmateriał
Wiktionary
1. polubowne rozwiązanie sporu w oparciu o wzajemne ustępstwa;
2. rezygnacja z pewnych warunków, zasad w celu osiągnięcia praktycznych korzyści
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sposób zakończenia dyskusji lub sporu, w którym obie strony rezygnują z części swoich żądań, chcąc zawrzeć porozumienie;
Wiktionary
Kompromis – metoda rozwiązania konfliktu, oznaczająca wspólne stanowisko, możliwe do przyjęcia dla stron negocjujących.
Wbrew obiegowej opinii kompromis nie jest optymalnym rozwiązaniem konfliktu, ponieważ oznacza konieczność rezygnacji z części interesów każdej ze stron. Taki idealny sposób radzenia sobie z konfliktem stanowi "współpraca."
Wikipedia
(1.1) Wiele osób uważa, że osiągnięcie kompromisu jest korzystne dla obu stron.
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈprɔ̃mʲis, AS: kõmprõmʹis
Wiktionary
rzecz. kompromisowość ż.
przym. kompromisowy
przysł. kompromisowo
Wiktionary
(1.1) ugoda, konsensus; por. krakowski targ
Wiktionary
rzadko: zwolennik kompromisu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co kompromisowe, ugodowe
Wiktionary
rzecz. kompromis m., kompromisowiec m.
przym. kompromisowy
przysł. kompromisowo
Wiktionary
(1.1) ugodowość, koncyliacyjność, pojednawczość
Wiktionary
przymiotnik od: kompromis
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący wynikiem kompromisu
Wiktionary
(1.1) Istnieje pewien stan kompromisowy , w który zapadają wiewiórki ziemne niearktyczne: redukują one swe funkcje tylko połowicznie, zachowując utajoną sprawność na wypadek, gdy trzeba wymknąć się z zasięgu drapieżnika.
Wiktionary
rzecz. kompromis mrz., kompromisowość ż.
Wiktionary
osoba szukająca kompromisu, często idąca na kompromis
SJP.pl
wystawienie siebie lub kogoś innego na wstyd, śmieszność lub utratę dobrej opinii; ośmieszenie, upokorzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) utrata dobrej opinii, narażenie się na śmieszność
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mprɔ̃mʲiˈtat͡sʲja, AS: kõmprõmʹitacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kompromitowanie n., skompromitowanie n., kompromat mrz.
czas. kompromitować
Wiktionary
(1.1) wstyd, blamaż; pot. poruta, krewa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szkodzenie czyjejś opinii, narażanie na wstyd lub śmieszność
Wiktionary
rzecz. kompromitacja ż., skompromitowanie n., kompromat mrz.
czas. kompromitować ndk., skompromitować dk.
Wiktionary
(1.1) ośmieszanie
Wiktionary
1. wystawiać kogoś na wstyd, śmieszność lub utratę opinii; ośmieszać, upokarzać, zawstydzać;
2. być dowodem świadczącym przeciwko komuś; dekonspirować, demaskować;
3. kompromitować się - narażać się na wstyd, śmieszność lub utratę opinii; ośmieszać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) o człowieku szkodzić czyjejś opinii, narażać na wstyd lub śmieszność
(1.2) być dowodem na czyjąś niekorzyść
czasownik zwrotny niedokonany kompromitować się
(2.1) kompromitować (1.1) siebie samego
(2.2) kompromitować (1.1) siebie nawzajem
Wiktionary
(1.1) Załóż garnitur na to wesele, nie kompromituj mnie przy ludziach
(1.2) Jacek niczego się nie bał, bo miał jakieś faktury, które kompromitowały szefa.
(2.1) […] pokaż, co umiesz… nie kompromituj się przy chorym…
(2.2) Anka z Jankiem kompromitowali się przy swoich znajomych.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mprɔ̃mʲiˈtɔvat͡ɕ, AS: kõmprõmʹitovać
Wiktionary
rzecz. kompromat mrz., skompromitowanie n., kompromitacja, kompromitowanie
Wiktionary
(1.1) ośmieszać
(1.2) dekonspirować, demaskować
(2.1) blamować się, ośmieszać się, zbłaźnić się
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób kompromitujący
Wiktionary
rzecz. kompromat mrz.
Wiktionary
1. taki, który ośmiesza kogoś, wystawia na wstyd; ośmieszający, zawstydzający, upokarzający;
2. taki, który ujawnia ukrywane fakty, dowody świadczące przeciwko komuś; demaskacyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) powodujący kompromitację
Wiktionary
rzecz. kompromat mrz.
Wiktionary
działanie mające na celu zmniejszenie rozmiarów czegoś poprzez ugniecenie, ściśnięcie lub redukcję elementów; kompresja
SJP.pl
ścieśniać, tłoczyć, redukować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skomprymować)
(1.1) poddawać fizycznemu naciskowi w celu zredukowania objętości; ściśle upakowywać, ugniatać lub prasować
(1.2) książk. czynić krótszym, zwięźlejszym lub mniej licznym (szczególnie w odniesieniu do tekstów, zasobów budżetowych czy stanowisk kadrowych)
(1.3) inform. przeprowadzać proces cyfrowej kompresji plików w celu zaoszczędzenia wolnego miejsca na nośniku
(1.4) techn. podnosić ciśnienie gazów lub cieczy; sprężać, tłoczyć
czasownik zwrotny niedokonany komprymować się (dk. skomprymować się)
(2.1) techn. zmniejszać swoją początkową objętość lub wymiar, poddając się sile nacisku, w tym ulegać procesowi naturalnego samozagęszczania
Wiktionary
(1.1) ''Opaska [...] komprymuje (uciska) staw łokciowy, co poprawia krążenie i redukuje obrzęk''.
(1.2) Antoni Winch [...] komprymuje do haseł i pojedynczych okrzyków wielkie ideowe spory i wojny – to jest istota zabiegu rekapitulacji w historii sztuki, gdzie często artysta redukuje mnogość szczegółów do wyrazistych detali.
(1.2) [...] wbrew oczekiwaniom z początku lat 90., kiedy zakładano, „że nie nastąpi rozbudowa administracji, skoro państwo komprymuje nasze zadania, bo przedtem przecież kierowało całą gospodarką [...]”.
(1.3) Komprymuje aż 98% rozmiaru plików. Zmniejsza rozmiar zdjęć i umieszczonych obiektów bez utraty jakości.
(1.3) Wszystkie urządzenia [...] są kompatybilne z nowym kodekiem MQA, który w bardzo innowacyjny sposób komprymuje dane audio w przypadku nagrań hi-res.
(1.4) W tych warunkach słup wody wytwarza w ładunku ZMW wstępne ciśnienie hydrostatyczne, które komprymuje zawarte w nim powietrze [...].
(2.1) ''Niewłaściwie zagęszczony grunt komprymuje się, czyli samozagęszcza pod wpływem wody, następnie [...] osiada, stąd w miejscach pasów jezdnych dla wózków następuje pękanie i niszczenie płyty posadzkowej''.
(2.1) Osobliwą własnością każdego bruku asfaltowego ułożonego na drodze jest to, że pod wpływem ruchu sam się ugniata ([[komprymować się|komprymuje [się]]]).
Wiktionary
rzecz. komprymacja ż., komprymowanie n.
przym. komprymacyjny
czas. skomprymować dk., komprymować się ndk., skomprymować się dk.
Wiktionary
rodzaj niewielkiego dinozaura z podrzędu teropodów
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rodzina niewielkich dinozaurów drapieżnych
SJP.pl
Kompsognaty (Compsognathidae) – rodzina niewielkich dinozaurów drapieżnych z grupy celurozaurów.
Wikipedia
1. popęd, przymus
2. w psychologii: nieodparta chęć popełnienia uczynku irracjonalnego
SJP.pl
kompulsywny; w psychologii:
a) wykonywany pod wpływem nie dającego się opanować wewnętrznego przymusu;
b) ulegający takiemu przymusowi
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kompulsywne; cecha tych, którzy są kompulsywni
Wiktionary
przym. kompulsywny
przysł. kompulsywnie
Wiktionary
kompulsyjny; w psychologii:
a) wykonywany pod wpływem nie dającego się opanować wewnętrznego przymusu;
b) ulegający takiemu przymusowi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dokonywany pod wpływem niedającego się opanować przymusu wewnętrznego
Wiktionary
(1.1) Negowano również możliwość stosowania teorii w odniesieniu do sprawców przestępstw irracjonalnych, przypadkowych i kompulsywnych.
(1.1) Jest pracoholiczką z nerwicą, natręctwami, zachowaniami kompulsywnymi.
Wiktionary
rzecz. kompulsja ż., kompulsywność ż.
Wiktionary
(1.1) niekontrolowany
Wiktionary
dawniej:
1. stan liczebny, zwłaszcza wojska; poczet, liczba;
2. rejestr, spis;
3. główne siły regularnej armii, utrzymywane przez skarb państwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. poczet, rejestr, zbiór
(1.2) stpol. liczba, rachunek
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mput, AS: kõmput
Wiktionary
rzecz. komputacja ż.
czas. komputować ndk.
przym. komputowy
Wiktionary
skrót od: komputerowy
SJP.pl
1. technika wyznaczania stopnia pokrewieństwa między osobami;
2. w informatyce: obliczanie, przetwarzanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. obliczanie
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpuˈtat͡sʲja, AS: kõmputacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. komput m.
czas. komputować
przym. komputowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. maszyna licząca, służąca do przetwarzania informacji, które da się zakodować w formie ciągu cyfr;
(1.2) pot. zestaw komputerowy złożony np. z właściwego komputera (1.1), monitora, myszki i klawiatury
Wiktionary
Komputer ( computer), dawniej także: mózg elektronowy, elektroniczna maszyna cyfrowa, maszyna matematyczna – programowalna maszyna służąca do przetwarzania, przechowywania i prezentowania danych. Niemal wszystkie współczesne komputery są maszynami cyfrowymi, które reprezentują informację w postaci ciągów zer i jedynek (systemu dwójkowego). Większość z nich przechowuje wykonywany program w tej samej pamięci co dane, zgodnie z opracowaną w latach 40. XX wieku architekturą von Neumanna.
Wikipedia
(1.1) W moim komputerze znów zepsuł się twardy dysk.
(1.2) Co tam jest napisane na komputerze?
Wiktionary
IPA: kɔ̃mˈputɛr, AS: kõmputer
Wiktionary
rzecz. komputeryzacja ż., komputerowiec m., komputeryzowanie n., komputerówka ż., komputerownia ż., komp m.
:: zdrobn. komputerek m.
czas. skomputeryzować, komputeryzować ndk.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
Wiktionary
(1.1) EMC, elektroniczna maszyna cyfrowa, pot. komp
Wiktionary
zdrobnienie od: komputer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komputer
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer mrz., komputerowiec mos., komputeryzowanie n., komputeryzacja ż.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
chorobliwy lęk przed korzystaniem z komputera
SJP.pl
osoba uzależniona od komputera
SJP.pl
uzależnienie od komputera; komputeromania
SJP.pl
mania na punkcie komputerów
SJP.pl
potocznie:
1. specjalista w zakresie programowania lub budowy komputerów;
2. zapalony użytkownik komputera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba znająca się na komputerach, specjalista od komputerów
(1.2) pot. zapaleniec komputerowy, entuzjasta techniki komputerowej
Wiktionary
(1.1) Od rana w firmie mamy komputerowców, którzy zakładają nam sieć i instalują software.
(1.1) Brat Aśki to zapalony komputerowiec, niemal nie odchodzi od kompa.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mputɛˈrɔvʲjɛt͡s, AS: kõmputerovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer m., komputeryzacja ż., komputerek mrz.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
(1.1) informatyk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pomieszczenie, w którym znajdują się komputery; pracownia komputerowa
Wiktionary
(1.1) Wszedł do domu, mijając stanowisko monitoringu, z zespołem ekranów ukazujących sytuację w różnych zakątkach posiadłości. Do tego pomieszczenia przylegała komputerownia i centrala telefoniczna.
(1.1) Szybko wyszedł na korytarz, minął recepcję i wszedł do komputerowni. Usiadł przed monitorem. Czuł, jak mu się trzęsą ręce, gdy wstukiwał kod, aby obejrzeć nagrania z monitoringu z poprzedniego dnia.
(1.1) […] zeszłam do komputerowni i zalogowałam się do Internetu, by poszukać czegoś o niej.
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer mrz., komputeryzacja ż.
przym. komputeryzacyjny
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
przysłówek
(1.1) przy użyciu komputera, technik komputerowych
Wiktionary
(1.1) Obliczyliśmy komputerowo roczne statystyki urodzin w naszym mieście.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mputɛˈrɔvɔ, AS: kõmputerovo
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer m., komputerek m., komputerowiec m., komputeryzacja ż.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
dotyczący komputera
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący komputera, związany z komputerem
(1.2) taki, który jest wykonywany przy pomocy komputera
Wiktionary
(1.2) Nasz lokalny optyk oferuje komputerowe badanie wzroku.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mputɛˈrɔvɨ, AS: kõmputerovy
Wiktionary
rzecz. komputer m., komputerek m., komputerowiec m., komputeryzacja ż., komputeryzowanie n., skomputeryzowanie n.
czas. komputeryzować ndk., skomputeryzować dk.
przym. komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
Wiktionary
(1.1) cyfrowy, elektroniczny
Wiktionary
informatyzacja; wprowadzanie komputerów i technologii informatycznych w gospodarce, technice i innych dziedzinach życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. wprowadzanie używania komputerów do przedsiębiorstw, szkół i urzędów;
Wiktionary
Komputeryzacja – poprzedza informatyzację i polega na wprowadzaniu komputerów do przedsiębiorstw i urzędów, zastępując tym samym ręcznie uzupełniane formularze przez formularze elektroniczne, papierowe archiwa przez bazy danych i wprowadzając pocztę elektroniczną lub komunikatory internetowe jako system komunikacji.
Wikipedia
(1.1) W zasadzie komputeryzacja winna poprzedzać informatyzację.
Wiktionary
rzecz. komputer mrz., komputerek mrz.,komputerowiec mos., komputeryzowanie n., komputerówka ż., komputerownia ż., komp mrz., skomputeryzowanie n.
czas. komputeryzować ndk., skomputeryzować dk.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) inform. związany z komputeryzacją, dotyczący komputeryzacji
Wiktionary
(1.1) W naszym instytucie działania komputeryzacyjne podjęto już w latach dziewięćdziesiątych minionego wieku.
Wiktionary
rzecz. komputer mrz., komputerek mrz.,komputerowiec mos., komputeryzacja ż., komputeryzowanie n., komputerówka ż., komputerownia ż., komp mrz., skomputeryzowanie n.
czas. komputeryzować ndk., skomputeryzować dk.
przym. komputerowy
przysł. komputerowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wprowadzenie komputerów i komputerowych metod przetwarzania informacji w określonej dziedzinie
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer m., komputeryzacja ż., komputerek m.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
(1.1) komputeryzacja
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skomputeryzować)
(1.1) inform. wyposażać w komputery
czasownik zwrotny niedokonany komputeryzować się (dk. skomputeryzować się)
(2.1) inform. podlegać procesowi komputeryzacji
Wiktionary
rzecz. komputer mrz., komputerek mrz., komputerowiec mos., komputeryzacja ż., komputeryzowanie n., komputerówka ż., komputerownia ż., komp mrz., skomputeryzowanie n.
czas. skomputeryzować dk.
przym. komputerowy, komputeryzacyjny
przysł. komputerowo
Wiktionary
kobieta pracująca przy komputerze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. asortyment komputerowy
Wiktionary
rzecz. skomputeryzowanie n., komputer mrz., komputeryzacja ż.
przym. komputeryzacyjny
czas. komputeryzować, skomputeryzować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komputować.
Wiktionary
czas. komputować ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) daw. obliczać, kompletować
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpuˈtɔvat͡ɕ, AS: kõmputovać
Wiktionary
rzecz. komputowanie n., komputacja, komput
przym. komputowy
Wiktionary
przymiotnik od: komput
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. rejestrowy, rachunkowy, etatowy
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mpuˈtɔvɨ, AS: kõmputovy
Wiktionary
rzecz. komput m., komputacja ż.
czas. komputować
Wiktionary
Komputronik S.A. – polskie przedsiębiorstwo handlowe z siedzibą w Poznaniu, prowadzące sprzedaż detaliczną i hurtową sprzętu komputerowego, elektroniki użytkowej oraz urządzeń RTV i AGD. Spółka świadczy również usługi związane z technologiami informatycznymi i jest jednostką dominującą Grupy Kapitałowej Komputronik. Od 2007 roku jej akcje są notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie.
Wikipedia
obliczanie danych potrzebnych do skonstruowania kalendarza liturgicznego
SJP.pl
Ko
Wikipedia
→ Komrat (stolica Gagauzji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Komratem, dotyczący Komratu
Wiktionary
rzecz. Komrat mrz.
Wiktionary
stolica Gagauzji (autonomicznego terytorium w Mołdawii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Mołdawii, nad rzeką Jałpuch;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
przym. komracki
Wiktionary
Komratowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Gąsawa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 64 mieszkańców. Jest dwudziestą co do wielkości miejscowością gminy Gąsawa.
Wikipedia
Komsin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Czerwińsk nad Wisłą.
Wieś duchowna "Komsino" położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sąchockim ziemi ciechanowskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Kom (ostan i miasto w Iranie)
SJP.pl
członek Komsomołu, społeczno-politycznej organizacji młodzieży radzieckiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. polit. członek komsomołu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Książki Ostrowskiego, służące politycznej indoktrynacji młodego pokolenia, sprawiły, iż Korczagin stał się patronem pionierów i komsomolców.
(1.1) Epoka Chruszczowa to również wyjazdy komsomolców do Kazachstanu i na Syberię […], megalomańskie hasła typu „Dogonimy i przegonimy Amerykę!”, obietnice bez pokrycia.
Wiktionary
rzecz. komsomoł mrz., Komsomoł mrz.
:: fż. komsomołka ż.
przym. komsomolski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Horiszni Pławni, miasto na Ukrainie, w obwodzie połtawskim (polski egzonim do 2016 roku);
(1.2) geogr. zob. Komsomolsk nad Amurem.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. komsomoł mrz., Komsomoł mrz.
przym. komsomolski
Wiktionary
dotyczący Komsomołu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z komsomołem, dotyczący komsomołu
(1.2) związany z Komsomolskiem nad Amurem
Wiktionary
rzecz. komsomoł m., komsomolec m., komsomołka ż., Komsomolsk mrz., Komsomoł mrz.
Wiktionary
sowiecka organizacja społeczno-polityczna, wychowująca młodzież do 23 roku życia na ideowych komunistów, działająca w latach 1918-1991 pod kierownictwem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. hist. lokalny oddział Komsomołu
(1.2) pot. hist. grupa, zbiorowość tworzona przez członków Komsomołu
Wiktionary
Komsomoł ( Комсомо́л) – komunistyczna organizacja młodzieży w Rosji Sowieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, powstała w 1918 roku. Nazwa jest akronimem od słów Kommunisticzeskij Sojuz Mołodioży (Коммунистический союз молодёжи), czyli "Komunistyczny Związek Młodzieży". Od 1922 pełna nazwa brzmiała "Wsiesojuznyj Leninskij Kommunisticzeskij Sojuz Mołodioży" (Всесоюзный Ленинский Коммунистический Союз Молодёжи), czyli "Wszechzwiązkowy Leninowski Komunistyczny Związek Młodzieży".
Wikipedia
rzecz. Komsomoł mrz., komsomolec mos., komsomołka ż., Komsomolsk mrz.
przym. komsomolski
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. polit. członkini komsomołu
Wiktionary
(1.1) Babka szczyciła się być komsomołką z przekonania, szczerze kochającą partię.
Wiktionary
rzecz. komsomoł mrz., Komsomoł mrz.
:: fm. komsomolec mos.
przym. komsomolski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
z włoskiego: hrabina; contessa, kontessa
SJP.pl
1. mistrz, zwierzchnik w zakonie rycerskim;
2. zarządca prowincji (komturii) w państwach zakonów rycerskich i dowódca oddziału rycerskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. krzyżacki zwierzchnik komturii, okręgu administracyjnego i wojskowego
Wiktionary
Komtur, inaczej "komandor" – zwierzchnik domu zakonnego w niektórych zakonach rycerskich (np. krzyżacy, joannici, templariusze). Później w państwach tych zakonów – zarządca okręgu, prowincji (komturii), złożonej z 1 lub kilku zamków i przyległego terytorium. W zakonie krzyżackim podlegali mu prokuratorzy.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃mtur, AS: kõmtur
Wiktionary
rzecz. komturia ż., komturstwo n.
Wiktionary
(1.1) komandor
Wiktionary
okręg administracyjno-sądowo-wojskowy podległy komturowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. jednostka terytorialna zakonów rycerskich zarządzana przez komtura;
Wiktionary
Komturia (również: "komenda", "komandoria") – podstawowa jednostka administracyjno-terytorialno-wojskowa zakonów rycerskich, zarządzana przez komtura (komandora), obejmująca najczęściej zamek wraz z przylegającymi do niego dobrami ziemskimi.
Wikipedia
(1.1) Powierzono mu komturię na Warmii.
Wiktionary
rzecz. komtur mos., komturstwo n.
Wiktionary
(1.1) komturstwo
Wiktionary
urząd lub godność komtura, zwierzchnika okręgu w państwie krzyżackim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. urząd komtura
(1.2) hist. jednostka terytorialna zakonów rycerskich zarządzana przez komtura
Wiktionary
(1.2) Powierzono mu komturstwo na Kaszubach.
Wiktionary
rzecz. komtur mos., komturia ż.
Wiktionary
(1.2) komturia
Wiktionary
forma zaimka.
(1.1) C. lp. zaimka pytajnego kto
Wiktionary
(1.1) Jakkolwiek ziemia nasza słusznie jest nazwaną padołem płaczu, łez doliną, bo któż tu nie płacze, komu łzy nie płyną (…)
Wiktionary
pogardliwie o zwolenniku socjalizmu, komunizmu; czerwony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. polit. komunista lub inna osoba o poglądach lewicowych
Wiktionary
(1.1) Komuchy precz do Moskwy!
(1.1) Trzeba rozliczyć komuchów za ich świństwa.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃mux, AS: kõmuχ
Wiktionary
rzecz. komuszka ż., komuchowatość ż.
:: zdrobn. komuszek m.
przym. komuszy, komuchowaty, komunistyczny
czas. komuszyć, zdekomunizować
Wiktionary
(1.1) bolszewik, mienszewik, czerwony, lewak
Wiktionary
pogardliwie: bycie komunistą
SJP.pl
pogardliwie: komunistyczny, socjalistyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy komucha
Wiktionary
rzecz. komuch mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. potocznie: ustrój komunistyczny lub ogół komunistów;
2. w ChRL w okresie tzw. "wielkiego skoku": podstawowa, samowystarczalna (z założenia) wspólnota wiejska, zajmująca się produkcją rolną i prymitywną produkcją przemysłową;
3. od lat 60. w USA i Europie Zachodniej: wspólnie zamieszkująca grupa ludzi o skrajnie lewicowych poglądach politycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wspólnota ludzi żyjących razem w oparciu o dzielenie się pracą i własnością;
(1.2) pot. pejor. komunizm, socjalizm
(1.3) pot. pejor. komuniści
Wiktionary
Komuna (francuskie słowo pochodzące z XII wieku od średniowiecznej łacińskiej communia, oznaczające duże skupisko ludzi dzielących wspólne życie; od łac. communis – rzeczy wspólne) – świadoma wspólnota ludzi żyjących razem, dzielących wspólne interesy, często posiadających wspólne wartości i przekonania, a także wspólne mienie, zasoby, a w niektórych komunach pracę, dochody lub majątek.
Wikipedia
(1.1) Hippisi nie chcieli zakładać rodzin, bo woleli żyć w komunach.
(1.2) Kiedyś stali godzinami w kolejce po mięso, bo tak chciała komuna, dziś opychają się hamburgerami, bo tego chce amerykański koncern.
(1.2) Za komuny nic nie było, a wszystko było; teraz wszystko jest, a nic nie ma.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmũna, AS: kõmũna
Wiktionary
rzecz. komunizm m., komunista m., komunistka ż., komunia ż., komunizowanie n., komunistyczność ż., komunard m., komunizacja ż.
przym. komunistyczny, komunalny, komunijny, komunistycznie
czas. komunizować, zdekomunizować
Wiktionary
stworzenie wspólnoty majątkowej podległej samorządowi miejskiemu
SJP.pl
Komunalizacja – proces polegający na przejmowaniu mienia prywatnego lub państwowego przez podmioty komunalne. Komunalizacja mienia państwowego najczęściej odbywała się przy utworzeniu samorządu gminnego, w celu wyposażenia gmin w niezbędny do funkcjonowania majątek.
Wikipedia
dotyczący komunalizacji
SJP.pl
1. podtrzymywanie antagonizmów między wspólnotami religijnymi w celu ich politycznego wykorzystania;
2. ekonomiczna koncepcja przekazywania związkom komunalnym różnych funkcji gospodarczych
SJP.pl
Komunalizm – zjawisko społeczne polegające na wykorzystywaniu różnic religijnych i podtrzymywaniu antagonizmów między wspólnotami religijnymi dla osiągnięcia celów politycznych. Przede wszystkim dotyczy hindusów i muzułmanów w Azji Południowej.
Komunalizm indyjski, od czasu odzyskania niepodległości przez Indie, charakteryzuje się eskalacją nienawiści i przemocy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|komunalizować.
Wiktionary
rzecz. skomunalizowanie n., komunalizacja ż., komunalnik m.
czas. komunalizować ndk., skomunalizować dk.
przym. komunalny
Wiktionary
potocznie: mieszkanie komunalne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zakład usług komunalnych
Wiktionary
(1.1) Komunalka dostała dotację na sprzęt w laboratorium.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũˈnalka, AS: kõmũnalka
Wiktionary
dawniej: władza miejska, samorząd miejski
SJP.pl
1. należący do samorządu miejskiego, przynależny do miasta;
2. dawniej: będący komunałem; banalny, pospolity
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) urz. podlegający samorządowi miejskiemu
Wiktionary
(1.1) W piśmie naczelnika wydziału infrastruktury komunalnej Jana Galicy przeczytać można, że inwestycja z punktu widzenia władz miasta jest nieopłacalna.
Wiktionary
rzecz. komuna ż., komunalnik m., komunalizacja ż., komunalizowanie n., skomunalizowanie n.
Wiktionary
(1.1) miejski, municypalny
Wiktionary
osoba będąca uczestnikiem Komuny Paryskiej w 1871 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. uczestnik Komuny Paryskiej, zrywu ludności Paryża w 1871 roku
Wiktionary
rzecz. komuna ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Ałczewsk, nazwa funkcjonująca w latach 1962-1992
Wiktionary
przym. komunarski
Wiktionary
(1.1) war. Kommunarsk, war. Kommunarśk
Wiktionary
to, co jest oczywiste, powszechnie znane; banał, frazes, truizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wytarty frazes, nie wnosząca nic opinia, ogólne stwierdzenie
(1.2) przest. topos;
Wiktionary
(1.2) miejsce wspólne
Wiktionary
potocznie: mieszkanie komunalne, lokal mieszkalny będący własnością miasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. mieszkanie komunalne
Wiktionary
(1.1) Sprowadziło się tu sporo nowych rodzin, dla których ogromne lokale zamieniono w małe klitki zwane komunałkami.
Wiktionary
1. w religii chrześcijańskiej: spożywanie hostii;
2. w religii chrześcijańskiej: hostia i wino symbolizujące ciało i krew Chrystusa;
3. część mszy katolickiej, w której celebrans i wierni spożywają komunię;
4. emocjonalne utożsamienie się z otoczeniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. sakrament eucharystii;
(1.2) rel. hostia
(1.3) rel. świętych obcowanie, społeczność świętych;
(1.4) rel. wspólnota Kościoła;
(1.5) rel. część mszy, w czasie której celebrans i wierni spożywają hostię
(1.6) książk. przen. emocjonalne utożsamienie się z czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈmũɲja, AS: kõmũńi ̯a
Wiktionary
przym. komunijny
rzecz. komuna ż.
Wiktionary
1. potocznie: ustrój komunistyczny lub ogół komunistów;
2. w ChRL w okresie tzw. "wielkiego skoku": podstawowa, samowystarczalna (z założenia) wspólnota wiejska, zajmująca się produkcją rolną i prymitywną produkcją przemysłową;
3. od lat 60. w USA i Europie Zachodniej: wspólnie zamieszkująca grupa ludzi o skrajnie lewicowych poglądach politycznych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z sakramentem komunii świętej
Wiktionary
(1.1) Dzieci podeszły do stopnia komunijnego i wyrecytowały przygotowane wiersze.
Wiktionary
rzecz. komunia ż., komuna ż.
Wiktionary
w dawnym wojsku polskim: niezwykle mobilny odział jazdy bez taboru, zdolny do błyskawicznych działań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. zastęp konny
(1.2) hist. wojsk. jazda w szybkim marszu, bez taborów i armat;
Wiktionary
Komunik – w XVI–XVII-wiecznym wojsku polskim oddział konnicy zdolny do szybkich i niespodziewanych działań bojowych; w uproszczeniu: jazda poruszająca się bez taborów i armat.
Były to oddziały kawalerii oraz dragonów dostosowane do odbywania pospiesznych marszów dzięki pozbyciu się taborów i dodatkowego sprzętu (za to czasem z rezerwowymi końmi). Wyjątkowo podejmowane działanie komunikiem stosowano w celu:
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈmũɲik, AS: kõmũńik
Wiktionary
zdrobnienie od: komunikat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od komunikat
Wiktionary
(1.1) To nie komunikat, lecz tylko mały komunikacik.
Wiktionary
rzecz. komunikat m., komunikator mos./mrz.
Wiktionary
1. ogół środków lokomocji służących do przemieszczania się;
2. regularne przemieszczanie się za pomocą środków lokomocji;
3. przekazywanie sobie informacji;
4. łączność między urządzeniami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół działań składających się na utrzymanie łączności między danymi miejscami; drogi, szlaki i środki lokomocji służące do utrzymywania tej łączności;
(1.2) książk. porozumiewanie się, przekazywanie myśli, udzielanie wiadomości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) System komunikacji miejskiej w Bielsku-Białej składa się z tras autobusowych (od 1927 roku), prowadzonych przez dwóch przewoźników.
(1.2) W przypadku komunikacji interpersonalnej wyróżnić można trzy rodzaje kodów: językowy, parajęzykowy i pozajęzykowy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũɲiˈkat͡sʲja, AS: kõmũńikacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. komunikat mrz., komunikator mrz., komunikologia ż., komunikowanie n.
czas. skomunikować, komunikować ndk., zakomunikować dk.
przym. komunikacyjny
Wiktionary
(1.1) łączność, ruch, wymiana, połączenie, transport
(1.2) korespondencja, pismo, mowa, wiadomość
Wiktionary
dotyczący komunikacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z komunikacją, dotyczący komunikacji
Wiktionary
(1.1) Następnego dnia przestaje działać sygnalizacja świetlna we Wrocławiu i Warszawie, oba miasta ogarnia komunikacyjny chaos.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũɲikaˈt͡sɨjnɨ, AS: kõmũńikacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. komunikacja ż., komunikator mos./mrz.
Wiktionary
w kościele katolickim: hostia przeznaczona dla wiernych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kośc. okrągły opłatek z mąki pszennej, mniejszy od hostii, używany podczas mszy;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) kośc. przest. przystępujący do komunii
Wiktionary
Komunikant (łac. "communicans" – dzielący się z kimś) – w chrześcijaństwie mała hostia; wypiekany jest z mąki i wody. Po konsekracji staje się Komunią Świętą.
W Kościele katolickim po przeistoczeniu, jako postacie eucharystyczne, komunikanty przechowywane są w puszkach (cyboriach) w tabernakulum, aby zanosić komunię chorym do domów i adorować Najświętszy Sakrament w kościele.
Wikipedia
(1.1) Klaryski zajmują się wypiekiem komunikantów i hostii.
(1.1) Wikaremu w Sokółce wypadł komunikant podczas rozdawania komunii świętej.
Wiktionary
rzecz. fż. komunikantka
Wiktionary
(1.1) eucharystia, komunia, Najświętszy Sakrament
(2.1) komunista
Wiktionary
1. oficjalna wiadomość podana do powszechnej wiadomości;
2. tekst zawierający taką wiadomość; 2. przekaz kierowany przez jedną osobę do drugiej;
3. wiadomość dla użytkownika komputera generowana przez system informatyczny, zwykle wyświetlana na ekranie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wiadomość przekazywana przez nadawcę odbiorcy; wymieniana informacja.
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W radiu nadano komunikat o pożarze w lesie.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũˈɲikat, AS: kõmũńikat
Wiktionary
rzecz. komunikacja ż., komunikator mos./mrz.
czas. komunikować ndk.
Wiktionary
(1.1) przekaz, wiadomość
Wiktionary
program komputerowy do komunikacji; messenger, mesendżer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środek komunikacji
(1.2) środek masowego przekazu
(1.3) inform. program komputerowy pozwalający na przesyłanie natychmiastowych komunikatów pomiędzy komputerami;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) ktoś komunikatywny, mający zdolność skutecznego docierania do odbiorcy w procesie porozumiewania
(2.2) nauk. nadawca komunikatu
Wiktionary
(1.1) Zapadł się strop w korytarzu dostępowym w ambulatorium – melduje oficer pokładowa Serenity Meeks, dotykając komunikatora.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũɲiˈkatɔr, AS: kõmũńikator
Wiktionary
rzecz. komunikacja ż., komunikat m., komunikowanie n., zakomunikowanie n., komunikatywność n., niekomunikatywność ż., komunikacik m.
czas. skomunikować, komunikować ndk., zakomunikować dk.
przym. komunikacyjny, komunikatywny, niekomunikatywny
przysł. komunikatywnie, niekomunikatywnie
Wiktionary
(1.3) komunikator internetowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób komunikatywny
Wiktionary
przym. komunikatywny
rzecz. komunikator mos./mrz.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: komunikatywnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: komunikatywny; bardziej komunikatywny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest komunikatywne; cecha tych, którzy są komunikatywni
Wiktionary
przym. komunikatywny
przysł. komunikatywnie
rzecz. komunikator mos./mrz.
Wiktionary
1. o tekście, dziele sztuki itp.: niosący jasne, zrozumiałe przesłanie lub komunikat; zrozumiały, wyrazisty;
2. umiejący nawiązywać kontakty i porozumiewać się z innymi ludźmi;
3. związany z przekazywaniem informacji, porozumiewaniem się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przekazywanie wiadomości
(1.2) utrzymywanie kontaktu
(1.3) rel. udzielanie komunii
Wiktionary
(1.1) Antropolodzy uznają komunikowanie za jedną z podstawowych cech człowieczych.
(1.2) Przestaliście w ogóle inwestować w komunikowanie z waszymi własnymi dziećmi.
(1.3) Szafarze pomagają proboszczowi w komunikowaniu na mszach porannych.
Wiktionary
czas. skomunikować, komunikować ndk., zakomunikować dk.
rzecz. komunikator mos./mrz., komunikacja ż.
Wiktionary
(1.1) książk. komunikacja
Wiktionary
rzadko: komunikować się - przyjmować, przyjąć komunię
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakomunikować)
(1.1) przekazywać wiadomość
(1.2) rel. udzielać komunii
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakomunikować)
(2.1) rel. przyjmować komunię
(2.2) przest. być połączonym
czasownik zwrotny niedokonany komunikować się (dk. skomunikować się)
(3.1) mieć kontakt
Wiktionary
rzecz. komunikacja ż., komunikowanie n., komunikat mrz., komunikator mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) informować, obwieszczać, ogłaszać, powiadamiać
(2.2) łączyć się
(3.1) kontaktować się
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: komunia
Wiktionary
1. członek partii komunistycznej;
2. zwolennik komunizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. zwolennik komunizmu
(1.2) żart. przyjmujący pierwszą komunię
Wiktionary
(1.1) Dla żadnego komunisty nie była wtedy do przyjęcia teza, że PRL trzyma się na radzieckich bagnetach.
(1.1) Sytuację wśród komunistów gmatwała również niepewna sytuacja w Moskwie.
(1.2) Po mszy z kościoła wyległy tłumy ubranych na biało „komunistów”.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũˈɲista, AS: kõmũńista
Wiktionary
rzecz. komunizm mrz., komuna ż.
:: fż. komunistka ż.
czas. zdekomunizować, komunizować ndk.
przym. komunistyczny, komunistycznie
Wiktionary
(1.1) pogard. komuch, czerwony
Wiktionary
zwolenniczka komunizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. zwolenniczka komunizmu
Wiktionary
(1.1) Czytam sobie dyskusję na facebooku i doszłam do wniosku, że chyba jestem komunistką, przynajmniej w oczach zwolenników prywatyzacji i takich tam.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũˈɲistka, AS: kõmũńistka
Wiktionary
rzecz. komunizm mrz., komuna ż., komunizowanie n.
:: fm. komunista mos.
czas. zdekomunizować, komunizować ndk.
przym. komunistyczny, komunistycznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: komunista
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) w sposób komunistyczny
Wiktionary
rzecz. komunizm m., komunista m., komunistka ż., komuna ż.
przym. komunistyczny
Wiktionary
→ komunizm
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z komunizmem, dotyczący komunizmu
Wiktionary
(1.1) Po rozwiązaniu się Związku Radzieckiego nastąpił rozłam w partii komunistycznej.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũɲiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: kõmũńistyčny
Wiktionary
rzecz. komunizm m., komunista m., komunistka ż., komuch m., komuszek m., komuna ż., komunizacja ż., komunizowanie n., skomunizowanie n.
czas. zdekomunizować, komunizować ndk., skomunizować dk.
przym. komuszy, komunizacyjny, komunistycznie
przysł. komunistycznie
Wiktionary
(1.1) bolszewicki
Wiktionary
zwolennik komunitaryzmu, nurtu filozoficznego podkreślającego znaczenie wspólnoty w życiu człowieka
SJP.pl
w filozofii: współczesny nurt podkreślający znaczenie wspólnoty w życiu człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. socjol. nurt we współczesnej filozofii polityki, podkreślający ważność i wartość wspólnot w społecznym życiu człowieka;
Wiktionary
Komunitaryzm (lub komunitarianizm) – nurt we współczesnej filozofii polityki, podkreślający ważność i wartość wspólnot w społecznym życiu człowieka. Narodził się jako odpowiedź na proceduralny liberalizm sformułowany przez Johna Rawlsa w książce "Teoria sprawiedliwości" (wyd. 1971, wyd. pol. 1994) oraz na kryzys kapitalizmu w drugiej połowie XX wieku.
Wikipedia
(1.1) Komunitaryzm powstał i jest popularny (głównie jako model metodologiczny) w Stanach Zjednoczonych. (Wikipedia)
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃mũɲiˈtarɨsm̥, AS: kõmũńitarysm̦
Wiktionary
rzecz. komunitarianin m.
przym. komunitariański
Wiktionary
(1.1) komunitarianizm
Wiktionary
nadawanie czemuś cech komunistycznych, wprowadzanie komunizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. polit. wprowadzanie komunizmu
Wiktionary
(1.1) Komunizacji Czechosłowacji sprzyjała sytuacja ekonomiczna kraju.
Wiktionary
rzecz. komunizm mrz., komuna
czas. zdekomunizować, komunizować ndk.
przym. komunistyczny
Wiktionary
osoba wprowadzająca komunizm
SJP.pl
1. ideologia i doktryna społeczna głosząca zniesienie własności prywatnej i różnic klasowych, uspołecznienie środków produkcji i równy podział dóbr;
2. bezklasowy ustrój społeczny o takiej ideologii;
3. totalitarny ustrój społeczny, oparty na monopolu władzy jednej partii, centralnym planowaniu i państwowej własności środków produkcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. polit. ustrój ekonomiczny i doktryna polityczna, zgodnie z którymi środki produkcji powinny być własnością społeczeństwa;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Przez większą część drugiej połowy XX wieku ustrojem Polski był komunizm.
(1.1) Komunizm jest już przez wszystkie potęgi europejskie uznany za potęgę.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmũɲism̥, AS: kõmũńism̦
Wiktionary
rzecz. komuna ż., komunizacja ż., dekomunizacja ż., rekomunizacja ż., komunista mos., komunistka ż., komuch mos., komuszek mos., komuszka ż., komunizator mos., dekomunizator mos., komunizowanie n., dekomunizowanie n., odkomunizowanie n., rekomunizowanie n., skomunizowanie n., zdekomunizowanie n., komuszenie n., skomuszenie n.
czas. komunizować ndk., dekomunizować ndk., odkomunizować dk., rekomunizować ndk., skomunizować dk., zdekomunizować dk., komuszyć ndk., skomuszyć dk.
przym. komunistyczny, komuszy, dekomunizacyjny, rekomunizacyjny, skomunizowany, komunistycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sympatyzowanie z komunizmem lub z komunistami
(1.2) czynienie czegoś komunistycznym
Wiktionary
(1.1) W lutym 1934 r. list Episkopatu, potępiający LM za komunizowanie, zapoczątkował kryzys organizacji i nasilenie konfliktów wewnętrznych.
Wiktionary
rzecz. skomunizowanie n., komunizm m., komunista m., komunistka ż., komuna ż.
czas. zdekomunizować, komunizować ndk., skomunizować dk.
przym. komunistyczny
Wiktionary
(1.1-2) niekomunizowanie
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) polit. wprowadzać lub upowszechniać komunizm
(1.2) sympatyzować z komunizmem
Wiktionary
(1.1) W następnych dziesięcioleciach zaczęły się komunizować kolejne warstwy społeczne.
Wiktionary
rzecz. komuna ż., komunizm m., komunizacja ż., komunista m., komunistka ż., komunizowanie n.
przym. komunistyczny
czas. dekomunizować, zdekomunizować
Wiktionary
pejoratywnie: osoba próbująca uchodzić za liberała, której działania wskazują na wyznawanie poglądów komunistycznych
SJP.pl
zdrobnienie od: komuch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od zob. komuch.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmuʃɛk, AS: kõmušek
Wiktionary
rzecz. komuch m.
:: fż. komuszka ż.
przym. komuszy, komunistyczny
czas. komuszyć, zdekomunizować
Wiktionary
→ komuch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pogard. zwolenniczka komunizmu lub innych idei lewicowych
Wiktionary
(1.1) Kiedyś większość czerwonych stanowili mężczyźni. Teraz pomagają im też komuszki.
(1.1) Proszę bardzo, walcz sobie o równouprawnienie, ale nie bądź zaraz komuszką!
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmuʃka, AS: kõmuška
Wiktionary
rzecz. komuch m., komuszek m., komunizm mrz.
czas. zdekomunizować
Wiktionary
pogardliwie: właściwy komuchom, mający cechy komunistyczne, związany z komunizmem, komunistami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. związany z komuchem, dotyczący komucha
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmuʃɨ, AS: kõmušy
Wiktionary
rzecz. komuch m., komuszek m., komunizm mrz.
przym. komunistyczny
czas. zdekomunizować
Wiktionary
potocznie:
1. poddawać kogoś lub coś wpływom komunizmu, doprowadzać do nabierania cech komunistycznych;
2. komuszyć się - poddawać się działaniu ideologii komunistycznej, przystępować do komunistów
SJP.pl
1. w elektrotechnice: automatyczne przełączenie kierunku lub drogi przepływu prądu;
2. w telekomunikacji:
a) zestawianie łącza na czas trwania transmisji sygnału;
b) transmisja danych w postaci pakietów;
3. w językoznawstwie: współzależność elementów planu treści i planu wyrażenia
SJP.pl
Zobacz też: Komutacja (energoelektronika).
Komutacja – dynamiczne zestawianie połączeń.
Wikipedia
dotyczący komutacji
SJP.pl
szczególna podgrupa danej grupy pomocna przy badaniu jej przemienności
SJP.pl
Komutant – szczególna podgrupa danej grupy pomocna przy badaniu jej przemienności.
Wikipedia
część maszyny elektrycznej pełniąca rolę prostownika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. element przełączający umieszczany na wirniku komutatorowych maszyn elektrycznych;
(1.2) inform. urządzenie łączące segmenty sieci komputerowej;
(1.3) mat. wskaźnik stopnia nieprzemienności pewnego działania dwuargumentowego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Komutator pozwala na takie przełączanie uzwojeń wirnika, by kierunek siły elektrodynamicznej powstającej w wirniku był stały.
(1.2) Zadaniem komutatora jest przekazywanie ramki między segmentami sieci z doborem portu przełącznika, na który jest przekazywana.
(1.3) Komutator dwóch elementów g i h należących do grupy G to element [g, h] = g^{-1}h^{-1}gh.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃muˈtatɔr, AS: kõmutator
Wiktionary
rzecz. komutant m.
czas. komutować ndk.
przym. komutatorowy
Wiktionary
przymiotnik od: komutator
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący komutatora
Wiktionary
rzecz. komutator m.
Wiktionary
właściwość operacji algebraicznych polegająca na niezależeniu wyniku operacji wykonanej na dwóch elementach od ich kolejności; przemienność
SJP.pl
przełączać obwody elektryczne
SJP.pl
drążki, do których przywiązane są końce sieci rybackich
SJP.pl
wzmocniony zaimek pytajny "komuż" połączony z końcówką czasownikową "-eś" (np. "Komużeś powiedział te słowa?")
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej)
1. krzak, zarośle, zwłaszcza na miejscach podmokłych;
2. zwierzęce legowisko w zaroślach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. zakrzaczenie (gęstwina, zarośla, krzaki, oczerety), zwłaszcza na terenie podmokłym
Wiktionary
rzecz. komysze nmos., Komyszów m., Komyszew m.
przym. komyszowy
Wiktionary
(1.1) gwara|kresy. komesz, kamysz, kameszyna, komyszyna
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. zakrzaczenia, zwłaszcza na terenie podmokłym
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) lm. od komysz
Wiktionary
(1.1) Nie ma gwaru, cicho, głucho, / Jedne szeleszczą komysze; / Natężone wszystkich ucho, / Usta milczą, pierś nie dysze.
Wiktionary
rzecz. komysz m., Komyszów m., Komyszew m.
przym. komyszowy
Wiktionary
(1.1) zarośla, chaszcze
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. związany z komyszami lub komyszem, dotyczący komyszy lub komysza
Wiktionary
(1.1) W komyszowych zaroślach miał ukrytą małą łódeczkę. W tym samym miejscu trzymał wiosła, blaszanki z zapasem glist, dwuskrzydłowe sieci, zmajstrowane przez dziadka Fiłata, wędki.
Wiktionary
rzecz. komysz m., komysze nmos., Komyszów m., Komyszew m.
Wiktionary
mały mebel w kształcie skrzyni z szufladami
SJP.pl
potocznie: telefon komórkowy; komórka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. grub. od: komórka (telefon komórkowy)
Wiktionary
(1.1) Fajna komóra. Ciekawe ile za nią dał? Mnie nie stać na używaną, a tyram po 12 godzin dziennie.
Wiktionary
rzecz. komórka ż., komóreczka ż., komora ż.
przym. komórkowy, komorowy
Wiktionary
(1.1) telefon komórkowy, komórka
Wiktionary
wielojądrowa komórka roślinna lub zwierzęca; cenocyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) biol. komórka, w której protoplazmie występuje wiele jąder
(1.2) med. typ nowotworu zbudowanego z wielojądrowych komórek
Wiktionary
Komórczak (także koenocyt lub polienergida) – pojedyncza, zwykle bardzo duża komórka posiadająca wiele jąder komórkowych oraz organizm lub jego część zbudowana z takich komórek. W ten sposób zbudowane jest wiele organizmów, np. niektóre glony z grupy zielenic i grzyby oraz śluzowce, a także niektórzy przedstawiciele pierwotniaków.
Wikipedia
(1.1) polienergida, komórka wielojądrowa
Wiktionary
o cechach komórczakowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
Komórczakowate (Dysderidae) rodzina pająków z podrzędu Opisthothela, sekcji Labidognatha (syn. Araneomorpha). W Polsce występuje pięć gatunków (zobacz:).
Wikipedia
o cechach komórczakowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
gromada roślin z gatunku zielenic
SJP.pl
o cechach komórczakowych (gromada roślin)
SJP.pl
zdrobnienie od: komórka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: komórka
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃muˈrɛt͡ʃka, AS: kõmurečka
Wiktionary
rzecz. komora ż., komóra ż.
Wiktionary
1. potocznie:
a) pomieszczenie, zwykle niewielkie, służące jako spiżarnia, skład opału itp.;
b) telefon komórkowy;
2. podstawowa jednostka strukturalno-funkcjonalna każdego żywego organizmu;
3. podstawowa, często najmniejsza część jakiegoś urządzenia;
4. w ulu pszczelim: sześciokątna przegródka w plastrze służąca m.in. do gromadzenia zapasów pokarmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: komora
(1.2) małe pomieszczenie, pokój
(1.3) biol. podstawowa jednostka budowy organizmów żywych;
(1.4) pot. telekom. telefon komórkowy
(1.5) podstawowy, najmniejszy element składowy jakieś struktury lub urządzenia
(1.6) najmniejsza jednostka organizacyjna instytucji bądź przedsiębiorstwa
Wiktionary
Komórka (łac. "cellula") – najmniejsza strukturalna i funkcjonalna jednostka organizmów żywych zdolna do przeprowadzania wszystkich podstawowych procesów życiowych (takich jak przemiana materii, wzrost i rozmnażanie). Jest podstawową jednostką morfologiczno-czynnościową ustroju.
Wikipedia
(1.2) Siedzę w ciasnej komórce.
(1.3) Biolog obserwował komórki pod mikroskopem.
(1.4) Wczoraj kupiłem sobie nową komórkę.
(1.6) Wiedział, że wszyscy na Hoth są rebeliantami. Nie musiał wyłuskiwać jednej rebelianckiej komórki spośród lojalnej populacji.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈmurka, AS: kõmurka
Wiktionary
rzecz. komórkowiec mzw., komora ż.
:: zgrub. komóra ż.
przym. komórkowy
Wiktionary
(1.2) składzik, schowek
(1.4) telefon komórkowy, komóra
Wiktionary
chorobliwa fascynacja telefonami komórkowymi
SJP.pl
podobny do komórki; zawierający komórki
SJP.pl
potocznie: posiadacz telefonu komórkowego
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób komórkowy
Wiktionary
przym. komórkowy
Wiktionary
1. związany z komórką (biologiczną), zbudowany z komórek, np. błona komórkowa; celularny
2. zawierający komórki (otwory), np. beton komórkowy; porowaty
3. telefon komórkowy - przenośny telefon komunikujący się z siecią poprzez fale radiowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z komórką
(1.2) zbudowany z komórek
(1.3) zawierający komórki
Wiktionary
(1.1) Nikt nie przewidział sukcesu Internetu i telefonii komórkowej, nikt też nie przewidział głębokości społecznych zmian, których katalizatorem stały się nowe technologie komunikacyjne.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃murˈkɔvɨ, AS: kõmurkovy
Wiktionary
rzecz. komórka ż., komora ż., komóra ż.
przysł. komórkowo
Wiktionary
(1.1-2) celularny
(1.3) porowaty
Wiktionary
potocznie: komentarz w internecie; komć, komcio
SJP.pl
katolicka biała szata liturgiczna; komeżka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. biała szata liturgiczna, względnie krótka (do ud), o szerokich rękawach;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Przed drzwiami zakrystii stoi ojciec Piotr w komży i ze stułą.
(1.1) Klaryski uszyły dziesięć nowych komż.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. komeżka ż.
przym. komżowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący komży, związany z komżą
Wiktionary
(1.1) Klaryski mają dobry materiał komżowy, kiedyś u nich szyłem komeżki dla ministrantów.
Wiktionary
rzecz. komża ż., komeżka ż.
Wiktionary
(1.1) na komże
Wiktionary
1. bóg Inków;
2. tratwa Thora Heyerdahla
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lp. ter. od: konać
Wiktionary
Kona Bikes jest przedsiębiorstwem rowerowym mającym swoje siedziby w Ferndale w stanie Waszyngton oraz w Vancouver. Specjalizuje się w produkcji wyczynowych rowerów górskich, rowerów wyścigowych oraz touringowych. Nazwa firmy wzięła się z miłości właściciela do miasta Kailua-Kona na Hawajach.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃na, AS: kõna
Wiktionary
kobieta umierająca, będąca w agonii; umierająca
SJP.pl
taki, który umiera, kona, jest w agonii; umierający
SJP.pl
w krajach osmańskich i bałkańskich: duży, reprezentacyjny budynek, zwykle gmach urzędu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stolica Gwinei; Konakry
SJP.pl
stolica Gwinei; Konakri
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Gwinei;
Wiktionary
Konakry (fr. "Conakry") – stolica Gwinei, leży w zachodniej części kraju, nad Oceanem Atlantyckim. Znaczna część miasta znajduje się na wyspie Tombo. W 2014 roku liczyło ok. 1,7 mln mieszkańców.
Konakry jest głównym gospodarczym i kulturalno-naukowym ośrodkiem Gwinei, a także największym portem morskim kraju. Klimat Konakry w klasyfikacji klimatów Köppena należy do klimatów tropikalnych monsunowych (Am).
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈnakrɨ, AS: kõnakry
Wiktionary
rzecz. konakryjczyk mos., konakryjka ż.
przym. konakryjski
Wiktionary
mieszkaniec Konakri (Konakry) (stolicy Gwinei)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec miasta Konakry
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃naˈkrɨjt͡ʃɨk, AS: kõnakryi ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Konakry n.
:: fż. konakryjka ż.
przym. konakryjski
Wiktionary
mieszkanka Konakri
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miasta Konakry
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃naˈkrɨjka, AS: kõnakryi ̯ka
Wiktionary
rzecz. Konakry n.
:: fm. konakryjczyk mos.
przym. konakryjski
Wiktionary
→ Konakry (stolica Gwinei)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Konakry
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃naˈkrɨjsʲci, AS: kõnakryi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Konakry n., konakryjczyk mos., konakryjka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) umieranie
Wiktionary
(1.1) Deszcz jak siwe łodygi, szary szum, • a u okien smutek i konanie.
(1.1) Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.
Wiktionary
rzecz. skonanie n.
czas. konać ndk., skonać dk.
przym. skonany
Wiktionary
(1.1) umieranie, agonia
Wiktionary
gruba gałąź drzewa wyrastająca bezpośrednio z pnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gruba, wyrastająca z pnia, gałąź z licznymi odroślami
(1.2) łow. część poroża z jednej strony głowy
(1.3) żart. grub. penis
Wiktionary
(1.1) Deszcz przybrał na sile, wiatr targał konarami drzew.
(1.3) Na jej widok konar mi płonie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nar, AS: kõnar
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. konarek
przym. konarny, konarzysty
przysł. konarzysto
Wiktionary
(1.2) tyka
Wiktionary
1. mały konar, gałązka, element wyposażenia akwariów i terrariów;
2. konarek tajgowy - reliktowy chrząszcz lasów pierwotnych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
plątanina gałęzi
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Konarzewski – polski herb szlachecki.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Konarzyny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Konaszówka (rejon szarkowszczyński).
Konaszówka – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Książ Wielki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
być w trakcie umierania, tracić życie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. skonać)
(1.1) przestawać żyć, umierać w agonii
(1.2) daw. kończyć coś, wykonywać do końca
Wiktionary
(1.1) Chora kona w swoim własnym łóżku.
Wiktionary
rzecz. konanie n., skonanie n.
czas. skonać dk.
przym. skonany
Wiktionary
(1.1) umierać, odchodzić, gasnąć
Wiktionary
japoński minimarket otwarty 24 godziny na dobę każdego dnia w roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kawałek czegoś
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wspólne sprawowanie eucharystii przez więcej niż jednego prezbitera;
Wiktionary
Koncelebra – w wyznaniu katolickim, a także prawosławiu wspólne odprawianie jednej mszy świętej przez dwóch lub więcej prezbiterów. Praktyka ta znana była już w starożytności, jednak z biegiem czasu w obrządkach zachodnich została ograniczona tylko do mszy święceń kapłańskich i biskupich.
Wikipedia
(1.1) Czy ojciec Bonawentura dołączy się do koncelebry?
(1.1) Moja babcia nie lubiła koncelebr, mówiła, że to msze „kołchoźnicze”.
Wiktionary
rzecz. koncelebracja ż., koncelebrant m., koncelebrans m., celebrans mos., koncelebrowanie n.
Wiktionary
(1.1) celebra, eucharystia, msza, koncelebracja
Wiktionary
w liturgii chrześcijańskiej: odprawianie mszy przez więcej niż jednego kapłana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wspólne sprawowanie eucharystii przez więcej niż jednego prezbitera;
(1.2) msza sprawowana w koncelebrze
Wiktionary
(1.1) Uroczystej koncelebracji przewodniczy pszowski dziekan.
(1.2) Wszystko się przedłużyło, koncelebracja trwała półtorej godziny.
Wiktionary
rzecz. koncelebrant m., koncelebrans m., koncelebra ż., koncelebrowanie n.
czas. koncelebrować ndk.
Wiktionary
(1.1) koncelebra, celebracja, celebrowanie
(1.2) koncelebra, msza, eucharystia, liturgia
Wiktionary
w kościele chrześcijańskim: jeden z kapłanów wspólnie odprawiających mszę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) prezbiter nie będący głównym celebransem podczas sprawowania eucharystii
Wiktionary
(1.1) W Wielki Czwartek koncelebransi wyszli do ołtarza w czerwonych stułach.
Wiktionary
rzecz. koncelebracja ż., koncelebrowanie n., koncelebrant m., koncelebra ż.
czas. koncelebrować ndk.
Wiktionary
(1.1) koncelebrant
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kośc. prezbiter nie będący głównym celebransem podczas sprawowania eucharystii
Wiktionary
(1.1) W Wielki Czwartek każdy koncelebrant otrzyma białą różę.
(1.1) Wszelkie formuły koncelebranci powinni wypowiadać ściszonym głosem.
Wiktionary
rzecz. koncelebracja ż., koncelebrowanie n., koncelebrans m., koncelebra ż.
czas. koncelebrować ndk.
Wiktionary
(1.1) koncelebrans
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. wspólne odprawianie nabożeństwa przez więcej niż jednego duchownego
Wiktionary
(1.1) Starsi kapłani nie lubią koncelebrowania, wolą odprawiać samemu.
Wiktionary
rzecz. koncelebra ż., koncelebracja ż., koncelebrant m., koncelebrans mos.
czas. celebrować, koncelebrować ndk.
Wiktionary
(1.1) koncelebra
Wiktionary
w kościele chrześcijańskim: wspólnie odprawiać mszę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) sprawować eucharystię nie będąc głównym celebransem (o prezbiterze)
Wiktionary
(1.1) O północy odprawiona została pasterka maryjna. Koncelebrowali ją młodzi kapłani, pochodzący z tutejszej parafii [...].
Wiktionary
rzecz. koncelebracja ż., koncelebrowanie n., koncelebrant m., koncelebrans m.
czas. celebrować
Wiktionary
1. gromadzenie ludzi, obiektów itp. w jednym miejscu;
2. skupienie działań dla osiągnięcia jakiegoś celu;
3. intensywne skupienie uwagi na czymś;
4. zawartość danego składnika w jednostce objętości lub masy substancji; stężenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. eduk. skupienie uwagi
(1.2) skupienie, ześrodkowanie, zgromadzenie czegoś w danym miejscu
(1.3) chem. zawartość substancji w mieszaninie odniesiona do jednostki objętości lub masy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Aby zdać maturę, potrzebne są koncentracja i wiedza.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛ̃nˈtrat͡sʲja, AS: kõncẽntracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koncentrowanie n., koncentrowanie się n., koncentrator m., skoncentrowanie n.
czas. koncentrować ndk., skoncentrować dk., koncentrować się ndk., skoncentrować się dk.
przym. koncentracyjny, koncentratywny, koncentryczny
Wiktionary
(1.3) stężenie
Wiktionary
1. dotyczący koncentracji - gromadzenia czegoś w jednym miejscu;
2. obóz koncentracyjny - miejsce więzienia, niewolniczej pracy i zagłady całych grup ludności; obóz śmierci
SJP.pl
potocznie: obóz koncentracyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) artykuł zawierający więcej składników wartościowych niż wyjściowy
(1.2) produkt wzbogacenia niskoprocentowych kopalin użytecznych
Wiktionary
Zobacz też: koncentrat (metalurgia).
Koncentrat – substancja, z której usunięto większość rozpuszczalnika.
Zazwyczaj jest to usunięcie wody z roztworu lub zawiesiny (na przykład wody z soku owocowego). Jedną z korzyści produkcji koncentratów jest zmniejszenie masy i objętości do transportu.
Wikipedia
(1.1) Zwykłej jakości soki pomarańczowe są często wytwarzane z koncentratu.
Wiktionary
rzecz. skoncentrowanie n.
Wiktionary
element sieci komputerowej umożliwiający podłączenie do niej wielu urządzeń; hub
SJP.pl
rzadko: polegający na intensywnym skupieniu uwagi na czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|koncentrować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛ̃ntrɔˈvãɲɛ, AS: kõncẽntrovãńe
Wiktionary
czas. koncentrować, skoncentrować
rzecz. koncentracja
Wiktionary
koncentrować się:
1. gromadzić się w jakimś miejscu;
2. kierować całe działanie itp. na wybrany obiekt lub cel;
3. być skierowanym na wybrany obiekt lub cel
SJP.pl
czasownik
(1.1) skupiać, zbierać coś w jedno miejsce, w jeden punkt
czasownik zwrotny koncentrować się
(2.1) skupiać swoją uwagę, zwiększać swoją koncentrację, skupienie
(2.2) zbierać się w jedno miejsce
Wiktionary
(2.1) W wyniku interpelacji poselskiej dotyczącej nadużyć w kierowanym przezeń resorcie musiał zrezygnować z tego stanowiska, koncentrując się na kierowaniu PKO.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛ̃nˈtrɔvat͡ɕ, AS: kõncẽntrovać
Wiktionary
rzecz. koncentracja ż., koncentrator m., koncentrowanie n., skoncentrowanie n.
czas. skoncentrować
przym. koncentracyjny
Wiktionary
skierowany ku środkowi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wspólny środek
Wiktionary
(1.1) Pomieszczenia niezbędne do obsługi widowisk zaprojektowano w układzie koncentrycznym względem środka sceny.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛ̃nˈtrɨt͡ʃnɨ, AS: kõncẽntryčny
Wiktionary
rzecz. koncentryk mrz., koncentracja ż.
przysł. koncentrycznie
Wiktionary
(1.1) współśrodkowy, homocentryczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. inform. kabel koncentryczny
Wiktionary
(1.1) Koncentryk wykorzystywany jest m.in. w kablówce.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈt͡sɛ̃ntrɨk, AS: kõncẽntryk
Wiktionary
przym. koncentryczny
Wiktionary
zdrobnienie od: koncept
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koncept
Wiktionary
(1.1) To nie koncept, lecz tylko mały koncepcik.
Wiktionary
rzecz. koncept m., koncepcja ż.
przym. konceptualny
Wiktionary
1. pomysł, plan, idea, projekt;
2. przestarzale: poczęcie, zajście w ciążę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogólny plan działania, rozwiązania jakiegoś problemu
(1.2) daw. med. zajście w ciążę
Wiktionary
(1.1) W epoce Han (począwszy od I w. p.n.e.) koncepcję jin-jang zaczęto stosować łącznie z koncepcją „pięciu żywiołów" (wu xing) także w interpretacji procesów historycznych, społecznych i politycznych.
(1.1) Nasza koncepcja padła na podatny grunt, co bardzo nas cieszy.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈt͡sɛpt͡sʲja, AS: kõncepcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koncept m., koncepcik m., konceptualizm m., koncepciarstwo n., koncepciarz m.
:: zdrobn. koncepcyjka ż.
przym. koncepcyjny, konceptualny
czas. koncypować, wykoncypować
Wiktionary
(1.1) pomysł, projekt, idea, myśl; przest. koncept
(1.2) poczęcie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica ze zgromadzenia założonego przez św. Beatrycze z Silvy
Wiktionary
(1.1) Założycielka koncepcjonistek była damą na dworze królowej Izabeli Portugalskiej.
Wiktionary
rzecz. koncepcjonista mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: koncepcja
SJP.pl
dotyczący koncepcji, pomysłu; pomysłowy, twórczy
SJP.pl
1. trafny, sprytny pomysł, projekt;
2. przestarzałe: dowcip, żart
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. trafny, szybko nasuwający się pomysł; szczęśliwa myśl
(1.2) pomysłowość, zmyślność, spryt, inteligencja
(1.3) przest. dowcip, żart
(1.4) daw. podstawowy zarys, szkic, plan
(1.5) w archiwistyce: projekt pisma sporządzony przez referenta przed aprobatą szefa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nic dziwnego, że podstawowy koncept jest tymczasem naśladowany przez wszystkie możliwe firmy.
(1.3) Pan podczaszy bawił zgromadzone towarzystwo swym konceptem, bo znany był z tego w całym powiecie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nt͡sɛpt, AS: kõncept
Wiktionary
rzecz. koncepcja ż., konceptualizm m., koncepcik mrz.
przym. konceptowy, koncepcyjny, konceptualny
Wiktionary
przymiotnik od: koncept
SJP.pl
zwolennik konceptualizmu w filozofii lub sztuce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik konceptualizmu
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛptuwaˈlʲista, AS: kõnceptuu̯alʹista
Wiktionary
rzecz. konceptualizm m.
:: fż. konceptualistka ż.
przym. konceptualistyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) filoz. szt. związany z konceptualizmem, dotyczący konceptualizmu
Wiktionary
rzecz. konceptualizm mrz., konceptualista mos.
Wiktionary
1. tendencja w sztuce współczesnej polegająca na ograniczaniu twórczości jedynie do jakiegoś pomysłu;
2. proces tworzenia pojęć na podstawie ogólnej wiedzy o świecie poprzez ustalenie problematyki oraz definicję danego słowa
SJP.pl
Konceptualizacja – proces tworzenia pojęć na podstawie ogólnej wiedzy o świecie poprzez ustalenie problematyki oraz definicję danego słowa. W języku angielskim i francuskim, odróżnia się "notion" – pojęcie przed-teoretyczne, i "concept" – pojęcie, które zostało steoretyzowane; konceptualizacja to proces mający miejsce między tymi dwiema fazami.
Wikipedia
1. w sztuce: kierunek koncentrujący się na samym pomyśle i procesie twórczym, idei dzieła; sztuka konceptualna;
2. w filozofii: teoria, według której nie istnieją przedmioty ogólne, a pojęcia ogólne są wytworem umysłu; rodzaj nominalizmu
SJP.pl
Konceptualizm – w średniowieczu stanowisko w sporze o uniwersalia, przeciwstawne realizmowi pojęciowemu, jedna z umiarkowanych postaci nominalizmu.
Konceptualiści utrzymywali, iż powszechniki nie posiadają realnego bytu, lecz są jedynie tworami ludzkiej wyobraźni. Przedmiotem pojęć ogólnych są zatem pewne stany psychiczne.
Wikipedia
ujmować intuicje poznawcze w pojęcia
SJP.pl
1. książkowo: dotyczący pojęć, koncepcji;
2. odnoszący się do konceptualizmu jako teorii filozoficznej lub kierunku w sztuce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący pojęć
(1.2) filoz. szt. związany z konceptualizmem
Wiktionary
rzecz. koncepcja ż., koncept mrz., konceptualizm mrz., koncepcik mrz.
przym. konceptowy, koncepcyjny
Wiktionary
(1.1) pojęciowy
Wiktionary
przedstawiciel nurtu literackiego w barokowej literaturze hiszpańskiej i włoskiej charakteryzującego się stosowaniem niezwykłych skojarzeń i zaskakujących puent
SJP.pl
przedstawicielka nurtu literackiego w barokowej literaturze hiszpańskiej i włoskiej charakteryzującego się stosowaniem niezwykłych skojarzeń i zaskakujących puent
SJP.pl
Ko
Wikipedia
zdrobnienie od: koncert
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koncert
Wiktionary
(1.1) To nie koncert, lecz tylko mały koncercik.
Wiktionary
rzecz. koncert m.
przym. koncertowy
Wiktionary
grupa przedsiębiorstw z danej branży powiązana wspólnym zarządem i nadzorem właścicielskim, ale składająca się z prawnie odrębnych firm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. zjednoczenie przedsiębiorstw o odrębnej osobowości prawnej;
Wiktionary
Koncern – forma organizacji, skupiająca przedsiębiorstwa o odrębnej osobowości prawnej należące do jednego właściciela.
Koncern powstaje na skutek koncentracji kapitału, dokonywanej zazwyczaj w drodze zakupu akcji lub udziałów innych przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa wchodzące w skład koncernu mają odrębną osobowość prawną i odrębne organy korporacyjne – w tym przede wszystkim odrębny zarząd.
Wikipedia
(1.1) Mam miesiąc na przygotowanie i przedstawienie planu dalszego rozwoju koncernu.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nt͡sɛrn, AS: kõncern
Wiktionary
rzecz. koncerniak m.
przym. koncernowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koncerniak
Wiktionary
rzecz. koncerniak m.
Wiktionary
potocznie: piwo wyprodukowane przez koncern browarniczy (w przeciwieństwie do piwa rzemieślniczego)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) posp. piwo będące produktem koncernu browarniczego (nazywane tak w przeciwieństwie do piw wytwarzanych przez małe browary)
Wiktionary
(1.1) Wyobraźcie sobie, że jeszcze w latach 90. polskie koncerniaki szło czasem wypić, teraz trzeba już mieć jakiś podkład, bo na trzeźwo to ciężko…
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈt͡sɛrʲɲak, AS: kõncerʹńak
Wiktionary
rzecz. koncern m.
:: rzecz. koncerniaczek m.
przym. koncernowy
Wiktionary
przymiotnik od: koncern
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koncernen albo koncernami, dotyczący koncernu; wytworzony przez koncern
Wiktionary
rzecz. koncern mrz., koncerniak mrz.
Wiktionary
1. publiczne wykonanie jednego lub kilku utworów muzycznych;
2. instrumentalny utwór muzyczny przeznaczony dla solisty z towarzyszeniem orkiestry;
3. w przenośni: mistrzowskie wykonanie czegoś, zwłaszcza publiczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) występ muzyczny instrumentalny, wokalny, bądź wokalno-instrumentalny;
(1.2) muz. forma muzyczna pokrewna sonacie;
(1.3) przen. hałaśliwe zachowanie ludzi lub zwierząt
Wiktionary
Koncert (łac. "concerto" – "spieram się, walczę, współzawodniczę") – występ artysty muzyka (bądź grupy muzyków) na żywo przed publicznością. Jeśli muzyk występuje solo, określa się to mianem recitalu, w przypadku występu grupy muzyków może występować orkiestra, chór bądź grupa muzyczna. Mogą to być także występy mieszane, np. solista z towarzyszeniem chóru czy orkiestry.
Wikipedia
(1.1) Zanim został wynaleziony gramofon jedyną możliwością posłuchania muzyki było chodzenie na koncerty.
(1.1) Organizowali koncerty z kilkutysięczną widownią.
(1.2) Koncert to najczęściej trzyczęściowy utwór na wiodący instrument oraz orkiestrę.
(1.2) Orkiestra symfoniczna wykonała koncert skrzypcowy Czajkowskiego.
(1.3) Zawsze od połowy marca mamy pod domem koci koncert.
(1.3) Podobał ci się wczorajszy koncert u sąsiadów? Mnie on wykańcza każdego dnia.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nt͡sɛrt, AS: kõncert
Wiktionary
rzecz. koncertant m., koncertantka ż., koncertówka ż., koncertowanie n.
:: zdrobn. koncercik m.
czas. koncertować ndk.
przym. koncertowy
przysł. koncertowo
Wiktionary
muzyk biorący udział w koncercie
SJP.pl
rodzaj zasieków używanych masowo w czasie I i II wojny światowej
SJP.pl
Ni
Wikipedia
w orkiestrze symfonicznej: najważniejszy muzyk w obsadzie określonej grupy instrumentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. główny instrumentalista danej grupy instrumentów w orkiestrze symfonicznej, najczęściej pierwszy skrzypek
Wiktionary
Koncertmistrz – w orkiestrze symfonicznej zazwyczaj pierwszy instrumentalista w danej sekcji instrumentów smyczkowych (a więc w sekcjach: pierwszych skrzypiec, drugich skrzypiec, altówek, wiolonczeli, kontrabasów), czasami także w sekcjach instrumentów dętych drewnianych i blaszanych (osobno). Najczęściej pod pojęciem koncertmistrza rozumie się pierwszego skrzypka pierwszych skrzypiec.
Wikipedia
rzecz.
:: fż. koncertmistrzyni ż.
Wiktionary
1. wykonywać publicznie utwory muzyczne, dawać koncert;
2. przenośnie o zwierzętach: wydawać odgłosy, dźwięki podobne do utworu muzycznego;
3. symfonia koncertująca - symfonia z jednym lub paroma instrumentami solowymi, które współdziałają z orkiestrą
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) występować z repertuarem muzyki poważnej
Wiktionary
(1.1) Uczelniana orkiestra w czerwcu koncertowała we Włoszech i Szwajcarii.
Wiktionary
rzecz. koncert mrz.
przym. koncertowy
Wiktionary
1. osoba często bywająca na koncertach;
2. potocznie: muzyk grający na koncercie
SJP.pl
kobieta bywająca na koncertach i imprezach muzycznych
SJP.pl
1. przymiotnik od: koncert;
2. świetny, doskonały
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koncertem, dotyczący koncertu, przeznaczony na koncert
Wiktionary
Koncertowy – dwupłytowy album koncertowy zespołu Hey z okazji 10 lecia istnienia grupy.
Wikipedia
(1.1) Spory obszar zajmują tereny festynowe, wyposażone w duży krąg taneczny z muszlą koncertową, estradą i widownią.
Wiktionary
rzecz. koncert m., koncercik m., koncertowanie n., koncertówka ż.
czas. koncertować ndk.
przysł. koncertowo
Wiktionary
odmiana harmonii ręcznej z klawiaturą guzikową; concertina
SJP.pl
Nie mylić z: Koncertina.
Koncertyna – instrument muzyczny z grupy idiofonów dętych klawiszowych, rodzaj harmonii ręcznej z klawiaturą guzikową dla obu rąk.
Wikipedia
broń biała pochodząca od miecza służąca do przebijania pancerza, używana m.in. przez polską husarię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. wojsk. długa broń biała wywodząca się od miecza i przeznaczona do kłucia;
Wiktionary
Koncerz – jednoręczna kolna broń biała wywodząca się od miecza, używana w XV-XVIII wieku przez kawalerię. Charakterystyczną cechą koncerza jest bardzo długa i wąska głownia.
Nazwę niektórzy językoznawcy wywodzą od łacińskiego "contus" oznaczającego drąg bądź smukły pocisk, jednakże wobec oczywistego pochodzenia wschodniego, etymologicznie miałaby ona bliższy związek z tatarskim kandżarem.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃nt͡sɛʃ, AS: kõnceš
Wiktionary
1. zezwolenie na prowadzenie działalności handlowej lub usługowej, a także na eksploatację jakichś terenów, wydawane przez organ administracyjny;
2. ustępstwo dokonane na czyjąś korzyść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urz. pozwolenie władz administracyjnych na prowadzenie danej działalności gospodarczej
(1.2) ustępstwo na czyjąś korzyść
Wiktionary
Koncesja ( concessio „pozwolenie, zgoda”) – akt administracyjny wydawany przez organ koncesyjny. Akt ten upoważnia koncesjonariusza do prowadzenia ściśle określonej działalności gospodarczej. Koncesjonowanie wprowadza się w przypadku działalności, które mają szczególne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes publiczny.
Wikipedia
rzecz. koncesjonowanie n.
:: zdrobn. koncesyjka ż.
przym. koncesyjny
Wiktionary
(1.1) patent
Wiktionary
przedsiębiorstwo lub osoba, która otrzymała koncesję
SJP.pl
organ administracji udzielający koncesji
SJP.pl
osoba posiadająca koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej
SJP.pl
osoba mająca zezwolenie na prowadzenie działalności handlowej lub usługowej
SJP.pl
1. objęty koncesją, zezwoleniem na jakiś rodzaj działalności gospodarczej;
2. posiadający takie zezwolenie
SJP.pl
1. wymagać koncesji do prowadzenia danej działalności;
2. udzielać komuś koncesji
SJP.pl
zdrobnienie od: koncesja
SJP.pl
przymiotnik od: koncesja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) urz. zezwalający na prowadzenie działalności gospodarczej, określający jej warunki
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɛˈsɨjnɨ, AS: kõncesyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. koncesja
czas. koncesjonować
przym. koncesjonowany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. muszla
2. naczynie w kształcie muszli
3. półokrągłe sklepienie w kształcie muszli
4. dolne obszycie nawisu rufowego statku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skorupa mięczaka, muszla
(1.2) naczynie o kształcie muszli
(1.3) archit. półkoliste sklepienie nad wnęką w kształcie połowy kopuły, przypominające kształtem muszlę
(1.4) świeca do konchowania uszu
(1.5) anat. małżowina uszna
Wiktionary
Koncha ( concha, konche – muszla) – półkoliste sklepienie nad wnęką w kształcie połowy kopuły, przypominające kształtem muszlę; półkopuła. Sklepienie takie zwane jest też sklepieniem konchowym.
Wikipedia
niewielki stawonóg z podgromady małżoraczków
SJP.pl
substancja organiczna tworząca zewnętrzną warstwę ochronną muszli mięczaków; konchiolina
SJP.pl
substancja organiczna tworząca zewnętrzną warstwę ochronną muszli mięczaków; konchina
SJP.pl
Konchiolina, konchina (łac. "conchyolinum", od "concha" – „mięczak” lub „muszla”) – organiczny biopolimer wchodzący w skład zewnętrznej warstwy ochronnej muszli mięczaków. Jest również, razem z aragonitem (węglan wapnia), składnikiem masy perłowej. Nierozpuszczalna w wodzie, alkoholu i eterze.
Wikipedia
przymiotnik od: konchiolina
SJP.pl
zoolog badający muszle mięczaków; konchyliolog
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem muszli mięczaków; konchyliologia; konchologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nauka o muszlach;
Wiktionary
Konchiologia (z gr. "konche" – muszla) – nauka zajmująca się badaniem skorup mięczaków – zwanych konchami lub muszlami.
Stosunkowo mało popularna dziedzina nauki skupiająca przeważnie indywidualne osoby, zainteresowane tematyką i tworzące kolekcje konchologiczne. Kolekcje takie posiadają również niektóre placówki naukowe zajmujące się badaniem fauny, zwłaszcza mórz i oceanów – to morskie zwierzęta wytworzyły największą różnorodność konch.
Wikipedia
(1.1) Oprócz tych najpopularniejszych gromad i gatunków konchiologia zajmuje się ślimakami lądowymi, skorupiakami, szkarłupniami, w tym jeżowcami.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nxʲjɔˈlɔɟja, AS: kõnχʹi ̯oloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. konchiolog mos.
przym. konchiologiczny
Wiktionary
krzywa płaska otrzymywana z danej krzywej przez zmniejszanie lub zwiększanie promienia wodzącego każdego jej punktu o jednakowy odcinek
SJP.pl
Konchoida – typ krzywej płaskiej o specjalnej konstrukcji.
Wikipedia
przyrząd do wykreślania konchoid
SJP.pl
specjalista w zakresie konchologii
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem muszli mięczaków; konchyliologia; konchiologia
SJP.pl
dotyczący konchologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konchować.
Wiktionary
czas. konchować
Wiktionary
przypominający konchę (muszlę)
SJP.pl
zoolog badający muszle mięczaków; konchiolog
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem muszli mięczaków; konchiologia; konchologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. nielegalne zgromadzenie, zwłaszcza konspiratorów czy spiskowców, przeciwko ustanowionej władzy państwowej lub kościelnej
Wiktionary
(1.1) „Święty sobór”, a właściwie koncyliabulum, zebrane pod przewodnictwem Jana Antiocheńskiego, składało się z 43 członków, kiedy sobór prawdziwy liczył przeszło 198 biskupów.
Wiktionary
(1.1) conciliabulum
Wiktionary
sposób pokojowego załatwiania sporów międzynarodowych przy udziale komisji pojednawczej; pojednawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. działanie zmierzające do pojednania dwóch stron
(1.2) praw. metoda rozwiązywania sporów międzynarodowych przy pomocy komisji pojednawczej
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɨˈlʲjat͡sʲja, AS: kõncylʹi ̯acʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koncyliacyjność ż., koncyliaryzm m.
przym. koncyliacyjny
Wiktionary
(1.2) mediacja
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) publ. skłonność do pokojowego rozwiązywania sporów
Wiktionary
(1.1) Tutaj widać wyraźnie jego prawicowe i konserwatywne przekonania, jednocześnie jednak zdolność do kompromisu i koncyliacyjność, był zdolny do współpracy z osobami, z którymi wcześniej się nie zgadzał.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɨlʲjaˈt͡sɨjnɔɕt͡ɕ, AS: kõncylʹi ̯acyi ̯ność
Wiktionary
rzecz. koncyliacja ż., koncyliaryzm m., koncyliarysta m.
przym. koncyliacyjny
przysł. koncyliacyjnie
Wiktionary
(1.1) bezkonfliktowość, elastyczność, giętkość, kompromisowość, pojednawczość, ugodowość
Wiktionary
1. → koncyliacja; pojednawczy, ugodowy, polubowny;
2. skłonny do ugodowego rozwiązywania konfliktów;
3. świadczący o skłonności do ugodowego rozwiązywania konfliktów, np. zdolności koncyliacyjne
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. odnoszący się do koncyliacji, skłonny do koncyliacji
Wiktionary
(1.1) Oznaczało to akceptację, z niewielkimi korektami, propozycji reform przedstawianych przez najsilniejsze państwa członkowskie w celu kreacji wizerunku partnera koncyliacyjnego oraz dbającego o interes wspólnotowy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɨlʲjaˈt͡sɨjnɨ, AS: kõncylʹi ̯acyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. koncyliacja ż., koncyliacyjność ż.
przysł. koncyliacyjnie
Wiktionary
(1.1) ugodowy, pojednawczy, kompromisowy, polubowny
Wiktionary
przymiotnik od: koncylium
SJP.pl
zwolennik koncyliaryzmu (teorii głoszącej wyższość soboru nad papieżem)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik koncyliaryzmu
Wiktionary
rzecz. koncyliaryzm mrz., koncyliacyjność ż.
Wiktionary
doktryna chrześcijańska uznająca wyższość zgromadzenia biskupów (soboru) nad papieżem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. doktryna w Kościele katolickim, zakładająca wyższość soboru nad papieżem;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Koncyliaryzm był popularny w środowiskach teologicznych w XIV w., podczas trwania schizmy zachodniej.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nt͡sɨˈlʲjarɨsm̥, AS: kõncylʹi ̯arysm̦
Wiktionary
rzecz. koncyliacyjność ż., koncyliarysta m., koncyliacja ż.
Wiktionary
osoba, która działa w celu ugodowego rozwiązania konfliktu
SJP.pl
1. dawniej, w Kościele katolickim: sobór, zgromadzenie wszystkich biskupów;
2. w starożytnym Rzymie: zgromadzenie ludowe
SJP.pl
przestarzałe:
1. początkujący urzędnik, kancelista;
2. referent biurowy, adwokacki, notarialny itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. początkujący urzędnik
(1.2) przest. pracownik biurowy odpowiedzialny za samodzielne redagowanie dokumentów
(1.3) przest. praktykant w kancelarii prawniczej
Wiktionary
(1.1) Kuplety z wodewilu Turskiego śpiewał cały Kraków, nawet poważni ck radcy i koncypienci nucili je pod nosem ślęcząc nad ważnymi papierami w nie mniej ważnych swych urzędach.
(1.1) Po ukończeniu studiów został przyjęty do służby państwowej, najpierw jako koncypient, a następnie komisarz starostwa w Przemyślu.
(1.1) Załatwiwszy resztę formalności, z kieszenią wypchaną papierami, które dawały mu prawo ubiegać się o miejsce koncypienta w Namiestnictwie, zapragnął wypalić pierwsze w życiu cygaro…
(1.1) [...] on jest dzieckiem arystokratycznego rodu i koncypientem, czy czemś tam, Namiestnictwa, i ma dwa lata praw i jest tak ślicznie, tak bosko ułożonym, młodym poetą.
(1.2) Dwa lata później widzimy aktywność wicekanclerza Jana, który był pisarzem, a może i koncypientem dwóch dokumentów…
(1.2) Koncypientem i pisarzem wspomnianych aktów był Stanisław Ciołek z Żelechowa, za czym miałyby przemawiać jego formuły skrypcyjne, umieszone na wszystkich trzech wspomnianych dokumentach.
(1.3) Uzyskawszy stopień doktora praw i odbywszy praktykę koncypienta w kancelaryi dr Maksymiliana Mengera, otworzył najpierw na spółkę z dr Hermanem Zieglerem potem samodzielną kancelaryę adwokacką''.
(1.3) Aż jednego dnia, kiedy kolegę mego Julka, który teraz był już koncypientem adwokackim, odprowadzałem do sądu, przed bramą więzienną zobaczyliśmy dwie stare żydówki, siedzące na kamieniu.
(1.3) Dla Honoriusza było to przede wszystkim zetknięcie się z esencją życia [...] umieszczony został jako koncypient w kancelarii przyjaciela Balzaców, sławnego naonczas mecenasa Guillonet-Merville'a.
Wiktionary
(1.1-3) war. hist. koncypjent, koncepista, koncypista
(1.1) urzędnik
(1.2) referent, kancelista
(1.3) aplikant
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (początkujący urzędnik)
(1.2) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (pracownik biurowy odpowiedzialny za samodzielne redagowanie dokumentów)
(1.3) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (praktykant w kancelarii prawniczej)
Wiktionary
(1.1) To mu przypomniało, że jest bądź co bądź doktorem praw i koncypjentem w starostwie, tedy: należy mu się od samego siebie szacunek.
(1.3) Dzięki zarobionym w lecie pieniądzom ukończył studja i został koncypjentem w kancelarii pewnego adwokata paryskiego.
(1.3) Dziś w godzinach rannych koncypjent adw. Axera, obrońcy Gorgonowej, [...] zakomunikował jej decyzję Sądu Najwyższego, uchylającą wyrok śmierci.
(1.3) W wyniku rozprawy sąd skazał oskarż. dr. Hyza i jego koncypjenta Janioka — na 3 miesiące więzienia.
Wiktionary
obmyślać, układać, zastanawiać się nad czymś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. wymyślać, obmyślać coś
Wiktionary
rzecz. koncepcja ż.
czas. wykoncypować dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydrol. rzeka w zachodnich Chinach, w regionie Sinciang, na skraju Kotliny Kaszgarskiej;
Wiktionary
Koncze-daria (chiń. 孔雀河; pinyin "Kǒngquè Hé"; ujg. "Konqi därya") – rzeka w zachodnich Chinach, w regionie Sinciang, na skraju Kotliny Kaszgarskiej. Wypływa z jeziora Bosten Hu, uchodzi okresowo do jeziora Lob-nor lub do rzeki Tarym. Jej długość wynosi ok. 550 km, powierzchnia jej dorzecza to 184,4 tys. km². Tworzy system odnóg połączonych kanałami.
Wikipedia
rzeka w Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji, lewy dopływ Irtysza;
Wiktionary
Konda – rzeka w azjatyckiej części Rosji, lewy dopływ Irtyszu.
Ma źródła w Uwałach Wasiugańskich. Długość rzeki wynosi 1097 km. W dorzeczu wydobycie ropy naftowej.
Wikipedia
hymn liturgiczny Kościoła bizantyjskiego; kontakion
SJP.pl
Kondakion, kontakion ( κόντάκιον – zwój, κοντός – drążek, na który nawijano pergamin) – rodzaj hymnu liturgicznego, typowego dla Cerkwi prawosławnej, oraz katolickiej obrządku bizantyjskiego. Niektórzy badacze sądzą, że kondakia (l.mn.) stanowią ślad tradycji syryjskiej (aramejskiej) w Cerkwi. Ich rodowód jest w każdym razie bardzo dawny – były znane już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dawniej: kundel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) przest. kundel
Wiktionary
1. uznanie statku za niezdolny do dalszej żeglugi;
2. dawniej: wydawany zaocznie wyrok skazujący; kondemnata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. mors. uznanie statku za niezdolny do żeglugi i niewart naprawy
(1.2) hist. praw. zob. kondemnata.
Wiktionary
rzecz. kondemnata ż., kondemnatka ż.
czas. kondemnować ndk.
Wiktionary
dawniej: wydawany zaocznie wyrok skazujący; kondemnacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. praw. w dawnym prawie polskim: wyrok skazujący wydawany zaocznie, pozbawiający tymczasowo możliwości sprawowania urzędu; Gloger.
Wiktionary
(1.1) Usłuż mi jeno przeciwko Bogusławowi tak sprawnie, to o dawne kondemnaty nie będziesz się potrzebował bać.
Wiktionary
rzecz. kondemnacja ż.
:: zdrobn. kondemnatka ż.
czas. kondemnować ndk.
Wiktionary
(1.1) kondemnacja
Wiktionary
1. uznać, uznawać statek za niezdatny do żeglugi lub nienadający się do remontu;
2. dawniej: skazać, skazywać wyrokiem zaocznym
SJP.pl
1. proces zagęszczenia się jakiejś substancji
2. zwięzłe ujęcie czegoś, zagęszczenie czegoś abstrakcyjnego
3. w fizyce: przejście substancji ze stanu gazowego w stan ciekły
4. w chemii: reakcja łączenia się dwóch cząsteczek w większą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. przejście ze stanu gazowego w ciecz lub w ciało stałe
(1.2) meteorol. powstawanie chmur
(1.3) chem. reakcja chemiczna, w której substraty łączą się ze sobą, tworząc większą od nich cząsteczkę produktu głównego, i jedną lub więcej małych cząsteczek produktu ubocznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ndɛ̃w̃ˈsat͡sʲja, AS: kõndẽũ̯sacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kondensator m., kondensat m., skondensowanie n.
czas. kondensować ndk., skondensować dk.
przym. kondensacyjny
Wiktionary
dotyczący kondensacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kondensacją, dotyczący kondensacji
Wiktionary
rzecz. kondensator mrz., kondensat mrz., kondensacja ż.
czas. kondensować
Wiktionary
1. ciecz będąca produktem skraplania się gazu; skroplina, skropliny;
2. substancja powstała w wyniku kondensacji - zagęszczania;
3. coś, w czym została zawarta duża ilość najbardziej istotnej treści, np. kondensat wiedzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) produkt kondensacji
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈdɛ̃w̃sat, AS: kõndẽũ̯sat
Wiktionary
rzecz. kondensacja ż., kondensowanie n., kondensator m., kondensatorek m.
czas. kondensować ndk.
przym. kondensacyjny, kondensatorowy
Wiktionary
1. przyrząd zbudowany z dwu lub większej liczby przewodników, służący do gromadzenia ładunków elektrycznych
2. urządzenie do skraplania pary; skraplacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. elektron. podzespół zbudowany z dwóch przewodników rozdzielonych dielektrykiem, mający za zadanie gromadzić ładunki elektryczne;
(1.2) skraplacz;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Ten kondensator ma pojemność 200 pF.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ndɛ̃w̃ˈsatɔr, AS: kõndẽũ̯sator
Wiktionary
rzecz. kondensacja ż., kondensowanie n., skondensowanie n., kondensat m.
:: zdrobn. kondensatorek m.
czas. kondensować ndk., skondensować dk.
przym. kondensacyjny, kondensatorowy
Wiktionary
(1.1) kondensator elektryczny
Wiktionary
przymiotnik od: kondensator
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kondensatorem, dotyczący kondensatora
Wiktionary
rzecz. kondensator m., kondensat mrz.
Wiktionary
układ optyczny służący wraz ze źródłem światła do oświetlania badanego obiektu, np. w mikroskopie, projektorze
SJP.pl
Kondensor – układ optyczny służący do równomiernego oświetlenia np. przedmiotu w mikroskopie, diapozytywów w przeglądarce slajdów, rzutniku przeźroczy, grafoskopie albo powiększalniku.
Wikipedia
1. zagęszczać jakąś substancję
2. ujmować coś w zwięzły sposób, zagęszczać coś abstrakcyjnego
3. kondensować się - skraplać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skondensować)
(1.1) fiz. powodować przejście substancji ze stanu gazowego w ciecz
(1.2) poddawać kondensacji; czynić coś stężonym, zagęszczonym
(1.3) przen. zagęszczać treść, skupiać najważniejsze elementy; ujmować treściwie
czasownik zwrotny niedokonany kondensować się (dk. skondensować się)
(2.1) fiz. ulegać kondensacji
Wiktionary
rzecz. kondensat mrz., kondensacja ż., kondensator mrz., kondensowanie n.
czas. skondensować dk.
przym. kondensacyjny
Wiktionary
(1.1) skraplać
(1.2) zagęszczać
(1.3) streszczać, skracać
(2.1) skraplać się
Wiktionary
członek rodu arystokratycznego we Francji; Condé
SJP.pl
ród arystokratyczny we Francji; Kondeuszowie, Condé
SJP.pl
Kondeusze (fr." de Condé") – francuski ród arystokratyczny, będący boczną linią dynastii Burbonów. Przedstawiciele tego rodu odgrywali znaczącą rolę we Francji w XVI i XVII wieku.
Wikipedia
ród arystokratyczny we Francji; Kondeusze, Condé
SJP.pl
budynek w japońskiej świątyni buddyjskiej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: współczucie
SJP.pl
dawniej: współczucie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) książk. wyrażanie żalu z powodu czyjejś śmierci, wyrazy współczucia składane komuś, kto stracił bliską osobę
Wiktionary
Kondolencje – wyrażone w uroczystych słowach współczucie i żal z powodu śmierci bliskiej osoby.
W przypadku cenionych lub innych znanych za życia osób, zwyczajowo prezydent lub premier składają kondolencje rodzinom i władzom państwa, z którego pochodziła ważna zmarła osoba lub w którym wydarzyła się katastrofa.
Wikipedia
(1.1) Przekazał swoje kondolencje po śmierci jej męża.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ndɔˈlɛ̃nt͡sʲjɛ, AS: kõndolẽncʹi ̯e
Wiktionary
przym. kondolencyjny
Wiktionary
dotyczący kondolencji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kondolencjami, dotyczący kondolencji
Wiktionary
(1.1) Szereg kondolencyjnych telegramów, które zachodnioeuropejskie rządy wysłały do Turcji po sobotnim ataku terrorystycznym w Stambule, to nic innego, jak krokodyle łzy.
Wiktionary
rzecz. kondolencje nmos.
Wiktionary
rzadko: osoba składająca kondolencje
SJP.pl
gumowa osłonka nakładana na członek przed stosunkiem płciowym w celu uniknięcia zapłodnienia oraz zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową; prezerwatywa; kondon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. seks. farm. mechaniczny środek antykoncepcyjny stosowany głównie przez mężczyzn, wykonany z lateksu;
Wiktionary
(1.1) Wiele osób twierdzi, że kondom skutecznie chroni przed niepożądaną ciążą.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ndɔ̃m, AS: kõndõm
Wiktionary
rzecz. kondomik mrz.
Wiktionary
(1.1) prezerwatywa, pot. gumka, guma, eros
Wiktionary
automat do sprzedaży prezerwatyw; prezerwatomat, gumkomat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kondom
Wiktionary
(1.1) To nie kondom, lecz tylko mały kondomik.
Wiktionary
rzecz. kondom m.
Wiktionary
kondominium, condominium;
1. wspólne rządy dwóch lub kilku państw nad jakimś krajem; współpanowanie, współrządzenie;
2. terytorium znajdujące się pod wspólną władzą dwu lub kilku państw
SJP.pl
kondominat, condominium;
1. wspólne rządy dwóch lub kilku państw nad jakimś krajem; współpanowanie, współrządzenie;
2. terytorium znajdujące się pod wspólną władzą dwu lub kilku państw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) terytorium podlegające wspólnej władzy przynajmniej dwóch państw;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ndɔ̃ˈmʲĩɲũm, AS: kõndõmʹĩńũm
Wiktionary
przym. kondominialny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od: kondom
Wiktionary
gumowa osłonka nakładana na członek przed stosunkiem płciowym w celu uniknięcia zapłodnienia oraz zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową; prezerwatywa, kondom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kondon
Wiktionary
(1.1) To nie kondon, lecz tylko mały kondonik.
Wiktionary
rzecz. kondon m.
Wiktionary
wielki, drapieżny ptak żywiący się głównie padliną, żyjący w Ameryce Południowej i Środkowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. wielki drapieżny ptak z rodziny kondorowatych, występujący w Ameryce, przeważnie padlinożerny
Wiktionary
(1.1) W wysokich Andach kondor jajo zniósł.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ndɔr, AS: kõndor
Wiktionary
rzecz. kondorowate lm nm., kondorowe lm nm.
Wiktionary
o cechach kondorowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Cathartidae|Lafresnaye|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu kondorowych, występujących w górach obu Ameryk;
Wiktionary
Kondorowate (Cathartidae) – rodzina ptaków z rzędu kondorowych (Cathartiformes).
Wikipedia
(1.1) Mapa ukazuje zasięg terytorium kondorowatych w sezonie lęgowym.
Wiktionary
rzecz. kondor mzw., kondorowe lm nm.
Wiktionary
o cechach kondorowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
o cechach kondorowych (rząd ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Cathartiformes|Coues|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
Wiktionary
Kondorowe (Cathartiformes) – rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych (Neognathae).
Wikipedia
(1.1) Współcześnie kondorowe występują w Ameryce.
Wiktionary
rzecz. kondor mzw., kondorowate lm nm.
Wiktionary
o cechach kondorowych (rząd ptaków)
SJP.pl
1. we Włoszech w okresie od XIV do XVI w.: dowódca oddziałów wojsk najemnych w służbie miast lub dworów książęcych;
2. dawniej: żołnierz najemny; najemnik;
3. w przenośni: człowiek służący obcej sprawie dla własnych korzyści
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. we Włoszech, w okresie od XIV do XVI w.: dowódca armii najemników, sprzedający jej usługi miastom albo dworom książęcym
(1.2) hist. członek armii dowodzonej przez kondotiera (1.1)
(1.3) przen. książk. najemnik
Wiktionary
Zo
Wikipedia
rzecz. kondotierstwo n., kondotierka ż.
przym. kondotierski
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z kondotierami, dotyczący kondotierów
Wiktionary
rzecz. kondotier mos., kondotierstwo n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kondrajec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Sochocin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim
SJP.pl
Kondratowice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Kondratowice.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kondratowicz – polski herb szlachecki z nobilitacji.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przestarzale lub żartobliwie: zachowanie, prowadzenie się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. zachowanie, prowadzenie się, zwłaszcza budzące zastrzeżenia etyczne
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nduˈjita, AS: kõndui ̯ita
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kondukt
Wiktionary
(1.1) To nie kondukt, lecz tylko mały kondukcik.
Wiktionary
rzecz. kondukt m.
Wiktionary
grono osób towarzyszących eksportacji zwłok na cmentarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. orszak pogrzebowy, grono ludzi uroczyście towarzyszących zmarłemu w drodze na cmentarz
Wiktionary
Kondukt – orszak, grupa ludzi (grono osób) uczestnicząca w przemieszczeniu trumny ze zwłokami na cmentarz.
Wikipedia
(1.1) Trasa konduktu zostaje wytyczona tak, by podczas świeckiej uroczystości żałobnicy nie mijali żadnego kościoła.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ndukt, AS: kõndukt
Wiktionary
rzecz. kondukcik mrz.
przym. konduktowy
Wiktionary
(1.1) pogrzeb, orszak pogrzebowy
Wiktionary
przewodność elektryczna czynna
SJP.pl
Konduktancja, przewodność elektryczna czynna – miara podatności elementu na przepływ prądu elektrycznego, odwrotność rezystancji.
Jednostką konduktancji w układzie SI jest simens (S).
Dla znanych wymiarów geometrycznych przewodnika i konduktywności materiału (miary podatności materiału na przepływ prądu), z jakiego został wykonany, jego konduktancję określa wzór:
Wikipedia
aparat stosowany w analizie chemicznej do pomiaru przewodności elektrycznej badanego roztworu
SJP.pl
Konduktometr (lub miernik konduktancji) – przyrząd pomiarowy, używany w konduktometrii do pomiaru przewodności roztworów elektrolitów.
Jest on stosowany do orientacyjnych pomiarów zanieczyszczenia, zasolenia wody oraz w miareczkowaniu konduktometrycznym.
Detektory konduktometryczne bywają stosowane w mikroelektroforezie kapilarnej, czy HPLC.
Wikipedia
Konduktometria – metoda elektroanalityczna oparta na pomiarze przewodności elektrolitów, zmieniającej się wraz ze zmianą stężenia jonów.
Pomiarów przewodności roztworu dokonuje się za pomocą konduktometrów. Na podstawie tych wyników określa się stężenie badanego roztworu w odniesieniu do danych wzorcowych. Inną możliwością zastosowania tej metody jest miareczkowanie konduktometryczne, gdzie na podstawie zmiany przewodności ustala się punkt końcowy miareczkowania.
Wikipedia
osoba sprawdzająca i sprzedająca bilety w pociągu, autobusie itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się sprawdzaniem biletów, czasem też ich sprzedażą w pociągu (dawniej także w autobusie, tramwaju itp.);
Wiktionary
Konduktor – współcześnie, pracownik kolejowy podległy bezpośrednio kierownikowi pociągu, zajmujący się obsługą pociągu.
Wikipedia
(1.1) Kasjerka nie miała mi wydać ze stówy i musiałem kupić bilet u konduktora.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈduktɔr, AS: kõnduktor
Wiktionary
rzecz. fż. konduktorka ż.
przym. konduktorski
Wiktionary
1. kobieta sprawdzająca i sprzedająca bilety w pociągu, autobusie itp.;
2. damska torebka przypominająca torbę konduktorską
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: konduktor
Wiktionary
(1.1) Kasjer nie miał mi wydać ze stówy i musiałem kupić bilet u konduktorki.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ndukˈtɔrka, AS: kõnduktorka
Wiktionary
zob. konduktor.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub zawodem konduktora
Wiktionary
rzecz. konduktor mos.
Wiktionary
średniowieczna pieśń z łacińskim tekstem; conductus
SJP.pl
przewodność elektryczna przewodnika o stałej długości i przekroju; przewodność elektryczna właściwa
SJP.pl
Konduktywność, przewodność elektryczna właściwa – wielkość fizyczna charakteryzująca przewodnictwo elektryczne materiału.
Wikipedia
przewodzący elektryczność
SJP.pl
krzewiaste pnącze z rodziny trojeściowatych, pochodzące z Andów; tojowiec
SJP.pl
potocznie: kondycja
SJP.pl
1. stan fizyczny organizmu;
2. ogólny stan czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma fizyczna, wytrzymałość na wysiłek fizyczny
(1.2) ogólny stan czegoś
Wiktionary
Kondycja – aktualny stan fizjologiczny organizmu podlegający zmianom pod wpływem czynników środowiska zewnętrznego. Wynika ona ze stanu odżywienia i wytrenowania organizmu, a także zabiegów pielęgnacyjnych.
Wikipedia
(1.1) Zanim zaczniemy odchudzać psa, warto odwiedzić weterynarza i zrobić pupilowi okresowe badania, aby mieć pewność, że z jego zdrowiem i ogólną kondycją wszystko w porządku.
(1.1) Kondycja Kuszczaka jest zadowalająca, ponieważ grał cały mecz, a nie pojawiła się na nim ani jedna kropelka potu.
(1.2) Gospodarka jest w dobrej kondycji, mimo kryzysu.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈdɨt͡sʲja, AS: kõndycʹi ̯a
Wiktionary
przym. kondycyjny
Wiktionary
Ko
Wikipedia
1. ustalać stopień wilgotności wyrobów włókienniczych (tkanin, przędzy itp.);
2. suszyć ziarno w kondycjonerze, doprawiać je przed przemiałem;
3. poprawiać własności lub stan (m.in. włosów, wody, złóż mineralnych, ścieków i innych);
4. odżywiać, poprawiać kondycję (m.in. roślin poprzez wstawienie do odpowiedniego roztworu chemicznego)
SJP.pl
dotyczący kondycji
SJP.pl
poszczególne piętro budynku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poziom w budynku
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Na każdej kondygnacji będą trzy mieszkania.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ndɨɡˈnat͡sʲja, AS: kõndygnacʹi ̯a
Wiktionary
przym. kondygnacyjny
Wiktionary
(1.1) poziom
Wiktionary
roszczenie prawne o zwrot nienależnego świadczenia
SJP.pl
dawniej: spisek, zmowa
SJP.pl
przedstawiciel wymarłego rzędu ssaków kopalnych; prakopytowiec
SJP.pl
wymarły rząd kopalnych ssaków; prakopytne, prakopytowce
SJP.pl
przestarzałe, przy chorobach wenerycznych: wysypka sącząca, występująca w okolicy narządów płciowych i odbytnicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. kulin. przyprawa, sos do przyprawiania potraw
Wiktionary
mieszkaniec Końskich (miasta w województwie świętokrzyskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Końskich
Wiktionary
(1.1) Konecczanie żałują, że nie mogli, jak ci, którzy nocowali w Krakowie, uczestniczyć we wszystkich artystyczno-religijnych przedsięwzięciach.
Wiktionary
rzecz. Końskie nmos.
:: fż. konecczanka ż.
przym. konecki
Wiktionary
mieszkanka Końskich (miasta w województwie świętokrzyskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Końskich
Wiktionary
rzecz. Końskie nmos.
:: fm. konecczanin mos.
przym. konecki
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Koneck – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim, w gminie Koneck.
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z miejscowością Końskie, dotyczący miejscowości Końskie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sprawą zajęła się konecka magistratura.
Wiktionary
rzecz. Końskie lm nm., konecczanin mos., konecczanka ż.
Wiktionary
nazwisko, m.in. Feliks Koneczny, historyk i historiozof
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) dobra znajomość z daną osobą, głównie będącą na wysokim, wpływowym stanowisku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) znajomość, stosunki, związek, powiązania z wpływową osobą
Wiktionary
(1.1) W firmie mówi się, że Marian został kierownikiem dzięki koneksjom z prezesem.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈnɛksʲja, AS: kõneksʹi ̯a
Wiktionary
koncepcja przetwarzania informacji przez mózg, zakładająca rozproszenie przetwarzania w wielu jednocześnie aktywnych centrach mózgu tworzących wspólną sieć
SJP.pl
Ko
Wikipedia
kompletna mapa sieci połączeń nerwowych w mózgu
SJP.pl
Konektom – kompletna mapa sieci połączeń neuronalnych. Termin odnosi się do sieci połączeń w mózgu, używany jest także do określenia kompletnej mapy połączeń nerwowych u gatunków nie posiadających ośrodkowego układu nerwowego (np. "C. elegans"). Nauka zajmująca się badaniem i mapowaniem konektomu nosi nazwę konektomiki.
Wikipedia
1. wtyczka kabla elektronicznego;
2. w językoznawstwie: wskaźnik spójności tekstu, spajający zdanie podrzędne z jednym ze składników zdania bezpośrednio nadrzędnego; relator
SJP.pl
teoria uczenia się, która podkreśla rolę sieci społecznych i technologicznych w procesie zdobywania wiedzy
SJP.pl
Ko
Wikipedia
miłośnik i znawca w jakiejś dziedzinie, zwykle tego, co piękne i wytworne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) znawca w jakiejś dziedzinie (zwykle także jej miłośnik), zwłaszcza w przypadku jedzenia lub sztuki
Wiktionary
Koneser (wł. "La migliore offerta") – włoski melodramat z 2013 roku w reżyserii Giuseppe Tornatore. Film został wyprodukowany przez studio filmowe Warner Bros.
Światowa premiera filmu miała miejsce 1 stycznia 2013 roku, natomiast w Polsce premiera filmu odbyła się 2 sierpnia 2013 roku.
Wikipedia
rzecz. koneserstwo n.
:: fż. koneserka ż.
przym. koneserski
Wiktionary
znawczyni, smakoszka, miłośniczka rzeczy w dobrym gatunku, luksusowych
SJP.pl
dotyczący koneserstwa lub konesera
SJP.pl
znawstwo rzeczy pięknych, wytwornych
SJP.pl
tytuł naczelnego dowódcy wojsk królewskich we Francji; zniesiony przez kardynała Richelieu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. w średniowiecznej i renesansowej Francji: tytuł naczelnego wodza królewskich wojsk;
(1.2) hist. wojsk. człowiek z tytułem konetabla (1.1)
Wiktionary
Konetabl fr. (connétable), naczelny wódz francuskich wojsk królewskich od XI wieku do 1627. Tytuł wywodzi się z łacińskiego "comes stabuli" - i oznaczał początkowo, w starożytnym Rzymie i wczesnym średniowieczu, nadzorcę stajni. Tytuł ten był używany we Francji także jako honorowy za panowania cesarza Napoleona I. Napoleon nadał go jedynie swemu bratu Ludwikowi. Po roku 1815 tytuł wyszedł z użycia.
Wikipedia
(1.2) Celem Henryka było Calais, główna angielska baza na kontynencie. Droga była jednak daleka, a do Henryka dochodziły wieści o marszu potężnej armii francuskiej pod wodzą konetabla Karola d’Albret (…)
Wiktionary
1. dawna jedostka objętości równa 5 garncom;
2. duże naczynie do przenoszenia i przechowywania płynów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. drewniane lub częściej metalowe naczynie do noszenia lub przechowywania płynów
(1.2) przest. zawartość konwi (1.1)
(1.3) daw. jednostka objętości;
(1.4) daw. rura do wody
Wiktionary
Konew – dawna jednostka objętości, stosowana na ziemiach polskich po 1764 roku, wprowadzona oficjalnie w ramach reform stanisławowskich jako miara objętości płynów. Konew stanowiła element systemu garńca warszawskiego i odpowiadała 5 garncom, tj. około 19 litrom.
Wikipedia
(1.1) Hej, ty kudłaty! A czego do konwi zaglądasz?
(1.2) Wyżłopał już ze cztery konwie piwa!
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nɛf, AS: kõnef
Wiktionary
rzecz. konwisarstwo n.
:: zdrobn. konewka ż., koneweczka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: konewka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: konewka
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nɛˈvɛt͡ʃka, AS: kõnevečka
Wiktionary
rzecz. konew ż.
Wiktionary
1. naczynie do przenoszenia i przechowywania płynów;
2. naczynie do podlewania roślin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pojemnik z uchem i szyjką, który służy do podlewania roślin;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Weź konewkę i podlej kwiatki.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈnɛfka, AS: kõnefka
Wiktionary
rzecz. konew ż.
Wiktionary
(1.1) pot. polewaczka, reg. śl. giskana
Wiktionary
potocznie: konferencja, czat grupowy
SJP.pl
opowiadanie przeżyć zmyślonych, rzekomo objętych mgłą niepamięci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. mijanie się z prawdą, koloryzowanie na jakiś temat, zwykle w celu zaimponowania komuś
(1.2) psych. przekonanie o prawdziwości zmyślonych przez siebie faktów, występujące w niektórych chorobach umysłowych, a także czasem u dzieci
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nfabuˈlat͡sʲja, AS: kõnfabulacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konfabulant m.
przym. konfabulacyjny
Wiktionary
dotyczący konfabulacji
SJP.pl
osoba opowiadająca zmyślone rzeczy; mitoman, bajerant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) psych. osoba uzupełniająca brakujące wspomnienia informacjami nieprawdziwymi, które możliwie dobrze pasują do całego logicznego ciągu wydarzeń
Wiktionary
rzecz. konfabulacja ż., konfabulator m.
:: fż. konfabulantka ż.
czas. konfabulować ndk.
Wiktionary
(1.1) konfabulator
Wiktionary
kobieta opowiadająca zmyślone rzeczy; mitomanka, bajerantka
SJP.pl
osoba mająca skłonności do zmyślania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba mająca się z prawdą, osoba konfabulująca
Wiktionary
rzecz. konfabulant mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konfabulować.
Wiktionary
czas. konfabulować
Wiktionary
zmyślać lub koloryzować na jakiś temat; fantazjować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) książk. opowiadać zmyślone fakty
Wiktionary
rzecz. konfabulant m., konfabulantka ż., konfabulowanie n.
przym. konfabulacyjny
Wiktionary
(1.1) zmyślać
Wiktionary
1. grupa utworzona przez partie, państwa albo miasta dla osiągnięcia określonych celów;
2. stowarzyszenie obywateli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) społ. polit. porozumienie osób fizycznych lub osób prawnych (również państw) w celu wspólnego działania
(1.2) hist. w dawnej Polsce związek szlachty zawierany dla osiągnięcia doraźnych celów;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Szwajcaria od XIII wieku istnieje jako luźna konfederacja.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfɛdɛˈrat͡sʲja, AS: kõnfederacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konfederat m., konfederatka ż., federacja ż., konfederowanie n., federalizowanie n., skonfederowanie n., sfederalizowanie n., konfederasta m.
czas. konfederować ndk., federalizować ndk., skonfederować dk., sfederalizować dk.
przym. konfederacyjny, konfederacki
Wiktionary
(1.1) federacja, związek, stowarzyszenie, unia
Wiktionary
odnoszący się do konfederacji lub konfederatów
SJP.pl
dotyczący konfederacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z konfederacją, dotyczący konfederacji; będący konfederacją
Wiktionary
rzecz. konfederacja ż., konfederat mos., konfederata mos., konfederatka ż., konfederasta m.
Wiktionary
1. ideologia polityczna tworząca związki pomiędzy partiami, stanami, a nawet państwami w celu prowadzenia wspólnych celów;
2. demokratyczny konfederalizm - wolnościowo-socjalistyczny system polityczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. polit. członek lub sympatyk Konfederacji Wolność i Niepodległość
Wiktionary
(1.1) Czy polscy konfederaści to agenda FSB?
Wiktionary
rzecz. konfederacja ż., konfederat m., konfederatka ż., konfederowanie n., skonfederowanie n., federacja ż., sfederowanie n.
czas. konfederować ndk., skonfederować dk., sfederować dk.
przym. konfederacki, konfederacyjny, federacyjny
Wiktionary
konfederata;
1. członek konfederacji, organizacji społecznej, stowarzyszenia obywatelskiego;
2. żołnierz walczący w wojnie secesyjnej po stronie Skonfederowanych Stanów Ameryki;
3. w dawnej Polsce: członek związku szlachty, duchowieństwa lub miast, utworzonego w celu osiągnięcia doraźnych celów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczestnik, członek albo przedstawiciel jakiejś konfederacji
(1.2) hist. członek konfederacji szlacheckiej, zwłaszcza konfederacji barskiej
(1.3) hist. żołnierz, polityk lub inny przedstawiciel Skonfederowanych Stanów Ameryki
(1.4) polit. członek lub sympatyk polskiej partii politycznej mającej słowo „Konfederacja” w nazwie
Wiktionary
„Konfederat” – polskie czasopismo nawiązujące do tradycji działalności prospołecznej i niepodległościowej środowiska piłsudczykowskiego. W czasie walki o niepodległość do roku 1991 pismo było wydawane konspiracyjnie jako organ prasowy Konfederacji Polski Niepodległej, kolportaż prowadzony był m.in. w Poznaniu i na Śląsku.
Wikipedia
rzecz. konfederacja ż., konfederatka ż., konfederasta m.
przym. konfederacki, konfederacyjny
Wiktionary
konfederata;
1. członek konfederacji, organizacji społecznej, stowarzyszenia obywatelskiego;
2. żołnierz walczący w wojnie secesyjnej po stronie Skonfederowanych Stanów Ameryki;
3. w dawnej Polsce: członek związku szlachty, duchowieństwa lub miast, utworzonego w celu osiągnięcia doraźnych celów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. hist. zob. konfederat.
Wiktionary
rzecz. konfederatka ż.
przym. konfederacki, konfederacyjny
Wiktionary
czapka rogatywka bez daszka ozdobiona czaplim piórem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wysoka karmazynowa lub granatowa czapka z dnem kwadratowym, obłożona barankiem, zwykle ozdobiona czaplim piórem, poprzedniczka rogatywki ;
(1.2) pot. rodzaj kepi, powszechnie kojarzonego z armią Skonfederowanych Stanów Ameryki
(1.3) uczestniczka, członkini albo przedstawicielka jakiejś konfederacji
(1.4) polit. członkini lub sympatyczka polskiej partii politycznej mającej słowo „Konfederacja” w nazwie
Wiktionary
rzecz. konfederacja ż., konfederata m., konfederat m., konfederasta m.
przym. konfederacyjny, konfederacki
Wiktionary
(1.1) krakuska
Wiktionary
1. produkcja gotowej odzieży;
2. gotowa odzież będąca przedmiotem handlu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bielizna i lekka odzież szyta fabrycznie
(1.2) produkcja konfekcji (1.1)
(1.5) pogard. przen. sztuka, działalność artystyczna dla masowego odbiorcy
Wiktionary
rzecz. konfekcjonowanie n.
czas. konfekcjonować ndk.
przym. konfekcyjny
Wiktionary
(1.1) prêt-à-porter, pogard. ubranio-polo
(1.5) popkultura
Wiktionary
producent konfekcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konfekcjonować.
Wiktionary
rzecz. konfekcja ż.
czas. konfekcjonować ndk.
Wiktionary
1. porcjować lub pakować gotowe wyroby;
2. wytwarzać konfekcję
SJP.pl
dotyczący konfekcji
SJP.pl
dawniej:
1. (zwykle w liczbie mnogiej) owoc smażony w cukrze;
2. gęsta, słodka przyprawa aptekarska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. syrop
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nfɛkt, AS: kõnfekt
Wiktionary
osoba prowadząca konferansjerkę, zapowiadająca program na koncertach, pokazach itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba prowadząca występy, koncerty, rewie itp., zapowiada kolejne punkty programu, zabawia publiczność;
Wiktionary
Konferansjer ( conférencier) – osoba prowadząca przedstawienie, zapowiadająca poszczególne punkty programu, nadająca kształt widowiskom artystycznym o charakterze estradowym. Zadaniem konferansjera/konferansjerów podczas imprezy jest przedstawianie artystów, przygotowanie publiczności na ich występ, urozmaicanie przedstawień anegdotami i dowcipami.
Wikipedia
(1.1) Dosłownie przed chwilą konferansjerowi wypadł z ręki mikrofon.
Wiktionary
rzecz. konferansjerka ż.
przym. konferansjerski
Wiktionary
(1.1) środ. muz. najmimorda
Wiktionary
1. kobieta zapowiadająca program na koncertach, pokazach itp.;
2. zapowiadanie programu na koncertach, pokazach itp. często przeplatane żartami, anegdotami, dowcipami opowiadanymi między punktami programu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zajęcie konferansjera
(1.2) kobieta prowadząca występy, koncerty, rewie itp., zapowiada kolejne punkty programu, zabawia publiczność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący konferansjera
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzad. zawód konferansjera
Wiktionary
1. spotkanie, posiedzenie jakiegoś grona, przedstawicieli instytucji lub organizacji w celu omówienia ustalonych zagadnień; narada;
2. popularna odmiana gruszy o średnich owocach;
3. owoc tej odmiany;
4. wystąpienie kapłana lub osoby świeckiej wobec zgromadzenia wiernych, poświęcone tematyce religijnej, etycznej itp.;
5. w amerykańskiej lidze niektórych sportów: grupa eliminacyjna drużyn z określonej części kraju;
6. konferencja prasowa - zebranie dziennikarzy, na którym przedstawiciel jakiejś instytucji udziela wywiadu;
7. konferencja episkopatu - zrzeszenie biskupów danego terytorium, najczęściej kraju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zjazd, spotkanie przedstawicieli instytucji bądź organizacji, w celu omówienia pewnych zagadnień
(1.2) przest. prelekcja, odczyt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Agenda konferencji została podzielona na cztery sesje tematyczne.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfɛˈrɛ̃nt͡sʲja, AS: kõnferẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konferencjariusz mos., konferowanie n., pokonferowanie n.
:: zdrobn. konferencyjka ż.
czas. konferować ndk., pokonferować dk.
przym. konferencyjny
Wiktionary
rzadko: uczestnik konferencji
SJP.pl
zdrobnienie od: konferencja
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konferencją, dotyczący konferencji; służący do odbywania narad, konferencji
Wiktionary
(1.1) Fred niespokojnie poruszył się na krześle dostawionym do stołu konferencyjnego.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfɛrɛ̃nˈt͡sɨjnɨ, AS: kõnferẽncyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. konferencja ż., konferowanie n.
czas. konferować
Wiktionary
uczestniczyć w konferencji, posiedzeniu przedstawicieli instytucji lub organizacji, zebranych w celu omówienia ustalonych zagadnień; obradować, naradzać się, debatować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) książk. obradować, naradzać się, omawiać ważne sprawy
(1.2) daw. ofiarować, przeznaczyć
Wiktionary
(1.1) Gdy do konferujących dołączyła trzecia osoba w pancerzu, wtedy Yathrosa oświeciło.
Wiktionary
rzecz. konferowanie n., konferencja ż.
przym. konferencyjny
Wiktionary
dawniej: wydobycie zeznań z oskarżonego, dobrowolnie albo za pomocą tortur
SJP.pl
1. wyznawana religia;
2. przedsionek prowadzący do grobu męczennika znajdującego się pod ołtarzem głównym; od VIII w.
3. grobowiec świętego w kościele z jego relikwiami, zwykle bogato zdobiony;
4. ozdobna obudowa grobu świętego w formie baldachimu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. grobowiec męczennika, świętego lub przedsionek prowadzący do jego grobu umieszczonego pod głównym ołtarzem;
(1.2) przest. wyznawana religia, wyznanie
Wiktionary
Konfesja – we wnętrzu świątyni grobowiec męczennika, świętego lub przedsionek prowadzący do jego grobu umieszczonego pod głównym ołtarzem. Również ołtarz związany z grobem męczennika (martyrion). Zwyczajem rzymskim często okryty cyborium – formą baldachimu.
Wikipedia
rzecz. konfesjonał mrz.
przym. konfesyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. system sprawowania władzy państwowej opierający się na różnicowaniu stopnia udziału obywateli w życiu społeczno-politycznym według wyznawanej religii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mebel kościelny, przy którym prowadzona jest spowiedź
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kośc. kościelny mebel służący do słuchania spowiedzi;
Wiktionary
Przykładowe konfesjonały
Konfesjonał (łac. "confessare" – wyznawać) – mebel kościelny, który jest miejscem do spowiedzi.
Wikipedia
(1.1) Mówią, że w Niemczech katolicy powynosili z kościołów konfesjonały i od razu zapełniły się gabinety psychologów.
(1.1) Miejscem celebracji sakramentu pojednania jest konfesjonał z kratą.
(1.1) Z drzwiczek konfesjonału zwisała fioletowa stuła.
Wiktionary
rzecz. konfesja ż., konfesyjność ż.
przym. konfesyjny
Wiktionary
(1.1) rzad. spowiednica; daw. konfesyonał, spowiadalnica
Wiktionary
przypisanie, przynależność do określonego wyznania religijnego
SJP.pl
wyznaniowy;
1. dotyczący wiary, religii;
2. mający charakter spowiedzi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący konfesji, religijny
Wiktionary
rzecz. konfesja ż., konfesjonał mrz.
Wiktionary
[czytaj: konfetti, konfeti] kolorowe, drobniutkie, papierowe krążki używane do obsypywania uczestników balu; confetti
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) drobno pocięte kawałki papieru, najczęściej różnobarwne krążki, rzucane na uczestników głównie karnawałowej zabawy;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) To był szampański sylwester – barwne konfetti leciało na głowy, kolorowe serpentyny zwisały gęsto, a tańcom nie było końca.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈfɛttʲi, AS: kõnfettʹi
Wiktionary
(1.1) coriandoli
Wiktionary
potocznie: członek lub zwolennik partii politycznej Konfederacja Wolność i Niepodległość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. pejor. neol. zwolennik Konfederacji
Wiktionary
(1.1) Kolejny nawiedzony konfiarz ze zrytym mózgiem.
Wiktionary
rzecz. konfa ż.
Wiktionary
książkowo: przyjazne, zażyłe stosunki; poufałość
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: konfidencjonalnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konfidencjonalne; cecha tych, którzy są konfidencjonalni
Wiktionary
przym. konfidencjonalny
przysł. konfidencjonalnie
rzecz. konfident mos., konfidentka ż.
Wiktionary
1. spoufalony, zażyły, zaprzyjaźniony;
2. nieprzeznaczony do publicznego rozgłaszania; sekretny, poufny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający charakter poufały, zażyły
(1.2) nie przeznaczony do publicznej wiadomości
(1.3) skłonny do zwierzeń, poufałych gestów i określeń
(1.4) świadczący o skłonności do poufałości, zwierzeń
Wiktionary
rzecz. konfidencja ż., konfidencjonalność ż., konfident m.
Wiktionary
(1.1) spoufalony, zaprzyjaźniony, zażyły
(1.2) poufny, sekretny, tajemny
Wiktionary
przymiotnik od: konfident
SJP.pl
potocznie: bycie konfidentem (szpiegiem, informatorem, donosicielem)
SJP.pl
1. człowiek szpiegujący na zlecenie swoich mocodawców; kapuś, kabel, donosiciel;
2. agent wywiadu, tajny wywiadowca policyjny; szpieg, informator, szpicel;
3. przestarzałe: człowiek godny zaufania; powiernik, przyjaciel, zausznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. tajny wywiadowca lub współpracownik wywiadu, policji itp. służb
(1.2) przest. człowiek zaufany
Wiktionary
(1.1) Gestapo i niemieckie władze opuszczają Zakopane, wraz z niektórymi konfidentami z "Goralenvolku".
Wiktionary
rzecz. konfidencja ż., konfidencjonalność ż.
:: fż. konfidentka ż.
przym. konfidencjonalny, konfidencki
Wiktionary
(1.1) szpicel
(1.2) powiernik, przyjaciel, zausznik
Wiktionary
1. agentka wywiadu, tajna współpracowniczka policji;
2. dawniej: kobieta zaufana, powierniczka, przyjaciółka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pejor. agentka wywiadu, tajna współpracowniczka np. policji
(1.2) daw. kobieta zaufana, powierniczka tajemnic
(1.3) podwójne krzesło, popularne w okresie drugiego cesarstwa francuskiego
Wiktionary
(1.1) Nieliczne Żydówki, które wbrew zarządzeniu i groźbie kary śmierci nosiły futrzane okrycia, były powszechnie postrzegane jako kolaborantki i konfidentki gestapo.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲiˈdɛ̃ntka, AS: kõnfʹidẽntka
Wiktionary
rzecz. konfidencja ż., konfidencjonalność ż.
:: fm. konfident m.
przym. konfidencki
Wiktionary
potocznie: konfiguracja; config
SJP.pl
1. określony układ elementów lub osób w zespole, który może ulec zmianie;
2. zestaw parametrów pracy programu komputerowego lub urządzenia peryferyjnego;
3. ukształtowanie terenu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) układ elementów wchodzących we wzajemne relacje
Wiktionary
rzecz. konfigurowanie n.
czas. konfigurować, rekonfigurować
przym. konfiguracyjny
Wiktionary
(1.1) postać, ukształtowanie
Wiktionary
kierunek w psychologii XX w. głoszący, że życie psychiczne składa się z pewnych całości, które mają swoistą formę, niedającą się sprowadzić do ich części składowych; gestaltyzm
SJP.pl
Konfiguracjonizm – nurt amerykańskiej antropologii kulturowej, ukształtowany w latach 20. i 30. XX wieku, stworzony przez uczniów Franza Boasa.
Wikipedia
plik konfiguracyjny - plik zawierający parametry jakiegoś programu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konfiguracją, dotyczący konfigurowania
Wiktionary
rzecz. konfiguracja ż., konfigurowanie n., konfigurator mrz.
czas. konfigurować ndk., skonfigurować dk.
Wiktionary
narzędzie umożliwiające dobieranie i ustawianie cech lub parametrów produktu albo systemu
SJP.pl
możliwy do konfigurowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konfigurować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲiɡurɔˈvãɲɛ, AS: kõnfʹigurovãńe
Wiktionary
czas. konfigurować ndk., skonfigurować dk.
rzecz. konfiguracja
przym. konfiguracyjny
Wiktionary
1. kształtować w ustalonej postaci, formować coś;
2. przystosowywać urządzenie lub program komputerowy do oczekiwanej pracy
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) nadawać czemuś jakiś układ, formować coś
(1.2) przystosowywać jakieś urządzenie do pożądanej pracy
Wiktionary
(1.2) Wczoraj pan Jerzy konfigurował mój komputer, ale mu nie wyszło, dlatego zadzwoniłem po pana.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲiɡuˈrɔvat͡ɕ, AS: kõnfʹigurovać
Wiktionary
(1) forma dokonana skonfigurować
rzecz. konfiguracja
czas. przekonfigurować ndk., rekonfigurować ndk.
Wiktionary
(1.2) ustawiać
Wiktionary
1. w protestantyzmie: uroczyste przyjęcie do gminy kościelnej młodzieży w wieku od 14 do 18 lat;
2. w judaizmie: ceremonia utwierdzania w wierze, dokonywana w 13. roku życia;
3. w katolicyzmie: bierzmowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. u protestantów: uroczyste przyjęcie do gminy kościelnej chłopców i dziewcząt połączone z egzaminem i błogosławieństwem pastora;
Wiktionary
Konfirmacja (pol.: "konfirmacja", niem., szw.: "Konfirmation", z łac. "confirmatio", potwierdzenie) – w kościołach ewangelickich uroczysty obrzęd wyznania swojej wiary i ślubowania wierności Kościołowi; nie ma ona charakteru sakramentu. Obrzęd pod tą nazwą występuje także u mormonów z Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich i polega na nałożeniu na ochrzczonych rąk duchownego w celu przekazania daru Ducha Świętego.
Wikipedia
(1.1) Dzisiaj odbędzie się konfirmacja.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲirˈmat͡sʲja, AS: kõnfʹirmacʹi ̯a
Wiktionary
dotyczący konfirmacji
SJP.pl
osoba przystępująca do konfirmacji
SJP.pl
rodzaj metalowego wkręta używanego w przemyśle meblarskim
SJP.pl
Konfirmat – rodzaj metalowego wkręta stosowanego w przemyśle meblarskim do sztywnego łączenia ze sobą pod kątem prostym dwóch płyt meblowych drewnianych lub wiórowych. Ze względu na charakterystyczną kryzę do wykonywania otworów pod konfirmaty należy używać specjalnych wierteł. Standardowe średnice konfirmatów wynoszą 6,4 mm oraz 7,0 mm. Najczęściej spotykane są konfirmaty z gniazdem imbusowym.
Wikipedia
1. udzielać (udzielić) konfirmacji - uroczystego potwierdzenia przynależności do religii chrześcijańskiej lub judaistycznej;
2. dawniej: potwierdzać (potwierdzić), uznawać (uznać), zatwierdzać (zatwierdzić)
SJP.pl
dawniej: konfiskata;
1. wywłaszczenie osoby prywatnej z jej majątku na rzecz państwa;
2. kara utraty mienia należącego do osoby skazanej wyrokiem sądu na rzecz państwa
SJP.pl
1. wywłaszczenie osoby prywatnej z jej majątku na rzecz państwa;
2. kara utraty mienia należącego do osoby skazanej wyrokiem sądu na rzecz państwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. zajęcie części lub całego majątku osoby prywatnej na rzecz państwa
(1.2) praw. kara polegająca na utracie na rzecz skarbu państwa mienia należącego do przestępcy
(1.3) adm. wycofanie druków z obiegu przez odpowiednie organy państwowe
Wiktionary
Konfiskata (z confiscatio 'umieszczenie w skarbie' od confiscare 'składać w koszu a. worku na pieniądze' od com- 'współ-' i fiscus 'kosz lub worek na pieniądze; skarb') – przymusowe wywłaszczenie na rzecz państwa całości lub części majątku osoby fizycznej, bez prawa do odszkodowania. Konfiskatę należy odróżnić od rekwizycji (wywłaszczenia z prawem do odszkodowania) i sekwestru (przymusowego zajęcia bez rozstrzygnięcia o prawie własności).
Wikipedia
rzecz. konfiskacja ż., skonfiskowanie n., konfiskowanie n.
czas. konfiskować, skonfiskować
Wiktionary
(1) konfiskacja
(1.1) wywłaszczenie
(1.2) przepadek
Wiktionary
osoba dokonująca konfiskaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konfiskować.
Wiktionary
rzecz. skonfiskowanie n., konfiskata ż., konfiskacja ż.
czas. skonfiskować dk., konfiskować ndk.
przym. konfiskacyjny
Wiktionary
zabierać coś komuś na mocy prawa, dokonywać konfiskaty
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonywać konfiskaty
(1.2) zabierać
Wiktionary
(1.1) Szczególnie ciężko żyło się dziennikarzom w Prusach, gdyż gazety często były konfiskowane, a żurnaliści trafiali za kratki.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲiˈskɔvat͡ɕ, AS: kõnfʹiskovać
Wiktionary
rzecz. konfiskata ż., konfiskacja ż., konfiskowanie n., skonfiskowanie n.
czas. skonfiskować dk.
przym. konfiskacyjny
Wiktionary
żywność gotowana powoli i przez długi czas w tłuszczu oraz niskiej temperaturze
SJP.pl
konserwować żywność poprzez długie gotowanie w głębokim tłuszczu lub pieczenie w niskiej temperaturze
SJP.pl
owoce usmażone w gęstym syropie z cukru; konfitury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. owoce smażone w syropie cukrowym;
Wiktionary
Konfitura – produkt spożywczy uzyskiwany poprzez gotowanie owoców lub ich części w syropie cukrowym lub zagęszczonym soku z winogron.
Wikipedia
(1.1) Po ochłodzeniu konfitura zrobiła się bardzo gęsta.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfʲiˈtura, AS: kõnfʹitura
Wiktionary
przym. konfiturowy
Wiktionary
dotyczący konfitury, zrobiony z konfitury - owoców smażonych w syropie z cukrem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konfiturą, dotyczący konfitury
Wiktionary
rzecz. konfitura ż.
Wiktionary
owoce usmażone w gęstym syropie z cukru; konfitura
SJP.pl
zdrobnienie od: konflikt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konflikt
Wiktionary
(1.1) To nie konflikt, lecz tylko mały konflikcik.
Wiktionary
rzecz. konflikt m.
Wiktionary
zetknięcie się sprzecznych interesów, poglądów; niezgodność, spór, zatarg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sprzeczność (racji, wartości), spór między osobami; brak zgodności;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Konflikt może być rozwiązany jedynie na gruncie prawa.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nflʲikt, AS: kõnflʹikt
Wiktionary
rzecz. konfliktowość ż., konflikcik mrz.
czas. konfliktować
przym. konfliktowy
Wiktionary
(1.1) antagonizm, walka, kolizja, konfrontacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konfliktogenne; cecha tych, którzy są konfliktogenni
Wiktionary
przym. konfliktogenny
przysł. konfliktogennie
Wiktionary
taki, który jest przyczyną konfliktu; konfliktorodny
SJP.pl
taki, który jest przyczyną konfliktu; konfliktogenny
SJP.pl
sprzyjający powstawaniu konfliktów
SJP.pl
cecha tego, co jest charakterystyczne dla konfliktu; kłótliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konfliktowe; cecha tych, którzy są konfliktowi
Wiktionary
(1.1) Niesprawiedliwość i korupcja w sferach politycznych są doskonałym gruntem do wzrostu konfliktowości społecznej.
Wiktionary
rzecz. konflikt mrz.
przym. konfliktowy
przysł. konfliktowo
Wiktionary
1. taki, który dotyczy konfliktu - zetknięcia się sprzecznych interesów;
2. o człowieku lub jego osobowości: taki, który często wchodzi w zatarg, spór z innymi osobami; kłótliwy, antagonistyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który popada w ciągłe konflikty z otoczeniem, nie jest skłonny do ugody
(1.2) będący tematem sporu
(1.3) związany z konfliktem serologicznym
Wiktionary
(1.1) On jest bardzo konfliktowy, z wszystkimi się kłóci.
(1.2) Podjęto decyzję w sprawie konfliktowego terytorium.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nflʲikˈtɔvɨ, AS: kõnflʹiktovy
Wiktionary
rzecz. konflikt m., konfliktowość ż.
Wiktionary
(1.1) kłótliwy, swarliwy
(1.2) sporny
Wiktionary
1. łączenie się spływających potoków albo lodowców;
2. w biologii: stopień pokrycia naczynia hodowlanego przez hodowane komórki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający wspólne ognisko; współogniskowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) opt. mający wspólne ognisko
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfɔˈkalnɨ, AS: kõnfokalny
Wiktionary
(1.1) współogniskowy
Wiktionary
1. w geometrii: przekształcenie konforemne - przekształcenie figury, przy którym nie następuje zmiana jej kątów;
2. konforemny zbiornik paliwa - dodatkowy zbiornik paliwa w samolocie, zintegrowany z jego bryłą
SJP.pl
sposób ułożenie przestrzennego białka
SJP.pl
Nie mylić z: konfiguracja.
Konformacja – układ przestrzenny atomów w cząsteczce chemicznej mogący zmieniać się przez obrót wokół pojedynczych wiązań chemicznych, bez ich zrywania.
Zdolność do przyjmowania różnych konformacji przez cząsteczki można sobie wyobrazić na przykładzie zmian kształtu metalowego łańcucha. Łańcuch może być rozciągnięty wzdłuż linii prostej, ale też zwinięty w kulkę lub zapętlony bez konieczności zrywania i ponownego łączenia poszczególnych jego ogniw.
Wikipedia
dotyczący konformacji
SJP.pl
forma strukturalna, którą cząsteczka chemiczna może przybrać np. w wyniku obrotu
SJP.pl
porównanie zeskanowanego materiału z dostępnymi wersjami filmu podczas rekonstrukcji cyfrowej filmu
SJP.pl
osoba podporządkowująca się normom (także tym, których nie uważa za słuszne) obowiązującym w grupie społecznej, do której należy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który bezkrytycznie podporządkowuje się normom, wartościom i poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie
(1.2) hist. przedstawiciel protestantów angielskich, którzy w r. 1662 zadeklarowali lojalność wobec ustroju episkopalnego państwowego Kościoła anglikańskiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czy nasi śląscy twórcy to ci, którzy uparcie potrafią iść pod prąd (buntownicy?), a może to konformiści, podążający pokornie za aktualnie obowiązującym nurtem?
Wiktionary
rzecz. konformizm m.
:: fż. konformistka ż.
przym. konformistyczny
przysł. konformistycznie
Wiktionary
(1.1) oportunista, koniunkturalista, ugodowiec; pot. potakiewicz / potakiwacz
Wiktionary
1. kobieta bezkrytycznie podporządkowująca się normom i poglądom obowiązującym w danym środowisku;
2. wyznawczyni Kościoła anglikańskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która bezkrytycznie podporządkowuje się normom, wartościom i poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie
Wiktionary
rzecz. konformizm m.
:: fm. konformista m.
przym. konformistyczny
przysł. konformistycznie
Wiktionary
(1.1) oportunistka, koniunkturalistka; pot. potakiewiczka / potakiwaczka
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób konformistyczny
Wiktionary
rzecz. konformizm n., konformista mos., konformistka ż.
przym. konformistyczny
Wiktionary
1. uległy, podporządkowany normom;
2. związany z protestantyzmem angielskim XVII wieku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który bezkrytycznie podporządkowuje się normom, wartościom i poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie
Wiktionary
rzecz. konformizm m., konformista m., konformistka ż.
przysł. konformistycznie
Wiktionary
(1.1) oportunistyczny, koniunkturalny, kompromisowy, ugodowy
Wiktionary
1. bezkrytyczne akceptowanie obowiązujących norm, wartości, poglądów;
2. wyznanie chrześcijańskie uznające króla za głowę Kościoła, rozpowszechnione w Anglii; anglikanizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) socjol. psych. bezkrytyczne podporządkowywanie się normom, wartościom i poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W niektórych sytuacjach bezrefleksyjny konformizm może być tragiczny w skutkach, trzeba pamiętać, że czasem warto pozwolić sobie na zachowanie nonkonformistyczne.
Wiktionary
rzecz. konformista m., konformistka ż.
przym. konformistyczny
przysł. konformistycznie
Wiktionary
(1.1) oportunizm
Wiktionary
1. powodować czyjąś konformizację;
2. konformizować się - ulegać konformizacji
SJP.pl
1. przestarzale: członek bractwa religijnego lub związku świeckiego;
2. dawniej: towarzysz, kolega
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek konfraterni
(1.2) daw. kompanion, towarzysz
(1.3) przest. rel. współbrat (w zakonie, stanie duchownym)
Wiktionary
(1.1) Jeden z konfratrów niesie zawsze w procesji proporzec cechu.
(1.2) Konfratrzy acana zostawili rannego pod dębem i pognali w siną dal.
(1.3) Niech ojciec powiadomi swoich konfratrów o decyzji magistratu.
Wiktionary
rzecz. konfraternia ż.
przym. konfraterski
przysł. konfratersko
Wiktionary
przestarzałe: stowarzyszenie, bractwo, związek religijny lub świecki; konfraternia, gildia, cech
SJP.pl
przestarzałe: stowarzyszenie, bractwo, związek religijny lub świecki; konfrateria, gildia, cech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. stowarzyszenie, organizacja religijna skupiająca głównie laikat
(1.2) hist. stowarzyszenie (dawniej skupiające mieszczan), oparte na wspólnocie zawodu lub wykonywanej profesji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nfraˈtɛrʲɲa, AS: kõnfraterʹńa
Wiktionary
rzecz. konfrater m., frater m., fraternizacja ż., fraternia ż.
czas. fraternizować ndk.
Wiktionary
(1.1) bractwo religijne
(1.2) gildia
Wiktionary
1. zestawienie, porównanie kogoś z kimś lub czegoś z czymś w celu ustalenia podobieństw i różnic; komparacja;
2. zatarg, starcie zbrojne;
3. spór wynikający z różnic poglądów lub ideologii;
4. w prawie: jednoczesne stawienie się dwu lub więcej świadków albo świadków i oskarżonego w celu wyjaśnienia sprzeczności w zeznaniach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) porównanie ze sobą, zestawiając cechy wspólne i rozbieżne
(1.2) konflikt między wrogimi stronami
(1.3) praw. jednoczesne stawienie się świadków lub świadków i oskarżonego w celu oceny sprzeczności w zeznaniach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Nieustanne burdy i konfrontacje zamieniły nasze spokojne osiedle w beczkę prochu.
Wiktionary
czas. konfrontować ndk., skonfrontować dk.
przym. konfrontacyjny, konfrontatywny
przysł. konfrontacyjnie
rzecz. konfrontacyjność ż.
Wiktionary
(1.1) porównanie
(1.2) konflikt, spór, walka
Wiktionary
1. zestawienie, porównanie kogoś z kimś lub czegoś z czymś w celu ustalenia podobieństw i różnic; komparacja;
2. zatarg, starcie zbrojne;
3. spór wynikający z różnic poglądów lub ideologii;
4. w prawie: jednoczesne stawienie się dwu lub więcej świadków albo świadków i oskarżonego w celu wyjaśnienia sprzeczności w zeznaniach
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób konfrontacyjny
Wiktionary
rzecz. konfrontacyjność ż., konfrontacja ż.
przym. konfrontacyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konfrontacyjne; cecha tych, którzy są konfrontacyjni
Wiktionary
rzecz. konfrontacja ż.
przym. konfrontacyjny
przysł. konfrontacyjnie
Wiktionary
dotyczący konfrontacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konfrontacją
Wiktionary
rzecz. konfrontacja ż., konfrontacyjność ż.
przym. konfrontatywny
przysł. konfrontacyjnie
Wiktionary
(1.1) konfrontatywny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonfrontować)
(1.1) zestawiać coś lub kogoś z innym w celu porównania lub sprawdzenia
Wiktionary
rzecz. konfrontowanie n., konfrontacja ż.
czas. skonfrontować
Wiktionary
(1.1) zestawiać, porównywać
Wiktionary
system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach w V wieku p.n.e. przez Konfucjusza, rozwinięty w III wieku p.n.e. m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. rel. system filozoficzno-religijny zapoczątkowany przez Konfucjusza;
Wiktionary
Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny (również system filozoficzno-etyczny) zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza ("Kong Fuzi", "Kongzi") w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e.. W późniejszym okresie rozwoju przyjął charakter religii państwowej cesarstwa chińskiego, dominującej od II wieku p.n.e. do jego upadku w 1911 roku.
Wikipedia
rzecz. Konfucjusz m., konfucjanista m., konfucjanistka ż.
przym. konfucjański
Wiktionary
odnoszący się do konfucjanizmu
SJP.pl
(551-479 r. p.n.e.) chiński myśliciel i filozof, twórca konfucjanizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. filoz. chiński filozof;
Wiktionary
Konfucjusz (chiń. 孔子 / 孔夫子; pinyin "Kǒng Zǐ / Kǒng Fūzǐ"; dosł. „Mistrz Kong”; ur. 551 p.n.e. w Qufu, zm. 479 p.n.e. tamże) – chiński filozof, twórca konfucjanizmu. Jego imię jest zlatynizowaną formą imienia K'ung fu-tsy, oznaczajęcego "Mistrz K'ung".
Wikipedia
(1.1) Konfucjusz na pewno nie tylko przekazywał, ale i tworzył, aczkolwiek ziarno wszystkiego, co pisał, tkwiło już u uwielbianych przezeń mędrców.
Wiktionary
rzecz. konfucjanizm m., konfucjanista m., konfucjanistka ż.
przym. konfucjański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konfundować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfũndɔˈvãɲɛ, AS: kõnfũndovãńe
Wiktionary
czas. konfundować
Wiktionary
przestarzale: wprowadzać w zakłopotanie, zawstydzać, peszyć, zbijać z tropu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonfundować)
(1.1) powodować, że ktoś czuje się zakłopotany lub zawstydzony
Wiktionary
(1.1) Ten wynalazek konfundował wielu naukowców.
(1.1) Nie powinno to nigdy konfundować niewinnego, choć kto przeciwko prawu i sprawiedliwości ozuchwala się, bo czyni to na własną głowę. sic.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nfũnˈdɔvat͡ɕ, AS: kõnfũndovać
Wiktionary
rzecz. konfundowanie n., konfuzja
czas. skonfundować
przym. skonfundowany
Wiktionary
(1.1) zawstydzać, zbijać z tropu, wprawiać w zakłopotanie, żenować, zbić z pantałyku
Wiktionary
książkowo: odrzucenie jakichś tez, wykazanie nieprawdziwości koncepcji lub idei
SJP.pl
przestarzale:
1. zmieszanie, zakłopotanie, zawstydzenie;
2. zamieszanie, chaos, anarchia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. poczucie zakłopotania
(1.2) stan zamieszania
Wiktionary
(1.1) Zarumieniła się, ale wcale nie z konfuzji; spojrzała mi w oczy z wyrazem gniewu i rozżalenia.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈfuzʲja, AS: kõnfuzʹi ̯a
Wiktionary
czas. konfundować ndk.
Wiktionary
(1.1) zażenowanie, zawstydzenie, zakłopotanie, zmieszanie
Wiktionary
zwężający się odcinek rury, używany m.in. do pomiaru prędkości lub ilości przepływającej substancji; dysza; zwężka
SJP.pl
Ko
Wikipedia
conga;
1. afrykański instrument muzyczny, bęben jednomembranowy, na którym gra się rękoma;
2. taniec południowoamerykański pochodzący z Afryki, tańczony zbiorowo w rytm uderzeń w kongę (bębenek)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ozdoba architektoniczna w kształcie lodowego sopla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kongenialne; cecha tych, którzy są kongenialni
Wiktionary
rzecz. geniusz m., ganiuszka ż., genialność n.
przym. kongenialny, genialny
przysł. kongenialnie, genialnie
Wiktionary
współrówny;
1. rzadko: o przekładzie, tłumaczeniu: taki, który dorównuje oryginałowi;
2. przestarzałe: taki, który dorównuje komuś, czemuś pod względem talentu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dorównujący oryginałowi; równie genialny jak pierwowzór (np. o tłumaczeniu)
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋɡɛ̃ˈɲalnɨ, AS: kõŋgẽńalny
Wiktionary
rzecz. kongenialność ż.
przysł. kongenialnie
przym. genialny
Wiktionary
drapieżna ryba morska z rodziny kongrowatych; węgorz morski
SJP.pl
Konger ("Conger conger") – drapieżny gatunek morskiej ryby węgorzokształtnej z rodziny kongerowatych (Congridae).
Wikipedia
dawniej: nadmierny napływ krwi do naczyń krwionośnych jakiegoś organu, zwłaszcza uderzenie krwi do głowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zatłoczenie, przetłoczenie, przeciążenie
(1.2) daw. med. gwałtowny, nadmierny napływ krwi do naczyń krwionośnych jakiegoś organu, zwłaszcza mózgu
Wiktionary
Kongestia (ang. "congestion") – chroniczne zjawisko większego natężenia ruchu środków transportu od przepustowości wykorzystywanej przez nie infrastruktury.
Wikipedia
IPA: kɔ̃ŋˈɡɛstʲja, AS: kõŋgestʹi ̯a
Wiktionary
obywatel Konga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Konga
(1.2) obywatel Demokratycznej Republiki Konga
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋʲˈɟijt͡ʃɨk, AS: kõŋʹǵii ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Kongo n.
:: fż. Kongijka ż.
przym. kongijski
Wiktionary
obywatelka Konga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Konga
(1.2) obywatelka Demokratycznej Republiki Konga
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋʲˈɟijka, AS: kõŋʹǵii ̯ka
Wiktionary
rzecz. Kongo n.
:: fm. Kongijczyk mos.
przym. kongijski
Wiktionary
związany z Kongiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Demokratyczna Republika Konga
(1.2) odnoszący się do państwa Kongo
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋʲˈɟijsʲci, AS: kõŋʹǵii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Kongo n., Kongijka ż., Kongijczyk mos.
Wiktionary
(1.1) hist. zairski
Wiktionary
powstawanie i tworzenie się konglomeratu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) tworzenie się konglomeratu
Wiktionary
1. duże przedsiębiorstwo wielozakładowe
2. całość będąca połączeniem różnorodnych przedmiotów, zjawisk, definicji etc.
3. rodzaj skały osadowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) całość, będąca zlepkiem różnych, często niepasujących części lub elementów
(1.2) geol. grubookruchowa, lita skała osadowa o różnych barwach, złożona z ziaren żwiru (lub głazów) spojonych lepiszczem;
(1.3) ekon. koncern, grupujący przedsiębiorstwa o najróżniejszym profilu produkcji bez żadnej trwałej zasady doboru
(1.4) chem. twór złożony z wielkiej liczby drobnych kryształów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wiadomym jest, że w opracowaniach literackich osobowość Schulza jawi się jako konglomerat lęków i natręctw, a więc jako osobowość psychasteniczna.
Wiktionary
przym. konglomeratowy
Wiktionary
(1.2) zlepieniec, żwirowiec
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z konglomeratem, właściwy konglomeratowi
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋɡlɔ̃mɛraˈtɔvɨ, AS: kõŋglõmeratovy
Wiktionary
rzecz. konglomerat m.
Wiktionary
gatunek roślinnego białka
SJP.pl
1. organiczny barwnik wykorzystywany w analizie jako wskaźnik;
2. naturalny barwnik stosowany dawniej do barwienia bawełny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Afryce;
(1.2) geogr. hydron. rzeka w Afryce;
(1.3) geogr. etn. jedno z plemięemion zamieszkujących dorzecze rzeki Kongo (1.2);
Wiktionary
Kongo (Republika Konga; Congo, République du Congo), "Kongo-Brazzaville" – państwo w środkowej Afryce nad Oceanem Atlantyckim. Graniczy z Gabonem, Kamerunem, Republiką Środkowoafrykańską, Angolą (Kabinda) i Demokratyczną Republiką Konga.
W czasach kolonialnych występowało pod nazwą Kongo Francuskie i Kongo Środkowe, a tuż po odzyskaniu niepodległości jako Kongo-Brazzaville (stosowane nadal dla odróżnienia od Demokratycznej Republiki Konga) i Ludowa Republika Konga.
Wikipedia
(1.1) W sierpniu nocowali tu studenci z Konga.
(1.2) Lejowe ujście Konga osiąga miejscami szerokość ponad 20 kilometrów i nic nie blokuje tu już żeglugi.
(1.3) Członkowie plemięemienia Kongo polują na antylopy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ŋɡɔ, AS: kõŋgo
Wiktionary
rzecz. Kongijczyk m., Kongijka ż., Bakongo n., Wakongo n., kongo n., kikongo n.
przym. kongijski
Wiktionary
(1.1) Republika Konga; hist. Kongo Francuskie, Kongo Środkowe, Kongo-Brazzaville
(1.3) Bakongo, Wakongo, Sundi
Wiktionary
1. urząd kościelny;
2. zgromadzenie zakonne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. oficjalne spotkanie osób duchownych
(1.2) rel. grupa klasztorów tego samego zakonu lub zgromadzenia zakonnego
(1.3) rel. wspólnota zakonna, zakon
(1.4) rel. ciało doradcze przełożonego zakonu
(1.5) rel. adm. jednostka administracji Stolicy Apostolskiej odpowiadająca świeckiemu ministerstwu
(1.6) hand. konfraternia kupców
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dziekani rozdadzą programy duszpasterskie podczas kongregacji wielkanocnej.
(1.5) Polski kardynał stał na czele Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej.
Wiktionary
przym. kongregacyjny
Wiktionary
(1.1) konwent
Wiktionary
członek protestanckiej grupy religijnej stanowiącej odłam angielskiego kalwinizmu; independent, kongregacjonista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. forma protestanckich grupy wyznaniowych, w której podstawą jest autonomia poszczególnych wspólnot
Wiktionary
Kongregacjonalizm (z congregatio, wspólnota) – forma organizacji Kościołów protestanckich, której podstawą jest niezależność i autonomia poszczególnych wspólnot. Kongregacjonalizm jest jednym z ważnych kierunków w protestantyzmie, przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.
Wikipedia
członek protestanckiej grupy religijnej stanowiącej odłam angielskiego kalwinizmu; independent, kongregacjonista
SJP.pl
członek protestanckiej grupy religijnej stanowiącej odłam angielskiego kalwinizmu; independent, kongregacjonalista
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kongregacją, dotyczący kongregacji
Wiktionary
rzecz. kongregacja ż.
Wiktionary
zjazd krajowy lub międzynarodowy przedstawicieli sztuki, polityki, nauki, dyplomacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zjazd osób o wspólnych zainteresowaniach, podobnej działalności, zrzeszonych w jednej organizacji
(1.2) polit. organizacja
(1.3) najwyższy organ niektórych organizacji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zakończenie kongresu jest przewidziane na godzinę dziewiątą wieczorem.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ŋɡrɛs, AS: kõŋgres
Wiktionary
rzecz. Kongres m., Kongresówka ż., Kongresowiak m., kongresman m., kongresmen m., kongresmenka m.
przym. kongresowy
Wiktionary
skr. kongr.
Wiktionary
zdrobnienie od: kongres
SJP.pl
rzadko: uczestnik kongresu - zjazdu; kongresowicz
SJP.pl
[czytaj: kongresmen] członek Kongresu; kongresmen
SJP.pl
członek Kongresu; kongresman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna, będący członkiem kongresu
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈɡrɛsmɛ̃n, AS: kõŋgresmẽn
Wiktionary
rzecz. Kongresówka ż., kongres m.
:: fż. kongresmenka ż.
przym. kongresowy
Wiktionary
członkini Kongresu - organu władzy prawodawczej w większości państw Ameryki Środkowej i w USA
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, będąca członkiem kongresu
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋɡrɛˈsmɛ̃nka, AS: kõŋgresmẽnka
Wiktionary
rzecz. Kongresówka, kongresmen, kongres
przym. kongresowy
Wiktionary
mieszkaniec Królestwa Kongresowego (państwa w latach 1815–1832); Królewiak
SJP.pl
mieszkanka Królestwa Kongresowego (państwa w latach 1815–1832); Królewiaczka
SJP.pl
rzadko: uczestnik kongresu - zjazdu; kongresista
SJP.pl
przymiotnik od: kongres
SJP.pl
potocznie: namiastka państwa polskiego utworzona na części terenów zaboru rosyjskiego w 1815 r.; Polskie Królestwo Kongresowe, Kraj Nadwiślański
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) pot. hist. Królestwo Polskie (kongresowe), utworzone na kongresie wiedeńskim;
Wiktionary
(1.1) Kongresówka miała częściową autonomię, ale w najważniejszych sprawach była zależna od cara.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋɡrɛˈsufka, AS: kõŋgresufka
Wiktionary
rzecz. kongres mrz., Kongresowiak mos., kongresmen mos., kongresmenka ż.
przym. kongresowy, kongresówkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kongresówką, dotyczący Kongresówki
Wiktionary
rzecz. Kongresówka ż.
Wiktionary
rodzina morskich ryb węgorzokształtnych
SJP.pl
o cechach kongrowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
1. zgodność, odpowiedniość, przystawanie, np. liczb lub figur geometrycznych;
2. gramatyczny związek zgody
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pozostający w relacji kongruencji
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. plural|koń.
Wiktionary
Koni, właściwie Tomasz Konys (ur. 24 lutego 1983, zm. 7 marca 2026) – polski raper. Był znany przede wszystkim z występów w hip-hopowej formacji Beat Squad. Wraz z jednym z członków tego zespołu – Rafim współtworzył także duet. Prowadził ponadto solową działalność artystyczną. Były członek kolektywu PDG Kartel.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃ɲi, AS: kõńi
Wiktionary
zdrobnienie od: koniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koniak
Wiktionary
rzecz. koniak m.
przym. koniakowy
Wiktionary
napój alkoholowy otrzymany ze spirytusu oddestylowanego z wina, dojrzewający kilka lat w beczkach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. rodzaj mocnego alkoholu, wytwarzanego we wschodniej Francji;
(1.2) geol. trzeci wiek późnej kredy, trwający 89,3 – 85,8 milionów lat temu;
Wiktionary
Koniak (od fr. "Cognac" – miejscowość we Francji) –
rodzaj napoju alkoholowego typu winiak, zawierającego ok. 40% alkoholu i wytwarzanego w okolicach Cognac w departamencie Charente we Francji.
Na obszarze Unii Europejskiej nazwa "cognac" zastrzeżona jest wyłącznie dla produktów tego pochodzenia.
Wikipedia
(1.1) Wejdź! Napijemy się po lampce koniaku.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ɲak, AS: kõńak
Wiktionary
rzecz. koniakówka ż.
:: zdrobn. koniaczek m.
przym. koniakowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koniakowa
Wiktionary
(1.1) Koniakowianom udało się wygrać z wiślanami.
Wiktionary
rzecz. Koniaków mrz.
:: fż. koniakowianka ż.
przym. koniakowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koniakowa
Wiktionary
rzecz. Koniaków mrz.
:: fm. koniakowianin mos.
przym. koniakowski
Wiktionary
przymiotnik od: Koniaków
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Koniakowa, związany z Koniakowem
Wiktionary
(1.1) Ślub wzięli w koniakowskim kościele parafialnym.
Wiktionary
rzecz. koniakowianin mos., koniakowianka ż., Koniaków mrz.
Wiktionary
→ koniak
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z koniakiem, dotyczący koniaku; mający smak koniaku
Wiktionary
rzecz. Cognac n., koniak mrz., koniaczek mrz., koniakówka ż.
Wiktionary
napój alkoholowy otrzymany ze spirytusu oddestylowanego z wina, dojrzewający kilka lat w beczkach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Istebna;
(1.2) geogr. część Czeskiego Cieszyna, w kraju morawsko-śląskim, w powiecie Karwina w Czechach;
(1.3) hist. geogr. dawna polska wieś na Wołyniu;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W Koniakowie kwitnie koronkarstwo.
Wiktionary
rzecz. koniakowianin mos., koniakowianka ż.
przym. koniakowski
Wiktionary
potocznie:
1. opiekunka, handlarka, hodowczyni koni;
2. miłośniczka, znawczyni koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. miłośniczka koni
Wiktionary
rzecz. koniarz mos., koń mzw.
Wiktionary
przymiotnik od: koniarz
SJP.pl
potocznie:
1. opiekun, handlarz, hodowca koni;
2. miłośnik, znawca koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. miłośnik koni
(1.2) pot. znawca koni
(1.3) pot. hodowca koni
(1.4) pot. handlarz końmi
Wiktionary
rzecz. koń m., koniowate nmos., konik m., konnica ż., koniuszy m.
:: fż. koniara ż.
przym. koniowaty, koński
Wiktionary
[czytaj: konika] marka fotograficzna i firma; Konica Minolta
SJP.pl
minerał, uwodniony arsenian miedzi i wapnia
SJP.pl
Konichalcyt – minerał z gromady arsenianów. Bardzo rzadki. Opisany w 1849.
Nazwa pochodzi od złożenia greckich słów: "conia" – pył, i "khalkos" – miedź.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: konik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: koń
(1.2) mały koń
Wiktionary
(1.1) Stał koniczek sam przy żłobie, / I obroczek chrupał sobie.
Wiktionary
zob. koń.
Wiktionary
(1.1) konik
(1.2) konik
Wiktionary
stożkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. mający kształt stożkowy
Wiktionary
(1.1) Konew ma kształt koniczny.
Wiktionary
(1.1) stożkowaty
Wiktionary
roślina o kwiatach zebranych w główki i trójdzielnych liściach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Trifolium|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny bobowatych;
(1.2) liść tej rośliny; motyw graficzny przypominający ten liść
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Na łące zebraliśmy trochę koniczyny dla królika.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲiˈt͡ʃɨ̃na, AS: kõńičỹna
Wiktionary
rzecz. koniczynisko n., koniczysko n., wykoniczynienie n.
:: zdrobn. koniczynka ż.
przym. koniczynowy
Wiktionary
(1.1) reg-pl|Śląsk|krasikoń., reg-pl|Śląsk|jetelinka.; lud. konicz, konik
(1.2) reg. śl. krasikoń, koniczynka, reg. śl. jetelinka
Wiktionary
pole po skoszonej koniczynie; koniczysko
SJP.pl
zdrobnienie od: koniczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od koniczyna
Wiktionary
Koniczynka – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Łysomice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ɲiˈt͡ʃɨ̃nka, AS: kõńičỹnka
Wiktionary
rzecz. koniczyna ż., koniczynisko n., koniczysko n.
przym. koniczynowy
Wiktionary
przymiotnik od: koniczyna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z koniczyną, wykonany z koniczyny
Wiktionary
(1.1) Gdzie się tylko dało, wetknięto polne kwiaty, umocowano koniczynowe wianuszki i grona jagód jarzębiny.
Wiktionary
rzecz. koniczynka ż., koniczyna ż.
Wiktionary
1. barczatka koniczynówka - gatunek motyla z rodziny barczatkowatych;
2. wygłoba koniczynówka - gatunek motyla z rodziny mrocznicowatych
SJP.pl
rzadko: pole po skoszonej koniczynie; koniczynisko
SJP.pl
zarodnik konidialny - kulisty zarodnik wytwarzany bez udziału procesu płciowego przez niektóre grzyby, powstający przez odcięcie komórki na końcu strzępki grzybni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biol. dotyczący konidium
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲiˈdʲjalnɨ, AS: kõńidʹi ̯alny
Wiktionary
rzecz. konidium n.
Wiktionary
końcowa część pionowo wzniesionej strzępki grzybów (głównie workowców i grzybów niedoskonałych), na której powstają kuliste zarodniki - konidia
SJP.pl
Ko
Wikipedia
kulisty zarodnik wytwarzany bez udziału procesu płciowego przez niektóre grzyby, powstający przez odcięcie komórki na końcu strzępki grzybni; konidium, zarodnik konidialny
SJP.pl
kulisty zarodnik wytwarzany bez udziału procesu płciowego przez niektóre grzyby, powstający przez odcięcie komórki na końcu strzępki grzybni; konidiospora, zarodnik konidialny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) biol. rodzaj zarodników grzybów, stanowiących organ rozmnażania bezpłciowego
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Konidia występują jako blastokonidia i jako tallokonidia.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲidʲjũm, AS: kõńidʹi ̯ũm
Wiktionary
rzecz. blastokonidium, tallokonidium
przym. konidialny
Wiktionary
zwykle łącznie z przymiotnikiem "stary":
1. pejoratywne określenie na dorosłą osobę zachowującą się jak dziecko
2. poufałe o koledze lub przyjacielu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. chwila, w której coś przestaje istnieć, np. koniec świata, miłości, młodości; kres, schyłek, zmierzch;
2. fragment będący ostatnią częścią większej całości, np. koniec filmu, książki, przemówienia; zakończenie;
3. przenośnie: śmierć;
4. przenośnie: niepowodzenie, klęska, upadek;
5. zewnętrzna część czegoś; brzeg, skraj, kraniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
(1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
(1.3) okoliczności końca (1.2)
(1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
(1.1) Każdy kij ma dwa końce, a początku nie ma.
(1.2) Na koniec, jakby ślepym chciał uderzyć ciosem, / Zasłonił oczy ręką i rzekł mocnym głosem: / „Jam jest Jacek Soplica…”
(1.2) Nie był to koniec wystawiania mnie na próbę.
(1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
(1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ɲɛt͡s, AS: kõńec
Wiktionary
rzecz. kończyna ż., końcówka ż., końcóweczka ż.
:: zdrobn. koniuszek m.
czas. kończyć ndk., zakończyć dk., zakańczać ndk., wykończyć dk., ukończyć dk., dokończyć dk., skończyć dk.
przym. końcowy, kończący, wykończony, skończony, ukończony
przysł. końcowo
Wiktionary
(1.1) czubek, szpic, koniuszek
(1.2) kres, schyłek
(1.3) zakończenie, finał
(1.4) meta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Zobacz też: Koniecki (herb szlachecki).
Koniecki (nazwa oboczna: Koniecki-Wądołowo) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Jedwabne.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Burzynie.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈɲɛt͡spɔl, AS: kõńecpol
Wiktionary
rzecz. koniecpolanin m., koniecpolanka ż.
przym. koniecpolski
Wiktionary
mieszkaniec Koniecpola
SJP.pl
mieszkanka Koniecpola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koniecpola
Wiktionary
rzecz. Koniecpol m.
:: fm. koniecpolanin m.
przym. koniecpolski
Wiktionary
przymiotnik od: Koniecpol
SJP.pl
Koniecwałd (dawniej: niem. "Konradswald") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum przy drodze krajowej nr 55.
Wieś królewska położona była w II połowie XVI wieku w województwie malborskim. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bezwzględnie, absolutnie
(1.2) daw. ostatecznie, zupełnie
Wiktionary
(1.1) Musicie to koniecznie zobaczyć.
(1.1) Trzeba się tym koniecznie zająć.
Wiktionary
rzecz. konieczność ż.
przym. konieczny, koniecznościowy
Wiktionary
(1.1) absolutnie, bezwarunkowo, bezwzględnie, na pewno, nieodzownie, obligatoryjnie, obowiązkowo, stanowczo, zdecydowanie; bez względu na cenę, bez względu na cokolwiek, za jaką bądź cenę, za wszelką cenę
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: koniecznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: konieczny
SJP.pl
Konieczno – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Włoszczowa. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Konieczno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) coś, czego nie można uniknąć
Wiktionary
(1.1) Dopiero po chwili zorientował się, że to, co wziął za kanapę, było obszernym fotelem, w którym uprzejma interlokutorka musiała ścieśnić się z konieczności.
(1.1) Tego wymaga zasada wyższej konieczności.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲɛt͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: kõńečność
Wiktionary
przym. konieczny
przysł. koniecznie
Wiktionary
(1.1) przymus, nieodzowność, niezbędność, nieuchronność
Wiktionary
niezbędny, taki, bez którego nie można się obejść
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który dotyczy konieczności; jest nieunikniony lub niezbędny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dla szczeniąt konieczne jest rozpoczęcie pobierania mleka jak najszybciej po porodzie.
(1.1) W tej sytuacji konieczne jest podjęcie odpowiednich działań.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲɛt͡ʃnɨ, AS: kõńečny
Wiktionary
rzecz. konieczność ż.
przysł. koniecznie
Wiktionary
(1.1) zasadniczy, nieuchronny, bezwarunkowy, potrzebny, podstawowy, niezbędny
Wiktionary
1. domysł, przypuszczenie;
2. odtworzenie luk w uszkodzonym tekście
SJP.pl
Ko
Wikipedia
roślina z rodziny traw
SJP.pl
Konietlica ("Trisetum" Pers.) – rodzaj roślin należących do rodziny wiechlinowatych. Obejmuje ponad 80 gatunków spotykanych w strefach umiarkowanych obu półkul oraz w górach w strefie tropikalnej z wyjątkiem Afryki. W Polsce rosną cztery gatunki: konietlica alpejska ("Trisetum alpestre"), konietlica karpacka ("T. fuscum" = "T. ciliare"), konietlica syberyjska ("T. sibiricum") i konietlica łąkowa ("T. flavescens").
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
glikozyd występujący w roślinach szpilkowych
SJP.pl
główny alkaloid szczwołu plamistego
SJP.pl
Nie mylić z: Konina.
Koniina – organiczny związek chemiczny z grupy alkaloidów piperydynowych. Występuje w nasionach i liściach szczwołu plamistego ( Conium maculatum). W temperaturze pokojowej jest to bezbarwna oleista ciecz, słabo rozpuszczalna w wodzie, o charakterystycznym „mysim” zapachu.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: koń; mały koń;
2. pasja, hobby;
3. jedna z figur szachowych; skoczek;
4. potocznie: pokątny sprzedawca biletów na różne imprezy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobnienie od|koń.
(1.2) mały koń
(1.3) zob. konik polny.
(1.4) zob. konik morski.
(1.5) przen. ulubiony przedmiot zainteresowań jakiejś osoby, któremu poświęca ona dużo czasu i który jest częstym tematem jej rozmów
(1.6) techn. element obrabiarki służący do podpierania obrabianych przedmiotów
(1.7) daw. ent. lud. szarańcza, nazwa systematyczna|Pachytilus migratorius.
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) lud. koniczyna
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) pot. osoba sprzedająca nielegalnie bilety na widowiska, koncertyfakt.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Na bluzeczce miała wyszyte koniki i krówki.
(1.5) Ciągle słyszę tylko: pieniędzy! Oto ich ulubiony konik: pieniądze!
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ɲik, AS: kõńik
Wiktionary
zob. koń.
Wiktionary
(1.5) hobby, pasja, zamiłowanie
(1.7) kobyłka
Wiktionary
związany z procederem konika (pokątnego sprzedawcy biletów)
SJP.pl
potocznie: odsprzedawać z zyskiem zakupione wcześniej bilety
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: konik
SJP.pl
zadanie szachowe, w którym należy przeprowadzić skoczka przez wszystkie pola szachownicy, stawiając go na każdym polu tylko jeden raz; także rodzaj łamigłówki, polegającej na odczytaniu tekstu umieszczonego na polach szachownicy
SJP.pl
Konikówka – rodzaj diagramowego zadania szaradziarskiego, w którym poruszając się ruchem konika szachowego po wypełnionym literami diagramie należy odczytać ukryte hasło. Na każdym polu wolno stanąć tylko raz.
Wikipedia
przyrząd badający zawartość pyłu w powietrzu; pyłomierz
SJP.pl
mięso końskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, we wschodniej Wielkopolsce;
Wiktionary
Konin – miasto na prawach powiatu w środkowej Polsce, w województwie wielkopolskim, siedziba powiatu konińskiego; leży w Dolinie Konińskiej, nad Wartą; główny ośrodek Konińskiego Zagłębia Węgla Brunatnego.
Konin uzyskał lokację miejską przed 1293 rokiem. Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego, należącym do starostwa konińskiego, w drugiej połowie XVI wieku leżał w powiecie konińskim województwa kaliskiego.
Wikipedia
(1.1) W Wielkopolsce powszechnie wiadomo, że od Konina Ukraina.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ɲĩn, AS: kõńĩn
Wiktionary
rzecz. koninianin m., koninianka ż., konisko n.
przym. koniński, podkoniński
Wiktionary
mięso końskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. mięso końskie;
(1.2) kulin. potrawa, danie z mięsa końskiego
(1.3) środ. sport. w kolarstwie: rower marki Kona
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈɲĩna, AS: kõńĩna
Wiktionary
rzecz. koń m., konik m., konisko n., koniś m., koniuszy m., koniowate nmos., konny mos.
przym. koński, konny, koniowaty
przysł. konno
Wiktionary
mieszkaniec Konina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Konina
(1.2) osoba pochodząca z Konina, urodzona w Koninie
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲĩˈɲä̃ɲĩn, AS: kõńĩńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Konin m., Konińskie n.
:: fż. koninianka ż.
przym. koniński, podkoniński
Wiktionary
mieszkanka Konina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Konina
(1.2) kobieta pochodząca z Konina, urodzona w Koninie
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲĩˈɲãnka, AS: kõńĩńãnka
Wiktionary
rzecz. Konin m., Konińskie n.
:: fm. koninianin m.
przym. koniński, podkoniński
Wiktionary
potocznie: onanista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. onanista
Wiktionary
złodziej koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) złodziej koni
Wiktionary
(1.1) Utrapieniem hodowców na Dzikim Zachodzie były grasujące tam bandy koniokradów.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲɔkrat, AS: kõńokrat
Wiktionary
rzecz. koniokradztwo n.
przym. koniokradzki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. związany z koniokradami i koniokradztwem, dotyczący koniokradztwa
Wiktionary
rzecz. koniokradztwo mrz., koniokrad mos.
Wiktionary
wysoka roślina wilgotnych łąk, należąca do rodziny selerowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
o cechach koniowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Equidae|Gray|ref=tak., jedyna rodzina koniokształtnych z rzędu ssaków nieparzystokopytnych;
forma przymiotnika.
(2.1) plural|koniowaty.
Wiktionary
Koniowate (Equidae) – rodzina ssaków z podrzędu koniokształtnych (Hippomorpha) w obrębie rzędu nieparzystokopytnych (Perissodactyla).
Wszystkie koniowate są dużymi zwierzętami o krótkiej sierści, mają grzywę i ogon pokryty całkowicie bądź częściowo długimi włosami; nogi zakończone przekształconym III palcem, osłoniętym kopytem. U samic występuje para sutków położonych na podbrzuszu. Są roślinożerne, żywią się głównie trawą.
Wikipedia
(1.1) U kilku gatunków koniowatych stwierdzono terytorializm.
Wiktionary
rzecz. koń mzw., koniuszy mos., konnica ż., koniarz mos., koniuch mos., konny mos., konina ż., konik mzw., koniczek mzw.
przym. koński, konny, koniowaty
przysł. konno
Wiktionary
o cechach koniowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający konia
Wiktionary
rzecz. koń mzw., koniuszy mos., konnica ż., koniarz mos., koniuch mos., konny mos., konina ż., konik mzw., koniczek mzw., koniowate lm nm.
przym. koński, konny
przysł. konno
Wiktionary
Koniowo – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Trzebnica.
Wikipedia
dawny żołnierz pilnujący koni podczas pieszych walk kawalerzystów; koniowód
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) jeźdz. człowiek, wyznaczony do prowadzenia koniafakt.
(1.2) wojsk. hist. funkcja sprawowana przez żołnierza, polegająca na powożeniu i opiece nad końmi w oddziale artylerii konnej;
(1.3) wojsk. hist. żołnierz pilnujący na tyłach koni, podczas pieszych walk kawalerzystów
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ɲɔˈvɔdnɨ, AS: kõńovodny
Wiktionary
rzecz. koniowód m.
Wiktionary
(1.3) koniowód
Wiktionary
dawny żołnierz pilnujący koni podczas pieszych walk kawalerzystów; koniowodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) żołnierz pilnujący koni kawalerzystów na tyłach ich pieszych walk
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲɔvut, AS: kõńovut
Wiktionary
rzecz. koniowodny mos.
Wiktionary
(1.1) rzad. koniowodny
Wiktionary
pojazd do transportu koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przyczepa do transportu koni
(1.2) samochód do transportu koni
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲɔvus, AS: kõńovus
Wiktionary
stary, lichy koń; szkapa, konina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrub. od koń
(1.2) słaby, chorowity koń
(1.3) rub. wyrosły młodzieniec
Wiktionary
(1.2) Stare konisko padło na drodze do Morskiego Oka.
(1.3) Do sklepu weszło stare konisko i zaczęło ślepić po regale z gorzałą.
Wiktionary
przym. konny, koński
przysł. konno
rzecz. koniuch mos., konny mos., Konin mrz., konina ż., koniś mzw., koń mzw.
Wiktionary
roślina z rodziny trędownikowatych, rosnąca w rowach i na brzegach wód w klimacie umiarkowanym, zawierająca substancję trującą
SJP.pl
Konitrut ("Gratiola") – rodzaj roślin z rodziny babkowatych. Obejmuje 26–28 gatunków. Najbardziej zróżnicowane są w Ameryce Północnej, gdzie rośnie ich 17 gatunków, w Eurazji są 4 gatunki (w tym konitrut błotny "G. officinalis" – jedyny przedstawiciel rodzaju we florze Polski), w Australazji 3–5, a w górach Ameryki Południowej – 2–3. Rośliny te rosną na brzegach wód, nad rzekami, rowami i na mokradłach. Konitrut błotny wykorzystywany był w przeszłości jako roślina lecznicza.
Wikipedia
dawniej:
1. pastuch koni;
2. sługa doglądający koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. parobek doglądający koni
Wiktionary
Koniuch ( Todte Plferd) (775 m n.p.m.) – szczyt w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Górach Bystrzyckich.
Szczyt w grzbiecie odchodzącym na północny zachód od szczytu Kuźnicka Góra, porośnięty lasem świerkowym regla dolnego.
Wikipedia
(1.1) Kazaliśmy koniuchowi wyprowadzić klaczki na pastwisko.
Wiktionary
rzecz. koniucha mos., konisko n., koń mzw., koniuszy mos., koniowate nmos.
przym. koński, koniowaty
Wiktionary
(1.1) koniucha
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. parobek doglądający koni
Wiktionary
(1.1) Naszego koniuchę objął pobór.
Wiktionary
rzecz. koniuch mos., koń mzw.
przym. koński
Wiktionary
(1.1) koniuch
Wiktionary
1. odmiana czasownika;
2. zbiór form fleksyjnych czasownika;
3. akt płciowy u niektórych organizmów niższych;
4. łączenie się w pary chromosomów homologicznych przy podziale jądra komórkowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. odmiana czasownika przez osoby, liczbę, czas, tryb, aspekt, rodzaj;
(1.2) biol. bezpośrednie przekazywanie DNA z jednej komórki do drugiej.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czasowniki, które odmieniają się w ten sam sposób, stanowią koniugację.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲuˈɡat͡sʲja, AS: kõńugacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koniugowanie n.
:: zdrobn. koniugacyjka ż.
czas. koniugować ndk.
przym. koniugacyjny
Wiktionary
(1.1) zdrobn. żart. koniugacyjka
Wiktionary
żartobliwe zdrobnienie od: koniugacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. rzad. zdrobn. od koniugacja (odmiana czasownika przez: osoby, czasy, tryby, strony, liczby; zespół form czasownika)
Wiktionary
(1.1) — Podstawą języka łacińskiego — ciągnie Izdebski — są deklinacje i koniugacje. Bez Korneliusza, Owidiusza, Wergiliusza możesz zostać choćby biskupem — ale jeśli nie znasz deklinacyjki i koniugacyjki, nie będziesz nawet dobrym… / — Organistą! — kończy[ł] któryś z chłopców, na pamięć już znający tę przemowę, przez wszystkie klasy nieustannie powtarzaną.
Wiktionary
rzecz. koniugacja ż.
Wiktionary
dotyczący koniugacji
SJP.pl
związek chemiczny powstały przez połączenie dwóch lub więcej cząsteczek, zwykle poprzez wiązanie kowalencyjne
SJP.pl
1. odmieniać czasownik przez osoby, czasy, tryby;
2. u niektórych organizmów niższych: wymieniać materiał genetyczny;
3. o chromosomach podczas mejozy: łączyć się w pary
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozmnażać się poprzez czasowe łączenie się w celu wymiany materiału genetycznego
Wiktionary
rzecz. koniugacja ż.
Wiktionary
1. położenie dwóch ciał na sferze niebieskiej w najmniejszej odległości od siebie;
2. w logice: zdanie złożone ze zdań połączonych spójnikiem "i", prawdziwe wtedy, gdy każde ze zdań składowych jest prawdziwe;
3. dawniej: łączność, związek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) współwystępowanie
(1.2) log. mat. iloczyn logiczny, symbol odpowiadający spójnikowi „i”;
(1.3) mat. odpowiednik koniunkcji (1.2) dla dowolnej algebry Boole’a, np. koniunkcja zbiorów, koniunkcja zdarzeń
(1.4) astr. ustawienie ciał niebieskich i obserwatora w jednej linii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Koniunkcja wielu nieszczęśliwych przypadków.
(1.2) Negacja koniunkcji to alternatywa negacji.
(1.3) Koniunkcja zbiorów to inaczej iloczyn zbiorów, ich część wspólna.
(1.4) Koniunkcja Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza z pewnością musi być bardzo ważna dla astrologów.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲũŋkt͡sʲja, AS: kõńũŋkcʹi ̯a
Wiktionary
dotyczący koniunkcji
SJP.pl
w językoznawstwie: tryb czasownika, przedstawiający daną czynność jako niepewną, oczekiwaną, możliwą, składający się z form 3 osoby czasu przeszłego i partykuły "by", przybierającej końcówki osobowe; koniunktyw, coniunctivus, tryb przypuszczający, tryb warunkowy
SJP.pl
ogół zjawisk wywierających pozytywny wpływ na rozwój ekonomiczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół warunków mających na coś wpływ (zwłaszcza pozytywny)
(1.2) ekon. ogólna sytuacja i nastroje panujące w gospodarce
(1.3) daw. widoki, nadzieje
Wiktionary
Koniunktura (łac. "coniunctura") – splot okoliczności wywierający znaczny, głównie pozytywny, wpływ na warunki ekonomiczne.
Pojęcie oznacza stan aktywności gospodarczej charakteryzowany poprzez zmienne w czasie wskaźniki gospodarcze, takie jak:
Może dotyczyć stanu gospodarki kraju lub konkretnego rynku towarowego. W przypadku giełdy dobra koniunktura polega na ogólnym wzroście wartości akcji.
Wikipedia
(1.2) Zwolennicy ekonomii podaży ponad krótkookresowe wahania koniunktury przedkładali długookresowy wzrost gospodarczy.
Wiktionary
rzecz. koniunkturalizm mrz., koniunkturalność ż.
przym. koniunkturalny
przysł. koniunkturalnie
Wiktionary
osoba kierująca się w życiu własnym interesem; materialista, egoista
SJP.pl
kobieta kierująca się w życiu własnym interesem; materialistka, egoistka
SJP.pl
postawa lub zachowanie polegające na wykorzystywaniu chwilowych, sprzyjających warunków do osiągnięcia doraźnych korzyści osobistych; oportunizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) postawa polegająca na dopasowywaniu się do aktualnej sytuacji w celu osiągania doraźnych korzyści bez względu na konsekwencje natury moralnej
Wiktionary
(1.1) Koniunkturalizm jest negacją zasady wierności głoszonym ideałom. Koniunkturalista ich nie ma – ma takie poglądy, głosi takie deklaracje, hasła, które mają aktualny zbyt.
Wiktionary
rzecz. koniunktura ż., koniunkturalność ż., koniunkturalista m., koniunkturalistka ż.
przym. koniunkturalny
przysł. koniunkturalnie
Wiktionary
(1.1) koniunkturalność, konformizm, oportunizm
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób koniunkturalny
Wiktionary
rzecz. koniunkturalność mrz., koniunkturalizm mrz., koniunktura ż., koniunkturalista m., koniunkturalistka ż.
przym. koniunkturalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. koniunkturalizm.
Wiktionary
rzecz. koniunktura ż., koniunkturalizm m., koniunkturalista m., koniunkturalistka ż.
przym. koniunkturalny
przysł. koniunkturalnie
Wiktionary
(1.1) koniunkturalizm, konformizm, oportunizm
Wiktionary
1. powstały pod wpływem chwilowych, sprzyjających warunków, wykorzystujący dogodne okoliczności;
2. wynikający z wyrachowania, z chęci osiągnięcia doraźnych korzyści;
3. dotyczący aktualnego stanu gospodarki;
4. cykl koniunkturalny - następujące po sobie okresy szybkiego i wolnego rozwoju gospodarczego
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. nastawiony na wykorzystanie koniunktury
przymiotnik relacyjny
(2.1) ekon. związany z koniunkturą, dotyczący koniunktury
Wiktionary
(2.1) W teorii realnego cyklu koniunkturalnego pomijane są czynniki monetarne i uznaje się, że źródła zjawiska cyklu koniunkturalnego tkwią po podażowej stronie gospodarki.
Wiktionary
rzecz. koniunktura ż., koniunkturalizm mrz., koniunkturalność ż.
przym. koniunkturowy
przysł. koniunkturalnie
Wiktionary
(1.1) koniunkturowy
(2.1) koniunkturowy
Wiktionary
przymiotnik od: koniunktura
SJP.pl
w językoznawstwie: tryb czasownika, przedstawiający daną czynność jako niepewną, oczekiwaną, możliwą, składający się z form 3 osoby czasu przeszłego i partykuły "by", przybierającej końcówki osobowe; koniunktiwus, coniunctivus, tryb przypuszczający, tryb warunkowy
SJP.pl
1. w logice: oparty na koniunkcji, zdaniu złożonym ze zdań połączonych spójnikiem "i";
2. w językoznawstwie: mający formę koniunktywu, wyrażający czynność potencjalną, oczekiwaną, możliwą do wykonania;
3. pytanie koniunktywne - rodzaj pytania ankietowego, na które respondent wybiera więcej niż jedną z możliwych odpowiedzi
SJP.pl
1. zaklęcie magiczne; inkantacja;
2. spisek, sprzysiężenie
SJP.pl
funkcja koniuszego (zarządcy w stadninie lub urzędnika w dawnej Polsce); koniuszostwo
SJP.pl
1. wieś w województwie małopolskim, w powiecie proszowickim;
2. wieś w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Koniuszy
SJP.pl
dawniej: córka koniuszego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. córka koniuszego
Wiktionary
rzecz. koniuszy mos.
przym. koński
Wiktionary
zdrobnienie od: koniuszek
SJP.pl
zdrobnienie od: koniuszek
SJP.pl
koniec czegoś, czubek czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. najdalej wysunięty punkt czegoś, sam koniec, czubek
Wiktionary
(1.1) Słoik leżał na najwyższej półce i ledwo dosięgnąłem go koniuszkami palców.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈɲuʃɛk, AS: kõńušek
Wiktionary
rzecz. koniec m.
Wiktionary
(1.1) czubek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. przymiotnik od: koniuszek;
2. w medycynie: uderzenie koniuszkowe - wypuklenie ścianki klatki piersiowej w okolicy koniuszka serca podczas skurczu komór serca
SJP.pl
dawniej: stajnia (budynek)
SJP.pl
funkcja koniuszego (zarządcy w stadninie lub urzędnika w dawnej Polsce); koniustwo
SJP.pl
1. w hodowli koni: zwierzchnik masztalerzy;
2. w dawnej Polsce:
a) osoba zarządzająca stajniami na dawnym dworze królewskim;
b) dworski tytuł honorowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. urzędnik sprawujący pieczę nad królewskimi stajniami i stadami koni – w średniowiecznej Polsce i innych krajach;
(1.2) hist. od XIV w. w dawnej Polsce, dworski tytuł honorowy pochodzący od koniuszego (1.1)
Wiktionary
Koniuszy (łac. "praefectus stabuli", franc. "écuyer"; niem. "Stallmeister") – zarządca stadnin i stajni na dworach królewskich i magnackich; później tylko zaszczytny tytuł dworski.
Wikipedia
rzecz. koniowate lm nm., koniuszyc mos., koniuszanka ż., koniuszyna ż., koniuch mos., koń mzw./mrz., konny mos., konina ż.
przym. konny, koński, koniowaty
Wiktionary
(1.1) konarski
Wiktionary
dawniej: syn koniuszego (urzędnika w dawnej Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. syn koniuszego
Wiktionary
rzecz. koniuszy mos.
Wiktionary
dawniej: żona koniuszego (urzędnika w dawnej Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. żona koniuszego
Wiktionary
rzecz. koniuszy mos.
Wiktionary
zabieg ginekologiczny polegający na wycięciu stożka macicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. wycięcie z szyjki macicy kawałka tkanki w kształcie stożka;
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ɲiˈzat͡sʲja, AS: kõńizacʹi ̯a
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Koniówka – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czarny Dunajec. Sąsiaduje z Chochołowem i Podczerwonem oraz słowacką Suchą Horą. Przez wieś płynie rzeka Czarny Dunajec.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. hist. wódz, zwłaszcza w kraju skandynawskim
Wiktionary
(1.1) Autor „Countess Cathleen” żyje duszą swą w epoce bardzo, bardzo zamierzchłej, […] kiedy to dziarscy koniądze „najstarszych Aryów” wracali z krwawych bojów i drak między sobą, odpasywali miecze […], brali w dłonie olchowe gałęzie i w druidzich płaszczach śpiewali tłumom swych poddanych długie epopeje o owem bezpochybnem męstwie i zawsze nieustraszonej odwadze.
Wiktionary
przymiotnik od: Konin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Konin
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈɲĩj̃sʲci, AS: kõńĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Konin m., Konińskie n., koninianin m., koninianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Konin
SJP.pl
pieszczotliwie o koniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) rzad. pieszcz. koń
Wiktionary
(1.1) Kto zatroszczy się o konisie, gdy dziadek Janek umrze?
Wiktionary
rzecz. konny mos., konisko n., koń mzw., konina ż.
przym. konny
Wiktionary
[czytaj: kondżak] gatunek roślin z rodziny obrazkowatych, używany jako zastępnik makaronu; dziwidło Riviera
SJP.pl
jeden z języków urzędowych Indii, używany przez co najmniej 7 milionów osób na zachodnim wybrzeżu Indii
SJP.pl
kościół będący pod opieką biskupa diecezji, którego siedziba znajduje się przy innej katedrze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. rel. druga katedra ordynariusza diecezji
Wiktionary
Konkatedra, współkatedra, kościół konkatedralny – drugi kościół archidiecezji lub diecezji, druga siedziba biskupa diecezjalnego, ewentualnie miejsce rezydencji wikariusza biskupiego dla danego miasta (np. biskup Zbigniew Kraszewski, który krótko po powstaniu diecezji warszawsko-praskiej był proboszczem parafii konkatedralnej).
Wikipedia
(1.1) Uroczystości odbędą się też w konkatedrze w Żywcu.
Wiktionary
przym. konkatedralny
rzecz. katedra ż.
Wiktionary
(1.1) współkatedra, kościół konkatedralny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do konkatedry, związany z konkatedrą
Wiktionary
(1.1) Procesja wyruszy z placu konkatedralnego.
Wiktionary
rzecz. katedra ż., konkatedra ż.
Wiktionary
1. konstrukcja polegająca na zaczynaniu następnego zdania, wersu, strofy od wyrazu, którym się kończy poprzednie zdanie, wers, strofa;
2. połączenie dwóch ciągów znaków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. powtarzanie i rozwijanie w kolejnym zdaniu, wersie itp. wyrazu lub wyrażenia, którym się kończy poprzednie zdanie, wers;
(1.2) inform. łączenie łańcuchów tekstowych
Wiktionary
Konkatenacja ( concatenatio) – łączenie ze sobą wyrażeń.
Wikipedia
dotyczący konkatenacji
SJP.pl
w informatyce: łączyć dwa ciągi znaków
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawniej: sukces w miłości, zalotach, flircie
SJP.pl
1. rel. zebranie kardynałów w celu wybrania nowego papieża;
2. rel. zamknięta część Watykanu będąca miejscem wyboru papieża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kośc. w Kościele katolickim: zgromadzenie wybierające papieża; obrady tego zgromadzenia;
Wiktionary
Konklawe (łac. "conclave", od "cum clavis", zamknięcie pod kluczem) – ogólne zgromadzenie kardynałów dla wyboru papieża. Pierwszy raz terminem tym posłużył się papież Grzegorz X w konstytucji apostolskiej "Ubi Periculum" 1274, która przyznała prawo wyboru nowego papieża tylko przez kardynałów.
Wikipedia
(1.1) Po śmierci papieża zwołuje się konklawe, na którym kardynałowie wybierają nowego papieża.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈklavɛ, AS: kõŋklave
Wiktionary
rzecz. konklawista m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczestnik konklawe
Wiktionary
rzecz. konklawe n.
Wiktionary
odłam tradycjonalizmu katolickiego, wywodzący się z sedewakantyzmu, którego wyznawcy wybierają swoich własnych papieży (antypapieży)
SJP.pl
Ko
Wikipedia
wyrażony pośrednio przez zachowanie lub okoliczności; dorozumiany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konkludować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkludɔˈvãɲɛ, AS: kõŋkludovãńe
Wiktionary
czas. konkludować
rzecz. konkluzja ż.
Wiktionary
podsumowywać, wnioskować, pomyślnie kończyć, zamykać dyskusję, obrady
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakonkludować)
(1.1) przest. podsumowywać np. wypowiedź, formułować ostateczne wnioski, wnioskować
Wiktionary
(1.1) To, co działa na zmysł wzroku, konkludowałem, w żaden sposób nie może być nieobecne w rzeczy, którą oglądamy, albowiem ów zmysł nie wnosi niczego nowego do oglądanego przedmiotu, czego by już w nim wcześniej nie było.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkluˈdɔvat͡ɕ, AS: kõŋkludovać
Wiktionary
rzecz. konkludowanie n., konkluzja
Wiktionary
(1.1) wnioskować
Wiktionary
1. wynik rozumowania; wniosek;
2. wniosek strony w procesie; żądanie;
3. dawniej: napis na trumnie z ostatnią sentencją mowy pogrzebowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wniosek końcowy
(1.2) praw. wniosek strony w procesie, żądanie
(1.3) hist. siedemnasto- lub osiemnastowieczny napis trumienny zawierający ostatnią sentencję mowy pogrzebowej, który był umieszczany na tkaninach, często wraz z portretem i herbem zmarłego
Wiktionary
W każdym rozumowaniu odnaleźć można następujące elementy: racja i następstwo, przesłanka i konkluzja (wniosek).
Zdanie „A” jest racją zdania „B”, zaś zdanie „B” jest następstwem zdania „A”, wtedy, gdy prawdziwość zdania „A” jest gwarancją prawdziwości zdania „B”.
Wikipedia
IPA: kɔ̃ŋˈkluzʲja, AS: kõŋkluzʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konkluzywność ż., konkludowanie
czas. konkludować
przysł. konkluzywnie
przym. konkluzywny
Wiktionary
(1.1) morał, wniosek
Wiktionary
przysłówek
(1.1) z wnioskami, rozstrzygnięciem, konkluzjami
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkluˈzɨvʲɲɛ, AS: kõŋkluzyvʹńe
Wiktionary
rzecz. konkluzywność, konkluzja
przym. konkluzywny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dawanie wniosków, konkluzji, rozstrzygnięć
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkluˈzɨvnɔɕt͡ɕ, AS: kõŋkluzyvność
Wiktionary
przym. konkluzywny
rzecz. konkluzja
przysł. konkluzywnie
Wiktionary
dający konkluzje, rozstrzygnięcia, wnioski; rozstrzygający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dający wnioski, rozstrzygnięcie, konkluzje
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkluˈzɨvnɨ, AS: kõŋkluzyvny
Wiktionary
rzecz. konkluzywność, konkluzja
przysł. konkluzywnie
Wiktionary
przestarzałe albo żartobliwe: trawienie, strawność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konkordat
Wiktionary
rzecz. konkordat m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. inform. program komputerowy tworzący konkordancję na podstawie tekstu, ich zbioru lub korpusu
Wiktionary
(1.1) Korzystałem (…) z konkordancerów tych korpusów i/lub ich wyszukiwarek (…).
Wiktionary
rzecz. konkordancja
Wiktionary
zestaw wszystkich wystąpień danego wyrazu w analizowanym tekście wraz z ich kontekstami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zestawienie tekstów, symboli, znaków czy dat dotyczących tego samego przedmiotu
(1.2) alfabetyczny spis wyrazów, zdań, znaków, symboli lub motywów znajdujących się w jakimś dziele literackim lub zbiorze dokumentów czy ksiąg;
(1.3) geol. zgodność wzajemnego stosunku stykających się ze sobą 2 warstw skał osadowych
(1.4) jęz. inform. wystąpienie szukanej frazy lub słowa w tekście, ich zestawie lub korpusie językowym z dodatkowym krótkim kontekstem, też: zbiór takich wystąpień
(1.5) genet. prawdopodobieństwo, że para osobników będzie miała tę samą cechę fenotypową, zakładając, że jedna z tych osób ma tę cechę
(1.6) daw. rzad. zgodność
Wiktionary
Konkordancja (z concordia „zgoda”) – alfabetyczny spis wyrazów, zdań, znaków lub symboli znajdujących się w jakimś dziele literackim lub zbiorze dokumentów czy ksiąg. Jest to zwykle dość obszerne opracowanie zawierające spis wyrazów występujących w wybranym dziele lub w pracach konkretnego autora wraz ze wskazaniem miejsc ich występowania.
Wikipedia
(1.1) Dodatkowo zamieszczony został wykaz konkordancji sygnatur i numerów pozycji, która zawiera spis sygnatur stałych i akcesji.
(1.2) Był autorem wielkiego słownika aramejsko-grecko-hebrajsko-łacińskiego, konkordancji do dzieł Józefa Flawiusza oraz encyklopedii Talmudu.
(1.2) W konkordancji do Biblii Hebraica występuje ponad 6800 miejsc występowania JHVH.
(1.2) Konkordancja tematyczna (rzeczowa) jest alfabetycznym spisem idei, zagadnień i nazw własnych występujących w danej księdze świętej ze wskazaniem miejsc ich występowania (w Koranie sura i wers) i przytoczeniem ich kontekstu.
(1.4) W językach bogatych fleksyjnie ortograficznie rozszerzone zapytanie może zwracać mało dokładne konkordancje, w których warianty fleksyjne są przemieszane z derywatami należećmi do innej kategorii części mowy.
(1.5) Wysoka konkordancja manifestowanej chorobowości z powodu jakiejkolwiek alergii wskazuje na czynniki genetyczne jako kształtujące fenotypową zmienność występowania chorób alergicznych.
Wiktionary
rzecz. konkordancer mrz., konkordat mrz., Konkordia ż.
przym. konkordancyjny
Wiktionary
(1.3) zgodność
Wiktionary
rozmiar czcionki o wielkości 36 punktów typograficznych (13,536 mm)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający trzydziestu sześciu punktom (13,5324 mm)
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkɔrdãw̃s, AS: kõŋkordãũ̯s
Wiktionary
rzecz. Konkordia ż.
Wiktionary
układ zawierany pomiędzy władzą państwową a papieżem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. układ pomiędzy Stolicą Apostolską a państwem regulujący stanowisko prawne Kościoła katolickiego w danym państwie;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔ̃ŋˈkɔrdat, AS: kõŋkordat
Wiktionary
rzecz. Konkordia ż.
:: zdrobn. konkordacik mrz.
przym. konkordatowy
Wiktionary
1. → konkordat.
2. małżeństwo konkordatowe - małżeństwo kościelne zyskujące status związku cywilnego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do konkordatu, związany z konkordatem
Wiktionary
(1.1) Najważniejszą cechą ślubu konkordatowego jest wywoływanie skutków zarówno wyznaniowych jak i prawnych.
Wiktionary
rzecz. konkordat m., Konkordia ż.
Wiktionary
dawniej: zgoda, jedność, harmonia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitrzym. bogini i uosobienie zgody;
(1.2) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Konkordia miała świątynię na Forum Romanum, która była miejscem posiedzeń senatu.
Wiktionary
rzecz. konkordia ż., konkordans m., konkordancja ż., konkordat m., konkordatowość ż.
:: fm. Konkordiusz m.
przym. konkordatowy
Wiktionary
(1.1) Homonoja, rzad. Zgoda
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Konkordiusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Oznacza harmonię, pokój. Istnieje kilku świętych katolickich o tym imieniu.
Wikipedia
(1.1) Dziewczyna Konkordiusza urodziła się w Częstochowie.
Wiktionary
rzecz. Konkordia ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konkret
Wiktionary
(1.1) To nie konkret, lecz tylko mały konkrecik.
Wiktionary
rzecz. konkrec m.
Wiktionary
skupienie minerałów występujące w skałach osadowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. kuliste, soczewkowe lub gruzłowe skupienie minerałów o składzie innym niż osad otaczający;
Wiktionary
Konkrecja – agregat mineralny powstały wskutek stopniowego narastania minerałów wokół jakiegoś obiektu w skale. Obiektem tym może być otoczak jakiejś skały, skamieniałość lub nawet ziarenko piasku. Przyrastanie odbywa się zawsze od środka (jądra konkrecji) na zewnątrz, co różni konkrecję od sekrecji.
Wikipedia
(1.1) Na równinach abisalnych znajdują się złoża konkrecji polimetalicznych – brył zbudowanych ze związków manganu, niklu, żelaza, kobaltu, miedzi z domieszkami innych metali, będące obiektem zainteresowania ze strony ludzi pod kątem ich gospodarczego wykorzystania.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkrɛt͡sʲja, AS: kõŋkrecʹi ̯a
Wiktionary
dotyczący konkrecji
SJP.pl
substancje odkładające się w tkankach i narządach organizmów żywych; złóg
SJP.pl
rzecz konkretna; sprecyzowane pojęcie, odpowiadające rzeczy realnej, istniejącej w rzeczywistości
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dokładnie określony
Wiktionary
(1.1) Ja to, proszę pana, jadę w sierpniu do Bułgarii. Konkretnie to do Złotych Piasków, wie pan, to taki bardzo ekskluzywny kurort – wyjaśniła z dumą kobieta.
Wiktionary
rzecz. konkret mrz., konkretność ż.
czas. konkretyzować
przym. konkretny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: konkretnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: konkretny; bardziej konkretny
SJP.pl
cecha tego, co konkretne, realnie istniejące, namacalne
SJP.pl
1. istniejący materialnie; rzeczywisty, realny, namacalny;
2. dokładnie określony, sprecyzowany; precyzyjny, rzeczowy;
3. działający i rozumujący logicznie, praktycznie;
4. przenośnie: duży, znaczny, pokaźny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dobrze określony
(1.2) praktyczny, rzeczowy
(1.3) o człowieku: logiczny, ścisły
(1.4) o znacznej wartości, zadowalający
(1.5) wybrany z jakiegoś powodu
(1.6) pot. duży
Wiktionary
(1.1) To były bardzo konkretne uwagi.
(1.4) Oczywiście dostaniesz za to konkretną zapłatę.
(1.5) Nie wziął byle czego, tylko właśnie tę konkretną książkę.
(1.6) Stół nie zajmie dużo, ale to łóżko to jest konkretne.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkrɛtnɨ, AS: kõŋkretny
Wiktionary
rzecz. konkret m., konkretyzacja ż., konkretyzowanie n., skonkretyzowanie n.
czas. konkretyzować ndk., skonkretyzować dk.
przysł. konkretnie
Wiktionary
(1.2) rzeczowy
(1.3) rzeczowy
Wiktionary
ważne ustalenia
SJP.pl
zwolennik poglądu filozoficznego głoszącego, że istnieją tylko rzeczy, a negującego samodzielne istnienie zdarzeń, stosunków, właściwości itp.; reista
SJP.pl
zwolenniczka poglądu filozoficznego głoszącego, że istnieją tylko rzeczy, a negującego samodzielne istnienie zdarzeń, stosunków, właściwości itp.; reistka
SJP.pl
pogląd filozoficzny głoszący, że istnieją tylko rzeczy, konkrety, które można w jakiś sposób poczuć, zobaczyć oraz negujący samodzielne istnienie zdarzeń, stosunków; pansomatyzm, reizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konkretyzować.
Wiktionary
czas. konkretyzować ndk.
przym. konkretny
Wiktionary
mężczyzna żyjący w nieślubnym związku z kobietą; konkubin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. mężczyzna żyjący z kobietą bez oficjalnego zawarcia związku małżeńskiego
Wiktionary
(1.1) Na ławie oskarżonych siedzieli zabójczyni dziecka i jej konkubent.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkubɛ̃nt, AS: kõŋkubẽnt
Wiktionary
rzecz. konkubinat m., konkubin m.
:: fż. konkubina
Wiktionary
(1.1) konkubin; pot. eufem. narzeczony; pot. żart. nieślubny
Wiktionary
kobieta żyjąca w nieślubnym związku z mężczyzną; konkubina, nieślubna
SJP.pl
mężczyzna żyjący w nieślubnym związku z kobietą; konkubent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zob. konkubent.
Wiktionary
(1.1) Konkubin mojej córki bardzo troszczy się o jej dziecko z poprzedniego związku.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkubʲĩn, AS: kõŋkubʹĩn
Wiktionary
rzecz. konkubinat m., konkubent m.
:: fż. konkubina
Wiktionary
(1.1) praw. konkubent; pot. eufem. narzeczony; pot. żart. nieślubny
Wiktionary
kobieta żyjąca w nieślubnym związku z mężczyzną; konkubentka, nieślubna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. kobieta żyjąca z mężczyzną bez zawarcia związku małżeńskiego
(1.2) daw. nałożnica
Wiktionary
(1.1) Kiedy Krzysztof D. powiedział, że nie ma pieniędzy, dostał dwa ciosy w twarz. Wtedy jego konkubina, która też była w mieszkaniu, zadzwoniła na policję.
(1.2) Dawid, król Izraela, miał kilka żon i wiele konkubin.
(1.2) Często więc mężczyźni w Chinach brali konkubiny dla własnej przyjemności (…).
(1.2) Syn i następca cesarza polecił podobno pochować razem z ojcem wszystkie jego konkubiny.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkuˈbʲĩna, AS: kõŋkubʹĩna
Wiktionary
rzecz. konkubinat m.
:: fm. konkubent m., konkubin m.
przym. konkubinacki
Wiktionary
(1.1) nieślubna
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konkubinat
Wiktionary
(1.1) A może by tak mały konkubinacik…?
Wiktionary
rzecz. konkubinat m.
Wiktionary
stan wspólnego życia bez zawarcia formalnego związku małżeńskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) związek dwóch osób, podobny do małżeństwa, ale nieformalny z powodu braku rejestracji cywilnej bądź religijnego usankcjonowania;
Wiktionary
Konkubinat ( concubinatus od com- „współ-” i cubare „leżeć”) – nieformalny związek dwóch osób, pozostających w pożyciu, bez usankcjonowania w świetle prawa jako małżeństwa.
Z praktyki orzeczniczej wiadomo, że jako konkubinaty traktowane są związki, w których trudno ustalić powiązanie stosunków osobistych z majątkowymi przy jednoczesnym istnieniu więzi fizycznej i wspólnym mieszkaniu.
Wikipedia
(1.1) We Włoszech od lat dyskutuje się nad problemem związków nieformalnych — bez usankcjonowania cywilnego bądź religijnego — i w dyskusji społecznej słowo konkubinat zostało zastąpione przez inne określenia takie, jak „partnerzy”, „towarzysze życia”, „wolny związek”, „związek partnerski”, „związek cywilny”. W Polsce słowo konkubinat ma nadal zabarwienie pejoratywne (…).
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkuˈbʲĩnat, AS: kõŋkubʹĩnat
Wiktionary
rzecz. konkubina ż., konkubent m., konkubin m., konkubinacik mrz.
Wiktionary
(1.1) kohabitacja, związek nieformalny, wolny związek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wrodzona człowiekowi skłonność do grzechu i uleganiu żądzom
Wiktionary
1. oddziaływanie antagonistyczne pomiędzy populacjami polegające na ubieganiu się przez co najmniej dwie populacje o tę samą niszę ekologiczną;
2. ubieganie się o nabywców towarów i usług przez dwie różne firmy z tej samej branży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. oddziaływanie antagonistyczne pomiędzy populacjami polegające na ubieganiu się przez co najmniej dwie populacje o tę samą niszę ekologiczną
(1.2) ekon. ubieganie się o nabywców towarów i usług przez różne firmy z tej samej branży
(1.3) ogólnie: proces wyłaniania zwycięzców spośród pewnej grupy
(1.4) ekon. jednostki konkurujące ze sobą
(1.5) sport. typ rywalizacji sportowej
(1.6) rzad. współistnienie, zbieg
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W sprawie tego nowego projektu, to trzymaj na razie język za zębami, żeby konkurencja nie podłapała.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkuˈrɛ̃nt͡sʲja, AS: kõŋkurẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konkurencyjność ż., konkury nmos., konkurs m., konkurent m., konkurentka ż., konkurowanie n.
czas. konkurować ndk.
przym. konkurencyjny, bezkonkurencyjny
przysł. konkurencyjnie
Wiktionary
→ konkurent (osoba)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z konkurentem, dotyczący konkurenta (tego, kto ubiega się o rękę kobiety)
Wiktionary
rzecz. konkurent mos., konkury nmos.
przym. bezkonkurencyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konkurencyjne; cecha tych, którzy są konkurencyjni
Wiktionary
Konkurencyjność – zdolność do długookresowego, efektywnego wzrostu. Jej elementami są więc efektywność, dynamika oraz elastyczność badanego podmiotu gospodarczego.
Wikipedia
rzecz. konkurencja ż., konkurent m., konkurentka ż., konkurowanie n.
czas. konkurować ndk.
przym. konkurencyjny, bezkonkurencyjny
przysł. konkurencyjnie
Wiktionary
1. dotyczący konkurencji;
2. współzawodniczący, rywalizujący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający znamiona konkurencji
(1.2) mogący swobodnie konkurować w sferze ekonomicznej
Wiktionary
rzecz. konkurowanie n., konkurencja ż., konkurencyjność ż., konkurent mos., konkurentka ż.
czas. konkurować ndk.
przysł. konkurencyjnie
przym. niekonkurencyjny, bezkonkurencyjny
Wiktionary
(1.1) rywalizujący, współzawodniczący
(1.2) atrakcyjny, niedrogi, tani
Wiktionary
1. firma konkurująca na rynku lub osoba rywalizująca z kimś;
2. dawniej: mężczyzna ubiegający się o rękę panny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) firma, osoba będąca rywalem dla innej firmy, osoby
(1.2) daw. mężczyzna zabiegający o względy kobiety w celach matrymonialnych
Wiktionary
IPA: kɔ̃ŋˈkurɛ̃nt, AS: kõŋkurẽnt
Wiktionary
rzecz. konkurencja, konkurencyjność, konkurentka, konkurowanie
przym. konkurencki, konkurencyjny, bezkonkurencyjny
czas. konkurować
przysł. konkurencyjnie
Wiktionary
(1.1) rywal
(1.2) zalotnik
Wiktionary
firma konkurująca na rynku lub jej przedstawicielka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, firma czy organizacja rywalizująca z inną przedstawicielką swojej kategorii o osiągnięcie tego samego celu
(1.2) daw. kobieta zabiegająca o względy mężczyzny
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkuˈrɛ̃ntka, AS: kõŋkurẽntka
Wiktionary
rzecz. konkurencja ż.
:: fm. konkurent mos.
czas. konkurować
przym. bezkonkurencyjny, konkurencyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konkurować.
Wiktionary
rzecz. konkurencja ż., konkurent m., konkurentka ż., konkurencyjność ż.
czas. konkurować ndk.
przym. konkurencyjny, bezkonkurencyjny
Wiktionary
1. współzawodniczyć, walczyć, rywalizować;
2. przestarzale: ubiegać się o rękę panny
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) robić konkurencję, uczestniczyć w konkurencji, ubiegać się o pierwszeństwo
(1.2) przest. ubiegać się o rękę panny
Wiktionary
rzecz. konkurencja ż., konkurencyjność ż., konkurent mos., konkurentka ż., konkurowanie n.
przym. konkurencyjny, bezkonkurencyjny
Wiktionary
(1.1) rywalizować, współzawodniczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. przedsięwzięcie rozrywkowe, artystyczne lub sportowe pozwalające wyłonić najlepszego uczestnika (lub uczestników), który najczęściej zostaje nagrodzony
(1.2) adm. sformalizowana procedura wyboru kandydata na jakieś stanowisko
(1.3) adm. hand. postępowanie mające na celu wybór najkorzystniejszej oferty, najlepszego projektu architektonicznego bądź projektów i przedsięwzięć, które zostaną dofinansowane ze środków publicznych
Wiktionary
Konkurs – rodzaj przyrzeczenia publicznego, w którym oznaczony został termin ubiegania się o nagrodę za najlepszą czynność lub najlepszy rezultat (dzieło), spełniające warunki określone w przyrzeczeniu nagrody w rozumieniu art. 919-921 Kodeksu cywilnego.
Wikipedia
(1.1) Wygrałam tę płytę w konkursie na komiks.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ŋkurs, AS: kõŋkurs
Wiktionary
przym. konkursowy
rzecz. konkurencja ż.
Wiktionary
(1.1) turniej, zawody
Wiktionary
1. zdrobnienie od: konkurs;
2. ironicznie o konkursie mało istotnym, z niewielką liczbą uczestników i przeprowadzonym w krótkim czasie
SJP.pl
rzadko: osoba biorąca udział w konkursie - rywalizacji w jakiejś dziedzinie; konkursowicz
SJP.pl
rzadko: osoba biorąca udział w konkursie - rywalizacji w jakiejś dziedzinie; konkursista
SJP.pl
cecha tego, co ma charakter konkursu - rywalizacji w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
→ konkurs
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z konkursem, biorący udział w konkursie, wybrany w drodze konkursu
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ŋkurˈsɔvɨ, AS: kõŋkursovy
Wiktionary
rzecz. konkurs m., konkursowicz m., konkursowiczka ż.
Wiktionary
przestarzałe: zabieganie o względy kobiety, staranie się o jej rękę; amory, zaloty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. zabieganie o rękę kobiety
Wiktionary
rzecz. konkurencja ż.
przym. konkurencki, bezkonkurencyjny
Wiktionary
(1.1) staranie się, zabieganie, zaloty
Wiktionary
żartobliwie: komputer
SJP.pl
wyprawy zbrojne Portugalczyków lub Hiszpanów odbywające się pod koniec wieku XV i w wieku XVI, mające na celu zdobycie konkretnego terytorium, głównie w Ameryce Południowej i Środkowej oraz w Azji; conquista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wyprawy zbrojne podejmowane między XV a XVII wiekiem przez państwa iberyjskie (zwłaszcza Kastylię) w celu zdobycia nowych lądów i bogactw;
(1.2) hist. pot. podbój ludów postrzeganych jako prymitywne dokonywany przez bardziej rozwiniętych cywilizacyjnie najeźdźców
Wiktionary
Zobacz też: Konkwista (powieść).
Wikipedia
rzecz. konkwistador mos., konkwistadorstwo n.
przym. konkwistadorski
Wiktionary
1. zaborca, zdobywca;
2. tytuł nadawany w XVI wieku zdobywcom Ameryki Południowej i Środkowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. tytuł nadawany przez królów hiszpańskich i portugalskich zdobywcom Ameryki Południowej i Środkowej w XVI w.
(1.2) zdobywca, najeźdźca, zaborca, kolonizator
Wiktionary
rzecz. konkwista ż.
przym. konkwistadorski
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do konkwistadora lub konkwistadorów
Wiktionary
(1.1) W okresie konkwistadorskim najszybciej rozwijała się centralna część kraju, północ oraz południe rozwijały się wolniej.
Wiktionary
rzecz. konkwista ż., konkwistador mos., konkwistadorka ż.
Wiktionary
silnie uzbrojone wojsko walczące na koniach; jazda, kawaleria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wojsk. formacja wojskowa złożona z uzbrojonych jeźdźców konnych
Wiktionary
rzecz. konny mos., koń mos./mzw.
przym. konny
Wiktionary
(1.1) jazda, kawaleria
Wiktionary
przysłówek
(1.1) o sposobie poruszania się: na koniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Goniec konno pognał do zamku.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nːɔ, AS: kõ•no
Wiktionary
(1.1) zob. koń.
Wiktionary
(1.1) na koniu, wierzchem, wierzchowcem
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. wojsk. związany z artylerią konną, dotyczący artylerii konnej
Wiktionary
rzecz. artyleria konna ż.
Wiktionary
związany z koniem, dotyczący konia; wykorzystujący konia do jazdy wierzchem lub do jazdy w zaprzęgu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koniem, z jazdą na nim
(1.2) wykorzystujący konie do zaprzęgu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) ktoś poruszający się na koniu
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nːɨ, AS: kõ•ny
Wiktionary
rzecz. koń mzw./mos., konisko n., koniś mzw., konnica ż., konina ż., koniuszy mos.
przym. koński
przysł. konno
Wiktionary
(2.1) jeździec
Wiktionary
zwykle w liczbie mnogiej: zbudowane z fosforanu wapnia drobne twory szkieletowe w kształcie ząbków grzebyków itp., występujące w osadach morskich z ery paleozoicznej
SJP.pl
kwiatowa roślina sucholubna z rodziny pryszczyrnicowatych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
powierzchnia prostokreślna powstała przez poruszającą się prostą stale równoległą do stałej płaszczyzny i przecinającą ustaloną prostą
SJP.pl
Konoida – powierzchnia prostokreślna powstała jako suma prostych przecinających pewną ustaloną prostą i równoległych do ustalonej płaszczyzny, np. paraboloida hiperboliczna. Proste te nie muszą być równoległe do siebie.
Przykładem jest konoida Plückera dana przez układ:
Wikipedia
w kształcie konoidy, powierzchni tworzonej przez poruszającą się prostą stale równoległą do stałej płaszczyzny i przecinającą ustaloną prostą
SJP.pl
przyrząd optyczny do mierzenia kąta między osiami optycznymi kryształu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Papież Konon urodził się w Tracji.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kononowicz (forma żeńska: Kononowicz/Kononowiczowa/Kononowiczówna; liczba mnoga: Kononowiczowie) – polskie nazwisko. Na początku XXI wieku w Polsce mieszkały 644 osoby je noszące. []
Rodzina szlachecka Kononowiczów pieczętuje się herbem Radwan.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzałe: materiał do uszczelniania, pakuły
SJP.pl
Konopatka – zniesiona nazwa części miasta Maciejowice, w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, w gminie Maciejowice.
Wikipedia
Konopczyn – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie monieckim, w gminie Mońki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Kazimierza w Mońkach.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Konopczyński (forma żeńska: Konopczyńska; liczba mnoga: Konopczyńscy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 414 osoby; według nowszych, internetowych danych liczba wynosi 406. Nazwisko pochodzi od staropolskiego słowa "konop" i jest najbardziej rozpowszechnione w centralnej Polsce.
Wikipedia
zewnętrzna osłona tabernakulum z jedwabiu albo lnu
SJP.pl
Konopeum (łac. "conopeum" z gr. κωνωπεῖον "kônôpeion" „moskitiera” od κώνωψ "kốnôps" „komar”) – ozdobna tkanina (zwykle jedwabna) zasłaniająca drzwiczki tabernakulum.
Termin ten pojawił się w XII wieku. Tkanina ta początkowo była wełniana, później jedwabna, bawełniana lub lniana. Często miała postać welonu ozdobionego galonami lub frędzlami.
Wikipedia
ludowa nazwa wierzby wiciowej
SJP.pl
konopny, konopiowy;
1. związany z konopiami - rośliną;
2. wykonany z konopi - włókna;
3. związany z konopiami - suszem otrzymywanym z liści;
4. mający kolor bladożółty, taki jak konopie (włókno)
SJP.pl
podobny kolorem do koloru włókiem konopi; płowy
SJP.pl
przestarzale: konopiasty, płowy
SJP.pl
1. jednoroczna roślina zielna, której włókna wykorzystywane są do wyrobu sznurów i płócien, a nasiona są źródłem oleju;
2. włókno otrzymywane z łodyg rośliny o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Cannabis|L.|ref=tak., rodzaj roślin jednorocznych z rodziny konopiowatych, pochodzących z Azji, uprawianych dla mocnych włókien, nasion oraz używek;
(1.2) bot. roślina z rodzaju konopie (1.1);
(1.3) włók. włókno uzyskiwane z konopi (1.2)
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔ̃ˈnɔpʲjɛ, AS: kõnopʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. konop m., konopielka ż., konopiowate nmos.
przym. konopny
Wiktionary
(1.3) gw. Górny Śląsk hanf, hamf
Wiktionary
tytuł oraz tytułowa bohaterka powieści Redlińskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. rodzaj podlaskiej pieśni ludowej śpiewanej w okresie Wielkanocy, dziewczętom przez chłopców;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. konopie nmos.
przym. konopny
Wiktionary
rodzina roślin kwiatowych dwuliściennych
SJP.pl
Konopiowate ("Cannabaceae" Endl.) – rodzina roślin zielnych (nierzadko pnączy) oraz niewielkich drzew z rzędu różowców ("Rosales"). Obejmuje 10 rodzajów ze 117 gatunkami, z czego 74 reprezentują rodzaj wiązowiec "Celtis". W systemach klasyfikacyjnych z XX wieku zwykle zaliczano tu tylko dwa rodzaje: chmiel "Humulus" i konopie "Cannabis". Konopiowate występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i obszarów pod wpływem klimatu suchego i zimnego.
Wikipedia
1. o cechach konopiowatych (rodzina roślin);
2. ketmia konopiowata - gatunek ketmii, jadalna roślina jednoroczna, dostarczająca włókna i oleju; kenaf
SJP.pl
konopiany, konopny;
1. związany z konopiami - rośliną;
2. wykonany z konopi - włókna;
3. związany z konopiami - suszem otrzymywanym z liści;
4. mający kolor bladożółty, taki jak konopie (włókno)
SJP.pl
pole po konopiach
SJP.pl
Konopiska – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, siedziba gminy Konopiska.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) dotyczący Konopisk
Wiktionary
rzecz. Konopiska, konopiszczanin, konopiszczanka
Wiktionary
pole po konopiach
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Konopka ([]) – rzeka, prawy dopływ Stradomki o długości 18,13 km.
Źródło rzeki znajdują się koło Dębowej Góry na Garbie Herbskim. Płynie koło Konopisk, następnie przez Częstochowę; w dzielnicy Błeszno zbiera wodę z rowów melioracyjnych pobliskich torfowisk.
Wikipedia
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. wieś na Ukrainie;
3. wieś w Macedonii Północnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Konopnica
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
konopiany, konopiowy;
1. związany z konopiami - rośliną;
2. wykonany z konopi - włókna;
3. związany z konopiami - suszem otrzymywanym z liści;
4. mający kolor bladożółty, taki jak konopie (włókno)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) otrzymywany z konopi, wykonany z włókna konopi
Wiktionary
(1.1) Postronkiem konopnym brzemię okręcił i westchnąwszy na plecy zarzucił: wnet ruszył przez podwórko statecznym, niespiesznym krokiem.
Wiktionary
rzecz. konopie lm nm., konop m., konopielka ż., konopiowate nmos.
przym. konopiany, konopiasty, konopiaty, konopiowaty, konopiowy
Wiktionary
(1.1) konopiasty
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim
SJP.pl
Konorzatka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim, w gminie Adamów.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Adamowie.
Wieś szlachecka "Konarzatka" położona była w drugiej połowie XVI wieku w ziemi stężyckiej. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konosament
Wiktionary
rzecz. konosament m.
Wiktionary
dokument wystawiany przez przewoźnika morskiego, potwierdzający przyjęcie ładunku do przewozu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) hand. mors. morski list przewozowy, potwierdzający przyjęcie ładunku do przewozu;
(1.2) zbywalny papier wartościowy
Wiktionary
Konosament (fr. "connaissement" – znak rozpoznawczy), ang. „bill of lading” (BOL lub B/L) – morski list przewozowy, świadectwo ładunkowe potwierdzające odbiór określonego ładunku na statek i zobowiązujące przewoźnika do wydania ładunku w porcie przeznaczenia posiadaczowi konosamentu. Jest dokumentem wystawionym przez przewoźnika albo w jego imieniu przez kapitana statku lub inną osobę.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nɔˈsãmɛ̃nt, AS: kõnosãmẽnt
Wiktionary
rzecz. konosamencik mrz.
Wiktionary
przyrząd do obserwacji figur konoskopowych, które powstają wskutek interferencji światła w materiałach optycznie anizotropowych, np. w kryształach
SJP.pl
1. dodatkowa treść kojarzona z jakimś wyrazem, np. negatywna konotacja wyrazu alkoholik; skojarzenie, asocjacja;
2. znaczenie, sens, treść nazwy;
3. w językoznawstwie: zdolność leksemów do przyłączania innych części mowy; walencja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) znaczenie lub skojarzenia, które wykraczają poza dosłowne, podstawowe znaczenie słowa czy wyrażenia
(1.2) log. znaczenie nazwy, treść terminu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: notatka
SJP.pl
składnik śliny morskiego ślimaka, używany w doustnych lekach przeciwbólowych
SJP.pl
1. miasto na Ukrainie w dorzeczu Dniepru;
2. wieś w województwie lubuskim
SJP.pl
Konotop ( Конотоп, wym.) – miasto w północno-wschodniej Ukrainie, w obwodzie sumskim, siedziba rejonu i hromady.
Leży 250 km od ukraińskiej stolicy, Kijowa i 125 km od Sumów.
Jest tu węzłowa stacja kolejowa, gdzie krzyżują się linie kolejowe do Moskwy, Kijowa, Mińska, Charkowa i Woroneża.
Wikipedia
kojarzyć coś, łączyć z danym wyrazem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. związany z konowałem, dotyczący konowała
(1.2) pot. taki jak konował: kiepski albo nieludzki lekarz
Wiktionary
rzecz. konował mos., konowalstwo n.
Wiktionary
lekceważąco o kiepskim lekarzu lub weterynarzu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. zły, kiepski lekarz
(1.2) daw. człowiek niewykształcony, partacz leczący konie i bydło
(1.3) daw. lekarz weterynarz, zwł. lekarz koni
(1.4) daw. kowal zajmujący się prócz kucia koni również leczeniem zwierząt
Wiktionary
IPA: kɔ̃ˈnɔvaw, AS: kõnovau̯
Wiktionary
przym. konowalski
Wiktionary
(1.1) lekarzyna, doktorzyna, rzeźnik, felczer, znachor
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przyrząd do przywiązywania koni
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Konrad i jestem infirmarzem z Katowic.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nrat, AS: kõnrat
Wiktionary
rzecz.
:: fż. Konrada ż.
:: zdrobn. Konradek m.
przym. Konradowy
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Konrada – żeński odpowiednik imienia Konrad pochodzenia germańskiego.
Wikipedia
zdrobnienie od: Konrad (imię męskie)
SJP.pl
Konrad z małżonką; Konradowie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik dzierżawczy - należący do Conrada lub z nim związany; Conradowski;
2. przymiotnik dzierżawczy - należący do Konrada lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Konradowem, dotyczący Konradowa
Wiktionary
rzecz. Konradów m.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Konrada lub z nim związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Konradyna – żeński odpowiednik imienia Konradyn, które jest włoskim zdrobnieniem germańskiego imienia Konrad.
Konradyna imieniny obchodzi 1 listopada, jako wspomnienie bł. Konradyna z Brescii.
Wikipedia
znawca, badacz twórczości Józefa Conrada; conradysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) liter. literaturoznawca badający twórczość Józefa Conrada
Wiktionary
(1.1) Przyjechało też kilku konradystów z Wielkiej Brytanii i Irlandii.
Wiktionary
rzecz. Konrad mos., Konrada ż.
:: fż. konradystka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. główna część mszy, w czasie której odbywa się misterium przemiany chleba i wina w ciało i krew Chrystusa; przeistoczenie;
2. udzielenie prezbiterowi święceń biskupich, wyświęcenie na biskupa;
3. uroczyste poświęcenie czegoś, np. kościoła, ołtarza itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. przeistoczenie chleba i wina podczas liturgii eucharystycznej
(1.2) rel. składanie ślubów zakonnych
(1.3) rel. udzielenie święceń biskupich albo kapłańskich
(1.4) rel. poświęcenie nowej świątyni albo jej części
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. konsekrowanie n.
czas. konsekrować
Wiktionary
(1.3) sakra
Wiktionary
osoba udzielająca święceń kandydatom do kapłaństwa lub obecnym duchownym na wyższe stanowisko w hierarchi kościelnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. poświęcenie kościoła, ołtarza, krzyża lub innego przedmiotu
(1.2) rel. wyświęcenie biskupa
Wiktionary
rzecz. konsekracja ż., konsekrator m.
czas. konsekrować ndk.
przym. konsekracyjny
Wiktionary
(1.1) święcenie
(1.2) wyświęcenie
Wiktionary
1. uroczyście święcić (poświęcić) kościół, ołtarz, naczynia liturgiczne itp.;
2. udzielać (udzielić) święceń biskupich;
3. dokonywać (dokonać) przemiany wina i chleba w ciało i krew Chrystusa
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) rel. dokonywać konsekracji
Wiktionary
rzecz. konsekrowanie n., konsekracja ż.
Wiktionary
następstwo, kolejność, sekwencja
SJP.pl
następujący po sobie, kolejny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. następny, kolejny
Wiktionary
(1.1) wtórny
Wiktionary
1. logiczne następstwo czegoś; skutek, rezultat;
2. niezłomność w działaniu, wytrwałość w realizacji czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skutek czegoś, rezultat
(1.2) spójność działań, wytrwałość w robieniu czegoś
Wiktionary
(1.1) O konsekwencjach mowy nie było, były natomiast podziękowania.
(1.1) Konsekwencje są oczywiste: poezja jest czysta, indyferentna moralnie, a więc niepotrzebna.
(1.1) Wyciągniemy wobec niego wszelkie konsekwencje.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛˈkfɛ̃nt͡sʲja, AS: kõũ̯sekfẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konsekwencjalizm mrz., konsekwencjonalizm mrz.
przym. konsekwentny
przysł. konsekwentnie
Wiktionary
(1.1) skutek, następstwo, efekt
(1.2) niezmienność, wytrwałość, uporczywość, metodyczność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. teoria etyczna, zgodnie z którą czyny należy oceniać po ich konsekwencjach;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛkfɛ̃nˈt͡sʲjalʲism̥, AS: kõũ̯sekfẽncʹi ̯alʹism̦
Wiktionary
rzecz. konsekwencja ż.
przym. konsekwentny
przysł. konsekwentnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób konsekwentny
Wiktionary
Konsekwentnie – czwarty studyjny album polskiego rapera Michała Buczka, znanego lepiej pod pseudonimem Z.B.U.K.U. Wydawnictwo ukazało się 26 października 2018 roku nakładem wytwórni muzycznej Step Records.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛˈkfɛ̃ntʲɲɛ, AS: kõũ̯sekfẽntʹńe
Wiktionary
rzecz. konsekwencja ż., konsekwencjalizm mrz., konsekwentność ż.
przym. konsekwentny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: konsekwentnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: konsekwentny
SJP.pl
wytrwałość w dążeniu do obranego celu; opieranie się na logicznych przesłankach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konsekwentne; cecha tych, którzy są konsekwentni
Wiktionary
przym. konsekwentny
przysł. konsekwentnie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) przeprowadzający coś wytrwale do końca w myśl przyjętych założeń, rozumujący i działający logicznie, przeprowadzany od początku do końca w myśl przyjętych założeń, oparty na logicznych przesłankach, logiczny, przemyślany
Wiktionary
(1.1) Obóz Narodowo-Radykalny stał się konsekwentnym siewcą antysemityzmu, rasizmu biologicznego i darwinizmu społecznego.
Wiktionary
rzecz. konsekwencja ż., konsekwentność ż., konsekwencjalizm mrz.
przysł. konsekwentnie
Wiktionary
(1.1) bezkompromisowy, charakterny, nieprzejednany, niestrudzony, nieubłagany, nieugięty, nieustępliwy, niewzruszony, niezachwiany, niezłomny, niezmordowany, nieznużony, oporny, pryncypialny, stanowczy, systematyczny, twardy, ultymatywny, uparty, wytrwały, zaciekły, zagorzały, zajadły, zakamieniały, zatwardziały, zawzięty, zdeklarowany
Wiktionary
1. dawniej: zezwolenie na coś, zwłaszcza urzędowe; consens;
2. zgodne stanowisko w jakiejś sprawie; konsensus, consensus, consens;
3. porozumienie będące efektem dyskusji, negocjacji, wzajemnych ustępstw; konsensus, consensus, consens
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) konsensus
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃w̃sɛ̃w̃s, AS: kõũ̯sẽũ̯s
Wiktionary
rzecz. konsensus mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: konsens
SJP.pl
będący wynikiem zgodnych oświadczeń woli obu stron
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który jest wynikiem konsensusu, obopólnego porozumienia i wyrażonej zgody
Wiktionary
rzecz. konsensus m., konsensualność ż.
przysł. konsensualnie
przym. konsensusowy
Wiktionary
1. zgodne stanowisko w jakiejś sprawie; konsens, consensus, consens;
2. porozumienie będące efektem dyskusji, negocjacji, wzajemnych ustępstw; konsens, consensus, consens;
3. sposób uprawiania polityki polegający na szukaniu rozwiązań zadowalających wszystkich, których dotyczyć będą przyjęte ustalenia; consensus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) porozumienie osiągnięte w wyniku dyskusji i kompromisu
Wiktionary
Konsensus, konsens (od łac. "consensus", czyli zgoda) – w wąskim rozumieniu synonim pojęcia określającego zgodę powszechną między członkami danej społeczności. W rozumieniu szerszym jest to również teoria i praktyka osiągania takiej zgody, a więc proces dochodzenia do konsensusu w znaczeniu węższym.
Wikipedia
IPA: kɔ̃w̃ˈsɛ̃w̃sus, AS: kõũ̯sẽũ̯sus
Wiktionary
rzecz. konsens m., konsensualność ż.
przym. konsensowy, konsensusowy, konsensualny
przym. konsesnsualnie
Wiktionary
(1.1) ugoda, konsens
Wiktionary
przymiotnik od: konsensus
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany konsensusem, dotyczący konsensusu
Wiktionary
rzecz. konsensus m., konsensualność ż.
przym. konsensualny
przysł. konsensualnie
Wiktionary
1. odpowiednio utrwalony produkt spożywczy, najczęściej mięsny, rybny, rzadziej owocowy i warzywny, w szczelnym opakowaniu, przeznaczony do dłuższego przechowywania;
2. hermetycznie zamknięta, blaszana puszka z konserwowaną żywnością;
3. lekceważąco:
a) ugrupowanie polityczne o przekonaniach sprzeciwiających się zmianom;
b) członek takiego ugrupowania;
c) osoba o przekonaniach konserwatywnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. zapasteryzowana żywność w hermetycznym, trwałym opakowaniu, najczęściej metalowym;
(1.2) pot. przen. polit. pogard. obraź. osoba lub grupa ludzi o konserwatywnych poglądach
Wiktionary
Konserwa – potoczne określenie produktu żywnościowego w puszce, słoju lub plastikowym pojemniku, charakteryzującego się wydłużonym okresem przydatności do spożycia. Trwałość produktów zapewnia proces sterylizacji oraz szczelność opakowania chroniąca przed dostępem powietrza i zanieczyszczeń. Do niektórych produktów dodawane są także chemiczne środki konserwujące, np. azotyn sodu lub azotyn potasu w przetworach mięsnych.
Wikipedia
(1.1) Inspekcja Handlowa skontrolowała konserwy w dużych sklepach elbląskich i pasłęckich.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsɛrva, AS: kõũ̯serva
Wiktionary
rzecz. konserwatyzm m., konserwatysta m., konserwatystka ż., konserwowanie n., konserwacja ż., zakonserwowanie m., konserwant mrz.
czas. konserwować ndk., zakonserwować dk.
przym. konserwatywny, konserwowy
przysł. konserwatywnie
Wiktionary
(1.1) puszka
Wiktionary
zespół czynności zabezpieczających coś (np. zabytki, dzieła sztuki, produkty spożywcze) przed zniszczeniem, psuciem się, utratą wartości itp.; konserwowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. zabiegi mające na celu utrzymywanie czegoś w dobrym stanie i chronienie tego przed zniszczeniem;
Wiktionary
Konserwacja – zabiegi mające na celu utrzymanie czegoś w dobrym stanie.
Według ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym konserwacja to zespół czynności wykonywanych w celu utrzymania stanu zdatności użytkowej urządzenia technicznego, prowadzonych zgodnie z instrukcją eksploatacji, niebędących naprawą urządzenia.
Wikipedia
(1.1) Natomiast nigdy od czasu powstania nie oddano figury astronoma gruntownej konserwacji i oczyszczeniu ze zbędnych nawarstwień.
Wiktionary
rzecz. konserwa ż., konserwant mrz., konserwator mos., konserwatysta mos., konserwatyzm mrz., konserwowanie n., konserwatorstwo n.
czas. konserwować ndk., zakonserwować dk.
przym. konserwacyjny, konserwatorski, konserwatywny
Wiktionary
(1.1) konserwowanie
Wiktionary
taki, który dotyczy konserwacji, służy do zabezpieczenia czegoś przed zniszczeniem, zepsuciem się, utratą wartości itp.; chroniący, zabezpieczający
SJP.pl
związek chemiczny (lub mieszanina związków), które powodują przedłużenie przydatności do spożycia lub trwałości produktów spożywczych i przemysłowych; preparat konserwujący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. substancja będąca dodatkiem do żywności albo produktów przemysłowych zapobiegająca niepożądanym zmianom chemicznym, rozwojowi bakterii, grzybów i wirusów oraz przedłużająca termin przydatności produktów;
Wiktionary
Środki konserwujące, chemiczne środki konserwujące, konserwanty, antyseptyki – związki chemiczne, lub mieszaniny związków dodawane do żywności, pasz, kosmetyków aby powstrzymać lub spowolnić psucie się tych produktów przez zmniejszenie szybkości lub całkowite zahamowanie mikrobiologicznych i enzymatycznych procesów powodujących psucie i obniżanie jakości produktu w konsekwencji przedłużając jego przydatność do spożycia.
Wikipedia
rzecz. konserwacja ż., konserwowanie n., konserwator m., konserwa ż.
przym. konserwatywny
Wiktionary
(1.1) środek konserwujący
Wiktionary
konserwiarnia;
1. wytwórnia konserw;
2. przestarzałe: zakład zajmujący się konserwacją czegoś
SJP.pl
1. specjalista zajmujący się konserwacją dzieł sztuki, obiektów zabytkowych itp.;
2. specjalista nadzorujący urządzenia w fabryce, odpowiadający za ich stan techniczny i dokonujący ewentualnych napraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. szt. osoba konserwująca dzieła sztuki
(1.2) adm. urzędnik nadzorujący dobrostan obiektów zabytkowych
(1.3) adm. urzędnik nadzorujący dobrostan obiektów przyrodniczych
(1.4) techn. mechanik nadzorujący pracę maszyn i ich konserwację
(1.5) daw. urzędnik broniący stanu posiadania i zarządzający dobrami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zawieźmy rzeźbę do konserwatora w Gandawie.
(1.2) Otrzymaliśmy pozwolenie konserwatora na pomalowanie tych framug.
(1.3) Na wycięcie kasztanowca pozwolił konserwator przyrody.
(1.4) Cecylia zgłosiła konserwatorowi, że żarówka w windzie znowu mruga.
(1.5) Król ustanowił konserwatorami biskupstwa swych kuzynów.
Wiktionary
rzecz. konserwatornia ż., konserwatorstwo n.
:: fż. konserwatorka ż.
przym. konserwatorski, konserwatywny
czas. konserwować
Wiktionary
(1.1) renowator, restaurator
Wiktionary
wyższa lub średnia szkoła o profilu muzycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) eduk. muz. uczelnia wyższa specjalizująca się w edukacji muzycznej i artystycznej
Wiktionary
(1.1) Pierwsze konserwatoria powstały na przełomie XVI i XVII wieku we Włoszech, gdzie początkowo były to instytucje zajmujące się edukacją muzyczną sierot.
Wiktionary
przym. konserwatoryjny
czas. konserwować
Wiktionary
1. specjalistka zajmująca się konserwacją dzieł sztuki, obiektów zabytkowych itp.;
2. specjalistka nadzorująca urządzenia w fabryce, odpowiadająca za ich stan techniczny i dokonująca ewentualnych napraw
SJP.pl
pomieszczenie przeznaczone do przechowywania i konserwacji różnych urządzeń, sprzętu itp.
SJP.pl
taki, który dotyczy konserwacji lub konserwatora, np. urząd konserwatorski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z konserwatorstwem
Wiktionary
rzecz. konserwator mos., konserwacja ż.
przym. konserwatywny
Wiktionary
1. nauka dotycząca konserwacji zabytków i dzieł sztuki;
2. rzadko: prace związane z konserwacją zabytków i dzieł sztuki; konserwacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) branża obejmująca zabezpieczanie majątku ruchomego oraz nieruchomości przed niszczeniem (m.in. w wyniku starzenia)
Wiktionary
rzecz. konserwacja ż., konserwatoryka ż., konserwator m., konserwatorka ż.
Wiktionary
związany z konserwatorium, charakterystyczny dla konserwatorium - wyższej lub średniej szkoły muzycznej, np. klasa konserwatoryjna
SJP.pl
1. członek partii konserwatywnej lub stronnictwa konserwatywnego;
2. człowiek przywiązany do tradycji i niechętny zmianom; tradycjonalista, reakcjonista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. członek partii konserwatywnej lub jej sympatyk
(1.2) książk. osoba przywiązana do tradycji i niechętna wszelkim zmianom
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛrvaˈtɨsta, AS: kõũ̯servatysta
Wiktionary
rzecz. konserwatyzm m., konserwa ż., konserwowanie n.
:: fż. konserwatystka ż.
przym. konserwatywny
przysł. konwerwatywnie
Wiktionary
(1.1) tradycjonalista; pejor. reakcjonista
(1.2) tradycjonalista, człowiek starej daty
Wiktionary
1. członkini partii konserwatywnej lub stronnictwa konserwatywnego;
2. kobieta przywiązana do tradycji i niechętna zmianom; tradycjonalistka, reakcjonistka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. członkini partii konserwatywnej lub jej sympatyczka
(1.2) osoba przywiązana do tradycji i niechętna zmianom
Wiktionary
(1.1) Otóż przyznałam się do tego, że jestem katoliczką i konserwatystką. Ale wyznałam, że ani trochę nie odpowiada mi model matrony siedzącej w garach i rodzącej dzieci „z obowiązku wobec narodu", nie realizującej się zawodowo.
Wiktionary
rzecz. konserwatyzm m., konserwa ż., konserwowanie n.
:: fm. konserwatysta m.
przym. konserwatywny
przysł. konserwatywnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób konserwatywny, zgodnie z tradycją
(1.2) w sposób konserwatywny, nie czyniąc szybkich zmian
Wiktionary
rzecz. konserwatystka mos., konserwatyzm mrz., konserwa ż., konserwatywność ż.
przym. konserwatywny
Wiktionary
(1.1) tradycyjnie
(1.2) zachowawczo
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: konserwatywny; bardziej konserwatywny
SJP.pl
1. przywiązanie do tradycji, istniejących instytucji i systemu wartości, wyrażanie niechętnego lub wrogiego stosunku do poważniejszych zmian, sprzeciwianie się nowościom; tradycjonalizm, zachowawczość, ortodoksyjność, niepostępowość;
2. cecha partii, stronnictwa, kierunku politycznego, odwołujących się w swych założeniach do ideologii konserwatyzmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bycie konserwatystą, niechęć do zmian
Wiktionary
rzecz. konserwatysta m., konserwatyzm mrz.
przysł. konserwatywnie
Wiktionary
1. przywiązany do tradycji, istniejących instytucji i systemu wartości, wyrażający niechętny lub wrogi stosunek do poważniejszych zmian, sprzeciwiający się nowościom; tradycjonalistyczny, zachowawczy, ortodoksyjny, niepostępowy;
2. dotyczący konserwatyzmu - ideologii społeczno-politycznej lub kierunku politycznego;
3. należący, odnoszący się do partii lub stronnictwa konserwatywnego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z konserwatyzmem, charakterystyczny dla konserwatyzmu lub konserwatystów
przymiotnik jakościowy
(2.1) zachowawczy, nie lubiący zmian
Wiktionary
(1.1) W małej, konserwatywnej społeczności był on szykanowany z uwagi na transpłciowość, więc rodzina, dbając o zdrowie psychiczne dzieci, podjęła decyzję o przeprowadzce.
(1.1) Opowiadam im o wybuchu islamofobii w Polsce, o tym, że stała się popularną strawą umysłową dla konserwatywnej i nawet liberalnej części inteligencji.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛrvaˈtɨvnɨ, AS: kõũ̯servatyvny
Wiktionary
rzecz. konserwatyzm m., konserwatysta m., konserwatystka ż., konserwa ż., konserwowanie n., zakonserwowanie n., konserwant m., konserwator m., konserwatorka ż., konserwacja ż.
czas. konserwować ndk., zakonserwować dk.
przym. konserwowy, konserwatorski
przysł. konserwatywnie
Wiktionary
(1.1) tradycjonalistyczny
(2.1) zakrzepły, zasklepiały, zastygły
Wiktionary
1. przywiązanie do tego, co dawne i niechęć do zmian; zachowawczość;
2. ideologia broniąca tradycyjnego ładu społecznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) postawa cechująca się przywiązaniem do tradycji, a niechęcią do zmian;
(1.2) polit. kierunek w polityce, popierający konserwatyzm (1.1)
(1.3) socjol. kierunek w myśli społecznej, mówiący o nieusuwalności zła z historii i życia człowieka
(1.4) jęz. postawa językowa, wg której nie powinno się wprowadzać innowacji językowych;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛrˈvatɨsm̥, AS: kõũ̯servatysm̦
Wiktionary
rzecz. konserwatywność ż., konserwa ż., konserwatysta m., konserwatystka ż., konserwator m., konserwatorka ż., konserwacja ż.
czas. konserwować ndk., zakonserwować dk.
przym. konserwatywny, konserwacyjny
przysł. konserwatywnie
Wiktionary
(1.1) przest. reakcjonizm, wstecznictwo, zachowawczość, tradycjonalizm
Wiktionary
konserwarnia;
1. wytwórnia konserw;
2. przestarzałe: zakład zajmujący się konserwacją czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konserwować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛrvɔˈvãɲɛ, AS: kõũ̯servovãńe
Wiktionary
czas. konserwować ndk., zakonserwować dk.
rzecz. konserwatystka mos., konserwant mrz., konserwatysta mos., konserwacja, konserwator, konserwatorka, konserwa
przym. konserwowy, konserwatywny
Wiktionary
(1.1) konserwacja
Wiktionary
1. utrwalać produkt spożywczy, przygotowywać go do dłuższego przechowywania; puszkować, wekować;
2. zabezpieczać za pomocą specjalnych środków zabytki, dzieła sztuki itp. przed niszczeniem i utratą wartości;
3. konserwować się:
a) ulegać konserwowaniu, nie psuć się, nie niszczyć się ;
b) w odniesieniu do człowieka: dbać, troszczyć się o siebie; trzymać się
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. zakonserwować)
(1.1) chronić coś przed zniszczeniem za pomocą odpowiednich środków; utrzymywać we właściwym stanie
Wiktionary
(1.1) Zegarmistrzowie mogą zarówno produkować własne zegarki, jak i naprawiać oraz konserwować inne zegarki.
(1.1) Jedzenie konserwowane aminami czy saletrą wpływa niekorzystnie na funkcje trzustki i może wywoływać jej schorzenia.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɛrˈvɔvat͡ɕ, AS: kõũ̯servovać
Wiktionary
rzecz. konserwacja ż., konserwa ż., konserwator m., konserwatorium n., konserwowanie n., konserwatyzm mrz.
przym. konserwatywny
Wiktionary
(1.1) chronić
Wiktionary
występujący w postaci konserwy - odpowiednio utrwalonego produktu spożywczego; konserwowany, puszkowany, wekowany
SJP.pl
1. taki, który służy do utrwalania produktów spożywczych, przygotowuje je do dłuższego przechowywania, np. preparat konserwujący;
2. taki, który zabezpiecza zbytki, dzieła sztuki itp. przed niszczeniem, psuciem się i utratą wartości, np. środek konserwujący
SJP.pl
z francuskiego: dozorca domu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) dozorca domu, gospodarz domu — szczególnie we Francji
Wiktionary
Konsjerż ( concierge, dozorca) – dozorca domu i odźwierny w kamienicach i hotelach. We współczesnych luksusowych hotelach również pracownik, którego zadaniem jest załatwianie najróżniejszych spraw dla gości – rezerwacji biletów teatralnych, stolików w restauracjach, doradzanie i organizowanie rozrywek, rezerwacja środków transportu itd.
Wikipedia
rzecz. concierge m.
:: fż. konsjerżka ż.
Wiktionary
z francuskiego: dozorczyni domu
SJP.pl
1. pobór do wojska, branie rekruta;
2. dawniej: spis, wykaz, lista
SJP.pl
dotyczący konskrypcji
SJP.pl
1. ozdobny stolik umieszczany zwykle pod lustrem jako podstawa pod zegar, wazon itp., używany głównie na przełomie XVII-XVIII wieku;
2. ozdobny wspornik architektoniczny lub podstawa rzeźby, zwykle w formie woluty;
3. konstrukcja wspierająca w różnych maszynach i urządzeniach, przymocowana do ściany pionowej, słupa itp.; wspornik;
4. pulpit w studiu radiowym lub w dyskotece z wmontowanym sprzętem grającym;
5. blat, na którym znajdują się dźwignie, przyciski oraz aparatura kontrolna do sterowania innymi urządzeniami;
6. w informatyce: urządzenie umożliwiające komunikację z komputerem i kontrolowanie przebiegu jego operacji;
7. urządzenie elektroniczne umożliwiające granie w gry komputerowe;
8. obligacja powstała z połączenia kilku różnych pożyczek, w celu ujednolicenia form i terminów płatności, zmiany stopy procentowej itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. blat lub tablica z elementami sterującymi
(1.2) techn. zestaw cyfrowych urządzeń multimedialnych do gier, odtwarzania muzyki, filmów itp.;
(1.3) mały stolik przyścienny;
(1.4) archit. ozdobny wspornik podpierający balkon, rzeźbę, gzyms itp.;
(1.5) inform. tryb wprowadzania poleceń do komputera w postaci komend wpisywanych z klawiatury
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Podnosi wzrok znad walizki między nogami i zagląda do kokpitu, gdzie asystentka wraz z pilotem garbią się nad główną konsolą.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsɔla, AS: kõũ̯sola
Wiktionary
rzecz. konsoleta ż.
:: zdrobn. konsolka ż.
przym. konsolowy
Wiktionary
(1.5) wiersz poleceń
Wiktionary
1. pociecha, pocieszenie;
2. dawniej: stypa, poczęstunek po pogrzebie;
3. przenośnie: dzieci, pociechy, potomstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. akt lub proces pocieszania kogoś, przynoszenia ukojenia i podnoszenia na duchu
(1.2) spotkanie z poczęstunkiem po pogrzebie
Wiktionary
(1.1) Wyrażone przez Justynę słowa przyniosły mi konsolację w trudnych chwilach.
Wiktionary
przym. konsolacyjny
Wiktionary
(1.1) pociecha, pocieszenie
(1.2) stypa
Wiktionary
dotyczący konsolacji
SJP.pl
rodzaj państwowych papierów wartościowych, najbardziej rozpowszechnionych w Anglii
SJP.pl
Konsole – emulator terminali wyposażony w zakładki. Napisany został przez Larsa Doelle w C++. Rozprowadzany jest na licencji GPL w wersji 2. Konsole jest częścią składową KDE.
Wikipedia
urządzenie elektroakustyczne do opracowywania sygnału dźwiękowego; mikser, stół mikserski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. stół mikserski w studiu radiowym lub telewizyjnym, pulpit realizatora dźwięku;
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɔˈlɛta, AS: kõũ̯soleta
Wiktionary
rzecz. konsola ż.
Wiktionary
(1.1) stół mikserski, konsola mikserska, mikser
Wiktionary
1. zjednoczenie, zespolenie, połączenie (się) w całość;
2. w psychologii: utrwalenie nabytych informacji w mózgu;
3. w geologii: zagęszczenie gruntu pod obciążeniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proces integrowania różnych elementów w celu osiągnięcia jednolitości i spójności w obrębie danej grupy lub struktury;
(1.2) bank. proces zastąpienia kilku pożyczek jedną z ujednoliconymi warunkami spłaty;
(1.3) transp. proces łączenia niewielkich przesyłek w celu transportu ich w jednym kontenerze;
(1.4) psych. proces utrwalania informacji w mózgu;
(1.5) polit. proces umacniania i stabilizacji systemu demokratycznego;
(1.6) inform. proces łączenia skompilowanych modułów i tworzenia pliku wykonywalnego lub innego pliku obiektowego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po wielu negocjacjach i wspólnych wysiłkach, konsolidacja partii politycznej doprowadziła do jednolitej strategii i spójnego stanowiska wobec kluczowych kwestii społecznych.
(1.2) Konsolidacja studenckich pożyczek ułatwiła nieco absolwentowi spłatę zadłużenia.
(1.3) Przeprowadziliśmy konsolidację przesyłek, co pozwoliło nam zoptymalizować koszty transportu.
(1.4) Za proces konsolidacji odpowiedzialny jest m.in. neuron.
(1.5) Konsolidacja następuje po tranzycji ustrojowej, a kończy się zazwyczaj wyborami lub referendum.
(1.6) Podczas konsolidacji do pliku wynikowego mogą być dołączone odpowiednie nagłówki.
Wiktionary
(1.1) integracja, połączenie
(1.6) linkowanie
Wiktionary
dotyczący konsolidacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konsolidować.
Wiktionary
1. jednoczyć, łączyć, zespalać; umacniać, utrwalać, integrować;
2. w ekonomii: zabezpieczać kredyty państwowe przez konsolidację
SJP.pl
zdrobnienie od: konsola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: konsola
(1.2) mała konsola
Wiktionary
rzecz. konsola ż.
Wiktionary
urządzenie będące połączeniem przenośnej konsoli do gier i telefonu komórkowego
SJP.pl
potocznie: osoba używająca konsoli do gier
SJP.pl
1. rym niedokładny;
2. harmonijne współbrzmienie co najmniej dwu dźwięków różnej wysokości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. rym niedokładny, polegający tylko na współbrzmieniu spółgłosek po ostatniej akcentowanej samogłosce (np. grabarz — grabież, pacierz — chociaż)
(1.2) muz. harmonijne współbrzmienie dźwięków różnej wysokości;
Wiktionary
Zobacz też: Konsonans (literatura).
Konsonans (łac. "consonans") – interwał uważany za zgodnie (przyjemnie) brzmiący. Jest to współbrzmienie (konsonans harmoniczny) lub następstwo (konsonans melodyczny) przynajmniej dwóch dźwięków, które słuchowo jest odczuwane jako zgodne. Wszystkie interwały zwiększone bądź zmniejszone, mogące enharmonicznie przypominać konsonanse, należą do dysonansów.
Wikipedia
(1.2) W obrębie jednej oktawy pryma, kwarta, kwinta i oktawa są konsonansami doskonałymi, zaś tercja i seksta nazywane są konsonansami niedoskonałymi.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsɔ̃nãw̃s, AS: kõũ̯sõnãũ̯s
Wiktionary
przymiotnik od: konsonans
SJP.pl
w językoznawstwie: spółgłoska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. dźwięk języka mówionego powstający poprzez zablokowanie przepływu powietrza w aparacie mowy
Wiktionary
(1.1) Który z konsonantów występuje we wszystkich językach Kaukazu?
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsɔ̃nãnt, AS: kõũ̯sõnãnt
Wiktionary
rzecz. konsonantyzacja ż., konsonantyzm mrz., konsonantyzowanie n.
czas. konsonantyzować ndk., konsonantyzować się ndk., skonsonantyzować dk.
przym. konsonantyczny
Wiktionary
(1.1) spółgłoska
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. związany z konsonantem, dotyczący konsonantu
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɔ̃nãnˈtɨt͡ʃnɨ, AS: kõũ̯sõnãntyčny
Wiktionary
rzecz. konsonantyzm mrz., konsonant mrz., konsonantyzacja ż.
czas. konsonantyzować, skonsonantyzować
Wiktionary
(1.1) spółgłoskowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. przejście samogłoski w spółgłoskę
Wiktionary
(1.1) Podwyższanie artykulacji samogłosek może prowadzić do ich konsonantyzacji, tj. przejścia w spółgłoski.
Wiktionary
rzecz. konsonant mrz., konsonantyzm mrz., konsonantyzowanie n.
czas. konsonantyzować ndk., konsonantyzować się ndk., skonsonantyzować dk.
przym. konsonantyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. ogół konsonantów danego języka
Wiktionary
rzecz. konsonant mrz., konsonantyzacja ż., konsonantyzowanie n.
czas. konsonantyzować ndk., konsonantyzować się ndk., skonsonantyzować dk.
przym. konsonantyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. przekształcanie się w spółgłoskę
Wiktionary
rzecz. konsonantyzm mrz., konsonant mrz., konsonantyzacja ż., skonsonantyzowanie n.
czas. skonsonantyzować, konsonantyzować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonsonantyzować)
(1.1) jęz. o samogłosce przechodzić w spółgłoskę
czasownik zwrotny niedokonany konsonantyzować się (dk. skonsonantyzować się)
(2.1) jęz. o samogłosce stawać się spółgłoską
Wiktionary
rzecz. skonsonantyzowanie n., konsonant mrz., konsonantyzacja ż., konsonantyzm mrz., konsonantyzowanie n.
czas. skonsonantyzować dk.
przym. konsonantyczny
Wiktionary
→ konsorcjum; konsorcyjny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący konsorcjum, związany z konsorcjum
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɔrˈt͡sʲjalnɨ, AS: kõũ̯sorcʹi ̯alny
Wiktionary
rzecz. konsorcjum
Wiktionary
uczestnik konsorcjum, związku przedsiębiorstw zawartego w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia
SJP.pl
związek kilku przedsiębiorstw zawarty w celu dokonania wspólnego przedsięwzięcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zarz. związek kilku przedsiębiorstw zawarty w celu dokonania wspólnego przedsięwzięcia;
Wiktionary
Konsorcjum ( consortium „współudział”, od con- „współ-” i sors „część, dola, udział”) – porozumienie samodzielnych podmiotów, którego celem jest ich zobowiązanie się do wspólnej realizacji określonego zadania.
Konsorcja są tworzone najczęściej w przypadku dużych lub ryzykownych przedsięwzięć.
Wikipedia
IPA: kɔ̃w̃ˈsɔrt͡sʲjũm, AS: kõũ̯sorcʹi ̯ũm
Wiktionary
przym. konsorcjalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konspekt
Wiktionary
(1.1) To nie konspekt, lecz tylko mały konspekcik.
Wiktionary
rzecz. konspekt m.
Wiktionary
krótki zarys, szkic czegoś, obejmujący najważniejsze elementy; streszczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zarys, plan, szkic wykładu, utworu
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃w̃spɛkt, AS: kõũ̯spekt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. konspekcik mrz.
czas. konspektować ndk., skonspektować dk.
przym. konspektowy
Wiktionary
(1.1) szkic, streszczenie
Wiktionary
robić zarys utworu, wykładu itp. ujęty w punktach
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. skonspektować)
(1.1) robić czegoś konspekt
Wiktionary
rzecz. konspekt mrz.
przym. konspektowy
Wiktionary
przymiotnik od: konspekt
SJP.pl
potoczne określenie konspiracji
SJP.pl
1. tajna, nielegalna działalność polityczna lub rewolucyjna; spiskowanie; konspirowanie;
2. tajna organizacja; sprzysiężenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) tajna, nielegalna działalność przeciwko istniejącej władzy
(1.2) tajna organizacja, także. jej członkowie
Wiktionary
Konspiracja ( conspiratio), podziemie, spisek – ogólnie: tajemnica lub tajna organizacja; w dziedzinie politycznej, wojskowości, przedsiębiorczości i innych, tajna działalność skierowana przeciwko istniejącej władzy, konkurencji gospodarczej, obywatelom, okupantom i innym, prowadzona przez organizacje polityczne, przedsiębiorstwa, organizacje pozarządowe, organizacje zbrojne i inne.
Wikipedia
rzecz. konspirator m., konspiratorka ż., konspiracjonista m., konspiracjonistka ż., konspirant m., konspiratorstwo n., konspira ż., konspiracyjność ż., konspirowanie n.
:: zdrobn. konspiracyjka ż.
czas. konspirować ndk.
przym. konspiracyjny, konspiratorski
przysł. konspiracyjnie, konspiratorsko
Wiktionary
(1.1) konspiratorstwo, podziemie; pot. konspira
(1.2) podziemie; pot. konspira
Wiktionary
osoba, ktora wierzy w teorie spiskowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik, głosiciel teorii spiskowych
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃spʲirat͡sʲjɔ̇̃ˈɲista, AS: kõũ̯spʹiracʹi ̯o̊̃ńista
Wiktionary
rzecz. konspiracja ż., konspira ż., konspirowanie n.
:: fż. konspiracjonistka ż.
czas. konspirować ndk.
przym. konspiracyjny, konspiratorski
przysł. konspiracyjnie
Wiktionary
teoria spiskowa; konspirologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konspiracyjne; cecha tych, którzy są konspiracyjni
Wiktionary
rzecz. konspiracja ż.
przym. konspiracyjny, konspiratorski
przysł. konspiracyjnie
Wiktionary
1. tajny, podziemny, spiskowy;
2. przenośnie: towarzyszący ukrywaniu czegoś przed kimś, np. głos konspiracyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z konspiracją, dotyczący konspiracji
(1.2) towarzyszący zatajaniu, ukrywaniu czegoś przed kimś
Wiktionary
(1.1) Jako oficer rezerwy Moczarski przebył na froncie kampanię wrześniową, a natychmiast po klęsce, kiedy się Polska zawaliła pod naporem wojennej machiny Hitlera, rozpoczął działalność konspiracyjną.
Wiktionary
rzecz. konspiracja ż., konspirator m., konspiratorka ż., , konspiracjonista m., konspirant m., konspira ż., konspiratorstwo n., konspiracyjność ż., konspirowanie n.
czas. konspirować ndk.
przym. konspiratorski
przysł. kospiracyjnie, konspiratorsko
Wiktionary
(1.1) konspiratorski, podziemny, spiskowy, tajny
Wiktionary
członek tajnej organizacji działającej przeciwko istniejącej władzy; działacz konspiracyjny, konspirator, spiskowiec
SJP.pl
członkini tajnej organizacji działającej przeciwko istniejącej władzy; działaczka konspiracyjna, konspiratorka
SJP.pl
członek tajnej organizacji działającej przeciwko istniejącej władzy; działacz konspiracyjny, konspirant, spiskowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczestnik konspiracji
Wiktionary
(1.1) Jednych życie rewolucyjne pochłania całkowicie, czyniąc z nich zawodowych konspiratorów; drugich wciąga ono w swój wir częściowo, modyfikując i zastosowując do swych wymagań ich życie prywatne.
Wiktionary
rzecz. konspiracja ż., konspiratorstwo n., konspira ż., konspirowanie n.
:: fż. konspiratorka ż.
czas. konspirować ndk.
przym. konspiracyjny, konspiratorski
przysł. konspiracyjnie
Wiktionary
(1.1) spiskowiec, zaprzysiężony
Wiktionary
członkini tajnej organizacji działającej przeciwko istniejącej władzy; działaczka konspiracyjna, konspirantka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konspiratorami, dotyczący konspiratorów; właściwy konspiratorom
Wiktionary
rzecz. konspiracja ż., konspirator m., konspiratorka ż., konspiracjonista m., konspirant m., konspira ż., konspiratorstwo n., konspiracyjność ż., konspirowanie n.
czas. konspirować ndk.
przym. konspiracyjny
przysł. kospiracyjnie, konspiratorsko
Wiktionary
teoria spiskowa; konspiracjonizm
SJP.pl
1. porozumiewać się potajemnie, knuć coś; spiskować, zmawiać się, sprzysięgać się;
2. przenośnie: ukrywać, zatajać coś przed kimś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakonspirować)
(1.1) trzymać w ukryciu
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakonspirować)
(2.1) zmawiać się w ukryciu przeciwko komuś, np. obecnej władzy
czasownik zwrotny niedokonany konspirować się (dk. zakonspirować się)
(3.1) ukrywać swoje zamiary lub tożsamość; otaczać się tajemnicą
Wiktionary
rzecz. konspirator mos., konspiracjonista mos., konspirowanie n., konspiracja ż.
przym. konspiracyjny, konspiratorski
Wiktionary
(1.1) taić, ukrywać
(2.1) spiskować
(3.1) maskować się
Wiktionary
stopień w policji brytyjskiej
SJP.pl
Konstabl, z łac. „comes stabuli” – stopień lub stanowisko w wymiarze sprawiedliwości bądź administracji wielu krajów. Znaczenie pojęcia jest bardzo szerokie i różni się zależnie od okresu historycznego i regionu geograficznego.
Wikipedia
port handlowy Rumunii nad Morzem Czarnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Rumunii, port nad Morzem Czarnym, stolica okręgu;
(1.2) geogr. adm. okręg we wschodniej Rumunii, nad Morzem Czarnym;
Wiktionary
Konstanca ( Constanța, Κωνστάντζας, Constantiana), do IV wieku Tomi ( Τόμοι, Tomis) – największy port handlowy Rumunii, leżący nad Morzem Czarnym, a także stolica okręgu administracyjnego Konstanca. Powierzchnia: 124,89 km², populacja: 284 tys. mieszkańców (2011).
Wikipedia
przym. konstancki
Wiktionary
(1.1) hist. Tomis (do IV wieku)
Wiktionary
wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miejscowość
SJP.pl
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|
Wikipedia
(1.1) Od 21 lat mieszkamy w Konstancinie-Jeziornie.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stãɲt͡ɕĩnʲ‿jɛ̇ˈʑɔrna, AS: kõũ̯stãńćĩnʹ‿i ̯ėźorna
Wiktionary
mieszkaniec Konstancina-Jeziorny (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Konstancina-Jeziorny
Wiktionary
rzecz.
:: fż. konstancinianka ż.
przym. konstanciński
Wiktionary
mieszkanka Konstancina-Jeziorny (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Konstancina-Jeziorny
Wiktionary
rzecz.
:: fm. konstancinianin mos.
przym. konstanciński
Wiktionary
przymiotnik od: Konstancin-Jeziorna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący Konstancina-Jeziorny, związany ze Konstancinem-Jeziorną
Wiktionary
rzecz. konstancinianin mos., konstancinianka ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) geogr. miasto w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia;
(1.3) geogr. część miasta Ozorków, w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Ozorków
(1.4) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie borszczowskim, w obwodzie tarnopolskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pani Konstancja przynosi koszyk z kolorowymi pisankami.
(1.2) Ślub wzięli w Konstancji 13 sierpnia 1787 roku.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstãnt͡sʲja, AS: kõũ̯stãncʹi ̯a
Wiktionary
(1.2)
:: przym. konstancjański, konstancki
(1.3)
:: rzecz. konstancjanin mos., konstancjanka ż.
Wiktionary
(1.2) stpol. Kostnica
Wiktionary
przymiotnik od: Konstancja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Konstancją, dotyczący Konstancji (miasta w Niemczech)
Wiktionary
rzecz. Konstancja ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Konstancjusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa "constans" oznaczającego „stały”, „prawidłowy”. Jego patronem jest św. Konstancjusz, biskup (II wiek).
Wikipedia
(1.1) Świętych męczenników Aleksandra i Konstancjusza liturgia wspomina 5 października.
Wiktionary
Konstancjusz z małżonką; Konstancjuszowie
SJP.pl
Konstancjusz z małżonką; Konstancjuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Konstancjusza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik od: Konstancja (miasto w Rumunii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z Konstancą, dotyczący Konstancy
(1.2) geogr. hist. związany z Konstancją, dotyczący Konstancji
Wiktionary
rzecz. Konstanca ż., Konstanca ż., Konstancja ż.
Wiktionary
(1.2) współcz. konstancjański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
(1.1) Najbardziej znanym w Polsce greckim poetą nowożytnym, jest Konstandinos Kawafis.
Wiktionary
rzecz. Konstanty m., Konstantyn m.
:: zdrobn. Kosta m., Kostas m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Świętego Konstansa z Trewiru wspominamy 5 października.
Wiktionary
element trwały, zachowujący swą niezmienność wśród elementów zmiennych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. element stały, trwały
Wiktionary
(1.1) Badając topoi jako konstanty literatury, wyodrębniając owe topoi na podstawie trwałych elementów ich struktury i na te elementy przede wszystkim zwracając uwagę, Curtius badał tylko znaczenie konwencjonalne topoi.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstãnta, AS: kõũ̯stãnta
Wiktionary
rzecz. konstatacja ż.
czas. konstatować ndk.
Wiktionary
stop miedzi i niklu, wykorzystywany do wyrobu oporników
SJP.pl
Konstantan – stop miedzi 60% i niklu 40%, charakteryzujący się stałą rezystywnością (znikomą zależnością oporu od temperatury). Używany jako drut oporowy w niskich temperaturach, jako jeden z drutów termopar typu E i typu T; do wyrobu tensometrów drutowych.
Wikipedia
przymiotnik od: konstantan
SJP.pl
rosyjskie imię męskie
SJP.pl
Konstantin ( Константин) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Wielkie Tyrnowo, w gminie Elena. W 2024 roku liczyła 1101 mieszkańców.
Wikipedia
Konstanty z małżonką; Konstantowie
SJP.pl
Konstanty z małżonką; Konstantostwo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Konstantego lub z nim związany
SJP.pl
element trwały, zachowujący swą niezmienność wśród elementów zmiennych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Konstanty, Konstantyn – imię męskie, które wywodzi się od łacińskiego przydomka "Constantinus", pochodzącego od constans znaczącego „stały, stateczny, konsekwentny”. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest Konstantyna lub Konstancja. W Polsce imię znane co najmniej od XV wieku.
Wikipedia
(1.1) Konstanty wprowadził się do Rudy z całą rodziną.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstãntɨ, AS: kõũ̯stãnty
Wiktionary
rzecz. Konstandinos mos., Kostas mos., Konstantynowicz mos., Konstantyna ż.
Wiktionary
imię wielu władców starożytności i średniowiecza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Według przekazu Euzebiusza z Cezarei przed bitwą przy moście Mulwijskim Konstantyn miał wizję, która pozwoliła mu odnieść zwycięstwo.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstãntɨ̃n, AS: kõũ̯stãntỹn
Wiktionary
rzecz. Konstandinos mos., Kostas mos., Konstantynowicz mos., Konstantyna ż.
przym. konstantyński
Wiktionary
1. miasto w północno-wschodniej Algierii;
2. wieś w województwie łódzkim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) geogr. miasto w północno-wschodniej Algierii;
(1.3) geogr. adm. prowincja w północno-wschodniej Algierii
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: Konstantyn
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Konstanty mos., Konstantyn mos., Konstantynopol mrz.
przym. konstantyński
Wiktionary
nazwa miasta Stambuł (rzadziej: Istambuł) w latach 324-1453, w latach 1453-1930 nazwy Konstantynopol i Stambuł używane zamiennie, w starożytności - Bizancjum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. dawna nazwa Stambułu;
Wiktionary
Konstantynopol ( Κωνσταντινούπολις) – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica Cesarstwa Rzymskiego, w latach 395–1453 stolica Cesarstwa Bizantyńskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261), stolica Imperium Osmańskiego w latach 1453–1922. Od 1930 miasto nazywa się Stambuł.
Wikipedia
(1.1) Konstantynopol to dawna stolica cesarstwa bizantyjskiego.
(1.1) Cesarz Konstantyn I Wielki przeniósł stolicę swego cesarstwa z Rzymu do Konstantynopola.
(1.1) To Odoaker obalił ostatniego cesarza zachodniorzymskiego, a insygnia cesarskie wysłał do Konstantynopola.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stãntɨ̃ˈnɔpɔl, AS: kõũ̯stãntỹnopol
Wiktionary
rzecz. Konstantyna ż., konstantynopolitańczyk mos., konstantynopolitanka ż.
przym. konstantynopolitański
Wiktionary
(1.1) współcz. Stambuł; hist. Bizancjum, Carogród
Wiktionary
mieszkanka Konstantynopola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Konstantynopola
Wiktionary
(1.1) Zatrzymał się u pewnej konstantynopolitanki nad zatoką.
Wiktionary
rzecz. Konstantynopol m.
:: fm. konstantynopolitańczyk m., konstantynopolitanin m.
przym. konstantynopolitański
Wiktionary
(1.1) carogrodzianka, bizantynka, bizantyjka
Wiktionary
mieszkaniec Konstantynopola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Konstantynopola
Wiktionary
(1.1) Wielu konstantynopolitańczyków zginęło, broniąc swoich kościołów.
Wiktionary
rzecz. Konstantynopol m.
:: fż. konstantynopolitanka ż.
przym. konstantynopolitański
Wiktionary
(1.1) bizantyńczyk, bizantyjczyk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sztucznie utworzone słowo, mające być w zamierzeniu najdłuższym wyrazem polskim i oznaczające rzekomo: młoda mieszkanka miasta Konstantynopol (współcz. Stambuł)
Wiktionary
(1.1) Mała konstantynopolitańczykowianeczka tańczy na moście nad Bosforem.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stãntɨ̃nɔpɔlʲitãj̃n͇t͡ʃɨkɔvʲjãˈnɛt͡ʃka, AS: kõũ̯stãntỹnopolʹitãĩ ̯ṇčykovʹi ̯ãnečka
Wiktionary
przymiotnik od: Konstantynopol
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Konstantynopola, związany z Konstantynopolem
Wiktionary
(1.1) W połowie lipca zawarto konstantynopolitański układ pokojowy.
Wiktionary
rzecz. Konstantynopol mrz., konstantynopolitańczyk mos., konstantynopolitanka ż.
Wiktionary
(1.1) bizantyjski, bizantyński
Wiktionary
mieszkaniec Konstantynowa, Konstantynowa Łódzkiego
SJP.pl
mieszkanka Konstantynowa, Konstantynowa Łódzkiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) syn Konstantyna lub Konstantego
Wiktionary
(1.1) Kniaź Wasyl Konstantynowicz Czartoryski był protoplastą rodu Czartoryskich.
Wiktionary
rzecz. Konstantyn m., Konstanty m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Konstantynów, Konstantynów Łódzki
SJP.pl
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. osiedle w Warszawie;
3. wieś na Białorusi;
4. miasteczko na Litwie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto na wschodniej Ukrainie, położone w obwodzie donieckim;
Wiktionary
Konstantynówka ( Костянтинівка, Константиновка) – miasto w obwodzie donieckim na Ukrainie.
Wikipedia
przym. konstantynówecki
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z osobą o imieniu Konstantyn, w szczególności władcą, np. Konstantynem I Wielkim
(1.2) związany z Konstantyną, dotyczący Konstantyny (miasta w Algierii)
Wiktionary
(1.1) Model takiego układu nazywany jest niekiedy katolicyzmem konstantyńskim, od imienia rzymskiego cesarza (…)
(1.2) W czasach kolonialnych językami berberskimi mówiło 27 proc. ludności w departamencie konstantyńskim, 34 w algierskim i tylko 1 proc. w departamencie orańskim.
Wiktionary
rzecz. Konstantyn mos., Konstantyna ż.
Wiktionary
Konstanty z małżonką; Konstantostwo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ustalenie, dostrzeżenie, stwierdzenie jakiegoś faktu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. stwierdzenie danego faktu
Wiktionary
czas. konstatować ndk.
rzecz. konstanta ż.
Wiktionary
(1.1) stwierdzenie, uwaga
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konstatować.
Wiktionary
czas. konstatować ndk.
Wiktionary
stwierdzać, spostrzegać, ustalać jakiś fakt
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonstatować)
(1.1) książk. stwierdzać zaistnienie jakiegoś faktu, zdarzenia; ustalać coś
Wiktionary
(1.1) Anatol wrócił do Prefektury z paszportem i tu grubas konstatuje, że i w paszporcie rok 1918 jest wydrapany i zamieniony na 1919.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃staˈtɔvat͡ɕ, AS: kõũ̯statovać
Wiktionary
rzecz. konstanta ż., konstatacja ż., konstatowanie n., skonstatowanie n.
czas. skonstatować dk.
Wiktionary
gwiazdozbiór; układ; stan rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwiazdozbiór
(1.2) przen. układ, położenie, stan rzeczy
Wiktionary
(1.1) Konstelacja Wielkiej Niedźwiedzicy jest bardzo łatwa do rozpoznania na niebie półkuli północnej.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɛˈlat͡sʲja, AS: kõũ̯stelacʹi ̯a
Wiktionary
(1.2) konfiguracja
Wiktionary
dotyczący konstelacji
SJP.pl
zmieszanie; zakłopotanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan osłupienia spowodowany nieoczekiwanym zwrotem sytuacji, w której znajduje się osoba „skonsternowana”; uczucie strachu spowodowane nieprzewidywalnością dalszego przebiegu sytuacji
Wiktionary
(1.1) Wśród dostojników nastąpiła lekka konsternacja.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɛrˈnat͡sʲja, AS: kõũ̯sternacʹi ̯a
Wiktionary
czas. konsternować, skonsternować
przym. skonsternowany
Wiktionary
(1.1) zmieszanie, zażenowanie, zakłopotanie, strach, popłoch, konfuzja
Wiktionary
wprawiać w zakłopotanie; konfundować, żenować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonsternować)
(1.1) książk. wprawiać w zakłopotanie
czasownik zwrotny niedokonany konsternować się (dk. skonsternować się)
(2.1) książk. czuć zakłopotanie
Wiktionary
(1.1) Nagłe zainteresowanie się religią żydowską gwiazdy światowej estrady konsternuje jednak rabinów.
Wiktionary
rzecz. konsternacja ż., konsternowanie n., skonsternowanie n.
czas. skonsternować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) układ elementów, sposób ich powiązania
(1.2) proces budowania, konstruowania
(1.3) mat. metoda wykreślania figur geometrycznych określonym sposobem, określonymi przyrządami
(1.4) jęz. zestawienie jednostek o zgodnych funkcjach gramatycznych;
Wiktionary
Konstrukcja (układ konstrukcyjny) – obiekt powstały w wyniku wzajemnego powiązania wielu elementów (części) składowych w celu zbudowania pewnej strukturalnej i niepodzielnej całości.
W ujęciu ogólnym rozróżnia się dwa zasadnicze typy konstrukcji:
Konstrukcje budowlane klasyfikuje się zazwyczaj według zasadniczych typów elementów tych konstrukcji:
Wikipedia
(1.1) W ogóle narzucił sobie twardą dyscyplinę. Wyjąwszy momenty, kiedy spotykał się z kolegami na meczu czy w kinie, zajmował swój umysł sprawami wyższego rzędu, głównie fizyką, którą studiował dla czystej przyjemności oraz tajnikami konstrukcji telewizorów, które naprawiał dla pieniędzy.
(1.2) Trzeba zrobić jakąś konstrukcję tego budynku.
(1.3) Drogie dzieci, zróbcie konstrukcję sześcioboku foremnego.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstrukt͡sʲja, AS: kõũ̯strukcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konstruktor m., konstruktorka ż., konstruowanie n., skonstruowanie n., konstruktywizm m., rekonstrukcja ż., konstruktywność ż.
czas. konstruować ndk., skonstruować dk.
przym. konstrukcyjny, konstruktorski, konstruktywistyczny
przysł. konstrukcyjnie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) pod względem budowy
Wiktionary
rzecz. konstruowanie n., konstrukcja ż.
przym. konstrukcyjny
Wiktionary
dotyczący konstrukcji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący konstrukcji, związany z konstrukcją
Wiktionary
(1.1) Na plac budowy przywieziono elementy konstrukcyjne dźwigu.
(1.1) Jeszcze rozsądniej, ciekawiej od strony konstrukcyjnej, zabezpieczono zespół napędowy przed emisją nadmiaru podczerwieni.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃strukˈt͡sɨjnɨ, AS: kõũ̯strukcyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. konstruktywność ż., konstrukcja ż., dekonstrukcja ż., konstruktor m., konstruktorka ż., konstruowanie n., rekonstrukcja ż.
czas. konstruować, dekonstruować, rekonstruować, skonstruować, przekonstruować
przym. konstruktywny, dekonstrukcyjny
przysł. konstrukcyjnie
Wiktionary
w filozofii: logiczny wytwór umysłu
SJP.pl
Konstrukt – w teorii Kelly’ego sposób postrzegania, konstruowania lub interpretowania zdarzeń.
Wikipedia
specjalista opracowujący konstrukcję urządzeń technicznych, budynków, mostów itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś zajmujący się konstruowaniem czegoś, np. inżynier projektujący budynki
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) inform. procedura inicjująca obiekt po jego utworzeniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Projektowaniem budynków zajmują się konstruktorzy, architekci oraz instalatorzy.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈstruktɔr, AS: kõũ̯struktor
Wiktionary
rzecz. konstrukcja ż., dekonstrukcja ż., konstrukt m., konstruowanie n., skonstruowanie n., dekonstruowanie n., rekonstruowanie n., zrekonstruowanie n., rekonstruktor m.
:: fż. konstruktorka ż.
czas. konstruować ndk., skonstruować dk., dekonstruować ndk., rekonstruować ndk., zrekonstruować dk.
przym. konstrukcyjny, konstruktorski, rekonstrukcyjny, dekonstrukcyjny
Wiktionary
specjalistka opracowująca konstrukcję urządzeń technicznych, budynków, mostów itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konstruktorem, dotyczący konstruktora
Wiktionary
rzecz. konstruktor mos., konstrukcja ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) szt. liter. dotyczący konstruktywizmu, związany z konstruktywizmem
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃struktɨvʲiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: kõũ̯struktyvʹistyčny
Wiktionary
rzecz. konstruktywność ż., konstruktywista m., konstruktywistka ż., konstruktywizm m., konstrukcja ż.
przysł. konstruktywistycznie
Wiktionary
kierunek w sztuce, literaturze oraz architekturze, powstały w Rosji w latach dwudziestych XX wieku, w którym obecny był kult techniki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szt. kierunek w sztuce abstrakcyjnej zapoczątkowany w 1913 roku w Rosji i głoszący syntezę sztuki, nauki i wiedzy technicznej;
(1.2) liter. kierunek w literaturze rosyjskiej, który głosił kult techniki i przemysłu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. konstruktywność ż., konstruktywista m., konstruktywistka ż., konstrukcja ż.
czas. konstruować ndk.
przym. konstruktywistyczny
przysł. konstruktywistycznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: konstruktywnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: konstruktywny
SJP.pl
sposób myślenia umożliwiający dochodzenie do prawidłowych wniosków tworzących jakaś nową rzeczywistość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest konstruktywne
Wiktionary
rzecz. konstrukcja ż., konstruktor m., konstruktorka ż., konstruktywizm m., konstruktywista ż., konstruowanie n.
przym. konstruktywny, konstrukcyjny, konstruktywistyczny
przysł. konstruktywnie
Wiktionary
1. wartościowy;
2. wnoszący nowe, potrzebne elementy;
3. budujący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który sprzyja rozwojowi, pomaga znaleźć rozwiązanie, prowadzi do pozytywnego rezultatu
Wiktionary
(1.1) Potrzebujemy konstruktywnego podejścia do problemu.
Wiktionary
przym. konstrukcyjny
rzecz. konstruktywność ż.
czas. konstruować
Wiktionary
cecha elementów konstruowalnych
SJP.pl
dający się skonstruować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konstruować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃struwɔˈvãɲɛ, AS: kõũ̯struu̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. konstrukcja ż., konstruktor m., rekonstrukcja ż., konstruktywność ż.
czas. konstruować ndk., skonstruować dk.
przym. konstrukcyjny
przysł. konstrukcyjnie
Wiktionary
(1.1) tworzenie, budowanie
Wiktionary
czasownik
(1.1) budować, tworzyć konstrukcję
Wiktionary
(1.1) W miarę upływu czasu przewagę na murawie uzyskali gracze tureccy. Częściej przebywali na połowie rywali, konstruując groźniejsze akcje i niepokojąc obrońców kostarykańskich.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃struˈwɔvat͡ɕ, AS: kõũ̯struu̯ovać
Wiktionary
rzecz. konstrukcja ż., konstruktor m., konstruktywizm m., rekonstrukcja ż., konstruowanie n.
przym. konstrukcyjny, konstruktywny
czas. rekonstruować
Wiktionary
(1.1) tworzyć, budować
Wiktionary
dawniej: obstrukcja, zaparcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaparcie
Wiktionary
zgromadzenie ustawodawcze pracujące nad uchwaleniem konstytucji danego państwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. organ (zgromadzenie uchwałodawcze) powoływany w celu opracowania i uchwalenia konstytucjii;
(1.2) nazwa parlamentów niektórych krajów
Wiktionary
Konstytuanta – zgromadzenie ustawodawcze, któremu powierzone zostaje opracowanie i uchwalenie konstytucji.
Sposób ten był często stosowany dawniej, np. Norwegia (1814), Rosja (1918), Włochy (1947). Mianem konstytuanty można określić również parlament, który działając w szczególnym trybie może być podmiotem uchwalającym konstytucję np. Zgromadzenie Narodowe w Polsce w latach 1992–1997 lub Sejm Śląski w latach 1922–1929.
Wikipedia
(1.1) 27 listopada Konstytuanta poszła dalej i przyjęła ustawę podpisaną przez króla, na mocy której księża mieli obowiązek złożenia przysięgi na ustawę cywilną.
Wiktionary
rzecz. konstytucjonalista mos., konstytucyjność ż.
przym. konstytutywny
czas. konstytuować, ukonstytuować
Wiktionary
(1.1) zgromadzenie konstytucyjne
Wiktionary
1. zbiór ogólnych zasad ustroju państwa, podstawowych, najważniejszych praw państwa i kompetencji naczelnych organów władzy; ustawa zasadnicza;
2. w dawnej Polsce: uchwała sejmu lub sejmiku;
3. w starożytnym Rzymie: cesarski akt prawny - edykt, dekret, reskrypt lub mandat;
4. w Kościele katolickim: podstawowy dokument dogmatyczny, wydany przez papieża, sobór itp.;
5. w biologii: zespół podstawowych cech budowy ciała, charakterystycznych dla danego osobnika;
6. w chemii: konstytucja cząsteczki - sposób i kolejność powiązania atomów w cząsteczce związku chemicznego;
7. mała konstytucja - konstytucja tymczasowa, która wkrótce ma być zastąpiona inną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, który zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie;
(1.2) egzemplarz konstytucji (1.1)
(1.3) hist. w I Rzeczypospolitej uchwała sejmu
(1.4) biol. stan organizmu zwierzęcia uwarunkowany jakością tkanek, czynnością narządów wewnętrznych i regulacyjną działalnością gruczołów dokrewnych;
Wiktionary
Konstytucja (od constituo „urządzać, ustanawiać, regulować”) – zestaw podstawowych norm i zasad prawnych określających formę władzy publicznej w danym społeczeństwie. We współczesnych społeczeństwach najczęstszą formą konstytucji jest konstytucja spisana, która jest najważniejszym aktem prawnym w danym państwie i podstawowym źródłem prawa w danym systemie prawnym.
Wikipedia
(1.1) Konstytucja Polski zapewnia obywatelom najważniejsze prawa.
(1.2) Tak często machacie tam tymi konstytucjami.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɨˈtut͡sʲja, AS: kõũ̯stytucʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konstytucjonalista mos., konstytucjonalistka ż., konstytucyjność ż., konstytuowanie n., ukonstytuowanie n.
czas. konstytuować ndk., ukonstytuować dk.
przym. konstytucyjny, konstytutywny
przysł. konstytucyjnie
Wiktionary
(1.1) ustawa zasadnicza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. prawnik zajmujący się naukowo lub w praktyce prawem konstytucyjnym
(1.2) polit. zwolennik monarchii konstytucyjnej
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɨtut͡sʲjɔ̃naˈlʲista, AS: kõũ̯stytucʹi ̯õnalʹista
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytucyjność ż., konstytuanta ż.
:: fż. konstytucjonalistka ż.
przym. konstytucyjny, konstytucjonalistyczny, konstytutywny
przysł. konstytucyjnie
czas. konstytuować, ukonstytuować
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prawniczka zajmująca się naukowo lub w praktyce prawem konstytucyjnym
Wiktionary
(1.1) Kancelaria Premiera zatrudniła nową konstytucjonalistkę.
(1.1) Nie jestem konstytucjonalistką ani teoretykiem ustroju państwowego, więc trudno mi wnikać w argumenty za i przeciw temu rozwiązaniu. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɨtut͡sʲjɔ̃naˈlʲistka, AS: kõũ̯stytucʹi ̯õnalʹistka
Wiktionary
rzecz. konstytucyjność ż., konstytucjonalista, konstytucja
czas. konstytuować, ukonstytuować
przym. konstytucyjny, konstytucjonalistyczny, konstytutywny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z konstytucjonalizmem, dotyczący konstytucjonalizmu
Wiktionary
rzecz. konstytucjonalizm mrz., konstytucjonalista mos., konstytucjonalistka ż.
Wiktionary
wprowadzenie jakiegoś prawa do konstytucji, nadanie mocy konstytucyjnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: konstytucja; konstytucyjny;
2. typ konstytucjonalny - typ budowy ciała ludzkiego, któremu według niektórych teorii odpowiadają określone właściwości psychiczne człowieka
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób właściwy dla konstytucji
Wiktionary
(1.1) Powrót do orzekania odsuniętych sędziów jest więc skutkiem działania mechanizmu złożonego z aktu TSUE i konstytucyjnie określonego statusu sędziego.
Wiktionary
rzecz. konstytucyjność ż., konstytucjonalista mos., konstytucja ż.
przym. konstytucyjny, konstytutywny
czas. konstytuować, ukonstytuować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. zgodność ustawy albo przepisu prawnego z ustawą zasadniczą
Wiktionary
(1.1) Kontrola konstytucyjności ustaw należy wyłącznie do Trybunału Konstytucyjnego.
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytuanta ż., konstytucjonalista m., konstytucjonalistka ż.
przym. konstytucyjny, konstytutywny
przysł. konstytucyjnie
Wiktionary
dotyczący konstytucji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący konstytucji
(1.2) zgodny z konstytucją, wynikający z konstytucji
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃stɨtuˈt͡sɨjnɨ, AS: kõũ̯stytucyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytucyjność ż., konstytucjonalista m., konstytucjonalistka ż.
przysł. konstytucyjnie
przym. konstytutywny
czas. konstytuować, ukonstytuować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konstytuować.
Wiktionary
czas. ukonstytuować, konstytuować ndk.
rzecz. konstytucja ż.
przym. konstytutywny
Wiktionary
książkowo: tworzyć, organizować coś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukonstytuować)
(1.1) książk. lub praw. powoływać do istnienia (np. organizację), nadając ramy prawne lub organizacyjne; ustanawiać, tworzyć
(1.2) o elementach składowych: stanowić o istocie czegoś; być elementem budującym lub decydującym o kształcie całości
(1.4) rzad. daw. nadawać komuś godność lub wprowadzać na stanowisko
czasownik zwrotny niedokonany konstytuować się (dk. ukonstytuować się)
(2.1) książk. lub praw. przybierać zorganizowaną formę prawną lub społeczną; zawiązywać się jako organ lub grupa
Wiktionary
(1.1) Posiedzenie konstytuujące nowy Zarząd Wojewódzki Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP województwa małopolskiego odbyło się 30 grudnia ubiegłego roku.
(1.2) Człowieka konstytuują dwie wartości: stałość i zmienność.
(2.1) Odzwierciedleniem takiego stanu rzeczy była instrukcja MSZ […] w obliczu konstytuowania się tam nowego rządu jako rezultatu czerwcowych wyborów do Reichstagu…
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytuowanie n., ukonstytuowanie n., konstytuanta ż., konstytucjonalizm mrz., konstytucjonalista mos., konstytucjonalistka ż., rekonstytucja ż., konstytutywność ż.
czas. ukonstytuować dk., konstytuować się ndk., ukonstytuować się dk., rekonstytuować ndk., zrekonstytuować dk.
przym. konstytucyjny, konstytucjonalny, konstytutywny, ukonstytuowany, niekonstytucyjny
przysł. konstytucyjnie, konstytutywnie
Wiktionary
(1.1) organizować, zawiązywać
(1.2) kształtować, składać się na
(1.4) mianować
(2.1) organizować się, powstawać
Wiktionary
1. będący najważniejszym składnikiem czegoś; główny, zasadniczy, podstawowy;
2. ustanawiający coś, stanowiący o czymś
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który jest główną częścią lub cechą czegoś
(1.2) praw. taki, który ustanawia, zmienia lub znosi stosunek prawny
Wiktionary
(1.1) Ponieważ […] konstytutywną cechą buntu społecznego jest m.in. łamanie zasad, norm, standardów itp., dość łatwo można wpaść w pułapkę szablonowej, negatywnej oceny tego zjawiska.
(1.2) Obowiązek meldunkowy ma charakter konstytutywnej zasady porządku publicznego mającej jednocześnie związek z ochroną praw i interesów obywateli.
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytucyjka ż., konstytuanta ż., konstytuowanie n., ukonstytuowanie n., konstytutywność ż., konstytucyjność ż., konstytucjonalista m., konstytucjonalistka ż., konstytucjonizm m., konstytucjonalizm m., konstytucjonista m., konstytucjonistka ż.
czas. konstytuować ndk., ukonstytuować dk.
przym. konstytucyjny, niekonstytucyjny
przysł. konstytutywnie, konstytucyjnie, niekonstytucyjnie
Wiktionary
Konsubstancjacja ( consubstantiatio) – nauka teologiczna o obecności ciała i krwi Jezusa Chrystusa w chlebie i winie w sakramencie eucharystii. Według doktryny, w sakramencie eucharystii współistnieją ze sobą substancje chleba i ciała oraz wina i krwi Chrystusa. Niektórzy teologowie łączą pojęcie konsubstancjacji z głoszoną w teologii luterańskiej nauką o unii sakramentalnej.
Wikipedia
identyczny pod względem istoty z kimś lub czymś
SJP.pl
1. urzędnik w starożytnym Rzymie
2. stały przedstawiciel państwa za granicą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. urzędnik państwa pełniący funkcje za granicą, w urzędzie konsularnym;
(1.2) hist. w starożytnym Rzymie: wysoki urzędnik odpowiedzialny za politykę zagraniczną;
(1.3) hist. we Francji: tytuł jednego z trzech najwyższych członków rządu w okresie I Republiki;
(1.4) daw. rajca, członek rady miejskiej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W państwie rzymskim wybierało się dwóch konsulów; gdy jeden był obecny w Rzymie, żeby zarządzać miastem, drugi mógł ruszyć z wojskiem i prowadzić wojnę w bardziej odległych prowincjach Imperium.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃w̃sul, AS: kõũ̯sul
Wiktionary
rzecz. konsulat m.
przym. konsularny
Wiktionary
związany z działalnością konsulatu, osobą lub urzędem konsula, np. korpus konsularny - ogół szefów konsulatów i ich pracowników w jakimś kraju, objęty immunitetem i szczególnymi przywilejami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsulem, dotyczący konsula (przedstawiciela państwa)
(1.2) hist. związany z konsulem, dotyczący konsula (urzędnika starożytnego Rzymu)
(1.3) hist. związany z konsulem, dotyczący konsula (urzędnika rewolucyjnej Francji)
(1.4) daw. związany z konsulem, dotyczący konsula (rajcy)
Wiktionary
rzecz. konsul mos., konsulat mrz.
Wiktionary
(1.4) radziecki
Wiktionary
1. urząd państwowy za granicą podległy konsulowi, zajmujący się obywatelami przebywającymi za granicą;
2. siedziba tego urzędu;
3. w starożytnym Rzymie:
a) urząd lub godność konsula republiki, jednego z dwóch najważniejszych urzędników w państwie;
b) okres sprawowania tej władzy, kadencja konsula;
4. we Francji w latach 1799-1804:
a) rząd, w którego skład wchodzili trzej konsulowi;
b) okres władzy tego rządu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. urząd państwa wysyłającego w państwie przyjmującym;
(1.2) hist. w starożytnym Rzymie: okres, gdy władzę sprawował jeden z dwóch najwyższych rangą urzędników wybieranych przez komicja centurialne na roczną kadencję
(1.3) hist. w starożytnym Rzymie: godność konsula
(1.4) hist. we Francji: okres w latach 1799-1804, gdy władzę sprawowali trzej konsulowie;
(1.5) hist. we Francji: forma rządów w latach 1799-1804, gdy władzę sprawowali trzej konsulowie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃w̃ˈsulat, AS: kõũ̯sulat
Wiktionary
przym. konsularny
rzecz. konsul
Wiktionary
przestarzałe: doradca w jakichś sprawach, zwłaszcza doradca prawny
SJP.pl
Konsulent (Austria), w pełnym brzmieniu: "konsulent naukowy rządu kraju związkowego" (niem. "Wissenschaftlicher Konsulent der Landesregierung") – tytuł zawodowy, używany w niektórych landach Austrii i odpowiadający tam prestiżem tytułowi "profesora", z tym, że "profesor" jest tytułem nadawanym przez prezydenta całego kraju i obowiązuje w całej Austrii, podczas gdy "konsulent" jest tytułem nadawanym przez władze kraju związkowego i obowiązuje tylko w danym landzie.
Wikipedia
dawniej: okres sprawowania urzędu przez konsula
SJP.pl
przestarzale: żona konsula
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. rada konsultacyjna składająca się z kilku osób
(1.2) rel. rada przedstawicieli wyższych przełożonych zakonów i zgromadzeń zakonnych
Wiktionary
(1.1) konsylium
(1.2) rada
Wiktionary
1. zasięganie opinii u fachowców i specjalistów;
2. udzielenie fachowej porady;
3. narada rzeczoznawców w jakiejś sprawie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zasięganie opinii u specjalisty lub rzeczoznawcy
(1.2) udzielanie rad i wyjaśnień przez specjalistę lub rzeczoznawcę
(1.3) narada specjalistów lub decydentów przed decyzją w jakiejś sprawie
Wiktionary
(1.3) Gmina przed podjęciem decyzji o likwidacji szkoły przeprowadziła konsultacje z kuratorium oświaty i prawnikami, a także w komisjach rady gminy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sulˈtat͡sʲja, AS: kõũ̯sultacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konsultant m., konsultantka ż., konsulting m., konsultowanie n.
przym. konsultacyjny, konsultancki
czas. konsultować, konsultować się, skonsultować, skonsultować się
Wiktionary
(1.1) porada, rada, wskazówka, zalecenie
(1.2) porada, rada, wskazówka, zalecenie
(1.3) debata, konsylium
Wiktionary
spotkania mające na celu zasięgnięcie opinii, rady lub wyjaśnień od rzeczoznawców
SJP.pl
dotyczący konsultacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsultacją, dotyczący konsultacji
Wiktionary
rzecz. konsultacja ż., konsultowanie n., konsultant mos., konsultantka ż.
czas. konsultować ndk., skonsultować dk.
Wiktionary
(1.1) doradczy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub pracą konsultanta, dotyczący konsultanta
Wiktionary
rzecz. konsultant mos., konsultantka ż., konsultacja ż., konsultowanie n.
przym. konsultować ndk.
czas. konsultować
Wiktionary
specjalista lub rzeczoznawca udzielający wyjaśnień i porad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista doradzający w określonej dziedzinie
Wiktionary
Konsultant, doradca (łac. "consultare" – omawiać) – osoba zawodowo zajmująca się udzielaniem porad w wybranej dziedzinie, np. księgowości, technologii, prawie, zarządzaniu personelem, marketingu, finansach, reklamie.
Wikipedia
(1.1) Konsultant IT doradził, jak zabezpieczyć sieć przed atakami hakerskimi.
Wiktionary
rzecz. konsultacja ż., konsultowanie n.
:: fm. konsultantka ż.
czas. konsultować ndk., skonsultować dk.
przym. konsultancki, konsultacyjny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka udzielająca rad
Wiktionary
rzecz. konsultowanie n., konsultant mos., konsultacja ż.
przym. konsultacyjny, konsultancki
czas. konsultować
Wiktionary
dotyczący konsultacji, doradczy
SJP.pl
[czytaj: konsalting albo konsulting] udzielanie porad dotyczących różnych aspektów działalności ekonomicznej; consulting
SJP.pl
Konsulting ( consulting „doradztwo”) – dziedzina zarządzania zajmująca się szeroko pojętym doradzaniem podmiotom gospodarczym, najczęściej dużym organizacjom. Osoba pracująca w konsultingu to konsultant.
Wikipedia
związany z konsultingiem (consultingiem); consultingowy
SJP.pl
osoba pełniąca funkcje eksperckie i doradcze w organizacjach i instytucjach kościelnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konsultować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sultɔˈvãɲɛ, AS: kõũ̯sultovãńe
Wiktionary
czas. konsultować ndk., skonsultować dk.
rzecz. konsultacja, konsultant, konsultantka, skonsultowanie
przym. konsultancki, konsultacyjny
Wiktionary
(1.1) konsultacja
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonsultować)
(1.1) udzielać specjalistycznych porad
(1.2) zasięgać opinii, rady w jakiejś sprawie u specjalisty
czasownik zwrotny niedokonany konsultować się (dk. skonsultować się)
(2.1) naradzać się w jakiejś sprawie
(2.2) zasięgać opinii, rady
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sulˈtɔvat͡ɕ, AS: kõũ̯sultovać
Wiktionary
rzecz. konsultacja ż., konsultant m., konsultantka ż., konsultowanie n.
przym. konsultacyjny, konsultancki
Wiktionary
(2.1) naradzać się
(2.2) radzić się
Wiktionary
dawniej: sklep założony i prowadzony na zasadach spółdzielni spożywców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) sklep z artykułami konsumpcyjnymi przy zakładzie pracy dla jego pracowników, także spółdzielnia spożywców
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃w̃sũm, AS: kõũ̯sũm
Wiktionary
czas. konsumować
Wiktionary
związany z konsumentem, konsumpcją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsumentem, dotyczący konsumentów, przeznaczony dla nich
Wiktionary
rzecz. konsument mos., konsumpcja ż., konsumpcjonizm m., konsumeryzm m., konsumentka ż., konsumowanie n., skonsumowanie n.
czas. konsumować ndk., skonsumować dk.
przym. konsumpcyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hand. nabywca lub użytkownik towarów, usług, zasobów lub dóbr;
(1.2) gość spożywający posiłek w lokalu gastronomicznym
(1.3) biol. organizm odżywiający się substancjami organicznymi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Konsumenci są teraz chronieni znacznie lepiej przed nieuczciwymi praktykami producentów i sprzedawców.
(1.2) Oprócz wiadomości dotyczących gastronomii i fachowych umiejętności, kelner musi budzić zaufanie u konsumentów.
(1.3) Wyróżnia się konsumentów I, II, III i kolejnych rzędów. Konsumenci I rzędu żywią się producentami, konsumenci II rzędu natomiast konsumentami I rzędu, itd.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsũmɛ̃nt, AS: kõũ̯sũmẽnt
Wiktionary
rzecz. konsumpcja ż., konsumpcjonizm m., konsumowanie n.
:: fż. konsumentka ż.
czas. konsumować ndk.
przym. konsumencki, konsumpcyjny, konsupcjonistyczny
Wiktionary
(1.1) spożywca
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący konsumeryzmu i/lub konsumerystów
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sũˈmɛrsʲci, AS: kõũ̯sũmersʹḱi
Wiktionary
rzecz. konsumeryzm m., konsumerysta m., konsumpcjonizm m.
przym. konsumpcyjny
Wiktionary
zwolennik konsumeryzmu
SJP.pl
ruch ochrony praw konsumentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) socjol. działalność, która ma na celu obronę praw klientów;
(1.2) rzad. socjol. zachowania społeczne i postawy uznające za wyznacznik osobistego szczęścia nabywanie dóbr materialnych i ich konsumpcję
Wiktionary
Konsumeryzm – działalność mająca na celu obronę praw konsumenta. Jako ruch społeczny pojawił się wraz z rozwojem masowej konsumpcji.
Kultura konsumeryzmu – (def. socjol.) uleganie naciskom i modom nadmiernej konsumpcji dóbr.
Wikipedia
rzecz. konsument m., konsumentka ż., konsumpcja ż., konsumpcjonizm m., konsumowanie n., skonsumowanie n.
czas. konsumować ndk., skonsumować dk.
przym. konsumencki, konsumpcyjny, konsumetystyczny, konsumerski
Wiktionary
(1.2) konsumpcjonizm, hedonistyczny materializm
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: konsumistycznie
SJP.pl
niepohamowana chęć zdobywania dóbr materialnych, często zbytecznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konsumować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sũmɔˈvãɲɛ, AS: kõũ̯sũmovãńe
Wiktionary
czas. konsumować, skonsumować
rzecz. skonsumowanie n., konsument m., konsumentka ż., konsumpcja ż., konsumpcjonizm m., konsumeryzm mrz.
przym. konsumpcyjny, konsumencki
Wiktionary
1. jeść, spożywać;
2. zużywać zakupiony towar na własną potrzebę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skonsumować)
(1.1) spożywać, jeść
(1.2) nabywać i użytkować coś, zużywać
Wiktionary
rzecz. konsumpcja ż., konsumowanie n., skonsumowanie n., konsument m., konsumentka ż., konsum m., konsumpcjonizm m., konsumeryzm mrz.
czas. skonsumować dk.
przym. konsumpcyjny, konsumencki
przysł. konsumpcyjnie
Wiktionary
1. wykorzystywanie dóbr i usług do zaspokojenia potrzeb
2. pożywianie się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spożywanie, jedzenie
(1.2) zużywanie dóbr w celu zaspokojenia określonych potrzeb; kupowanie, nabywanie, używanie, użytkowanie, zużycie, wykorzystanie
(1.3) daw. med. suchoty, gruźlica
Wiktionary
Konsumpcja – zużywanie posiadanych dóbr w celu bezpośredniego zaspokojenia ludzkich potrzeb. Wynika ona z użyteczności konsumowanego produktu lub usługi, które mogą mieć też dla konsumenta charakter subiektywny i komplementarny.
Wikipedia
(1.1) Konsumpcja mleka, palenie papierosów i picie alkoholu należą do grupy czynników przyczyniających się do powstawania osteoporozy.
(1.2) Człowiek doświadczający cudu konsumpcji również sporządza sobie cały zestaw przedmiotów-symulakrów, znaków zwiastujących szczęście, i czeka (rozpaczliwie, jak ująłby to pewnie jakiś moralizator) na jego pojawienie się.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈsũmpt͡sʲja, AS: kõũ̯sũmpcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konsument m., konsumpcjonizm m., konsumeryzm m., konsumentka ż., konsumowanie n., skonsumowanie n., konsumpcyjność ż.
przym. konsumencki, konsumpcyjny
czas. konsumować, skonsumować
Wiktionary
osoba konsumująca ilość dóbr materialnych większą od potrzeb, przywiązująca nadmierną wagę do indywidualnej konsumpcji
SJP.pl
postawa życiowa objawiająca się nadmierną w stosunku do potrzeb konsumpcją różnych dóbr materialnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) socjol. postawa polegająca na nieusprawiedliwionej rzeczywistymi potrzebami konsumpcji dóbr materialnych i usług, a także pogląd głoszący uznawanie konsumpcji za wyznacznik jakości życia;
Wiktionary
Konsumpcjonizm (także konsumizm) – postawa polegająca na nieusprawiedliwionym (rzeczywistymi potrzebami oraz kosztami ekologicznymi, społecznymi czy indywidualnymi) zdobywaniu dóbr materialnych i usług lub pogląd polegający na uznawaniu tej konsumpcji za wyznacznik jakości życia (lub za najważniejszą, względnie jedyną wartość) – hedonistyczny materializm.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃w̃sũmpˈt͡sʲjɔ̇̃ɲism̥, AS: kõũ̯sũmpcʹi ̯o̊̃ńism̦
Wiktionary
rzecz. konsumpcja ż., konsument m., konsumentka ż., konsumeryzm m., konsumowanie n., skonsumowanie n.
przym. konsumpcjonistyczny, konsumerski, konsumpcyjny, konsumencki
czas. konsumować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. odprzym. cecha tego, co jest konsumpcyjne
Wiktionary
(1.1) W krajach zachodnich dominuje konsumpcyjność i permisywizm, u nas odczuwa się spotęgowane następstwa systemu autorytarnego.
Wiktionary
rzecz. konsumpcja ż.
przym. konsumpcyjny
przysł. konsumpcyjnie
Wiktionary
dotyczący konsumpcji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsumpcją
Wiktionary
(1.1) Ziarno zbóż służy jako produkt konsumpcyjny dla człowieka i jako znakomita pasza treściwa w chowie zwierząt gospodarskich.
Wiktionary
rzecz. konsument mos., konsumentka ż., konsumpcja ż., konsumpcjonizm mrz., konsumeryzm mrz., konsumerysta mos., konsumowanie n., skonsumowanie n., konsumpcyjność ż.
czas. konsumować ndk., skonsumować dk.
przym. konsumpcjonistyczny, konsumerski, konsumencki
Wiktionary
przestarzałe:
1. roztrząsanie jakiegoś tematu; rozważanie, deliberacja;
2. poważanie wśród ludzi; szacunek, estyma
SJP.pl
dawniej:
1. rozważać, uważnie się nad czymś zastanawiać;
2. poważać, szanować
SJP.pl
1. umowa łącząca cechy umowy komisu i umowy składu, przekazanie do sprzedaży towaru pozostającego własnością dostawcy;
2. specyfikacja towarów w tej umowie;
3. dawniej: ostre pogotowie bojowe
SJP.pl
1. związany z konsygnacją;
2. magazyn konsygnacyjny - miejsce składu towarów przeznaczonych na sprzedaż
SJP.pl
osoba podpisująca dokument wspólnie z kimś innym
SJP.pl
1. przekazać, przekazywać towar za pobraniem;
2. dawniej: wciągnąć, wciągać do protokołu
SJP.pl
przymiotnik od: konsyliarz
SJP.pl
1. przestarzale: lekarz, doktor;
2. dawniej: urzędnik pełniący funkcję radcy z wyboru lub nominacji; doradca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. doktor, lekarz
(1.2) daw. doradca
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔ̃w̃ˈsɨlʲjaʃ, AS: kõũ̯sylʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. konsylium n., konsyliarzowa ż., konsyliarzówna ż.
przym. konsyliarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. żona konsyliarza
Wiktionary
rzecz. konsyliarz mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. córka konsyliarza
Wiktionary
rzecz. konsyliarz mos.
Wiktionary
1. narada lekarzy w celu rozpoznania choroby i ustalenia sposobu leczenia;
2. dawniej: rada, narada w jakiejś ważnej sprawie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. narada lekarzy mająca na celu rozpoznanie choroby i ustalenie sposobu leczenia
(1.2) daw. narada w ważnej sprawie
Wiktionary
Konsylium ( consilium – narada) – narada lekarzy, mająca na celu ustalenie diagnostyki, badań dodatkowych oraz ostatecznej diagnozy i sposobu terapii w razie skomplikowanych przypadków medycznych.
Dawniej słowem konsylium określano także każdą naradę w ważnej sprawie.
Wikipedia
rzecz. konsyliarz mos., konsyliarstwo n.
przym. konsyliarski
Wiktionary
(1.1) consilium
Wiktionary
1. stopień zwartości, gęstości lub lepkości substancji; spoistość;
2. przestarzałe: trwałość, stabilność, siła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poziom określonych cech fizycznych (gęstość, twardość, lepkość) danej substancji; spoistość
Wiktionary
(1.1) Japoniec to niedrogie ciasto, które dzięki wykorzystaniu jabłek ma wilgotną i delikatną konsystencję.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃sɨˈstɛ̃nt͡sʲja, AS: kõũ̯systẽncʹi ̯a
Wiktionary
1. mający zwartą konsystencję; gęsty;
2. wewnętrznie spójny, jednolity lub zgodny z czymś
SJP.pl
przyrząd do mierzenia konsystencji substancji
SJP.pl
przestarzałe: konsystorski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsystorzem, dotyczący konsystorza
Wiktionary
rzecz. konsystorz mrz.
przym. konsystorski
Wiktionary
(1.1) konsystorski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konsystorzem, dotyczący konsystorza
Wiktionary
rzecz. konsystorz mrz.
przym. konsystorialny
Wiktionary
(1.1) konsystorialny
Wiktionary
1. rada przyboczna doradców cesarskich, powołana za panowania cesarza Dioklecjana (284-305);
2. w Kościele katolickim: kuria lub sąd biskupi;
3. zgromadzenie kardynałów pod przewodnictwem papieża;
4. w kościołach protestanckich: rada stojąca na czele gminy wyznaniowej lub Kościoła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. zgromadzenie kardynałów pod przewodnictwem papieża
(1.2) rel. w Kościołach protestanckich rada diecezji lub całego Kościoła
(1.3) rel. przest. w Kościele katolickim kuria biskupia
(1.4) rel. dawny sąd prezbiterialny przy kurii biskupiej
Wiktionary
Konsystorz (łac. "consistorium" – zgromadzenie) – zebranie, zgromadzenie określonego gremium w celu rozwiązania ważnych spraw:
Wikipedia
IPA: kɔ̃w̃ˈsɨstɔʃ, AS: kõũ̯systoš
Wiktionary
przym. konsystorski, konsystorialny
Wiktionary
dawniej: mieć postój; stacjonować
SJP.pl
sytuacja, w której dane zjawisko lub fakt miały miejsce, zaszły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. okoliczności lub sytuacja w jakiej dany fakt lub zdarzenie miały miejsce
Wiktionary
(1.1) kontekst
Wiktionary
zbiornik z mieszadłem do mieszania (konszowania) masy czekoladowej
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) słowo oddające brzmienie niemieckiego wyrażenia komm' aus Schwabenland (przybywam / pochodzę ze Szwabii) z oryginału dziecięcej piosenki „Muzykanci konszabelanci”
Wiktionary
(1.1) — Jestem muzykantem, konszabelantem. — I my – muzykanci, konszabelanci.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃w̃ʃaˈbɛlãnt, AS: kõũ̯šabelãnt
Wiktionary
zdrobnienie od: konszachty
SJP.pl
podstępne, zakulisowe, sekretne działania; intrygi; knowania; machinacje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) tajne i nieuczciwe układy, spiski, zmowy
Wiktionary
(1.1) Chcąc nie chcąc, podporucznik zauważył, że starsi wychowańcy p. Kozdroja mają tajne konszachty z artylerzystami spoza spróchniałego parkanu, że nabywają od sołdatów razowy, żołnierski chleb, tytoń-machorkę i wódkę-siwuchę.
(1.1) No, już to wybaczcie, panie arendarzu – wtrącił się z powagą wójt ryczychowski – z bliska go podobno jeszcze nikt nie widział prócz starego klucznika, Kostia Bulija, który z nim jakieś nieczyste utrzymuje konszachty.
(1.1) Pod względem kryminalnym też na pewno nie ma czystej ewidencji. Pan Hobben ma rację, podejrzewając ją o handel narkotykami, bo skoro widywano ją w Szanghaju w towarzystwie znanego handlarza opium, nie ulega wątpliwości, że miała z nim konszachty zawodowe.
Wiktionary
IPA: kɔ̃w̃ˈʃaxtɨ, AS: kõũ̯šaχty
Wiktionary
rzecz. konszachtowanie n.
:: zdrobn. konszachciki nmos.
czas. konszachtować ndk.
Wiktionary
(1.1) książk. knowania, spiski, zmowy; pot. układy, szachrajstwa
Wiktionary
mieszać masę czekoladową w temperaturze 60-100°C w celu zemulgowania jej składników oraz odparowania nadmiaru wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontakt
Wiktionary
rzecz. kontakt m.
przym. kontaktowy
czas. kontaktować
Wiktionary
hymn liturgiczny Kościoła bizantyjskiego; kondakion
SJP.pl
1. bezpośrednie zetknięcie się; styczność;
2. urządzenie do włączania prądu w instalacji świetlnej; włącznik;
3. gniazdko elektryczne;
4. w chemii: katalizator kontaktowy;
5. wzajemna relacja między osobami, instytucjami, krajami;
6. kontakt operacyjny - tajny informator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zetknięcie się
(1.2) informator, często tajny
(1.3) możliwość przekazywania i odbierania informacji
(1.4) gniazdo sieci elektrycznej
(1.5) przełącznik światła elektrycznego
(1.6) chem. stały katalizator w układach ciekłych lub gazowych (katalizator kontaktowy)
(1.7) geol. styk dwóch skał różnego pochodzenia
(1.8) utrzymywanie relacji z daną osobą/osobami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kontakt tych dwóch substancji może skończyć się eksplozją!
(1.2) Kontakt detektywa był nieudolny i nie dostarczał żadnych wartościowych informacji.
(1.3) Edytorzy Wikisłownika są w stałym kontakcie przez IRC.
(1.4) Zanim zgłosisz awarię urządzenia, sprawdź, czy wtyczka włożona jest do kontaktu.
(1.5) Ktoś uszkodził kontakt i musimy siedzieć przy świecach.
(1.8) Podczas podróży zawarłem wiele interesujących kontaktów.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntakt, AS: kõntakt
Wiktionary
czas. kontaktować ndk.
przym. kontaktowy
przysł. kontaktowo
rzecz. kontaktowanie n., skontaktowanie n., kontakcik mrz.
Wiktionary
(1.1) czucie, dotyk, styczność, łączność, stykanie się, dotykanie (się)
(1.3) łączność, połączenie, związek, powiązanie, więź
(1.4) gniazdko, wejście, wyjście
(1.8) znajomość
Wiktionary
osoba zajmująca się doborem i aplikacją soczewek kontaktowych
SJP.pl
dziedzina okulistyki zajmująca się doborem i aplikacją soczewek kontaktowych
SJP.pl
Kontaktologia – pojęcie określające naukę z pogranicza okulistyki (oftalmologii) jako dziedziny nauk medycznych oraz optyki jako dziedziny fizyki oraz gałąź optyki (sfery korekcji wzroku) wyspecjalizowaną w zakładaniu soczewek kontaktowych, czyli narzędzi korygujących wzrok, umieszczanych bezpośrednio na gałce ocznej, oraz artykułów do ich pielęgnacji.
Wikipedia
elektromechaniczne, rzadziej pneumatyczne urządzenie włączające i wyłączające obwody elektryczne; stycznik
SJP.pl
Kontaktoreceptor, receptor kontaktowy – rodzaj eksteroreceptora, odbierającego bodźce w bezpośrednim fizycznym kontakcie organizmu z ciałem lub substancją, która jest źródłem bodźca. Bodźce działają wówczas bezpośrednio na powierzchnię organizmu. Receptory takie występują w skórze i niektórych błonach śluzowych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontaktować.
Wiktionary
rzecz. kontakt m., kontaktowość ż.
czas. kontaktować ndk.
przym. kontaktowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skontaktować)
(1.1) pośredniczyć w nawiązaniu znajomości, kontaktu między ludźmi
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakontaktować)
(2.1) mieć połączenie elektryczne
(2.2) pot. pojmować, rozumieć coś
czasownik zwrotny niedokonany kontaktować się (dk. skontaktować się)
(3.1) nawiązywać znajomość, kontakt osobiście
(3.2) nawiązywać znajomość, kontakt wzajemnie
Wiktionary
rzecz. kontakt m., kontakcik m., kontaktowanie n., skontaktowanie n., zakontaktowanie n., kontaktron m., kontaktologia ż., kontaktolog m., kontaktolożka ż., kontaktowość ż., kontaktówka ż.
czas. skontaktować dk., zakontaktować dk.
przym. kontaktowy, niekontaktowy, bezkontaktowy, kontaktronowy, kontaktologiczny
przysł. kontaktowo, bezkontaktowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kontaktowe; cecha tych, którzy są kontaktowi
Wiktionary
przym. kontaktowy
przysł. kontaktowo
rzecz. kontaktowanie n.
czas. kontaktować
Wiktionary
1. skłonny do kontaktów z innymi ludźmi, łatwo nawiązujący znajomości;
2. służący do kontaktowania się ludzi, np. punkt kontaktowy, telefon kontaktowy;
3. będący w bezpośredniej styczności z czymś, dotykający czegoś, przylegający do czegoś;
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontaktem, dotyczący kontaktu
(1.2) taki, który wymaga kontaktu – dotknięcia, bliskości
Wiktionary
rzecz. kontakt m., kontakcik m., kontaktowanie n., skontaktowanie n., kontaktowość ż.
czas. kontaktować ndk., skontaktować dk.
Wiktionary
łącznik elektryczny, którego styki są uruchamiane i utrzymywane przez zmianę zewnętrznego pola magnetycznego
SJP.pl
Kontaktron – hermetyczny łącznik elektryczny sterowany magnesem.
Kontaktron składa się z hermetycznej bańki szklanej, w której – w atmosferze gazu obojętnego lub w próżni (kontaktrony wysokonapięciowe najczęściej wykonywane są jako próżniowe) – zatopione są styki z materiału ferromagnetycznego. Pod wpływem odpowiednio ukierunkowanego zewnętrznego pola magnetycznego w stykach indukuje się własne pole magnetyczne, w wyniku czego przyciągają się one i zwierają.
Wikipedia
przymiotnik od: kontaktron
SJP.pl
potocznie: znajomości
SJP.pl
rzadko o człowieku: łatwo nawiązujący kontakt z otoczeniem; ekstrawersyjny, ekstrawertywny, towarzyski
SJP.pl
1. zmieszanie, skrzyżowanie czynników heterogenicznych w jedną całość;
2. pomieszanie w jednej relacji dwu lub więcej wydarzeń bądź wątków pochodzących z różnych źródeł;
3. skrzyżowanie wyrazów, forma wyrazowa powstała z połączenia ze sobą elementów różnych wyrazów;
4. skażenie promieniotwórcze, biologiczne lub chemiczne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z kontaminacją
SJP.pl
1. zanieczyszczać trującą lub promieniotwórczą substancją albo drobnoustrojami chorobotwórczymi;
2. wiązać różne czynniki w jedną całość; tworzyć kontaminację
SJP.pl
część wypowiedzi ustnej lub pisemnej potrzebna do właściwego zrozumienia jakiegoś wyrazu, stwierdzenia; otoczenie wypowiedzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. tekst, którego częścią jest dany wyraz;
(1.2) przen. sytuacja, tło, okoliczności, które określają lub wyjaśniają znaczenie zdarzenia lub następstwo innych zdarzeń
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Uwzględnienie zdaniowego kontekstu jest głównym postulatem analizy semantycznej.
(1.2) Skrót myślowy jest zrozumiały tylko w stosownym kontekście.
(1.2) Historyczny kontekst tamtej bitwy zauważono i doceniono dopiero cały wiek później.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntɛkst, AS: kõntekst
Wiktionary
przym. kontekstowy
przysł. kontekstowo
rzecz. kontekścik mrz.
Wiktionary
(1.2) okoliczność, tło; rzad. konsytuacja
Wiktionary
przymiotnik od: kontekst
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontekstem, dotyczący kontekstu
Wiktionary
rzecz. kontekst m.
Wiktionary
uwzględniający szerszy kontekst, dostosowany do sytuacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontekst
Wiktionary
rzecz. kontekst m.
Wiktionary
głębokie rozmyślanie, przypatrywanie się, rozważanie; trwanie w zadumie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skupienie, rozmyślanie, pogrążenie w myślach
(1.2) rel. w mistycyzmie: wewnętrzna modlitwa
(1.3) przen. przyglądanie się czemuś
Wiktionary
Kontemplacja – sposób aktywności poznawczej realizowanej poprzez skupienie, pogrążenie się w myślach, przyglądanie się czemuś. Zarówno koncentracja, jak i kontemplacja są dwoma różnymi rodzajami medytacji. Koncentracja ma charakter medytacji syntetycznej, a kontemplacja – medytacji analitycznej.
Wikipedia
(1.1) Zarówno koncentracja, jak i kontemplacja są dwoma różnymi rodzajami medytacji.
(1.2) Mianem kontemplacji określa się spoglądanie w wierze na Chrystusa.
(1.3) Potrafił godzinami wpatrywać się w jakiś obraz. Ta jego kontemplacja wprawiała w zdumienie kustoszy muzealnych.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛ̃mˈplat͡sʲja, AS: kõntẽmplacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kontemplatyk mos., kontemplatyczka ż., kontemplacyjność ż., kontemplatywność ż., kontemplowanie n.
czas. kontemplować ndk.
przym. kontemplacyjny, kontemplatywny
Wiktionary
(1.1) medytacja
Wiktionary
związany z kontemplacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy kontemplacji, pogrążeniu się w myślach
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛ̃mplaˈt͡sɨjnɨ, AS: kõntẽmplacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. kontemplacja ż., kontemplacyjność ż., kontemplatywność ż., kontemplator m., kontemplowanie n.
czas. kontemplować ndk.
przym. kontemplatywny
przysł. kontemplacyjnie
Wiktionary
(1.1) refleksyjny, kontemplatywny
Wiktionary
osoba kontemplująca coś, przyglądająca się w skupieniu, skłonna do zadumy, refleksji
SJP.pl
rzadko: związany z kontemplacją; kontemplacyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. kontemplacyjny.
Wiktionary
rzecz. kontemplowanie n., kontemplacja ż.
przym. kontemplacyjny
czas. kontemplować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontemplować.
Wiktionary
rzecz. kontemplacja ż., kontemplatywność ż.
czas. kontemplować ndk.
przym. kontemplacyjny, kontemplatywny
Wiktionary
głęboko się zastanawiać; nieobecnie przypatrywać się czemuś w zadumie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) pogrążać się głęboko w myślach
(1.2) uważnie, w skupieniu przyglądać się czemuś
Wiktionary
(1.1) Zasiedli wszyscy przy okrągłym stole i z lubością poczęli kontemplować aromatyczny, złotoczerwony płyn, w najlepszej zgodzie przerzucając się uprzejmymi prośbami o przysunięcie cukiernicy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛ̃mˈplɔvat͡ɕ, AS: kõntẽmplovać
Wiktionary
rzecz. kontemplacyjność ż., kontemplatywność ż., kontemplator m., kontemplatorium n., kontemplacja ż., kontemplowanie n.
przym. kontemplacyjny, kontemplatywny
Wiktionary
(1.1) medytować, rozmyślać
Wiktionary
dawniej: hańba, lekceważenie, pogarda
SJP.pl
przestarzale: rezon, pewność siebie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. pewność siebie
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtɛ̃nãw̃s, AS: kõntẽnãũ̯s
Wiktionary
(1.1) rezon, kuraż
Wiktionary
skrzynia o standaryzowanych wymiarach służąca przechowywania lub transportu towarów wieloma środkami lokomocji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) standaryzowany pojemnik służący do przechowywania i przewożenia towarów;
(1.2) pot. duży pojemnik na śmieci
(1.3) inform. struktura danych, której zadaniem jest przechowywanie w zorganizowany sposób zbioru danych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Załadowano kontenery na statek.
(1.1) Kontener zawierał partię przemycanych narkotyków.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtɛ̃nɛr, AS: kõntẽner
Wiktionary
rzecz. kontenerowiec m., konteneryzacja ż.
:: zdrobn. kontenerek m.
przym. kontenerowy
Wiktionary
(1.3) pojemnik
Wiktionary
środowiskowo: pozyskiwanie żywności z kontenerów na śmieci
SJP.pl
o emocjach, uczuciach: przechowywać, gromadzić
SJP.pl
statek dostosowany do przewozu kontenerów; rorowiec, trejlerowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mors. statek przeznaczony do przewozu kontenerów;
Wiktionary
Kontenerowiec (również pojemnikowiec) – statek specjalnie wyposażony w prowadnice i przeznaczony do przewozu kontenerów, przy założeniu ich pionowego załadunku i wyładunku.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ntɛ̃nɛˈrɔvʲjɛt͡s, AS: kõntẽnerovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. kontener m., konteneryzacja ż., konteneryzowanie n.
przym. kontenerowy
czas. konteneryzować
Wiktionary
przymiotnik od: kontener
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontenerem, dotyczący kontenera
Wiktionary
rzecz. kontener mrz., kontenerowiec mrz.
Wiktionary
wprowadzanie kontenerów w logistyce i transporcie
SJP.pl
Konteneryzacja – proces tworzenia obrazów zawierających wszystkie potrzebne pliki do uruchomienia danej aplikacji oraz ich uruchamianie i zarządzanie nimi. Uruchomiony obraz nazywany jest kontenerem. Kontenery, czyli uruchomione aplikacje, są odizolowane od systemu operacyjnego. Do tworzenia obrazów i kontenerów oraz zarządzenia nimi wykorzystywany jest m.in. program Docker, Podman, Cloud foundry, czy platforma Kubernetes.
Wikipedia
w informatyce: tworzyć kontener (obraz) zawierający wszystkie pliki potrzebne do uruchomienia danej aplikacji
SJP.pl
tyleż co: zadowolony, usatysfakcjonowany
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) przest. książk. zadowolony
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) środ. zawartość, treść
Wiktionary
(1.1) Stanął wreszcie przed lusterkiem i patrząc kolejno to na nogi, to na odbicie swojej fizjonomii w zwierciadle, uśmiechnął się, kontent, że taki blask bije mu od głowy i obuwia.
(2.1) Ta strona ma bardzo ciekawy kontent.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntɛ̃nt, AS: kõntẽnt
Wiktionary
rzecz. kontentacja ż., kontentowanie n., ukontentowanie n.
czas. kontentować ndk., ukontentować dk.
Wiktionary
(1.1) rad, usatysfakcjonowany, zadowolony
(2.1) zawartość, treść
Wiktionary
dawniej:
1. zadośćuczynienie, rekompensata; kompensata, kompensacja, rekompensacja;
2. zadowolenie, radość, satysfakcja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. zadośćuczynienie, zaspokojenie czyichś żądań
(1.2) daw. zadowolenie, uciecha
Wiktionary
przym. kontestatorski, kontent
rzecz. kontent mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontentować.
Wiktionary
przym. kontent
czas. kontentować
rzecz. kontent mrz.
Wiktionary
zadowalać, cieszyć kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. cieszyć, zadowalać
czasownik zwrotny niedokonany kontentować się
(2.1) daw. cieszyć się, zadowalać się
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛ̃nˈtɔvat͡ɕ, AS: kõntẽntovać
Wiktionary
rzecz. kontentowanie n., ukontentowanie n., kontent mrz.
czas. ukontentować dk.
przym. kontent
Wiktionary
przestarzale: portret, wizerunek, obraz, malowidło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. portret, wizerunek
Wiktionary
(1.1) Ale wszystko to jakoś mu się nie kleiło, bo od czasu do czasu zerkał na konterfekt, który co raz więcej się ożywiał i groził panu Jędrzejowi jakiemś okropnem, złowrogiem słowem.
Wiktionary
z języka włoskiego: hrabina; komtesa, contessa
SJP.pl
kwestionowanie, na ogół manifestacyjne, przyjętych tradycyjnie poglądów lub zasad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) protest, manifestowanie sprzeciwu wobec czegoś; podanie w wątpliwość
Wiktionary
Kontestacja (fr. "contestation" – spór, negacja; od łac. "contestari" protestować) – sprzeciw, najczęściej przeciwko systemowi społecznemu i politycznemu, wyrażany publicznie poprzez wypowiedzi i zachowanie. Wypowiedzi kontestujące mogą mieć charakter werbalny lub pozawerbalny, np. poprzez sztukę. Kontestacja jest skrajnym przeciwieństwem konformizmu.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ntɛˈstat͡sʲja, AS: kõntestacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kontestator m., kontestatorka ż.
czas. kontestować
przym. kontestacyjny
Wiktionary
(1.1) bunt, protest, weto
Wiktionary
związany z kontestacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kwestionujący wartości lub normy obowiązujące w życiu społecznym czy politycznym
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛstaˈt͡sɨjnɨ, AS: kõntestacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. kontestacja ż., kontestator m., kontestatorka ż.
przym. kontestatorski
czas. kontestować
Wiktionary
(1.1) nonkonformistyczny, buntowniczy, bezkompromisowy
Wiktionary
osoba kwestionująca, zwłaszcza publiczne, wartości i normy obowiązujące w życiu społecznym, politycznym itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. człowiek protestujący przeciwko czemuś
Wiktionary
czas. kontestować ndk.
rzecz. kontestacja ż.
:: fż. kontestatorka ż.
przym. kontestacyjny, kontestatorski
Wiktionary
kobieta kwestionująca, zwłaszcza publiczne, wartości i normy obowiązujące w życiu społecznym, politycznym itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta publicznie protestująca przeciw czemuś, przeciwniczka
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɛstaˈtɔrka, AS: kõntestatorka
Wiktionary
rzecz. kontestacja ż., kontestowanie n., kontestatorstwo n.
:: fm. kontestator m.
czas. kontestować
przym. kontestacyjny, kontestatorski
Wiktionary
(1.1) buntowniczka, nonkonformistka, niekonformistka
Wiktionary
ostentacyjnie okazywać brak akceptacji dla jakichś norm, wartości lub obyczajów
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. kwestionować coś, zaprzeczać czemuś
Wiktionary
(1.1) Cyganeria artystyczna przesiadywała w kawiarniach i pubach, włóczyła się i błąkała, aby kontestować hipokryzję nudnej, mieszczańskiej wegetacji.
Wiktionary
rzecz. kontestacja ż., kontestator mos., kontestatorka ż.
przym. kontestacyjny
Wiktionary
continuum;
1. jedna z liczb kardynalnych będąca mocą zbioru liczb rzeczywistych;
2. zwarta i spójna przestrzeń metryczna;
3. zbiór liczb rzeczywistych wraz ze swoją strukturą porządkową i topologiczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ciągły, zgodny z porządkiem zbiór elementów, które przechodzą jeden w drugi
(1.2) mat. moc zbioru liczb rzeczywistych
Wiktionary
(1.1) Potrzebujemy widzialnej przeszłości, widzialnego kontinuum, widzialnego mitu początków, upewniającego nas co do naszego kresu.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntʲĩˈnuwũm, AS: kõntʹĩnuu̯ũm
Wiktionary
(1.1) continuum, ciągłość, trwanie
Wiktionary
1. rachunek w księdze handlowej
2. rachunek w księgowości bankowej wykazujący stan pieniędzy klienta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ekon. bank. rachunek w banku, na którym są przechowywane pieniądze klienta;
(1.2) inform. przypisana danemu użytkownikowi część zasobów serwera lub prawo dostępu do tych zasobów
(1.3) inform. adres i skrzynka poczty elektronicznej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Więcej nie otworzę konta bankowego!
(1.1) Powinien pan otworzyć konto w naszym banku.
(1.2) Nie zawsze używanie kilku kont w Wikipedii jest zabronione, ale jest przez wielu uważane za niemoralne, szczególnie jeżeli używane są te konta w jednym głosowaniu, dyskusji lub do celowego wprowadzenia w błąd innych użytkowników.
(1.3) Administrator sieci nie wiedział, że z jego konta wysyłano spam.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntɔ, AS: kõnto
Wiktionary
rzecz. kontysta mos., kontystka ż.
Wiktionary
(1.1) rachunek
Wiktionary
przestarzale: rachunek bieżący
SJP.pl
dawniej: zwierzchnik zakonu rycerskiego; komtur
SJP.pl
1. skręcenie, zwichnięcie;
2. grymas, skurcz twarzy
SJP.pl
osoba o wyjątkowo gibkim ciele, potrafiąca wyginać się w nieprawdopodobny sposób, zwykle artysta cyrkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. człowiek mający bardzo elastyczne, zwinne ciało; zwykle artysta cyrkowy
Wiktionary
(1.1) Noworoczny bal w hotelu uświetnił występ kontorsjonisty i magika.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɔrsʲjɔ̇̃ˈɲista, AS: kõntorsʹi ̯o̊̃ńista
Wiktionary
rzecz. kontorsjonistyka ż., kontorsja ż.
:: fż. kontorsjonistka ż.
przym. kontorsjonistyczny
Wiktionary
(1.1) człowiek-guma
Wiktionary
dokonywać zapisu na koncie
SJP.pl
przymiotnik od: konto
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych mający znaczenie: przeciwstawienie, występowanie przeciw
Wiktionary
rzecz. kontra ż.
przyim. kontra
Wiktionary
(1.1) kontra-
Wiktionary
contra;
1. atak mający na celu odparcie nacierającego przeciwnika, wroga; kontratak;
2. zachowanie wyrażające sprzeciw wobec czyichś zachowań; sprzeciw, przeciwdziałanie;
3. klisza drukarska odwracająca układ barw białych i czarnych na odbitce;
4. w boksie: cios powstrzymujący atak rywala;
5. w boksie: błyskawiczna odpowiedź ciosem na atak przeciwnika;
6. w kartach: zobowiązanie się gracza wobec partnera do niedopuszczenia do wygranej przeciwnika;
7. w brydżu: odzywka podważająca możność ugrania kontraktu wylicytowanego przez przeciwników
8. w wioślarstwie: wiosłowanie wstecz;
9. typ hamulca lub hamowania w rowerze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stanowisko lub postępowanie przeciwne do wypowiedzi lub postępowania innej osoby
(1.2) sport. w boksie odpowiedź na cios przeciwnika, blokada lub odparcie ataku
(1.3) sport. w brydżu zapowiedź w licytacji oznaczająca, iż gracz kontrujący uważa, że przeciwnicy nie zrealizują zapowiadanego kontraktu;
(1.4) wojsk. kontratak, szybki zwrot od pozycji obronnej do ataku
(1.5) środ. kontrybucja, treść dodawana przez użytkownika do bazy tworzonej na stronie internetowej
(1.6) pot. kontrmanifestacja
(1.7) pot. kontretykieta
(1.8) hamulec nożny w rowerze działający przy odwrotnym obrocie pedałów
przyimek
(2.1) przeciwko
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.5) Wer odrzucił mi znowu kontrę bez powodu.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntra, AS: kõntra
Wiktionary
rzecz. kontrowanie n., skontrowanie n., kontrybucja ż., rekontra ż., kontrast m., kontrastowość ż., kontrastowanie n., skontrastowanie n., kontrówka ż.
czas. kontrować ndk., skontrować dk., kontrastować ndk., skontrastować dk.
przym. kontrowy, kontrastowy
temsłow. kontra-, kontr-
Wiktionary
(1.4) kontratak
(2.1) alternatywna pisownia: contra
Wiktionary
1. nielegalne przenoszenie lub przewożenie przez granicę państwa dewiz lub towarów; przemyt, szmugiel;
2. rzeczy, dewizy, towary przewożone nielegalnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nielegalny przewóz towarów pomiędzy państwami z pominięciem opłat celnych, akcyzy, podatku VAT i innych należności wobec państwa;
(1.2) przedmioty przemycane przez granicę
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntraˈbãnda, AS: kõntrabãnda
Wiktionary
rzecz. kontrabandzista m., kontrabandzistka ż.
przym. kontrabandowy
Wiktionary
(1.1) przemycanie, przemytnictwo, przemyt, szmugiel, szmuglerka, szmuglowanie
(1.2) przemyt, szmugiel
Wiktionary
taki, który dotyczy kontrabandy - przemytu dewiz lub towarów; przemytniczy, szmuglerski, nielegalny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontrabandą, dotyczący kontrabandy
Wiktionary
rzecz. kontrabanda ż., kontrabandzista mos., kontrabandziarz mos.
Wiktionary
(1.1) przemytniczy
Wiktionary
osoba uprawiająca kontrabandę, zajmująca się przemytem; przemytnik, szmugler, oszust
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten kto zajmuje się kontrabandą, przemytem
Wiktionary
rzecz. kontrabanda ż.
:: fż. kontrabandzistka ż.
przym. kontrabandowy
Wiktionary
(1.1) przemytnik, szmugler
Wiktionary
największy, najniżej brzmiący instrument smyczkowy o grubych strunach, używany w orkiestrze symfonicznej, zespołach jazzowych i innych jako instrument basowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. największy smyczkowy instrument strunowy;
Wiktionary
Kontrabas (wł. "contrabbasso", skrót: "cb.") – muzyczny instrument strunowy z grupy smyczkowych; jest największym instrumentem z rodziny skrzypiec. Muzyk grający na kontrabasie to kontrabasista.
Wikipedia
IPA: kɔ̃nˈtrabas, AS: kõntrabas
Wiktionary
rzecz. basista mos., kontrabasista mos., kontrabasistka ż.
przym. kontrabasowy
Wiktionary
(1.1) środ. wieloryb
Wiktionary
muzyk grający na kontrabasie, największym z instrumentów smyczkowych; basista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. muzyk grający na kontrabasie
Wiktionary
Kontrabasista – muzyk grający na kontrabasie.
Zawodowi kontrabasiści posiadają międzynarodowe stowarzyszenie z siedzibą główną w USA, które służy do propagowania gry na tym instrumencie poprzez organizowanie koncertów, kursów mistrzowskich itp. Polski oddział tej instytucji działa we Wrocławiu.
Wikipedia
(1.1) W dzieciństwie marzyłem, by zostać kontrabasistą.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrabaˈɕista, AS: kõntrabaśista
Wiktionary
rzecz. basista mos., kontrabas m.
:: fż. kontrabasistka ż.
przym. kontrabasowy
Wiktionary
muzyczka grająca na kontrabasie, największym z instrumentów smyczkowych; basistka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. kobieta, która gra na kontrabasie
Wiktionary
rzecz. kontrabas mrz., kontrabasista mos.
przym. kontrabasowy
Wiktionary
związany z kontrabasem - najniżej brzmiącym instrumentem smyczkowym; basowy
SJP.pl
skrót
(1.1) wojsk. mar. kontradmirał
Wiktionary
(1.1) skr. kadm.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontradmirałem, dotyczący kontradmirała; dowodzony przez kontradmirała
Wiktionary
(1.1) Polski okręt kontradmiralski, galeon „Król Dawid”, uzbrojony był w 31 dział (…)
Wiktionary
rzecz. kontradmirał mos.. kontradmiralstwo n.
Wiktionary
w wojsku: stopień kontradmirała - wyższego oficera marynarki wojennej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wojsk. mar. stopień kontradmiralski
(1.2) wojsk. mar. godność, urząd kontradmirała
Wiktionary
(1.2) Wujek Janek dosłużył się kontradmiralstwa.
Wiktionary
rzecz. kontradmirał mos.
przym. kontradmiralski
Wiktionary
w marynarce wojennej: pierwszy z trzech stopni admiralskich, odpowiadający stopniowi generała brygady w wojskach lądowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. mar. oficerski stopień wojskowy w polskiej marynarce wojennej odpowiadający generałowi brygady w wojskach lądowych i lotnictwie;
(1.2) mar. oficer mający stopień kontradmirała (1.1)
Wiktionary
Kontradmirał (kontradm.) – wojskowy stopień oficerski w polskiej Marynarce Wojennej, odpowiadający generałowi brygady w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych. Jego odpowiedniki znajdują się także w marynarkach wojennych innych państw.
Wikipedia
(1.1) W Polsce stopień kontradmirała powstał w 1921, wraz z innymi stopniami Marynarki Wojennej.
(1.2) Pogrzeb kontradmirała odbył się w Redzie.
Wiktionary
rzecz. kontradmiralstwo n.
przym. kontradmiralski
Wiktionary
(1.1) skr. kadm., kontradm.
Wiktionary
przestarzałe:
1. brak zgody na coś; sprzeciw;
2. sprzeczność, niezgodność z czymś; rozbieżność, rozdźwięk, dysharmonia, dysonans
SJP.pl
przestarzałe:
1. taki, który dotyczy kontradykcji - niezgody, sprzeciwu;
2. taki, który dotyczy kontradykcji - sprzeczności, niezgodności z czymś; przeciwstawny, rozbieżny, ambiwalentny, sprzeczny
SJP.pl
w logice: taki, który jest sprzeczny z rzeczywistością, zwłaszcza z konwencjami znaczeniowymi; wewnętrznie sprzeczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy sprzeczne, przeciwstawne
Wiktionary
(1.1) kontradyktoryjny
Wiktionary
cecha procesu karnego, cywilnego, postępowania administracyjnego itp. zakładająca prawo strony do walki o korzystne dla siebie rozstrzygnięcie sprawy
SJP.pl
Kontradyktoryjność (z contradictio „sprzeczność” od contra „przeciw” i dicere „mówić”) – cecha postępowania, w którym istnieją dwie przeciwstawne strony toczące spór. Stanowi jeden z elementów sformalizowanej procedury sądowej.
Wikipedia
w prawie: dający możność wypowiedzenia się obu stronom, polegający na przeciwstawności wypowiedzi
SJP.pl
instrument dęty drewniany o podwójnym stroiku, basowa odmiana fagotu charakteryzująca się najniższą skalą w grupie instrumentów dętych drewnianych; kontrfagot (rzadziej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. fagot o niskiej skali;
Wiktionary
Kontrafagot – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ntraˈfaɡɔt, AS: kõntrafagot
Wiktionary
rzecz. fagot m., fagocista mos.
Wiktionary
Kontrafakt – powstały w 2001 roku w Pieszczanach na Słowacji zespół hip-hopowy. Składa się z trzech muzyków – lidera Rytmusa, Ego oraz Anešoma. Obecnie jest to jedna z najbardziej cenionych ekip tego typu muzyki na Słowacji. W 2004 roku nagrali razem z WWO utwór pt. „Najstarsia Vlasnost”, a w 2005 wystąpili gościnnie w kawałku „I tak to osiągnę” na albumie "Życie na kredycie".
Wikipedia
w muzyce: zastąpienie oryginalnego tekstu partii wokalnych nowym tekstem
SJP.pl
Kontrafaktura (z contrafactum) – zmiana tekstu w utworze wokalnym bez zmiany lub z niewielką zmianą melodii. Najczęściej dotyczy to zmiany tekstu świeckiego na religijny. Melodie zapożyczane są z pieśni innych narodów, wyznań lub z utworów muzyki rozrywkowej.
Wikipedia
w żeglarstwie: lina mocowana do rogu fałowego żagla biegnąca w dół, służąca do ściągania żagla na pokład; kontrfał
SJP.pl
Kontrafał (niderholer) – element olinowania ruchomego. Lina służąca do opuszczania bądź zrzucania ruchomych elementów ożaglowania, omasztowania lub innych np. płetwy sterowej. Jest liną o działaniu przeciwnym do fału. Stosowana tam, gdzie siła ciężkości nie wystarcza, aby opuścić element uprzednio podniesiony przy użyciu fału. W przypadku ożaglowania biegnie od rogu fałowego w dół i służy do ściągnięcia żagla na pokład.
Wikipedia
fałda zrobiona z dwóch założonych obok siebie fałd, zwróconych do siebie kantami; kontrafałda
SJP.pl
fałda zrobiona z dwóch założonych obok siebie fałd, zwróconych do siebie kantami; kontrafałd
SJP.pl
oddziaływanie na opinię publiczną w celu zjednania zwolenników dla jakiejś sprawy, idei, poglądów przeciwnych sprawom, ideom, poglądom podlegającym już agitacji
SJP.pl
związany z kontragitacją, mający na celu kontragitację - zjednywanie przeciwników jakichś poglądów lub działań
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontrahentem, dotyczący kontrahenta
Wiktionary
rzecz. kontrahent mos., kontrahentka ż.
przym. kontrahować ndk.
Wiktionary
jedna ze stron zawierających umowę; strona umowy, wspólnik, kooperant, partner
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) każda ze stron zawierających umowę
Wiktionary
Kontrahent – osoba fizyczna lub osoba prawna będąca stroną transakcji.
Wikipedia
IPA: kɔ̃nˈtraxɛ̃nt, AS: kõntraχẽnt
Wiktionary
rzecz. kontrakt m.
przym. kontrahencki
Wiktionary
(1.1) partner, dostawca / odbiorca, klient / sprzedawca, konsument / przedsiębiorca, spożywca / wytwórca
Wiktionary
kobieta reprezentująca jedną ze stron zwierających umowę; strona umowy, partnerka, kooperantka, wspólniczka
SJP.pl
zawierać transakcję, umowę, kontrakt; kontraktować
SJP.pl
żartobliwe zdrobnienie od: kontrakt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontrakt
Wiktionary
(1.1) To nie kontrakt, lecz tylko mały kontrakcik.
Wiktionary
rzecz. kontrakt m.
przym. kontraktowy
Wiktionary
1. [czytaj: kontr-akcja] akcja przeciwstawna innej akcji;
2. w fizyce: zmniejszenie się objętości podczas mieszania się niektórych rozpuszczających się wzajemnie cieczy;
3. w geologii: kurczenie się wnętrza Ziemi, a wraz z nim gruntu, wskutek utraty ciepła;
4. w językoznawstwie: zjawisko fonetyczne polegające na zlaniu się w jedną samogłoskę, zazwyczaj długą, dwóch samogłosek sąsiadujących ze sobą bezpośrednio albo oddzielonych pierwotnie od siebie jakimś zanikającym elementem spółgłoskowym; monoftongizacja
5. w różnych dziedzinach nauki: skrócenie, skurczenie, zwężenie się czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przeciwdziałanie (działanie skierowane przeciwko innemu działaniu) datadef|od 1902.
(1.2) skurczenie, ściągnięcie lub zmniejszenie długości, zakresu, rozmiaru lub objętości
(1.3) fonet. ściągnięcie dwóch samogłosek występujących obok siebie w jedną samogłoskę;
(1.4) jęz. słowo lub wyrażenie skrócone w mowie
(1.5) geol. kurczenie się ziemi lub skał w wyniku utraty przez nich temperatury;
(1.6) chem. zjawisko fizyczne polegające na zmniejszeniu objętości roztworu na skutek reakcji chemicznej lub oddziaływań międzycząsteczkowych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w geologii: teoria kontrakcyjna - teoria powstała na początku XIX wieku, zgodnie z którą przemieszczenia mas skalnych w skorupie ziemskiej są spowodowane kurczeniem się wnętrza Ziemi wskutek utraty przez nie ciepła; teoria kontrakcji
SJP.pl
1. porozumienie stron w jakiejś sprawie, zwykle zawierane w formie pisemnej, określające warunki na jakich coś ma się odbyć lub regulujące coś, zobowiązania stron i terminy;
2. pisemny tekst takiego porozumienia;
3. kontrakt terminowy - określona i niepodzielna wielkość partii danego towaru giełdowego, stanowiąca przedmiot w transakcji giełdowej, ustalana dla formy obrotu, jaką jest sesja przetargowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) umowa dotycząca jakiegoś przedsięwzięcia lub czyjegoś zatrudnienia
Wiktionary
(1.1) Wczoraj podpisałem nowy kontrakt.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntrakt, AS: kõntrakt
Wiktionary
rzecz. kontrahent m., kontraktor m.
:: zdrobn. kontrakcik mrz.
czas. kontraktować ndk.
przym. kontraktowy
Wiktionary
w rolnictwie: forma skupu produktów, głównie rolnych oraz zwierząt hodowlanych, oparta na dwustronnej umowie między producentem i przedsiębiorstwem skupu, określającej termin realizacji, ilość i jakość produktów, cenę oraz inne obustronne zobowiązania
SJP.pl
Kontraktacja – forma skupu płodów rolnych lub zwierząt hodowlanych albo ich produktów, oparta na umowie dwustronnej między producentem a przedsiębiorstwem skupującym.
Umowa kontraktacyjna określa wzajemne zobowiązania stron, np. terminy i wielkości dostaw, parametry jakościowe dostarczanych produktów, cenę, pomoc i opiekę instruktażową, weterynaryjną, paszową lub kredytową.
Wikipedia
związany z kontraktacją - formą skupu produktów rolnych i zwierząt hodowlanych, np. umowa kontraktacyjna
SJP.pl
pracownik podnajmowany do pracy w miejscu innym, niż został zatrudniony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) wykonawca, kontrahent, strona umowy
Wiktionary
rzecz. kontrakt
przym. kontraktowy
Wiktionary
1. zawierać kontrakt, umowę na dostawę czegoś; kontrahować, zawierać transakcję;
2. rzadko: angażować na podstawie kontraktu
SJP.pl
dawniej: osoba biorąca udział w kontraktach - dorocznych zjazdach szlachty polskiej
SJP.pl
potocznie:
1. agent kontraktowy;
2. człowiek zatrudniony na zasadzie kontraktu
SJP.pl
1. związany z kontraktem, mający charakter kontraktu - zgodnego oświadczenia dwóch lub więcej stron, złożonego na piśmie; ustalony, umówiony, uzgodniony;
2. związany z kontraktami - stałymi, dorocznymi zjazdami szlachty polskiej, służącymi zawieraniu umów gospodarczych i transakcji handlowych;
3. sejm kontraktowy - sejm wybrany w Polsce w 1989 roku na podstawie ordynacji przewidującej z góry podział mandatów między ugrupowania postkomunistyczne a solidarnościowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kontraktu, związany z kontraktem
(1.2) o pracowniku: zatrudniony na podstawie kontraktu; nieetatowy
Wiktionary
(1.1) Jesteśmy skazani na służbę kontraktową, która jest rzeczą konieczną, ponieważ o ile obecnie służba trwa 12 miesięcy, a będzie jeszcze skrócona do 10 miesięcy, siły zbrojne są tak utechnicznione, iż nie mogłyby inaczej funkcjonować.
(1.2) - Ambasador jest pracownikiem kontraktowym - wyjaśnił dyrektor.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrakˈtɔvɨ, AS: kõntraktovy
Wiktionary
rzecz. kontrakt m., kontrakcik m., kontraktor m., kontraktacja ż., kontraktowanie n., zakontraktowanie n.
czas. kontraktować ndk., zakontraktować dk.
Wiktionary
w medycynie: ograniczenie ruchów i wykrzywienie kończyny, kręgosłupa lub szyi wskutek zmian chorobowych w stawach, mięśniach lub ścięgnach; przykurcz
SJP.pl
zapoczątkowane w XVI w. stałe, doroczne zjazdy szlachty polskiej, mające na celu zawieranie różnych umów gospodarczych i transakcji handlowych
SJP.pl
Kontrakty – w dawnej Polsce doroczne zjazdy szlachty odbywające się w miastach w celu zawarcia porozumień handlowych, kredytowych i gospodarczych. Odbywały się na początku roku kalendarzowego; trwały kilka tygodni. Zjazdom towarzyszyły zabawy, uczty i spotkania towarzyskie.
Wikipedia
zjawisko unikania lub odrzucania wzorów kulturowych obcej grupy kulturowej, występujące na początku akulturacji
SJP.pl
Kontrakulturacja – proces występujący na początku zjawiska akulturacji wyrażający się traktowaniem z rezerwą, unikaniem bądź nawet odrzucaniem wzorów kulturowych obcej grupy kulturowej. []
Wikipedia
osoba śpiewająca kontraltem; kontralt
SJP.pl
śpiewaczka śpiewająca kontraltem - najniższym głosem żeńskim; kontralt
SJP.pl
śpiewaczka śpiewająca kontraltem - najniższym głosem żeńskim; kontralcistka
SJP.pl
Kontralt (alt głęboki) – rodzaj głosu żeńskiego o najniższej tessiturze. Skala kontraltu obejmuje co najmniej dźwięki od c do d2. Kontralcistki operują głosem o bardzo dużej skali – w niektórych przypadkach aż do wysokiego c-trzykreślnego sopranu.
Kontralt jest rzadko spotykanym głosem, zwłaszcza w Europie. Znane osoby, które śpiewały kontraltem to m.in.: światowej sławy śpiewaczki operowe Adriana Basile, Marian Anderson, Ewa Podleś, Nathalie Stutzmann, Kathleen Ferrier i Sonia Prina.
Wikipedia
przymiotnik od: kontralt (najniższy głos żeński), np. głos kontraltowy
SJP.pl
1. w numizmatyce: znak wybijany na monetach w celu usankcjonowania ich obiegu lub nadania im nowej wartości nominalnej; kontrasygnatura, kontrsygnatura;
2. dawniej: znaczek numerowany, otrzymywany w szatni przy oddawaniu ubrania lub przedmiotu pozostawionego na przechowani;
3. dawniej: znaczek numerowy, wydawany przy wejściu do teatru w zamian za bilet w celu wychwycenia fałszywych biletów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Kresy. prowincjonalizm twarz
Wiktionary
kontrmarsz;
1. sposób prowadzenia walki przez piechotę zachodnioeuropejską w XVI-XVII w., polegający na tym, że poszczególne szeregi żołnierzy kompanii strzelały kolejno do nieprzyjaciela i wycofywały się na tył kolumny;
2. marsz odbywający się w kierunku przeciwnym do dotychczasowego, w celu dostosowania ugrupowania własnych wojsk do nowej sytuacji
SJP.pl
wydzielony pas na ulicy jednokierunkowej, umożliwiający ruch w kierunku przeciwnym do innych pojazdów
SJP.pl
Kontrapas – wydzielony pas jezdni ulicy jednokierunkowej przeznaczony dla ruchu określonej kategorii pojazdów (np. rowerów lub autobusów) w kierunku przeciwnym do obowiązującego pozostałe pojazdy.
Wikipedia
w rzeźbie: zasada kompozycyjna polegająca na ustawieniu postaci ludzkiej tak, aby ciężar ciała spoczywał na jednej nodze
SJP.pl
Kontrapost − w sztukach plastycznych sposób ustawienia postaci tak, iż cały ciężar jej ciała opiera się na jednej nodze, podczas gdy druga jest odciążona i lekko wspiera się na ziemi. Ten układ nóg równoważony jest przez wygięcie tułowia i rąk - barki są pochylone przeciwnie w stosunku do bioder, co w połączeniu z pochyleniem głowy sprawia, że kręgosłup postaci tworzy kształt litery "S". Jedna z rąk zwykle jest spuszczona, a druga coś dzierży.
Wikipedia
w logice tradycyjnej: przekształcenie zdania kategorycznego przez zastosowanie kolejno konwersji i obwersji lub odwrotnie, np. zdanie: każdy człowiek jest ssakiem przekształca się w zdanie: żaden człowiek nie jest istotą niebędącą ssakiem (obwersja), i następnie w zdanie: żadna istota niebędąca ssakiem nie jest człowiekiem (konwersja)
SJP.pl
utrudniający osiągnięcie zamierzonych efektów; kontrproduktywny
SJP.pl
1. kompozytor, muzyk stosujący w swoich utworach zasadę kontrapunktu;
2. specjalista w zakresie kontrapunktu - techniki prowadzenia dwu lub więcej melodii równolegle
SJP.pl
1. w muzyce: technika kompozytorska polegająca na jednoczesnym zestawieniu kilku linii melodycznych według określonych zasad tonalnych, harmonicznych i rytmicznych w utworach wielogłosowych;
2. muzyce: druga melodia towarzysząca pierwszej, np. towarzysząca tematowi w fugach;
3. w muzyce: dział teorii muzyki dotyczący takiej techniki kompozytorskiej;
4. w filmoznawstwie: koncepcja estetyczna okresu kina wczesnodźwiękowego, traktująca dźwięk jako nowy element montażu i samodzielny składnik wizualnego obrazu zdolny wzbogacić metody oddziaływania na widza;
5. przenośnie: coś dopełniającego coś innego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) plast. element obrazu, widowiska itp., który poprzez swoją obecność kontrastuje z innym elementem, tym samym go uwidaczniając
(1.2) muz. technika stosowana w muzyce polegająca na prowadzeniu kilku linii melodycznych, które są ze sobą zharmonizowane;
(1.3) muz. jeden z działów teorii muzyki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w muzyce: komponując, stosować zasady kontrapunktu
SJP.pl
w muzyce: zgodny z zasadami kontrapunktu - techniki prowadzenia dwu lub więcej melodii równolegle; kontrapunktyczny
SJP.pl
w muzyce: zgodny z zasadami kontrapunktu - techniki prowadzenia dwu lub więcej melodii równolegle; kontrapunktowy
SJP.pl
argument skierowany przeciwko argumentom strony przeciwnej, obalający inne twierdzenie
SJP.pl
Kontrargument – argument, który ma na celu obalenie innego argumentu. Stosuje się go w celu podważenia twierdzenia, tezy lub lematu. Próba obalenia danego argumentu może polegać na sformułowaniu kontrargumentu lub znalezieniu dla niego kontrprzykładu.
Wikipedia
1. uzasadnianie, przekonywanie za pomocą kontrargumentów; kontrargumentowanie, falsyfikacja;
2. zespół kontrargumentów, które służą do przeciwstawiania się czyjejś argumentacji
SJP.pl
przytaczać argumenty przeciwko innym argumentom; zaprzeczać, falsyfikować, oponować, polemizować
SJP.pl
osoba celowo zajmująca stanowisko przeciwne do powszechnie akceptowanej opinii lub trendu
SJP.pl
postawa społeczna lub strategia inwestycyjna polegająca na działaniu wbrew panującym trendom, powszechnym opiniom lub zachowaniom tłumu
SJP.pl
przeciwny powszechnym opiniom lub tendencjom
SJP.pl
dwukierunkowy ruch rowerowy na ulicach jednokierunkowych
SJP.pl
1. wystąpienie elementów, zjawisk, postaw itp. o cechach przeciwstawnych lub o mocno uwidocznionej różnicy podczas ich porównywania lub zestawienia, np. kontrast form, linii, kolorów, kształtów; przeciwieństwo, sprzeczność, dysonans, rozdźwięk, rozbieżność;
2. w fizyce, optyce: stosunek jasności dwóch porównywanych elementów obrazu, np. kontrast oświetlenia, obrazu, luminacji; ostrość;
3. w psychologii widzenia: właściwość spostrzeżeń wzrokowych, dzięki której wizualna ocena świecącego przedmiotu jest różna w zależności od otaczającego tła lub od tego, jakie światło padało poprzednio na siatkówkę oka, np. kontrast wzrokowy, następczy;
4. w medycynie: substancja wprowadzana do organizmu osoby badanej w celu uzyskania wyrazistego obrazu na kliszy radiofotograficznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. sprzeczność występująca między zestawionymi elementami (przedmiotami, zjawiskami itp.)
(1.2) opt. stosunek między największym a najmniejszym stopniem naświetlenia jakiegoś przedmiotu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) To zdjęcie ma za duży kontrast: trzeba to skorygować.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃ntrast, AS: kõntrast
Wiktionary
rzecz. kontrastowość ż., kontrastowanie n., skontrastowanie n.
:: zdrobn. kontraścik mrz.
czas. kontrastować ndk.
przym. kontrastowy
przysł. kontrastowo
przyim. kontra
Wiktionary
(1.1) przeciwieństwo
Wiktionary
[czytaj: kontraSTER] pomocniczy ster opływowy, znajdujący się między śrubą i sterem, służący do usuwania prędkości obwodowych w strumieniu zaśrubowym, podwyższania sprawności śruby oraz do wytwarzania dodatkowego oporu; przeciwster
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontrastować.
Wiktionary
rzecz. kontra ż., kontrast m., kontrastowość ż., skontrastowanie n.
czas. kontrastować ndk.
przym. kontrastowy
przyim. kontra
Wiktionary
(1.1) przeciwstawianie
Wiktionary
1. wyraźnie odróżniać się od czegoś, odznaczać się w porównaniu z czymś; rzucać się w oczy;
2. stosować zasadę kontrastu, posługiwać się kontrastem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skontrastować)
(1.1) być kontrastem dla czegoś; odznaczać się w zestawieniu z czym
(1.2) zestawiać ze sobą dla ukazania kontrastu
czasownik zwrotny niedokonany kontrastować się (dk. skontrastować się)
(2.1) zestawiać się w kontraście do siebie
Wiktionary
rzecz. kontra ż., skontrastowanie n., kontrast mrz., kontrastowanie n., kontrastowość ż.
czas. skontrastować dk.
przym. kontrastowy
przysł. kontrastowo
przyim. kontra
Wiktionary
(1.1) odcinać się
(1.2) przeciwstawiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kontrastowe
Wiktionary
Kontrastowość, gradacja, twardość – cecha charakterystyczna materiałów światłoczułych, określająca różnice gęstości optycznej, w jakich zostaną odtworzone na obrazie różnice tonalne fotografowanego obiektu.
Miarą kontrastowości jest gradient krzywej charakterystycznej. Kontrastowość materiałów światłoczułych w czasie wywoływania rośnie do pewnej granicy. Materiały negatywowe w filmie mają stosunkowo niską kontrastowość – gradient średni ok. 0,6–0,7, materiały do reprodukcji kreskowej – ok. 3–5.
Wikipedia
rzecz. kontrast m., kontrastowanie n., skontrastowanie n., kontra ż.
przym. kontrastowy
przysł. kontrastowo
czas. kontrastować
przyim. kontra
Wiktionary
1. stanowiący przeciwieństwo czegoś, wyraźnie różniący się od czegoś; krańcowo różny, sprzeczny, skrajnie odmienny, zupełnie inny;
2. w fotografii: film, zdjęcie, negatyw, odbitka kontrastowa - film, zdjęcie, negatyw, odbitka, na których ostro kontrastują ze sobą plamy jasne i bardzo ciemne, a mało jest plam o pośrednim nasileniu zaciemnienia;
3. w medycynie: środki kontrastowe - środki chemiczne wprowadzane do ciała człowieka w celu uzyskania wyraźnego obrazu badanego narządu na ekranie lub zdjęciu rentgenowskim; środki cieniujące, środki kontrastujące
SJP.pl
w medycynie: środki kontrastujące - środki chemiczne wprowadzane do ciała człowieka w celu uzyskania wyraźnego obrazu badanego narządu na ekranie lub zdjęciu rentgenowskim; środki cieniujące, środki kontrastowe
SJP.pl
w językoznawstwie: taki, który polega na zestawieniu dwóch lub więcej elementów języka w celu wykrycia podobieństw i różnic między nimi; konfrontatywny, komparatystyczny, komparatywny, porównawczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. porównawczy
Wiktionary
(1.1) Muszę napisać pracę kontrastywną między językiem polskim i angielskim, której tematem ma być analiza kognitywistyczna przysłów, idiomów, itp.
Wiktionary
[czytaj: kontr-asygnata] w prawie: podpisanie aktu prawnego przez wysokiego urzędnika państwowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) adm. praw. wymóg złożenia podpisu pod aktem prawnym przez drugą osobę w celu potwierdzenia jego ważności;
Wiktionary
Kontrasygnata (łac. "contra" 'przeciw', "signum" 'znak; sygnał') – wymóg podpisania dokumentu, np. aktów prawnych jak ustawy bądź rozporządzenia przez drugą osobę, potwierdzający jego ważność.
W systemie rządów parlamentarno-gabinetowych oznacza najczęściej podpisanie aktu urzędowego wydanego przez głowę państwa – monarchę lub prezydenta – dodatkowo przez premiera lub ministra odpowiedniego resortu.
Wikipedia
(1.1) W polskiej Konstytucji pojęcie kontrasygnaty nie występuje, jednak z racji szerokiego stosowania tej praktyki, pojęcie to ma charakter powszechny.
Wiktionary
rzecz. kontrasygnowanie n.
czas. kontrasygnować ndk.
Wiktionary
w numizmatyce: znak wybijany na monetach w celu usankcjonowania ich obiegu lub nadania im nowej wartości nominalnej; kontramarka, kontrsygnatura
SJP.pl
[czytaj: kontr-asygnować] w prawie: dokonać, dokonywać kontrasygnaty, czyli złożyć, składać pod dokumentem drugi podpis, by dokument ten stał się prawomocny
SJP.pl
w żeglarstwie: lina zaczepiana do noku bomu i poprowadzona w przód w okolice dziobu, działająca w kierunku przeciwnym niż szot, która wspólnie z szotem utrzymuje bom w pewnym określonym położeniu
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontratak
Wiktionary
rzecz. kontratak m.
Wiktionary
1. atak mający na celu odparcie nacierającego przeciwnika, wroga; contra, kontra, przeciwuderzenie;
2. w wojsku: przejście od walki obronnej do zaczepnej;
3. przenośnie: wystąpienie z oskarżeniem w odpowiedzi na zarzuty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odpowiedź atakowanego w dyskusji, sporcie, w wojskowości itp.
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Drużyna naszych odpowiedziała kontratakiem.
(1.1) Do podjęcia kontrataku zniechęcił go wygląd profesora.
(1.1) Wojska sprzymierzonych przechodzą do kontrataku.
Wiktionary
rzecz. kontratakowanie n.
:: zdrobn. kontrataczek m.
czas. kontratakować ndk.
Wiktionary
(1.1) kontrnatarcie, przeciwnatarcie, kontrofensywa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odpowiadanie atakiem na atak
Wiktionary
rzecz. kontratak m.
czas. kontratakować ndk.
Wiktionary
1. przeprowadzać kontratak, działaniem bronić się przed atakami przeciwnika;
2. w wojsku: przechodzić do kontrataku - walki zaczepnej;
3. przenośnie: występować z oskarżeniami w odpowiedzi na zarzuty
SJP.pl
śpiewak śpiewający kontratenorem; tenor altowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. najwyższy głos męski wykorzystujący rejestr falsetowy;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba z takim głosem
Wiktionary
Kontratenor – śpiewak płci męskiej, który mimo przebytej mutacji głosu, dzięki odpowiedniej technice, jak i wrodzonym uwarunkowaniom, jest w stanie operować pełną skalą altu (kontratenor altowy), mezzosopranu (kontratenor mezzosopranowy) lub nawet sopranu (kontratenor sopranowy).
Wikipedia
(1.1) Piotr gra na fortepianie i śpiewa pięknym kontratenorem.
(2.1) Baron podziwiał przebojową arię kontratenora.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntraˈtɛ̃nɔr, AS: kõntratẽnor
Wiktionary
przym. kontratenorowy
Wiktionary
(1.1) falset, alt
(2.1) falsecista, alcista
Wiktionary
→ kontratenor (głos)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kontratenoru, przeznaczony na ten rodzaj głosu
Wiktionary
(1.1) kontratenor, tenor, tenorowy
Wiktionary
(1.1) falsetowy, altowy
Wiktionary
1. w filmoznawstwie: pozytywowa taśma filmowa otrzymana metodą kontratypowania za pośrednictwem kontrnegatywu (taśmy negatywowej otrzymanej w wyniku skopiowania taśmy pozytywowej);
2. w prawie: okoliczność wyłączająca bezprawność karną
SJP.pl
Kontratyp – okoliczność wyłączająca karną bezprawność czynu. Zaistnienie kontratypu powoduje, że zachowanie wypełniające znamiona czynu zabronionego nie jest przestępstwem. Innymi słowy – postępowanie, które w normalnych warunkach jest bezprawne, staje się prawnie dozwolone ze względu na zaistnienie określonych okoliczności wynikających z faktu wyłączenia przesłanek winy.
Wikipedia
w filmoznawstwie: wykonywać pozytywową taśmę filmową za pomocą kontrnegatywu - taśmy negatywowej otrzymanej w wyniku skopiowania taśmy pozytywowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontrast
Wiktionary
(1.1) To nie kontrast, lecz tylko lekki kontraścik.
Wiktionary
rzecz. kontrast m.
Wiktionary
w żeglarstwie: profilowa kierownica za lub przed śrubą statku wodnego, prostująca strumień wody przepływającej przez śrubę
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z walką artylerii przeciw artylerii przeciwnika, dotyczący takiej walki
Wiktionary
chwyt stanowiący odpowiedź na wcześniejszy chwyt przeciwnika
SJP.pl
osoba protestująca przeciwko innej demonstracji
SJP.pl
dowód podważający domniemanie autentyczności lub zgodności z prawdą innego dowodu; przeciwdowód
SJP.pl
1. taniec towarzyski z XVIII w.;
2. muzyka do tego tańca
SJP.pl
Kontredans – zbiorowy, figurowy taniec towarzyski pochodzenia angielskiego, popularny zwłaszcza we Francji od końca XVIII w. (w XIX w. przekształcił się w kadryla).
Wikipedia
przymiotnik od: kontredans
SJP.pl
nowa ekspertyza poddająca w wątpliwość wynik badania poprzedniej
SJP.pl
eksperyment stanowiący odpowiedź na wcześniejszy eksperyment
SJP.pl
emalia kładziona na rewersie emaliowanej plakietki metalowej w celu jej wzmocnienia
SJP.pl
dodatkowa naklejka na butelce, znajdująca się po przeciwnej stronie od głównej etykiety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) naklejka umieszczona po drugiej stronie butelki w stosunku do etykiety;
Wiktionary
Kontretykieta – papierowa naklejka, najczęściej w kształcie prostokąta lub kwadratu, znajdująca się na opakowaniu po przeciwnej stronie niż etykieta. Najczęściej stosują ją browary w przemyśle piwowarskim, umieszczając na niej szczegółowe informacje o piwie, datę minimalnej trwałości, kod paskowy i inne informacje.
Wikipedia
(1.1) Na kontretykiecie znajdują się informacje, z jakich odmian wino powstało.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrɛtɨˈcɛta, AS: kõntretyḱeta
Wiktionary
(1.1) pot. kontra
Wiktionary
instrument dęty drewniany o podwójnym stroiku, basowa odmiana fagotu charakteryzująca się najniższą skalą w grupie instrumentów dętych drewnianych; kontrafagot (częściej)
SJP.pl
odnoszący się do zdarzeń potencjalnych lub nierzeczywistych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) filoz. taki, który odnosi się do zdarzeń potencjalnych lub nierzeczywistych
Wiktionary
(1.1) W przypadku intensji sekundarnych wartość logiczną lub odniesienie sądu / pojęcia ustalamy przyjmując nasz aktualny świat jako kontekst wypowiedzenia oraz dany świat kontrfaktyczny jako okoliczności wartościowania.
Wiktionary
rzecz. kontrfaktualizm m., fakt m., faktoid m., fakcik m., faktyczność ż., faktualność ż., kontrfaktualność ż., kontrafakt m.
czas. faktualizować ndk.
przym. faktyczny, faktualny, kontrfaktualny, faktoidowy
przysł. kontrfaktycznie, faktycznie, faktualnie, de facto
wykrz. faktycznie, fakt
partyk. fakt
Wiktionary
(1.1) kontrfaktualny, nierzeczywisty
Wiktionary
w żeglarstwie: lina mocowana do rogu fałowego żagla biegnąca w dół, służąca do ściągania żagla na pokład; kontrafał
SJP.pl
w szachach: gambit czarnych figur w odpowiedzi na uprzednie poświęcenie ze strony białych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szach. otwarcie szachowe, w którym czarne poświęcają jedną lub kilka bierek, w zamian za uzyskanie lepszej pozycji;
Wiktionary
W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.
Kontrgambit – określenie debiutu, w którym stroną ofiarującą materiał jest zawodnik grający czarnymi bierkami. Do XIX w. nazwę kontrgambit używano w odniesieniu do otwarcia, w którym jedna ze stron na kontynuację gambitową odpowiadała w taki sam sposób. Poniżej podano przykłady kontrgambitów.
Wikipedia
(1.1) Jedną możliwych odpowiedzi czarnych na gambit jest zagranie kontrgambitu.
Wiktionary
przym. kontrgambitowy
Wiktionary
inicjatywa będąca odpowiedzią na wcześniejszą inicjatywę
SJP.pl
sprzeczny z intuicją lub z tym, czego można by się naturalnie spodziewać
SJP.pl
kandydat strony przeciwnej; przeciwkandydat
SJP.pl
organizacja działająca podobnie do Kościoła, lecz różniąca się światopoglądem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) organizacja działająca podobnie do Kościoła, lecz różniąca się światopoglądem
Wiktionary
(1.1) Ja także coraz bardziej jestem zdegustowany polskim Kościołem katolickim, czuje się porzucony, mógłby zapisać się do kontrkościoła jako kontrowieczka, wszak potrafię beczeć.
Wiktionary
antykultura;
1. grupa społeczna odrzucająca normy i zachowania kultury oficjalnej, propagująca nowe wartości;
2. kultura tej grupy społecznej
SJP.pl
Kontrkultura (z contra „przeciw” + kultura) – określa heterogeniczną formację społeczno-kulturową, która wyraża sprzeciw wobec zastanej kultury poprzez filozofię, sztukę i najróżniejsze działania rewolucyjne, oferując w zamian serię alternatywnych sposobów organizacji społeczeństwa i wizji życia ludzkiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co kontrkulturowe
Wiktionary
rzecz. kontrkultura ż.
przym. kontrkulturowy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy kontrkulturze, odrzucający wartości, normy i wzory zachowania kultury oficjalnej
Wiktionary
rzecz. kontrkultura ż., kontrkulturowość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. manifestacja będąca formą przeciwstawienia się innej manifestacji
Wiktionary
rzecz. manifa ż.
Wiktionary
osoba biorąca udział w manifestacji stanowiącej reakcję na inną manifestację
SJP.pl
kontramarsz;
1. sposób prowadzenia walki przez piechotę zachodnioeuropejską w XVI-XVII w., polegający na tym, że poszczególne szeregi żołnierzy kompanii strzelały kolejno do nieprzyjaciela i wycofywały się na tył kolumny;
2. marsz odbywający się w kierunku przeciwnym do dotychczasowego, w celu dostosowania ugrupowania własnych wojsk do nowej sytuacji
SJP.pl
Kontrmarsz – pojęcie z dziedziny wojskowości, oznaczające taktykę salwowego prowadzenia ognia kolejnymi szeregami lub sposób przemieszczania się pododdziałów w celu przegrupowania.
Wikipedia
miesięcznica, której celem jest krytyka innej miesięcznicy
SJP.pl
mina podziemna stosowana w obronie w celu zniszczenia min nieprzyjaciela; przeciwmina
SJP.pl
przekopiowywanie negatywu wyjściowego przez fazę pozytywu, w celu otrzymania negatywu wtórnego
SJP.pl
kontratak, przeciwnatarcie;
1. natarcie wojsk, do którego przechodzi się bezpośrednio po odparciu ataku nieprzyjaciela;
2. odpowiedź na czyjś atak, mająca na celu przejęcie inicjatywy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. natarcie wojsk, które następuje bezpośrednio po odparciu ofensywy wroga
Wiktionary
Kontrofensywa (franc. "contre-offensive") – działanie taktyczne podejmowane przez broniące się wojska, mające na celu odparcie przeciwnika, który włamał się w głąb obrony, przejęcie inicjatywy w określonym rejonie prowadzenia walki i ostateczne rozbicie go i opanowanie określonych obiektów pod względem strategicznym.
Wikipedia
przym. kontrofensywny
Wiktionary
(1.1) kontratak, kontrnatarcie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z kontrofesywą
Wiktionary
rzecz. kontrofensywa ż.
Wiktionary
1. porównywanie stanu rzeczywistego z przyjętymi normami, wzorcami, wartościami, ze stanem pożądanym i ustalenie ewentualnych odchyleń; przegląd, inspekcja, rewizja;
2. nadzór nad kimś lub nad czymś, pilnowanie kogoś lub czegoś; nadzór, opieka, władza;
3. potocznie: instytucja lub osoba zajmująca się sprawdzaniem czegoś lub sprawująca nad czymś nadzór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sprawdzenie, czy coś spełnia określone warunki i wymogi
(1.2) pot. nadzór nad kimś lub nad czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W końcowej fazie produkcji dokonuje się kontroli za pomocą specjalnych mierników.
(1.2) Inspektor nadzoru budowlanego sprawuje kontrolę nad działalnością starosty wynikającą ze stosowania przepisów prawa budowlanego.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtrɔla, AS: kõntrola
Wiktionary
rzecz. kontroler m., kontrolerka ż., kontrolka ż., kontrolowanie n., skontrolowanie n.
czas. kontrolować ndk., skontrolować dk.
przym. kontrolny, kontrolowany, kontrolerski
Wiktionary
(1.1) inspekcja, oględziny, przegląd
(1.2) dozór, kuratela, nadzór, ochrona, opieka
Wiktionary
1. osoba upoważniona do kontrolowania działalności instytucji, przedsiębiorstw; urzędnik przeprowadzający kontrolę;
2. osoba sprawdzająca bilety, np. w pociągu lub autobusie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba kontrolująca, sprawdzająca coś
(1.2) osoba kierująca ruchem wielu obiektów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) techn. urządzenie kontrolujące pracę maszyn
(2.2) inform. program sterujący
(2.3) inform. gamepad
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Andrzej jest kontrolerem w autobusach miejskich.
(1.2) Kontroler nie zareagował na wysokość podaną przez pilota w stopach oraz niewłaściwe ciśnienie atmosferyczne i nakazał zniżanie (…)
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtrɔlɛr, AS: kõntroler
Wiktionary
rzecz. kontrola ż., kontrolka ż., kontrolowanie n., skontrolowanie n.
:: fż. kontrolerka ż.
czas. kontrolować ndk., skontrolować dk.
przym. kontrolerski, kontrolny
Wiktionary
(1.1) rewident, rewizor, lustrator, inspektor, wizytator, cenzor, korektor; potocznie o kontrolerze w komunikacji kanar
(2.2) sterownik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: kontroler
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrɔˈlɛrka, AS: kõntrolerka
Wiktionary
zob. kontroler.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontrolerem, dotyczący kontrolera, tego, kto wykonuje kontrole
Wiktionary
rzecz. kontroler mos., kontrolerka ż., kontrola ż., kontrolka ż., kontrolowanie n., skontrolowanie n.
czas. kontrolować ndk., skontrolować dk.
przym. kontrolny
Wiktionary
igrzyska olimpijskie zorganizowane przez kraje bojkotujące igrzyska oficjalne
SJP.pl
w ekonomii: metoda kierowania przedsiębiorstwem, polegająca na tworzeniu i aktualizowaniu systemu planowania, konstruowaniu wskaźników i mierników oceny finansowej firmy oraz przygotowywaniu informacji bieżących i strategicznych w celu podjęcia najbardziej odpowiednich decyzji w przedsiębiorstwie; controlling
SJP.pl
1. notatnik do zapisków przydatnych podczas kontroli; notes, brulion;
2. lampka sygnalizacyjna umożliwiająca kontrolę pracy danego urządzenia; dioda, lampka kontrolna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) notatnik do prowadzenia zapisków podczas kontroli
(1.2) lampka sygnalizacyjna, która umożliwia kontrolę pracy jakiegoś urządzenia
Wiktionary
(1.2) Czerwona kontrolka ciśnienia oleju powinna zgasnąć po uruchomieniu silnika samochodu.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtrɔlka, AS: kõntrolka
Wiktionary
rzecz. kontrola ż., kontroler mos., kontrolerka ż., kontrolerskość ż., kontroling mrz., kontrolowanie n., przekontrolowanie n., przekontrolowywanie n., skontrolowanie n.
czas. kontrolować ndk., przekontrolować dk., przekontrolowywać ndk., skontrolować dk.
przym. kontrolny, pokontrolny, kontrolerski
przysł. kontrolnie, pokontrolnie
Wiktionary
związany z kontrolą, wykorzystywany podczas kontroli, umożliwiający kontrolę, przeprowadzający kontrolę, np. zegar kontrolny, kontrolny spis towarów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontrolą lub kontrolowaniem
Wiktionary
(1.1) Cały wczorajszy wieczór na każdym kanale w telewizji ukazywał się ekran kontrolny obrazu.
(1.1) Aby uniknąć niebezpieczeństwa, przed rozłożeniem broni oddał strzał kontrolny.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtrɔlnɨ, AS: kõntrolny
Wiktionary
rzecz. kontrola ż., kontroler m., kontrolerka ż., kontrolka ż., kontrolowanie n., skontrolowanie n.
czas. kontrolować ndk., skontrolować dk.
ims. kontrolujący
przym. kontrolerski
Wiktionary
(1.1) testowy, sprawdzający
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: kontrola
Wiktionary
dający się kontrolować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawowanie kontroli, wykonywanie czynności kontrolnych
Wiktionary
Kontrolowanie – w wąskim rozumieniu oznacza sprawdzanie zgodności z ustalonym standardem (np. kontrolowanie poziomu wody w rzece), w szerokim oznacza także sprawdzanie zgodności ze standardem i czynny nadzór nad jego przestrzeganiem (np. kontrolowanie pojazdu, utrzymywanie kontroli nad klasą w szkole itp.). W obu przypadkach punktem wyjścia jest określenie stanu pożądanego – wyznaczenie normy.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ntrɔlɔˈvãɲɛ, AS: kõntrolovãńe
Wiktionary
rzecz. skontrolowanie n., kontrola ż., kontrolka ż., kontroler m., kontrolerka ż.
czas. kontrolować ndk., skontrolować dk.
przym. kontrolny, kontrolerski
przysł. kontrolnie
Wiktionary
1. przeprowadzać kontrolę, sprawdzać; nadzorować, inspekcjonować;
2. panować nad kimś lub nad czymś; rządzić, decydować;
3. dominować w jakiejś dziedzinie;
4. kontrolować się - panować nad sobą
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) sprawdzać, czy coś działa tak, jak powinno, czy jest takie, jak powinno być
(1.2) sprawiać, że coś przebiega tak, jak chcemy
(1.3) rządzić czymś, mieć nad czymś władzę
Wiktionary
(1.2) Żeglugę morską kontrolowały niemal w całości wielkie spółki okrętowe.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrɔˈlɔvat͡ɕ, AS: kõntrolovać
Wiktionary
rzecz. kontrola ż., kontrolka ż., kontroler m., kontrolerka ż., kontrolowanie n., skontrolowanie n.
czas. skontrolować dk.
przym. kontrolny, kontrolerski
przysł. kontrolnie
Wiktionary
(1.1) sprawdzać, weryfikować, nadzorować, monitorować
(1.2) panować
(1.3) panować, dominować, władać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wyraz o dwóch przeciwstawnych znaczeniach
Wiktionary
(1.1) Przykładem kontronimu w polszczyźnie jest słowo "morowy", które oznacza jednocześnie "śmiercionośny" (morowe powietrze) oraz potocznie "fajny".
Wiktionary
(1.1) autoantonim
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zarzut stawiany osobie w odpowiedzi na inny, postawiony przez nią komuś zarzut
Wiktionary
(1.1) To był czarny obraz prywatyzacji: rozbabrany pakt o przedsiębiorstwie państwowym, regularne doniesienia prasy o wyimaginowanych lub faktycznych skandalach prywatyzacyjnych, oskarżenia i kontroskarżenia, podejrzliwość wobec inwestorów zarówno krajowych, jak i zagranicznych.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontrować.
Wiktionary
rzecz. kontra ż.
czas. kontrować ndk., skontrować dk.
przym. kontrowy
przyim. kontra
Wiktionary
1. być przeciw komuś lub czemuś; oponować, sprzeciwiać się;
2. w brydżu: zobowiązywać się do niedopuszczenia licytującego przeciwnika do wygranej;
3. w boksie: zadawać kontry, odpowiadać ciosami na ciosy przeciwnika, powstrzymywać ciosem atak przeciwnika
SJP.pl
dawniej: osoba biegła w polemice, zwłaszcza w sporach na tle wyznaniowym i religijnym
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) różnica zdań, rozbieżność poglądów; spór, polemika, konflikt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niejednoznaczność opinii w jakiejś sprawie, wywołująca dyskusje, sprzeczki
Wiktionary
Kontrowersja – sytuacja, w której występuje silna rozbieżność opinii, spór lub polemika na dany temat, który jest uważany za ważny przez dużą grupę osób, lecz jest postrzegany przez nie w odmienny sposób.
Termin ten pochodzi od łacińskiego słowa "controversia", oznaczającego ćwiczenie retoryczne; formę deklamacji, w której uczeń przemawia w imieniu jednej ze stron w hipotetycznym sporze prawnym.
Wikipedia
(1.1) Kontrowersje wokół pochodzenia praw podmiotowych są pochodną sporów o istotę prawa jako źródła norm prawnych.
Wiktionary
rzecz. kontrowersyja ż., kontrowersyjność ż.
przym. kontrowersyjny
przysł. kontrowersyjnie
Wiktionary
ogół cech kontrowersyjnych - wywołujących spory, niepozwalających na jednoznaczną ocenę; niejednoznaczność, dyskusyjność, sprzeczność, problematyczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kontrowersyjne; cecha tych, którzy są kontrowersyjni
Wiktionary
przym. kontrowersyjny
przysł. kontrowersyjnie
rzecz. kontrowersja ż.
Wiktionary
wywołujący spory, niepozwalający na jednoznaczną ocenę; problematyczny, dyskusyjny, sporny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wzbudzający kontrowersje, prowokujący spory i dyskusje
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntrɔvɛrˈsɨjnɨ, AS: kõntroversyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. kontrowersja ż., kontrowersyjność ż.
przysł. kontrowersyjnie
Wiktionary
dawniej: para wpuszczana do cylindra parowego z odwrotnej strony tłoka w celu zahamowania jego ruchu; przeciwpara
SJP.pl
przeciwnik, rywal
SJP.pl
rywalka, konkurentka, przeciwniczka
SJP.pl
pochód będący wyrazem sprzeciwu wobec innego pochodu
SJP.pl
pozew wzajemny
SJP.pl
utrudniający osiągnięcie zamierzonych efektów; kontraproduktywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. przeciwskuteczny.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) projekt stanowiący alternatywę, konkurencję dla danego innego projektu
Wiktionary
IPA: kɔ̃ntr̥ˈprɔjɛkt, AS: kõntr̦proi ̯ekt
Wiktionary
w sporcie: protest składany w przypadku zaakceptowania przez jury protestu innego zawodnika, innej federacji itp.
SJP.pl
w matematyce: przykład obalający daną hipotezę, przeczący twierdzeniu; przeciwprzykład
SJP.pl
Kontrprzykład – zdanie falsyfikujące, z którego wynika negacja pewnego zdania ogólnego – zawierającego kwantyfikator ogólny („dla każdego”, „dla dowolnego”). Kontrprzykład jest koniunkcją dwóch zdań elementarnych (tzn. takich, że jest to zdanie atomowe lub negacja zdania atomowego).
Wikipedia
sposób dodatkowej kontroli wyników głosowania jawnego w przypadku, gdy wyniki są niezbyt wyraziste
SJP.pl
prąd powstały w kościele katolickim wobec zagrożenia reformacją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. rel. ruch w Kościele katolickim w XVI i XVII w., skierowany przeciw reformacji i wyznaniom protestanckim, mający na celu także przeprowadzenie odnowy wewnętrznej w Kościele;
Wiktionary
Kontrreformacja – ruch w Kościele katolickim zapoczątkowany soborem trydenckim, a zakończony wraz z wojną trzydziestoletnią, zmierzający do uzdrowienia stosunków w Kościele, będący odpowiedzią na reformację. Celem kontrreformacji była rekatolicyzacja podejmowana z zamiarem ponownego wprowadzania katolicyzmu wśród społeczności innowierczej na terenach, gdzie wcześniej przeważał katolicyzm.
Wikipedia
(1.1) Inkwizycja powstała w Kościele katolickim w wyniku kontrreformacji.
(1.1) W czasach kontrreformacji troskliwym gospodarzem Rzymu okazał się Grzegorz XIII (1572-1585), dzielący swą energię między walkę z herezją a działalność kulturalną, naukową i gospodarczą.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntr̥rɛfɔrˈmat͡sʲja, AS: kõntr̦reformacʹi ̯a
Wiktionary
przym. kontrreformacyjny
Wiktionary
związany z kontrreformacją (prądem w Kościele katolickim); przeciwreformacyjny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. kośc. związany z kontrreformacją, dotyczący kontrreformacji
Wiktionary
rzecz. kontrreformacja ż.
Wiktionary
1. duchowny będący członkiem kontrreformacji;
2. osoba działająca w celu odwrócenia skutków reform
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. hist. działania stanowiące reakcję w stosunku do rewolucji;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃ntr̥rɛvɔˈlut͡sʲja, AS: kõntr̦revolucʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kontrrewolucjonista m., kontrrewolucjonistka ż., kontrrewolucyjność ż.
przym. kontrrewolucyjny
przysł. kontrrewolucyjnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. zwolennik kontrrewolucji; przeciwnik rewolucji
Wiktionary
(1.1) Reżim rozprawił się z kontrrewolucjonistami.
Wiktionary
rzecz. kontrrewolucja ż.
przym. kontrrewolucyjny
Wiktionary
związany z kontrrewolucją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z kontrrewolucją, dotyczący kontrrewolucji
Wiktionary
rzecz. kontrrewolucja ż., kontrrewolucjonista mos.
Wiktionary
(1.1) antyrewolucyjny, reakcyjny
Wiktionary
sankcja będąca odpowiedzią na sankcję przeciwnej strony
SJP.pl
przynoszący skutek przeciwny do zamierzonego
SJP.pl
działanie wbrew czyjejś sugestii
SJP.pl
charakterystyczny dla działania wbrew czyjejś sugestii; przekorny
SJP.pl
w numizmatyce: znak wybijany na monetach w celu usankcjonowania ich obiegu lub nadania im nowej wartości nominalnej; kontramarka, kontrasygnatura
SJP.pl
tylna sztaba statku, stanowiąca wraz z kilem i sztabą podstawę wiązania całego kadłuba
SJP.pl
rodzaj okrętu; niszczyciel
SJP.pl
wykonywanie pozytywowej taśmy filmowej za pomocą kontrnegatywu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontrtypować.
Wiktionary
czas. kontrtypować
Wiktionary
wyludnianie się miasta
SJP.pl
Ko
Wikipedia
w działaniach oblężniczych: wewnętrzna linia umocnień, skierowana przeciwko obleganemu obiektowi
SJP.pl
Kontrwalacja (linia kontrwalacyjna, od łac. "contrvallatio" – przeciwobwałowanie) – w działaniach oblężniczych wewnętrzna linia umocnień w postaci wału ziemnego otaczająca obleganą twierdzę bądź miasto. Jej głównym celem było chronienie wojsk oblegających przed wypadami obrońców twierdzy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) instytucja państwowa zajmująca się bezpieczeństwem państwa poprzez uniemożliwianie działalności szpiegom obcych państw;
Wiktionary
Kontrwywiad (KW) – działalność służb specjalnych polegająca na rozpoznawaniu, neutralizowaniu i wykorzystywaniu działalności obcych służb wywiadowczych, a także na przeciwdziałaniu szpiegostwu, dywersji, sabotażowi i terroryzmowi oraz ochronie informacji niejawnych, osób i instytucji państwa. Mianem kontrwywiadu określa się potocznie również same służby cywilne, policyjne i wojskowe realizujące te zadania.
Wikipedia
(1.1) Niemiecki szpieg wpadł w ręce brytyjskiego kontrwywiadu i przekazywał fałszywe informacje o rozmieszczeniu wojsk.
Wiktionary
IPA: kɔ̃ndr‿vɨˈvʲjat, AS: kõndr‿vyvʹi ̯at
Wiktionary
rzecz. kontrwywiadowca mos.
przym. kontrwywiadowczy
Wiktionary
(1.1) przest. defensywa
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontrwywiadem, dotyczący kontrwywiadu
Wiktionary
rzecz. kontrwywiad mrz.
Wiktionary
1. danina pieniężna narzucona w traktacie pokojowym państwu pokonanemu przez państwo zwycięskie;
2. dawniej w czasie wojny: przymusowe świadczenie w pieniądzach lub żywności pobierane przez wojsko;
3. dawniej: opłata nakładana przez władcę na kraj przez niego podbity; haracz, trybut, podatek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) danina, podatek nakładany na pokonane w wojnie państwo albo okupowane terytorium
(1.2) hist. opłata płacona za odstąpienie przez napastników od oblężenia albo zaniechania ataku
(1.3) środ. treść dodawana przez użytkownika do bazy tworzonej na stronie internetowej
Wiktionary
Kontrybucja ( contributio ‘zbieranie; rozdzielanie; składka’ od "contribuere" ‘zbierać; przyczyniać się’ "com" ‘współ’ "tribuere" ‘(roz)dawać; udzielać; łożyć’ z "tribus" ‘okrąg, jednostka podziału terytorialnego ludności starożytnego Rzymu’) – danina, składka, jednorazowy podatek wojenny bądź odszkodowanie wojenne, zwrot kosztów wojennych.
Wikipedia
(1.3) Weryfikator może odrzucić kontrybucję, jeśli użytkownik nie poda źródła.
Wiktionary
rzecz. kontrybutor m., kontra ż.
czas. kontrybuować
przym. kontrybucyjny
przyim. kontra
Wiktionary
(1.3) pot. kontra
Wiktionary
związany z kontrybucją
SJP.pl
dawniej:
1. przyczyniać się do czegoś;
2. płacić kontrybucję, podatki
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przekazywać środki finansowe na dany cel, uiszczać podatki lub opłaty
(1.2) mieć udział w kształtowaniu się czegoś, przyczyniać się do osiągnięcia określonego wyniku lub stanu
(1.3) wnosić wkład merytoryczny lub rzeczowy, współtworzyć przedsięwzięcie
Wiktionary
(1.1) To jest siła naszego biznesu, trzeba pamiętać o tym, że to właśnie mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa najwięcej kontrybują do budżetu.
(1.1) Kontrybuowanie do wspólnej kasy, z której finansujemy szpitale, szkoły i drogi, jest jednym z fundamentów umowy społecznej, na której opierają się współczesne demokratyczne państwa.
(1.1) Miasta głowne Korony Polskiey y inne Krolewskie, ktore maiąc sobie „jura propinandi”, piwa wyrabiaiąc, wodki pędząc, dotąd kontrybuowały do czopowego Woiewodztw, Ziem y Powiatow…
(1.1) Taksę tę uiszczać winni byli najpierw ci, co sami płacić mogli, a za całkiem ubogich nakłada prawodawstwo obowiązek płacenia na tych, na których zawsze cięży obowiązek kontrybuowania dla rzeczy publicznej, mianowicie na gminy, na służbodawców, lub wreszcie na kraj.
(1.2) Dążymy do tego celu i każde redukcje, które wydarzą się w Polsce, będą kontrybuować do osiągnięcia celu na poziomie unijnym.
(1.2) Do tak wysokiego tempa wzrostu gospodarczego istotnie przyczynił się wzrost stanu zapasów [...], a po raz kolejny ujemnie kontrybuował do eksportu netto.
(1.2) Z kolei alkohole oxo przyniosły 68,9 mln zł zysku operacyjnego (rok wcześniej ten segment nie kontrybuował do wyników grupy).
(1.3) Bardzo się cieszę, że mogę reprezentować własnie Was, 40 mln Polaków, którzy mogą obejrzeć misję, ale także kontrybuować do części naukowej i technologicznej.
(1.3) Sprecyzuj, o co Ci chodzi, jeśli chcesz konstruktywnie kontrybuować do dyskusji.
(1.3) Z badania The Future of Open Source Survey 2016 wynika, że ok. 65 proc. organizacji kontrybuuje do projektów bazujących na otwartym kodzie, czyli takich, z których w przyszłości będzie mógł skorzystać każdy.
Wiktionary
rzecz. kontrybucja ż., kontrybuent mos., kontrybuowanie n., kontrybuta ż.
przym. kontrybucyjny
Wiktionary
(1.1) opłacać, płacić
(1.2) przyczyniać się, wpływać
(1.3) współdziałać, współtworzyć, uczestniczyć
Wiktionary
1. osoba lub podmiot płacący kontrybucję, czyli daninę pieniężną
2. osoba wnosząca swój wkład do czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto płaci kontrybucjęfakt.
(1.2) osoba wnosząca wkład
Wiktionary
rzecz. kontrybucja ż.
Wiktionary
1. płatniczka kontrybucji;
2. współpracownica mająca swój wkład
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. stop miedzi z cyną
(1.2) daw. cyna
Wiktionary
(1.2) spiauter
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
listwa drewniana będąca częścią więźby dachowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) urz. świadczenie spełniane w odpowiedzi na świadczenie drugiej strony w ramach umowy
Wiktionary
(1.1) W umowie sprzedaży kontrświadczeniem jest zapłata ceny przez nabywcę w zamian za przeniesienie własności rzeczy przez sprzedawcę.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntr̥ʲɕfʲjaṭˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: kõntr̦ʹśfʹi ̯aṭčẽńe
Wiktionary
stół oddzielający kupującego od sprzedawcy; lada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) blat oddzielający sprzedawcę, szatniarza itp. od klienta;
(1.2) muz. stół gry w organach piszczałkowych
Wiktionary
Zobacz też: Kontuar (organy piszczałkowe).
Kontuar – mebel, lada oddzielająca sprzedawcę (w sklepie) lub barmana (w barach) od klientów. Kontuar posiada kształt dużego stołu, często z szufladami lub podręcznymi półkami. Służy do podawania towarów.
Wikipedia
(1.1) W tej pizzerii w Gdyni, za kontuarem stoi od lat ta sama wredna baba.
(1.2) Kontuar jest głównym miejscem pracy organisty.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtuwar, AS: kõntuu̯ar
Wiktionary
(1.1) lada, bar
Wiktionary
niestawienie się oskarżonego na rozprawę sądową
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. praw. niepojawienie się oskarżonego na rozprawie, co powoduje zaoczne wydanie wyroku
(1.2) daw. praw. wyrok wydany zaocznie
(1.3) daw. kwarantanna (przymusowe odosobnienie osób, zwierząt i rzeczy przybyłych z miejsc objętych epidemią)
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntũˈmat͡sʲja, AS: kõntũmacʹi ̯a
Wiktionary
przym. kontumacyjny
Wiktionary
związany z kontumacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. przym. od kontumacja
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntũmaˈt͡sɨjnɨ, AS: kõntũmacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. kontumacja
Wiktionary
1. zarys kształtów jakiejś postaci lub przedmiotu, odcinający się od tła; kontury;
2. linia obwodząca kształt czegoś; obrys
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) linia, zarys kształtu
(1.2) geogr. mapa z zaznaczonymi tylko liniami lądów, głównych rzek, gór itp.
(1.3) szt. linia obwodząca dany motyw na malowidle lub rysunku, odgraniczająca płaszczyzny od siebie
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃ntur, AS: kõntur
Wiktionary
rzecz. konturówka ż., konturóweczka ż., konturowość ż.
czas. konturować ndk.
przym. konturowy
przysł. konturowo
Wiktionary
(1.1) zarys, sylweta, obrys, sylwetka, szkic, schemat, profil
(1.3) obrys, obrysowanie
Wiktionary
obrysowywać kształt czegoś; robić kontury
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) szt. kreślić kontury
Wiktionary
rzecz. kontur m., konturówka ż., konturóweczka ż., konturowość ż., konturowanie n.
przym. konturowy
przysł. konturowo
Wiktionary
przymiotnik od: kontur
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) oparty na konturach
Wiktionary
(1.1) Praktycznym uzupełnieniem bogatego zasobu kartograficznych pomocy do nauczania geografii są mapy konturowe i indukcyjne.
Wiktionary
rzecz. kontur m., konturówka ż., konturóweczka ż., konturowość ż.
czas. konturować
przysł. konturowo
Wiktionary
zarys kształtów jakiejś postaci lub przedmiotu, odcinający się od tła; kontur
SJP.pl
zdrobnienie od: konturówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: konturówka
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nturuˈvɛt͡ʃka, AS: kõnturuvečka
Wiktionary
rzecz. kontur m., konturowość ż.
:: zgrub. konturówka ż.
czas. konturować
przym. konturowy
przysł. konturowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kosmet. kosmetyk w formie ołówka, sztyftu lub pędzelka, służący do obrysowania oczu lub ust;
(1.2) pot. mapa konturowa
(1.3) pot. odblaskowe oznakowanie konturowe samochodów
(1.4) szt. grubo nakładana farba do rysowania konturów, np. reliefów imitujących witraże
Wiktionary
Konturówka – potoczna nazwa kosmetyku służącego do obrysowywania oczu lub ust.
Wikipedia
(1.1) Błyszczyk czy szminka to dla wielu kobiet obowiązkowy kosmetyk, ale już z konturówką bywa różnie.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntuˈrufka, AS: kõnturufka
Wiktionary
rzecz. kontur m., konturowość ż.
:: zdrobn. konturóweczka ż.
czas. konturować
przym. konturowy
przysł. konturowo
Wiktionary
zdrobnienie od: kontusz (wierzchni strój męski noszony w dawnej Polsce)
SJP.pl
w dawnej Polsce: strój męski, wkładany na żupan, suknia sięgająca poniżej kolan, z rozciętymi rękawami (wylotami) zarzuconymi zwykle na plecach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. kraw. męski strój staropolski wkładany na żupan, rodzaj długiej sukni z tzw. wylotami (rozciętymi rękawami), spinanymi na ogół na plecyecach;
Wiktionary
Kontusz (węg. "köntös" – suknia od tur. "kontoş") – szata wierzchnia, rodzaj płaszcza lub kamizelki, z typowymi tzw. wylotami, czyli rozciętymi od pachy do łokci rękawami, które albo luźno zwisały, albo, odrzucone do tyłu, odsłaniały żupan. Element polskiego stroju narodowego.
Wikipedia
rzecz. kontuszowiec m., kontuszowość ż., kontuszówka ż.
przym. kontuszowy
Wiktionary
dawniej: szlachcic tradycjonalista, szlachcic o poglądach sarmackich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. mężczyzna noszący kontusz
(1.2) daw. szlachcic hołdujący starym obyczajom i poglądom
Wiktionary
rzecz. kontusz m.
Wiktionary
(1.2) sarmata
Wiktionary
związany z kontuszem - wierzchnim okryciem męskim noszonym w dawnej Polsce (np. pas kontuszowy, szlachta kontuszowa)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kontuszem, dotyczący kontusza
Wiktionary
rzecz. kontusz m.
Wiktionary
dawniej: gatunek brunatnej wódki sporządzanej na bazie nasion przypraw z dodatkiem miodu
SJP.pl
potłuczenie ciała lub narządów wewnętrznych w wyniku tępego urazu; stłuczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. sport. uraz jakiejś części ciała powodujący jej częściową lub pełną niesprawność
Wiktionary
(1.1) Najlepszy zawodnik naszej drużyny uległ wczoraj poważnej kontuzji.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtuzʲja, AS: kõntuzʹi ̯a
Wiktionary
czas. kontuzjować
ims. kontuzjowany
Wiktionary
(1.1) uraz
Wiktionary
często powodujący kontuzje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kontuzjować.
Wiktionary
czas. kontuzjować ndk.
Wiktionary
w sporcie: spowodować, powodować czyjąś kontuzję
SJP.pl
w sporcie: spowodować, powodować czyjąś kontuzję
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) sport. spowodować czyjąś kontuzję
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntuˈzʲjɔvat͡ɕ, AS: kõntuzʹi ̯ovać
Wiktionary
rzecz. kontuzja ż., kontuzjowanie n.
Wiktionary
świątynia pogańska u dawnych Prusów, Słowian i Litwinów; gontyna, kącina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kontynent
Wiktionary
(1.1) To nie kontynent, lecz tylko mały kontynencik.
Wiktionary
rzecz. kontynent m.
Wiktionary
1. wielki obszar lądu otoczony morzem i oceanem, np. kontynent europejski, amerykański, azjatycki;
2. książkowo: duży obszar ziemi niebędący wyspą; stały ląd;
3. książkowo: masyw lądowy Europy (bez Anglii);
4. czarny kontynent - Afryka;
5. stary kontynent - Europa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. wielki obszar lądu otoczony morzem lub oceanem, mający więcej niż 5 000 000 kilometrów kwadratowych;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Na świecie można wyróżnić sześć kontynentów.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈtɨ̃nɛ̃nt, AS: kõntỹnẽnt
Wiktionary
rzecz. kontynentalizm m., mikrokontynent m., superkontynent m., subkontynent m., prakontynent m., kontynencik mrz., kontynentalność ż.
przym. kontynentalny, interkontynentalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kontynentalne
Wiktionary
(1.1) Wzrost kontynentalności powoduje wysychanie Jeziora Aralskiego.
Wiktionary
rzecz. kontynent mrz., kontynentalizacja ż., kontynentalizm mrz.
przym. kontynentalny, interkontynentalny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący kontynentu, związany z kontynentem
Wiktionary
(1.1) Epidemie grypy powodują znaczne koszty społeczne i niekiedy mają zasięg kontynentalny lub światowy, dlatego grypa wymaga globalnej koordynacji epidemiologicznej.
(1.1) Chłopcy pojechali tym razem na zawody kontynentalne.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɨ̃nɛ̃nˈtalnɨ, AS: kõntỹnẽntalny
Wiktionary
rzecz. kontynent mrz., kontynentalizm mrz., kontynentalizacja ż., kontynentalność ż.
przysł. kontynentalnie
przym. epikontynentalny, interkontynentalny, międzykontynentalny
Wiktionary
(1.1) lądowy
Wiktionary
1. w matematyce: korelacja statystyczna między cechami, z których co najmniej jedna jest cechą jakościową;
2. w filozofii: brak konieczności istnienia; kontyngentyzm
SJP.pl
kontyngent; przestarzałe:
1. określona ilość, liczba czegoś; przydział, wkład, zasób;
2. obowiązkowe świadczenia w naturze, dokonywane przez ludzi na rzecz państwa, gminy itp.;
3. nakazana lub określona umową liczba wojska, którą należy wystawić;
4. obowiązkowy podatek płacony przez państwo, miasto itp. na rzecz wojska
SJP.pl
1. określona ilość, liczba czegoś; przydział, wkład, zasób, kontyngens;
2. obowiązkowe świadczenia w naturze, dokonywane przez ludzi na rzecz państwa, gminy itp.; kontyngens;
3. nakazana lub określona umową liczba wojska, którą należy wystawić; kontyngens;
4. obowiązkowy podatek płacony przez państwo, miasto itp. na rzecz wojska; kontyngens;
5. oddział wojska jakiegoś państwa pełniący służbę w międzynarodowych siłach zbrojnych;
6. w ekonomii: limit importu, eksportu lub tranzytu towarów, dóbr, określony przez rząd danego kraju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przydział, określona ilość
(1.2) hand. maksymalna norma importu, eksportu lub tranzytu określona w umowach międzypaństwowych
(1.3) wojsk. jednostki wojskowe jakiegoś kraju, które pełnią służbę w międzynarodowych siłach zbrojnych
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.3) Według danych prasy arabskiej, w Arabii Saudyjskiej i w Emiratach rozmieszczony jest już 4-tysięczny kontyngent syryjski.
Wiktionary
rzecz. kontyngentyzm m.
czas. kontyngentować ndk.
przym. kontyngentowy
Wiktionary
pogląd filozoficzny zaprzeczający powiązaniu zjawisk w sposób konieczny, uważający prawa nauki za subiektywne konstrukcje ludzkiego umysłu, negujący powiązanie zjawisk w stopniu umożliwiającym przewidzenie większości rzeczy, co nie wynika z braków nauki, ale z przypadkowości wpisanej w naturę świata; akcydentalizm
SJP.pl
Kontyngentyzm ( contingens – zdarzający się; także akcydentalizm) – koncepcja filozoficzna zakładająca, że zjawiska zachodzące w świecie mają w różnym stopniu charakter przypadkowy i nie są ze sobą związane przyczynowo. Według tej koncepcji pewne zdarzenia lub procesy nie wynikają z wiedzy naukowej, lecz z samej istoty rzeczywistości.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dalsze trwanie czegoś lub następna część czegoś albo jakiejś działalności
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W ramach projektu „Ptasie Wyspy – kontynuacja czynnej ochrony zagrożonych gatunków ptaków siewkowych” realizujemy ochronę jedynej, śródrzecznej kolonii mewy siwej na dolnej Wiśle.
Wiktionary
rzecz. kontynuator mos., kontynuatorka ż., kontynuowanie n.
czas. kontynuować
przym. kontynuacyjny, kontynuatorski
Wiktionary
(1.1) ciąg dalszy, kontynuowanie, przedłużenie
Wiktionary
związany z kontynuacją
SJP.pl
1. w językoznawstwie: element językowy zastępujący element o tej samej funkcji występujący wcześniej;
2. w matematyce: wielomian będący wyznacznikiem macierzy trójkątnej, stosowany w rozwijaniu ułamków łańcuchowych
SJP.pl
osoba wykonująca w dalszym ciągu rozpoczętą czynność; wykonawca rozpoczętego dzieła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba kontynuująca rozpoczętą przez kogoś pracę, wykonawca rozpoczętego dzieła, następca rozwijający lub naśladujący idee, pracę poprzednika
Wiktionary
rzecz. kontynuacja ż., kontynuant m., kontynuowanie n.
:: fż. kontynuatorka ż.
czas. kontynuować ndk.
przym. kontynuacyjny, kontynuatorski
Wiktionary
kobieta wykonująca w dalszym ciągu rozpoczętą czynność; wykonawczyni rozpoczętego dzieła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wykonywanie rozpoczętej czynności nadal
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɨ̃nuwɔˈvãɲɛ, AS: kõntỹnuu̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. kontynuacja ż., kontynuator m., kontynuatorka ż., kontynuant m.
czas. kontynuować ndk.
przym. kontynuacyjny, kontynuatorski
Wiktionary
(1.1) kontynuacja, ciągnięcie; przejmowanie pałeczki
Wiktionary
czynić nadal zaczętą uprzednio czynność
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) dalej wykonywać określoną czynność; rozwijać coś
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃ntɨ̃nuˈwɔvat͡ɕ, AS: kõntỹnuu̯ovać
Wiktionary
rzecz. kontynuacja ż., kontynuator m., kontynuatorka ż., kontynuant m., kontynuowanie n.
przym. kontynuacyjny, kontynuatorski
Wiktionary
(1.1) ciągnąć; iść za ciosem
Wiktionary
osoba zajmująca się zapisywaniem pozycji przychodu i rozchodu na odpowiednich kontach oraz sporządzająca wyciągi z konta
SJP.pl
kobieta zapisująca pozycje księgowań na odpowiednie konta, pomoc księgowej
SJP.pl
wymarły bezkręgowiec morski
SJP.pl
rodzaj ptaka z rodziny papugowatych; Aratinga
SJP.pl
zespół kilku sąsiadujących miast lub osiedli, z których żadne nie ma znaczenia dominującego; konurbium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zespół wielu sąsiadujących ze sobą miast, z których żadne nie dominuje nad pozostałymi;
Wiktionary
Konurbacja (z łac. "con", „z, razem” i "urbs", „miasto”) – typ aglomeracji powstałej w wyniku połączenia się w jeden obszar zurbanizowany wielu pierwotnie odrębnych miast, osiedli i przedmieść. Zazwyczaj konurbacja tworzy jednolity obszar dojazdów do pracy dzięki wytworzeniu się rozbudowanej sieci komunikacyjnej łączącej poszczególne jej części.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nurˈbat͡sʲja, AS: kõnurbacʹi ̯a
Wiktionary
zespół kilku sąsiadujących miast lub osiedli, z których żadne nie ma znaczenia dominującego; konurbacja
SJP.pl
1. potocznie o niskim człowieku;
2. przestarzale: stożek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) o chłopaku lub mężczyźnie lekcew. człowiek niskiego wzrostu
(1.2) daw. stożek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃nus, AS: kõnus
Wiktionary
pogardliwie: niski, niepokaźny, przysadzisty; kurduplowaty, kurduplowy, kurdupli
SJP.pl
przestarzałe: nadawać czemuś kształt stożka
SJP.pl
1. nabranie mocy prawnej, uzyskanie ważności, wejście w życie;
2. dawniej: powrót do zdrowia po przebytej ciężkiej chorobie; rekonwalescencja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nabranie mocy prawnej
(1.2) daw. zob. rekonwalescencja.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nvalɛˈst͡sɛ̃nt͡sʲja, AS: kõnvalescẽncʹi ̯a
Wiktionary
(1.2) współcz. rekonwalescencja
Wiktionary
roślina o białych, wonnych kwiatach w kształcie drobnych dzwoneczków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Convallaria|L.|ref=tak., roślina z rodziny szparagowatych o białych kwiatach i intensywnym zapachu;
(1.2) kwiat konwalii (1.1)
(1.3) środek leczniczy sporządzony z konwalii (1.1)
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W lesie zakwitły konwalie.
(1.2) Mąż przyniósł mi dziś bukiecik konwalii.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈvalʲja, AS: kõnvalʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konwaliowate nmos.
:: zdrobn. konwalijka ż.
przym. konwaliowy, konwaliowaty
Wiktionary
w prawie: działanie uchylające nieważność czynności prawnej
SJP.pl
Ko
Wikipedia
w prawie:
1. nadawać (nadać) moc prawną na skutek zaistnienia okoliczności spełniających warunki określone przez ustawę;
2. konwalidować się - uzyskiwać (uzyskać) moc prawną na skutek zaistnienia okoliczności spełniających warunki określone przez ustawę
SJP.pl
zdrobnienie od: konwalia
SJP.pl
Konwalijka ("Maianthemum") – rodzaj roślin należący do rodziny szparagowatych ("Asparagaceae") według APweb. Należy tu 39 gatunków występujących głównie w Ameryce Północnej i Środkowej oraz we wschodniej Azji sięgając do Himalajów, poza tym w północnej i środkowej Europie. Jedynym przedstawicielem we florze Polski i zarazem gatunkiem typowym jest konwalijka dwulistna "M. bifolium".
Wikipedia
przymiotnik od: konwalia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od konwalia
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nvaˈlʲjɔvɨ, AS: kõnvalʹi ̯ovy
Wiktionary
rzecz. konwalia ż., konwalijka ż.
Wiktionary
roślina ogrodowa z rodziny ruszczykowatych, o białych wiatach podobnych do konwalii
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. przenośnik cięgnowy przenoszący nosiwo za pomocą taśmy (na powierzchni jednej taśmy, między dwiema taśmami lub wewnątrz zwiniętej taśmy); przenośnik taśmowy;
2. kilkudziesięciogodzinne przesłuchania stosowane w latach 40. i 50. ub. w. jako metoda śledcza przez funkcjonariuszy UB
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. przenośnik taśmowy
(1.2) środ. metoda wydobywania zeznań polegająca wielogodzinnych, nocnych przesłuchaniach świadków lub podejrzanych;
Wiktionary
Konwejer (z ang. "conveyor belt" – taśmociąg) – standardowa metoda przesłuchań przez NKWD i inne policje polityczne w krajach komunistycznych (Polska – UB i Informacja Wojskowa, Węgry – ÁVH, NRD – Stasi, Czechosłowacja – StB, Rumunia – Securitate i tak dalej) w okresie stalinizmu. Przez konwejer przeszli między innymi generał Leopold Okulicki, podpułkownik Władysław Minakowski, fizyk Aleksander Weissberg-Cybulski.
Wikipedia
IPA: kɔ̃nˈvɛjɛr, AS: kõnvei ̯er
Wiktionary
(1.1) taśmociąg
Wiktionary
ruch cieczy lub gazu względem siebie wynikający z różnicy temperatur
SJP.pl
Konwekcja – proces przekazywania ciepła związany z makroskopowym ruchem materii w gazie, cieczy lub plazmie, np. powietrzu, wodzie, plazmie gwiazdowej. Czasami przez konwekcję rozumie się również sam ruch materii związany z różnicami temperatur, który prowadzi do przenoszenia ciepła. Ruch ten precyzyjniej nazywa się prądem konwekcyjnym.
Wikipedia
związany z konwekcją
SJP.pl
grzejnik centralnego ogrzewania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) grzejnik wykorzystujący efekt konwekcji
Wiktionary
przymiotnik od: konwektor
SJP.pl
ogólnie przyjęta norma społeczna obowiązująca w danym środowisku, zwyczaj towarzyski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogólnie przyjęte normy i obyczaje towarzyskie
Wiktionary
(1.1) Ta pani łamie konwenanse.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈvɛ̃nãw̃s, AS: kõnvẽnãũ̯s
Wiktionary
przym. konwenansowy
Wiktionary
to, co właściwe dla ogólnie przyjętej normy społecznej obowiązującej w danym środowisku; zwyczajowość, kurtuazyjność, uprzejmość
SJP.pl
właściwy dla ogólnie przyjętej normy społecznej obowiązującej w danym środowisku; zwyczajowy, kurtuazyjny, uprzejmościowy, grzecznościowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od konwent
Wiktionary
(1.1) To nie konwent, lecz tylko mały konwencik.
Wiktionary
rzecz. konwent m.
Wiktionary
umowa międzynarodowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. umowa międzynarodowa
(1.2) książk. przyjęte w jakimś środowisku normy postępowania, myślenia itp.
(1.3) liter. teatr. szt. charakterystyczne cechy twórczości przyjęte przez artystę
(1.4) polit. zjazd członków partii politycznej, najczęściej poświęcony wyborom
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ta konwencja nie narusza żadnych praw człowieka.
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈvɛ̃nt͡sʲja, AS: kõnvẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konwencjonalizm m.
przym. konwencyjny, konwencjonalny
przysł. konwencjonalnie
Wiktionary
(1.1) traktat
(1.2) konwenans, zwyczaj
(1.3) styl
Wiktionary
czynienie czegoś zwykłym, umownym, konwencjonalnym lub stawanie się takim
SJP.pl
1. ogólnie przyjęta norma społeczna obowiązująca w danym środowisku, zwyczaj towarzyski; konwenans;
2. kierunek filozoficzny, według którego wszystkie twierdzenia i teorie o charakterze naukowym mają charakter umowny
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób konwencjonalny
Wiktionary
rzecz. konwencja ż., konwencjonalność ż.
przym. konwencjonalny
Wiktionary
niewykraczanie poza schematy, nieoryginalność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest konwencjonalne; cecha tych, którzy są konwencjonalni
Wiktionary
przym. konwencjonalny
przysł. konwencjonalnie
Wiktionary
dotyczący umowy, zwyczajowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zgodny z konwencjami; tradycyjny, pospolity
(1.2) oparty na konwencji, umowie
Wiktionary
(1.1) Odkryliśmy, że społeczne środowiska kobiet, które nigdy nie były zamężne, charakteryzuje presja na dostosowanie się do konwencjonalnego stylu życia.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nvɛ̃nt͡sʲjɔ̃ˈnalnɨ, AS: kõnvẽncʹi ̯õnalny
Wiktionary
rzecz. konwencja ż., konwencjonalność ż.
przysł. konwencjonalnie
Wiktionary
(1.1) banalny, powszechny, klasyczny, zwyczajowy, przyjęty
Wiktionary
związany z konwencją
SJP.pl
zgodność, stosowność, odpowiedniość
SJP.pl
przestarzałe: to, co stosowne
SJP.pl
1. odpowiadać czemuś, być zgodnym z czymś;
2. przypadać do gustu, odpowiadać
SJP.pl
zgromadzenie zakonne; zakon, klasztor, zakonnicy klasztoru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spotkanie członków jakiejś instytucji bądź organizacji, na którym podejmuje się decyzje w istotnych kwestiach
(1.2) klasztor, zakon
(1.3) grupa katolików, którzy mają prawo głosowania na spotkaniach, na których podejmuje się decyzje dotyczące całego zakonu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔ̃nvɛ̃nt, AS: kõnvẽnt
Wiktionary
przym. konwentowy, konwentualny
rzecz. konwencik mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: konwent
SJP.pl
w religii:
1. związany z konwentem - zakonem; zakonny;
2. o odłamie zakonu franciszkanów i karmelitów: odznaczający się mniej surową regułą zakonną
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. związany z konwentem, zakonny
Wiktionary
rzecz. konwent mrz.
Wiktionary
1. poufne, tajemne zebranie organizacji, stowarzyszenia itp.;
2. dawniej: zebranie sekty religijnej;
3. żartobliwie: poufna narada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zebranie jakiejś organizacji
Wiktionary
przestarzałe: zebranie stowarzyszenia, sekty, zwłaszcza tajne
SJP.pl
1. zbieżność; podobieństwo;
2. powstawanie zbieżności, upodobnianie się; nabieranie wspólnych cech, podobieństwa;
3. występowanie podobnych cech u niespokrewnionych gatunków żyjących w podobnym środowisku;
4. ruch zbieżny gałek ocznych, przecinanie się osi optycznych oczu przy patrzeniu na bliski obiekt;
5. w psychologii: koncepcja współistotności i uzupełniania się czynników dziedzicznych i środowiskowych w rozwoju dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zbieżność lub jej powstawanie
(1.2) kult. niezależne powstawanie podobnych zjawisk kulturowych w odległych od siebie regionach świata w podobnych warunkach geograficznych
(1.3) biol. proces powstawania podobnych cech u niespokrewnionych ze sobą organizmów na skutek życia w podobnych warunkach;
(1.4) techn. kojarzenie różnych zjawisk na pograniczu działów telekomunikacji, informatyki i multimediów;
(1.5) med. jednoczesny, zbieżny ruch gałek ocznych przy zmianie odległości obiektu, na którym jest skupiany wzrok;
(1.6) meteorol. zbliżanie się do siebie mas powietrza z różnych stron, powodujące wyparcie znajdującego się tam wcześniej powietrza w górę;
(1.7) ekon. zjawisko zbliżania się poziomu rozwoju różnych krajów poprzez doganianie bogatych przez biedne;
(1.8) ekon. zbieżność ekonomiczna państw Unii Europejskiej pod względem inflacji, stóp procentowych, zadłużenia i kursu walutowego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nvɛrˈɡɛ̃nt͡sʲja, AS: kõnvergẽncʹi ̯a
Wiktionary
przym. konwergencyjny, konwergentny
czas. konwergować
rzecz. konwergowanie
Wiktionary
→ konwergencja; konwergencyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. zbieżny
(1.2) nauk. dotyczący lub związany z konwergencją
(1.3) inform. łączący transmisję różnych rodzajów danych, np. głosu, wideo i innych sygnałów
Wiktionary
(1.1) Dekada procesów transformacyjnych aż nazbyt dobrze to potwierdza, gdy wyniki działań transformacyjnych w poszczególnych krajów postsocjalistycznych nie są konwergentne, lecz rozbieżne.
(1.2) I tak jeden gen podlegał różnym mutacjom w różnych częściach świata, a efekty tych mutacji były takie same! Uznano to za "najlepszy przykład konwergentnej ewolucji u ludzi".
(1.2) Większym i bardziej bolesnym intelektualnie była (…) szkoła Shinrana (Jodo Shinshu) wywodząca się z całkowicie buddyjskich źródeł (…), która doszła do stwierdzenia o Shinjin (odpowiedniku Sola Fide i Sola Gratia) konwergentnego z chrześcijaństwem.
(1.3) Obie firmy zamierzają wdrożyć globalny program wejścia na rynek, który ułatwi transformację sieci komunikacyjnych w konwergentne infrastruktury nowej generacji.
Wiktionary
rzecz. konwergencja ż., konwergencyjność ż.
przym. konwergencyjny
Wiktionary
upodabniać się, dążyć do zbieżności lub połączenia
SJP.pl
brat zakonny bez święceń kapłańskich, wykonujący najczęściej prace pomocnicze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. niewykształcony zakonnik pracujący fizycznie, członek zgromadzenia drugiej kategorii zajmującego się posługą wobec braci z zakonu zasadniczego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) brat służebny
Wiktionary
porozumiewanie się za pomocą słów; rozmowa, dyskusja, polemika, dysputa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) towarzyska rozmowa
(1.2) ćwiczenie języka obcego, polegające na rozmowie
Wiktionary
Konwersacja (łac. "conversatio" 'częste przebywanie; obcowanie' od "convertere" 'obracać, zmieniać') – wymiana opinii, czyli jednego z rodzajów wyrażeń niebędących zdaniami w sensie logicznym. Wyrażenia te nie pretendują do miana uzasadnionych. Konwersacja nie polega na przekonaniu dyskutanta do swoich przekonań.
Wikipedia
IPA: ˌkɔ̃nvɛrˈsat͡sʲja, AS: kõnversacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. konwersatorium n., konwersowanie n.
czas. konwersować ndk.
przym. konwersacyjny
Wiktionary
(1.1) rozmowa, pogawędka; książk. dyskurs; pot. rozhowor, pogaduszka, gadka
Wiktionary
lekcje języka obcego, na których doskonali się ten język poprzez rozmowę
SJP.pl
związany z konwersacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konwersacją, dotyczący konwersowania
Wiktionary
rzecz. konwersacja ż., konwersowanie n.
czas. konwersować ndk.
Wiktionary
1. ćwiczenie seminaryjne, rozmowa prowadzona przez wykładowców ze słuchaczami na temat wykładanego przedmiotu
2. rozmównica w klasztorze
SJP.pl
mający charakter konwersatorium, formy zajęć dydaktycznych polegającej na dyskusji w niewielkim gronie
SJP.pl
1. zmiana postaci czegoś; przekształcenie, transformacja;
2. w chemii: przemiana, w wyniku której produkty uzyskują nowe, technologicznie pożądane właściwości;
3. zmiana warunków pożyczki lub kredytu albo jednostek funduszu inwestycyjnego;
4. w informatyce: zmiana formatu pliku;
5. w logice: przekształcenie zdania polegające na tym, że wyraz występujący w funkcji podmiotu staje się orzecznikiem i odwrotnie;
6. zmiana wyznania w obrębie wyznań chrześcijańskich lub przejście z innej religii na chrześcijaństwo; nawrócenie;
7. gwałtowna zmiana światopoglądu, ideologii, poczucia tożsamości itp. przej jednostkę albo grupy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przemiana, przekształcenie postaci czegoś
(1.2) chem. proces jednostkowy, który ma na celu zmianę właściwości przekształcanych materiałów w wyniku różnych reakcji chemicznych, przeprowadzanych w aparatach zwanych konwertorami
(1.3) rel. zmiana wyznania w obrębie religii chrześcijańskiej lub przejście na chrześcijaństwo z innej religii
(1.4) inform. zmiana formatu pliku na mogący być odczytany przez inny program komputerowy niż ten, w którym został utworzony
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Termoakustyka oferuje obecnie wiele możliwości opracowania innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie konwersji energii
(1.4) W internecie są strony umożliwiające konwersję między formatami.
Wiktionary
rzecz. konwertor m., konwertyta m., konwertytka ż., konwertowanie n.
czas. konwertować ndk.
przym. konwersyjny, konwertycki
Wiktionary
siostra zakonna bez święceń kapłańskich
SJP.pl
siostra zakonna bez święceń kapłańskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konwersować.
Wiktionary
czas. konwersować ndk.
rzecz. konwersacja ż.
przym. konwersacyjny
Wiktionary
prowadzić konwersację, rozmawiać z kimś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. pokonwersować)
(1.1) prowadzić rozmowę towarzyską
Wiktionary
rzecz. konwersacja ż., konwersowanie n.
przym. konwersacyjny
przysł. konwersacyjnie
Wiktionary
(1.1) rozmawiać
Wiktionary
przymiotnik od: konwersja
SJP.pl
Konwertaza – ogólna nazwa różnych enzymów, które działając na substrat (np. białkowy proenzym) powodują poprzez zmianę (np. proteolityczne odcięcie polipeptydowego fragmentu) jego uczynnienie.
Wikipedia
1. urządzenie do przekształcania jakiejś wielkości fizycznej na inną; konwertor;
2. urządzenie elektroniczne zmieniające jeden typ sygnału na inny; przetwornik, konwertor;
3. w informatyce: program komputerowy do konwersji plików
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aerodyna o przestawianych powierzchniach nośnych, mogąca startować i lądować pionowo, jak śmigłowiec, a wykonywać lot poziomy na tej samej zasadzie co samolot; przemiennopłat; zmiennopłat
SJP.pl
1. w hutnictwie: stalowy zbiornik w kształcie cylindra, wyłożony materiałem ogniotrwałym, służący do przeprowadzania procesu utleniania w wysokich temperaturach domieszek w ciekłym wsadzie metalurgicznym;
2. w chemii: aparat do przeprowadzania procesów technologicznych, zazwyczaj w wysokiej temperaturze, pod wysokim ciśnieniem oraz z udziałem katalizatorów;
3. urządzenie do przekształcania jakiejś wielkości fizycznej na inną; konwerter;
4. urządzenie elektroniczne zmieniające jeden typ sygnału na inny; przetwornik, konwerter
SJP.pl
hala produkcyjna w hucie, w której pracują konwertory
SJP.pl
przymiotnik od: konwertor
SJP.pl
dający się konwertować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konwertować.
Wiktionary
czas. konwertować ndk.
rzecz. konwertyta mos., konwersja ż.
Wiktionary
dokonywać konwersji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) inform. dokonywać zmiany formatu pliku na inny
(1.2) ekon. bank. dokonywać zmiany warunków pożyczki
(1.3) rel. zmieniać wyznanie na inne
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nvɛrˈtɔvat͡ɕ, AS: kõnvertovać
Wiktionary
rzecz. konwersja ż., konwerter m., konwertyta m., konwertytka ż., konwertowanie n.
czas. przekonwertować
przym. konwersyjny
Wiktionary
enzym rozkładający i dezaktywujący bradykininę (hormon tkankowy wydzielany przy dużym wysiłku)
SJP.pl
osoba, która zmieniła wyznanie w obrębie chrześcijaństwa lub zmieniła inną religię na chrześcijaństwo; przechrzta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. osoba, która zmieniła jedno wyznanie na inne
Wiktionary
(1.1) W 1622 r. w jednej z publicznych kaźni poniosło śmierć nie tylko kilkadziesięcioro miejscowych konwertytów, lecz także dziewięciu europejskich misjonarzy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃nvɛrˈtɨta, AS: kõnvertyta
Wiktionary
rzecz. konwersja ż., konwertowanie n.
:: fż. konwertytka ż.
czas. konwertować ndk.
przym. konwersyjny, konwertycki
przysł. konwersyjnie
Wiktionary
(1.1) neofita
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. kobieta, która zmieniła jedno wyznanie na inne
Wiktionary
rzecz. konwertyta mos., konwersja ż.
czas. konwertować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. przekonanie o czymś; pewność;
2. dowiedzenie komuś winy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. przekonanie, pewność
(1.2) udowodnienie winy
Wiktionary
IPA: kɔ̃nˈvʲikt͡sʲja, AS: kõnvʹikcʹi ̯a
Wiktionary
1. w dawnej Polsce: szkoła, zwykle przyklasztorna z internatem;
2. internat prowadzony przez władze szkolne, położony poza terenem szkoły;
3. uczniowie szkoły zamieszkujący ten internat
SJP.pl
Konwikt (łac. "convictus") – forma internatu dla uczniów uczęszczających do szkoły prowadzonej przez dany zakon katolicki.
W dawnej Polsce najwięcej było konwiktów pijarów, teatynów i jezuitów. Te zakony bowiem zajmowały się z założenia edukacją. Konwikty cechowały się surową dyscypliną, koncentrując się na kształtowaniu charakterów wychowanków.
Wikipedia
przestarzale: uczeń mieszkający w konwikcie
SJP.pl
odnoszący się do konwiktu lub konwiktora
SJP.pl
przymiotnik od: konwikt
SJP.pl
przymiotnik od: konew
SJP.pl
przymiotnik od: konwisarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z konwisarzem, dotyczący konwisarza
(1.2) dotyczący konwisarstwa, mający zastosowanie w konwisarstwie
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do konwisarza, będący jego własnością lub dziełem
Wiktionary
rzecz. konwisarz m., konwisarstwo n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. wytwarzanie przedmiotów z cyny oraz spiżu
Wiktionary
Konwisarstwo (z dawnego Kannengießer) – dział rzemiosła obejmujący wyrób (odlewanie lub wykuwanie) i obróbkę przedmiotów z cyny i spiżu.
Wikipedia
(1.1) Mój prapradziad trudnił się konwisarstwem.
Wiktionary
rzecz. konwisarz n., konew ż.
przym. konwisarski
Wiktionary
rzemieślnik wyrabiający przedmioty z cyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rzem. rzemieślnik zajmujący się wyrobem i obróbką przedmiotów z cyny oraz spiżu;
Wiktionary
rzecz. konwisarstwo n., konwisarka ż.
przym. konwisarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
związany z konwojentem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub pracą konwojenta, dotyczący konwojenta
Wiktionary
rzecz. konwojent mos., konwojentka ż., konwój mrz., konwojowanie n.
czas. konwojować ndk.
Wiktionary
ten, kto konwojuje kogoś lub coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba towarzysząca w czasie konwoju w celu uniemożliwienia ucieczki
Wiktionary
(1.1) Wówczas, przypomnijmy, rabuś podający się za konwojenta skradł z bankowozu 8 milionów złotych, których do tej pory nie odzyskano
Wiktionary
przym. konwojencki
rzecz. konwojer mrz., konwojowanie n., konwój mrz.
czas. konwojować
Wiktionary
kobieta, która konwojuje kogoś lub coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta towarzysząca w czasie konwoju w celu uniemożliwienia ucieczki
Wiktionary
przym. konwojencki
rzecz. konwojer mrz., konwojowanie n., konwój mrz.
czas. konwojować
Wiktionary
okręt wojenny należący do konwoju ochraniającego statki handlowe; konwojowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. manewr samolotem przy lądowaniu, polegający na dotknięciu pasa startowego bez hamowania i natychmiastowym poderwaniu maszyny
Wiktionary
rzecz. konwój m., konwojent m., konwojentka ż., konwojowanie n.
czas. konwojować ndk.
przym. konwojowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|konwojować.
Wiktionary
rzecz. konwój m., konwojent m., konwojentka ż., konwojowiec m., konwojer m.
czas. konwojować ndk.
przym. konwojowy, konwojencki
Wiktionary
prowadzić, wieźć kogoś lub coś w konwoju
SJP.pl
czasownik
(1.1) towarzyszyć komuś lub czemuś w drodze w celu ochrony lub uniemożliwienia ucieczki
Wiktionary
(1.1) Zawiadom lotną, żeby mnie konwojowali aż do Warszawy, na wypadek gdyby mi wóz nawalił.
(1.1) Najprawdopodobniej świadek, jak każda inna tymczasowo aresztowana osoba, będzie konwojowany.
Wiktionary
rzecz. konwój m., konwojowanie n., konwojent m., konwojentka ż., konwojowiec m., konwojer m.
przym. konwojowy, konwojencki
Wiktionary
(1.1) eskortować
Wiktionary
okręt wojenny należący do konwoju ochraniającego statki handlowe; konwojer
SJP.pl
przymiotnik od: konwój
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący konwoju
Wiktionary
rzecz. konwojer mrz., konwojowanie n., konwój mrz.
czas. konwojować
Wiktionary
1. zwołanie, zebranie;
2. sejm zwoływany w Polsce przedrozbiorowej w czasie bezkrólewia; sejm konwokacyjny
SJP.pl
związany z konwokacją
SJP.pl
dawniej: zwołać, zwoływać poszczególne osoby na posiedzenie
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej)
1. mimowolny, częsty, gwałtowny skurcz mięśni; silna drgawka;
2. gwałtowna zmiana poprzedzająca koniec czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mimowolny, gwałtowny skurcz mięśni powodujący silne drgania całego ciała
(1.2) gwałtowna zmiana poprzedzająca koniec czegoś
Wiktionary
przym. konwulsyjny
przysł. konwulsyjnie
Wiktionary
powodujący skurcze mięśni lub silne drgania całego ciała
SJP.pl
1. grupa wspólnie przemieszczających się pojazdów mechanicznych lub jednostek nawodnych, formowana głównie ze względów logistycznych i dla zwiększenia bezpieczeństwa podróży;
2. grupa osób lub pojazdów towarzyszących osobie z różnych względów zasługującej na szacunek ; dla podkreślenia jej rangi lub oddania jej czci, np. konwój honorowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. poruszająca się wspólnie grupa pojazdów lub okrętów, sformowana ze względów logistycznych lub z uwagi na bezpieczeństwo;
(1.2) grupa uzbrojonych osób ochraniająca przewożony ładunek lub ludzi
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.2) Wtedy to pierwszy raz uciekłem z konwoju, robiąc gliniarzy w jajo, wtedy stali się dla mnie ludzkim nawozem, który mógłbym bez końca kłuć widłami.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃nvuj, AS: kõnvui ̯
Wiktionary
rzecz. konwojowanie n., konwojent m., konwojentka ż., konwojowiec m., konwojer m.
czas. konwojować ndk.
przym. konwojowy, konwojencki
Wiktionary
miasto w centralnej Turcji znane z mauzoleum Mevlany
SJP.pl
Konya (gr. Ἰκόνιον Ikónion, łac. "Iconium", dawniej także osm. قونیه Koniah, Konieh, Qunia) – miasto w południowej Turcji, na Wyżynie Anatolijskiej, u północnego podnóża Taurusu, stolica prowincji Konya. Według danych z 31 grudnia 2013 r. liczy ponad dwa miliony mieszkańców.
Wikipedia
rodzaj okrytonasiennych roślin z rodziny astrowatych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
[czytaj: kojkerhondzie] rasa psów; płochacz holenderski
SJP.pl
Kooikerhondje (Płochacz holenderski) - jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych, zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Nie podlega próbom pracy.
Wikipedia
[czytaj: kuPAker] firma opakowująca towar wyprodukowany w innej firmie na mocy umowy kooperacyjnej
SJP.pl
1. współdziałanie, współpraca między ludźmi lub instytucjami w jakiejś dziedzinie, zwłaszcza w produkcji towarów i usług;
2. dawniej:
a) ruch spółdzielczy, spółdzielczość;
b) spółdzielnia, kooperatywa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) współpraca, współdziałanie
(1.2) przest. spółdzielczość
Wiktionary
Kooperacja ( cooperativus współpracujący, cooperatio współpraca) – współpraca, współdziałanie.
Kooperacja produkcyjna ma miejsce, gdy przedsiębiorstwo (kooperant) współpracuje z innym w ten sposób, że wykonuje dla niego pewne fazy procesu produkcyjnego; zaś kooperacja przedmiotowa wtedy, gdy dostarcza różnych elementów konstrukcyjnych do wytwarzanych przez inny zakład wyrobów.
Wikipedia
IPA: ˌkɔːpɛˈrat͡sʲja, AS: k•operacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kooperowanie n., kooperant
czas. operować
Wiktionary
(1.1) współpraca, współdziałanie
Wiktionary
związany z kooperacją
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przedsiębiorstwo współpracujące z innym w ten sposób, że wykonuje dla niego pewne fazy procesu produkcyjnego (kooperacja produkcyjna)
(1.2) przedsiębiorstwo współpracujące z innym w ten sposób, że dostarcza różnych elementów konstrukcyjnych do wytwarzanych przez inny zakład wyrobów (kooperacja przedmiotowa)
Wiktionary
IPA: ˌkɔːˈpɛrãnt, AS: k•operãnt
Wiktionary
rzecz. kooperacja ż., kooperowanie n.
Wiktionary
dawniej: działacz ruchu spółdzielczego (kooperacji)
SJP.pl
zrzeszenie prowadzące działalność gospodarczą w interesie swych członków zobowiązanych do wpłacenia udziałów; spółdzielnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. stowarzyszenie spółdzielcze, spółdzielnia
Wiktionary
(1.1) — Jesteśmy całkowicie samowystarczalni - mówi z dumą Giao Che Nat. — Ludzie pracują w kooperatywach — mamy spółdzielnie: rybacką, piekarską, stolarską, restauracyjną.
Wiktionary
IPA: ˌkɔːpɛraˈtɨva, AS: k•operatyva
Wiktionary
rzecz. kooperowanie n.
Wiktionary
doktryna społeczna uznająca spółdzielczość za najdoskonalszą formę własności
SJP.pl
zdolność do współpracy z innymi w celu osiągnięcia wspólnych celów
SJP.pl
współpracujący
SJP.pl
utopijna, dziewiętnastowieczna, angielska doktryna społeczna, upatrująca w organizowaniu spółdzielni drogę do rozwiązania konfliktów społecznych i obalenia ustroju kapitalistycznego; pankooperatyzm, integralizm spółdzielczy
SJP.pl
Kooperatyzm (fr. "coopératisme" „spółdzielczość” z łac. "cooperari" „współpracować”) – doktryna społeczna upatrująca w organizowaniu spółdzielni, w ramach których środki produkcji stają się wspólną własnością wszystkich jej członków, drogę do wyzwolenia społecznego i ewolucyjnego wyeliminowania kapitalizmu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma stosunków między podmiotami, które jednocześnie ze sobą konkurują i współpracują;
Wiktionary
Kooperencja (ang. "coopetition") – typ relacji między konkurentami, w których występują jednocześnie strumienie kooperacji i konkurencji.
Wikipedia
IPA: ˌkɔːpɛˈrɛ̃nt͡sʲja, AS: k•operẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kooperować.
Wiktionary
rzecz. kooperacja ż., kooperatywa ż., kooperant m., kooperator m., kooperatka ż.
czas. kooperować
przym. kooperacyjny
Wiktionary
(1.1) kooperacja ż.
Wiktionary
współpracować z sobą, współdziałać, zwłaszcza w wytwarzaniu produktów lub usług
SJP.pl
jednoczesne współzawodnictwo i kooperacja między firmami
SJP.pl
dobranie przez jakieś gremium, zespół, nowego człona do swojego składu
SJP.pl
Kooptacja (zarządzanie) (łac. "cooptatio" od "co-" 'współ-' i "optatio" 'życzenie') – sposób uzupełniania lub zmiany składu członkowskiego instytucji lub organu kolegialnego. Kooptacja odbywa się poprzez podjęcie stosownej uchwały przez tę instytucję, bez odwoływania się do woli wyborców czy też rozstrzygnięcia innej instytucji lub sądu.
Wikipedia
uzupełniać skład, wprowadzać poprawki; dobrać sobie do składu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) dokonywać kooptacji, uzupełniać skład decyzją samych jego członków
Wiktionary
czas. dokooptować dk.
Wiktionary
przyrząd umożliwiający zachowanie perspektywy w rysunku
SJP.pl
przyrząd do pomiaru wychyleń od pionu wysokich budowli
SJP.pl
1. planowanie działań wykonywanych wspólnie przez wiele osób;
2. sprawny przebieg lub funkcjonowanie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) organizowanie i planowanie wspólnych działań
Wiktionary
Koordynacja – uporządkowanie, zestawienie w pewnym celowym porządku, przystosowanie, np. koordynacja pojęć dla otrzymania pewnego wyższego, ogólniejszego pojęcia.
W życiu politycznym mówi się o koordynacji programów, dążeń i działań poszczególnych czynników politycznych dla osiągnięcia wspólnego lub ogólnego celu.
Wikipedia
(1.1) Epidemie grypy powodują znaczne koszty społeczne i niekiedy mają zasięg kontynentalny lub światowy, dlatego grypa wymaga globalnej koordynacji epidemiologicznej.
Wiktionary
rzecz. koordynowanie n., koordynator mos./mrz.
Wiktionary
związany z koordynacją
SJP.pl
liczba określająca położenie punktu na płaszczyźnie lub w przestrzeni względem ustalonego układu współrzędnych
SJP.pl
przyrząd do oznaczania na mapie lub na planie geodezyjnym punktów o znanych współrzędnych
SJP.pl
Koordynatograf (nanośnik) – przyrząd mechaniczno-optyczny służący do nanoszenia na różne podłoża punktów o współrzędnych w określonym układzie. W geodezji i kartografii służy do precyzyjnego nakłuwania punktów geodezyjnych i przecięć siatki współrzędnych. Spotyka się koordynatografy ortogonalne służące do kartowania punktów o określonych rzędnych i odciętych (współrzędne płaskie) oraz koordynatografy biegunowe – do kartowania punktów określonych poprzez azymut i odległość (współrzędne biegunowe).
Wikipedia
osoba koordynująca jakieś działania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba koordynująca dane działania
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) przyrząd nawigacyjny służący do wyliczania współrzędnych geograficznych samolotu, pocisku rakietowego itp.
Wiktionary
(1.1) Koordynator do walki z epidemią eboli (…), ogłosił dzisiaj, że na walkę z wirusem trzeba prawie miliard dolarów.
Wiktionary
rzecz. koordynacja ż., koordynowanie n.
czas. koordynować ndk.
Wiktionary
kobieta koordynująca jakieś działania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|koordynować.
Wiktionary
rzecz. skoordynowanie n., koordynacja ż., koordynator m., koordynatorka ż., koordynata ż.
czas. koordynować ndk., skoordynować dk.
przym. koordynacyjny, koordynatorski
Wiktionary
harmonizować działania prowadzone wspólnie przez wiele osób w celu uzyskania efektu tych działań w jak najkrótszym czasie, przy jak najmniejszym nakładzie, przy optymalnym wykorzystaniu możliwości itp.
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skoordynować)
(1.1) kierować różnymi elementami, działaniami tak, aby zapewniać ich harmonię, najlepszą wspólną skuteczność; uzgadniać wzajemne funkcjonowanie
Wiktionary
rzecz. koordynacja ż., koordynata ż., koordynator mos., koordynatorka ż., koordynowanie n.
czas. skoordynować dk.
przym. koordynacyjny, koordynatorski
Wiktionary
(1.1) dostosowywać, organizować
Wiktionary
uderzenie nogą, kopniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pot. uderzenie lub cios nogą
(1.2) przen. coś, co nadaje komuś impet, wigor
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: kopa
forma czasownika.
(3.1) 2. os. lp. rozk. od: kopać
Wiktionary
Zobacz też: KOP.
"The Kop" – trybuna znajdująca się za jedną z bramek na stadionie Liverpoolu – Anfield.
The Kop dobudowano do głównego stadionu w roku 1906, jako nagrodę dla kibiców za zdobycie drugiego mistrzowskiego tytułu Anglii.
Wikipedia
(1.1) Po potańcówie w remizie Jacek sprzedał Wieśkowi kilka kopów za chamskie podwalanie się do Bronki.
(1.2) Poranne espresso zawsze daje mi niezbędnego kopa do pracy o szóstej.
(2.1) Sprzątnęliśmy dziś dwanaście kop siana z tej łąki pod lasem.
(3.1) Janie, kop równo, bo się nam ten grób zawali do środka.
Wiktionary
IPA: kɔp, AS: kop
Wiktionary
rzecz. kopniak m., kopnięcie n., kopanie n., wykopki nmos.
czas. kopać ndk., kopnąć dk.
przym. kopny, okopowy
Wiktionary
(1.1) kopniak, kopnięcie
Wiktionary
skrót
(1.1) = kopiejka
Wiktionary
(1.1) Rządca Walerian Iwanowski zmuszał do kupowania opału po 15 kop. za wóz.
Wiktionary
1. 60 sztuk;
2. góra o mocno zaokrąglonym, kopulastym wierzchołku;
3. duża sterta siana, słomy itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miar. przest. 60 sztuk;
(1.2) roln. przest. sterta siana, słomy lub odpowiednio ustawione snopki zboża (4 mendle)
(1.3) geogr. zaokrąglony wierzchołek górski;
(1.4) przen. duża ilość czegoś
(1.5) gw-pl|Górny Śląsk. tradycyjny deser pochodzący z Górnego Śląska
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: kop
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Marek kupił kopę jajek.
(1.2) Wysuszone siano ułożono w kopy, przygotowując do zwózki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpa, AS: kopa
Wiktionary
(1.2) rzecz. zdrobn. kopka ż.
Wiktionary
(1.2) kopica
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. kopiący ziemię, kartofle itp.;
2. górnik rębacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto zajmuje się kopaniem w ziemi, wykopywaniem
(1.2) górnik pracujący na przodku
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zob. kopacz szczotkoogonowy.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kopaczka ż., kopniak m., koparka ż., kopara ż., wykopki nmos., wykop m., kopalnia ż., kopanie n., wykopanie n., przekopywanie n., podkopywanie n., podkopanie n., przekopanie n., wykopywanie n., Kopacz m./ż., Kopaczów m., Kopaczyska nmos., Kopacze nmos., kopalina ż., skopanie n., obkopywanie n., obkopanie n., okopywanie n., okopanie n., okop m., zakopywanie n., zakopanie n.
czas. kopać ndk., wykopać dk., wykopywać ndk., podkopywać ndk., podkopać dk., przekopywać ndk., przekopać dk., skopać dk., obkopywać ndk., okopywać ndk., okopać dk., obkopać dk., zakopywać ndk., zakopać dk.
przym. kopny, kopalniany, kopalny, okopowy
Wiktionary
(1.2) rębacz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. motyka
(1.2) gw-pl|Kresy. kobieta kopiąca ziemniaki
(1.3) gw-pl|Mazury. czas kopania, wykopki
(1.4) roln. maszyna służąca do wykopywania ziemniaków, buraków itp.
Wiktionary
(1.4) Tą kopaczką mój ojciec wykopał cztery hektary ziemniaków.
Wiktionary
rzecz. kopacz mos., okop mrz., wykopki nmos., Kopacz mrz., kopanie n.
czas. kopać, zakopywać
przym. kopalny, okopowy, przyokopowy
Wiktionary
przymiotnik od: kopaczka
SJP.pl
1. drzewo z rodziny brezylkowatych;
2. balsam z tego drzewa
SJP.pl
Kopaiwa, kopaiba ("Copaifera" L.) – rodzaj drzew z rodziny bobowatych.
Słowo "kopaiwa" pochodzi z języka Indian Ameryki Południowej i Środkowej, gdzie rośliny z tego rodzaju występują w formie dzikiej. Do rodzaju należy ok. 40 gatunków występujących w tropikalnej Ameryce Środkowej i Południowej oraz w zachodniej i środkowej części tropikalnej Afryki.
Wikipedia
żywica naturalna podobna do bursztynu, zbierana z pni, z ziemi pod drzewami lub wydobywana z powierzchniowych warstw gruntu, używana do wyrobu niektórych lakierów
SJP.pl
Kopal – żywica niektórych drzew tropikalnych, tzw. drzew kopalowych (iglastych lub liściastych), występująca w różnych odmianach w krajach strefy podzwrotnikowej. Jest podobny do bursztynu, może być bezbarwny lub w kolorze od żółtego do brunatnego. Rozpuszcza się w rozpuszczalnikach organicznych. Pozyskiwany jest bezpośrednio z drzew lub wydobywany jako kopalina z okresu czwartorzędu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. grabarz
Wiktionary
utwór geologiczny, znajdujący się wewnątrz lub na powierzchni skorupy ziemskiej w złożu, który może znaleźć zastosowanie w gospodarce; kopalina wydobyta ze złoża staje się surowcem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) surowiec o znaczeniu gospodarczym wydobywany z ziemi;
Wiktionary
Kopalina, kopalina użyteczna – minerał lub skała wydobywana z ziemi i wykorzystywana praktycznie, np. węgiel, ropa naftowa, sól, rudy metali.
Wyróżnia się kopaliny główne, towarzyszące i współwystępujące.
"Kopaliny główne" są przedmiotem samodzielnej eksploatacji górniczej.
Wikipedia
IPA: ˌkɔpaˈlʲĩna, AS: kopalʹĩna
Wiktionary
rzecz. kopacz mos./mzw.
Wiktionary
nazwisko polskie, m.in. Władysław Kopaliński (właściwie Jan Stefczyk, przed II wojną światową Jan Sterling) (1907-2007), leksykograf, tłumacz, wydawca, autor m.in. "Słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych"
SJP.pl
1. zakład przemysłowy zajmujący się wydobywaniem surowców z ziemi;
2. bogaty zasób czegoś;
3. przenośnie: kopalnia złota - źródło wielkich dochodów; bonanza, żyła złota, kokosowy interes
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) górn. zakład górniczy zajmujący się wydobyciem kopalin;
(1.2) przen. skarbnica np. wiedzy
Wiktionary
Kopalnia – zakład górniczy zajmujący się wydobyciem (eksploatacją) z ziemi kopalin użytecznych.
Ze względu na sposób wydobycia kopalnie dzieli się na:
Ze względu na rodzaj wydobywanej kopaliny:
Wikipedia
(1.1) Ta kopalnia grozi zawaleniem.
Wiktionary
IPA: kɔˈpalʲɲa, AS: kopalʹńa
Wiktionary
rzecz. kopacz mos./mzw., koparka ż., kopanie n., wykopanie n.
czas. kopać ndk., wykopać dk., zakopać dk.
przym. kopalniany, wokółkopalniany, przykopalniany
Wiktionary
(1.1) daw. mina, rudnik; gw. Górny Śląsk hawiernia, gruba; gw. Śląsk Cieszyński szachta
Wiktionary
drewno o ściśle określonych wymiarach, używane do obudowy chodników w kopalniach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj drewna okrągłego używanego do obudowy wyrobisk górniczych
Wiktionary
Ko
Wikipedia
→ kopalnia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kopalni, związany z kopalnią, należący do kopalni
Wiktionary
(1.1) Zanieczyszczenia gliną występują głównie w kruszywach kopalnianych, zwłaszcza w piasku, który przybiera wówczas barwę brązową.
Wiktionary
rzecz. kopalnia ż., kopacz mos./mzw.
czas. kopać
Wiktionary
1. przemysł zajmujący się wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych;
2. nauka i dział techniki zajmujący się zagadnieniami związanymi z wydobyciem kopalin;
3. praca górnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. górnictwo.
Wiktionary
(1.1) Wystawa ukazuje warzelnictwo soli poczynając od eksponatów geologicznych poprzez oryginalne naczynia warzelnicze z epok: neolitu, epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, a także okresu lateńskiego i wczesnego średniowiecza aż do zagadnień związany z kopalnictwem soli w Wieliczce.
Wiktionary
rzecz. kopalnia ż.
przym. kopalniany, kopalny
Wiktionary
(1.1) górnictwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. twarde cukierki bez nadzienia, o smaku miętowo-anyżowym;
Wiktionary
(1.1) Starszym Ślązokom nie trzeba przypominać, ale młodsi mogą nie wiedzieć, że jeszcze 40 lat temu w każdym śląskim domu były kopalnioki.
Wiktionary
miejsce, w którym wydobywa się kopaliny z ziemi; kopalnia
SJP.pl
1. w odniesieniu do kopalin: wydobywany z ziemi;
2. zachowany w głębi ziemi w postaci skamieniałości, pochodzący z odległych epok geologicznych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wydobywany z ziemi jako bogactwo naturalne
(1.2) zachowany pod ziemią, pochodzący z dawnych epok geologicznych
Wiktionary
rzecz. kopacz mos., kopaczka ż., kopalina ż., kopalnia ż., kopalnictwo n., koparka ż., wykopaliska nmos., wykopalisko n., Kopacz ż./mrz./mos.
czas. kopać ndk., wykopać dk.
przym. kopalniany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. du. zob. kopa.
Wiktionary
IPA: kɔˈpãma, AS: kopãma
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) góry. miejsce wykarczowane
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny, n. lp. i nmos. lm. od: kopać
Wiktionary
IPA: kɔˈpãnɛ, AS: kopãne
Wiktionary
1. przestarzale: płoza;
2. dawniej:
a) kopanie, miejsce kopania lub to, co zostało wykopane;
b) wykarczowane drzewo przeznaczone na płozy do sań
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. uderzać nogą, bić nogą, dawać kopniaki
2. robić dół, ryć
3. wydobywać, wykopywać (np. ziemniaki, minerały)
4. uderzać, odrzucać (o broni po wystrzale)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopać.
(1.2) pot. wykopywanie ziemniaków, buraków, itp.
(1.3) pot. okres kopania (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Junacy SP – w większości młodzież z ubogich wsi, pozbawiona perspektyw życiowych – stanowili tanią siłę roboczą, wykorzystywaną przy budowie dróg, linii kolejowych czy kopaniu rowów melioracyjnych.
Wiktionary
IPA: kɔˈpãɲɛ, AS: kopãńe
Wiktionary
rzecz. kopanina ż., odkopywanie n., kopnięcie n., kopniak m., koparka ż., kopacz m., kopaczka ż., kop m., wykopki nmos., Kopacz ż./mrz./mos.
czas. kopać ndk., odkopać dk., dokopać dk.
przym. kopny
Wiktionary
(1.2) wykopki
(1.3) wykopki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie:
1. bezładna, nieciekawa gra w piłkę nożną;
2. długie i bezładne kopanie w ziemi;
3. brutalny atak słowny między rozmówcami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. w piłce nożnej: nieskładna, bezładna, nieciekawa gra
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔpãˈɲĩna, AS: kopãńĩna
Wiktionary
rzecz. kopanie n.
czas. kopać ndk.
Wiktionary
regionalnie: kartoflisko;
1. pole, gdzie rosną kartofle;
2. pole po zebraniu rosnących na nim kartofli
SJP.pl
1. otwór wykopany w ziemi, przez który wydobywa się ropę naftową;
2. regionalnie: dzieża - naczynie;
3. dawniej: pomieszczenie wybudowane w ziemi; ziemianka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zgrubienie od: koparka;
2. potocznie: usta; gęba, jadaczka, japa, morda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: koparka
Wiktionary
rzecz. koparka ż.
Wiktionary
maszyna do odspajania gruntu, czerpania i ładowania urobku; dwa podstawowe rodzaje: jednoczerpakowa oraz wieloczerpakowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) masz. maszyna budowlana, pojazd służący do kopania dużych dołów w miękkim gruncie lub do wybierania gruntu
Wiktionary
Koparka – maszyna do robót ziemnych, służąca do oddzielania urobku od gruntu i przeniesienia na środki transportowe lub na składowisko. Koparka może również pełnić rolę urządzenia przeładunkowego (wtedy nabiera i przenosi tylko materiał sypki). Są maszynami powszechnie stosowanymi wszędzie tam, gdzie zachodzi właśnie konieczność takich procesów, stąd wykorzystywana jest powszechnie przy pracach ziemnych budowlanych, transportowych lub górniczych.
Wikipedia
(1.1) Największą trudność w obsłudze koparki stanowi kierowanie jej łyżką.
Wiktionary
IPA: kɔˈparka, AS: koparka
Wiktionary
czas. kopać ndk.
rzecz. kopacz mzw./mos.
Wiktionary
→ koparka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) operator koparki
Wiktionary
rzecz. koparka ż.
przym. okopowy
Wiktionary
maszyna budowlana łącząca funkcje koparki i ładowarki
SJP.pl
Ko
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. uderzać nogą, bić nogą, dawać kopniaki
2. robić dół, ryć
3. wydobywać, wykopywać (np. ziemniaki, minerały)
4. uderzać, odrzucać (o broni po wystrzale)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) uderzać kogoś / coś nogą
(1.2) wydobywać np. ziemię przy pomocy łopaty, innego narzędzia lub maszyny
(1.3) wydobywać minerały lub płody rolne z ziemi przy pomocy narzędzi lub maszyn
(1.4) pot. o broni palnej: odrzucać, uderzać w ramię po wystrzale
(1.5) pot. o elektryczności: razić prądem
(1.6) przen. przeglądać archiwa, stare akta, dokumenty
(1.7) przen. dochodzić prawdy, prowadzić dochodzenie
czasownik zwrotny niedokonany kopać się
(2.1) kopać (1.1) samego siebie
(2.2) kopać (1.1) siebie nawzajem
(2.3) rzad. brnąć przez coś, przedostawać się z trudem
Wiktionary
(1.1) Bronił się, jak mógł: bił, gryzł i kopał.
(1.2) […] pot spływał mu kroplami z czoła, a on z dziką zawziętością kopał ziemię i nie ustawał, póki korzonka nie dostał spod kamieni…
(2.3) Odcięty od taboru, z oczyma zasypanymi śniegiem kopał się wtedy chłopak sam, mało co drogi widząc przed sobą […]
Wiktionary
IPA: ˈkɔpat͡ɕ, AS: kopać
Wiktionary
rzecz. kopnięcie n., kopniak m., kopacz m., koparka ż., kopalnia ż., wykopalisko nmos., wykopki nmos., kopanie n., odkopywanie n., wykop mrz., kopanina ż., kop m., kopyść ż., Kopacz ż./mrz./mos.
czas. wykopywać ndk., wykopać dk., przekopywać ndk., przekopać dk., zakopywać ndk., zakopać dk., odkopywać ndk., odkopać dk., okopywać ndk., okopać dk.
przym. okopowy, kopalniany, wykopaliskowy, kopny
Wiktionary
(1.1) pot. butować
Wiktionary
1. uderzać nogą, bić nogą, dawać kopniaki
2. robić dół, ryć
3. wydobywać, wykopywać (np. ziemniaki, minerały)
4. uderzać, odrzucać (o broni po wystrzale)
SJP.pl
1. uderzać nogą, bić nogą, dawać kopniaki
2. robić dół, ryć
3. wydobywać, wykopywać (np. ziemniaki, minerały)
4. uderzać, odrzucać (o broni po wystrzale)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) białystok. dłubanka, naczynie wykonane z jednego kawałka drewna
Wiktionary
(1.1) kopań, kopanka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopcić.
Wiktionary
IPA: kɔpˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: kopcẽńe
Wiktionary
czas. kopcić
przym. kopciany
rzecz. Kopciuszek mos., kopciuch m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kopciem, dotyczący kopciu
Wiktionary
rzecz. kopeć m., kopcenie n., zakopcenie n.
czas. kopcić ndk., zakopcać ndk., zakopcić dk.
przym. kopciowy
Wiktionary
(1.1) kopciowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. potocznie: brudas, niechluj;
2. dymiący przedmiot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) pot. papieros kiepski gatunkowo
(1.2) pot. osoba niechlujna
(1.3) pot. tradycyjny piec węglowy górnego ładowania
(1.4) pot. samochód emitujący dym
Wiktionary
(1.1) Nie stać go na porządne papierosy, tylko pali jakieś kopciuchy.
(1.2) Ty kopciuchu, idź się umyj!
Wiktionary
IPA: ˈkɔpʲt͡ɕux, AS: kopʹćuχ
Wiktionary
rzecz. kopcenie n., Kopciuszek m.
:: zdrobn. kopciuszek m.
czas. kopcić ndk.
Wiktionary
(1.2) brudas, flejtuch, fleja
Wiktionary
ptak z rodziny drozdowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Phoenicurus ochruros|ref=tak., mały ptak z rzędu wróblowatych;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) zdrobn. od: kopciuch
(2.2) popychadło, niebożę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔpʲˈt͡ɕuʃɛk, AS: kopʹćušek
Wiktionary
rzecz. kopciuch m., Kopciuszek m.
czas. kopcić ndk.
Wiktionary
(2.2) biedaczysko, biedactwo, bidula, biedaczyna, nieborak
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kopcić lub kopcić się - wydzielać kopeć, gęsty dym; dymić;
2. pot. palić papierosa, fajkę itp.; ćmić, kurzyć
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) wydzielać gęsty dym, kopeć
(1.2) pot. palić papierosa
czasownik zwrotny niedokonany kopcić się
(2.1) paląc się, wydzielać gęsty dym, kopeć
Wiktionary
(1.1) Słyszałem ich oddechy, widziałem cienie na ścianie, wyolbrzymione i ruchliwe, bo płomyk lampy naftowej drgał i kopcił.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpʲt͡ɕit͡ɕ, AS: kopʹćić
Wiktionary
rzecz. kopcenie n., kopciuch m., kopeć m., kopciuszek m., Kopciuszek mos.
czas. zakopcić dk.
przym. kopciany
Wiktionary
(1.2) pot. jarać fajki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopcować.
Wiktionary
(1.1) Dzięki kopcowaniu rolnicy przechowali ziemniaki mimo mroźnej zimy.
Wiktionary
rzecz. kopiec m., kopczyk, zakopcowanie n.
przym. kopcowy
czas. kopcować ndk., zakopcować dk.
Wiktionary
podobny kształtem do kopca; pokryty kopcami, pagórkowaty
SJP.pl
przechowywać przez okres zimowy warzywa w kopcach; dołować
SJP.pl
przymiotnik od: kopiec
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. mały kopiec;
2. krajowa rasa małych koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały kopiec
Wiktionary
Kopczyk (664 m n.p.m.) – szczyt w Karkonoszach, w obrębie Lasockiego Grzbietu.
Położony jest w południowej części Lasockiego Grzbietu, w niezbyt wyraźnym bocznym grzbiecie odchodzącym ku wschodowi od Kopiny, pomiędzy Opawą na północy a Niedamirowem na południu. Na północy znajduje się dolina Opawy, a na południu Ostrężnika.
Wikipedia
IPA: ˈkɔpt͡ʃɨk, AS: kopčyk
Wiktionary
rzecz. kopiec m., kopczykowanie n., kopcowanie n.
czas. okopcować, kopczykować ndk.
Wiktionary
okrywać ziemią łodygi roślin
SJP.pl
Kopczyn – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.
Wikipedia
dawniej: część (jedna sześćdziesiąta) zbiorów, będąca zapłatą za pracę w polu
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stolica Danii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Danii;
Wiktionary
Kopenhaga ( København [], Hafnia) – stolica i największe miasto Danii położone na wschodnim wybrzeżu wyspy Zelandia i częściowo Amager. Od 1 lipca 2000 połączona jest mostem nad Sundem ze szwedzkim Malmö. W 2023 mieszkało w niej 653 664 osób, a cały zespół miejski tzw. „Wielkiej Kopenhagi” liczył 1 363 269 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Pociąg do Kopenhagi przyjedzie za moment.
(1.1) Geografia poznawcza próbuje odpowiedzieć na pytania typu: Dlaczego Kopenhaga jest postrzegana jako centrum, skoro miasto jest fizycznie i geograficznie położone na peryferiach?
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛ̃nˈxaɡa, AS: kopẽnχaga
Wiktionary
przym. kopenhaski, podkopenhaski
rzecz. kopenhażanin mos., kopenhażanka ż.
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. od Kopenhaga
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛ̃nˈxaɡɔ, AS: kopẽnχago
Wiktionary
przymiotnik od: Kopenhaga (stolica Danii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do miasta Kopenhaga
Wiktionary
(1.1) SAS skarży się, że kopenhaskie lotnisko pobiera niesłychanie wysoką opłatę.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛ̃nˈxasʲci, AS: kopẽnχasʹḱi
Wiktionary
rzecz. Kopenhaga ż., kopenhażanin mos., kopenhażanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Kopenhagi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kopenhagi
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛ̃nxaˈʒãɲĩn, AS: kopẽnχažãńĩn
Wiktionary
rzecz. Kopenhaga ż.
:: fż. kopenhażanka ż.
przym. kopenhaski
Wiktionary
mieszkanka Kopenhagi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kopenhagi
Wiktionary
(1.1) Wśród młodych kopenhażanek szerzy się moda na tatuaże.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛ̃nxaˈʒãnka, AS: kopẽnχažãnka
Wiktionary
rzecz. Kopenhaga ż.
:: fm. kopenhażanin mos.
przym. kopenhaski
Wiktionary
jadalna roślina z rodziny selerowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. kulin. roślina o pierzastych liściach i zielonożółtych kwiatach, używana jako przyprawa;
(1.2) pot. dziewiczy zarost u nastolatków, zazwyczaj rzadki i drobny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Koper ma proste łodygi, pierzaste liście i wiele żółtych kwiatów, które tworzą kiście.
(1.2) Zgól ten koper.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpɛr, AS: koper
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. koperek
przym. koprowy, koperkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej:
1. komplement;
2. przymilanie się, zalecanie się; zaloty, umizgi; dziś żywe w zwrotach: stroić, sadzić, palić, uderzać w koperczaki - zalecać się
SJP.pl
przestarzale: umizgi, zaloty
SJP.pl
zdrobnienie od: koper
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koper
(1.2) kulin. młode pędy kopru, wykorzystywane do przyprawiania potraw
Wiktionary
(1.2) Piliśmy piwo i jedliśmy śledzie z koperkiem.
Wiktionary
rzecz. koper m.
przym. koperkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zupa koperkowa
SJP.pl
przymiotnik od: koperek
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zrobiony z koperku, zawierający koperek
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z koperkiem, odnoszący się do koperku
Wiktionary
(1.1) Piotr uwielbiał wędzonego łososia z krewetkami w sosie koperkowym.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛrˈkɔvɨ, AS: koperkovy
Wiktionary
rzecz. koper mrz., koperek mrz., koperkowa ż.
Wiktionary
(1.1) koprowy
Wiktionary
Zobacz też: Kopernica (powiat Żar nad Hronem).
Kopernica (kaszub. "Kòpernica") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Chojnice. Leży na obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego, na zachód od jeziora Charzykowskiego.
Wikipedia
roślina z rodziny arekowatych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
pierwiastek chemiczny o symbolu Cn i liczbie atomowej 112
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Cn i liczbie atomowej 112;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈpɛrʲɲik, AS: koperʹńik
Wiktionary
rzecz. Kopernik mos./mzw., kopernikana nmos., kopernikanizm mrz., kopernikologia ż., kopernikolog mos., kopernikolożka ż., kopernikanista mos., kopernikanistka ż.
przym. Kopernikowski, kopernikowski, kopernikański
Wiktionary
(1.1) symbol. Cn, daw. ununbium
Wiktionary
wszystko, co dotyczy życia i działalności Kopernika; kopernikiana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) astr. autografy i dokumenty dotyczące Mikołaja Kopernika
Wiktionary
(1.1) Szwedzi wywieźli kilka ważnych kopernikanów.
Wiktionary
rzecz. Kopernik mos., kopernik mrz., kopernikanizm mrz.
przym. kopernikański, Kopernikowy, kopernikowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astr. nauka o heliocentrycznym modelu kosmologicznym rozwinięta przez Kopernika
Wiktionary
(1.1) Z tego powodu heliocentryzm bywa nazywany kopernikanizmem.
Wiktionary
rzecz. Kopernik mzw., kopernik mrz., kopernikana lm nm.
przym. kopernikowski, Kopernikowy, kopernikowy, kopernikański
Wiktionary
dotyczący Kopernika; kopernikowski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kopernikanizmem – nauką, poglądami głoszonymi przez Kopernika
Wiktionary
(1.1) Układ kopernikański jest na pewno bardziej inercjalny aniżeli układ ptolemeuszowski.
Wiktionary
rzecz. Kopernik mzw., kopernik mrz., kopernikana lm nm., kopernikanizm mrz.
przym. kopernikowski, Kopernikowy, kopernikowy
Wiktionary
(1.1) kopernikowski
Wiktionary
rzadko: wszystko, co dotyczy życia i działalności Kopernika; kopernikana
SJP.pl
specjalista w zakresie kopernikologii
SJP.pl
nauka o życiu i pracy Kopernika
SJP.pl
dotyczący Kopernika; kopernikański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kopernikanizmem – nauką, poglądami głoszonymi przez Kopernika
Wiktionary
rzecz. Kopernik mzw., kopernik mrz., kopernikana lm nm., kopernikanizm mrz.
przym. antykopernikowski, kopernikański, Kopernikowy, kopernikowy, pokopernikowski, przedkopernikowski
Wiktionary
(1.1) kopernikański
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący koperniku
Wiktionary
rzecz. Kopernik m., kopernik m., kopernikanizm mrz.
przym. kopernikowski, kopernikański, Kopernikowy
Wiktionary
Koperno (nazwa oboczna: Kopce, niem. "Küppern", łuż. "Kiperna") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dawniej: miedzioryt, rycina; kupersztych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) przest. miedzioryt
Wiktionary
(1.1) kupersztych, miedzioryt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poczt. płaskie opakowanie papierowe na list, pismo lub drobne przedmioty;
(1.2) rysunek, piktogram o wyglądzie zamkniętej koperty (1.1)
(1.3) pot. poziomy znak drogowy oznaczający zakaz parkowania
(1.4) zewnętrzna obudowa zegarka kieszonkowego lub naręcznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Włożył list do koperty, zakleił, przykleił znaczek i wrzucił do skrzynki.
(1.3) Za zaparkowanie na kopercie dostał mandat.
Wiktionary
IPA: kɔˈpɛrta, AS: koperta
Wiktionary
rzecz. kopertówka ż., kopertowanie n., kopertownica ż.
:: zdrobn. kopertka ż.
czas. kopertować ndk., zakopertować dk.
przym. kopertowy
Wiktionary
zdrobnienie od: koperta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopertować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛrtɔˈvãɲɛ, AS: kopertovãńe
Wiktionary
czas. kopertować
rzecz. koperta ż., kopertownica ż.
przym. kopertowy
Wiktionary
wkładać do koperty
SJP.pl
czasownik
(1.1) wkładać do koperty, zaklejać w kopercie
Wiktionary
(1.1) Dotąd Telekomunkacja Polska drukowała i kopertowała rachunki w 5 miejscach, co było kosztowniejsze i nie pozwalało dobrze zarządzać całym procesem.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛrˈtɔvat͡ɕ, AS: kopertovać
Wiktionary
rzecz. kopertówka ż., kopertownica ż., koperta ż., kopertowanie
czas. zakopertować
przym. kopertowy
Wiktionary
(1.1) pakować
Wiktionary
przymiotnik od: koperta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. urządzenie automatycznie składające dokumenty i wkładające je do kopert, które następnie zamyka i zakleja
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛrtɔvʲˈɲit͡sa, AS: kopertovʹńica
Wiktionary
rzecz. koperta, kopertowanie, kopertka
czas. kopertować
przym. kopertowy
Wiktionary
przymiotnik od: koperta
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kopertami, dotyczący kopert
(1.2) w kształcie koperty
Wiktionary
rzecz. koperta ż., kopertka ż., kopertówa ż., kopertówka ż., kopertownica ż., kopertowanie n.
czas. kopertować ndk.
Wiktionary
zgrubienie od: kopertówka
SJP.pl
1. mała torebka damska bez rączki;
2. potocznie: łapówka pieniężna przekazywana w kopercie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielka, płaska torebka damska, bez paska lub z chowanym paskiem
(1.2) spódnica z szerokiego pasa owijanego wokół bioder tak, że jego poły zachodzą na siebie, wiązana lub zapinana w pasie
(1.3) pot. łapówka lub nieoficjalne wynagrodzenie przekazywane w kopercie
Wiktionary
IPA: ˌkɔpɛrˈtufka, AS: kopertufka
Wiktionary
rzecz. koperta ż., kopertka ż.
:: zgrub. kopertówa ż.
przym. kopertowy
czas. kopertować ndk.
Wiktionary
(1.2) kopertówa
Wiktionary
przestarzale:
1. gęsty dym z sadzą;
2. osad z czarnego pyłu;
3. przedmiot wydzielający intensywnie dym po podpaleniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gęsty, ciemny dym
(1.2) osad z sadzy
(1.3) wyrób tytoniowy w postaci cienkiej papierowej rurki, długości kilku centymetrów, wypełnionej zmielonym tytoniem
Wiktionary
Kopeć – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim, w gminie Grabów nad Prosną. Liczy około 200 mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
(1.1) Strażak chciał wejść do pomieszczenia, ale było ono pełne kopciu i nic nie było widać.
(1.2) Sufit nad piecem był osmalony kopciem.
(1.2) Ozdobne sklepienie tej sali pokryte było plamami wieloletniego kopciu naftowego (…)
(1.3) Od dwóch lat palę kopcie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpɛt͡ɕ, AS: kopeć
Wiktionary
czas. kopcić
przym. kopciany, kopciowy
Wiktionary
(1.1) dym
(1.3) szlug, papieros, fajek, skręt; reg. cygareta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. odwzorowanie oryginału, replika
2. rodzaj broni używanej przez rycerzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przedmiot wykonany na wzór pierwszego, nie oryginał
(1.2) praw. biur. dokument wytworzony przez odwzorowanie oryginału
(1.3) wojsk. hist. rodzaj białej broni o długim drzewcu, do walki konno;
(1.4) hist. średniowieczna, podstawowa jednostka organizacyjna ciężkozbrojnej jazdy rycerskiej, złożona z rycerza i jego kilkuosobowego pocztu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔpʲja, AS: kopʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kopiowanie n., skopiowanie n., kopista m., kopistka ż., kopiarka ż., kopijnik mos.
czas. kopiować ndk., skopiować dk.
przym. kopiowy
Wiktionary
(1.2) wtórnik, duplikat
Wiktionary
zbiór kopii dokumentów oryginalnych
SJP.pl
urządzenie do kopiowania tekstów i rysunków; kserograf, kserokopiarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. urządzenie kopiujące
Wiktionary
(1.1) W narożniku sekretariatu stoi kopiarka.
Wiktionary
rzecz. kopia ż., kopiowanie n., skopiowanie n., kopista m., kopistka ż.
czas. kopiować ndk., skopiować dk.
przym. kopiowy
Wiktionary
dział zakładu chemigraficznego lub pomieszczenie, w którym się kopiuje
SJP.pl
rzadko: mechaniczne, bezmyślne naśladownictwo; kopiowanie, małpiarstwo
SJP.pl
1. przestarzałe: maszyna powielająca teksty wykonane na woskowych matrycach; powielacz;
2. dawniej:
a) bezrolny otrzymujący za robociznę zboże w kopach;
b) kopiariusz;
c) kopista
SJP.pl
mający kształt kopca; nagromadzony w usypisko; wysoko naładowany; kopiaty
SJP.pl
mający kształt kopca; nagromadzony w usypisko; wysoko naładowany; kopiasty
SJP.pl
1. książka do pisania zleceń, kwitów, rachunków itp. przez kalkę, w której kopia tekstu zostaje jako dowód;
2. integralna część kopiarki, dzięki której można nadać obrabianemu przedmiotowi pożądany kształt; wzornik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. biurowa książka do kopiowania przez kalkę zleceń, rachunków, kwitów itp.
(1.2) techn. przest. wzornik, wzór jednakowego wytwarzania przedmiotów; narzędzie identycznego kształtowania obrabianych przedmiotów
(1.3) hist. kartulariusz, średniowieczny zbiór dokumentów, ich kopii i odpisów;
Wiktionary
(1.2) szablon
(1.3) kopiariusz, kopiarz, kartularz
Wiktionary
1. niewielka kopa siana;
2. dawniej: kopiec, kupa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. przest. nieduża kopa siana lub zboża
(1.2) książk. kopiec, kupa czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wtedy od łąki świeżo skoszonej, gdzie długimi rzędami najeżone i pękate kopice dumały, powiał wiatr gorący jak dmuchanie słońca.
Wiktionary
IPA: kɔˈpʲit͡sa, AS: kopʹica
Wiktionary
czas. kopić ndk., skopić dk.
przym. kopiasty, kopiaty
przysł. kopiasto, kopiato
Wiktionary
(1.1-2) stos, sterta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. grabarz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) żart. grabarz
Wiktionary
(1.1) Nasz kopidół ciągle łazi narąbany.
(1.1) W Dzięgielowie mają dwóch kopidołów.
Wiktionary
1. sztucznie usypane wzniesienie;
2. ziemniaki lub jarzyny zasypane ziemią i okryte słomą w celu zabezpieczenia ich przed zamarznięciem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sztucznie usypane wzniesienie
(1.2) książk. lub archit. pomnik w formie takiego wzniesienia
(1.3) pot. przen. zbiór przedmiotów ułożonych jeden na drugim
(1.4) roln. pryzma ziemniaków, warzyw itp. przysypanych ziemią i przykrytych słomą w celu zabezpieczenia przed przemarznięciem; także: dół z taką samą zawartością zabezpieczony w ten sam sposób
(1.5) inform. struktura danych oparta na drzewie, w której wartości potomków węzła są w stałej relacji z wartością rodzica
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na szczęście co kilkadziesiąt kroków wznosiły się kopce termitów, wysokie niekiedy na kilkanaście stóp.
Wiktionary
rzecz. kopcowanie n., zakopcowanie n., okopcowanie n.
:: zdrobn. kopczyk m.
czas. okopcować dk., kopcować ndk., zakopcować dk.
przym. kopcowy, kopcowaty
Wiktionary
(1.2) kurhan
(1.3) sterta
Wiktionary
zdrobniale o kopiejce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kopiejka
Wiktionary
IPA: ˌkɔpʲjɛ̇ˈjɛt͡ʃka, AS: kopʹi ̯ėi ̯ečka
Wiktionary
rzecz. kopiejka ż.
Wiktionary
1/100 rubla (rosyjskiej jednostki monetarnej), rubla białoruskiego, rubla tadżyckiego lub hrywny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) monet. drobna jednostka monetarna Rosji, Białorusi, a dawniej także ZSRR, jedna setna rubla;
(1.2) monet. drobna jednostka monetarna Ukrainy, jedna setna hrywny
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: kɔˈpʲjɛ̇jka, AS: kopʹi ̯ėi ̯ka
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kopiejeczka ż.
przym. kopiejkowy
Wiktionary
przymiotnik od: kopieniactwo
SJP.pl
prymitywna forma rolnictwa, polegająca na uprawie roli kopaczką, bez użycia pługa czy radła, połączona najczęściej z hodowlą bydła
SJP.pl
Uprawa kopieniacza – sposób uprawy gleby, polegający na odwracaniu warstwy wierzchniej przy zastosowaniu narzędzi ręcznych (np. szpadla, motyki). Metoda mało wydajna, stosowana w epoce późnego mezolitu i wczesnego neolitu przed upowszechnieniem się orki sprzężajnej. Obecnie stosowana w uprawie niewielkich areałów rolnych (np. ogródków przydomowych), których mała powierzchnia uniemożliwia wykorzystanie zmechanizowanych środków produkcji rolniczej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kopieniak
Wiktionary
rzecz. kopieniak m.
Wiktionary
przymiotnik od: kopieniactwo (pierwotna metoda uprawy roli, polegająca na spulchnianiu ziemi za pomocą kija)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. rodzaj płaszcza, szara opończa bez rękawów
Wiktionary
IPA: kɔˈpʲjɛ̇̃ɲak, AS: kopʹi ̯ė̃ńak
Wiktionary
rzecz. kopieniaczek mrz.
Wiktionary
szczyt w Gorcach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. odwzorowanie oryginału, replika
2. rodzaj broni używanej przez rycerzy
SJP.pl
rzadko: mała kopia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kopijnikiem
Wiktionary
rzecz. kopijnik mos.
Wiktionary
w średniowiecznym wojsku: żołnierz ciężkozbrojny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. ciężkozbrojny jeździec uzbrojony w kopię, a także miecz
Wiktionary
rzecz. kopia ż.
przym. kopijniczy
Wiktionary
urządzenie do kopiowania stykowego negatywów lub diapozytywów ilustracji
SJP.pl
Ko
Wikipedia
urządzenie do sporządzania fotograficznych odbitek stykowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopiować.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kopiowanie materiałów z Wikisłownika jest dozwolone, choć pod pewnymi warunkami.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpʲjɔˈvãɲɛ, AS: kopʹi ̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. skopiowanie n., kopia ż., kopiarka ż., kopista m.
czas. kopiować ndk., skopiować dk.
przym. kopiowy
Wiktionary
(1.1) powielanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. skopiować)
(1.1) powielać coś (zwykle materiał drukowany lub dane komputerowe), przepisywać, wykonywać kopię czegoś; powtarzać czyjeś zachowanie
Wiktionary
(1.1) Wczoraj panowie kopiowali jakieś dokumenty i w kopiarce zabrakło papieru.
Wiktionary
IPA: kɔˈpʲjɔvat͡ɕ, AS: kopʹi ̯ovać
Wiktionary
rzecz. kopia ż., kopiarka ż., kopista m., kopiowanie n., skopiowanie n.
czas. skopiować dk.
przym. kopiowy
Wiktionary
(1.1) odbijać (na kserokopiarce), powtarzać, wzorować się, papugować
Wiktionary
przymiotnik od: kopia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kopiowaniem, dotyczący kopiowania
Wiktionary
rzecz. kopiarka ż., kopia ż., kopiowanie n., skopiowanie n., kopista m., kopistka ż.
czas. kopiować ndk., skopiować dk.
Wiktionary
rzadko: stos, usypisko czegoś; kopczyk, kopiec, sterta
SJP.pl
Kopisko (także: Podchełmiec, niem. "Winkler-Berg", "Winklerberg") - szczyt górski o wysokości 688 m n.p.m. w Masywie Chełmca w Górach Wałbrzyskich, w jego południowym ramieniu, pomiędzy szczytami Cichawą na północy i Boguszówką na południowym zachodzie. Leży w obrębie Boguszowa-Gorców. Jest zbudowany z dolnopermskich porfirów. W większości porasta go las mieszany.
Wikipedia
1. osoba, która sporządza kopię czegoś, powiela oryginał;
2. osoba przepisująca księgi, dokumenty; skryba, pisarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba sporządzająca kopie
(1.2) hist. średniowieczny skryba
(1.3) hist. wojsk. żołnierz Korpusu Ochrony Pogranicza
Wiktionary
Zobacz też: szczyt Kopista w Górach Sowich lub szczyt Kopista w Karkonoszach.
Kopista – osoba, zajmująca się w średniowieczu przepisywaniem ksiąg lub dokumentów. Osoba taka mogła łączyć różne utwory i dopisywać własne fragmenty. Zdarzało się, że w ten sposób powstawały kolejne wersje tego samego tematu, a nawet zupełnie nowe dzieła. Kopistami byli mnisi.
Wikipedia
(1.1)
:: rzecz. kopia ż., kopiowanie n., skopiowanie n.
::: fż. kopistka ż.
:: czas. kopiować ndk., skopiować dk.
przym. kopiowy
(1.3)
:: skr. KOP
Wiktionary
(1.2) skryba, skryptor, przepisywacz
Wiktionary
kobieta, która sporządza kopię czegoś, powiela oryginał
SJP.pl
układać w kopy, np. siano
SJP.pl
czasownik
(1.1) roln. układać zboże, siano w kopy
Wiktionary
Kopić – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Federacji Bośni i Hercegowiny, w kantonie dziesiątym, w gminie Glamoč. W 2013 roku liczyła 2 mieszkańców – Serbów.
Wikipedia
rzecz. kopica ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mała kopa, czyli złożone w stertę siano lub słoma
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. szeroki pas skórzany
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. łąka na wzgórku za domem
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. łąka przeznaczona do wypasania bydła
Wiktionary
w matematyce: leżący w tej samej płaszczyźnie; komplanarny
SJP.pl
Koplino (do 1945 Kopplin) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
We wsi był przystanek kolei wąskotorowej Koplino.
Wikipedia
zdrobnienie od: kopniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kopniak
Wiktionary
rzecz. kopniak m.
Wiktionary
uderzenie nogą; kopnięcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) cios zadany nogą
(1.2) środ. mot. w motocyklu pedał rozrusznika
Wiktionary
(1.1) Dostałam tuzin policzków, a Cecco tyleż kopniaków.
(1.1) Chcecie, by zniżył głos, to podnieście swój, pokażcie mu kij lub dajcie mu kopniaka w zadek.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpʲɲak, AS: kopʹńak
Wiktionary
rzecz. kopnięcie n., kopanie n., kop m., kopacz m.
:: zdrobn. kopniaczek m.
czas. kopać ndk., kopnąć dk., wykopywać ndk.
przym. okopowy
Wiktionary
Kopnica (do 1945 niem. "Köpnitz") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo przy drodze wojewódzkiej nr 203.
Według danych z 28 września 2009 roku wieś miała 119 stałych mieszkańców.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kopnica, po jej zniesieniu w gromadzie Darłowo. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie koszalińskim.
Wikipedia
dawniej: uczestnik kopy - zebrania gromadzkiego
SJP.pl
uderzenie nogą; kopniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uderzenie, cios zadany nogą
Wiktionary
Kopnięcie – uderzenie stopą, kolanem lub inną częścią nogi stosowane w różnych formach konfrontacji fizycznej, w sztukach i w sportach walki. Kopnięcia są wolniejsze niż ciosy pięścią, chociaż silniejsze od nich.
Kopnięcia stanowią podstawowy element wielu sztuk walki, takich jak odmiany muay thai, wushu, karate, kick-boxing, tangsudo, taekwondo i MMA.
Wikipedia
IPA: kɔpʲˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: kopʹńė̃ńće
Wiktionary
rzecz. kopniak m., kopanie n., kop m., wykop m., wykopki nmos.
czas. kopać ndk., kopnąć dk.
przym. okopowy, kopalny
Wiktionary
potocznie: odbiegający od normy i świadczący o niezrównoważeniu; szurnięty, stuknięty, rąbnięty, puknięty, walnięty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. szurnięty
Wiktionary
1. miejsce wzniesione, wolne od śniegu, ziemia pokazująca się podczas odwilży
2. legowisko zająca w śniegu
SJP.pl
sypki i trudny do przejścia odcinek drogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o śniegu lub piasku: trudny do przebycia, powodujący grzęźnięcie
Wiktionary
(1.1) Był już zmęczony, bo od kwadransa brnął w kopnym śniegu.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpnɨ, AS: kopny
Wiktionary
czas. kopać
rzecz. kopanie n., kop mrz./mzw.
Wiktionary
uderzyć nogą
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kopać)
(1.1) dokonany od|kopać.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: kopnõńć
Wiktionary
rzecz. kopniak m., kop m., kopnięcie n.
przym. okopowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. górn. kilof
Wiktionary
polimer zawierający co najmniej dwa rodzaje merów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) chem. polimer, któreg łańcuchy zawierają dwa lub więcej rodzajów merów;
Wiktionary
Kopolimeryzacja – polimeryzacja z udziałem co najmniej dwóch różnych monomerów, która prowadzi do otrzymania kopolimerów. W zależności od wzajemnej reaktywności względnej monomerów reakcja ta prowadzi do otrzymania polimerów o różnym składzie i dystrybucji merów w końcowym polimerze. Mechanizm kopolimeryzacji zależy od stężenia i reaktywności poszczególnych monomerów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) litera alfabetu greckiego, obecnie nieużywana, w greckim systemie liczbowym oznaczająca liczbę 90, Ϙ;
(1.2) archaiczna litera cyrylicy, Ҁ, stosowana także jako oznaczenie 90
Wiktionary
Koppa ( κόππα, pisana Ϙϙ lub Ϟϟ) – litera alfabetu greckiego, obecnie nieużywana w tym języku. W greckim systemie liczbowym oznacza liczbę 90. W alfabecie koppa znajdowała się między san a rho.
Wikipedia
IPA: ˈkɔpːa, AS: ko•pa
Wiktionary
wysuszony miąższ orzecha kokosowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. wysuszony miąższ orzecha kokosowego;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Kraj Tuvalu sprzedaje koprę.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpra, AS: kopra
Wiktionary
dodatkowy, wyspecjalizowany procesor wspomagający główny procesor komputera; współprocesor
SJP.pl
Koprocesor – układ scalony, którego zadaniem jest odciążenie głównego procesora komputera (ang. "Central Processing Unit" - CPU) w wykonywaniu niektórych zadań, najczęściej o wyspecjalizowanym charakterze. Zadania takie koprocesor zwykle wykonuje szybciej niż procesor główny, a także, w niektórych przypadkach, może on działać równolegle do CPU, co ogólnie umożliwia zwiększenie mocy obliczeniowej (lub, bardziej ogólnie, prędkości) działania komputera.
Wikipedia
osoba lub przedsiębiorstwo współpracujące z innymi przy produkcji czegoś; współproducent
SJP.pl
współprodukcja;
1. współpraca kilku osób lub przedsiębiorstw przy produkcji czegoś;
2. produkt powstały w wyniku takiej współpracy
SJP.pl
Koprodukcja ( coproduction) – wspólne przedsięwzięcie produkcyjne kilku podmiotów (osób, przedsiębiorstw). Także wynik takiej współpracy.
Termin używany głównie w odniesieniu do produkcji filmowej, teatralnej, operowej itp. Celem koprodukcji najczęściej jest rozłożenie kosztów produkcji na koproducentów.
Wikipedia
związany z koprodukcją
SJP.pl
współpracować przy produkcji czegoś
SJP.pl
pojęcie w teorii kategorii będące uogólnieniem sumy rozłącznej zbiorów i zewnętrznej sumy prostej przestrzeni liniowych
SJP.pl
Koprodukt – pojęcie w teorii kategorii będące uogólnieniem sumy rozłącznej zbiorów i zewnętrznej sumy prostej przestrzeni liniowych. Koprodukt jest konstrukcją dualną do produktu.
Wikipedia
zwierzę żywiące się odchodami innych zwierząt, np. chrząszcz krowieńczak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ekol. zwierzę odżywiające się odchodami, fekaliami
Wiktionary
1. zoologia: żywienie się przez niektóre zwierzęta kałem innych gatunków zwierząt
2. medycyna: spożywanie kału przez ludzi z niektórymi zaburzeniami psychicznymi
SJP.pl
Koprofagia ( "kópros" = gnój + "phagein" = jeść) – odżywianie się odchodami (kałem).
U niektórych organizmów (np. krowieńczak, żuk gnojowy, poświętnik) żerowanie na odchodach innych zwierząt jest naturalnym sposobem odżywiania się, ponieważ kał zawiera dużo częściowo strawionego pożywienia. Kał może mieć też znaczenie pomocnicze, jak to się dzieje u hipopotamów i młodych słoni, gdyż zwiększa wykorzystanie pokarmu, oraz u psów i świń, u których umożliwia zaspokojenie niedoborów pokarmowych.
Wikipedia
osoba cierpiąca na koprofilię, tj. osiągająca satysfakcję seksualną podczas kontaktu z kałem ludzkim lub zwierzęcym
SJP.pl
zboczenie seksualne, polegające na doznawaniu podniecenia w kontakcie z odchodami partnera, oglądaniu go podczas załatwiania się itd.
SJP.pl
Koprofilia ( κόπρος, kópros – wydalina, φιλία, "philia" – „przyjaźń” lub „miłość”) – parafilia, w której zjadanie oraz kontakt z kałem własnym lub partnera (np. smarowanie ciała, wypróżnianie na klatkę piersiową) jest źródłem podniecenia seksualnego.
Wikipedia
skłonność, często chorobliwa, do używania wulgaryzmów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obsesyjne wypowiadanie słów nieprzyzwoitych lub wulgarnych
Wiktionary
Koprolalia (gr. "kópros" 'kał' i "laliá" 'gadanina') – patologiczna, niedająca się opanować potrzeba wypowiadania nieprzyzwoitych słów lub zdań, przekleństw lub obelg (wulgaryzmów) kierowanych do innych osób.
Występuje w zespole Tourette’a (poniżej 15% wszystkich chorych), ale również w schizofrenii, psychozach alkoholowych, czasem w zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym.
Wikipedia
(1.1) Symptomem niektórych chorób umysłowych jest często koprolalia, proszę więc pochopnie nie oceniać naszych pacjentów.
Wiktionary
IPA: ˌkɔprɔˈlalʲja, AS: koprolalʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koprolit m.
Wiktionary
1. skamieniała grudka kału zwierzęcia kopalnego;
2. nieskamieniały ekskrement dżdżownic tworzący biohumus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. zachowany w osadach skamieniały ekskrement zwierzęcy;
(1.2) roln. ekskrementy głównie dżdżownic, zawierające dużo składników organicznych, używane w użyźnianiu gleby
Wiktionary
IPA: kɔˈprɔlʲit, AS: koprolʹit
Wiktionary
rzecz. koprolalia ż.
przym. koprolitowy
Wiktionary
dawniej: miedziaki, pieniądze miedziane
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Koprowski (forma żeńska: Koprowska; liczba mnoga: Koprowscy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 4921 osoby, według nowszych, internetowych danych noszą je 5294 osoby. Nazwisko pochodzi od słowa "koper" i jest najbardziej rozpowszechnione w północno-centralnej i południowo-centralnej Polsce.
Wikipedia
przymiotnik od: koper
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. komar
Wiktionary
Kopruch, właściwie Aleksander Kozłowski (ur. 5 marca 1985 w Świętochłowicach) – polski scenarzysta, reżyser, operator filmowy, twórca CGI, raper, autor tekstów, kompozytor, producent muzyczny i przedsiębiorca. Założyciel i właściciel studia filmowego Przedmarańcza.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kulin. zupa koperkowa
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Koprzywnica – miasto w woj. świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, nad rzeką Koprzywianką (obok której utworzono zalew). Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Koprzywnica. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. tarnobrzeskiego.
Historycznie położona jest w Małopolsce, w ziemi sandomierskiej. Była miastem klasztoru cystersów koprzywnickich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku.
Wikipedia
IPA: ˌkɔpʃɨvʲˈɲit͡sa, AS: kopšyvʹńica
Wiktionary
przymiotnik od: Koprzywnica
SJP.pl
mieszkaniec Koprzywnicy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koprzywnicy (miasta w Polsce)
SJP.pl
potocznie:
a) dawać;
b) kopać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopsnąć.
Wiktionary
IPA: kɔpsʲˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: kopsʹńė̃ńće
Wiktionary
czas. kopsnąć
Wiktionary
potocznie:
a) dać
b) kopnąć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kopsać)
(1.1) gwara. więz. slang. młodz. podać, sprzedać, dać
czasownik zwrotny dokonany kopsnąć się (ndk. kopsać się)
(2.1) slang. młodz. skoczyć gdzieś, pobiec po coś
Wiktionary
(1.1) Czy ktoś mógłby mi kopsnąć adres strony, na której znalazłbym te informacje?
(1.1) Kopsnij kolki, pić mi się chce.
(2.1) Kopsnij się do sklepu po chipsy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔpsnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: kopsnõńć
Wiktionary
rzecz. kopsnięcie n.
Wiktionary
(1.1) pot. zapodać
Wiktionary
przedstawiciel grupy ludności zamieszkującej Egipt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. członek ludu egipskiego, potomek starożytnych Egipcjan, którzy przyjęli chrześcijaństwo
Wiktionary
rzecz. kopt mos.
:: fż. Koptyjka ż.
przym. koptyjski
Wiktionary
skrót od: koptyjski
SJP.pl
lud zamieszkujący Egipt
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przedstawicielka grupy ludności zamieszkującej Egipt
SJP.pl
dotyczący Koptów, charakterystyczny dla Koptów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) antrop. rel. związany z Koptami; dotyczący Kościoła koptyjskiego i jego wyznawców
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. ostatnia faza rozwojowa języka egipskiego, język wywodzący się ze staroegipskiego, należący do rodziny języków afroazjatyckich;
Wiktionary
IPA: kɔpˈtɨjsʲci, AS: koptyi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Kopt mos.
Wiktionary
forma osobowa czasownika "być" wiążąca podmiot z orzecznikiem w zdanie; łącznik, spójka
SJP.pl
spółkowanie;
1. fizycznie zespolenie się organów płciowych ludzi lub zwierząt różnej płci, umożliwiające zapłodnienie komórki jajowej przez plemniki;
2. pejoratywnie: stosunek seksualny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. cielesne zespolenie się dwóch osobników różnej płci, umożliwiające zapłodnienie
(1.2) biol. połączenie się gamet w zygotę
Wiktionary
Kopulacja ( copulatio), akt płciowy, spółkowanie – stosunek płciowy, który u zwierząt polega na bezpośrednim kontakcie dwóch osobników (różnych płci lub obojnaczych) w celu zaplemnienia i zapłodnienia. W akcie tym wykorzystywane są najczęściej różnie wykształcone narządy kopulacyjne. Kopulację u większości zwierząt poprzedza określony rytuał godowy i wydzielanie specyficznych sygnałów zapachowych (np. feromony), dźwiękowych (np. ptasi śpiew) i wzrokowych (np. szata godowa).
Wikipedia
czas. kopulować ndk.
przym. kopulacyjny
rzecz. kopulowanie n.
Wiktionary
(1.1) spółkowanie, stosunek, akt płciowy, stosunek płciowy, zootechn. krycie
Wiktionary
związany z kopulacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biol. dotyczący kopulacji
Wiktionary
rzecz. kopulacja ż., kopulowanie n.
czas. kopulować ndk.
Wiktionary
piec odlewniczy do wytapiania żeliwa; żeliwiak
SJP.pl
przymiotnik od: kopulak
SJP.pl
potocznie: męski partner erotyczny; konkubent, kochanek, nałożnik
SJP.pl
o kształcie kopuły; kopułowaty
SJP.pl
sposób szczepienia drzew i krzewów zrazem na podkładce
SJP.pl
w ogrodnictwie: szczepić drzewa i krzewy na podkładce ze zdrewniałego pędu z pąkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kopulować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpulɔˈvãɲɛ, AS: kopulovãńe
Wiktionary
rzecz. kopulacja ż.
czas. kopulować
przym. kopulacyjny
Wiktionary
(1.1) spółkowanie
Wiktionary
odbywać stosunek płciowy; spółkować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) fizj. odbywać stosunek seksualny
Wiktionary
(1.1) Małpy kopulowały w zoo.
Wiktionary
IPA: ˌkɔpuˈlɔvat͡ɕ, AS: kopulovać
Wiktionary
rzecz. kopulacja ż., kopulowanie n.
przym. kopulacyjny
Wiktionary
(1.1) spółkować, parzyć się, ptaszkować
Wiktionary
1. sklepienie półkoliste lub półeliptyczne oparte na murze lub bębnie na planie kolistym, eliptycznym albo wielobocznym ;
2. dystrybuanta wielowymiarowego rozkładu prawdopodobieństwa na kwadracie jednostkowym (dla trzech wymiarów sześcianie jednostkowym, itd.) o jednostajnych rozkładach brzegowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. półkoliste lub półeliptyczne sklepienie;
(1.2) mat. dystrybuanta wielowymiarowego rozkładu prawdopodobieństwa na kwadracie jednostkowym o jednostajnych rozkładach brzegowych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈpuwa, AS: kopuu̯a
Wiktionary
(1.2) copula
Wiktionary
1. zdrobnienie od: kopuła; mała kopuła;
2. kopułka aparatu zapłonowego - część urządzenia zapłonowego w silniku benzynowym, gdzie następuje przełączanie zapłonu na kolejne cylindry;
3. kopułka naścienna, kopułka wysmukła - niewielki owad, błonkówka z rodziny osowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
podobny kształtem do kopuły; zakończony kopułą; kopulasty
SJP.pl
o kształcie kopuły; kopulasty
SJP.pl
przymiotnik od: kopuła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wyrzynający z drewna kopyta szewskie
Wiktionary
rzecz. kopyto, kopytnik, kopytarz
Wiktionary
(1.1) kopytnik, kopytarz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wełniana skarpeta
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Kopyczyńce ( Копичинці, "Kopyczynci") – miasto na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim nad rzeczką Niczławą. W 2025 roku liczyło szacunkowo 6899 mieszkańców.
Znajduje się tu stacja kolejowa Kopyczyńce, węzeł linii Tarnopol – Biała Czortkowska i Husiatyn – Kopyczyńce.
Wikipedia
przym. kopyczyniecki
Wiktionary
1. nazwa kilku miejscowości w Polsce;
2. fikcyjna wieś będąca miejscem akcji widowiska estradowego pt. "Spotkanie z Balladą"
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kopydłów – wieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Biała.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Wikipedia
osoba zajmująca się pisaniem sloganów i tekstów reklamowych; copywriter, tekster
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. przewrócić
Wiktionary
czas. kopyrtać sie ndk.
Wiktionary
1. w okulistyce: srebrne narzędzie w kształcie łyżeczki do operacji katarakty;
2. specjalne narzędzie do czyszczenia podeszew kopyt końskich;
3. zdrobnienie od: kopyść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobnienie od|kopyść.
(1.2) daw., dziś regionalizm. kulin. drewniana łyżka lub łopatka służąca do mieszania, ucierania bądź nakładania potraw
(1.3) regionalizm. roln. wąska deseczka powleczona smołą i piaskiem, służąca do wygładzania ostrza kosy
(1.4) med. narzędzie w formie płaskiej łopatki służące do przytrzymywania języka pacjenta podczas badań
(1.5) med. narzędzie w kształcie łyżeczki stosowane w chirurgii okulistycznej podczas operacji usuwania zaćmy;
(1.7) hist. wojsk. slang. niemiecki ręczny granat trzonkowy z okresu II wojny światowej
(1.8) przest. rzem. płaskie narzędzie używane do mieszania lub zgarniania różnego rodzaju substancji
(1.9) przest. żart. szpada bardzo niskiej jakości
Wiktionary
Kopystka – narzędzie służące do czyszczenia kopyt końskich. Za pomocą kopystki usuwa się różnego rodzaju materię, która utkwiła we wklęsłej podeszwie kopyta: słomę, wióry, brud, odchody, a także drobne kamyczki, piasek i inne obce ciała.
Kopystką powinno się operować od strony tzw. "piętki" do "palca" (przodu) kopyta, aby uniknąć zranienia się lub uszkodzenia podeszwy, "strzałki" lub "piętki" kopyta. Należy uważać, by nie uszkodzić wrażliwych okolic "strzałki" kopytowej.
Wikipedia
rzecz. kopyść ż., kopyto n.
:: zdrobn. kopysteczka ż.
czas. kopać ndk.
Wiktionary
(1.1) warząchew, łopystka
(1.7) pałka, pałkowiec, tłuczek, trzonek, trzonkowiec
(1.8) szpachla, szpatel
(1.9) rożenek
Wiktionary
1. zrogowaciałe zakończenie palców u niektórych ssaków kopytnych;
2. drewniana forma do kształtowania obuwia w czasie produkcji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wyrzynający z drewna kopyta szewskie
Wiktionary
rzecz. kopyto, kopytnik, kopyciarz
Wiktionary
(1.1) kopytnik, kopyciarz
Wiktionary
grube kluski cięte ukośnie z wałka ciasta, podawane jako dodatek lub samoistne danie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kulin. kluski z gotowanych ziemniaków i mąki pszennej w kształcie rombów uzyskiwanych przez ukośne cięcie wałków ciasta;
forma rzeczownika|rodzaj=nijaki.
(2.1) M., B. i W. lm. od: kopytko
Wiktionary
Zobacz też: kopytka (skarpety).
Kopytka (pozn. szagówki) – w kuchni polskiej, rodzaj grubych klusek w kształcie rombów, wyrabianych z ugotowanych ziemniaków, mąki i jaj. Wykorzystuje się mąkę pszenną z niewielkim dodatkiem ziemniaczanej. Ciasto doprawia się do smaku solą.
Wikipedia
IPA: kɔˈpɨtka, AS: kopytka
Wiktionary
rzecz. kopyto n., kopytko n.
przym. kopytowy, kopytkowy
Wiktionary
(1.1) gw-pl|Poznań. szagówki
Wiktionary
zdrobnienie od: kopyto
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: kopyto
(1.2) małe kopyto
(1.3) kulin. pojedyncza kluska z rodzaju kopytek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Kózki mają kopytka.
(1.3) Babcia źle się czuje i zjadła dosłownie tylko jedno kopytko.
(1.3) Bronkowi zsunęło się kopytko z widelca i wpadło do kompotierki.
Wiktionary
IPA: kɔˈpɨtkɔ, AS: kopytko
Wiktionary
rzecz. kopyto n., kopytka nmos.
przym. kopytowy, kopytkowy, kopytny
Wiktionary
podobny kształtem do kopytka
SJP.pl
1. opłata za przejazd lub przepędzenie bydła przez rogatki miejskie;
2. podarek dawany przy zakupie zwierzęcia temu, kto go wcześniej doglądał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. finans. opłata ponoszona za przejazd wozem zaprzęgowym lub za przejście bydła przez rogatki miejskie
(1.2) daw. hand. datek wręczany przy kupnie zwierzęcia jego stałemu opiekunowi
Wiktionary
(1.1) Przepędzając stado bydła do miasta na jarmark, stale zżymał się na przesadnie wysokie kopytkowe.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: kopytko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z lub pochodzący od kopytka
(1.2) kulin. związany z lub pochodzący od kopytek (potrawy)
Wiktionary
(1.2) Mam kopytkowy problem, nie chcą mi wychodzić twarde, takie jak powinny być.
Wiktionary
(1.1) rzecz. kopytko n., kopyto n.
(1.2) rzecz. kopytka lm.
Wiktionary
dawniej rząd w obrębie gromady ssaków, do którego zaliczano wszystkie ssaki mające kopyta; obecnie ogólna nazwa wszystkich ssaków łożyskowych, podzielonych na: mrówniki, syreny, trąbowce, góralki, parzystokopytne i nieparzystokopytne, a także wiele wymarłych i walenie
SJP.pl
Kopytne (Ungulata) – nadrząd ssaków łożyskowych pochodzących od prakopytnych. Tradycyjnie do kopytnych zalicza się zwierzęta, których kończyny zakończone są kopytami. Dawniej klasyfikowane były jako gromada Ungulata (kopytne), a obecnie w rzędach:
Wikipedia
roślina o silnym i niemiłym zapachu, w medycynie ludowej stosowana do oduczania alkoholików od picia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wyrzynający z drewna kopyta szewskie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kopyto, kopyciarz, kopytarz
przym. kopytny
Wiktionary
(1.1) kopyciarz, kopytarz
Wiktionary
mający palce zakończone kopytami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kopyta
Wiktionary
rzecz. kopyto n., kopytko n., kopytne nmos., kopytnik m.
Wiktionary
1. zrogowaciałe zakończenie palców u niektórych ssaków kopytnych;
2. drewniana forma do kształtowania obuwia w czasie produkcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zool. rogowe zakończenie kończyn niektórych ssaków;
(1.2) przen. żart. stopa lub noga
(1.3) rzem. obuw. drewniane narzędzie szewskie służące do formowania obuwia;
(1.4) rzem. obuw. metalowe narzędzie szewskie służące jako podpora, np. podczas wbijania gwoździ w podeszwę
(1.5) środ. wędk. rodzaj sztucznej przynęty na ryby
(1.6) środ. pistolet
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Konie chrapały i wyprężone ich nogi silnie biły kopytami w twardą drogę, żeby się na niej utrzymać.
(1.2) Zabieraj stąd te swoje kopyta!
(1.3) Pilnuj szewcze kopyta.
Wiktionary
IPA: kɔˈpɨtɔ, AS: kopyto
Wiktionary
rzecz. kopytnik m., kopytka nmos., Kopydłowo n., kopytne nmos., przykopytnik m.
:: zdrobn. kopytko n.
przym. kopytny, kopytowy
Wiktionary
(1.3) prawidło
(1.6) gnat, klamka
Wiktionary
podobny kształtem do kopyta
SJP.pl
zwierzę mające kopyta
SJP.pl
przymiotnik od: kopyto
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Kopytówka – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Brzeźnica.
Wieś królewska, położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego, należała do klucza czernichowskiego wielkorządów krakowskich. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie bielskim.
Wikipedia
Kopyłów (ukr. "Копилів") – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Horodło.
Wieś starostwa hrubieszowskiego położona była w XVIII wieku w województwie bełskim. W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kopyłów, po jej zniesieniu w gromadzie Horodło. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
regionalnie: płaska, drewniana łyżka o długim trzonku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. drewniana łyżka lub łopatka o długim trzonku, służąca do mieszania wrzących potraw lub gotowanej w dużych pojemnikach bielizny;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Hania mieszała kopyścią zupę w wielkim kotle.
Wiktionary
rzecz. kopyto n., kopystka ż.
czas. kopać ndk.
Wiktionary
(1.1) warząchew
Wiktionary
1. 60 sztuk;
2. góra o mocno zaokrąglonym, kopulastym wierzchołku;
3. duża sterta siana, słomy itp.
SJP.pl
1. zewnętrzna, ochronna warstwa pokrywająca pnie i gałęzie roślin drzewiastych
2. lekka tkanina sukienkowa
3. w sztuce greckiej: posąg młodej dziewczyny
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) stpol. chórfakt.
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: kora
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
współczesna.
tłumaczenia.
źródła.
== kor (język czeski.) ==
wymowa.
znaczenia.
przysłówek
(1.1) zupełnie
(1.2) dopiero
odmiana.
przykłady.
Wiktionary
IPA: kɔr, AS: kor
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
współczesna.
tłumaczenia.
źródła.
== kor (język czeski.) ==
wymowa.
znaczenia.
przysłówek
(1.1) zupełnie
(1.2) dopiero
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
współczesna.
tłumaczenia.
źródła.
== kor (język czeski.) ==
wymowa.
znaczenia.
przysłówek
(1.1) zupełnie
(1.2) dopiero
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
członek KOR-u (Komitetu Obrony Robotników); korowiec
SJP.pl
→ KOR
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. polit. związany z KOR-em (Komitetem Obrony Robotników), dotyczący KOR-u
Wiktionary
(1.1) Dysydentka kolportowała KOR-owską bibułę.
Wiktionary
skr. KOR mrz.
Wiktionary
1. zewnętrzna, ochronna warstwa pokrywająca pnie i gałęzie roślin drzewiastych
2. lekka tkanina sukienkowa
3. w sztuce greckiej: posąg młodej dziewczyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. kora pierwotna tkanka łodygi i korzenia znajdująca się między walcem osiowym a skórką
(1.2) bot. kora wtórna występująca u starszych roślin tkanka złożona z łyka oraz korka lub korowiny
(1.3) włók. lekki materiał, zwykle bawełniany, którego charakterystyczną cechą jest wypukło-wklęsła (gofrowana) faktura
(1.4) szt. charakterystyczny dla sztuki Grecji okresu archaicznego posąg stojącej dziewczyny w długiej szacie, często trzymającej w ręce owoc, kwiat lub ptaka;
(1.5) muz. afrykański instrument strunowy;
(1.6) wojsk. nepalska szabla o jednosiecznej, zakrzywionej głowni;
Wiktionary
Kora ( cortex) – w botanice nieprecyzyjna nazwa tkanek w zewnętrznych partiach korzenia lub łodygi, może być używana w różnym znaczeniu:
W potocznym znaczeniu kora składa się z dwóch warstw:
Wikipedia
(1.1) Poszłam do drewutni po korę na podpałkę, ale z pokorą musiałam przyznać, że po korze ani śladu.
Wiktionary
IPA: ˈkɔra, AS: kora
Wiktionary
rzecz. kornik mzw., korowarka ż., korowina ż.
czas. okorować dk., okorowywać ndk.
przym. korowy, podkorowy
Wiktionary
(1.2) daw. łub
Wiktionary
dawniej, a dziś poetycko o okręcie, łodzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. obecnie poet. łódź, okręt
(1.2) przen. rel. Kościół katolicki
(1.3) przen. rel. przybytek Boga
(1.4) przen. rel. Matka Boska
(1.5) daw. pojazd na pasach lub lektyka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1-4) I postanowię przymierze Moje z tobą; i wnijdziesz do korabia ty i synowie twoi, żona twoja i żony synów twoich z tobą.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrap, AS: korap
Wiktionary
rzecz. korabnictwo n.
Wiktionary
(1.1) barka, łódź, okręt
(1.2-4) arka Noego, daw. archa
(1.5) kolebka
Wiktionary
Ko
Wikipedia
przymiotnik od: korab
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) historyczna gałąź rzemiosła obejmująca konstruowanie statków wodnych, w szczególności łodzi i okrętów
Wiktionary
(1.1) [...] wrakowisko łodzi [...], bez wątpienia wykonanych z klepek łączonych żelaznymi nitami. Takimi zaś jednostkami posługiwali się we wczesnym średniowieczu mistrzowie korabnictwa i morskiej żeglugi – Skandynawowie
(1.1) Do rzemiosł drzewnych uprawianych w średniowiecznym Darłowie zaliczamy: tartacznictwo, bednarstwo, korabnictwo, ciesielstwo, stolarstwo, meblarstwo, kołodziejstwo i koszykarstwo.
Wiktionary
rzecz. korab mrz., korabik mrz., korabnik mos.
przym. korabiowy, korabniczy
Wiktionary
1. zewnętrzna, ochronna warstwa pokrywająca pnie i gałęzie roślin drzewiastych
2. lekka tkanina sukienkowa
3. w sztuce greckiej: posąg młodej dziewczyny
SJP.pl
Ko
Wikipedia
pierwsza larwa w rozwoju tasiemców z rzędu Pseudophyllidea, urzęsiona i wolno żyjąca
SJP.pl
jednoroczna roślina zbożowa i pastewna z rodziny wiechlinowatych, uprawiana głównie w południowej Azji oraz w środkowej i wschodniej Afryce; proso afrykańskie; ragi; dagusa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj małej, prostej łódki zbudowanej z drewnianych listew o konstrukcji plecionyecionej i pokrytej impregnowanym materiałem, używanej tradycyjnie na rzekach Walii;
Wiktionary
Korakl (ang. "coracle" z walijskiego "corwg-l"; por. gaelic "curach" – łódź) – rodzaj małej, jednoosobowej łodzi o konstrukcji plecionej z drewnianych listew i pokrytej impregnowanym materiałem, tradycyjnie używanej na rzekach Walii.
Wikipedia
1. materiał jubilerski pozyskiwany z koralowców; koralowina;
2. przedmiot wykonany z tego materiału, zwłaszcza paciorek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. szkielet węglanowy koralowców;
(1.2) jubil. drobny element w postaci kulki itp., wykonany z koralowiny
(1.3) kostka, kulka lub coś podobnego z otworkiem, w który wkłada się nitkę
(1.4) biol. koralowiec
(1.5) kolor różowoczerwony
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔral, AS: koral
Wiktionary
rzecz. korale nmos., koralik m., koralowiec m., koralowina ż.
przym. koralowy
Wiktionary
(1.3) paciorek
(1.4) koralowiec
(1.5) kolor malinowy
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny gołębiowatych
SJP.pl
1. sznurek, nitka z kuleczkami, kostkami itp.; paciorki;
2. czerwona narośl na głowie, szyi niektórych ptaków, np. indyka;
3. kolczasta obroża psa myśliwskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ozdoba kobieca z koralików nanizanych na sznurek
forma rzeczownika.
(2.1) M., B., W. lm. od: koral
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈralɛ, AS: korale
Wiktionary
rzecz. koral m., koralowiec m., koralik m.
:: zdrobn. koraliki nmos.
przym. koralowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: koralik, mały koralik
SJP.pl
zdrobnienie od: koral
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały koral, paciorek
Wiktionary
IPA: kɔˈralʲik, AS: koralʹik
Wiktionary
rzecz. koral m., korale nmos., koralowiec mrz.
przym. koralowy
Wiktionary
(1.1) paciorek
Wiktionary
zdrobnienie od: koral
SJP.pl
przypominający wyglądem koralik; paciorkowaty
SJP.pl
przymiotnik od: koralik
SJP.pl
1. krzew z rodziny psiankowatych;
2. syntetyczny barwnik używany w analizie chemicznej; auryna, kwas rozolowy;
3. dawniej: tkanina barwy koralowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
glon występujący w morzach tropikalnych, którego plechy są budulcem raf koralowych
SJP.pl
rodzaj ptaków śpiewających
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny bobowatych; erytryna
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przypominający kształtem korale
SJP.pl
przedstawiciel jednej z gromad morskich parzydełkowców
SJP.pl
Ko
Wikipedia
przedstawiciel jednej z gromad morskich parzydełkowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zool. osiadłe zwierzę morskie z gromady koralowców;
Wiktionary
rzecz. koral m., koralik m., koralowce nmos., korale nmos.
przym. koralowy
Wiktionary
(1.1) koral
Wiktionary
szkielet korali tworzących kolonie, używany do wyrobu różnych ozdób; koral
SJP.pl
Ko
Wikipedia
czerwony o odcieniu koralowym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący korali, złożony z korali, będący koralami, zrobiony z korali
(1.2) podobny kolorem do korala
Wiktionary
(1.2) Król Karol kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego.
Wiktionary
rzecz. koral m., koralik m., koralowiec m., korale nmos.
przysł. koralowo
Wiktionary
(1.2) czerwony
Wiktionary
1. rodzaj jadowitych węży z rodziny zdradnicowatych;
2. rodzaj podstawczaków z rodziny siatkoblaszkowatych
SJP.pl
nazwa handlowa leku pobudzającego ośrodkowy układ nerwowy, zawierającego niketamid; Kardiamid
SJP.pl
egzemplarz lub zwój z tekstem Koranu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) rel. święta księga islamu;
(1.2) geogr. miasto w Bośni i Hercegowinie
Wiktionary
Koran ( القُرْآن, "Al-Qur’ān") – święta księga islamu. Według tradycji muzułmańskiej powstawał w latach 610–632, objawiany fragmentami prorokowi islamu, Mahometowi (zm. 632) przez Archanioła Dżibrila (identyfikowanego w islamie z biblijnym archaniołem Gabrielem). Słowo „Koran” pochodzi od arabskiego słowa al-kur’ān, które oznacza „recytację”, ponieważ pierwotnie Koran przekazywano ustnie. Według islamu i samego Koranu jego twórcą jest Allah.
Wikipedia
(1.1) Ali codziennie studiuje Koran.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrãn, AS: korãn
Wiktionary
rzecz. koranista m.
przym. koraniczny
przysł. koranicznie
Wiktionary
1. model samochodu marki Daewoo;
2. model samochodu marki SsangYong
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Koran
Wiktionary
(1.1) Płk Kadafi chce wprowadzić w Libii prawo koraniczne, aby zneutralizować opozycję fundamentalistów islamskich.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrãˈɲit͡ʃnɨ, AS: korãńičny
Wiktionary
rzecz. Koran m.
Wiktionary
znawca Koranu, świętej księgi muzułmańskiej
SJP.pl
przymiotnik od: koran lub Koran
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rasa kota z Tajlandii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) felinol. rasa tajlandzkiego kota domowego średniej wielkości, o srebrzystoniebieskiej sierści;
(1.2) felinol. kot rasy korat (1.1)
Wiktionary
Korat – rasa kota.
Wikipedia
żłobienie powierzchni skał przez okruchy skalne i piasek
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. część mechanizmu dźwigniowego, ramię służące do wykonywania obrotu wokół osi;
2. część wału korbowego składająca się z ramienia i czopa;
3. pot. mania, obłęd; bzik, fiks, fiś, hyś, hyź
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. dźwignia z rączką
(1.2) techn. dźwignia pedału rowerowego
(1.3) techn. manetka rozruchu tramwaju
(1.4) gw-pl|Śląsk Cieszyński. roln. nóż do cięcia słomy
(1.5) przen. pot. człowiek aktywny, przedsiębiorczy
Wiktionary
Korba – element mechanizmów dźwigniowych służący do przeniesienia ruchu obrotowego ramienia na ruch obrotowy wału.
Korba ma zwykle konstrukcję w kształcie jednokrotnie lub dwukrotnie zagiętego pręta zaklinowanego jednym końcem na osi wału. Przykładem jest korba rowerowa, gdzie ruch stóp kolarza po obwodzie koła wymusza obrót suportu wokół osi. Ruch tego mechanizmu jest przekazywany przekładnią łańcuchową do koła napędowego. Odmianą korby jest też klamka drzwiowa.
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. korbka ż.
przym. korbowy
Wiktionary
dawny bicz z długim rzemieniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. bicz rzemienny, rzemień do bicza
(1.2) daw. batog skręcony ze szmat lub czegoś innego
(1.4) hist. wojsk. średniowieczna broń obuchowa piechoty w postaci żelaznej kolczastej kuli na łańcuchu, mocowanej do drewnianej rękojeści
(1.5) daw. penis byka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1-2) Żart pański stoi za gniew i w gniew się obraca. Ty go słówkiem, a on cię korbaczem namaca.
(1.3) To rzekłszy Idrys uderzył wielbłąda korbaczem, a za jego przykładem poszli inni. Przez jakiś czas słychać było tylko tępe razy grubych batów, podobne do klaskania w dłonie, i okrzyki: yalla!…
Wiktionary
IPA: ˈkɔrbat͡ʃ, AS: korbač
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. korbaczyk mrz.
Wiktionary
(1.1) bykowiec
(1.3) harap, kańczug
(1.4) kiścień, masłak
(1.5) bykowiec
Wiktionary
korbol; w gwarze poznańskiej:
1. dynia;
2. owoc dyni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. żydowska ofiara całopalna;
Wiktionary
Korban – różne rodzaje ofiar całopalnych, jakie zostały opisane w Tanach i Talmudzie. Były składane przez Izraelitów, a w późniejszych czasach przez Kohanim (kapłanów) w Świątyni Jerozolimskiej. Korban pochodzi od hebrajskiego słowa "K [a] R [o] V (קרב)", które oznacza przybyć do Boga lub zbliżyć się do Niego i jest podobne do łacińskiego "sacrificium", "sacrum facere" (czynić świętym).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Corbie, miasto w Pikardii zbudowane wokół ważnego we wczesnym średniowieczu opactwa;
Wiktionary
przym. korbejski
Wiktionary
zdrobnienie od: korbka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Korbielowa
SJP.pl
mieszkanka Korbielowa
SJP.pl
przymiotnik od: Korbielów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Korbielów – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Jeleśnia. W latach 1975–1998 w województwie bielskim.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
niemieckie imię męskie
SJP.pl
Święty Korbinian (ur. ok. 680 r. w Châtres, zm. 8 września między 720-730 we Fryzyndze) – biskup, święty Kościoła katolickiego.
Wikipedia
mała korba (zgięty pręt)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od korba
(1.2) mała korba
Wiktionary
rzecz. korba ż.
przym. korbowy
Wiktionary
przymiotnik od: korbka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. korba
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk kurbla
Wiktionary
w gwarze poznańskiej:
1. dynia; korbal;
2. owoc dyni; korbal;
3. olbrzymi brzuch; brzuszysko;
4. tanie, kiepskie wino; jabol, bełt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) reg-pl|Poznań. dynia
(1.2) reg-pl|Poznań. duży brzuch, brzuszysko
(1.3) reg-pl|Poznań. niemarkowe wino rozcieńczone mineralną wodą gazowaną
Wiktionary
(1.1) korbal
(1.2) korbal
Wiktionary
Korboniec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Wiśniewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: korbowód
SJP.pl
przymiotnik od: korba
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. dotyczący korby
(1.2) techn. działający na korbę
Wiktionary
rzecz. korbka ż., korba ż.
Wiktionary
(1.2) na korbę
Wiktionary
ramię przymocowane pod kątem prostym do wału, za pomocą którego może ono wykonywać rotacje lub oscylacje
SJP.pl
Korbowód jest częścią mechanizmu korbowego. Służy (wraz z wałem korbowym) do zamiany ruchu posuwisto-zwrotnego tłoka na ruch obrotowy wału korbowego albo obrotowego ruchu wału na ruch posuwisty tłoka lub innego elementu. Części korbowodu to: stopa (najczęściej dzielona, aby ułatwić montaż), trzon i główka. Trzon ma najczęściej przekrój dwuteowy. Stopa korbowodu łączy się z wałem korbowym, a główka z tłokiem albo krzyżulcem.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
jednoroczna roślina z rodziny ślazowatych, występująca w wielu gatunkach; juta, jarzychna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kort
Wiktionary
rzecz. kort m.
Wiktionary
nęcić, kusić;
1. powodować chęć zdobycia, wykorzystania, zjedzenia itp;
2. nie dawać spokoju; trapić
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. skorcić)
(1.1) wywoływać mocne pragnienie czegoś
Wiktionary
(1.1) Nie korci mnie, żeby kraść.
Wiktionary
rzecz. korcenie n.
Wiktionary
(1.1) kusić, nęcić
Wiktionary
przymiotnik od: korzec
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. skurcz
(1.2) gw-pl|Bukowina. żylak na nodze
(1.3) gw-pl|Bukowina. krzak
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. korczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowo-wschodniej Albanii;
Wiktionary
Korcza ( Korçë, Korça; Κορυτσά, "Korytsá"; Corizza; Görice) – miasto w południowo-wschodniej Albanii, w kotlinie na wysokości 866 m n.p.m., u podnóża gór Morava, ośrodek administracyjny okręgu Korcza, a jednocześnie obwodu Korcza.
Według danych spisu powszechnego z 2011 roku populacja Korczy liczy 51 152, w tym 26 124 kobiety oraz 25 028 mężczyzn, z czego Albańczycy stanowili 75,38% mieszkańców, Grecy 3,31%, Arumuni 3,18%, Rumuni 1,1%, Egipcjanie 1,16%, a Macedończycy 0,75%.
Wikipedia
przym. korczański
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Korczą, dotyczący Korczy (miasta w Albanii)
Wiktionary
(1.1) Najwięcej przykładów z nosowością zachowaną w postaci odrębnej głoski nosowej znajdujemy w najbardziej na południe wysuniętym obszarze Macedonii, czyli na terenie gwar soluńskich, kosturskich i korczańskich.
Wiktionary
rzecz. Korcza ż.
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Korczew
SJP.pl
Ko
Wikipedia
wieś w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim
SJP.pl
Korczowa (do 14 lutego 1968 "Korczowe") – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Radymno. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Przed II wojną światową Korczowa była przysiółkiem wsi Gnojnice, które z kolei były przedmieściem miasta Krakowiec.
Wikipedia
Korczyców ( "Kurtschow") – wieś w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Maszewo.
W latach 1945-54 siedziba gminy Korczyców. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
dawna jednostka objętości równa 16 garncom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Ukrainie, lewy dopływ Słuczy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa dwóch miejscowości w Polsce i na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Korczyny
SJP.pl
mieszkanka Korczyny
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dokuczać, trapić
Wiktionary
rzecz. korcz mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś na Ukrainie, położona w rejonie sokalskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Korczów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Biłgoraj.
Wieś jest sołectwem w gminie Biłgoraj. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 533 mieszkańców i była ósmą co do wielkości miejscowością gminy.
Wikipedia
przym. korczowski
rzecz. Korczowski m., Korczowska ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. każda broń sieczna, miecz lub szpada;
2. w XII wieku: krótki miecz na uzbrojeniu jazdy;
3. w XVI wieku: rodzaj ciężkiej szabli;
4. w XVI wieku: sztylet noszony na pasie rycerskim;
5. prosty nóż wschodni w ozdobnej oprawie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. krótki miecz, używany zazwyczaj przez niższe warstwy społeczeństwa;
(1.2) mocne włókno syntetyczne służące do wzmacniania opon samochodowych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Za frajbitrem każda w wodę by skoczyła! Byle kord czy tasak u boku miał, a już białka świata za nim nie widzi!
(1.2) Opona przetarła się – widać już kord!
Wiktionary
IPA: kɔrt, AS: kort
Wiktionary
(1.1) kordelas
Wiktionary
1. każda broń sieczna, miecz lub szpada;
2. w XII wieku: krótki miecz na uzbrojeniu jazdy;
3. w XVI wieku: rodzaj ciężkiej szabli;
4. w XVI wieku: sztylet noszony na pasie rycerskim;
5. prosty nóż wschodni w ozdobnej oprawie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nagozalążkowa roślina kopalna z paleozoiku, przypominająca obecne drzewa iglaste
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. wymarłe drzewo z gromady nagonasiennych rosnące w karbonie i permie;
Wiktionary
IPA: kɔrˈdajit, AS: kordai ̯it
Wiktionary
klasa drzewiastych nagozalążkowych roślin kopalnych z paleozoiku
SJP.pl
Kordaity, kordaitowe ("Cordaitopsida") – klasa roślin kopalnych należących do typu (gromady) nagonasiennych. Rosły w karbonie i permie.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zespół tancerek i tancerzy danego teatru, opery (z wyłączeniem solistów); corps de ballet
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w zespole pałacowym: budynek dla straży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. mały budynek znajdujący się w pobliżu pałacu, pełniący funkcję wartowni i aresztu;
Wiktionary
Kordegarda (fr. "corps de garde"), odwach (niem. "Hauptwache" – straż główna), wartownia – budynek, w którym stacjonowały wszelkiego rodzaju oddziały wojskowe oraz warty garnizonowe i policyjne, wraz z całym zapleczem. W skład zaplecza wchodziło zazwyczaj biuro komendanta, areszt i szereg izb, w których oddziały odpoczywały lub czekały na swoją kolej do odbycia warty. Przechowywano w nich również broń.
Wikipedia
(1.1) odwach
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
obosieczny nóż myśliwski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) łow. długi, prosty, obosieczny nóż z masywną rękojeścią, służący dawniej do dobijania postrzelonej grubej zwierzyny;
(1.2) hist. wojsk. broń boczna o jednosiecznej głowni, używana od XV wieku przez piechotę, także na okrętach
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Gdy myśliwcy przypadli na strzał chyżo, ażeby rozjuszoną bestię dobić kordelasami, leżała już brocząc krwią ziemię.
(1.2) Janczarowie stanowili rodzaj gwardyi i milicyi sułtanów […]; służyli pieszo, uzbrojeni w strzelby, zwane w Polsce janczarkami, krótkie szable, kordelas i pistolet za pasem.
(1.2) Naokoło wielkiego masztu ułożono stos pik, toporów, szabli i kordelasów, oraz kilkanaście nabitych muszkietów.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
(1.2) księżyc Urana;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w kordialny sposób; serdecznie
Wiktionary
IPA: kɔrˈdʲjalʲɲɛ, AS: kordʹi ̯alʹńe
Wiktionary
rzecz. kordialność ż., kordiał m., Kordian m.
przym. kordialny
Wiktionary
(1.1) serdecznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: kordialnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. czułość, serdeczność, wylewność
Wiktionary
rzecz. kordiał m., Kordian m.
przym. kordialny
przysł. kordialnie
Wiktionary
(1.1) wylewność
Wiktionary
serdeczny, wylewny, czuły
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. serdeczny, przyjazny, wylewny w okazywaniu sympatii
Wiktionary
IPA: kɔrˈdʲjalnɨ, AS: kordʹi ̯alny
Wiktionary
rzecz. kordialność ż., kordiał m., Kordian m.
przysł. kordialnie
Wiktionary
(1.1) serdeczny, przyjazny
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kordian sięgnął po telefon jako pierwszy i szybko przeczytał esemesa.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrdʲjãn, AS: kordʹi ̯ãn
Wiktionary
przysł. kordialnie
rzecz. kordialność ż., kordiał mrz.
przym. kordialny
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kordiana lub z nim związany
SJP.pl
1. mocny, szlachetny trunek;
2. dawniej: lek wzmacniający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. spoż. mocny, szlachetny trunek
(1.2) daw. med. lek wzmacniający serce
Wiktionary
(1.1) Duża szafka z nalewkami robionymi własnoręcznie „z dziwnymi sekrety” czekała na gości, bo choć — sam gospodarz rzadko używał alkoholu, lubił być podziwianym fabrykantem tych osobliwych kordiałów.
Wiktionary
rzecz. kordialność ż., Kordian m.
przym. kordialny
przysł. kordialnie
Wiktionary
(1.1) kordia
Wiktionary
minerał, glinokrzemian magnezu i glinu; dichroit
SJP.pl
Kordieryt (nazywany także: "ijolit", "dichroit") – minerał z gromady krzemianów z grupy krzemianów pierścieniowych. Należy do minerałów rzadkich.
Nazwa minerału wywodzi się od nazwiska Louisa Cordiera (1777–1861), francuskiego geologa, który jako pierwszy zajmował się badaniem kordierytu, odkryty w 1813 roku. Nazwy synonimów pochodzą od greckich słów "ion" – „fiołek” i "dichroos" – „dwubarwny”.
Wikipedia
miasto w Hiszpanii; Kordowa, Córdoba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Hiszpanii, w regionie Andaluzja;
(1.2) geogr. adm. prowincja w południowej Hiszpanii z ośrodkiem administracyjnym w Kordobie (1.1);
Wiktionary
Kordoba lub Kordowa (hiszp. "Córdoba") – miasto w południowej Hiszpanii, nad rzeką Gwadalkiwir, stolica prowincji Kordoba, w regionie Andaluzja. Ośrodek przemysłowy, naukowy oraz turystyczny o znaczeniu światowym.
W mieście znajduje się stacja kolejowa Córdoba.
Wikipedia
IPA: kɔrˈdɔba, AS: kordoba
Wiktionary
rzecz. Kordowa ż., kurdyban m.
przym. kordobański, kordowański
Wiktionary
(1.1) Kordowa
Wiktionary
mieszkanka Cordoby (miasta w Hiszpanii lub w Argentynie)
SJP.pl
mieszkaniec Cordoby (miasta w Hiszpanii lub w Argentynie)
SJP.pl
→ Kordoba; kordowański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kordobą, dotyczący Kordoby, pochodzący z Kordoby
Wiktionary
rzecz. Kordoba ż.
Wiktionary
jedno z badań prenatalnych polegające na pobraniu krwi z pępowiny przez nakłucie powłok brzusznych matki
SJP.pl
Ko
Wikipedia
szereg żołnierzy lub policjantów blokujących przejście
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gruba nić jedwabna lub bawełniana do haftowania lub szydełkowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. ręk. skręcona nitka używana do haftowania i szydełkowania;
Wiktionary
Kordonek (fr. "cordon" – sznurek) – skręcona ozdobna nitka jedwabna lub bawełniana w różnych kolorach, wykorzystywana do robót ręcznych.
Wikipedia
(1.1) Mam szydełko i kordonek, może zabiorę się za szydełkowanie.
Wiktionary
IPA: kɔrˈdɔ̃nɛk, AS: kordõnek
Wiktionary
przym. kordonkowy
Wiktionary
zdrobnienie od: kordon
SJP.pl
przymiotnik od: kordonek
SJP.pl
przymiotnik od: kordon
SJP.pl
przymiotnik od: kord
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Hiszpanii, w regionie Andaluzja
Wiktionary
(1.1) Meczet w Kordowie to skarb muzułmańskiej sztuki hiszpańskiej.
Wiktionary
IPA: kɔrˈdɔva, AS: kordova
Wiktionary
rzecz. Kordoba ż.
przym. kordowański
Wiktionary
(1.1) Kordoba
Wiktionary
przymiotnik od: Kordowa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kordową (Kordobą), dotyczący Kordowy
Wiktionary
rzecz. Kordowa ż., Kordoba ż., kordowanin mos., kordowanka ż.
Wiktionary
(1.1) kordobański
Wiktionary
1. mieszkaniec Kordowa;
2. mieszkaniec Kordowy (Kordoby), miasta w Hiszpanii
SJP.pl
1. mieszkanka Kordowa;
2. mieszkanka Kordowy (Kordoby), miasta w Hiszpanii
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kord
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Kordula – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od łacińskiego przydomka "Cordulus/ula", stanowiącego złożenie wyrazów "cor", "cordis" („serce”) i przyrostka zdrabniającego "-ula". Według innych hipotez pochodzi bezpośrednio od łacińskiego wyrazu "cordulum" („serduszko”), może stanowić żeńską formę imienia rzymskiego "Cordus" i oznaczać „późno urodzona” lub pochodzić od nazwy greckiego miasta Kordule. W Polsce notowane od 1414 roku.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Korduli lub z nią związany
SJP.pl
dawniej: kurdupel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obraź. niski mężczyzna
Wiktionary
(1.1) Idź, powiedz tym korduplom, że zaraz im spuszczę manto.
Wiktionary
(1.1) karzeł; war. kurdupel
Wiktionary
gruba nylonowa tkanina; cordura
SJP.pl
rodzaj zdobionej skóry koźlej, rzadziej cielęcej lub owczej; kurdyban
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
łańcuch bądź masyw górski wypiętrzony w obrębie geosynkliny w wyniku ruchów fałdujących; geoantyklina; geantyklina
SJP.pl
1. → Kordyliery;
2. andowiak kordylierski - gatunek ssaka z rodziny chomikowatych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kordylierami, dotyczący Kordylierów
Wiktionary
rzecz. Kordyliery nmos.
Wiktionary
łańcuch bądź masyw górski wypiętrzony w obrębie geosynkliny w wyniku ruchów fałdujących; geoantyklina; geantyklina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) geogr. rozległy obszar wyżynno-górski w zachodniej części Ameryki Północnej;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔrdɨˈlʲjɛrɨ, AS: kordylʹi ̯ery
Wiktionary
przym. kordylierski
Wiktionary
krzew lub drzewo z rodziny agawowatych, rosnące w strefie międzyzwrotnikowej
SJP.pl
Ko
Wikipedia
gatunek jamochłona przypominający rozgałęziony krzew, występujący w wodach morskich i słodkich; gałęzatka, kladofora
SJP.pl
proch bezdymny z lotnym rozpuszczalnikiem
SJP.pl
Ko
Wikipedia
krótki, ozdobny sztylet noszony przez oficerów i podoficerów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. obosieczna broń paradna w postaci sztyletu;
Wiktionary
Kordzik – krótka broń biała, o budowie sztyletu. Jest bronią paradną, używaną w charakterze ceremonialnym, jako wyznacznik: stopnia wojskowego, piastowanego urzędu, funkcji, lub przynależności do określonej organizacji.
Wikipedia
IPA: ˈkɔrʲd͡ʑik, AS: korʹʒ́ik
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w greckiej rzeźbie archaicznej: posąg młodej dziewczyny w powłóczystej szacie; kora
SJP.pl
dawne państwo azjatyckie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. dawne zjednoczone państwo w Azji, obecnie Korea Północna i Korea Południowa;
(1.2) pot. Korea Północna lub Korea Południowa
(1.3) pot. Półwysep Koreański;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W okresie zjednoczonej Korei rozwinęła się tradycyjna sztuka i powstało pismo hangul.
(1.2) Rano lecę do Korei.
(1.3) Korea podzielona jest między KRLD a Koreę Południową.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɛa, AS: korea
Wiktionary
rzecz. koreanistyka ż., Korejczyk mos., koreański mrz., Koreanka ż., Koreańczyk mos.
przym. koreański, starokoreański
przysł. po koreańsku
Wiktionary
Kraj Spokojnego Poranka • Kraj Porannej Świeżości
Wiktionary
w prawie: solidarnie współdłużny, np. zobowiązanie korealne - zobowiązanie nakładające na wszystkich dłużników solidarną odpowiedzialność za wykonanie zobowiązania w całości
SJP.pl
potocznie: samochód produkcji koreańskiej; koreańczyk
SJP.pl
znawca języka, kultury i literatury koreańskiej
SJP.pl
nauka o języku, kulturze i literaturze koreańskiej; filologia koreańska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka o języku, historii i kulturze koreańskiej
(1.2) wydział lub kierunek uniwersytecki obejmujący studia w zakresie koreanistyki (1.1)
Wiktionary
(1.2) W naszym programie koreanistyki chcemy przede wszystkim skupić się na intensywnej nauce języka koreańskiego.
Wiktionary
rzecz. koreański mrz., Korea ż., Koreańczyk mos., Koreanka ż.
przym. koreański
Wiktionary
koreańska odmiana chryzantemy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Korei Południowej lub Korei Północnej; kobieta narodowości koreańskiej
Wiktionary
(1.1) W barze sushi Koreanka na naszą prośbę na cały głos zaśpiewała tradycyjną pieśń.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈãŋka, AS: koreãŋka
Wiktionary
rzecz. Korea ż., koreański mrz.
:: fm. Koreańczyk mos.
przym. koreański
przysł. po koreańsku
Wiktionary
skrót od: koreański
SJP.pl
potocznie: samochód produkcji koreańskiej; koreaniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Korei Południowej lub Korei Północnej; osoba narodowości koreańskiej
Wiktionary
(1.1) Gdy czekaliśmy na autobus, usiadł obok nas jakiś Koreańczyk.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: koreãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. koreański mrz., Korea ż.
:: fż. Koreanka ż.
przym. koreański
przysł. po koreańsku
Wiktionary
1. przymiotnik od: Korea Południowa; południowokoreański
2. przymiotnik od: Korea Północna; północnokoreański
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Korei lub Koreańczyków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Korei Południowej i Korei Północnej;
Wiktionary
(1.1) On jest sławnym koreańskim aktorem.
(2.1) Jak długo uczysz się koreańskiego?
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈãj̃sʲci, AS: koreãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. koreanistyka ż., Korejczyk mos., Korea ż., Koreańczyk mos., Koreanka ż.
przysł. po koreańsku
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem koreańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem koreańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku koreańskim
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: koreãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
przymiotnik od: Korzec; korzecki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: korek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: korek
(1.2) mały korek
(1.3) spoż. kulin. kawałki mięsa, sera, warzyw itp., nadziane na wykałaczkę / patyczek, podawane jako przekąska
Wiktionary
IPA: kɔˈrɛt͡ʃɛk, AS: koreček
Wiktionary
rzecz. korek mrz., korkowe n.
Wiktionary
zdrobnienie od: korek
SJP.pl
referat będący uzupełnieniem lub polemiką z referatem przedstawionym wcześniej
SJP.pl
związek między wyrażeniami w tekście, odnoszącymi się do tej samej osoby lub rzeczy
SJP.pl
autor koreferatu, referent przedstawiający uzupełnienie lub polemikę z przedstawionym wcześniej referatem
SJP.pl
odnoszący się do elementów w zdaniu wskazujących na tę samą osobę, rzecz lub pojęcie, zazwyczaj poprzez użycie zaimków
SJP.pl
przedstawiać koreferat, uzupełnienie lub polemikę z przedstawionym wcześniej referatem
SJP.pl
wspólne rządy dwóch lub więcej osób w czasie małoletniości, choroby lub dłuższej nieobecności panującego
SJP.pl
Koregencja – sytuacja, w której rolę monarchy (koregenta) o równorzędnej pozycji i władzy, sprawują dwie osoby z powodu np. choroby, dłuższej nieobecności lub małoletniości władcy. Inne sytuacje, na mocy których występuje koregencja to: porozumienie dwóch rywalizujących o tron władców, koronacja syna monarchy za życia ojca (vivente rege), czy też wyniesienie praw do korony z małżeństwa (iure uxoris). Koregencja nie występuje w przypadku, gdy mąż władczyni zostaje księciem małżonkiem.
Wikipedia
związany z koregencją
SJP.pl
osoba władająca państwem wspólnie z inną osobą; współwładca
SJP.pl
Koregent (inaczej współkról, współwładca) – monarcha, który rządzi danym państwem razem z innym (lub kilkoma innymi), równym mu formalnie rangą i pozycją, monarchą. Pozycja koregentów w rzeczywistości nie zawsze jest równorzędna. W tych wypadkach, gdy jeden z władców posiada silniejszą pozycję, koregentem często nazywa się drugiego z monarchów, jak np. w przypadku młodszych synów monarchów, koronowanych za ich życia. Okres współrządów nazywany jest koregencją.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. Koreańczyk
Wiktionary
rzecz. koreański mrz., Korea, Koreanka, Koreańczyk
przym. koreański, korejski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. koreański
Wiktionary
rzecz. Korejczyk mos.
Wiktionary
1. tkanka wtórna okrywająca łodygi, pnie, korzenie, bulwy, wytwarzana przez miazgę;
2. surowiec uzyskiwany z kory niektórych drzew; korek użytkowy;
3. zatyczka do butelki;
4. zator w ruchu drogowym;
5. bezpiecznik w instalacji elektrycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zatyczka od butelki wykonana z korka (1.3) lub innego materiału
(1.2) pot. zakrętka od butelki;
(1.3) bot. tkanka roślinna pokrywająca łodygi, bulwy i korzenie dębu korkowego i korkowca
(1.4) transp. pot. zahamowanie w ruchu ulicznym;
(1.5) podeszwy butów
(1.6) zob. korki. → buty piłkarskie
(1.7) bezpiecznik w instalacji elektrycznej;
(1.8) zob. koreczek. → przekąska
(1.9) zob. korki. → pot. korepetycje
(1.10) zamknięcie odpływu w zlewie lub wannie
(1.11) środ. przestępców udawanie sztucznego tłoku w celu dokonania kradzieży kieszonkowej
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. uczn. żart. korepetytor
(2.2) środ. żołnierzy niski żołnierz
Wiktionary
Korek – zamknięcie naczynia (zazwyczaj butelki, ale niekiedy też słoja albo termosu bądź naczyń laboratoryjnych) wykonane z nieprzepuszczalnego materiału. W zależności od przechowywanego w naczyniu medium – gazu, cieczy lub materiału sypkiego, korek winien być nieprzepuszczalny (szczelny) dla tego medium. Szczelnością charakteryzują się korki szlifowe, stosowane zwykle w laboratoriach chemicznych.
Wikipedia
(1.4) Modernizacji ronda Zesłańców Syberyjskich warszawscy kierowcy czekają jak kania dżdżu – codziennie tworzą się tam gigantyczne korki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrɛk, AS: korek
Wiktionary
(1.1-10)
rzecz. korkowiec m., korkowanie n.
:: zdrobn. koreczek m.
przym. korkowy
czas. okorować, okorowywać
Wiktionary
(1.1) zatyczka, zamknięcie
(1.2) zakrętka
(1.4) zator, kongestia
Wiktionary
usuwanie wad lub usterek; poprawianie, naprawa, korygowanie
SJP.pl
rzeczownik nieżywotny, rodzaj żeński
(1.1) usuwanie nieprawidłowości, poprawianie wad
Wiktionary
(1.1) Osoby, które decydują się na chirurgiczny zabieg korekcji starczowzroczności to przeważnie ludzie żyjący bardzo aktywnie, uprawiający sporty lub wykonujący określony zawód, np. aktora.
Wiktionary
przym. korekcyjny, korektorski
rzecz. korekta ż.
Wiktionary
(1.1) korekta
Wiktionary
korektywny;
1. poprawiający, usuwający wady;
2. gimnastyka korekcyjna - ćwiczenia gimnastyczne dla osób z wadami postawy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z korekcją, poprawczy
Wiktionary
rzecz. korekta ż., korekcja
przym. korektorski
Wiktionary
światłoszczelna puszka do wywoływania błon zwojowych i filmów małoobrazkowych
SJP.pl
Koreks – element wyposażenia ciemni fotograficznej, światłoszczelne naczynie służące do ręcznego wywoływania filmów fotograficznych – najczęściej filmów małoobrazkowych i błon zwojowych (istnieją również do wywoływania taśm filmowych np. 8 mm). Pierwszy koreks wyprodukowany został w 1930 przez firmę Leitz.
Wikipedia
przymiotnik od: koreks
SJP.pl
poprawny, prawidłowy; correct
SJP.pl
1. usuwanie usterek, zmienianie czegoś celem poprawy;
2. poprawa błędów w tekście przeznaczonym do publikacji;
3. tekst przeznaczony do publikacji z naniesionymi poprawkami;
4. miejsce pracy korektorów; korektornia;
5. ogół korektorów w wydawnictwie;
6. dokument korygujący dane zawarte we wcześniejszym dokumencie;
7. spadek indeksów giełdowych występujący w pewnych cyklach czasowych;
8. zabieg medyczny poprawiający wygląd;
9. strojenie instrumentów muzycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poprawienie błędu lub niedoskonałości, dorównanie do stanu prawidłowego
Wiktionary
IPA: kɔˈrɛkta, AS: korekta
Wiktionary
rzecz. korektor m., korektorka ż., korekcja ż.
przym. korektorski, korekcyjny
Wiktionary
(1.1) poprawa, poprawka, retusz
Wiktionary
1. osoba czytająca próbne wydruki tekstów i nanosząca poprawki;
2. stroiciel instrumentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba sprawdzająca i poprawiająca tekst pod kątem redakcyjnym przed oddaniem go do druku;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) przyrząd piśmienniczy służący do zamalowywania błędów na kartce papieru;
(2.2) techn. urządzenie poprawiające usterki, np. zniekształcenia dźwięku;
(2.3) kosmet. kosmetyk przeznaczony do ukrywania wad skóry;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Obecnie wydawnictwa zatrudniają coraz mniej korektorów.
(2.1) Czy ktoś w klasie ma pożyczyć korektor?
(2.2) Mam do sprzedania korektor akustyczny po niskiej cenie.
(2.3) Na małe sińce wystarczy użycie korektora o ton jaśniejszego od podkładu.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɛktɔr, AS: korektor
Wiktionary
rzecz. korektornia ż., korekta ż., korektura ż.
:: fż. korektorka ż.
czas. korygować ndk., korektorować ndk.
przym. korektorski, korektowy
Wiktionary
(2.2) equalizer
Wiktionary
kobieta, która wykonuje korektę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) druk. kobieta zawodowo poprawiająca teksty na różnych etapach przygotowywania druku
Wiktionary
(1.1) Maciek! Znów twój tekst wrócił od korektorki cały pokreślony!
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛkˈtɔrka, AS: korektorka
Wiktionary
rzecz. korektor, korekta, korektornia, korektura
przym. korektorski, korektowy
Wiktionary
1. miejsce, w którym pracują korektorzy;
2. zespół korektorów
SJP.pl
potocznie: zamazywać korektorem błędy w tekście
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korektorem, dotyczący pracy korektora
Wiktionary
rzecz. korektor mos., korektorka ż., korekta ż., korekcja ż.
przym. korekcyjny
Wiktionary
1. poprawa błędów w tekście przeznaczonym do publikacji; korekta;
2. specjalizacja na studiach, kształcąca w zawodzie korektora tekstów
SJP.pl
przymiotnik od: korekta
SJP.pl
usuwanie błędów i nieprawidłowości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) korekta
Wiktionary
rzecz. korektor mos./mrz.
Wiktionary
leczenie wad postawy za pomocą ćwiczeń fizycznych
SJP.pl
korekcyjny;
1. poprawiający, usuwający wady;
2. gimnastyka korektywna - ćwiczenia gimnastyczne dla osób z wadami postawy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korektywą, dotyczący korektywy
Wiktionary
rzecz. korektywa ż.
Wiktionary
1. współzależność, wzajemne powiązanie
2. współzależność występowania niektórych cech budowy i funkcji organizmu
3. w matematyce: współzależność dwóch ciągów zmiennych losowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) współzależność między dwoma lub więcej zjawiskami
(1.2) stat. zależność zmiennych losowych;
(1.3) stat. pot. współczynnik korelacji (1.2), a szczególnie współczynnik korelacji Pearsona;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie potrafiliśmy dowieść korelacji między wydatkami na kampanię reklamową, a zwiększonym zainteresowaniem klientów.
(1.2) Często błędnie zakłada się, że zależność statystyczna jest równoważna niezerowemu współczynnikowi korelacji.
(1.3) Korelacja mówi nam o stopniu zależności liniowej, tzn. współczynnik korelacji Pearsona jest miarą stopnia zależności liniowej.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈlat͡sʲja, AS: korelacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. skorelowanie n., autokorelacja, korelat, korelator, korelowanie, korelogram
przym. korelacyjny, korelatywny
czas. korelować, skorelować
Wiktionary
(1.1) zależność, współzależność
(1.3) współczynnik korelacji
Wiktionary
wzajemnie powiązany, współzależny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) stat. związany z korelacją, dotyczący korelacji
Wiktionary
rzecz. korelacja ż.
Wiktionary
jedno z pary przedmiotów lub pojęć wzajemnie od siebie zależnych i wzajemnie uwarunkowanych; odpowiednik
SJP.pl
1. przyrząd do wykrywania awarii sieci kanalizacyjnej;
2. w cybernetyce: część systemu autonomicznego do przechowywania i przetwarzania i informacji
SJP.pl
Korelator – organ do przetwarzania i przechowywania informacji w systemie autonomicznym.
Stanowi centralną część toru informacyjnego systemu autonomicznnego. Jest wewnętrznym organem tego systemu. Odbiera sygnały z receptorów, energię od homeostatu, sam zaś steruje efektorami.
Wikipedia
związany z korelacją; współzależny, odpowiadający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|korelować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛlɔˈvãɲɛ, AS: korelovãńe
Wiktionary
czas. korelować ndk., skorelować dk.
rzecz. korelacja, korelator
Wiktionary
(1.1) korelacja
Wiktionary
1. wiązać wzajemnie, poszukując podobieństw i różnic; zestawiać;
2. pozostawać we współzależności z czymś;
3. o zmiennych losowych: zależeć od siebie
SJP.pl
czasownik
(1.1) mieć związek, być powiązanym, współzależeć
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛˈlɔvat͡ɕ, AS: korelovać
Wiktionary
zob. korelacja.
Wiktionary
środkowy koń w trojce
SJP.pl
1. prywatna lekcja jako pomoc w nauce;
2. przygotowanie tancerzy lub śpiewaków do występu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dodatkowa, prywatna lekcja (zwykle w liczbie mnogiej)
Wiktionary
rzecz. korepetytor m., korepetytorka ż., repeta ż.
Wiktionary
(1.1) pot. korki
Wiktionary
związany z korepetycją
SJP.pl
1. osoba udzielająca płatnych, prywatnych lekcji;
2. nauczyciel śpiewu lub tańca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna dający korepetycje
Wiktionary
(1.1) Pani kochana wiesz — odrzekł szlachcic trochę szorstko — że dlatego do was dziecko oddaję, bo mię na korepetytora nie stać.
Wiktionary
rzecz. korepetycja ż., korepetycyjka ż., korepetytant m., korepetytorstwo n., korepetytowanie n.
:: fż. korepetytorka
czas. korepetytować ndk.
przym. korepetycyjny, korepetytorski
Wiktionary
(1.1) tutor
Wiktionary
nauczycielka udzielająca korepetycji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eduk. kobieta udzielająca korepetycji
Wiktionary
rzecz. repeta ż., korepetytor mos., korepetycja ż.
Wiktionary
dawniej: dawać korepetycje
SJP.pl
lekceważąco: korespondentka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wymiana informacji między ludźmi na papierze (list, pocztówka) lub w postaci elektronicznej (e-mail, czat, komunikatory)
(1.2) zbiór dokumentujący korespondencję (1.1), ogół listów wymienionych z kimś lub w konkretnej sprawie lub w jakimś okresie
(1.3) materiał nadesłany przez korespondenta
(1.4) dopasowanie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Utrzymywałem z nimi korespondencję do stycznia.
(1.2) Na poczcie odebrałam swoją korespondencję.
(1.3) Ta korespondencja była przygotowana po amatorsku.
(1.4) Między tymi kolorami jest wspaniała korespondencja.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛspɔ̃nˈdɛ̃nt͡sʲja, AS: korespõndẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. korespondent m., korespondentka ż., korespondowanie n.
czas. korespondować ndk.
przym. korespondencyjny, korespondencki
przysł. korespondencyjnie
Wiktionary
(1.2) poczta
Wiktionary
związany z korespondentem, korespondencją
SJP.pl
przysłówek
(1.1) za pomocą korespondencji
Wiktionary
(1.1) Miałem rok przerwy, teraz studiuję korespondencyjnie biznes międzynarodowy.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛspɔ̃ndɛ̃nˈt͡sɨjɲɛ, AS: korespõndẽncyi ̯ńe
Wiktionary
rzecz. korespondent mos., korespondowanie n., korespondencja
czas. korespondować
przym. korespondencyjny
Wiktionary
związany z korespondencją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z korespondencją; służący do korespondencji
(1.2) odbywający się na odległość
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛspɔ̃ndɛ̃nˈt͡sɨjnɨ, AS: korespõndẽncyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. korespondencja ż., korespondent m., korespondentka ż., korespondowanie n.
czas. korespondować ndk.
przysł. korespondencyjnie
Wiktionary
1. osoba prowadząca z kimś korespondencję;
2. dziennikarz lub współpracownik pisma, radia lub telewizji przesyłający informacje z terenu, zwłaszcza z zagranicy;
3. członek korespondent - niższy stopień osoby przyjętej do akademii lub towarzystwa naukowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś kto koresponduje
(1.2) dziennikarz przekazujący reportaże z terenu
Wiktionary
rzecz. korespondowanie n., korespondencja ż., korespondentka ż.
czas. korespondować ndk.
przym. korespondencyjny
przysł. korespondencyjnie
Wiktionary
1. → korespondent;
2. dawniej: kartka pocztowa; odkrytka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta przekazująca informacje do środków masowego przekazu
(1.2) kobieta prowadząca korespondencję z kimś
(1.3) przest. odkrytka, pocztówka
Wiktionary
rzecz. korespondowanie n., korespondent, korespondencja
przym. korespondencyjny
czas. korespondować
Wiktionary
(1.1) dziennikarka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prowadzenie korespondencji
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛspɔ̃ndɔˈvãɲɛ, AS: korespõndovãńe
Wiktionary
rzecz. korespondencja ż., korespondent m., korespondentka ż.
czas. korespondować ndk.
przym. korespondencyjny
przysł. korespondencyjnie
Wiktionary
1. wymieniać myśli, najczęściej w formie pisemnej, prowadzić korespondencję;
2. dawniej: odpowiadać czemuś, być odpowiednim, stosownym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) prowadzić korespondencję, wymieniać się listami
(1.2) mieć związek z czymś
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɛspɔ̃nˈdɔvat͡ɕ, AS: korespõndovać
Wiktionary
rzecz. korespondencja ż., korespondent m., korespondentka ż., korespondowanie n.
przym. korespondencyjny
przysł. korespondencyjnie
Wiktionary
mieszkaniec Korfantowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Korfantowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Korfantów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) rel. mit. gw-pl|Górny Śląsk. diabeł, czort
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, położone na Opolszczyźnie;
Wiktionary
}|-
(daw. "Fyrląd", "Fryląd", Friedland, Friedland in Oberschlesien, Fyrlōnd, Friedland) – miasto w Polsce położone w województwie opolskim, w powiecie nyskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Korfantów.
Historycznie leży na Górnym Śląsku, na Równinie Niemodlińskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej. Przepływa przez niego rzeka Ścinawa Niemodlińska.
Wikipedia
IPA: kɔrˈfãntuf, AS: korfãntuf
Wiktionary
rzecz. Korfanty m., korfantowianin m., korfantowianka ż.
przym. korfantowski
Wiktionary
gra zespołowa podobna do koszykówki; korfball
SJP.pl
[czytaj: korfbol] gra zespołowa podobna do koszykówki; korfbal
SJP.pl
Korfball (od: niderl. korf ‘kosz’; ang. ball ‘piłka’) – koedukacyjna dyscyplina sportu drużynowego z piłką.
Korfball dostrzeżony został przez nauczycieli wychowania fizycznego, instruktorów oraz trenerów jako dyscyplina będąca doskonałym uzupełnieniem zajęć z wychowania fizycznego, propagująca zdrowy styl życia oraz zachęcająca do aktywności ruchowej[].
Wikipedia
→ korfball [czytaj: korfbolowy]; korfbalowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korfballem, dotyczący korfballu
Wiktionary
rzecz. korfball m.
Wiktionary
Korfu, starożytna Kerkyra ( Κέρκυρα "Kérkira", Cercyra; Corfu) – górzysta wyspa w Grecji, w północnej części Morza Jońskiego u wybrzeży Albanii.
Łącznie z kilkoma pobliskimi wysepkami tworzy gminę Korfu, w jednostce regionalnej Korfu, w regionie Wyspy Jońskie, w administracji zdecentralizowanej Peloponez, Grecja Zachodnia i Wyspy Jońskie. Stolicą wyspy jest miasto Korfu (zwane też Kerkirą).
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wyspą Korfu, dotyczący wyspy Korfu
Wiktionary
(1.1) W deklaracji tej, nazwanej korfuańską, broniono jedności narodowej Serbów, Chorwatów i Słoweńców oraz zapowiadano utworzenie wspólnego demokratycznego państwa na całym obszarze zamieszkanym przez „nasz trójimienny naród"[…].
(1.1) Autor dowcipnie i z rzadkim darem spostrzegawczym skreślił wrażenia swoje i uwagi. Szczególniej uroczem (=uroczym) jest opisanie wyspy Korfu, gdzie widzi po wsiach dotąd przechowany typ starogrecki, przejawiający się i w duszy i w ciele mieszkańców onej. Kobiety korfuańskie mogą dziś jeszcze stanąć obok Milońskiej Wenery. Zachwyca się ich pięknością i, chcąc je przedstawić w swym obrazku, zbliża się do tych arcydzieł piękna, które zdolna była wydać tylko starożytnośćsic..
(1.1) Wielka monarchini swej tęsknoty, szukająca jeno toni dla bólu, a pogody korfuańskiego nieba dla myśli chmurnych, stała się ofiarą zaślepieńca.
Wiktionary
rzecz. Korfu n., Korfianin mos., Korfianka ż.
Wiktionary
1. miejscowość w Korei Południowej;
2. elektrownia atomowa leżąca w tejże miejscowości
SJP.pl
okręg autonomiczny w Rosji
SJP.pl
związany z Koriacją lub Koriakami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Koriacją lub Koriakami, dotyczący Koriacji lub Koriaków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język koriacki;
Wiktionary
rzecz. Koriacja ż., Koriak mos., Koriaczka ż.
Wiktionary
lud zamieszkujący Kamczatkę
SJP.pl
Koriacy (нымылан) – lud zaliczany do paleoazjatyckich, zamieszkujący głównie Koriację, część Kraju Kamczackiego. Blisko spokrewnieni z Czukczami.
Liczebność osób deklarujących przynależność do narodowości koriackiej wykazuje tendencję spadkową:
Jedynie połowa z nich używa własnego języka, pozostali posługują się językiem rosyjskim.
Wikipedia
mieszkaniec Koriacji
SJP.pl
rzadko: kolendra (kolender)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Oleszkowce. brązowy
Wiktionary
(1.1) war. gw. Brasławszczyzna koryczniewy
Wiktionary
Korienizacja ( коренизация, корень – korzeń) – polityka narodowościowa Związku Radzieckiego na początku lat 20. XX wieku.
Polityka korienizacji (powrotu do korzeni) została sformułowana w 1913 r. przez Józefa Stalina. Wprowadzanie jej w życie rozpoczęto po rewolucji październikowej.
Wikipedia
tragedia autorstwa Williama Shakespeare'a
SJP.pl
Koriolan ( Coriolanus) – tragedia autorstwa Williama Shakespeare’a, datowana na 1607 rok. Sztuka ta jest oparta na "Życiu Koriolana", fragmencie "Żywotów równoległych" Plutarcha, a także na "Ab Urbe condita" Liwiusza. Bohaterem tragicznym jest rzymski żołnierz, Gnejusz Marcjusz Koriolan.
Wikipedia
potocznie: korepetycje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) buty piłkarskie z okrągłymi wypustkami na podeszwie;
(1.2) pot. korepetycje
forma rzeczownika.
(2.1) plural|korek.
Wiktionary
Korki ( Коркі; Корки) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim, w sielsowiecie Świr.
Wikipedia
IPA: ˈkɔrʲci, AS: korʹḱi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w obwodzie czelabińskim, na Uralu;
Wiktionary
Zobacz też: Korkino (obwód tiumeński).
Korkino ( Коркино) – miasto w Rosji, w obwodzie czelabińskim, na Uralu.
Liczba mieszkańców w 2003 roku wynosiła ok. 40 tys.
Wikipedia
przym. korkiński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Korkinem, dotyczący Korkina
Wiktionary
rzecz. Korkino mrz.
Wiktionary
1. urządzenie do wyciągania korków z butelek, w postaci metalowej spirali z uchwytem; trybuszon;
2. rodzaj ewolucji lotniczej;
3. rodzaj skoku akrobatycznego;
4. niedozwolony cios bokserski polegający na silnym zakręceniu rękawicy po dotknięciu ciała przeciwnika;
5. środowiskowo: wirowanie bojera wokół własnej osi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie służące do wyjmowania korków z butelek;
(1.2) lotn. rodzaj akrobacji lotniczej;
Wiktionary
Korkociąg (staropol. trybuszon od franc. tire-bouchon lub grajcar, grajcarek) – przyrząd do wyjmowania korków z butelek. W najbardziej podstawowej swej konstrukcji jest to szpikulec skręcony śrubowo, na którego końcu znajduje się uchwyt do wkręcania korkociągu w korek i wyjmowania korka. Niektóre modele są wyposażone w ostry nożyk do cięcia folii oraz dźwignię ułatwiającą otwieranie bez nadmiernego wysiłku.
Wikipedia
(1.1) Wkręcony korkociąg wyciąga się wraz z korkiem.
(1.1) Kupiliśmy wino, ale nie mamy korkociągu.
(1.2) We wyprowadzaniu z korkociągu pomóc może chwilowy przyrost ciągu śmigła.
Wiktionary
IPA: kɔrˈkɔt͡ɕɔ̃ŋk, AS: korkoćõŋk
Wiktionary
(1.1) daw. trybuszon, grajcar, grajcarek
Wiktionary
wytwarzający warstwę komórek korkowych; korkotwórczy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Korkosz (Korkoz, Korkoza) – nazwisko szlacheckiej rodziny używającej herbu Pobóg i Ossorya zamieszkującej przysiółek Korkosze nad rzeką Tanew na Roztoczu oraz okolice Kowna.
Wikipedia
but piłkarski z gumowymi kołkami w podeszwie, zabezpieczającymi przed ślizganiem się po boisku; trampkokorek
SJP.pl
powodujący powstawanie korka; korkorodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|korkować.
(1.2) łow. trzecia, przedostatnia faza toków samca głuszca, charakteryzująca się silnym, pojedynczym tonem, podobnym do dźwięku otwieranej butelki
Wiktionary
IPA: ˌkɔrkɔˈvãɲɛ, AS: korkovãńe
Wiktionary
czas. korkować ndk., zakorkować dk.
rzecz. korkowe n., korek
Wiktionary
przypominający korek, podobny do korka
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) gwara więzienna umierać
czasownik przechodni
(2.1) zatkać coś korkiem
(2.2) pot. zablokować coś
czasownik zwrotny
(3.1) korkować się → o drodze zatykać się/blokować się samochodami, których jest zbyt dużo, by mogły swobodnie przejechać
Wiktionary
IPA: kɔrˈkɔvat͡ɕ, AS: korkovać
Wiktionary
rzecz. korkowanie n., korkowiec mrz., korkowe n.
Wiktionary
przymiotnik od: korek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) opłata związana z otwarciem butelki trunku w barach, restauracjach, gospodach itp.
(1.2) opłata dla władz gminy za zgodę na handel napojami alkoholowymi
forma przymiotnika.
(2.1) n. lp. i nmos. lm. od: korkowy
Wiktionary
(1.1) W niektórych miejscach płaci się korkowe ryczałtem.
Wiktionary
rzecz. korek m., koreczek m., korkowiec m., korkowanie n.
czas. korkować, zakorkować
przym. korkowy
Wiktionary
wtórna tkanka okrywająca powierzchnię łodyg i korzeni roślin wieloletnich; peryderma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wtórna tkanka okrywająca powierzchnię łodyg i korzeni
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pistolet-zabawka do strzelania z korków
(1.2) bot. nazwa systematyczna|Phellodendron|Rupr.|ref=tak., rodzaj drzew z rodziny rutowatych
(1.3) zool. nazwa systematyczna|Alcyonium palmatum|ref=tak., gatunek koralowca, koral korkowiec;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Spokój mieszkańcom zakłócała grupa wyrostków, którzy strzelali z petard i korkowców.
(1.2) Korkowce występują w Azji.
(1.3) Kolonie korkowców są w dotyku miękkie.
Wiktionary
IPA: kɔrˈkɔvʲjɛt͡s, AS: korkovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. korek m., korkowe n.
czas. korkować, zakorkować
przym. korkowy
Wiktionary
(1.3) koral korkowiec, dłoń topielca
Wiktionary
warstwa korka pokrywająca niektóre części roślin
SJP.pl
urządzenie do korkowania butelek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przyrząd lub urządzenie do korkowania butelek
Wiktionary
przymiotnik od: korek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z korka
Wiktionary
(1.1) Myślicie pewnie, że zaopatrzyłem się w korkowy kask tropikalny?
Wiktionary
rzecz. korkowe n., korkowiec mzw./mrz.
Wiktionary
bardzo częste i uciążliwe powstawanie i utrzymywanie się przez dłuższy czas zatorów na drodze, spowodowanych gromadzeniem się tam zbyt wielu pojazdów
SJP.pl
indyjskie curry na bazie jogurtu i przypraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. potrawa z duszonego mięsa z warzywami, rodzaj curry z dodatkiem jogurtu i orzechów;
Wiktionary
Korma – danie kuchni indyjskiej; rodzaj curry na bazie jogurtu i przypraw. Istnieją zarówno odmiany mięsne, jak i wegetariańskie.
Wikipedia
(1.1) kurma, quorma
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. zootechn. tucznik, karmnik
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. karmnik dla ptaków
Wiktionary
przym. kormny
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk babuć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Styru
Wiktionary
Kormin ( Кормин "Kormyn") – rzeka na Ukrainie, przepływająca przez rejon kiwerecki i maniwecki obwodu wołyńskiego. Prawy dopływ Styru w dorzeczu Dniepru.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zootechn. tuczony
Wiktionary
rzecz. kormik mrz./mzw.
Wiktionary
roślina lądowa, której ciało jest zróżnicowane na łodygę, liście i korzeń; osiowiec, roślina osiowa
SJP.pl
roślina lądowa, której ciało jest zróżnicowane na łodygę, liście i korzeń; osiowiec, roślina osiowa
SJP.pl
ptak wodny z rzędu głuptakowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. duży ptak wodny zamieszkujący brzegi mórz i rzek;
Wiktionary
(1.1) Mieszkanie zapełniło się szkieletami albatrosów, kormoranów, nietoperzy, kondorów, orłów i bocianów.
Wiktionary
IPA: kɔrˈmɔrãn, AS: kormorãn
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z kormoranem; taki jak u kormoranów
Wiktionary
o cechach kormoranowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
o cechach kormoranowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
kolonia organizmów zwierzęcych o wysokiej specjalizacji i daleko idącym podziale czynności, funkcjonująca jak organizm wyższego rzędu; np. kolonia toczka, rurkopławów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Artur Korn (1870-1945) - fizyk niemiecki
SJP.pl
Ko
Wikipedia
Kornacice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Opatów. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kornacice, po jej zniesieniu w gromadzie Bogusławice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dozorca słoni; mahaut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba pracująca ze słoniami
Wiktionary
Kornak (sanskr. "karinājaka") – opiekun słonia, człowiek pracujący ze słoniami. Kierujący podczas jazdy na słoniu.
Wikipedia
(1.1) dozorca / poganiacz słoni
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
archipelag chorwacki na Morzu Adriatyckim
SJP.pl
Zo
Wikipedia
Kornatowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Lisewo.
W latach 1939 - 1942 dotychczasową nazwą wsi (i znajdującego się tam majątku) było "Kornatowo", lecz po przeprowadzonej zamianie nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie, w latach 1942 - 1945 nazywała się "Konraden, Kreis Kulm (Weichsel)".
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: kornet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kornet
Wiktionary
(1.1) To nie kornet, lecz tylko mały kornecik.
Wiktionary
rzecz. kornet m.
Wiktionary
muzyk grający na kornecie
SJP.pl
kobieta grająca na kornecie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
twarde drewno otrzymywane z północnoamerykańskiego derenia kwiecistego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Panu Kornelowi przypadł do gustu chłopak jego córki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrnɛl, AS: kornel
Wiktionary
rzecz. kornel mrz., Kornelia ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Kornelia – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Żeński odpowiednik imienia Kornel, Korneliusz i Korneli. Wywodzi się od nazwiska rzymskiego rodu Korneliuszy. Imię to było znane już w starożytności. W Polsce nadawane co najmniej od 1770 roku. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Kornelia w 2017 r. zajmowała 25. miejsce w grupie imion żeńskich.
Wikipedia
(1.1) Grakchus Tyberiusz był synem Kornelii z rodu Scypionów.
Wiktionary
IPA: kɔrˈnɛlʲja, AS: kornelʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Korneliusz m., Kornel mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kornelii lub z nią związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kornelii lub z nią związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Korneliusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego.
Formy obecne w Polsce to: Kornel, Korneli, Korneliusz.
W Polsce notowane w łacińskiej formie "Cornelius" od 1402 roku.
Wikipedia
(1.1) Dzisiaj przypada liturgiczne wspomnienie świętych Korneliusza i Cypriana.
Wiktionary
IPA: kɔrˈnɛlʲjuʃ, AS: kornelʹi ̯uš
Wiktionary
rzecz. Korneliuszek mos., Kornelia ż.
przym. Korneliuszowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Korneliusz (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m., zdrobn. Korneliusz
Wiktionary
(1.1) Nasz mały Korneliuszek nadto się rozbrykał.
Wiktionary
rzecz. Korneliusz mos.
przym. Korneliuszowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Korneliuszka lub z nim związany
SJP.pl
Korneliusz z małżonką; Korneliuszowie
SJP.pl
Korneliusz z małżonką; Korneliuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Korneliusza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Korneliusza
Wiktionary
(1.1) Miłosierdzia nie znajdziesz w Korneliuszowym sercu.
Wiktionary
rzecz. Korneliusz mos., Korneliuszek mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w piłce nożnej: rzut rożny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. klasa borokrzemianów i krzemianów boru;
Wiktionary
Kornerupin – klasa borokrzemianów i krzemianów boru. Nazwa pochodzi od nazwiska Andreasa N. Kornerupa (1857-1881), duńskiego geologa. Odmiana o znaczeniu gemmologicznym: pryzmatyt.
Wikipedia
IPA: ˌkɔrnɛˈrupʲĩn, AS: kornerupʹĩn
Wiktionary
1. oficer noszący sztandar oddziału lekkiej jazdy we Francji w XVI w.;
2. najniższy stopień oficerski w kawalerii Rosji carskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) muz. dęty instrument blaszany, podobny do trąbki;
(1.2) muz. daw. dęty instrument drewniany;
(1.3) rel. sztywny, biały czepiec na głowie zakonnicy
(1.4) daw. ozdobny czepiec;
(1.5) hist. jeden ze stopni oficerskich w carskiej kawalerii
(1.6) daw. jednostka jazdy lekkiej
(1.7) daw. sztandar jazdy lekkiej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.4) Głowa w warkocze spleciona goła albo też w jaki kornet i bukiety ubrana.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrnɛt, AS: kornet
Wiktionary
rzecz. kornecista mos., kornecistka ż.
:: zdrobn. kornecik mrz.
przym. kornetowy
Wiktionary
(1.2) cynk
Wiktionary
chrupkie płatki z ziaren kukurydzy; płatki kukurydziane, cornflakes, cornfleksy, kornfleksy, cornflakesy
SJP.pl
potocznie: chrupkie płatki z ziaren kukurydzy; płatki kukurydziane, cornflakes, corn flakes, cornflakesy, cornfleksy, kornfleksy, kornflejki
SJP.pl
chrupkie płatki z ziaren kukurydzy; płatki kukurydziane, cornflakes, cornfleksy, cornflakesy, kornflejki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kornice (niem. "Kornitz") – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Pietrowice Wielkie.
W XVII wieku właścicielami Kornic była rodzina szlachecka Sobków. Był to stary polski ród pochodzący z ziemi łęczyckiej. Na Śląsku ród ten występował tymczasowo.
Wikipedia
korniczek wielozębny - gatunek kornika
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: kornie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: korny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Kornwalii lub Kornwalijczyków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język z grupy brytańskiej języków celtyckich;
Wiktionary
rzecz. Kornwalijka ż., Kornwalijczyk mos., Kornwalia ż.
Wiktionary
(2.1) kornwalijski, kornicki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem kornijskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem kornijskim
(1.3) spisany, stworzony w języku kornijskim
Wiktionary
IPA: kɔrʲˈɲijskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: korʹńii ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
chrząszcz żyjący w korze lub drewnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. żyjący pod korą chrząszcz, ksylofag;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔrʲɲik, AS: korʹńik
Wiktionary
rzecz. kora ż.
przym. korowy
Wiktionary
podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych; kornikowate
SJP.pl
podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych; korniki
SJP.pl
Kornikowate, korniki (Scolytinae) – podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych, wcześniej klasyfikowana jako rodzina Scolytidae, syn. Ipidae.
Występowanie: na całym świecie do granicy zasięgu drzew. Niektóre gatunki mają tendencję do masowego pojawiania się i wyrządzania olbrzymich szkód w drzewostanach.
Wikipedia
o cechach kornikowatych (podrodzina chrząszczy)
SJP.pl
przymiotnik od: kornik
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kornwalijska kura mięsna, ważąca od 3 do 7 kilogramów, używana do krzyżowania z kurami ras ogólnoużytkowych
SJP.pl
kornwalijska rasa kur mięsnych, krzyżowana z kurami ras ogólnoużytkowych; cornish
SJP.pl
ogórek w zalewie octowej (marynowany)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) kulin. mały ogórek gruntowy poddany marynowaniu w zalewie octowej;
Wiktionary
przypominający korniszona
SJP.pl
przymiotnik od: korniszon
SJP.pl
słoik z marynowanymi ogórkami (korniszonami)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Kornowac (niem. "Kornowatz") – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Kornowac.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Miejscowość jest siedzibą gminy Kornowac.
Wikipedia
skamieniałość zwierzokrzewów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. mąż zdradzany przez żonę
Wiktionary
IPA: ˈkɔrnut, AS: kornut
Wiktionary
(1.1) rogacz, rogal
Wiktionary
kornutka koniczynowa - gatunek pszczoły z rodziny porobnicowatych
SJP.pl
Kornutka ("Eucera") – rodzaj pszczół z rodziny pszczołowatych("Apidae"), zaliczany do pszczół samotnic.
Gniazda zakładają w ziemi, niekiedy tworzą kolonie. Odznaczają się dwiema komórkami kubitalnymi na przednich skrzydłach i długim języczkiem. Samice mają ciało długości pszczoły miodnej, ale szersze, słabo owłosione, zwykle z białymi przerywanymi przepaskami w tylnej części odwłoka. Samce o długich czułkach, czasem dochodzących do długości ciała.
Wikipedia
kraina geograficzno-historyczna i hrabstwo Anglii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. kraina historyczna położona na Półwyspie Kornwalijskim;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
rzecz. kornijski mrz., kornwalijski mrz., Kornwalijczyk mos., Kornwalijka ż.
przym. kornwalijski, kornijski, kornicki
Wiktionary
mieszkaniec Kornwalii (krainy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kornwalii
Wiktionary
rzecz. Kornwalia ż.
:: fż. Kornwalijka ż.
przym. kornwalijski, kornijski, kornicki
Wiktionary
mieszkanka Kornwalii (krainy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kornwalii
Wiktionary
rzecz. Kornwalia ż.
:: fm. Kornwalijczyk mos.
przym. kornwalijski, kornijski, kornicki
Wiktionary
przymiotnik od: Kornwalia (hrabstwo w Wielkiej Brytanii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kornwalią, dotyczący Kornwalii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język kornwalijski (kornijski);
Wiktionary
rzecz. Kornwalia ż., Kornwalijczyk mos., Kornwalijka ż.
Wiktionary
(1.1) kornijski
(2.1) kornijski, kornicki
Wiktionary
pełen pokory, posłuszeństwa; pokorny; posłuszny
SJP.pl
przestarzale: oficjalne potwierdzenie, zatwierdzenie czegoś
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|korodować.
Wiktionary
rzecz. skorodowanie n., korozja ż.
czas. korodować ndk., skorodować dk.
przym. korozyjny
Wiktionary
powodować korozję; ulegać korozji; rdzewieć
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) ulegać korozji
(1.2) powodować korozję czegoś
Wiktionary
(1.1) Jeżeli samochód był pod wodą kilka dni, mogły zacząć korodować wewnętrzne ścianki cylindrów.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɔˈdɔvat͡ɕ, AS: korodovać
Wiktionary
rzecz. korozja ż., korodowanie n., skorodowanie n.
czas. skorodować dk.
przym. korozyjny, skorodowany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wynik logiczny, wniosek wysunięty z poprzednich twierdzeń
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Korolówka w innych znaczeniach tego słowa.
Korolówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Włodawa Leży w odległości 6 km od Włodawy.
Wikipedia
przyrząd do noszenia wiader z wodą
SJP.pl
przyrząd do noszenia wiader z wodą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nosidło do dźwigania na barkach ciężarów, zwykle wiader z wodą;
Wiktionary
Koromysło (lm koromysła) – nosidło, pałąkowaty drewniany przyrząd ułatwiający przenoszenie na barkach ciężarów; nazwa zapożyczona z języka ukraińskiego ("корóмисло").
Stosowany głównie w gospodarstwie wiejskim, gdzie służy do noszenia wiader z wodą z rzeki lub studni. Ma kształt nakładanej na ramiona, pałąkowatej belki z wycięciem na szyję. Dwa pojemniki o zbliżonych masach zawieszane są na hakach po obu końcach pałąka, dzięki czemu obciążenie koromysła zachowuje równowagę.
Wikipedia
(1.1) gwara. jarzemka, kluki, sądy, daw. gw. Tarnów kule, gw-pl|Polesie. nosiłki, daw. gwara. powerek, daw. gw. Kraków ramieńczyk, gw. Mazury pydy, pedy, gw. Poznań szuńdy
Wiktionary
1. symbol władzy monarchy;
2. przenośnie: władza królewska;
3. jednostka monetarna w niektórych krajach;
4. górne rozgałęzienie drzewa utworzone z konarów i gałęzi;
5. górna część zęba;
6. najwyższa, wieńcząca część muru, nasypu, zapory wodnej itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) atrybut królewski (złota obręcz zakładana na głowę)
(1.2) monet. waluta w Skandynawii;
(1.3) monet. waluta w Czechach;
(1.4) monet. daw. waluta w Czechosłowacji, Protektoracie Czech i Moraw, na Węgrzech i na Słowacji, w Austro-Węgrzech
(1.5) bot. część drzewa składająca się z gałęzi;
(1.6) stomat. metalowe lub porcelanowe wzmocnienie plombaomby na zębie;
(1.7) muz. element notacji muzycznej przedłużający wartość nuty lub pauzy o dowolną długość
(1.8) monarchia
(1.9) bot. nazwa systematyczna|Fritillaria|L.|ref=Fritillaria (Liliaceae)., rodzaj roślin z rodziny liliowatych
(1.10) środ. kosmet. rodzaj koka wykonany z warkoczy upiętych dookoła głowy
(1.11) bot. wewnętrzna część okwiatu złożona z płatków
(1.12) bud. górna część tamy, obwałowania lub murów obronnych
(1.13) zob. Korona Ziemi.
(1.14) astr. zewnętrzna warstwa atmosfery Słońca
(1.15) środ. sport. w kolarstwie: część amortyzatora
(1.16) pot. wirus SARS-CoV-2
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego w koronie w czerwonym polu.
(1.2) Ta książka kosztuje dwieście koron i piętnaście øre.
(1.3) Ta płyta kosztuje trzysta koron i pięćdziesiąt halerzy.
(1.5) Drzewo to wieloletnia roślina składająca się z korzeni, pnia i korony.
(1.6) Dentysta wyleczył mi ząb i założył koronę, więc na jakiś czas powinienem mieć spokój.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔ̃na, AS: korõna
Wiktionary
rzecz. Korona ż., koronka ż., koroneczka ż., koronacja ż., koronat m., koroniarz m., koronczarstwo n., koronkarstwo n., koronkarnia ż., koronkarz m., koronkarka ż., koronczarka ż., koronkowość ż., koroniec m., koruna ż., koronowanie n., ukoronowanie n., koronnik m.
:: zdrobn. koronka ż.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronkowy, koronkarski, koronny, koronacyjny, koroniasty, koronowy
przysł. koronkowo
Wiktionary
(1.2) 100 øre
(1.3) CZK, Kč, 100 halerzy
(1.4) Sk, Kčs
(1.6) koronka
(1.7) fermata
(1.8) monarchia
(1.9) szachownica
(1.16) chiński wirus, koronawirus, koronka, wirus z Wuhan
Wiktionary
potocznie: epidemia COVID-19 uznawana za wymyśloną; koronaściema
SJP.pl
potocznie:
1. celebryta zarażony koronawirusem;
2. osoba znana głównie z tego, że jest zarażona koronawirusem
SJP.pl
uroczysty akt intronizacji osoby uprawnionej, oraz nadania jej insygniów władzy, oraz nałożenie na skronie ozdobnego nakrycia głowy tj. korony, diademu, mitry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) akt przekazania insygniów królewskich następcy tronu
(1.2) uroczyste przyznanie komuś pierwszeństwa poprzez umieszczenie korony lub diademu na głowie tej osoby
Wiktionary
Koronacja – uroczysty akt, podczas którego wysoki dostojnik kościoła namaszcza obejmującego tron monarchę na króla lub cesarza.
Dawniej koronacja była aktem prawno-państwowego znaczenia, nadawała ona monarsze pełnię praw i władzy i poddani składali hołd wierności i posłuszeństwa po spełnionym akcie koronacyjnym.
Wikipedia
rzecz. koronowanie n., ukoronowanie n., korona ż., koronka ż., koruna ż.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronacyjny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
związany z koronacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koronacją, dotyczący koronowania
Wiktionary
rzecz. koronacja ż., koronowanie n., ukoronowanie n., korona ż., koronka ż., koruna ż.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
Wiktionary
potocznie: okres trwania epidemii koronawirusa SARS-CoV-2
SJP.pl
potocznie: okres zamknięcia szkół z powodu zagrożenia koronawirusem, postrzegany jako ferie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. uczn. przerwa w nauce w związku z epidemią koronawirusa
Wiktionary
potocznie: kryzys wywołany epidemią koronawirusa SARS-CoV-2
SJP.pl
koronalny wyrzut masy - olbrzymi obłok plazmy, jeden z najważniejszych czynników kształtujących pogodę kosmiczną
SJP.pl
spotkanie towarzyskie w czasie epidemii choroby COVID-19, którego uczestnicy narażają się na zakażenie koronawirusem
SJP.pl
ograniczenie z mocą prawną, stosowane wobec jakiejś osoby, instytucji lub państwa w związku z epidemią choroby COVID-19
SJP.pl
metoda badania naczyń wieńcowych serca polegająca na uwidocznieniu ich na obrazie rentgenowskim po wprowadzeniu do ich światła środka kontrastującego; koronografia
SJP.pl
Koronarografia – angiografia tętnic wieńcowych. Badanie polegające na podaniu do tętnic wieńcowych kontrastu, umożliwiającego uwidocznienie ich za pomocą promieniowania rentgenowskiego, stosowane szeroko w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca. Jest podstawowym badaniem służącym do kwalifikacji pacjentów do wszczepiania pomostów omijających oraz do zabiegów PCI. Wiodący wkład w powstaniu metody mieli amerykańscy lekarze F. Mason Sones i Melvin Judkins, oraz niemiecki kardiolog Andreas Grüntzig.
Wikipedia
poszerzanie naczyń wieńcowych, zwężonych w wyniku choroby
SJP.pl
powątpiewanie co do restrykcji i zaleceń związanych z epidemią COVID-19
SJP.pl
osoba powątpiewająca w skuteczność restrykcji i zaleceń związanych z epidemią COVID-19 oraz w istnienie epidemii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba negująca epidemię koronawirusa
Wiktionary
(1.1) Marsz zgromadził koronasceptyków, przedsiębiorców walczących z obostrzeniami, a nawet antyszczepionkowców.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. koronasceptyczka ż.
Wiktionary
(1.1) covidosceptyk, plandemista, antycovidowiec, antymaseczkowiec, covidiota
Wiktionary
monarcha po uroczystym przekazaniu mu insygniów królewskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. monarcha po uroczystej koronacji
Wiktionary
rzecz. koronka ż., korona ż.
Wiktionary
patogen odpowiedzialny za infekcje układu oddechowego, atakujący głównie ssaki i ptaki; koronowirus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mikrobiol. wirus z podrodziny nazwa systematyczna|Coronavirinae|ref=tak. powodujący infekcje układu oddechowego;
(1.2) pot. wirus SARS-CoV-2
Wiktionary
(1.1) Władze Arabii Saudyjskiej podjęły próbę uciszenia wirusologa, który donosił o nowym szczepie koronawirusa wykrytym po raz pierwszy u pacjenta szpitala w Dżuddzie jesienią 2012 roku.
Wiktionary
przym. koronawirusowy
Wiktionary
(1.2) chiński wirus, korona, koronka, wirus z Wuhan
Wiktionary
→ koronawirus; koronowirusowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koronawirusem, dotyczący koronawirusa
Wiktionary
(1.1) Choroba koronawirusowa przenosi się głównie przez kontakt z zarażonymi osobami, które kichają lub kaszlą.
(1.1) USA przygotowują się na „koronawirusowe Pearl Harbor”..
Wiktionary
rzecz. koronawirus mrz./mzw.
Wiktionary
żartobliwie: wykupywanie żywności i środków czystości, związane z ogłoszeniem pandemii choroby COVID-19
SJP.pl
potocznie: choroba zakaźna wywołana przez jedną z odmian koronawirusa
SJP.pl
potocznie: epidemia COVID-19 uznawana za wymyśloną; koronabzdura
SJP.pl
żartobliwie: panika wywołana zagrożeniem koronawirusem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
fabryka produkująca koronki - lekkie, ozdobne materiały z nitek; koronkarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. koronkarstwo.
Wiktionary
rzecz. koronka ż., korona ż.
Wiktionary
koronkarz;
1. mężczyzna zajmujący się wyrobem koronek;
2. dawniej: sprzedawca, handlarz koronek
SJP.pl
zdrobnienie od: koronka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: koronka
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɔ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: korõnečka
Wiktionary
rzecz. korona ż., koroniec m., koronka ż.
Wiktionary
organiczny związek chemiczny, węglowodór aromatyczny
SJP.pl
Koronen – organiczny związek chemiczny, skondensowany, policykliczny węglowodór aromatyczny o wzorze sumarycznym C24H12, zbudowany z 6 pierścieni benzenowych. Tworzy żółte kryształy.
Koronen występuje także w przyrodzie w postaci minerału karpatytu.
Wikipedia
w krajach anglosaskich: biegły sądowy zajmujący się badaniem przyczyn, czasu, okoliczności śmierci osób zmarłych śmiercią nienaturalną; coroner
SJP.pl
Ko
Wikipedia
→ koroner
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do koronera
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący koronera, związany z koronerem
Wiktionary
rzecz. koroner m., coroner mos.
Wiktionary
przestarzale: mieszkanka Korony, rdzennej Polski, w czasie trwania unii Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego
SJP.pl
przestarzale: mieszkaniec Korony, rdzennej Polski, w czasie trwania unii Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. mieszkaniec Korony w Rzeczypospolitej Obojga Narodów
(1.2) ornit. rasy hodowlane gołębia skalnego
(1.3) slang. zawodnik lub kibic klubu sportowego o nazwie, bądź symbolu, związanym z koroną
(1.4) polit. członek lub działacz partii Konfederacja Korony Polskiej
Wiktionary
(1.1) A wyście to, koroniarze, nie podrwili pod Ujściem, a pod Wolborzem, a pod Sulejowem, a w dziesięciu innych miejscach?
(1.2) Mamy tu również rasy ginące, jak koroniarz końcaty (to krakowska rasa, wyhodowana w XVIII wieku) i koroniarz sercaty (kształt piór na grzbiecie przypomina serce - stąd nazwa).
(1.3) Brat Janusza, Andrzej, mieszkający obecnie w Luksemburgu, jeszcze jako " Koroniarz" debiutował w reprezentacji Polski […]
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż.
:: fż. koroniarka ż.
Wiktionary
1. mający kształt korony;
2. opatrzony koroną, czubem, rogami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kształtem przypominający koronę
(1.2) zool. mający koronę z piór, rogów lub sierści
Wiktionary
rzecz. koronka ż., korona ż., Korona ż.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronny
Wiktionary
gołąb z rzędu korońców, zamieszkuje Nową Gwineę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Goura|ref=tak., niebieski gołąb z czubkiem z piór;
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔ̃ɲɛt͡s, AS: korõńec
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż., koroneczka ż.
Wiktionary
(1.1) pióropusznik
Wiktionary
hipotetyczny pierwiastek chemiczny zaproponowany przez Dymitra Mendelejewa w 1902 roku, który miał być cięższy od wszystkich znanych pierwiastków; newtonium
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. ażurowa, lekka tkanina z różnorodnych splotów lnianych, jedwabnych, bawełnianych itp., tworzących desenie, wykonywana maszynowo lub ręcznie, używana na suknie, bieliznę, bluzki itp.; koronki;
2. przenośnie: coś delikatnego, ażurowego;
3. wymienne ostrze wrębiarki udarowej, zakończone zębami;
4. w niektórych grach karcianych: sekwens kart tego samego koloru, złożony co najmniej z asa, króla i damy albo trzech asów, w brydżu - z czterech honorów;
5. modlitwa wzorowana na różańcu;
6. paciorki nanizane na sznurek, przesuwane w palcach przy odmawianiu koronki;
7. trzecia część różańca;
8. proteza o kształcie pochewki z metalu lub porcelany nakładanej na ząb w celu jego wzmocnienia lub uzupełnienia brakującej części; korona;
9. mała korona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. wyrób będący rodzajem ażurowej plecionkaecionki z nici;
(1.2) pot. stomat. stałe uzupełnienie protetyczne odtwarzające znaczny ubytek korony klinicznej zęba
(1.3) przen. coś delikatnego i ażurowego
(1.4) rel. forma modlitwy polegająca na powtarzaniu w określony sposób i określoną liczbę razy różnych modlitw
(1.5) zob. koronka Ziemi.
(1.6) techn. rodzaj świdra wiertniczego
(1.7) karc. sekwens w jednym kolorze
(1.8) zdrobn. od korona, mała korona
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Do wykonania koronki igiełkowej potrzeba półokrągłej poduszki, papieru milimetrowego, kartonu i folii, szydła i igły z białą nicią.
(1.3) (…) na białych atłasach i koronkach leżała papużka nieżywa, z czerwonemi skrzydłami, z szarym czubem nad głową, z garbatym dziobem, żałośnie opadłym na pierś puszystą.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔ̃nka, AS: korõnka
Wiktionary
rzecz. korona ż., Korona ż., koroneczka ż., koronacja ż., koronat m., koroniarz m., koronczarstwo n., koronkarstwo n., koronkarnia ż., koronkarz m., koronkarka ż., koronczarka ż., koronkowość ż., koronarografia ż., koronografia ż., koronograf m., koroniec m., koronowanie n., ukoronowanie n., koronnik m.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronkowy, koronkarski, koronny, koronacyjny, koronarograficzny, koronograficzny, koroniasty
przysł. koronkowo
Wiktionary
(1.2) korona protetyczna
(1.6) koronka wiertnicza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się wyrobem koronek
Wiktionary
rzecz. koronkarstwo n., koronka ż., korona ż.
przym. koronkarski
Wiktionary
fabryka produkująca koronki - lekkie, ozdobne materiały z nitek; koronczarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fabryka produkująca koronki
Wiktionary
rzecz. koronkarstwo n., koronka ż., korona ż.
Wiktionary
dotyczący koronkarstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koronkarstwem albo koronkarzem
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronkarstwo n., koronkarz mos., koronkarka ż., koronka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrabianie koronek
Wiktionary
(1.1) Mieszkanki Koniakowa trudnią się koronkarstwem.
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż., koronkarnia ż., koronkarz mos., koronkarka ż.
przym. koronkarski
Wiktionary
koronczarz;
1. mężczyzna zajmujący się wyrobem koronek;
2. dawniej: sprzedawca, handlarz koronek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna zajmujący się wyrobem koronek
Wiktionary
rzecz. koronkarstwo n., koronka ż., korona ż.
przym. koronkarski
Wiktionary
ażurowa, lekka tkanina z różnorodnych splotów lnianych, jedwabnych, bawełnianych itp., tworzących desenie, wykonywana maszynowo lub ręcznie, używana na suknie, bieliznę, bluzki itp.; koronka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób przypominający koronkę
(1.2) przen. w sposób zaplanowany i przemyślany
Wiktionary
(1.1) Oszronione, kamienne krzyże wyglądały lekko i koronkowo.
(1.2) „Barça” często stosowała atak pozycyjny, ale chwilami grała zbyt koronkowo.
(1.2) Nasza drużyna w tej części meczu grała słabiej niż do przerwy. Mniej dokładnie, wolniej, chwilami zbyt koronkowo.
(1.2) Ozdoby z żelaza, srebra, złota, miedzi w rękach mistrzów zamieniały się w koronkowo wykonane cacuszka.
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż., koronkowość ż., koronkowatość ż.
przym. koronkowy, koronkowaty
Wiktionary
(1.1) ażurowo
(1.2) kunsztownie, misternie
Wiktionary
przymiotnik od: koronka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany z koronki
(1.2) przen. misterny (tak jak koronka)
Wiktionary
(1.1) Miała na sobie wytworny ciemnopopielaty kostium, koronkową bluzkę i czółenka na wysokich obcasach.
(1.1) Kiedy jej przywiózł bluzkę, nic nie mówiłam, ale kiedy się zjawił z tuzinem koronkowych majtek, całkiem przezroczystych, powiedziałam mu parę słów do słuchu, bo jakże może kawaler pannie majtki kupować, i to takie, jakby ich nie było?
Wiktionary
IPA: ˌkɔrɔ̃ŋˈkɔvɨ, AS: korõŋkovy
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż.
przysł. koronkowo
Wiktionary
(1.2) ażurowy, misterny
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny żurawiowatych
SJP.pl
1. decydujący, najważniejszy, główny;
2. o jeleniu: mający koronę - grupę rozgałęzień na szczycie rogów;
3. odnoszący się do Korony, rdzennej Polski, w czasie trwania unii Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego;
4. przynależny królowi, należący do państwa; królewski, rządowy, państwowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) najważniejszy
(1.2) łow. o jeleniu mający koronę
(1.3) hist. polit. związany z Koroną, dotyczący Korony
(1.4) związany z państwem lub królestwem, dotyczący państwa lub królestwa
Wiktionary
(1.1) Prokurator przedstawiła dowody koronne i na sali sądowej zaległa cisza.
(1.2) Rysiu ustrzelił największego koronnego i został wybrany królem łowów.
Wiktionary
rzecz. korona ż., Korona ż., koronka ż.
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronowy, koroniasty
Wiktionary
1. urządzenie do diagnostyki serca;
2. urządzenie pozwalające fotografować Słońce poza okresem całkowitego zaćmienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astr. przyrząd astronomiczny służący do obserwacji korony słonecznej poza momentami całkowitych zaćmień słońca;
Wiktionary
Koronograf – przyrząd astronomiczny służący do obserwacji korony słonecznej. Jest wyposażony w przesłonę odcinającą światło pochodzące z tarczy Słońca. Dzięki koronografowi możliwa jest obserwacja korony słonecznej niezależnie od momentów całkowitych zaćmień Słońca. Może on także służyć do obserwacji komet znajdujących się blisko Słońca.
Wikipedia
IPA: ˌkɔrɔ̃ˈnɔɡraf, AS: korõnograf
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronka ż.
Wiktionary
metoda badania naczyń wieńcowych serca polegająca na uwidocznieniu ich na obrazie rentgenowskim po wprowadzeniu do ich światła środka kontrastującego; koronarografia
SJP.pl
selektywne szlifowanie powierzchni zębowych
SJP.pl
1. dokonać, dokonywać koronacji, przekazać, przekazywać nowemu monarsze władzę i jej insygnia;
2. przenośnie: włożyć, wkładać komuś na głowę symbol zwycięstwa (zwykle koronę), np. w konkursie piękności;
3. koronować się:
a) otrzymać, otrzymywać władzę i jej insygnia;
b) przenośnie: zostać ukoronowanym, być koronowanym jako zwycięzca, np. konkursu piękności
SJP.pl
1. dokonać, dokonywać koronacji, przekazać, przekazywać nowemu monarsze władzę i jej insygnia;
2. przenośnie: włożyć, wkładać komuś na głowę symbol zwycięstwa (zwykle koronę), np. w konkursie piękności;
3. koronować się:
a) otrzymać, otrzymywać władzę i jej insygnia;
b) przenośnie: zostać ukoronowanym, być koronowanym jako zwycięzca, np. konkursu piękności
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukoronować)
(1.1) polit. przekazywać uroczyście najwyższą władzę poprzez nakładanie korony na głowę przyszłego panującego
(1.2) pot. wkładać komuś diadem, koronę albo wieniec na znak jego zwycięstwa
(1.3) przen. stanowić górną część czegoś
czasownik zwrotny niedokonany koronować się (dk. ukoronować się)
(2.1) stawać się władcą poprzez akt koronacji
(2.2) zostać wyróżnionym lub wyróżniać się
Wiktionary
(1.1) – Pani, tym wieńcem, uwitym z liści rośliny, której nazwa twemu imieniu odpowiada, koronuje cię na królowę naszego grona. Jako władczyni, nakazuj wszystko, co za pożyteczne dla uciechy i rozkoszy naszego towarzystwa uznasz.
Wiktionary
czas. ukoronować
rzecz. korona ż., koronacja ż., koronka ż., koruna ż., koronowanie n.
przym. koronny, koronacyjny, koroniasty
Wiktionary
(1.3) wieńczyć
Wiktionary
mieszkaniec Koronowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koronowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzadko: patogen odpowiedzialny za infekcje układu oddechowego, atakujący głównie ssaki i ptaki; koronawirus
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Koronowo (niem. "Krone an der Brahe") – miasto w północnej Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Koronowo.
Wikipedia
IPA: ˌkɔrɔ̃ˈnɔvɔ, AS: korõnovo
Wiktionary
przymiotnik od: Koronowo
SJP.pl
żartobliwie: kwarantanna z powodu epidemii koronawirusa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Ukrainie, lewy dopływ Dniestru;
Wiktionary
Koropiec (ukr. Коропець, "Koropeć") – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego. Siedziba hromady Koropiec.
Wikipedia
w starożytnej Grecji: artysta zajmujący się modelowaniem w glinie drobnych rzeźb figuralnych
SJP.pl
w starożytnej Grecji: modelowanie w glinie drobnych rzeźb figuralnych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
dawna stolica Palau
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Palau
Wiktionary
Nie mylić z: Kobroor.
Koror (palau "Oreor") – wyspa i zarazem jedna z jednostek administracyjnych Republiki Palau. Koror to też największe miasto, dawna stolica Palau, w którym zamieszkuje blisko połowa ludności tego wyspiarskiego kraju. Według danych szacunkowych na rok 2009 liczy 9587 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˈkɔrɔr, AS: koror
Wiktionary
rzecz. kororczyk mos., kororka ż.
przym. kororski
Wiktionary
mieszkaniec Kororu (stolicy Palau)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kororu
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔrt͡ʃɨk, AS: kororčyk
Wiktionary
rzecz. Koror m.
:: fż. kororka ż.
przym. kororski
Wiktionary
mieszkanka Kororu (stolicy Palau)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kororu
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔrka, AS: kororka
Wiktionary
rzecz. Koror mrz.
:: fm. kororczyk mos.
przym. kororski
Wiktionary
przymiotnik od: Koror (dawna stolica Palau, obecnie: Ngerulmud)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do miasta Koror (w Republice Palau)
Wiktionary
IPA: kɔˈrɔrsʲci, AS: kororsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Koror mrz., kororczyk mos., kororka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Ukrainie, siedziba rejonu korosteńskim, w obwodzie żytomierskim;
Wiktionary
Korosteń ( Коростень) – miasto na Ukrainie, w obwodzie żytomierskim, nad rzeką Uż, dopływem Prypeci, siedziba administracyjna rejonu korosteńskiego. W 2025 roku liczyło 56 tys. mieszkańców. Węzeł kolejowy, ze stacją Korosteń, ośrodek przemysłu maszynowego, porcelanowego, drzewnego, chemii gospodarczej, lekkiego i spożywczego. W pobliżu miasta znajdują się kamieniołomy granitu.
Wikipedia
IPA: kɔˈrɔs.tɛɲ
Wiktionary
przym. korosteński
Wiktionary
chrząszcz żyjący w chodnikach korników
SJP.pl
Korosz ("Corticeus") – rodzaj chrząszczy z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Diaperinae.
Wikipedia
Zobacz też: Koroszczyn w innych znaczeniach tej nazwy.
Koroszczyn – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Terespol. Leży nad rzeką Czapelką, dopływem Krzny.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
człowiek zatrudniony przy ręcznym usuwaniu kory z drzew i krzewów
SJP.pl
maszyna do oddzielania kory od drewna; korowarka
SJP.pl
weselny lub świąteczny placek z mąki pszennej, wypiekany w Rosji i na Ukrainie
SJP.pl
Korowaj ( коровай, каравай) – rodzaj kołacza, tradycyjnego, obrzędowego pieczywa pszennego lub żytniego, najczęściej weselnego. Jest to duży bochen chleba lub specjalny placek ozdobiony dekoracjami z ciasta (zajączki, ptaszki), jagód lub kwiatów. Dekorowany był również formami w kształcie rozet, kwiatów albo słońca i księżyca. Tradycyjnie przygotowywany jest w Polsce, Białorusi, Bułgari, Ukrainie, oraz Rosji.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dział tartaku, gdzie odbywa się korowanie drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|korować.
Wiktionary
Korowanie – czynność polegająca na usuwaniu z powierzchni drewna okrągłego kory lub kory z łykiem.
Wikipedia
czas. korować ndk.
Wiktionary
maszyna do oddzielania kory od drewna; korowaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. leśn. maszyna służąca do usuwania kory z drewna;
(1.2) pot. techn. urządzenie do obróbki izolacji przewodów i kabli
Wiktionary
Korowarka – mechaniczne urządzenie, pierwotnie do oddzielania kory od drewna okrągłego, a obecnie także do obróbki izolacji przewodów i kabli elektrycznych, oparte albo na zasadzie tarcia (korowarki łańcuchowe lub hydrauliczne), albo na zasadzie skrawania (korowarki tarczowe lub nożowe).
Wikipedia
(1.1) Im kora jest grubsza i twardsza tym bardziej opłacalne staje się stosowanie korowarek.
Wiktionary
rzecz. kora ż.
czas. korować ndk.
przym. korowy
Wiktionary
(1.2) odizolowywacz, skórowarka
Wiktionary
przypominający wyglądem korę drzewa
SJP.pl
1. usuwać korę okrywającą pień i gałęzie drzewa; okorowywać;
2. korować się - o drewnie: być korowanym, ulegać korowaniu
SJP.pl
czasownik
(1.1) leśn. usuwać korę z drzew
Wiktionary
(1.1) Zaatakowane przez kornika drukarza drzewa trzeba wyrabiać i korować.
Wiktionary
rzecz. korowanie n., korowacz m., korowalnia ż., korownik m., korowarka ż.
Wiktionary
członek KOR-u (Komitetu Obrony Robotników); KOR-owiec
SJP.pl
zewnętrzna, martwa tkanka znajdująca się na powierzchni starszych łodyg roślin i korzeni; martwica korkowa
SJP.pl
urządzenie do korowania wikliny
SJP.pl
o cechach korownicowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
Korownicowate ("Phanerochaetaceae" Jülich) – rodzina grzybów należąca do rzędu żagwiowców ("Polyporales").
Wikipedia
o cechach korownicowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
narzędzie do ręcznego korowania drewna
SJP.pl
przymiotnik od: korowód
SJP.pl
potocznie: uciążliwe zabiegi; ceregiele, starania, kłopoty, trudności
SJP.pl
→ kora
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do kory, mający związek z korą
Wiktionary
rzecz. kora ż., kornik mzw., korowarka ż.
czas. okorować dk., okorowywać ndk.
przym. podkorowy
Wiktionary
gromada ludzi posuwających się jeden za drugim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tańczący ludzie posuwający się jeden za drugim, często w rytmie tanecznym, czasem trzymający się za ręce
(1.2) w gimnastyce szkolnej: połączenie ćwiczeń rzędowych i wolnych ze śpiewem i muzyką
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈrɔvut, AS: korovut
Wiktionary
rzecz. korowody nmos.
przym. korowodowy
Wiktionary
podrodzina owadów z rodziny garbatkowatych
SJP.pl
Korowódkowate (Thaumetopoeinae) – podrodzina owadów rodziny garbatkowatych (Notodontidae), w obrębie rzędu motyli, do niedawna traktowana jako samodzielna rodzina Thaumetopoeidae.
Wikipedia
o cechach korowódkowatych (podrodzina owadów)
SJP.pl
niszczenie metali lub ich stopów pod wpływem tlenu znajdującego się w powietrzu, czynników atmosferycznych oraz niektórych związków chemicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proces niszczenia metalu lub innego materiału na skutek kontaktu z otoczeniem;
(1.2) pot. mot. techn. miejsce objęte korozją (1.1)
(1.3) książk. stopniowe tracenie walorów
Wiktionary
Korozja ( corrosio – zżeranie) – proces stopniowego niszczenia materiałów, zachodzący między ich powierzchnią i otaczającym środowiskiem. Zależnie od rodzaju materiału dominujące procesy mają charakter reakcji chemicznych, procesów elektrochemicznych, mikrobiologicznych lub fizycznych (np. topnienie i inne przemiany fazowe, uszkodzenia przez promieniowanie).
Wikipedia
(1.1) Cienka powłoka cyny na blaszanych puszkach z żywnością zapobiega korozji.
(1.1) Kadłuby statków zabezpiecza się przed korozją przy pomocy anod cynkowych.
Wiktionary
rzecz. korodowanie n., skorodowanie n.
czas. korodować ndk., skorodować dk.
przym. korozyjny, skorodowany
Wiktionary
(1.2) rdza; daw. nagryzanie
Wiktionary
podatność na uleganie korozji
SJP.pl
przymiotnik od: korozja
SJP.pl
rodzaj ptaków z rzędu wróblowych
SJP.pl
1. moneta z czasów jagiellońskich; półgroszek;
2. wymarły gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych
SJP.pl
Korończyk ("Microgoura meeki") – wymarły gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Był dużym gołębiem rozmiarów kurczaka, z charakterystycznym pióropuszem na głowie. Zamieszkiwał lasy tropikalne Wysp Salomona. Wyginął na skutek drapieżnictwa zdziczałych psów i kotów.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
operacyjne usunięcie trzonu kręgu
SJP.pl
potocznie: korporacja (firma)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. korporacja
Wiktionary
Korpo (ang. "Mayhem") – amerykański film fabularny z 2017 roku w reżyserii Joego Lyncha, wyprodukowany przez wytwórnię RLJE Films.
Premiera filmu odbyła się 10 listopada 2017 w Stanach Zjednoczonych. Dziesięć miesięcy później, 28 września 2018, obraz trafił do kin na terenie Polski.
Wikipedia
(1.1) Wstydzę się, bo pracuję w korpo.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrpɔ, AS: korpo
Wiktionary
lekceważąco: sztuczny, nadęty język używany w korporacjach; korpomowa, korposlang, korponowomowa
SJP.pl
pogardliwie: pracownik korporacji; korpoludek, korposzczur, korposzczurek
SJP.pl
pogardliwie: osoba pracująca w korporacji; korpolud, korposzczur, korposzczurek
SJP.pl
potocznie: charakterystyczny język używany w korporacjach; korponowomowa, korposlang
SJP.pl
Korpomowa, polszczyzna korporacyjna, nowomowa korporacyjna, korpolekt, korpopolszczyzna – odmiana języka polskiego używana w dużych przedsiębiorstwach, zwłaszcza międzynarodowych, która charakteryzuje się dużymi wpływami języka angielskiego, obecnością kolokwializmów i specjalistycznych terminów branżowych, a także zawiera pewne specyficzne cechy wynikające z dążenia do realizacji celów biznesowych.
Wikipedia
specjalistyczny język korporacyjny; korpomowa, korposlang
SJP.pl
osoba pracująca w korporacji
SJP.pl
zrzeszenie osób mające na celu realizację określonych zadań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duża firma
(1.2) bractwo studenckie
Wiktionary
Korporacja – zrzeszenie osób posiadające osobowość prawną, którego celem jest realizacja określonych wspólnych zadań.
Wikipedia
IPA: ˌkɔrpɔˈrat͡sʲja, AS: korporacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. korporant m., korporacjonizm m.
przym. korporacyjny, wewnątrzkorporacyjny, korporancki
Wiktionary
(1.2) bractwo, korporacja akademicka, stowarzyszenie studentów
Wiktionary
ideologia, według której człowiek realizuje się poprzez pracę i głosząca, że podstawą państwa powinny być korporacje zawodowe pracowników i pracodawców różnych branż
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest korporacyjne; cecha tych, którzy są korporacyjni
Wiktionary
przym. korporacyjny, korporancki
przysł. korporacyjnie
Wiktionary
związany z korporacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący korporacji
Wiktionary
rzecz. korporacja ż., korporacjonizm mrz., korporant mos., korporacyjność ż.
przym. korporancki
przysł. korporacyjnie
Wiktionary
odnoszący się do ciała; cielesny
SJP.pl
odnoszący się do korporanta lub korporacji, właściwy korporantom
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korporantem, dotyczący korporanta
Wiktionary
rzecz. korporant mos., korporacja ż., korporacjonizm mrz., korporacyjność ż.
przym. korporacyjny
przysł. korporacyjnie
Wiktionary
członek korporacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekon. członek korporacji (jako spółki)
(1.2) praw. członek korporacji (jako stowarzyszenia)
Wiktionary
Korporant – członek korporacji (stowarzyszenia), zwykle korporacji akademickiej.
Członkostwo w korporacjach akademickich.
Członkostwo w korporacjach akademickich nie wygasa wraz z ukończeniem studiów, lecz trwa aż do śmierci. Czasami w korporacjach występuje zasada, że student należący do niej, zmieniając uniwersytet, nie ma prawa wstąpić do kolejnej, lokalnej korporacji, czyli jednorazowo może należeć tylko do jednego stowarzyszenia. Nie dotyczy to statusu tzw. filistra "honoris causa".
Wikipedia
IPA: kɔrˈpɔrãnt, AS: korporãnt
Wiktionary
rzecz. korporacja ż.
przym. korporacyjny, korporancki
Wiktionary
forma organizacji społecznej, w której o najważniejszych sprawach decydują grupy korporacyjne
SJP.pl
w liturgii katolickiej: biała chusta podkładana pod naczynia liturgiczne w czasie mszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. obrus rozkładany na ołtarzu pod naczynia mszalne podczas liturgii eucharystii oraz używany w innych miejscach podczas mszy;
Wiktionary
Korporał ( corporale) – w liturgii Kościołów zachodnich obrus rozkładany na ołtarzu podczas liturgii eucharystii (części mszy) i w niektórych innych okolicznościach; element bielizny kielichowej. W najczęściej używanej formie ma kształt kwadratu o wymiarach 50×50 cm.
Wikipedia
(1.1) (…) średniowieczni autorzy podkreślali analogię między złożeniem w żłobie Chrystusa, dzieciątka zawiniętego w pieluszki, zawiniętego w całun ciała Chrystusa w grobie oraz składaniem na ołtarzu hostii w korporale.
Wiktionary
specjalistyczny język korporacyjny; korponowomowa, korpomowa
SJP.pl
pogardliwie: pracownik korporacji; korpolud, korpoludek, korposzczurek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) slang. pejor. pracownik korporacji, uczestnik wyścigu szczurów
Wiktionary
(1.1) Na własne życzenie został korposzczurem, tyle że nie wyrobił na zakrętach w kołowrotku.
(1.1) Jego starszy nieco brat (korposzczur) dodał, że tak jak kiedyś "na fajka" urywało się u niego w robo zaledwie kilku uzależnionych, tak teraz co chwila znikają niemal wszyscy (…).
Wiktionary
(1.1) korpoludek
Wiktionary
pogardliwie: osoba pracująca w korporacji; korpolud, korpoludek, korposzczur
SJP.pl
1. życie zawodowe w korporacji;
2. ogół zatrudnionych w korporacji
SJP.pl
cecha kogoś, kto ma nadwagę, jest otyły, gruby; tusza, otyłość, pulchność, korpulentność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. poważna nadwaga będąca wynikiem nadmiernego nagromadzenia tłuszczu w organizmie
Wiktionary
(1.1) Korpulencja nie przeszkadzała jej w aktywnym krzątaniu się po kuchni.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrpuˈlɛ̃nt͡sʲja, AS: korpulẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. korpulentność ż.
przym. korpulentny
przysł. korpulentnie
Wiktionary
(1.1) otyłość, tusza
Wiktionary
przysłówek
(1.1) rzad. w sposób otyły
Wiktionary
(1.1) Niezwykle korpulentnie wyglądający bachor uśmiechał się zawadiacko.
Wiktionary
rzecz. korpulencja ż., korpulentność ż.
przym. korpulentny
Wiktionary
(1.1) grubo, otyle, tłusto
Wiktionary
cecha kogoś, kto ma nadwagę, jest otyły, gruby; tusza, otyłość, pulchność, korpulencja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest korpulentne
Wiktionary
(1.1) Ciało o niezwykłej korpulentności spoczywało na stole sekcyjnym.
Wiktionary
rzecz. korpulencja ż.
przym. korpulentny
przysł. korpulentnie
Wiktionary
charakteryzujący się nadmierną tuszą, mający nadwagę; tęgi, otyły, pulchny, puszysty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) o człowieku: odznaczający się nadwagą, o tęgiej budowie ciała
Wiktionary
(1.1) Korpulentni panowie muszą czasem zamawiać indywidualnie skrojone garnitury u krawców.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrpuˈlɛ̃ntnɨ, AS: korpulẽntny
Wiktionary
rzecz. korpulencja ż., korpulentność ż.
przysł. korpulentnie
Wiktionary
(1.1) gruby, tęgi, tęgawy, zażywny
Wiktionary
1. ciało człowieka lub zwierzęcia (oprócz głowy i kończyn); tułów;
2. główna część budowli;
3. główna część maszyny, urządzenia, przyrządu itp.;
4. wojskowa jednostka taktyczna składająca się z kilku brygad lub dywizji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. tułów człowieka lub zwierzęcia
(1.2) techn. główna część maszyny lub urządzenia;
(1.3) wojsk. jednostka wojskowa utworzona tymczasowo w celach administracyjnych, szkoleniowych lub taktycznych;
(1.4) archit. główna część budowli;
(1.5) jęz. zbiór tekstów będący podstawą badań językoznawczych;
(1.6) bot. komórki okalające komórki inicjalne w części centralnej merystemu wierzchołowego pędu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gruba zimowa kurtka ochroni korpus, szyję i ręce.
(1.3) Szeregi korpusu wzmocnili weterani walk w Normandii.
(1.5) Korpus języka polskiego liczy kilkadziesiąt milionów słów.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrpus, AS: korpus
Wiktionary
rzecz. korpusówka ż., korpusik mrz.
przym. korpusowy, korpuśny
Wiktionary
zdrobnienie od: korpus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od korpus
Wiktionary
(1.1) To nie korpus, lecz tylko mały korpusik.
Wiktionary
rzecz. korpus m.
Wiktionary
cecha czegoś składającego się z korpuskuł, cząsteczek, np. korpuskularność światła - własności światła wynikające z jego fotonowej budowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest korpuskularne; cecha tych, którzy są korpuskularni
Wiktionary
przym. korpuskularny
przysł. korpuskularnie
Wiktionary
1. przymiotnik od: korpuskuła;
2. promieniowanie korpuskularne - promieniowanie składające się z cząstek materialnych
SJP.pl
w fizyce: cząsteczka
SJP.pl
przymiotnik od: korpus
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korpusem, dotyczący korpusu
Wiktionary
rzecz. korpus mrz., korpusówka ż.
przym. korpuśny
Wiktionary
(1.1) wojsk. przest. korpuśny
Wiktionary
potocznie: oznaka korpusu osobowego w służbach mundurowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. wojsk. metalowa oznaka korpusu (specjalności) sił zbrojnych, noszona na mundurze;
Wiktionary
„K
Wikipedia
(1.1) Współczesna korpusówka podhalańczyków ma formę kwiatu szarotki.
Wiktionary
rzecz. korpus mrz.
przym. korpusowy
Wiktionary
dawniej: korpusowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. wojsk. związany z korpusem wojskowym, dotyczący korpusu wojskowego
Wiktionary
rzecz. korpus mrz.
przym. korpusowy
Wiktionary
(1.1) korpusowy
Wiktionary
corral;
1. zagroda dla bydła w Ameryce Południowej i Północnej;
2. dawny teatr hiszpański wystawiający swe sztuki na dziedzińcach, podwórkach; także podwórko lub dziedziniec służące jako scena dla tego teatru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zootechn. rodzaj zagrody dla bydła w Ameryce
Wiktionary
Korral – ogrodzenie z kolczastych i ciernistych gałęzi dla pomieszczenia bydła i jego ochrony przed drapieżnikami, stosowane przez pasterzy w Ameryce. Analogiczne ogrodzenie w Afryce nosi nazwę zeriba lub boma.
Wikipedia
walka człowieka z bykiem prowadzona na arenie; corrida
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. widowisko polegające na walce toreadorów z bykiem, popularne przede wszystkim w Hiszpanii;
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „walka byków”. Zobacz też: Walka byków (obraz Édouarda Maneta).
Korrida ( corrida de toros od correr – „biegać” oraz toro – „byk”) – tradycyjna walka z bykiem, widowisko popularne w Hiszpanii, według niektórych zwyczaj sprowadzony na Półwysep Iberyjski przez Arabów; inne wersje mówią o Kartagińczykach lub Rzymianach. Kiedyś zwyczaj popularny wśród arystokracji, w walkach brali udział nawet królowie (np. Filip IV).
Wikipedia
(1.1) Parlament Katalonii zaaprobował w środę zakaz korridy w tym autonomicznym regionie w północno-wschodniej Hiszpanii.
Wiktionary
IPA: kɔrˈrʲida, AS: korrʹida
Wiktionary
widowisko urządzane u ludów australijskich z okazji udanych łowów
SJP.pl
drapieżne zwierzę podobne do lisa, o rudym ubarwieniu, żyjące na stepach i na pustyniach Eurazji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Vulpes corsac|ref=tak., gatunek drapieżnego ssaka z rodzaju lis, występujący na stepach i półpustyniach Azji Środkowo-Wschodniej;
(1.2) zool. zwierzę z gatunku korsak (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) lis stepowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zajęcie korsarza, kapra; rozbójnictwo morskie;
2. rodzaj dużej petardy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. mar. uprawianie zbójnictwa morskiego
Wiktionary
rzecz. korsarstwo n., korsarz m.
przym. korsarski
przysł. korsarsko
Wiktionary
(1.1) korsarstwo
Wiktionary
damskie spodnie sięgające do połowy łydki, noszone zwykle podczas aerobiku i na siłowni
SJP.pl
→ korsarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korsarzami, korsarstwem, dotyczący korsarzy
Wiktionary
rzecz. korsarz mos., korsarstwo n., korsarka ż.
przysł. korsarsko
Wiktionary
(1.1) piracki, kaperski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) na sposób korsarski, po korsarsku
Wiktionary
(1.1) Od strony wysp nadpłynął korsarsko wyglądający statek.
Wiktionary
rzecz. korsarka ż., korsarstwo n., korsarz m.
przym. korsarski
Wiktionary
1. rozbój uprawiany przez piratów, korsarzy; piractwo, rozbójnictwo morskie;
2. ogół korsarzy, piratów;
3. wynajmowanie przez państwo prywatnej jednostki pływającej z załogą i upoważnianie jej dowódcy do prowadzenia działań wojennych; kaperstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. mar. uprawianie zbójnictwa morskiego
Wiktionary
(1.1) Algier stał się ośrodkiem korsarstwa i rabunku.
Wiktionary
rzecz. korsarka ż., korsarz m.
przym. korsarski
przysł. korsarsko
Wiktionary
(1.1) korsarka
Wiktionary
kaper;
1. rozbójnik morski, pirat;
2. uzbrojony, prywatny statek handlowy, upoważniony do walki ze statkami wrogiego państwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. żegl. pirat na usługach państwa;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) hist. żegl. korsarski okręt
(2.2) żegl. sport. rodzaj jachtu żaglowego;
Wiktionary
Korsarz (kaper) – armator, kapitan lub członek załogi uzbrojonego prywatnego statku, prowadzącego działania wojenne w imieniu władcy na podstawie wystawionego przez niego listu kaperskiego. W przeciwieństwie do marynarzy floty wojennej, korsarze nie pobierali żołdu a utrzymywali się ze zdobytych na przeciwniku łupów.
Wikipedia
(1.1) Widziałem ostatnio film dokumentalny o korsarzach.
Wiktionary
rzecz. korsarstwo n.
:: fż. korsarka
przym. korsarski
przysł. korsarsko
Wiktionary
(1.1) kaper
Wiktionary
ozdoba stroju damskiego w formie małego bukietu
SJP.pl
Korsaż (z ang. corsage) – mały ozdobny bukiet z kwiatów umieszczany na nadgarstku, w okolicach dekoltu sukni ślubnej bądź też wpięty we włosy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. wojsk. biała broń drzewcowa, o potrójnym ostrzu, z najdłuższym prostym grotem środkowym i dwoma bocznymi, półokrągło wygiętymi ku dołowi;
Wiktionary
Korseka (z fr. "corsèque"; wł. "corsesca") – rodzaj pochodzącej z Korsyki broni drzewcowej o trójdzielnym żeleźcu z długim, iglastym grotem środkowym oraz dwoma bocznymi, wygiętymi półokrągło ku dołowi, szerokimi oraz lekko spłaszczonymi kolcami o wachlarzowatym kształcie.
Wikipedia
o cechach korsjowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Korsjowate ("Corsiaceae") – rodzina roślin jednoliściennych. Bezzieleniowe myko-heterotrofy występujące w runie wilgotnych lasów. Należą tu 3 rodzaje z 30 gatunkami. Jedyny gatunek z rodzaju "Arachnitis" rośnie w Andach boliwijskich i w Chile oraz na Falklandach, rodzaj "Corsia" rośnie w północnej Australii i na okolicznych wyspach, rodzaj "Corsiopsis" znany jest tylko z południowych Chin.
Wikipedia
o cechach korsjowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
reprezentacyjna aleja, miejsce przejażdżek i spacerów; corso
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) urb. szeroka ulica miejska
(1.2) pochód z ukwieconymi pojazdami
Wiktionary
Korso – tygodnik regionalny o charakterze informacyjnym i publicystycznym, wydawany w Mielcu od 1991 roku, Kolbuszowej (Korso Kolbuszowskie) od 2007 roku, Sanoku (Korso Gazeta Sanocka) od 2014 roku, a dawniej również w Busko-Zdroju (Korso Buskie) od 2010 do 2011 roku. Porusza tematy dotyczące Mielca i okalającego go powiatu, to samo tyczy się Korso Kolbuszowskiego i Korso Gazety Sanockiej. Drukowany jest w nakładzie ok. 8500 egzemplarzy.
Wikipedia
wyspa na Morzu Śródziemnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa na Morzu Śródziemnym, część Francji;
(1.2) geogr. adm. zbiorowość terytorialna, a de facto region administracyjny Francji obejmujący wyspę Korsykę (1.1)
Wiktionary
Korsyka ( Corse,; Corsica) – wyspa na Morzu Śródziemnym, należąca do Francji, położona na południowy wschód od kontynentalnej części tego kraju, na zachód od Półwyspu Apenińskiego (Włochy). Cieśnina Świętego Bonifacego oddziela ją od położonej na południu włoskiej Sardynii. Wyspa ma powierzchnię 8680 km², co czyni ją czwartą pod względem wielkości na Morzu Śródziemnym, a największą we Francji metropolitalnej. Liczba mieszkańców w 2023 roku wynosiła 351 255.
Wikipedia
(1.1) Postanowiliśmy spędzić kilka dni na Korsyce.
Wiktionary
IPA: kɔrˈsɨka, AS: korsyka
Wiktionary
rzecz. korsykański mrz., Korsykanin mos., Korsykańczyk mos., Korsykanka ż.
przym. korsykański
Wiktionary
mieszkaniec Korsyki; Korsykańczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Korsyki
Wiktionary
rzecz. Korsyka ż.
:: fż. Korsykanka ż.
przym. korsykański
Wiktionary
mieszkanka Korsyki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Korsyki
Wiktionary
rzecz. Korsyka ż., Korsykańczyk mos.
:: fm. Korsykanin mos.
przym. korsykański
Wiktionary
mieszkaniec Korsyki; Korsykanin
SJP.pl
przymiotnik od: Korsyka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Korsyki, związany lub wywodzący się z Korsyki
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język używany na Korsyce;
Wiktionary
(1.1) Odkryjcie najpiękniejsze korsykańskie plażaaże.
(2.1) Większość mieszkańców Korsyki posługuje się korsykańskim.
Wiktionary
IPA: ˌkɔrsɨˈkãj̃sʲci, AS: korsykãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Korsyka ż., Korsykanin mos., Korsykanka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem korsykańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem korsykańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku korsykańskim
Wiktionary
IPA: ˌkɔrsɨˈkãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: korsykãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
mieszkaniec Korsz (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Korsz
Wiktionary
(1.1) Korszanie pomimo upału oraz szalejącej w okolicy burzy z chęcią przybyli do amfiteatru, by świętować wspólnie 50-lecie nadania praw miejskich swojemu miastu.
Wiktionary
rzecz. Korsze nmos.
:: fż. korszanka ż.
przym. korszeński, korszyński
Wiktionary
(1.1) pot. Korszynianin, Korszyniak
Wiktionary
mieszkanka Korsz (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Korsz
Wiktionary
(1.1) Korszanki zajęły drugie miejsce w turnieju tańca nowoczesnego.
Wiktionary
rzecz. Korsze nmos.
:: fm. korszanin m.
przym. korszeński, korszyński
Wiktionary
(1.1) pot. Korszynianka, Korszyniaczka
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim;
Wiktionary
}|-
Korsze (dawniej "Korszyn", Korschen) – miasto w Polsce, w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Korsze.
Pod względem historycznym Korsze leżą w Prusach Dolnych, na obszarze dawnej Barcji, a także na Mazurach.
Wikipedia
(1.1) W półfinale orzyszanki zostały pokonane przez piłkarki z Korsz.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrʃɛ, AS: korše
Wiktionary
rzecz. Korszyn m., korszynianin m., korszynianka ż., korszanin m., korszanka ż.
przym. korszeński, korszyński
Wiktionary
(1.1) hist. Korszyn
Wiktionary
przymiotnik od: Korsze
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Korszami, dotyczący Korsz
Wiktionary
rzecz. Korsze nmos., Korszyn m., korszanin m., korszanka ż., korszynianin m., korszynianka ż.
przym. korszyński
Wiktionary
(1.1) pot. korszyński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) pot. związany z Korszami
Wiktionary
rzecz. Korsze nmos., Korszyn m., korszynianin m., korszynianka ż., korszanin m., korszanka ż.
przym. korszeński
Wiktionary
(1.1) korszeński
Wiktionary
1. plac do gry w tenisa;
2. ciężka tkanina wełniana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. miejsce do gry w tenisa, badmintona, squasha itp.;
(1.2) włók. rodzaj tkaniny wełnianej;
(1.3) gw-pl|Bukowina. namiot
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔrt, AS: kort
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. korcik mrz.
przym. kortowy
Wiktionary
(1.3) pałatka, szatra
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina z rodziny traw (Cortaderia selloana), występująca w Brazylii i Argentynie; gynerium, trawa pampasowa, okolcz srebrzysty
SJP.pl
Ko
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
stal kortenowska - stal o podwyższonej odporności na warunki atmosferyczne; corten
SJP.pl
kortezanin;
1. dawniej: duchowny posiadający beneficjum w kraju, a mieszkający w Rzymie;
2. dawniej: człowiek schlebiający swoim mocodawcom; dworzanin; dworak; pochlebca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. dworzanin
Wiktionary
IPA: kɔrˈtɛzãn, AS: kortezãn
Wiktionary
kortezan;
1. dawniej: duchowny posiadający beneficjum w kraju, a mieszkający w Rzymie;
2. dawniej: człowiek schlebiający swoim mocodawcom; dworzanin; dworak; pochlebca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. nierządnica
Wiktionary
IPA: ˌkɔrtɛˈzãŋka, AS: kortezãŋka
Wiktionary
(1.1) kurtyzanka
Wiktionary
średniowieczne przedstawicielstwo stanowe w Portugalii i państwach hiszpańskich
SJP.pl
Ko
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny arekowatych (palm)
SJP.pl
Ko
Wikipedia
cortland; rzadko:
1. zimowa odmiana jabłoni;
2. owoc tej jabłoni
SJP.pl
steroidowy hormon kory nadnerczy; kortyzon
SJP.pl
fabryka włókiennicza produkująca kort
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. przymiotnik od: Kortowo (osiedle w Olsztynie);
2. ser kortowski - wytwarzany w Polsce gatunek twardego sera podpuszczkowego
SJP.pl
przymiotnik od: kort
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kortem, dotyczący kortu
Wiktionary
rzecz. kort m.
Wiktionary
kortusa górska - gatunek rośliny z rodziny pierwiosnkowatych; zarzyczka górska
SJP.pl
hormon produkowany przez korę nadnerczy, regulujący przemiany białek, węglowodanów i tłuszczów; kortykosteryd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. farm. hormon steroidowy wytwarzany przez korę nadnerczy lub otrzymywany syntetycznie;
Wiktionary
(1.1) kortykosteryd, glikokortykoid, glikokortykosteroid, glikokortykosteryd
Wiktionary
hormon sterydowy wydzielany przez korę nadnerczy, biorący udział w wytwarzaniu glukozy
SJP.pl
Kortykosteron – organiczny związek chemiczny, glikokortykoidowy hormon sterydowy (21-węglowy) wydzielany przez korę nadnerczy, wydzielany pod wpływem adrenokortykotropiny. Ma zbliżone działanie do kortyzolu. Wpływa stymulująco na proces glukoneogenezy.
Wikipedia
hormon produkowany przez korę nadnerczy, regulujący przemiany białek, węglowodanów i tłuszczów; kortykosteroid
SJP.pl
w medycynie: stosowanie syntetycznych hormonów kory nadnerczy w celach leczniczych
SJP.pl
zabieg chirurgiczny wspomagający leczenie ortodontyczne u dorosłych pacjentów
SJP.pl
hormon wytwarzany przez przedni płat przysadki; adrenokortykotropina; ACTH
SJP.pl
wyciąg z kory nadnercza stosowany w lecznictwie
SJP.pl
hormon steroidowy wytwarzany przez korę nadnerczy; hydrokortyzon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. hormon należący do kortykosteroidów;
Wiktionary
Kortyzol, hydrokortyzon ( cortex = „kora”, „łupina”, „skórka”) – organiczny związek chemiczny, naturalny hormon steroidowy wytwarzany przez warstwę pasmowatą kory nadnerczy, główny przedstawiciel glikokortykosteroidów. Wywiera szeroki wpływ na metabolizm, bywa nazywany "hormonem stresu" na równi z adrenaliną. Powstaje z 11-β-deoksykortyzolu przy udziale 11β-hydroksylazy w warstwie pasmowatej kory.
Wikipedia
(1.1) Listę głównych osiągnięć farmakologicznych ostatniego sześćdziesięciolecia otwiera odkrycie penicyliny, znajdują się też na niej takie leki jak kortyzol (działanie przeciwuczuleniowe i przeciwzapalne), cefalosporyna (otworzyła drogę przeszczepom) [...]
Wiktionary
przym. kortyzolowy
Wiktionary
→ kortyzol
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biochem. dotyczący kortyzolu
Wiktionary
(1.1) Za mobilizację organizmu w stanie wzmożonego wysiłku odpowiada hormon stresu – kortyzol (…). Pomaga on nam radzić sobie z długoterminowym napięciem, łapać twórczy wiatr w skrzydła i wydajnie pracować nawet po 12-14 godzin na dobę. Jest to pierwsza faza kortyzolowa.
Wiktionary
rzecz. kortyzol m.
Wiktionary
hormon wytwarzany przez korę nadnerczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. hormon kory nadnercza z grupy steroidów, nieaktywny biologicznie;
Wiktionary
Kortyzon – organiczny związek chemiczny zaliczany do steroidów, hormon kory nadnerczy. Wpływa na metabolizm węglowodanów i białek. Ma działanie przeciwzapalne. Jest uznawany przez DFB (komisję antydopingową) za zabroniony środek dopingujący. Stosuje się go również przy zatruciach cyjankiem potasu lub cyjanowodorem.
Wikipedia
(1.1) Czy przeciwzapalne działanie kortyzonu bywa wykorzystywane w praktyce klinicznej?
Wiktionary
przym. kortyzonowy
Wiktionary
(1.1) (8S,9S,10R,13S,14S,17R)-17-hydroksy-17-(2-hydroksyacetylo)-10,13-dimetylo-1,2,6,7,8,9,12,14,15,16-dekahydrocyklopenta[a]fenantreno-3,11-dion; 11-dehydro-17-hydroksykortykosteron; 17-hydroksy-11-dehydrokortykosteron; 17,21-dihydroksypregn-4-eno-3,11,20-trion; wzór sumaryczny: wzór chemiczny|C21H28O5.
Wiktionary
uzależniać od siebie kogoś, zwłaszcza urzędników i polityków, przez dawanie łapówek, przykupywanie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skorumpować)
(1.1) nakłaniać kogoś do działania wbrew obowiązującym normom w zamian za korzyść materialną lub inną
Wiktionary
(1.1) Urzędnicy byli korumpowani przez przedsiębiorców.
Wiktionary
rzecz. korupcja ż., korumpowanie
przym. korupcyjny
Wiktionary
(1.1) przekupywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. korona
Wiktionary
Zo
Wikipedia
IPA: kɔˈrũna, AS: korũna
Wiktionary
rzecz. korona ż., koronacja ż., koronowanie n.
czas. koronować ndk.
przym. koronacyjny
Wiktionary
tlenek glinu, minerał najtwardszy po diamencie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał, najtwardszy po diamencie; tlenek glinu;
Wiktionary
Korund – minerał będący tlenkiem glinu Al2O3. Nazwa minerału wywodzi się z sanskrytu ("kurivinda" znaczy „rubin”).
Wikipedia
(1.1) Odmiana korundu o czerwonej barwie nazywana jest rubinem.
Wiktionary
IPA: ˈkɔrũnt, AS: korũnt
Wiktionary
przym. korundowy
Wiktionary
przymiotnik od: korund
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z korundu, składający się z korundu, zawierający korund
Wiktionary
IPA: ˌkɔrũnˈdɔvɨ, AS: korũndovy
Wiktionary
rzecz. korund m.
Wiktionary
żądanie lub przyjmowanie korzyści finansowych lub majątkowych przez pracowników instytucji za naruszenie prawa lub wykonanie określonych czynności urzędowych; przekupstwo, łapownictwo, łapówkarstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści;
(1.2) przest. psucie się, gnicie, rozkład
Wiktionary
Korupcja (łac. "corruptio" – zepsucie) – nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści.
Korupcja może w praktyce powstawać niezależnie od formy rządów. Poziom korupcji może być bardzo różny, od drobnych przypadków wykorzystania wpływu lub faworyzowania w celu wyświadczenia lub oddania przysługi, do kleptokracji ("rządów złodziei"), gdzie porzucone zostają nawet zewnętrzne pozory uczciwości.
Wikipedia
IPA: kɔˈrupt͡sʲja, AS: korupcʹi ̯a
Wiktionary
czas. korumpować ndk., skorumpować dk.
rzecz. ruptura ż., korumpowanie
przym. korupcyjny
Wiktionary
(1.1) łapówkarstwo, łapownictwo, przekupstwo
Wiktionary
sprzyjający korupcji, będący przyczyną korupcji, rodzący korupcję
SJP.pl
osoba biorąca udział w przekupstwie, oferująca lub przyjmująca łapówki
SJP.pl
powiązanie ze zjawiskiem korupcji
SJP.pl
związany z korupcją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korupcją, dotyczący korupcji
Wiktionary
rzecz. korupcja ż., korumpowanie n., skorumpowanie n.
czas. korumpować ndk., skorumpować dk.
przym. skorumpowany
przysł. korupcyjnie
Wiktionary
(1.1) łapówkarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
podskok, skok konia; kurbeta
SJP.pl
1. w epoce floty żaglowej - okręt wojenny średnich rozmiarów, uzbrojony w armaty, używany do służby rozpoznawczej;
2. od II wojny światowej - typ okrętu eskortowego przystosowany do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. mar. okręt żaglowy do służby zwiadowczej oraz zadań pomocniczych;
(1.2) mar. średni okręt wojenny o wyporności od 500 do 1000 ton;
Wiktionary
Korweta – klasa współczesnych okrętów umiarkowanej wielkości. Współczesne korwety dzielą się pod względem przeznaczenia i uzbrojenia na okręty przeznaczone do zwalczania okrętów podwodnych lub przeznaczone do zwalczania okrętów nawodnych za pomocą kierowanych pocisków rakietowych (korwety rakietowe). Do XIX wieku korweta oznaczała historyczną klasę okrętów żaglowych (zobacz korweta żaglowa), po czym nazwa tej klasy została wprowadzona ponownie podczas II wojny światowej.
Wikipedia
(1.1) W porcie w Genui czekała na nich zakotwiczona korweta.
(1.2) Budowę polskiej korwety powierzono Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku.
Wiktionary
(1.2) dozorowiec
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. ryba z rodziny kulbinowatych (nazwa systematyczna|Sciaenidae|ref=tak.)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
korwinowiec;
1. członek partii Janusza Korwin-Mikkego;
2. zwolennik polityki Janusza Korwin-Mikkego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. zwolennik korwinizmu, zwolennik Janusza Korwin-Mikkego
(1.2) polit. członek lub działacz którejś z partii Janusza Korwin-Mikkego, np. Unia Polityki Realnej, Wolność i Praworządność, Kongres Nowej Prawicy, Koalicja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja, Konfederacja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Niepodległość
Wiktionary
(1.1) Dla „korwinistów” liczy się, by każdy mógł sam decydować o tym, czy zapinać pasy, jadąc samochodem, posiadać broń czy zażywać narkotyki.
Wiktionary
rzecz. Korwin mrz., korwinizm mrz., korwinowiec mos.
:: fż. korwinistka ż.
Wiktionary
(1.1) pejor. kuc, szur; war. korwinowiec
Wiktionary
1. członkini partii Janusza Korwin-Mikkego;
2. zwolenniczka polityki Janusza Korwin-Mikkego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwolenniczka poglądów Janusza Korwin-Mikkego
Wiktionary
rzecz. korwinizm mrz., Korwin mrz., korwinista mos., korwinowiec mos.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący poglądów Janusza Korwin-Mikkego
Wiktionary
1. zbiór poglądów głoszonych przez Janusza Korwina-Mikkego;
2. bycie zwolennikiem poglądów Janusza Korwina-Mikkego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. zbiór poglądów głoszonych przez polskiego polityka konserwatywno-liberalnego Janusza Korwin-Mikkego
Wiktionary
(1.1) Alternatywą dla solidarności jest darwinizm społeczny, który w Polsce przybiera postać korwinizmu.
Wiktionary
rzecz. Korwin mrz., korwinista m., korwinistka ż., korwinowiec m.
Wiktionary
korwinista;
1. członek partii Janusza Korwin-Mikkego;
2. zwolennik polityki Janusza Korwin-Mikkego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) neol. polit. zwolennik poglądów Janusza Korwin-Mikkego
Wiktionary
rzecz. korwinista mos., korwinizm mrz.
:: fż. korwinistka ż.
Wiktionary
(1.1) war. korwinista
Wiktionary
Korwinów – wieś w Polsce, położona nad Wartą, w pobliżu Częstochowy, w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Poczesna.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
pogardliwie: osoba, która korzysta z władzy lub stanowiska głównie dla własnych korzyści materialnych
SJP.pl
osada w Polsce
SJP.pl
Korycin – osada w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Korycin.
Miejscowość jest siedzibą gminy Korycin.
Korycin był miastem, uzyskał lokację miejską w 1671 roku, zdegradowany w 1897 roku. Miasto królewskie w ekonomii grodzieńskiej położone było w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Korycin
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Brasławszczyzna. brązowy
Wiktionary
(1.1) war. gw. Oleszkowce koriczniewy
Wiktionary
roślina z rodziny kaktusowatych, sukulent uprawiany w celach ozdobnych
SJP.pl
Koryfanta ("Coryphantha" (Engelm.) Lem.) – rodzaj roślin z rodziny kaktusowatych ("Cactaceae"). Występują od USA do Meksyku.
Wikipedia
przewodnik chóru w starożytnym teatrze greckim; koryfeusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. teatr. przewodnik chóru w starożytnym teatrze greckim
(1.2) teatr. choreogr. przodujący tancerz, który nie jest jeszcze solistą, ale już został oddzielony od tancerzy baletu zespołowego
Wiktionary
rzecz. koryfeusz m.
:: fż. koryfejka ż.
Wiktionary
(1.1) koryfeusz
Wiktionary
solistka w balecie
SJP.pl
gatunek drapieżnej ryby okoniokształtnej; smagla, złota makrela
SJP.pl
Koryfena, złota makrela, smagla ("Coryphaena hippurus") – gatunek drapieżnej ryby okoniokształtnej z rodziny koryfenowatych (Coryphaenidae).
Wikipedia
1. przewodnik chóru w starożytnym teatrze greckim; koryfej;
2. wybitna osoba w jakiejś dziedzinie; luminarz, znakomitość;
3. solista w balecie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. teatr. przewodnik chóru w starożytnym teatrze greckim;
(1.2) przen. podn. lider, przodownik nowych działań w jakimś środowisku, zwłaszcza artystycznym lub naukowym
(1.3) teatr. choreogr. przodujący tancerz, który nie jest solistą, ale został oddzielony od tancerzy baletu zespołowego
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.2) W szkołach wspomina się o Erazmie wśród koryfeuszy dziejów nowożytnych, ale nie wymienia się jego dzieł.
Wiktionary
rzecz. koryfej m., koryfejka ż.
Wiktionary
(1.1,3) koryfej
Wiktionary
poprawiać, usuwać wady
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skorygować)
(1.1) usuwać niedokładności
(1.2) przeprowadzać korektę, poprawiać błędy w tekście
Wiktionary
rzecz. korektor mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) poprawiać, prostować
Wiktionary
poprawiać, usuwać wady
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Koryna, Korynna – imię żeńskie pochodzenia greckiego, będące zdrobnieniem imienia Kora, wywodzącego się od słowa "kóre" „dziewczę”. Patronką tego imienia jest św. Koryna z Syrii (II wiek).
W Polsce imię jest rzadko nadawane. W 2019 roku Koryna zajmowała 702. miejsce wśród imion żeńskich (132 nadania), w rejestrze PESEL występowała także w innych formach: Korina (90 nadań), Corina i Corinna (po 26 nadań), Corinne (16 nadań), Corine (3 nadania), Korynna, Korinna i Corin (po 2 nadania).
Wikipedia
przymiotnik od: Korynt, Koryntia; koryntyjski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. od Korynt (miasto-państwo, polis w starożytnej Grecji)
(1.2) hist. od Korynt (miasto w starożytnej Grecji)
(1.3) od Korynt (miasto w obecnej Grecji)
Wiktionary
IPA: kɔˈrɨ̃nt͡sʲci, AS: korỹncʹḱi
Wiktionary
rzecz. koryntówna ż., koryntyjskość ż., koryntyjczyk mos., koryntianin mos., Koryntyjczyk mos., Koryntia ż., Korynt m., Koryntianin m., Koryntianka ż., Koryntczyk m., koryntianka ż., koryntczyk m., koryntka ż.
przym. koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Koryny lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
1. miasto w starożytnej Grecji, słynne z prostytutek;
2. córa Koryntu - żartobliwie o prostytutce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Grecji, na półwyspie Peloponez;
(1.2) hist. starożytne miasto-państwo
Wiktionary
Korynt ( Κόρινθος, "Korinthos"; Corinthus) – miasto portowe w środkowej Grecji, położone na półwyspie Peloponez, na Przesmyku Korynckim, w administracji zdecentralizowanej Peloponez, Grecja Zachodnia i Wyspy Jońskie, w regionie Peloponez, w jednostce regionalnej Koryntia. Siedziba gminy Korynt. W 2011 roku liczyło 30 176 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Widzieliśmy w Koryncie wspaniały pomnik Pegaza.
(1.2) A ja wzywam Boga na świadka mojej duszy, iż tylko aby was oszczędzić, nie przybyłem do Koryntu.
(1.2) Hej, Pawle, czy Ci nie szkoda krwi? / Ateny się odwrócą, Korynt pokaże drzwi.
Wiktionary
rzecz. Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., Koryntyjka ż., koryntyjka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
mieszkaniec Koryntu (miasta w Grecji); Koryntyjczyk, Koryntianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koryntu
Wiktionary
(1.1) W referendum koryntczycy opowiedzieli się przeciwko postanowieniom władz miasta.
Wiktionary
rzecz. Koryntczyk mos., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
:: fż. koryntianka ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
(1.1) koryntianin, koryntyjczyk
Wiktionary
1. kraj związkowy w południowej Austrii;
2. dawny nomos w Grecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. starożytna kraina tworzona przez ziemie leżące wokół Koryntu
(1.2) adm. nomos ze stolicą w Koryncie;
Wiktionary
(1.2) Koryntia leży na Peloponezie.
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., koryntyjskość ż., koryntka ż., koryntówna ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
mieszkaniec Koryntu (starożytnego miasta-państwa); Koryntyjczyk, Koryntczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koryntu
Wiktionary
(1.1) W kolejnych wyborach koryntianie wybrali przedstawiciela tego samego ugrupowania.
Wiktionary
rzecz. Koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
:: fż. koryntianka ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
(1.1) koryntczyk, koryntyjczyk
Wiktionary
mieszkanka Koryntu (miasta); Koryntyjka, Koryntka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koryntu
Wiktionary
(1.1) Wczoraj wieczorem koryntianki wygrały 3:0.
Wiktionary
rzecz. Koryntianka ż., Koryntianin mos., Koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
:: fm. koryntianin m., koryntczyk mos., koryntyjczyk mos.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
rodzynka grecka z drobnych, ciemnych winogron
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hand. spoż. rodzaj drobnej ciemnej rodzynki pochodzącej z Grecji
Wiktionary
(1.1) Zważy mi pani tak z pół kilo koryntek?
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntówna ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
mieszkaniec Koryntu (miasta w Grecji); Koryntianin, Koryntczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koryntu
Wiktionary
(1.1) Głośny doping koryntyjczyków słyszalny był na kilkanaście kilometrów.
Wiktionary
rzecz. Koryntyjczyk mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
:: fż. koryntianka ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
(1.1) koryntczyk, koryntianin
Wiktionary
mieszkanka Koryntu (miasta); Koryntianka, Koryntka
SJP.pl
przymiotnik od: Korynt, Koryntia; koryncki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Koryntem, dotyczący Koryntu
(1.2) związany z Koryntią, dotyczący Koryntii
(1.3) związany ze starożytnym miastem-państwem Koryntem, dotyczący starożytnego miasta-państwa Koryntu
Wiktionary
(1.1) Kupiłem ten plan na koryntyjskim dworcu kolejowym.
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
przym. koryncki
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
(1.1) koryncki
(1.2) koryncki
(1.3) koryncki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób koryntyjski, tak jak w Koryncie
(1.2) na sposób koryntyjski, tak jak w Koryntii
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
przym. koryncki, koryntyjski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co koryntyjskie; koryntyjski charakter czegoś
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., Koryntia ż., koryntka ż., koryntówna ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
dawniej: córa Koryntu (prostytutka)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eufem. kobieta lekkich obyczajów
Wiktionary
rzecz. Korynt mrz., Koryntianin mos., koryntianin mos., Koryntczyk mos., koryntczyk mos., Koryntyjczyk mos., koryntyjczyk mos., Koryntianka ż., koryntianka ż., koryntyjskość ż., Koryntia ż., koryntka ż.
przym. koryncki, koryntyjski
przysł. koryntyjsko
Wiktionary
(1.1) córa Koryntu
Wiktionary
gatunek ryby z rodziny wargaczowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. wąskie pomieszczenie łączące inne pomieszczenia w budynku;
(1.2) górn. długie, wąskie przejście wykopane, wyżłobione w ziemi lub w skale
(1.3) praw. polit. wydzielony obszar komunikacyjny, często przebiegający przez terytorium obcego państwa
(1.4) telekom. wydzielone pasmo telekomunikacyjne
Wiktionary
Korytarz – długie, wąskie pomieszczenie komunikacyjno-użytkowe, łączące ze sobą pozostałe pomieszczenia wewnątrz budynku lub mieszkania.
Pierwotnie korytarze występowały popularnie w klasztorach, zamkach, pałacach, gdzie często posiadały bogatą oprawę architektoniczną (malarską i rzeźbiarską).
Wikipedia
(1.1) Na przerwie uczniowie powinni wyjść z klasy na korytarz.
(1.2) Krety kopią długie korytarze mieszkalne.
(1.3) Samoloty latają tylko po ściśle określonych korytarzach.
(1.4) Na potrzeby akcji ratunkowej udostępniono specjalny korytarz łączności radiowej.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɨtaʃ, AS: korytaš
Wiktionary
rzecz. korytarzowiec m., korytarzówka ż.
:: zdrobn. korytarzyk m.
przym. korytarzowy
Wiktionary
(1.1) przejście, hol
(1.2) sztolnia
(1.3) kanał, droga
(1.4) kanał, pasmo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. budynek, w którym wejścia do poszczególnych pomieszczeń lub mieszkań prowadzą z biegnącego wewnątrz wspólnego korytarza
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. (często lekcew.) osoba kręcąca się po korytarzach, spędzająca w nich czas
Wiktionary
(1.1) Wkrótce udało nam się zamienić mieszkanie na niewiele większe, ale ustawniejsze, w korytarzowcu na Czerniakowskiej.
(1.1) Mieszkania w korytarzowcu znajdują się po obu stronach korytarza, dlatego są przeważnie doświetlone z jednej strony budynku.
(2.1) — Korytarzowiec międlił, że aż mi go było żal, ostatecznie jego klient spędzi za kratkami parę lat.
(2.1) Zważywszy na to, że przychodnia nie należy do najnowocześniejszych pod względem architektury wnętrz, to bardzo często z gabinetów lekarskich słychać było całe dialogi pacjent – lekarz. I to było to. Korytarzowcy milkli tylko na chwilkę, kiedy dany delikwent opuszczał gabinet i korytarz. Potem się zaczynało! I tak w kółko.
Wiktionary
rzecz. korytarz mrz.
:: zdrobn. korytarzyk mrz.
przym. korytarzowy
Wiktionary
zdrobnienie od: korytarz
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: korytko
SJP.pl
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. rzeka w Polsce;
3. wieś na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Korytnica
SJP.pl
Korytniki – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Krasiczyn. Ma status sołectwa. Leży nad Sanem.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Wikipedia
Zo
Wikipedia
1. podłużny pojemnik do pojenia i karmienia zwierząt;
2. zagłębienie w ziemi wyżłobione przez płynącą wodę; łożysko;
3. potocznie:
a) jedzenie, pożywienie;
b) źródło wysokich dochodów, dobrze płatne stanowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podłużny pojemnik przeznaczony do pojenia i karmienia zwierząt domowych
(1.2) zawartość koryta (1.1)
(1.3) hydrol. miejsce płynięcia rzeki, jej biegu; może być inne od jej obecnego przebiegu
(1.4) pot. przen. iron. źródło znacznych dochodów, posada, zazwyczaj publiczna, zapewniająca duże dochody
(1.5) pot. przen. pogard. wyżywienie
(1.6) daw. statek rzeczny do spławiania zboża
(1.7) daw. gw-pl|Warszawa. kareta
(1.8) gw-pl|Warszawa. jedzenie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Stado świń podeszło do koryta i zaczęło pić.
(1.2) Te zwierzęta zjadły całe koryto żarcia.
(1.3) Po przebyciu jeziora zapuszczamy się w wąskie, kręte koryto, ni to w rzekę, ni w martwą odnogę.
(1.4) Dla niego najważniejsze jest koryto.
Wiktionary
IPA: kɔˈrɨtɔ, AS: koryto
Wiktionary
rzecz. Korytnica ż., Korytów m., Korytowo n., Korycin m.
:: zdrobn. korytko n.
przym. korytowy
Wiktionary
(1.4) żłób
Wiktionary
podobny do koryta, przypominający kształtem koryto
SJP.pl
przygotowywać grunt pod budowę nawierzchni, zwykle z kostki brukowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: koryto
SJP.pl
rodzaj roślinożernego, kaczodziobego dinozaura z rodziny hadrozaurów
SJP.pl
Korytozaur ("Corythosaurus" ( κορυς "korus", κορυθος "koruthos" „hełm”; σαυρος "sauros" „jaszczurka”)) – rodzaj roślinożernego, kaczodziobego dinozaura z podrodziny lambeozaurów (Lambeosaurinae) w rodzinie hadrozaurów (Hadrosauridae).
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. dawne naczynie na zboże;
2. w Polsce od wczesnego średniowiecza do XIX wieku: dawna miara objętości stosowana dla ciał sypkich, wynosząca w zależności od regionu od około 43 do 128 litrów;
3. korzec rzymski - dawna miara objętości wynosząca około 10,5 litra;
4. dawna miara ciężaru wynosząca około 98 kg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. dawna jednostka objętości, stosowana przy ciałach sypkich;
(1.2) daw. dawna miara ciężaru
(1.3) daw. naczynie odmierzające korce (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W zaborze pruskim korzec nie był używany.
(1.2) Zważ mi, proszę, pięć korcy owsa.
(1.3) Nikt nie zapala światła i nie stawia go w ukryciu ani pod korcem, lecz na świeczniku, aby jego blask widzieli ci, którzy wchodzą.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. korczyk mrz.
przym. korcowy
Wiktionary
przymiotnik od: Korzec; korecki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
korzeniak szkodliwy - gatunek nicienia z rzędu węgorków, szkodnik upraw sadowniczych, ogrodniczych i ozdobnych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wiecznie zielone drzewo liściaste z rodziny korzeniarowatych, z obszarów tropikalnych, wypuszczające z pnia i gałęzi liczne korzenie podporowe i powietrzne, wchodzące w skład namorzynów, cenione m.in. ze względu na twarde drewno używane jako budulec i do obróbki stolarskiej; korzeniara namorzyniec, srożypląt, ryzofora
SJP.pl
Korzeniara ("Rhizophora" L.) – rodzaj roślin z rodziny korzeniarowatych ("Rhizophoraceae"). Obejmuje 6 gatunków i kilka taksonów mieszańcowych. Wszystkie występują w tropikach wzdłuż wybrzeży stanowiąc istotny składnik lasów namorzynowych.
Wikipedia
rodzina roślin okrytonasiennych, obejmująca ponad 150 gatunków wiecznie zielonych drzew i krzewów ze strefy tropikalnej; należą do niej m.in. gatunki tworzące lasy namorzynowe (mangrowe), np. korzeniara
SJP.pl
Ko
Wikipedia
o cechach korzeniarowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
1. mający wiele korzeni; korzenisty;
2. bodziszek korzeniasty - gatunek rośliny z rodziny bodziszkowatych;
3. tęgoskór korzeniasty, gorzkoborowik korzeniasty - gatunki grzybów
SJP.pl
korzenica dębowa - gatunek błonkówki z rodziny galasówkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
źródło czegoś; pochodzenie, rodowód, początek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pochodzenie, rodowód, początki
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: korzeń
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: kožẽńe
Wiktionary
rzecz. korzennictwo n., korzeń mrz.
przym. korzeniowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Korzenna
SJP.pl
przedstawiciel jednego z typów pierwotniaków
SJP.pl
typ pierwotniaków należących do protistów
SJP.pl
Korzenionóżki ("Rhizopoda") – takson pierwotniaków wyróżniany w XIX- i XX-wiecznych systemach taksonomicznych. Zaliczano do niego liczne gatunki określane jako ameby, czyli pełzaki, tj. organizmy jednokomórkowe (także komórczakowe) o zmiennym kształcie ciała, poruszające się ruchem pełzakowatym przy pomocy nibynóżek, które służą również do zdobywania pokarmu.
Wikipedia
artystka wykonująca rzeźby, ozdoby itp. z korzeni
SJP.pl
artysta wykonujący rzeźby, ozdoby itp. z korzeni
SJP.pl
artysta wykonujący rzeźby, ozdoby itp. z korzeni
SJP.pl
Korzenioplastyka – technika wykonywania rzeźb i ozdób z wykorzystaniem korzeni.
Wikipedia
rodzaj grzybów z rodziny jodłownicowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ korzeń
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z korzeniem, dotyczący korzenia
Wiktionary
(1.1) Ambrowce tworzą rozłożyste systemy korzeniowe.
(1.1) Rzodkiew japońska, znana też jako daikon, to duże, białe warzywo korzeniowe, które może osiągać długość do 40-50 cm i grubość 8-10 cm.
Wiktionary
rzecz. korzeniówka ż., korzeń mrz., korzonek mrz., korzoneczek mrz., ukorzeniacz mrz., ukorzenianie n., ukorzenienie n., wykorzenianie n., wykorzenienie n., zakorzenianie n., zakorzenienie n., korzennik mos., korzenniczka ż., Korzeniówka ż., korzenie lm nm., korzeniowiec mrz., Korzenna ż., Korzeńsko n., korzennictwo n., korzonkowanie n.
czas. korzenić się ndk., ukorzeniać ndk., ukorzenić dk., zakorzeniać ndk., zakorzenić dk., wykorzeniać ndk., wykorzenić dk., korzonkować ndk.
przym. korzenny, korzenniczy
przysł. korzeniowo, korzennie
Wiktionary
mający wiele korzeni; korzeniasty
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. nalewka korzenna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Babka nalała jej trochę korzeniówki.
Wiktionary
rzecz. korzennictwo n., korzeń mrz.
przym. korzenny, korzeniowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Korzenna – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Korzenna.
Wieś położona jest na Pogórzu Rożnowskim, w dolinie potoków Jasienianka (Wojnarówka) i Spólnik (Łyczanka). Siedziba gminy Korzenna.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Korzenna. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
mieszkaniec Korzenny (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Korzenny (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dawna dziedzina rzemiosła i handlu zajmująca się produkcją i sprzedażą przypraw
Wiktionary
(1.1) Do intratnych zajęć należało korzennictwo i aptekarstwo łączone z wyrobem świec i handlem różnorodnym towarem.
Wiktionary
rzecz. korzeń m., korzeniówka ż., ukorzeniacz m., ukorzenianie n., ukorzenienie n., wykorzenianie n., wykorzenienie n., zakorzenianie n., zakorzenienie n., korzennik m., korzenniczka ż., Korzeniówka ż., korzenie nmos., korzeniowiec m., Korzenna ż., Korzeńsko n., korzonek m., korzenność ż.
czas. ukorzeniać ndk., ukorzenić dk., zakorzeniać ndk., zakorzenić dk., wykorzeniać ndk., wykorzenić dk.
przym. korzeniowy, korzenny, korzenniczy
przysł. korzeniowo, korzennie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: korzennie
SJP.pl
1. zimozielona roślina z rodziny mirtowatych;
2. dawniej: ul wykonany z kory
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. kupiec korzenny, kupiec handlujący przyprawami i towarami kolonialnymi
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) bot. nazwa systematyczna|Pimenta|Lindl.|ref=tak. rodzaj roślin z rodziny mirtowatych
(2.2) pszcz. tradycyjny ul z kory
Wiktionary
Korzennik ("Pimenta" Lindl.) – rodzaj roślin z rodziny mirtowatych. Obejmuje 20 gatunków. Rośliny te występują w strefie międzyzwrotnikowej Ameryki Południowej i Środkowej. Owoce niektórych gatunków są używane jako przyprawy, wytwarza się też z nich olejki eteryczne.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Korzenno – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Raków. Ma status sołectwa.
21.02.1864 r. miała tu miejsce potyczka Powstania Styczniowego.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Korzenno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
→ korzenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest korzenne
Wiktionary
rzecz. korzeń m., korzonek m., korzennik m., korzennictwo n.
przym. korzenny
przysł. korzennie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. odnoszący się do korzeni
(1.2) kulin. przyprawiony korzeniami; pachnący taką przyprawą
(1.3) daw. związany z handlem korzeniami
Wiktionary
rzecz. korzeń mrz., korzenność ż., korzennictwo n., korzeniówka ż.
przym. przykorzenny, korzeniowy
Wiktionary
część rośliny znajdująca się pod ziemią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. organ roślin naczyniowych umiejscowiony zwykle w podłożu (glebie), utrzymujący roślinę w jednym miejscu i pobierający dla niej wodę i składniki mineralne;
(1.2) anat. element organu tkwiący wewnątrz innej części ciała
(1.3) kulin. roślina, która zawiera olejki eteryczne, używana jako przyprawa
(1.4) eufem. żart. członek męski
(1.5) przen. lm. zob. korzenie.
Wiktionary
Korzeń (łac. "radix") – organ roślinny, część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i sole mineralne, przytwierdza rośliny do podłoża, a u roślin wieloletnich może pełnić funkcję organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunków środowiska korzenie poszczególnych grup ekologicznych roślin pełnią dodatkowe funkcje.
Wikipedia
(1.1) Wczorajsza wichura wyrywała drzewa z korzeniami.
(1.2) Za wzrost włosa odpowiedzialny jest jego korzeń.
(1.4) Bo choć doktor nie był młodzikiem, to przecież w Skiroławkach mówiono, że z wiekiem u mężczyzny korzeń twardnieje jak u sosny w lesie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʒɛ̃ɲ, AS: kožẽń
Wiktionary
rzecz. korzeniówka ż., ukorzeniacz m., ukorzenianie n., ukorzenienie n., wykorzenianie n., wykorzenienie n., zakorzenianie n., zakorzenienie n., korzennik m., korzenniczka ż., Korzeniówka ż., korzenie nmos., korzeniowiec m., Korzenna ż., Korzeńsko n., korzennictwo n., korzonkowanie n.
:: zdrobn. korzonek m., korzoneczek m.
czas. korzenić się ndk., ukorzeniać ndk., ukorzenić dk., zakorzeniać ndk., zakorzenić dk., wykorzeniać ndk., wykorzenić dk., korzonkować ndk.
przym. korzeniowy, korzenny, korzenniczy
przysł. korzeniowo, korzennie
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk korzyń
Wiktionary
Korzeńsko (niem. "Korsenz") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Żmigród.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Korzkiew – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zielonki.
Przez wieś przepływa Potok Korzkiewski zwany też Korzkiewką. Integralne części miejscowości: Nowa Wieś, Pod Lisinami.
Siedziba rzymskokatolickiej parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Korzkwi.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: korzonek
SJP.pl
zdrobnienie od: korzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: korzeń
(1.2) pot. med. pęczek włókien nerwowych odchodzących bezpośrednio od rdzenia kręgowego przez otwór między kręgami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie:
1. włókna nerwowe wychodzące z rdzenia kręgowego, łączące się w pień nerwu rdzeniowego; korzonki nerwowe, korzenie nerwowe;
2. dolegliwości związane ze schorzeniami tych włókien; zespół korzeniowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) med. pot. zob. korzonki nerwowe.
forma rzeczownika.
(2.1) plural|korzonek.
Wiktionary
przymiotnik od: korzonek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) miejscowość w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Spotkałem się ze znajomymi z Korzybia.
Wiktionary
IPA: kɔˈʒɨbʲjɛ, AS: kožybʹi ̯e
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|korzystać.
Wiktionary
IPA: ˌkɔʒɨˈstãɲɛ, AS: kožystãńe
Wiktionary
czas. korzystać ndk., skorzystać dk., wykorzystać dk.
rzecz. korzyść
przym. korzystny
przysł. korzystnie
Wiktionary
1. używać czegoś, posługiwać się czymś; wykorzystywać;
2. osiągać z czegoś zysk, korzyść; zyskiwać, wyzyskiwać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) używać czegoś
(1.2) uzyskiwać z czegoś korzyści
Wiktionary
(1.1) Podczas pisania mojej pracy (ja) korzystałem z pańskiego artykułu.
(1.2) Adam długo korzystał z hossy na giełdzie, ale Stefan nie potrafił na tym korzystać.
Wiktionary
IPA: kɔˈʒɨstat͡ɕ, AS: kožystać
Wiktionary
czas. wykorzystywać ndk., wykorzystać dk., skorzystać dk.
rzecz. korzyść ż., korzystanie n.
przym. korzystny
przysł. korzystnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od korzyść
(1.2) pot. drobna korzyść w zysku
(1.3) pot. elektr. rozdzielacz elektryczny
(1.4) gwara. roln. rączka u kosiska
(1.5) uchwyt na trzonku łopaty
Wiktionary
(1.3) złodziejka
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób korzystny; z korzyścią, dobrym wynikiem
Wiktionary
(1.1) Najkorzystniej jest posadzić krzewy wyprodukowane w pojemnikach, zwracając uwagę, aby ich bryła korzeniowa była dobrze przerośnięta.
Wiktionary
IPA: kɔˈʒɨstʲɲɛ, AS: kožystʹńe
Wiktionary
rzecz. korzystanie n., korzyść
czas. korzystać, skorzystać
przym. korzystny
Wiktionary
(1.1) pomyślnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: korzystnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: korzystny
SJP.pl
Korzystno – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w północnej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Kołobrzeg.
Korzystno jest siedzibą sołectwa, w skład którego wchodzi także osada Korzyścienko.
Wikipedia
cecha czegoś przynoszącego korzyść
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) przynoszący korzyść
(1.2) sprzyjający
(1.3) przychylny, pochlebny
(1.4) o cenach: niski
Wiktionary
(1.1) To była bardzo korzystna transakcja.
(1.2) Wszystkie te zmiany okazały się korzystne dla wymowy dramatu.
(1.3) Recenzja była nad wyraz korzystna.
(1.4) Oferujemy wysoką jakość usług w korzystnych cenach.
Wiktionary
IPA: kɔˈʒɨstnɨ, AS: kožystny
Wiktionary
rzecz. korzystanie n., korzyść ż.
czas. korzystać, wykorzystywać, skorzystać
przysł. korzystnie
Wiktionary
(1.2) dobroczynny, nieoceniony, owocny, zbawienny
(1.3) przychylny, pochlebny
(1.4) atrakcyjny, niski
Wiktionary
1. rzadko: okazywać komuś swoją wyższość;
2. korzyć się - okazywać pokorę, uległość, niższość wobec kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukorzyć)
(1.1) przest. czynić uległym
czasownik zwrotny niedokonany korzyć się (dk. ukorzyć się)
(2.1) okazywać pokorę i przyznawać komuś wyższość; okazywać uległość wobec kogoś
Wiktionary
(1.1) poniżać, uniżać, upokarzać
(1.1) uniżać się, upokarzać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. korzeń
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zysk, pożytek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mydło antybakteryjne do zwykłego użytku domowego nie zapewnia żadnych korzyści zdrowotnych i nie jest w stanie usunąć z dłoni większej ilości bakterii niż zwyczajne mydło.
(1.1) Badanie doniosło o niewielu korzyściach płynących z bycia w związku małżeńskim w porównaniu z byciem w długotrwałym związku i mieszkaniu razem.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʒɨɕt͡ɕ, AS: kožyść
Wiktionary
rzecz. korzystanie n.
czas. korzystać, wykorzystywać, skorzystać
przym. korzystny
przysł. korzystnie
Wiktionary
(1.1) błogosławieństwo, beneficjum, dobrodziejstwo, pożytek, użytek, zysk; przest. awantaż
Wiktionary
Korzęcin (niem. "Körtenthin") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Wolin.
Wikipedia
szkodnik jabłoni; mszyca wełnista
SJP.pl
melodyjnie śpiewający ptak z rodziny drozdowatych, o upierzeniu brunatnym u samicy i prawie czarnym u samca, żyjący w Eurazji i Afryce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Turdus merula|ref=tak., kos zwyczajny;
(1.2) ornit. niewielki ptak leśny, ogrodowy i parkowy z gatunku kosów (1.1)
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: kosa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Z zadumy tej wyrwało ją gwizdanie kosa, który rozbudzony światłem, bijącym z fabryki w okienko, zaczynał wycinać swoje kuranty.
Wiktionary
IPA: kɔs, AS: kos
Wiktionary
przym. kosi
Wiktionary
1. ręczne narzędzie rolnicze do ścinania trawy i zbóż;
2. dawna broń używana przez kosynierów;
3. splecione włosy kobiece; warkocz;
4. potocznie: półwysep przypominający kształtem kosę - narzędzie;
5. potocznie: wymagający i stanowczy nauczyciel lub szef;
6. środowiskowo: wrogie stosunki między ludźmi reprezentującymi różne środowiska;
7. środowiskowo: nóż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. narzędzie do ścinania zbóż, traw itp.: ostrze na długim kiju;
(1.2) gwara więzienna nóż
(1.3) pot. osoba wymagająca w stosunku do innych, często o nauczycielach
(1.4) przest. włosy, grzywa
(1.5) przest. dziś poet. warkocz
(1.6) geogr. długi i wąski półwysep powstały wskutek naniesienia piasku przez prądy przybrzeżne;
(1.7) pot. uczn. ocena niedostateczna
forma rzeczownika.
(2.1) D. B. lp. od: kos
Wiktionary
Kosa – narzędzie rolnicze służące do ścinania zbóż lub traw, które składa się z wygiętego ostrza zamocowanego na drzewcu.
Wikipedia
(1.1) Obecnie kosami tnie się już tylko trawy; zboża ścina kombajn.
(1.1) Pierwszy pod kosę poszedł jęczmień i rzepak.
(1.2) …następnie kupuje kosę w brzuch (spływa to po nim jak po kaczce), jednym typem rzuca o siatkę, drugiemu wbija pięść w trzewia, podnosi go do góry, rzuca… (z Internetu)
(1.3) Z naszej nauczycielki biologii to była niezła kosa.
(1.4) Hjena grzywę abo kosę ma na szyi. sic.
(1.7) Dostałam dwie kosy z matmy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔsa, AS: kosa
Wiktionary
rzecz. kośnik mzw./mos., pokos mrz., kosina ż., kosiarz m., kosisko n., kośba ż., kosynier m., koszenie n., skoszenie n., kosiarka ż.
czas. wykaszać, kosić ndk., skosić dk.
przym. kośny, kosiarski, kosynierski
Wiktionary
(1.1) gwara więzienna kosior; zobacz też: nóż
(1.6) mierzeja
Wiktionary
bylina o wąskich liściach i barwnych kwiatach; irys
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Iris|ref=tak., roślina o barwnych kwiatach, najczęściej fioletowych, niebieskich lub żółtych;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Kosaciec żółty to bardzo wytrzymała i odporna roślina do oczka wodnego.
Wiktionary
IPA: kɔˈsat͡ɕɛt͡s, AS: kosaćec
Wiktionary
rzecz. kosaćcowate nmos., kosaćcowce nmos.
Wiktionary
(1.1) irys
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w gwarze myśliwskiej: stary cietrzew
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przedstawiciel rzędu stawonogów z gromady pajęczaków; łabuniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. pajęczak o bardzo długich odnóżach;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. kosiarz
Wiktionary
(1.1) Kosarze są mięsożerne, ale żywią się też (a nawet głównie) martwą materią organiczną.
(2.1) Za to na łąkach wesoło dźwięczały żelaza kosarzy ścinające bujnie porosłą trawę […]
Wiktionary
IPA: ˈkɔsaʃ, AS: kosaš
Wiktionary
(1.1) łabuniec
Wiktionary
przedstawiciel rzędu stawonogów z gromady pajęczaków; łabuniec
SJP.pl
Ko
Wikipedia
roślina z rodziny liliowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina roślin trwałych, jednoliściennych, posiadających kłącza lub bulwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. bot. nazwa systematyczna|Iridaceae|Juss.|ref=tak., rodzina roślin należąca do rzędu szparagowców;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Pędy boczne kosaćcowatych rozwijają się w kątach najwyższych liści.
Wiktionary
rzecz. kosaćcowce lm nm., kosaciec mrz.
Wiktionary
o cechach kosaćcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. bot. nazwa systematyczna|Iridales|Raf.., rząd roślin należący do podklasy liliowych;
Wiktionary
Kosaćcowce (Iridales Raf.) – rząd roślin należący do podklasy liliowych. Rząd ten był wyróżniany m.in. w systemie Takhtajana i w systemie Reveala. W wyniku udziału Reveala w pracach nad systemem APG, autor dokonał w roku 2010 modyfikacji swojego systemu, rezygnując z wyróżnienia tego rzędu i odnosząc go do rodziny kosaćcowatych ("Iridaceae"). W systemie APG III rząd kosaćcowców jest uznany za synonim rzędu szparagowców.
Wikipedia
(1.1) W systemie APG III rząd kosaćcowców jest uznany za synonim rzędu szparagowców.
Wiktionary
rzecz. kosaćcowate lm nm., kosaciec mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kosecki – polskie nazwisko.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
funkcja będąca odwrotnością sinusa; cosecans
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kosemin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sierpeckim, w gminie Zawidz. Ma status sołectwa. Leży w odległości 2 kilometrów od trasy drogi wojewódzkiej nr 561.
Do 1954 roku istniała gmina Kosemin. W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kosemin, po jej zniesieniu w gromadzie Zawidz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
duży nóż w kształcie sierpa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogrod. duży nóż o sierpowatym ostrzu, służący do obcinania gałęzi krzewów, zwłaszcza winorośli
Wiktionary
Kosewko – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie nowodworskim, w gminie Pomiechówek. Leży nad Wkrą.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ornit. dotyczący kosa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kos mzw.
Wiktionary
niski lot samolotu do 25 metrów nad terenem; lot koszący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kosiarka
Wiktionary
rzecz. kosiarka ż.
Wiktionary
1. maszyna rolnicza do koszenia;
2. kobieta, która kosi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogrod. roln. urządzenie mechaniczne do koszenia, głównie trawy;
(1.2) żart. środ. mot. samochód, którego właściciel lubi wysokie obroty silnika
Wiktionary
Kosiarka – maszyna rolnicza i ogrodnicza ścinająca trawę i inne rosnące gęsto rośliny o niezbyt grubych łodygach.
Ze względu na przeznaczenie kosiarki dzieli się na:
Ze względu na sposób działania wyróżnia się kosiarki:
Wikipedia
(1.1) Muszę zapłacić za pożyczoną kosiarkę, bo złamałem ostrze o kamień.
Wiktionary
IPA: kɔˈɕarka, AS: kośarka
Wiktionary
rzecz. kosa ż., koszenie n., skoszenie n., kosiarz m., podkaszarka ż.
:: zdrobn. kosiareczka ż.
:: zgrub. kosiara ż.
czas. wykaszać, kosić ndk., skosić dk.
przym. kosiarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kosiarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub pracą kosiarza, dotyczący kosiarza
Wiktionary
rzecz. kosiarz mos., kosiarka ż., kosa ż.
czas. kosić ndk., skosić dk.
Wiktionary
1. osoba kosząca trawę, zboże;
2. dawniej: powstaniec uzbrojony w kosę; kosynier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) roln. ten, kto używa kosy; osoba ścinająca kosą
Wiktionary
Zobacz też: Edmund Kosiarz – pisarz marynista.
Kosiarz (ang. "Reaper Man") – humorystyczna powieść fantasy Terry'ego Pratchetta, wydana w 1991 r. (tłumaczenie wydania polskiego: Piotr W. Cholewa). Jest to jedenasta część długiego cyklu "Świat Dysku". W Polsce wydana w 15 stycznia 2001 roku przez Prószyński i S-ka ().
Wikipedia
(1.1) Pod drzewem siedział kosiarz i ostrzył kosę.
Wiktionary
rzecz. kosa ż., kosiarka ż., koszenie n., skoszenie n., wykoszenie n., podkoszenie n., podkaszanie n., kośba ż.
czas. wykaszać ndk., wykosić dk., kosić ndk., skosić dk., podkosić dk., podkaszać ndk.
przym. kosiarski, kośny, kosiarkowy
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński kośnik
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Zobacz też: Kosice w innych znaczeniach tej nazwy.
Kosice (dodatkowa nazwa w j. niem. Koschütz) – przysiółek wsi Radawie w Polsce, położony w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Zębowice.
W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kosieczyn – wieś w Polsce, położona w województwie lubuskim w powiecie świebodzińskim w gminie Zbąszynek.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kosienice – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Żurawica. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej Parafii Matki Bożej Bolesnej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kosierzewo ( Kusserow) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Malechowo w pobliżu drogi wojewódzkiej nr 205.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.
We wsi gotycki kościół z XV-XVI w., przebudowany w XIX w., w wieżę wmurowane dwa młyńskie koła. Pałac z XIX wieku, w otaczającym go parku potężny buk czerwony.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Rafał Kosik - pisarz, twórca serii książek dla młodzieży oraz powieści science fiction
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nędzna, licha kosa
(1.2) daw. roślina, której łodygi i gałęzie ścielą się po ziemi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kosa ż.
czas. kosić ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
okresowe świadczenie pieniężne wypłacane rodzicom niemającym prawa do zasiłku macierzyńskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) publ. świadczenie wypłacane rodzicom, którzy nie mają prawa do urlopu rodzicielskiego
Wiktionary
(1.1) Już od 1 stycznia 2016 roku nieubezpieczeni rodzice niemowląt będą dostawać po tysiąc złotych. To tak zwane kosiniakowe.
Wiktionary
Kosino – wieś solecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Radzanowo.
Prywatna wieś szlachecka "Kośnino", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie płockim województwa płockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
cosinus; funkcja trygonometryczna; określająca, dla pewnego punktu A(x, y) i promienia wodzącego r, stosunek x do r; w trójkącie prostokątym - stosunek długości przyprostokątnej leżącej przy danym kącie do długości przeciwkprostokątnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. cosinus.
Wiktionary
(1.1) Kosinus jest funkcją okresową.
Wiktionary
IPA: kɔˈsʲĩnus, AS: kosʹĩnus
Wiktionary
rzecz. cosinus mrz., cosinusoida ż., kosinusoida ż., sinus mrz., sinusoida ż.
przym. sinusowy, sinusoidalny
Wiktionary
(1.1) cosinus
Wiktionary
[czytaj: kos-inusoida] linia krzywa przedstawiająca zmienność funkcji kosinus; cosinusoida
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. gwara. rodzaj pogrzebacza z deszczułką do wygarniania węgli z pieca chlebowego
(1.2) więz. nóż
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕɔr, AS: kośor
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kosiorek m.
Wiktionary
(1.1) ożóg piekarski, kociuba, koczerga, kryka; gwara. koszor, kraków|pociask.
(1.2) kosa, majcher, pióro, wenda
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kosiorowo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Świercze. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. zgrubienie od: kosa;
2. trzonek, drzewce kosy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. koszula
Wiktionary
1. ścinać, obcinać, ucinać
2. powodować śmierć wielu osób;
3. potocznie: zagarniać, zdobywać (np. korzyści, środki);
4. potocznie: surowo egzaminować, stawiając wiele ocen niedostatecznych
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. skosić)
(1.1) ścinać wysoką trawę lub zboże – kosą lub maszynowo
(1.2) pot. przen. zabijać, zwykle wiele osób lub zwierząt naraz
(1.3) gwara więzienna, przen. kraść
Wiktionary
Kosić (cyr. Косић) – wieś w Czarnogórze, w gminie Danilovgrad. W 2011 roku liczyła 517 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Biedny mąż musi od rana kosić trawnik przed domem.
(1.2) Sierżant kosił serią cały pluton nieprzyjaciela.
(1.3) Chuligan chwalił się, jak kosi kobietom portmonetki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕit͡ɕ, AS: kośić
Wiktionary
rzecz. kośnik mzw./mos., półkosek mrz., kosina ż., kosa ż., kosisko n., kosiarka ż., kosiarz m., kosynier mos., kośba ż., koszenie n., podkaszanie n.
czas. wykaszać, podkaszać ndk., skosić dk., zakosić dk.
przym. kosiarski
Wiktionary
(1.1) żąć, wyżynać, zżynać
(1.3) zob. kraść.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gatunek gęsi
SJP.pl
Koskoroba ("Coscoroba coscoroba") – gatunek dużego ptaka z podrodziny gęsi (Anserinae) w rodzinie kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Kosma – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od κόσμος oznaczającego „porządek, ład”, „ozdobić”. Często wiązane z imieniem Damian – od śś. Kosmy i Damiana (†283).
Wikipedia
IPA: ˈkɔsma, AS: kosma
Wiktionary
czynić coś kosmatym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. etn. mit. demon leśny, dziki mąż, satyr
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. pot. myszołów włochaty (nazwa systematyczna|Buteo lagopus|ref=tak.)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kosmyk m., kosmatość ż., koszmacz m.
przym. kosmaty
Wiktionary
(1.1) koszmacz m.
Wiktionary
jastrzębiec kosmaczek - roślina wieloletnia, o różnokolorowych kwiatach zebranych w koszyczki i lancetowatych liściach
SJP.pl
Ko
Wikipedia
Kosmaczewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sierpeckim, w gminie Zawidz. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj jednokomórkowych glonów słodkowodnych z podrzędu sprzężnic właściwych
SJP.pl
gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny sitowatych, występujący na większej części obszarów Europy (brak jej tylko na dalekiej północy i południowych krańcach), na Zakaukaziu oraz w północnej Azji, gdzie występuje aż po Irkuck, w Polsce roślina bardzo pospolita na terenie całego niżu i w niższych położeniach górskich
SJP.pl
gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny sitowatych, występujący na większej części obszarów Europy (brak jej tylko na dalekiej północy i południowych krańcach), na Zakaukaziu oraz w północnej Azji, gdzie występuje aż po Irkuck, w Polsce roślina bardzo pospolita na terenie całego niżu i w niższych położeniach górskich
SJP.pl
Kosmatka ("Luzula") – rodzaj roślin z rodziny sitowatych. Należą do niego 124 gatunki. Występują one na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, zwykle w klimacie chłodnym, w strefie międzyzwrotnikowej na obszarach górskich. Do flory Polski należy 10 gatunków.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nietoperz z plemięemienia kosmatników w podrodzinie mroczków
Wiktionary
(1.1) Samica kosmatnika początkowo nosi młode ze sobą.
Wiktionary
rzecz. kosmatniki lm nm.
przym. kosmaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Lasiurini|Tate|ref=tak., plemię nietoperzy z podrodziny mroczków;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: kosmatnik
Wiktionary
Kosmatniki (Lasiurini) – monotypowe plemię ssaków z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).
Wikipedia
(1.1) Różne gatunki kosmatników występują w Ameryce.
Wiktionary
rzecz. kosmatnik mzw.
przym. kosmaty
Wiktionary
o cechach kosmatorogich (rodzina ssaków)
SJP.pl
rodzina ssaków parzystokopytnych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający kosmate strąki
Wiktionary
pokryty włosami, sierścią, meszkiem; włochaty, mechaty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) pokryty włosami, sierścią, meszkiem
Wiktionary
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
Wiktionary
rzecz. kosmyk m., kosmatnik mzw., kosmatniki nmos., kosmacz mzw./mos.
przysł. kosmato
Wiktionary
roślina z rodziny złożonych, hodowana jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach; onętek, ponętka, warszawianka, kosmos
SJP.pl
połączenie kosmetyku i leku; dermokosmetyk
SJP.pl
Kosmeceutyk, dermokosmetyk, kosmetyk apteczny – termin występujący w marketingu, lecz nie funkcjonujący w porządku prawnym, oznaczający środek kosmetyczny, łączący w sobie cechy leku i kosmetyku, mający leczyć choroby skóry oraz poprawiać jej estetykę.
Wikipedia
drobny wyrostek pokrywający błonę śluzową jelita cienkiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. drobny wyrostek na powierzchni narządu
(1.2) cienki włosek lub włókno
Wiktionary
(1.2) war. kosmyk
Wiktionary
skrót od: kosmetyka, kosmetyczny
SJP.pl
specjalista w dziedzinie kosmetologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie kosmetologii
Wiktionary
rzecz. kosmetyczka ż., kosmetologia ż.
przym. kosmetyczny
Wiktionary
dział dermatologii zajmujący się upiększaniem, przywracaniem urody ciała; kosmetyka lekarska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dział dermatologii zajmujący się zachowywaniem i przywracaniem urody ciała;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
rzecz. kosmetolog mos./ż., kosmetolożka m.
przym. kosmetologiczny
Wiktionary
(1.1) kosmetyka lekarska
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kosmetologii
Wiktionary
przym. kosmetyczny
rzecz. kosmetologia ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w dziedzinie kosmetologii
Wiktionary
rzecz. kosmetologia ż.
Wiktionary
automat do sprzedaży kosmetyków i środków czystości, nalewanych bezpośrednio z urządzenia; cosmetomat
SJP.pl
1. kobieta zawodowo wykonująca zabiegi kosmetyczne;
2. mała torebka do przechowywania kosmetyków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która wykonuje zabiegi kosmetyczne;
(1.2) torebka, saszetka do noszenia / przechowywania kosmetyków
Wiktionary
Kosmetyczka – osoba wykonująca zabiegi z zakresu kosmetyki pielęgnacyjnej, leczniczej i upiększającej.
Zawód kosmetyczki należy do grupy zawodów usługowych i rzemieślniczych.
Wikipedia
(1.1) Moja ciocia pracuje jako kosmetyczka w eleganckim salonie piękności.
(1.2) Muszę kupić większą kosmetyczkę, bo w tej już się nie mieszczę.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɛˈtɨt͡ʃka, AS: kosmetyčka
Wiktionary
rzecz. kosmetyk m., kosmetologia ż., kosmetolog m., kosmetyka ż.
przym. kosmetyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kosmetyczne
Wiktionary
przym. kosmetyczny
przysł. kosmetycznie
Wiktionary
1. służący do pielęgnowania ciała i urody;
2. dotyczący kosmetyki, kosmetyków;
3. o poprawkach: drobny, niewielki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) służący do pielęgnacji ciała, utrzymania urody
(1.2) dotyczący kosmetyki lub kosmetyków
(1.3) drobny, niewiele znaczący
Wiktionary
(1.2) Kozie mleko, do niedawna zapomniane, znalazło niedawno zastosowanie w przemyśle kosmetycznym.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɛˈtɨt͡ʃnɨ, AS: kosmetyčny
Wiktionary
rzecz. kosmetyka ż., kosmetyk m., kosmetyczka ż., kosmetologia ż., kosmetolog m., kosmetyczność ż.
przym. kosmetologiczny
przysł. kosmetycznie
Wiktionary
(1.1) upiększający
(1.3) drobny, niewielki
Wiktionary
mężczyzna zawodowo wykonujący zabiegi kosmetyczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) substancja, produkt przeznaczony do pielęgnacji, oczyszczania, ochrony i upiększania ciała lub włosów
Wiktionary
(1.1) Naturalne kosmetyki są dla mnie absolutnym hitem.
Wiktionary
IPA: kɔsˈmɛtɨk, AS: kosmetyk
Wiktionary
rzecz. kosmetyczka ż., kosmetyka ż.
przym. kosmetyczny
przysł. kosmetycznie
Wiktionary
mężczyzna zawodowo wykonujący zabiegi kosmetyczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sztuka upiększania, pielęgnowania ciała, włosów; stosowanie środków lub zabiegów mających na celu pielęgnowanie ciała lub włosów
(1.2) przen. wprowadzanie drobnych zmian (najczęściej w celu upiększania czegoś)
Wiktionary
IPA: kɔsˈmɛtɨka, AS: kosmetyka
Wiktionary
rzecz. kosmetyk m., kosmetyczka ż.
przym. kosmetyczny
Wiktionary
kupowanie i gromadzenie zbyt wielu kosmetyków
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób kosmiczny
Wiktionary
(1.1) Twoje zachowanie było kosmicznie głupie.
Wiktionary
rzecz. kosmiczność ż., kosmita mos., kosmitka ż., kosmos mrz.
przym. kosmiczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kosmiczne; cecha tych, którzy są kosmiczni
Wiktionary
przym. kosmiczny
przysł. kosmicznie
rzecz. kosmita mos.
Wiktionary
przymiotnik od: kosmos
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosmosem, dotyczący kosmosu
(1.2) odbywający się w kosmosie
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. bardzo duży
Wiktionary
(1.1) Wszystkie stacje, urządzenia, wyposażenia i pojazdy kosmiczne na Księżycu i na innych ciałach niebieskich są dostępne, na zasadzie wzajemności, dla przedstawicieli innych Państw Stron Układu.
(2.1) W domu znów była kosmiczna awantura o pieniądze.
Wiktionary
IPA: kɔsˈmʲit͡ʃnɨ, AS: kosmʹičny
Wiktionary
rzecz. kosmodrom mrz., kosmos m., kosmita m., kosmitka ż., kosmiczność ż.
przysł. kosmicznie
temsłow. kosmo-
Wiktionary
(1.1-2) pozaziemski
(2.1) niepomierny, przeogromny, gigantyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sf. hipotetyczny mieszkaniec planetaanety innej niż Ziemia, planetoidaanetoidy, księżyca itp.;
Wiktionary
Kosmita, obcy – hipotetyczny przedstawiciel inteligentnej formy życia pozaziemskiego.
Wikipedia
(1.1) Czy kosmici naprawdę istnieją?
(1.1) Kim są kosmici i jakie są ich plany względem Ziemi i Ziemian?
(1.1) Moja siostra wierzy, że została uprowadzona przez kosmitów.
(1.1) W 1978 roku rolnik Jan Wolski z Emilcina przeżył spotkanie z kosmitami.
Wiktionary
IPA: kɔsˈmʲita, AS: kosmʹita
Wiktionary
rzecz. kosmos m., kosmiczność ż., kosmogonia ż., kosmologia ż., kosmolog m., kosmolożka ż., kosmonauta m., kosmonautka ż., kosmonautyka ż., kosmodrom m., kosmopolita ż., kosmopolityzm m.
:: fż. kosmitka ż.
przym. kosmiczny, kosmologiczny, kosmogoniczny, kosmopolityczny, kosmonautyczny
przysł. kosmicznie
temsłow. kosmo-
Wiktionary
(1.1) książk. obcy; pot. ufoludek; pot. ekspr. ufok; żart. zielony ludzik
Wiktionary
→ kosmita
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sf. hipotetyczna mieszkanka planetaanety innej niż Ziemia, planetoidaanetoidy, księżyca itp.
Wiktionary
IPA: kɔsˈmʲitka, AS: kosmʹitka
Wiktionary
rzecz. kosmos mrz., fm. kosmita mos.
przym. kosmiczny
przysł. kosmicznie
Wiktionary
ruch intelektualny i kulturowy, który pojawił się w Rosji na przełomie XIX i XX wieku, skupiający się na relacji człowieka z kosmosem
SJP.pl
przypominający kosmki
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z kosmosem
Wiktionary
(1.1) kosmo- + -drom = kosmodrom
Wiktionary
IPA: ˈkɔsmɔ, AS: kosmo
Wiktionary
rzecz. kosmita mos.
przym. kosmiczny
Wiktionary
specjalista w dziedzinie kosmobiologii (nauki badającej możliwość występowania życia poza Ziemią); astrobiolog, egzobiolog
SJP.pl
dziedzina biologii, nauka badająca możliwość występowania życia poza Ziemią; astrobiologia, egzobiologia, ksenobiologia
SJP.pl
związany z kosmobiologią (np. kosmobiologiczne poszukiwania wody, kosmobiologiczne eksperymenty); astrobiologiczny, egzobiologiczny
SJP.pl
w filozofii, religii: uznający jedność człowieka i świata, zakładający istnienie harmonii wszystkich bytów
SJP.pl
preparat stosowany w kosmetologii i dermatologii głównie do walki ze zmarszczkami, trądzikiem i przesuszeniem skóry
SJP.pl
nauka obejmująca badania występujących we Wszechświecie pierwiastków chemicznych; astrochemia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. astr. dział chemii o charakterze interdyscyplinarnym, zajmujący się składem ciał niebieskich i procesami chemicznymi zachodzącymi we wszechświecie;
Wiktionary
Kosmochemia – dział astronomii i jednocześnie chemii, zajmujący się badaniem składu molekularnego ciał niebieskich, szczególnie w Układzie Słonecznym. Termin kosmochemia został stworzony przez Harolda Claytona Ureya.
Kosmochemia może obejmować tematy z zakresu:
Wikipedia
(1.1) Kosmochemia interesuje się nie tylko obecnym składem chemicznym Wszechświata, ale i procesami prowadzącymi do ustalenia właśnie takiego składu.
Wiktionary
przym. kosmochemiczny
przysł. kosmochemicznie
Wiktionary
(1.1) astrochemia
Wiktionary
→ kosmochemia; astrochemiczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. astr. związany z kosmochemią, dotyczący kosmochemii
Wiktionary
(1.1) Cząstki elementarne jako takie nie stanowią obiektu badań kosmochemicznych, jednak ze względu na powiązania z obiektami, którymi zajmuje się kosmochemia, należy poświęcić im trochę uwagi.
Wiktionary
rzecz. kosmochemia ż.
przysł. kosmochemicznie
Wiktionary
wydzielony teren dla obiektów kosmicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astronaut. ośrodek, w którym przeprowadza się starty statków kosmicznych oraz starty i lądowania promów kosmicznych, w którym przygotowuje się i nadzoruje loty kosmiczne;
Wiktionary
Kosmodrom, port kosmiczny, centrum lotów kosmicznych ("kosmo-" + gr. "drómos" tor biegowy) – ośrodek przeznaczony do przeprowadzania startów statków kosmicznych oraz startów i lądowań promów kosmicznych. Zadania kosmodromu obejmują także montaż, przygotowanie do lotu oraz nadzór nad jego przebiegiem, choć centrum sterowania lotem może znajdować się w innym miejscu.
Wikipedia
IPA: kɔsˈmɔdrɔ̃m, AS: kosmodrõm
Wiktionary
przym. kosmiczny
rzecz. kosmita mos.
Wiktionary
kosmofizyk płci żeńskiej
SJP.pl
naukowiec badający właściwości fizyczne ciał niebieskich i materii rozproszonej w przestrzeni kosmicznej; astrofizyk
SJP.pl
dział astronomii badający właściwości fizyczne ciał niebieskich i materii rozproszonej w przestrzeni kosmicznej; astrofizyka
SJP.pl
mitologiczne lub religijne wyobrażenie powstania świata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zbiór wyobrażeń i opowieści na temat pochodzenia świata;
(1.2) astr. dział astronomii zajmujący się badaniem początków wszechświata;
Wiktionary
Zobacz też: Kosmogonia (Rygweda).
Kosmogonia, z gr. "κόσμος", "kósmos" ("wszechświat", także "ład", "porządek") oraz "gónos" ("pochodzenie") – całość wyobrażeń o pochodzeniu świata dla danej religii lub systemu filozoficznego oraz dział astronomii, który zajmuje się genezą i ewolucją ciał niebieskich, przeważnie tych z Układu Słonecznego.
Wikipedia
przym. kosmogoniczny
rzecz. kosmita mos.
Wiktionary
związany z kosmogonią, mitycznym lub religijnym wyobrażeniem stworzenia świata i pochodzenia kultury
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosmogonią, dotyczący kosmogonii
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmogonia ż.
przysł. kosmogonicznie
Wiktionary
specjalista w dziedzinie kosmografii
SJP.pl
Kosmograf – wg Doroszewskiego to znawca kosmografii, nauki wchodzącej niegdyś w skład astronomii, łączącej wiedzę z zakresu obecnej astronomii, geografii, geologii i meteorologii; średniowieczna nazwa zawodu, z którego później wywiódł się kartograf i astrolog.
Wikipedia
1. dawna nauka zajmująca się opisem wszechświata;
2. wyobrażenia o wyglądzie i funkcjonowaniu świata właściwe określonej religii lub systemowi filozoficznemu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dawna nauka badająca strukturę i ewolucję wszechświata
(1.2) filoz. rel. wyobrażenie o świecie i jego funkcjonowaniu charakterystyczne dla konkretnej religii lub systemu filozoficznego
Wiktionary
(1.1) Używać będziemy tego samego podręcznika do kosmografii, którego używaliśmy w zeszłym roku.
(1.2) Czy kosmografia judeochrześcijańska znacznie różni się od kosmografii hinduskiej?
Wiktionary
rzecz. kosmograf mos.
przym. kosmograficzny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosmografią, dotyczący kosmografii
Wiktionary
rzecz. kosmograf mos., kosmografia ż.
Wiktionary
specjalista w zakresie kosmologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie kosmologii
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmologia ż.
przym. kosmologiczny
Wiktionary
1. dział astronomii zajmujący się problematyką całościową kosmosu;
2. pogląd religijno-filozoficzny na temat pochodzenia człowieka i świata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) astr. dział astronomii, który zajmuje się kosmosem; nauka o wszechświecie;
(1.2) filoz. dział filozofii zajmujący się tematami powstania, istoty i końca wszechświata
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „kosmografia”. Zobacz też: Kosmografia (podręcznik).
Kosmologia (z gr. "kósmos": porządek, wszechświat oraz "lógos": słowo, nauka) – pierwotnie dział filozofii rozpatrujący świat materialny w świetle jego ostatecznych przyczyn.
Wikipedia
IPA: ˌkɔsmɔˈlɔɟja, AS: kosmoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. kosmolog m., kosmita mos.
przym. kosmologiczny
przysł. kosmologicznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosmologią, dotyczący kosmologii
Wiktionary
(1.1) Argumenty kosmologiczne wychodzą od pewnego oczywistego i ogólnego, ale aposteriorycznego faktu dotyczącego wszechświata, na przykład tego, że istnieją byty przygodne, albo tego, że rzeczy się poruszają lub zmieniają.
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmologia ż., kosmolog mos.
przysł. kosmologicznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: kosmologia
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɔˈlɔɟjɔ, AS: kosmoloǵi ̯o
Wiktionary
przestarzale: rodzaj sztucznego satelity z napędem
SJP.pl
Zobacz też: Kosmolów w innych znaczeniach tej nazwy.
Kosmolów (też: "Kosmołów") – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie olkuskim, w gminie Olkusz, przy drodze wojewódzkiej nr 773.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
osoba odpowiednio przygotowana i wyszkolona do odbywania lotów kosmicznych; astronauta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który wziął udział w podróży kosmicznej
Wiktionary
(1.1) Obejmować Ziemię wzrokiem… – to marzenie ziściło się jedynie kosmonautom, a telewidzowie dostają tylko namiastkę.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɔ̃ˈnawta, AS: kosmõnau̯ta
Wiktionary
rzecz. kosmonautyka ż., kosmonautyczność ż.
:: fż. kosmonautka ż.
przym. kosmonautyczny
Wiktionary
(1.1) astronauta
Wiktionary
kobieta odpowiednio przygotowana i wyszkolona do odbywania lotów kosmicznych; astronautka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która wzięła udział w podróży kosmicznej
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɔ̃ˈnawtka, AS: kosmõnau̯tka
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmonautyka ż.
:: fm. kosmonauta mos.
przym. kosmonautyczny
Wiktionary
(1.1) astronautka
Wiktionary
→ kosmonautyka; astronautyczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosmonautyką i kosmonautami
Wiktionary
(1.1) W czasie kolacji przyłączył się do nich Naczelny Lekarz radzieckiej ekipy kosmonautycznej - Eugeniusz Anatoliewicz.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɔ̃nawˈtɨt͡ʃnɨ, AS: kosmõnau̯tyčny
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmonautyka ż., kosmonauta m., kosmonautka ż.
Wiktionary
(1.1) astronautyczny
Wiktionary
zespół nauk zajmujących się realizacją lotów kosmicznych, także badaniem możliwości podróży w przestrzeni międzyplanetarnej, poznawaniem jej i znajdujących się tam obiektów; astronautyka
SJP.pl
prom kosmiczny, wahadłowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astronaut. statek kosmiczny o wielokrotnym wykorzystaniu
Wiktionary
(1.1) prom kosmiczny, wahadłowiec
Wiktionary
człowiek nieczujący więzi z krajem, z którego pochodzi lub którego jest obywatelem, deklarujący swą więź z kulturą świata; obywatel świata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek nieuznający jakiegokolwiek obywatelstwa, a jedynie światowe
Wiktionary
(1.1) Wydawało się, że wszędzie czuł się u siebie – był prawdziwym kosmopolitą.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsmɔpɔˈlʲita, AS: kosmopolʹita
Wiktionary
rzecz. kosmopolityzm m.
:: fż. kosmopolitka
przym. kosmopolityczny
Wiktionary
(1.1) obywatel świata
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kosmopolityczne; cecha tych, którzy są kosmopolityczni
Wiktionary
rzecz. kosmopolita m., kosmopolitka ż.
przym. kosmopolityczny
przysł. kosmopolitycznie
Wiktionary
dotyczący kosmopolity i kosmopolityzmu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieczujący związku z żadnym państwem (miejscem) w szczególności
(1.2) wielokulturowy
(1.3) biol. rozpowszechniony na znacznej części kuli ziemskiej
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmopolita mos., kosmopolitka ż., kosmopolityzm mrz., kosmopolityczność ż.
Wiktionary
1. stawanie się kosmopolitycznym, nabieranie cech właściwych kosmopolitom;
2. wprowadzanie, szerzenie kosmopolityzmu
SJP.pl
pogląd negujący wszelkie podziały kulturowo-polityczne i terytorialne, więzi narodowe i tradycję, za prawdziwą ojczyznę człowieka uznający cały świat
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. cała przestrzeń ze wszystkim, co się w niej znajduje; Wszechświat, wszechświat, Kosmos;
2. przestrzeń pozaziemska, dostępna ludzkiemu doświadczeniu; Kosmos;
3. w filozofii: świat pojęty jako harmonijnie zbudowana i wewnętrznie uporządkowana całość; Kosmos;
4. roślina z rodziny złożonych, hodowana jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach; kosmea, onętek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astr. przestrzeń poza obszarem ziemskiej atmosfery;
(1.2) bot. nazwa systematyczna|Cosmos bipinnatus|Cav.|ref=tak., gatunek rośliny z rodziny astrowatych;
(1.3) bot. roślina z gatunku kosmosów (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Według popularnego mitu, jedyną budowlą widoczną z kosmosu jest Wielki Mur Chiński.
(1.2) W wielu krajach świata kosmos uprawiany jest jako roślina ozdobna.
Wiktionary
IPA: ˈkɔsmɔs, AS: kosmos
Wiktionary
rzecz. kosmita mos., kosmitka ż.
przym. kosmiczny
przysł. kosmicznie
Wiktionary
(1.1) wszechświat, uniwersum
(1.2) kosmos podwójnie pierzasty, onętek, ponętka, warszawianka
Wiktionary
cykliczny akcelerator cząstek naładowanych; bewatron; synchrotron protonowy
SJP.pl
Ko
Wikipedia
Kosma z małżonką
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kosmy lub z nim związany
SJP.pl
zdrobnienie od: kosmyk
SJP.pl
1. pasemko włosów;
2. ogon zająca; osmyk; omyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niewielki pukiel włosów
(1.2) łow. ogon zwierzyny płowej (jeleniowatych)
Wiktionary
(1.1) Na czole zwisał mu kosmyk włosów.
Wiktionary
rzecz. kosmyczek m., kosmacz mzw./mos.
przym. kosmaty
Wiktionary
(1.1) kłak, lok, kogut, pasemko
(1.2) omyk, osmyk
Wiktionary
nowotwór złośliwy wywodzący się z trofoblastu (tkanki charakterystycznej dla łożyska), rozwijający się w macicy, jajniku lub jajowodzie; nabłoniak kosmówkowy; rak kosmówki
SJP.pl
zewnętrzna błona płodowa gadów, ptaków, ssaków i człowieka, otaczająca zarodek i pozostałe błony płodowe; chorion
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. błona płodowa powstająca z trofoblastu zarodka, która umożliwia wymianę substancji między krwią matki a krwią płodu i uczestniczy w powstaniu łożyska
Wiktionary
Kosmówka
Kosmówka ( chorion) – zewnętrzna błona płodowa owodniowców zbudowana z ektodermy, osłaniająca ciało zarodka i pozostałe błony płodowe: owodnię, omocznię i pęcherzyk żółtkowy.
Kosmówka gadów i ptaków jest cienkościenną błoną surowiczą, natomiast u ssaków na jej powierzchni rozwijają się liczne i rozmaicie wykształcone wyrostki, tzw. kosmki uczestniczące w budowie łożyska.
Wikipedia
(1.1) Nieprawidłowości kosmówki mogą prowadzić do problemów z łożyskiem lub rozwojem płodu.
Wiktionary
Kosnowiec – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Fajsławice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wieś stanowi sołectwo gminy Fajsławice. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 122 mieszkańców.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) daw. krzywo, pochyło, ukośnie
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: kosa
Wiktionary
rzecz. ukos mrz., ukośnik mrz.
przym. kosy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
karłowaty gatunek sosny rosnący w górach powyżej górnej granicy lasu; kosówka, kosodrzewina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. dendr. nazwa systematyczna|Pinus mugo|Turra|ref=tak., gatunek drzewa lub krzewu iglastego należący do rodziny sosnowatych, rosnący w górach, powyżej górnej granicy lasu;
(1.2) rzad. dendr. krzew z gatunku kosodrzewów (1.1)
Wiktionary
(1.1) W Polsce kosodrzew podlega ochronie.
(1.2) Wywrócił się, zahaczając o korzeń kosodrzewiu.
Wiktionary
rzecz. kosodrzewina ż.
Wiktionary
(1.1) kosodrzewina, kosówka, kosówka właściwa, sosna górska
(1.2) kosodrzewina, kosówka, kosówka właściwa, sosna górska
Wiktionary
rzadko: karłowaty gatunek sosny rosnący w górach powyżej górnej granicy lasu; kosówka, kosodrzew, kosodrzewina
SJP.pl
1. karłowaty gatunek sosny rosnący w górach powyżej górnej granicy lasu; kosówka, kosodrzew;
2. zwarte zarośla wysokogórskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dendr. syst. nazwa systematyczna|Pinus mugo|Turra|ref=tak., gatunek drzewa lub krzewu iglastego należący do rodziny sosnowatych, rosnący w górach, powyżej górnej granicy lasu;
(1.2) dendr. krzew z gatunku kosodrzewin (1.1)
(1.3) zarośla kosodrzewiny (1.1) występujące w górach powyżej górnej granicy lasu;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Do lat 90. XX wieku reliktowe stanowisko kosodrzewiny znajdowało się w Beskidzie Niskim.
(1.2) Wysyp tę korę wokół kosodrzewiny przy płocie.
(1.3) Dawniej kosodrzewina była masowo wypalana i wycinana, aby przygotować tereny pod wypas.
Wiktionary
IPA: ˌkɔsɔḍʒɛˈvʲĩna, AS: kosoḍževʹĩna
Wiktionary
rzecz. kosodrzew mrz.
przym. kosodrzewinowy
Wiktionary
(1.1) kosówka, kosodrzew, sosna górska, kosówka właściwa
(1.2) kosówka, kosodrzew, sosna górska, kosówka właściwa
Wiktionary
przymiotnik od: kosodrzewina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z kosodrzewiny
(1.2) wykonany z drewna lub innej części kosodrzewiny
(1.3) będący częścią kosodrzewiny
Wiktionary
IPA: ˌkɔsɔḍʒɛvʲĩˈnɔvɨ, AS: kosoḍževʹĩnovy
Wiktionary
rzecz. kosodrzewina
Wiktionary
ryba zaliczana do rzędu rekinokształtnych; lis morski
SJP.pl
Kosogon, lis morski ("Alopias vulpinus") – gatunek morskiej ryby chrzęstnoszkieletowej z rodziny kosogonowatych (Alopiidae). Poławiana gospodarczo i w wędkarstwie.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. sierp
Wiktionary
przestarzale:
1. mający skośne oczy; skośnooki;
2. mający zeza; zezowaty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. skośnooki
(1.2) przest. zezowaty
Wiktionary
rzecz. kosookość ż.
przysł. kosooko
Wiktionary
Kosorowice (dodatkowa nazwa w j. niem. Kossorowitz) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Tarnów Opolski.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa opolskiego.
W miejscowości znajdują się m.in.: kościół parafialny pw. św. Jana Nepomucena, szkoła podstawowa (klasy I-III, dalsza edukację uczniowie kontynuują w szkole podstawowej i gimnazjum w Tarnowie Opolskim) oraz remiza OSP, znajdująca się w KSRG.
Wikipedia
obywatel Kosowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kosowa
Wiktionary
(1.1) Gospodarze ośrodka powoli żegnają się z mieszkającymi od maja albańskimi rodzinami. Jednocześnie szykują się na przyjęcie kolejnej grupy Kosowian.
Wiktionary
rzecz. Kosowo n.
:: fż. Kosowianka ż.
przym. kosowski
Wiktionary
obywatelka Kosowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Kosowa
Wiktionary
rzecz. Kosowo n.
:: fm. Kosowianin mos.
przym. kosowski
Wiktionary
Kosowice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Bodzechów. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.
Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 751.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
w gwarze przestępczej: sprawca rozboju
SJP.pl
1. terytorium sporne w południowej Europie ze stolicą w Prisztinie, państwo częściowo uznawane na arenie międzynarodowej;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. częściowo uznawane państwo w Europie ze stolicą w Prisztinie;
Wiktionary
Kosowo, Republika Kosowa (alb. Kosova / Kosovë, Republika e Kosovës; serb. Косово, Kosovo, Република Косовo, Republika Kosovo) – państwo w południowej Europie ze stolicą w Prisztinie o ograniczonym uznaniu na arenie międzynarodowej (patrz: lista państw formalnie uznających niepodległość Kosowa), które jednostronnie ogłosiło niepodległość 17 lutego 2008 roku.
Wikipedia
(1.1) Serbski parlament przyjął rezolucję w sprawie Kosowa.
Wiktionary
IPA: kɔˈsɔvɔ, AS: kosovo
Wiktionary
rzecz. Kosowianin mos., Kosowianka ż.
przym. kosowski, Kosowy
Wiktionary
(1.1) Republika Kosowa
Wiktionary
tradycyjna męska koszula rosyjska ze skośnie zapinanym kołnierzem, stójką
SJP.pl
Kosoworotka – tradycyjna rosyjska, prosta i długa koszula męska z kołnierzem-stójką, rozcięciem po lewej stronie oraz długimi rękawami, noszona na wierzch spodni i przewiązywana paskiem w pasie.
Wikipedia
przymiotnik od: Kosowo, Kosów Lacki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Kosowa
Wiktionary
Kosowski – polskie nazwisko. Według danych z lat 90. XX wieku nazwisko to nosiło 6 208 Polskich obywateli zarejestrowanych w rejestrze PESEL.
Wikipedia
rzecz. Kosów mrz., Kosowo n., Kosowianin mos., Kosowianka ż.
przym. Kosowy
Wiktionary
błonkówka z rodziny gąsieniczników
SJP.pl
Kosoń (ukr. Косонь, węg. Mezőkaszony) – wieś na Ukrainie w rejonie berehowskim obwodu zakarpackiego, siedziba hromady Kosoń.
W miejscowości znajduje się przejście graniczne Kosoń-Barabás z Węgrami.
Wikipedia
potocznie: dzieło Juliusza Kossaka - polskiego malarza, rysownika i ilustratora; Kossak
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
właściwy Kossakowi, charakterystyczny dla twórczości Kossaka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kossowski – polskie nazwisko.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
państwo w Ameryce Środkowej ze stolicą w San José; Republika Kostaryki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Ameryce Środkowej;
Wiktionary
Kostaryka (hiszp. ' dosł. „bogate wybrzeże”, Republika Kostaryki – República de Costa Rica) – państwo w Ameryce Centralnej nad Morzem Karaibskim i Oceanem Spokojnym. Graniczy od północy z Nikaraguą na odcinku 309 km i od południa z Panamą – 330 km. Łączna długość wybrzeża karaibskiego i pacyficznego wynosi 1290 km.
Wikipedia
(1.1) Już trzy lata mieszkam w Kostaryce.
Wiktionary
IPA: ˌkɔstaˈrɨka, AS: kostaryka
Wiktionary
rzecz. Kostarykanin mos., Kostarykanka ż., kostarykańskość ż.
przym. kostarykański
Wiktionary
obywatel Kostaryki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Kostaryki
Wiktionary
(1.1) Mecz Serbów z Kostarykanami oglądało dziesięć milionów widzów.
Wiktionary
IPA: ˌkɔstarɨˈkãɲĩn, AS: kostarykãńĩn
Wiktionary
rzecz. Kostaryka ż.
:: fż. Kostarykanka ż.
przym. kostarykański
Wiktionary
obywatelka Kostaryki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Kostaryki
Wiktionary
IPA: ˌkɔstarɨˈkãŋka, AS: kostarykãŋka
Wiktionary
rzecz. Kostaryka ż.
:: fm. Kostarykanin mos.
przym. kostarykański
Wiktionary
przymiotnik od: Kostaryka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Kostaryki, państwa w Ameryce Środkowej
Wiktionary
(1.1) W miarę upływu czasu przewagę na murawie uzyskali gracze tureccy. Częściej przebywali na połowie rywali, konstruując groźniejsze akcje i niepokojąc obrońców kostarykańskich.
(1.1) Najwięcej jest chętnych na kawy smakowe, np. irlandzką, a z tradycyjnych najczęściej kupowana jest kolumbijska i kostarykańska.
Wiktionary
IPA: ˌkɔstarɨˈkãj̃sʲci, AS: kostarykãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Kostaryka ż., Kostarykanin mos., Kostarykanka ż.
Wiktionary
w staropolszczyźnie: mężczyzna często grający w karty lub kości, zazwyczaj nieuczciwie; kostera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. gracz w kości
Wiktionary
IPA: ˈkɔstaʃ, AS: kostaš
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m., forma poufała imienia Konstandinos
Wiktionary
(1.1) Mój grecki przyjaciel Kostas mieszka w Salonikach.
Wiktionary
rzecz. Kosta m., Konstandinos m., Konstanty m., Konstantyn m.
Wiktionary
(1.1) Kosta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: kostka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kostka
Wiktionary
(1.1) Jedyną usuniętą kosteczką słuchową był młoteczek.
Wiktionary
IPA: kɔˈstɛt͡ʃka, AS: kostečka
Wiktionary
rzecz. kostka ż., kostucha ż., kość ż., kościstość ż., kostniak mrz.
przym. kościsty
Wiktionary
rzadko: szczątki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Konstanty lub Konstantyn
Wiktionary
rzecz. Kostkówna ż.
:: fż. Kostkowa ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. drapieżna ryba z rzędu zrosłoszczękich, żyjąca w morzach tropikalnych;
2. (r. żeński) przestarzałe: kobieta często grająca w karty lub kości, zazwyczaj nieuczciwie; także o mężczyźnie, z silniejszym zabarwieniem ekspresywnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. ryba drapieżna
(1.2) karc. namiętny, nieuczciwy gracz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kosternik leśniak - motyl z rodziny powszelatkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. namiętne granie w kości lub karty
Wiktionary
(1.1) Usunął oficerów, oddających się pijaństwu i kosterstwu, tudzież takich, którzy udręczali żołnierzy.
Wiktionary
pasożytnicza choroba ryb wywoływana przez wiciowce
SJP.pl
Kostioza, ichtiobodoza, "Costiosis" – pasożytnicza choroba ryb wywoływana przez wiciowce z rodzaju "Ichthyobodo".
Wyróżnia się dwa gatunki wiciowców z rodzaju "Ichthyobodo": "I. necatrix" oraz "I. pyriformis", z czego ten pierwszy jest najczęstszą przyczyną wywoływania tej choroby. Nazwa wywodzi się od dawniej używanej nazwy rodzajowej "Costia".
Wikipedia
1. ubiór damski składający się z żakietu i spódnicy;
2. strój przeznaczony do uprawiania pewnych sportów np. gimnastyki, pływania;
3. strój balowy lub karnawałowy, charakterystyczny dla jakiejś epoki lub postaci;
4. ubranie aktora, charakteryzujące postać graną w teatrze lub filmie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teatr. sceniczne ubranie aktora, charakteryzujące graną postać
(1.2) odzież. ubranie damskie, w skład którego wchodzą żakiet i spódnica
(1.3) odzież. specjalny strój przeznaczony do uprawiania pewnych sportów
(1.4) odzież. strój używany jako przebranie na balach, zabawach i paradach głównie w okresie karnawału
(1.5) odzież. kobiecy strój na plażaażę
(1.6) strój typowy dla epoki, postaci czy bajki
Wiktionary
(1.1) W teatrze ważnym uzupełnieniem kostiumów są fryzury i charakteryzacja.
(1.6) Kostium diukowski miecza nie przewidywał, co zawsze wydawało się Vimesowi zadziwiająco głupie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔstʲjũm, AS: kostʹi ̯ũm
Wiktionary
rzecz. kostiumeria ż.
przym. kostiumowy
Wiktionary
(1.1) przebranie
(1.2) ubranie
(1.3) ubranie
(1.4) przebranie
(1.5) ubranie
Wiktionary
pracownik teatru lub opery zajmujący się kostiumami
SJP.pl
kostiumernia;
1. pracownia, w której szyje się kostiumy teatralne;
2. pomieszczenie na zapleczu teatru do przechowywania kostiumów
SJP.pl
kostiumeria;
1. pracownia, w której szyje się kostiumy teatralne;
2. pomieszczenie na zapleczu teatru do przechowywania kostiumów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teatr. pracownia kostiumów teatralnych
(1.2) teatr. miejsce przechowywania kostiumów w teatrze
Wiktionary
rzecz. kostiumer mos.
przym. kostiumowy
Wiktionary
zdrobnienie od: kostium
SJP.pl
osoba opracowująca koncepcję plastyczna kostiumów, fryzur, rekwizytów itp. dla postaci występujących w filmie lub teatrze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się kostiumografią
Wiktionary
Kostiumograf – osoba zajmująca się opracowywaniem koncepcji plastycznej kostiumów, fryzur oraz rekwizytów dla aktorów występujących w kinie lub teatrze. Praca kostiumografa zasadniczo różni się od pracy projektanta mody, jego uwaga skupia się przede wszystkim na stworzeniu ubioru na potrzeby filmu bądź spektaklu, na podstawie realiów w nim przedstawianych oraz koncepcji reżysera. Kostiumografowie zwykle pracują w grupach, aby skończyć pracę w wyznaczonym terminie.
Wikipedia
rzecz. kostiumografia ż.
przym. kostiumograficzny
Wiktionary
sztuka opracowywania koncepcji plastycznych kostiumów i fryzur postaci scenicznych lub telewizyjnych
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się kostiumami w teatrze lub na planie filmowym
Wiktionary
specjalista w zakresie kostiumologii
SJP.pl
nauka zajmująca się historią ubiorów
SJP.pl
Kostiumologia – nauka zajmująca się historią ubiorów, zapoczątkowana w XVI wieku. Od XVII wieku rozwijana była przede wszystkim we Francji. Pierwsze publikacje kostiumologiczne w języku polskim opracowano w XIX wieku, na co wpływ miała popularność malarstwa historycznego.
Wikipedia
potocznie: ubierać w kostium
SJP.pl
potocznie: osoba zajmująca się kostiumami w filmie lub teatrze
SJP.pl
przymiotnik od: kostium
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od kostium
Wiktionary
IPA: ˌkɔstʲjũˈmɔvɨ, AS: kostʹi ̯ũmovy
Wiktionary
rzecz. kostium m., kostiumer m., kostiumerka ż., kostiumernia ż., kostiumik m., kostiumowanie n., kostiumowiec m., kostiumowość ż., kostiumówka ż.
czas. kostiumować
przym. kostiumerski
przysł. kostiumowo
Wiktionary
potocznie: bal kostiumowy
SJP.pl
1. zdrobnienie od: kość;
2. trójkątna płytka z masy lub kości używana do gry na gitarze;
3. sześcian z oznaczonymi punktami ścianami, używany w grach;
4. coś krojonego w kształt sześcianu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kość
(1.2) anat. mała kość łącząca stopę z nogą;
(1.3) wojskowy bądź harcerski plecak o charakterystycznym kwadratowym kształcie;
(1.4) muz. mała płytka, którą gra się na niektórych instrumentach strunowych
(1.5) efekt gitarowy w postaci przełącznika nożnego
(1.6) element sprzętu wspinaczkowego, używany do zakładania punktów asekuracyjnych
(1.7) niewielki przedmiot w kształcie prostopadłościanu
(1.8) anat. część kości strzałkowej nad stawem nadgarstkowym
(1.9) pewna jednostkowa porcja towaru, zwykle tłuszczu
(1.10) nawierzchnia drogi z prostopadłościennych kamieni
(1.11) gw-pl|Śląsk Cieszyński. pestka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Byłem tak głodny, że poogryzałem całego kurczaka do ostatniej kostki.
(1.2) Nie mogę grać w piłkę z powodu zwichniętej kostki.
(1.3) Zawiązał glany, zarzucił kostkę z książkami na plecy i pobiegł do szkoły.
(1.4) Ta kostka jest dla mnie za miękka, nie dam rady zagrać żadnej solówki.
(1.7) Ja jak pracowałam w teatrze, oczywiście, był obchodzony Dzień Kobiet (…), był tulipan, były rajstopy i była kostka mydła, tak, pamiętam jak dziś.
(1.9) Edwardzie, kup proszę dwie kostki margaryny.
(1.10) Na rynku przed rauszem położono nową kostkę.
Wiktionary
IPA: ˈkɔstka, AS: kostka
Wiktionary
rzecz. kość ż., kościec m., kostucha ż., kostyczność ż., kostnienie n., skostnienie n.
:: zdrobn. kosteczka ż.
czas. kostnieć ndk., skostnieć dk.
przym. kostny, kościany, kostkowy, kostyczny, kościsty, kostkowaty
Wiktionary
(1.1) kosteczka
(1.3) plecak, tornister
(1.4) plektron, piórko
(1.8) nadgarstek
(1.10) bruk
Wiktionary
robotnik wykładający nawierzchnię drogi kostką brukową
SJP.pl
rzadko: szczątki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
obróbka wykańczająca przedmiotów metalowych przez wykonywanie na ich powierzchni drobnych rysek tworzących określony wzór; mazerowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kostkować.
Wiktionary
czas. kostkować
Wiktionary
przypominający kostkę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający kostkę
Wiktionary
rzecz. kostka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kostka – kaszubski ród szlachecki.
Wikipedia
przedstawiciel gromady zwierząt wodnych z typu parzydełkowców
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kostka
SJP.pl
zbyt wiele miejsc pokrytych kostką brukową w przestrzeni publicznej; brukoza
SJP.pl
potocznie:
1. but lub skarpeta sięgające do kostki;
2. droga z kostką brukową
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. skarpeta sięgająca do kostki
Wiktionary
rzecz. kostka
Wiktionary
potocznie:
1. but lub skarpeta sięgające do kostki;
2. droga z kostką brukową
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kostniak
Wiktionary
rzecz. kostniak m.
Wiktionary
niezłośliwy nowotwór w postaci guza wywodzący się z tkanki kostnej, umiejscowiony zwykle w kościach lub częściach miękkich do nich przylegających; osteoma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. łagodny nowotwór tkanki kostnej
Wiktionary
Kostniak ( osteoma) – łagodny, wolno rosnący nowotwór kości, zbudowany z dojrzałej, zbitej lub gąbczastej tkanki kostnej. Zmiany te najczęściej lokalizują się w obrębie kości czaszki i twarzoczaszki, zwłaszcza w zatokach przynosowych (szczególnie czołowej), a także w kości czołowej, sitowej i żuchwie. Kostniaki mogą występować pojedynczo lub jako zmiany mnogie, szczególnie w przebiegu zespołu Gardnera – dziedzicznej choroby genetycznej.
Wikipedia
rzecz. kość ż., kosteczka ż., kościec m., kostnienie n., skostnienie n.
:: zdrobn. kostniaczek m.
czas. kostnieć ndk., skostnieć dk.
przym. kostny, kościany, kośćcowy
Wiktionary
pomieszczenie, w którym przechowuje się ciała zmarłych do chwili pogrzebu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie, w którym przechowuje się ciała zmarłych do chwili pogrzebu;
(1.2) przykościelna kaplica pogrzebowa
Wiktionary
Kostnica ("marownia", "ossarium") – pomieszczenie lub osobny budynek znajdujący się przy kościele, szpitalu lub cmentarzu, w którym przechowuje się ciała zmarłych do chwili pogrzebu. Kostnice służyły także do przechowywania kości, na które natrafiono podczas kopania nowych grobów. Po nagromadzeniu się odpowiedniej ilości takich szczątków dokonywano ich ponownego pochówku.
Wikipedia
(1.1) Ciało babki już przywieźli z kostnicy.
(1.2) Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kostnicy.
Wiktionary
IPA: kɔˈstʲɲit͡sa, AS: kostʹńica
Wiktionary
przym. kostny
Wiktionary
(1.1) promorta
Wiktionary
proces powstawania kości polegający na przekształcaniu się elementów chrzęstnych szkieletu w tkankę kostną; osyfikacja
SJP.pl
tkanka kostna obrastająca powierzchnię uszkodzonej kości
SJP.pl
Kostnina ( callus) – grubowłóknista, splotowata, pierwotna tkanka kostna powstająca w ognisku uszkodzenia lub złamania kości, powodująca jej zrośnięcie. Powstaje w wyniku namnażania się i różnicowania komórek osteogennych rozrodczej warstwy okostnej, śródkostnej oraz szpiku. Wyróżnia się dwa rodzaje kostniny:
Wikipedia
cement; jedna z tkanek zęba, pokrywająca korzeń zęba, budową zbliżona do kości
SJP.pl
dotyczący kości i skóry
SJP.pl
dotyczący kości i stawów
SJP.pl
rząd ryb promieniopłetwych; arapaimokształtne
SJP.pl
Kostnojęzykokształtne, arowanokształtne, arapaimokształtne (Osteoglossiformes) – rząd ryb promieniopłetwych (Actinopterygii) o wielu prymitywnych cechach budowy, zamieszkujących wody słodkowodne całego świata, głównie w obszarach tropikalnych. Większość gatunków prowadzi drapieżny tryb życia. Najstarsze otolity pochodzą z mastrychtu.
Wikipedia
gromada ryb kostnoszkieletowych; promieniopłetwe, kostnopromienne, promienistopłetwe
SJP.pl
gromada ryb kostnoszkieletowych; promieniopłetwe, kostnopromieniste, promienistopłetwe
SJP.pl
nadgromada ryb o szkielecie w różnym stopniu skostniałym
SJP.pl
o cechach kostnoszkieletowych (nadgromada ryb)
SJP.pl
sprzyjający tworzeniu się kości
SJP.pl
o cechach kostnołuskich (podgromada ryb)
SJP.pl
podgromada ryb promieniopłetwych; kostołuskie, chrzęstnokostne
SJP.pl
dotyczący kości lub pochodzący od nich
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kością
Wiktionary
(1.1) Z kostną budową szkieletu nie spotykamy się u bezkręgowców.
Wiktionary
IPA: ˈkɔstnɨ, AS: kostny
Wiktionary
rzecz. kostnica ż., kość ż., kostka ż., kostucha ż., kościec m., kościstość ż., kostniak mrz.
przym. kościany, kościsty
Wiktionary
rodzina ryb o głowach silnie skostniałych z wyrostkami kostnymi
SJP.pl
o cechach kostolicych (rodzina ryb)
SJP.pl
mieszkaniec Kostomłotów
SJP.pl
mieszkanka Kostomłotów
SJP.pl
przymiotnik od: Kostomłoty
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Kostopol ( Костопіль, "Kostopil") – miasto na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie rówieńskim. Do 2020 siedziba rejonu kostopolskiego. Leży na Wołyniu.
Znajduje się tu stacja kolejowa Kostopol, położona na linii Równe – Baranowicze – Wilno.
Wikipedia
przym. kostopolski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przyrząd chirurgiczny w postaci mocnych metalowych nożyc o krótkich ostrzach do przecinania żeber i innych cienkich kości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) med. nożyce do przecinania kości
Wiktionary
zabieg chirurgiczny polegający na przecięciu żebra lub wycięciu jego części
SJP.pl
o cechach kostowcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Kostowcowate ("Costaceae") – rodzina bylin z rzędu imbirowców. Należy do niej 7–8 rodzajów ze 143–162 gatunkami, większość z nich należy do rodzaju "Costus". Przedstawiciele występują w całej strefie tropikalnej, największe zróżnicowanie osiągając w tropikalnej części Ameryki Południowej oraz w rejonie Nowej Gwinei. Szereg gatunków z rodzaju "Costus" uprawianych jest jako rośliny ozdobne, wykorzystywanych jest jako warzywa i rośliny lecznicze.
Wikipedia
o cechach kostowcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rodzaj roślin tropikalnych z rodziny kostowcowatych
SJP.pl
Zobacz też: Kostowiec w innych znaczeniach tego słowa.
Kostowiec – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie pruszkowskim, w gminie Nadarzyn
W skład sołectwa "Urzut-Kostowiec" wchodzi także wieś Urzut.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
o cechach kostołuskich (podgromada ryb)
SJP.pl
podgromada ryb promieniopłetwych; kostnołuskie, chrzęstnokostne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto obwodowe w europejskiej części Federacji Rosyjskiej;
(1.2) geogr. rzeka w Rosji przeduralskiej, lewy dopływ Wołgi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈstrɔ̃ma, AS: kostrõma
Wiktionary
przym. kostromski
Wiktionary
przymiotnik od: Kostroma (rzeka lub miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kostromą, dotyczący Kostromy
Wiktionary
rzecz. Kostroma ż.
Wiktionary
szorstki, chropowaty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. szorstki, chropowaty
(1.2) przen. nieelegancki, szorstki
Wiktionary
IPA: ˌkɔstrɔˈpatɨ, AS: kostropaty
Wiktionary
(1.1) chropawy, chropowaty, nierówny, szorstki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: nierówność, guz, wyrostek
SJP.pl
gwarowo: osoba nieporządna, nieokrzesana
SJP.pl
dawniej: kosmaty
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kostrzeszyn – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Złota. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
roślina należąca do rodziny wiechlinowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Festuca|L.|ref=tak., rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych;
(1.2) bot. roślina z rodzaju kostrzewa (1.1)
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W strefie międzyzwrotnikowej gatunki kostrzewy rosną w górach.
(1.2) Artysta przedstawił zwarte kępy kostrzewy smagane wiatrem.
(1.2) Wiechowate pióropusze kostrzew dominują w krajobrazie.
Wiktionary
osadnik kostrzewiec - motyl z rodziny rusałkowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kostrzewski – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ponad cztery tysiące osób.
Wikipedia
kostrzeń baryłkowaty - gatunek chrząszcza z rodziny jelonkowatych
SJP.pl
1. wieś i osada w Polsce;
2. szczyt w Czarnohorze
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto i gmina w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim;
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim;
(1.3) geogr. zob. Kostrzyn nad Odrą.
Wiktionary
Kostrzyn – miasto w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kostrzyn. Położone 21 km na wschód od Poznania, 32 km od Gniezna, 27 km od Wrześni oraz 20 km od Środy Wielkopolskiej.
Według danych z 1 stycznia 2019 roku miasto liczyło 9677 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) […] rzucił w kąt Cycerona, przypasał szabelkę, wsadził na głowę konfederatkę z dwubarwnem piórkiem i ruszył z legionem pod Pogrzybowo, a potem za swoją imprezę pokutował wraz z innymi w Kostrzynie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔsṭʃɨ̃n, AS: kosṭšỹn
Wiktionary
rzecz. kostrzynianin m., kostrzynianka ż., Kostrzyń m.
przym. kostrzyński
Wiktionary
Zobacz też: Kostrzynek w innych znaczeniach tej nazwy.
Kostrzynek – osada w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Wysoka. Wchodzi w skład sołectwa Mościska.
W latach 1975–1998 osada należała administracyjnie do województwa pilskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Kostrzyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kostrzyna
Wiktionary
rzecz. Kostrzyn m.
:: fż. kostrzynianka ż.
przym. kostrzyński
Wiktionary
mieszkanka Kostrzyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kostrzyna
Wiktionary
rzecz. Kostrzyn m.
:: fm. kostrzynianin m.
przym. kostrzyński
Wiktionary
rzeka, lewy dopływ Liwca
SJP.pl
Nie mylić z: Kostrzynem.
Kostrzyń – niewielka rzeka w województwie mazowieckim, stanowiąca dopływ rzeki Liwiec, o długości 44,8 km.
Rzeka płynie przez tereny rolnicze, głównie łąkowe i leśne, a większymi leżącymi nad nią osadami są: Bojmie, Oleksin, Stara Sucha i inne.
Wikipedia
przymiotnik od: Kostrzyn
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kostrzynem
Wiktionary
rzecz. Kostrzyn m., kostrzynianin m., kostrzynianka ż.
Wiktionary
potocznie: postać śmierci wyobrażana jako kościotrup z kosą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. personifikacja śmierci zabierająca ludzi w zaświaty, przedstawiana jako szkielet, zwykle z atrybutami takimi jak kosa, klepsydra czy kaptur
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) D. lp. od: kostuch
Wiktionary
(1.1) Człowiek jest jako ten ptak bezbronny, na świat puszczony – a to go jastrząb, a to go zwierz, a to głód, a w końcu i ta kostucha dodusi (…)
Wiktionary
IPA: kɔˈstuxa, AS: kostuχa
Wiktionary
rzecz. kość ż., kostka ż., kosteczka ż., kostuch m., kostur m.
:: zdrobn. kostusia ż.
przym. kostny, kościsty, kościany
Wiktionary
(1.1) śmiertka, kostuch
Wiktionary
Ko
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
prąd w romantycznej literaturze hiszpańskiej
SJP.pl
Kostumbryzm (hiszp. costumbrismo, od "costumbre" – obyczaj) – kierunek w literaturze i sztuce hiszpańskiej i hispanoamerykańskiej. Zapoczątkowany w Hiszpanii w XVII w., rozwinął się w okresie romantyzmu. Kostumbryzm dąży do wiernego zobrazowania życia i obyczajów epoki, przedstawia lokalne regiony, ich codzienność i folklor.
Wikipedia
1. kij służący do podpierania się;
2. pręt służący do rozgarniania żarów lub rozbijania ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kij lub laska używane jako podpórka przy chodzeniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niektóre staruszki wymyślały mu od ostatnich, jedna stłukła go kosturem.
Wiktionary
rzecz. kostucha ż.
Wiktionary
mały kostur; kij, drążek
SJP.pl
zdrobnienie od: kostucha
SJP.pl
zdrobnienie od: kostucha
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: kostycznie
SJP.pl
o człowieku: uszczypliwy, złośliwy, zgryźliwy, szyderczy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) niezwykle złośliwy lub opryskliwy
Wiktionary
rzecz. kostka ż., kostyczność ż.
przysł. kostycznie
Wiktionary
(1.1) opryskliwy, złośliwy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kostyra – polskie nazwisko.
Wikipedia
Kostów (niem. "Kostau") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Byczyna. Usytuowana jest ok. 7 km od miasta na trasie Byczyna – Kępno. Leży na wysokości 170 m n.p.m. Na terenie Kostowa znajdują się stawy hodowlane i stacja PKP. Wieś znajduje się na szlaku kolejowym i szlaku drogowym łączącym Śląsk z Wielkopolską (Poznań).
Wikipedia
o oczach, spojrzeniu: krzywy, ukośny, zezujący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. krzywy, pochyły
forma rzeczownika.
(2.1) M., B., i W. plural|kosa.
(2.2) M., B. i W. lm. od: kos
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. ukos mrz., ukośnik mrz.
przysł. koso
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hist. związany z działaczem komunistycznym Aleksiejem Kosyginem
Wiktionary
żołnierz uzbrojony w kosę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. żołnierz pieszy z kosą o ostrzu osadzonym na sztorc;
Wiktionary
IPA: kɔˈsɨ̃ɲɛr, AS: kosỹńer
Wiktionary
rzecz. kosa ż., koszenie n., skoszenie n., podkoszenie n., podkaszanie n., pokos m.
czas. kosić ndk., skosić dk., podkaszać ndk., podkosić dk.
przym. kosynierski, kośny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z kosynierem, dotyczący kosynierów
Wiktionary
rzecz. kosa ż., kosynier mos.
Wiktionary
regionalnie: trójkątna chustka
SJP.pl
1. rodzaj pojemnika; koszyk;
2. pojemnik na śmieci, odpadki;
3. rodzaj osłony;
4. pleciony fotel plażowy;
5. boczna przyczepa motocykla;
6. gondola balonu;
7. pot. koszykówka;
8. tatarski lub kozacki obóz wojskowy; komenda takiego obozu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pojemnik pleśćeciony z elastycznego materiału naturalnego lub sztucznego
(1.2) jakikolwiek pojemnik przypominający kosz (1.1)
(1.3) pojemnik na odpady
(1.4) zawartość kosza (1.1-3)
(1.5) zob. kosz plażowy.
(1.6) lotn. gondola zawieszona pod balonem, mieszcząca pasażerów i bagaż
(1.7) sport. obręcz z siatką umieszczona na tablicy, do której koszykarze starają się wrzucić piłkę
(1.8) techn. element podnośnika, w którym stoi człowiek
(1.9) mot. boczna przyczepa motocykla
(1.10) stpol. obóz Tatarów lub Kozaków
(1.11) inform. folder systemowy do przechowywania usuniętych plików
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. koszykówka
(2.2) pot. trafienie piłką do kosza (1.7)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na podłodze stał kosz z węglem.
(1.2) Wchodząc do sklepu, wzięła kosz.
(1.3) Wrzuć te papierki do kosza.
(1.10) W drodze powrotnej natknęli się na kosz Tatarów.
(2.1) Na mnie nie licz: jutro gram w kosza.
Wiktionary
IPA: kɔʃ, AS: koš
Wiktionary
rzecz. koszykówka ż., koszykarz m., koszykarka ż., koszyczkowe n., koszykarstwo n.
:: zdrobn. koszyk m., koszyczek m.
przym. koszowy, koszykowy, koszykarski
Wiktionary
(1.1-3) pojemnik
(1.1) plecionka
(1.3) kosz na śmieci / kosz na śmiecie, kubeł (na śmieci[e]), pojemnik (na śmieci[e]), śmietnik
(1.4) zawartość
(1.6) gondola
(1.10) obóz, obozowisko
(2.1) koszykówka
(2.2) punkt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Polsce w województwie zachodniopomorskim, dawniej koszalińskim;
Wiktionary
}|- class="grafika iboxs"
Koszalin ( Köslin) – miasto na prawach powiatu w północno-zachodniej Polsce, położone w województwie zachodniopomorskim, nad rzeką Dzierżęcinką, nad jeziorami: Jamno i Lubiatowo Północne. Siedziba powiatu koszalińskiego, sądu okręgowego, wydziału zamiejscowego urzędu marszałkowskiego i delegatury urzędu wojewódzkiego. Według danych GUS z 30 czerwca 2024 r. Koszalin liczył 105 143 mieszkańców, a gęstość zaludnienia wynosiła 995,9 os./km².
Wikipedia
(1.1) Wielu dawnych wilniuków po wojnie osiedliło się w Koszalinie .
Wiktionary
IPA: kɔˈʃalʲĩn, AS: košalʹĩn
Wiktionary
rzecz. koszaliniak m., koszalinianin m., koszalinianka ż., Koszalińskie n.
przym. koszaliński, podkoszaliński
Wiktionary
potocznie: koszalinianin (mieszkaniec Koszalina)
SJP.pl
mieszkaniec Koszalina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koszalina
(1.2) osoba pochodząca z Koszalina, urodzona w Koszalinie
Wiktionary
(1.2) Urodziłem się w Koszalinie, jestem więc koszalinianinem.
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃalʲĩˈɲä̃ɲĩn, AS: košalʹĩńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Koszalin m., Koszalińskie n., koszaliniak m.
:: fż. koszalinianka ż.
przym. koszaliński
Wiktionary
(1.1-2) pot. koszaliniak
Wiktionary
mieszkanka Koszalina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koszalina
(1.2) kobieta pochodząca z Koszalina, urodzona w Koszalinie
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃalʲĩˈɲãnka, AS: košalʹĩńãnka
Wiktionary
rzecz. Koszalin m., Koszalińskie n., koszaliniak m.
:: fm. koszalinianin m.
przym. koszaliński
Wiktionary
przymiotnik od: Koszalin, Koszalińskie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Koszalina, związany z Koszalinem, pochodzący z Koszalina
Wiktionary
(1.1) Diecezja koszalińsko-kołobrzeska powstała 28 czerwca 1972 roku.
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃaˈlʲĩj̃sʲci, AS: košalʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Koszalin m., Koszalińskie n., koszaliniak m., koszalinianin m., koszalinianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Koszalin, Koszalińskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zagroda dla owiec i bydła; koszara
SJP.pl
Koszar – przenośna zagroda dla owiec w Karpatach Zachodnich, zbudowana z rozłącznych przęseł. Koszar był jednym z głównych elementów gospodarki pasterskiej (tzw. szałaśnictwa). Stawiano go na halach pasterskich na czas wypasu zwierząt w górach. Sebastian Flizak podał następującą definicję koszaru: "Koszar jest to ogrodzenie z krzaseł w kształcie prostokąta".
Wikipedia
zagroda dla owiec lub bydła; koszar
SJP.pl
Koszara ( Кашара; Кошара; hist. "Olmańska Koszara", Альма́нская Каша́ра) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Struga, w pobliżu granicy z Ukrainą.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Koszarawa – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Koszarawa, ok. 20 kilometrów od Żywca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.
Miejscowość jest siedzibą gminy Koszarawa. Według danych GUS z 30 czerwca 2020 r. zamieszkiwały ją 2362 osoby.
Wikipedia
mieszkaniec Koszarawy (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koszarawy (wsi w Polsce)
SJP.pl
statek bez napędu z pomieszczeniami mieszkalnymi dla robotników
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: kara stosowana w wojsku, polegająca na zakazie opuszczania koszar przez pewien czas
SJP.pl
budynek koszarowy
SJP.pl
niewyszukana obyczajowość typowa dla wojskowych koszarów; trywialność, prostactwo
SJP.pl
przymiotnik od: koszary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wojsk. związany z koszarami
Wiktionary
(1.1) Tekst popularnej piosenki ludowej niósł się echem po całym dworcu, wdzierając się we wszystkie kolejowe zakamarki, wnętrza wagonów i budki zawiadowców ruchu, oznajmiając radośnie każdemu pasażerowi, że odtąd spora grupa młodych ludzi nie będzie już miała nic wspólnego z mundurem, bronią i reżimem koszarowym.
Wiktionary
rzecz. koszary nmos.
czas. koszarować, skoszarować
Wiktionary
zamknięty teren wraz z budynkami, w których kwaterują żołnierze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) teren i budynki, w których kwaterują żołnierze
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: koszara
(2.2) M., B. i W. lm. od: koszar
Wiktionary
Koszary – budynek lub zespół budynków służący jako pomieszczenia dla wojska.
Wikipedia
(1.1) Żołnierze drugiego batalionu stanęli w szeregu na dziedzińcu koszar.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃarɨ, AS: košary
Wiktionary
rzecz. koszar m., koszara ż., koszarniak m., koszarówka ż.
czas. koszarować ndk.
przym. koszarniany, koszarny, koszarowy, przykoszarowy, wokółkoszarowy
przysł. koszarowo
Wiktionary
umieszczać owce albo bydło na noc lub na czas dojenia na pastwisku w koszarze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. strój zawodowej straży pożarnej noszony w koszarach
Wiktionary
Koszarówka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie grajewskim, w gminie Grajewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Grajewie.
Wikipedia
rzecz. koszary nmos.
Wiktionary
mały gryzoń z rodziny pilchowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Dryomys|Thomas|ref=tak., rodzaj niedużego ssaka z rodziny popielicowatych;
(1.2) zool. gryzoń z rodzaju koszatka (1.1)
Wiktionary
Koszatka ("Dryomys") – rodzaj ssaków z podrodziny koszatek (Leithiinae) w obrębie rodziny popielicowatych (Gliridae).
Wikipedia
(1.2) Ciemne obwódki wokół oczu zwężają się u koszatek w stronę uszu.
Wiktionary
niewielki gryzoń zamieszkujący Chile i zachodnie Andy
SJP.pl
Koszatniczka, koszatniczek ("Octodon") – rodzaj ssaków z rodziny koszatniczkowatych (Octodontidae). Najliczniejszym przedstawicielem rodzaju jest koszatniczka pospolita ("O. degus"). Koszatniczki tego gatunku są popularnym gatunkiem hodowanym hobbystycznie.
Wikipedia
rodzina ssaków z rzędu gryzoni
SJP.pl
Koszatniczkowate, dawniej koszatniczki (Octodontidae) – rodzina ssaków z podrzędu jeżozwierzowców (Hystricomorpha) w obrębie rzędu gryzoni (Rodentia).
Wikipedia
rodzaj gryzoni z rodziny koszatniczkowatych
SJP.pl
rodzaj koszyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. koszyk lub torebka pleśćecione z wikliny, z przykrywką, służące zwykle do noszenia pokarmów
Wiktionary
IPA: kɔˈʃawka, AS: košau̯ka
Wiktionary
rzecz. zdrobn. koszałeczka
Wiktionary
(1.1) reg. koszarka
Wiktionary
związek frazeologiczny
(1.1) pot. głupstwa, brednie, rzeczy zmyślone
Wiktionary
(1.1) Przez cały wieczór opowiadał jakieś koszałki-opałki, ale dzieciaki były zachwycone.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃawʲci ɔˈpawʲci, AS: košau̯ʹḱi opau̯ʹḱi
Wiktionary
(1.1) pot. banialuki, androny, farmazony, duby smalone; grub. pierdoły; reg. kipki-opałki, koszały-opały, koszyczki-opałeczki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koszt
Wiktionary
(1.1) To nie koszt, lecz tylko mały koszcik.
Wiktionary
rzecz. koszt m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu kowieńskim.
Wiktionary
Koszedary (lit. "Kaišiadorys") – miasto litewskie w regionie Auksztota w okręgu kowieńskim, siedziba gminy.
Koszedary leżą na drodze pomiędzy dwoma największymi miastami Litwy: Wilnem (67 km) i Kownem (37 km) w widłach Niemna i Wilii. Liczba mieszkańców gminy – 37 tys., miasta – 9 734.
Wikipedia
przym. koszedarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Koszeliki – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Międzyrzec Podlaski.
Wieś była własnością starosty guzowskiego i nowomiejskiego Stanisława Opalińskiego, leżała w województwie podlaskim w 1673 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kosić.
Wiktionary
Koszenie, żęcie – ścinanie roślin dawniej ręcznie z pomocą m.in. sierpa, kosy lub współcześnie maszynowo z wykorzystaniem różnego typu kombajnów oraz kosiarek.
Ręczne koszenie łanu zboża przez kosiarza z pomocą kosy odbywało się metodą: „na pokos” oraz” na ścianę”.
Wikipedia
IPA: kɔˈʃɛ̃ɲɛ, AS: košẽńe
Wiktionary
czas. kosić ndk.
rzecz. kosa ż./mrz.
Wiktionary
1. pluskwiak należący do nadrodziny czerwców
2. karminowy barwnik naturalny otrzymywany z pluskwiaków o tej samej nazwie; koszenilina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. naturalny ciemnoczerwony barwnik pozyskiwany z wysuszonych i zmielonych czerwców kaktusowych, dawniej także z czerwców polskich;
Wiktionary
(1.1) Znalezioną przez Hiszpanów w Meksyku koszenilę sprowadzano także do Europy. Początkowo do wybarwień koszenilą stosowano jako zaprawę ałun. Ale dopiero zastosowanie zaprawy cynowej dającej z koszenilą żywe i trwałe wybarwienia szkarłatne spowodowało wyparcie kermesu z farbiarni i zapewniło koszenili długotrwałe powodzenie – aż do 1880 r..
Wiktionary
przym. koszenilowy
Wiktionary
(1.1) karmina, kwas karminowy
Wiktionary
karminowy barwnik naturalny otrzymywany z pluskwiaków o tej samej nazwie; koszenila
SJP.pl
→ koszenila; koszenilinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z koszenilą
Wiktionary
rzecz. koszenila ż.
Wiktionary
1. w judaizmie: przepisy dotyczące zachowania rytualnej czystości potraw lub przedmiotów;
2. cecha potraw i przedmiotów, uznanych przez prawo mojżeszowe za rytualnie czyste;
3. potrawy lub przedmioty uznane przez prawo mojżeszowe za rytualnie czyste;
4. w sądzie rabinicznym: uznanie czyjejś wiarygodności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co koszerne
Wiktionary
Koszerność, kaszrut (z כשרות, od כשר – dosł. „właściwy”) – pojęcie odnoszące się do reguł obowiązujących w prawie żydowskim (halacha), określających rodzaje produktów dozwolonych do spożywania (pokarmy, napoje i leki) oraz warunki, w jakich powinny być produkowane oraz spożywane.
Wikipedia
przym. niekoszerny, koszerny
Wiktionary
nadający się do użytku lub do spożycia zgodnie z żydowskimi zasadami religijnymi; koszer
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który spełnia wymogi żydowskiego prawa w zakresie czystości rytualnej pokarmów, napojów i leków
Wiktionary
(1.1) Jonatan popijał kawę i gryzł koszerną czekoladę przyniesioną w przetłuszczonym papierze.
Wiktionary
rzecz. koszerność ż., koszernik m.
przym. koszer, niekoszerny
przysł. koszernie
Wiktionary
(1.1) koszer
Wiktionary
Koszewko ( Klein Küssow) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Stargard.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
słomiany ul
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pszcz. daw. ul wykonany ze słomy
Wiktionary
IPA: ˈkɔʃka, AS: koška
Wiktionary
(1.1) kószka, dzion
(1.2) kożka
Wiktionary
1. okropny sen;
2. coś wstrząsającego, przerażającego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) marzenie senne o treści wywołującej u śniącego uczucie strachu;
(1.2) przen. coś tak skrajnie nieprzyjemnego, strasznego lub wstrząsającego jak koszmar (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Psycholog pomoże ci uwolnić się od koszmarów.
(1.2) „Szkoła średnia to był koszmar” – wyznał Sebastian.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʃmar, AS: košmar
Wiktionary
rzecz. koszmarność ż.
:: zdrobn. koszmarek m.
czas. koszmarnieć ndk.
przym. koszmarny, koszmarowy, koszmarnie
przysł. koszmarnie
Wiktionary
(1.1) zły sen
(1.2) horror
Wiktionary
zdrobnienie od: koszmar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od koszmar
(1.2) rzecz uważana za bardzo brzydką
Wiktionary
IPA: kɔʃˈmarɛk, AS: košmarek
Wiktionary
rzecz. koszmar m., koszmarność ż.
Wiktionary
potocznie: brzydki, w złym guście
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w sposób koszmarny
Wiktionary
rzecz. koszmar mrz., koszmarność ż.
przym. koszmarny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: koszmarnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: koszmarny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest koszmarne; cecha tych, którzy są koszmarni
Wiktionary
rzecz. koszmar m., koszmarek m.
przym. koszmarny, koszmarnie
przysł. koszmarnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bardzo zły, tragiczny; taki, jak w koszmarze
Wiktionary
(1.1) Wczoraj Fundacja (…) przyjęła pod opiekę 20 pekińczyków ze zlikwidowanej pseudohodowli pod Otwockiem. (…) Blisko 50 zwierząt było przetrzymywanych w koszmarnych warunkach.
Wiktionary
IPA: kɔʃˈmarnɨ, AS: košmarny
Wiktionary
rzecz. koszmar m., koszmarność ż.
przysł. koszmarnie
przym. koszmarnie
Wiktionary
(1.1) makabryczny, odpychający, okropny, przeraźliwy, przerażający, straszny, szkaradny, upiorny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koszmarem, dotyczący koszmaru
Wiktionary
rzecz. koszmar m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. rodzaj okopu umocnionego koszami wypełnionymi ziemią;
Wiktionary
Koszokop – rodzaj okopu z ustawionymi na brzegach koszami wypełnionymi ziemią, stanowiącymi osłonę przed pociskami nieprzyjaciela.
Znane były koszokopy pojedyncze, podwójne, lotne (wiązki koszokopowe) i kryte. Zwykle stosowane jako osłona ludzi prowadzących prace saperskie w pobliżu twierdz, ale także przy budowie doraźnych umocnień, również o charakterze sanitarnym jak warszawskie okopy Lubomirskiego.
Wikipedia
przym. koszokopowy
Wiktionary
pojemnik pełniący funkcje kosza na śmieci i popielniczki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. niezadaszona zagroda dla zwierząt
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kosz
SJP.pl
suma pieniędzy na kupno lub opłacenie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. poniesiony wydatek
(1.2) suma starań o coś
Wiktionary
(1.1) Ta strategia umożliwia nam obcięcie kosztów.
Wiktionary
IPA: kɔʃt, AS: košt
Wiktionary
rzecz. koszcik mrz., kosztorys m., kosztowność ż., koszty lm.
czas. kosztować
przym. kosztowny, kosztowy
Wiktionary
(1.1) kwota, suma
(1.1-2) cena
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) daw. koszt
Wiktionary
IPA: ˈkɔʃta, AS: košta
Wiktionary
odmiana jabłoni; owoc tej jabłoni
SJP.pl
Ko
Wikipedia
suma pieniędzy na kupno lub opłacenie czegoś
SJP.pl
wymagający poniesienia dużych kosztów; kosztowny
SJP.pl
1. plan wydatków, obliczenie przewidywanych kosztów jakiegoś przedsięwzięcia;
2. dokument zawierający takie obliczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dokument finansowy realizacji określonego zadania;
Wiktionary
Kosztorys – dokument finansowy realizacji określonego zadania.
Według "Słownika Języka Polskiego" kosztorys to obliczenie przewidywanych kosztów związanych z wykonaniem czegoś.
Wikipedia
(1.1) Szukam kosztorysu ofertowego.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃtɔrɨs, AS: koštorys
Wiktionary
przym. kosztorysowy
czas. kosztorysować
rzecz. koszt mrz.
Wiktionary
(1.1) wycena
Wiktionary
osoba sporządzająca kosztorysy - plany wydatków jakiegoś przedsięwzięcia; kosztorysowiec, kosztorysiarz
SJP.pl
Kosztorysant – osoba sporządzająca kosztorys w procesie kosztorysowania. Osoba ta może wykonywać zawód kosztorysanta lub wykonywać kosztorys okazjonalnie z potrzeby chwili.
Wikipedia
kobieta sporządzająca kosztorysy - plany wydatków jakiegoś przedsięwzięcia
SJP.pl
potocznie: osoba sporządzająca kosztorysy - plany wydatków jakiegoś przedsięwzięcia; kosztorysant, kosztorysowiec
SJP.pl
sporządzać kosztorys - plan wydatków jakiegoś przedsięwzięcia
SJP.pl
osoba sporządzająca kosztorysy - plany wydatków jakiegoś przedsięwzięcia; kosztorysant, kosztorysiarz
SJP.pl
generujący koszty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kosztować.
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃtɔˈvãɲɛ, AS: koštovãńe
Wiktionary
czas. kosztować
Wiktionary
1. stanowić wartość pieniężną, wymagać nakładu pieniędzy;
2. jeść lub pić coś w celu zbadania smaku; próbować;
3. doznawać czegoś, poznawać coś;
4. być wynikiem wysiłku, ofiary, wyrzeczeń
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) mieć jakąś cenę w pieniądzu
(1.2) przen. mieć jakąś cenę w wartościach niewymiernych
czasownik przechodni niedokonany (dk. skosztować)
(2.1) próbować smakiem
(2.2) przen. próbować korzystać z czegoś
Wiktionary
(1.1) Cukierki kosztują piętnaście złotych.
(1.2) Zdobycie złotego medalu kosztowało go 10 (dziesięć) lat ciężkich treningów.
(2.1) Dawniej pan miał niewolnika, który kosztował jego potrawy, aby sprawdzić, czy nie zostały zatrute.
(2.2) Bosman w każdym porcie kosztował wszelkich uciech.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃtɔvat͡ɕ, AS: koštovać
Wiktionary
(1.1) zob. koszt.
Wiktionary
(2.1) próbować, smakować
(2.2) korzystać z, używać, folgować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: kosztownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: kosztowny
SJP.pl
potocznie: osoba lubiąca kosztowne rzeczy
SJP.pl
przedmioty mające dużą wartość materialną, zwłaszcza biżuteria, klejnoty; precjoza, drogocenności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kosztowne przedmioty
Wiktionary
(1.1) Nie przejmuj się kosztownościami, oddamy je do depozytu.
Wiktionary
rzecz. kosztowność ż.
przym. kosztowny
Wiktionary
(1.1) drogocenności, precjoza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co kosztowne
Wiktionary
przym. kosztowny
rzecz. koszt mrz., kosztowności nmos.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) posiadający dużą wartość materialną
(1.2) wymagający dużych nakładów pieniężnych
Wiktionary
(1.1) Marta wszystkim się chwali, że chodzi w kosztownych ubraniach, a w rzeczywistości kupuje je w ciucholandach!
Wiktionary
IPA: kɔˈʃtɔvnɨ, AS: koštovny
Wiktionary
rzecz. koszt m., kosztowność ż., kosztowności nmos.
czas. kosztować ndk.
Wiktionary
(1.1) drogi
(1.2) nieekonomiczny, nieoszczędny
Wiktionary
przymiotnik od: koszt
SJP.pl
Kosztowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Wyrzysk.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kosztowo, po jej zniesieniu w gromadzie Wyrzysk. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: koszt
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kosztem, dotyczący kosztu
Wiktionary
Kosztowy (niem. "Kosztow") – dzielnica Mysłowic.
Wikipedia
rzecz. koszt m.
Wiktionary
suma pieniędzy na kupno lub opłacenie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) cena za produkcję np. prądu, gazu, produktów spożywczych
forma rzeczownika.
(2.1) plural|koszt.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. koszt m.
czas. kosztować ndk.
Wiktionary
roślina z rodziny selerowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. kraw. lekkie ubranie z rękawami, nakładane na tułów, zapinane na guziki;
Wiktionary
Koszula – górna część ubioru, okrywająca tułów oraz ręce, historycznie będąca płócienną bielizną zarówno męską, jak i damską. Obecnie termin koszula oznacza niemal wyłącznie ubiór męski, będący samodzielnym okryciem górnej części ciała bądź noszony pod marynarką.
Wikipedia
(1.1) Biała koszula zawsze dodaje mężczyźnie elegancji.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃula, AS: košula
Wiktionary
rzecz. podkoszulek m., podkoszulka ż., koszulina ż., koszulnik m., koszulniczka ż., koszularka ż., kosz m., koszyk m., koszulnictwo n.
:: zdrobn. koszulka ż.
przym. koszulowy, koszulny, koszulniczy, koszowy
Wiktionary
krawcowa, szwaczka szyjąca koszule
SJP.pl
krawiec specjalizujący się w szyciu koszul męskich
SJP.pl
zdrobnienie od: koszula
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: koszulka
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃuˈlɛt͡ʃka, AS: košulečka
Wiktionary
nędzna koszula
SJP.pl
zdrobnienie od: koszulina
SJP.pl
1. zdrobnienie od: koszula;
2. część ubrania noszona zwykle bezpośrednio na ciele;
3. osłonka nakładana na jakiś przedmiot; obwoluta; pokrowiec; futerał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. kraw. ubranie z rękawami lub bez noszone na tułowiu
(1.2) biur. ochronne opakowanie nakładane na jakiś przedmiot
(1.3) karc. tylna strona karty do gry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie mam już więcej białych koszulek.
(1.2) Włóż ten dokument do tej przeźroczystej koszulki.
(1.3) Te talie mają takie same koszulki, ale w różnych kolorach.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃulka, AS: košulka
Wiktionary
rzecz. koszula, podkoszulka, podkoszulek
Wiktionary
(1.1) T-shirt, bluzka, polo
(1.3) rewers, tył
Wiktionary
przymiotnik od: koszula
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koszulą, dotyczący koszuli, przeznaczony na koszule
Wiktionary
rzecz. koszula ż.
Wiktionary
Koszutka (niem. "Koschutka", "Kossutka") – część oraz dzielnica Katowic, położona w północnej części miasta, na Wzgórzach Chorzowskich, granicząca z Wełnowcem-Józefowcem, Bogucicami, Śródmieściem i Dębem. Jest najmniejszą powierzchniowo i jedną z najgęściej zaludnionych dzielnic miasta, z dużym udziałem osób w wieku poprodukcyjnym. Ma ona głównie charakter mieszkaniowy z rozwiniętym sektorem usług, jak też stanowi siedzibę szeregu placówek administracji publicznej.
Wikipedia
1. miasto na Słowacji;
2. miasto w Polsce;
3. wieś w Polsce;
4. dzielnica Tarnowa;
5. dzielnica Piły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Słowacji;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W Koszycach wychodziły 4 gazety: biskupi dziennik klerykalny, dwa Partii Pracy i jeden konserwatywny w języku niemieckim.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃɨt͡sɛ, AS: košyce
Wiktionary
rzecz. koszyczanin mos., koszyczanka ż.
przym. koszycki
Wiktionary
przymiotnik od: Koszyce
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Koszycami, dotyczący Koszyc
Wiktionary
rzecz. koszyczanin mos., koszyczanka ż., Koszyce nmos.
Wiktionary
mieszkaniec Koszyc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koszyc; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Koszyce nmos.
:: fż. koszyczanka ż.
przym. koszycki
Wiktionary
mieszkanka Koszyc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koszyc; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Koszyce nmos.
:: fm. koszyczanin mos.
przym. koszycki
Wiktionary
1. mały koszyk;
2. fryzura z upiętych wokół głowy warkoczy;
3. figura w tańcu;
4. typ kwiatostanu;
5. zagłębienie na tylnej nodze pszczoły, w którym składany jest pyłek kwiatowy;
6. element łożyska tocznego maszyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały koszyk
(1.2) zawartość koszyczka (1.1)
(1.3) bot. typ kwiatostanu groniastego, w którym kwiaty są gęsto osadzone na dnie kwiatowym;
(1.4) etn. figura taneczna polegająca na tym, że tańczący tworzą podwójne koło i splatają ręce
(1.5) pszcz. zagłębienie na zewnętrznej powierzchni goleni tylnej nogi pszczoły-robotnicy, w którym składany jest pyłek kwiatowy
(1.6) fryz. warkocz pleciony naokoło głowy
(1.7) fryz. fryzura z zaplecionym naokoło głowy koszyczkiem
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) W ręku wisiał zgrabny słomkowy koszyczek, który niezupełnie zamknięty, pozwalał obok robótek kobiecych widzieć jakąś elegancko oprawną książkę.
(1.2) Zaprawiłam wczoraj trzy koszyczki jagód.
(1.6) Przynieś grzebień, to zrobię ci koszyczek.
Wiktionary
IPA: kɔˈʃɨt͡ʃɛk, AS: košyček
Wiktionary
rzecz. kosz m., koszykarz m., koszyk m., koszykarka ż.
przym. koszyczkowaty
Wiktionary
związek frazeologiczny
(1.1) reg. głupstwa, brednie, rzeczy zmyślone
Wiktionary
(1.1) Przez cały wieczór opowiadał jakieś koszyczki-opałeczki, ale dzieciaki były zachwycone.
Wiktionary
(1.1) pot. banialuki, brednie, farmazony, androny, duby smalone, koszałki-opałki; posp. pierdoły; reg. kipki-opałki, koszały-opały
Wiktionary
drobna kwota pozostawiana sobie przez osobę robiącą zakupy na czyjeś polecenie; koszykowe
SJP.pl
przymiotnik od: koszyczek
SJP.pl
1. zdrobnienie od: kosz;
2. wózek sklepowy;
3. pojemnik do przechowywania lub przenoszenia przedmiotów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kosz
(1.2) mały, pleciony pojemnik służący do noszenia przedmiotów
(1.3) inform. wirtualny pojemnik towarów w sklepie internetowym;
(1.4) zob. koszyk walutowy.
(1.5) zob. koszyk inflacyjny.
(1.6) zob. koszyk dóbr i usług.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Spakowałem moje zakupy do koszyka.
(1.3) Twój koszyk zawiera 3 towary.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʃɨk, AS: košyk
Wiktionary
rzecz. kosz m., koszyczek m., koszykarz m., koszykówka ż., koszykarka ż., koszykarstwo n., koszula ż.
przym. koszykowy, koszowy, koszykarski
Wiktionary
(1.1) koszyczek
Wiktionary
ekspresywnie: koszykarka
SJP.pl
1. sport: kobieta, dziewczyna grająca w koszykówkę, trenująca koszykówkę, profesjonalnie uprawiająca koszykówkę;
2. kobieta, dziewczyna wykonująca kosze i inne wyroby koszykarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. zawodniczka grająca w koszykówkę
(1.2) kobieta, która wyrabia kosze
(1.3) wiklina, z której wyrabia się kosze
Wiktionary
IPA: ˌkɔʃɨˈkarka, AS: košykarka
Wiktionary
rzecz. kosz m., koszyk m., koszyczek m., koszykarstwo n., koszykówka ż.
:: fm. koszykarz m.
przym. koszykarski, koszykowy
Wiktionary
fabryka wyrobów koszykarskich
SJP.pl
przymiotnik od: koszykarz, koszykarstwo
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z koszykarzami lub koszykówką, dotyczący koszykarzy lub koszykówki
(1.2) związany z koszykarstwem, wytwórstwem koszyków
Wiktionary
(1.1) Skompromitowany przez Gabrysię przed całą żeńską drużyną koszykarską, której uczestniczki – jak się okazało – wszystkie miały okazję słuchać tych samych komplementów i romantycznych porównań do kwiatu jabłoni, mówi jej, że jest prozaiczna jak kalafior.
Wiktionary
rzecz. koszykówka ż., koszykarz mos., koszykarka ż., koszyk mrz., kosz mrz.
Wiktionary
Koszykarstwo – rodzaj rzemiosła polegającego na wykorzystywaniu surowych lub wcześniej odpowiednio przygotowanych włókien roślinnych do wyplatania koszy. Przykładowe materiały, które mogą być wykorzystywane w koszykarstwie to między innymi: wiklina, trawa, rattan, słoma czy bambus.
Wikipedia
1. sport: osoba grająca w koszykówkę, trenująca koszykówkę, profesjonalnie uprawiająca koszykówkę;
2. osoba wykonująca kosze i inne wyroby koszykarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. sportowiec grający w koszykówkę
(1.2) rzem. rzemieślnik wyplatający kosze i koszyki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W trzyletniej szkole zawodowej niewidoma młodzież uczy się zawodów: dziewiarza maszynowego, ślusarza, introligatora, szczotkarza i plecionkarza (koszykarza).
Wiktionary
IPA: kɔˈʃɨkaʃ, AS: košykaš
Wiktionary
rzecz. kosz m., koszyk m., koszyczek m., koszykówka ż., koszykarstwo n.
:: fż. koszykarka ż.
przym. koszykarski, koszowy, koszykowy
Wiktionary
(1.2) łubiankarz
Wiktionary
wypleciony z wikliny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wypleciony z wikliny
SJP.pl
gra zespołowa polegająca na zdobywaniu punktów przez umieszczanie piłki w koszu rywali, przytwierdzonym do wysoko znajdującej się tablicy; piłka koszykowa, basketball (rzadko), basket (środowiskowo)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. dyscyplina sportu drużynowego, w której dwie pięcioosobowe drużyny grają przeciwko sobie, próbując zdobyć punkty, umieszczając piłkę w koszu;
Wiktionary
Koszykówka (lub piłka koszykowa) – dyscyplina sportu drużynowego (sport olimpijski), w której dwie pięcioosobowe drużyny grają przeciwko sobie próbując zdobyć jak największą liczbę punktów wrzucając piłkę do kosza drużyny przeciwnej. Za datę powstania koszykówki uznaje się 21 grudnia 1891 r., a za jej twórcę – Jamesa Naismitha.
Wikipedia
IPA: ˌkɔʃɨˈkufka, AS: košykufka
Wiktionary
rzecz. koszykarz m., koszykarka ż., kosz m., koszyk mrz., koszykarstwo n.
przym. koszykarski, koszowy, koszykówkowy
przysł. koszykarsko
Wiktionary
potocznie: koszykarz (sportowiec)
SJP.pl
→ koszykówka; basketballowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z koszykówką, dotyczący koszykówki
Wiktionary
rzecz. koszykówka ż.
Wiktionary
szczyt w Tatrach
SJP.pl
Ko
Wikipedia
motyl nocny, niewielkich rozmiarów, którego gąsienice budują sobie domki w kształcie koszyków
SJP.pl
Koszówka – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Kampinos.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Wikipedia
motyl nocny, niewielkich rozmiarów, którego gąsienice budują sobie domki w kształcie koszyków
SJP.pl
o cechach koszówkowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
Koszówkowate, koszówki ("Psychidae") – rodzina przeważnie małych, niepozornych szaro lub brunatno ubarwionych motyli nocnych należących do grupy tzw. Macrolepidoptera. W Palearktyce znanych jest 396 gatunków (Sauter i Hattenschwiller, 1991), zaś w Polsce występuje 37 gatunków (Marciniak, 2000), jednakże status taksonomiczny części z nich pozostaje nadal otwarty, dlatego liczba może ulec zmianie.
Wikipedia
o cechach koszówkowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
lot koszący - lot samolotu lub szybowca na wysokości do około 50 metrów
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Koszęcina (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koszęcina (wsi w Polsce)
SJP.pl
melodyjnie śpiewający ptak z rodziny drozdowatych, o upierzeniu brunatnym u samicy i prawie czarnym u samca, żyjący w Eurazji i Afryce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Białorusi;
(1.2) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kosowianin m., kosowianka ż.
przym. kosowski
Wiktionary
(1.1) Kosów Poleski
(1.2) Kosów Huculski
Wiktionary
karłowaty gatunek sosny rosnący w górach powyżej górnej granicy lasu; kosodrzew, kosodrzewina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dendr. syst. nazwa systematyczna|Pinus mugo|Turra|ref=tak., gatunek drzewa lub krzewu iglastego należący do rodziny sosnowatych, rosnący w górach, powyżej górnej granicy lasu;
(1.2) dendr. krzew z gatunku kosówek (1.1)
(1.3) bot. piętro roślinności w wysokich górach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pylenie kosówki następuje od maja do lipca.
(1.2) Tę kosówkę posadził któryś z naszych ogrodników.
(1.3) Wygląd kosówki zmienia się wraz z wysokością.
Wiktionary
(1.1) kosodrzew, kosodrzewina, kosówka właściwa, sosna górska
(1.2) kosodrzew, kosodrzewina, kosówka właściwa, sosna górska
(1.3) kosodrzewina
Wiktionary
przymiotnik od: kosówka
SJP.pl
1. zwierzę domowe z rodziny kotowatych, o miękkiej sierści, ostrych pazurach, długim ogonie, mające znakomity słuch i wzrok, żyjące zwykle 15-20 lat;
2. przedstawiciel rodziny ssaków drapieżnych - kotów (np. żbik, lew, lampart);
3. w łowiectwie: zając;
4. mała, czteroramienna kotwica; drapacz
5. (zwykle w liczbie mnogiej) potocznie o kłębie kurzu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Felis catus|Linnaeus|ref=tak., zwierzę domowe;
(1.2) zool. każde zwierzę drapieżne z rodziny nazwa systematyczna|Felidae|G. Fischer|ref=tak., o smukłym ciele, miękkiej sierści i długim ogonie
(1.3) łow. samiec zająca i rysia
(1.4) pot. kłąb kurzu zbierającego się w zakamarkach mieszkania
(1.5) daw. młode zwierzę
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) slang. rekrut, nowy uczeń
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kot goni za myszą.
(1.2) Koty umieszczone są w północnym sektorze zoo.
(1.3) On wczoraj złapał kota.
(1.4) Rozalia zamiotła koty kurzu pod dywan.
(2.1) Najbardziej ekscytującym aspektem służby wojskowej jest bycie kotem.
Wiktionary
IPA: kɔt, AS: kot
Wiktionary
rzecz. kotka ż., kocica ż., kocię n., kocik mzw., kocur mzw., kociarz mos., kociara ż., kocimiętka ż., kociarstwo n., kociamber mos./mzw., kociokwik mrz., kocenie n.
:: zdrobn. kotek mzw., kociak mzw., koteczek mzw., kociaczek mzw.
:: zgrub. kocisko n., kocurzysko n.
czas. kocić się, kocić ndk., okocić dk., wykocić dk., kotować ndk.
przym. koci, kociarski, kotny, kotowaty
przysł. kocio
temsłow. kocio-
Wiktionary
(1.1) kot domowy; żart. dachołaz, dachowiec; pogard. sierściuch, futrzak; gw. Poznań kociamber; gw. Lwów kacaraba
(1.4) farfocel
Wiktionary
liczba oznaczająca na mapie wysokość punktu nad przyjętym punktem odniesienia; rzędna wysokości punktu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kartogr. na mapie wysokość nad poziomem odniesienia
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: kot
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔta, AS: kota
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
cotangens; f. trygonometryczna; określająca, dla pewnego punktu A(x, y) i promienia wodzącego r, stosunek x do y; w trójkącie prostokątym - stosunek długości przyprostokątnej leżącej przy danym kącie do długości drugiej przyprostokątnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. cotangens.
Wiktionary
(1.1) Kotangens to spolszczona pisownia słowa cotangens.
Wiktionary
IPA: kɔˈtãŋɡɛ̃w̃s, AS: kotãŋgẽũ̯s
Wiktionary
(1.1) cotangens
Wiktionary
linia krzywa przedstawiająca zmienność funkcji kotangens; cotangensoida
SJP.pl
zasłona z grubej tkaniny; portiera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zasłona z grubej tkaniny
Wiktionary
(1.1) Zamocowania dla metalowych drągów widać także nad drzwiami, co świadczy o tym, że kotarami zasłaniano wejścia, zupełnie tak samo jak dziś w barach czy sklepach.
Wiktionary
IPA: kɔˈtara, AS: kotara
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kotarka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: kotara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kotara
Wiktionary
rzecz. kotara ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Kotarszyn – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Waśniów. Ma status sołectwa.
Był wsią klasztoru norbertanek buskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
Kotarwice – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Kowala. Ma status sołectwa.
Prywatna wieś szlachecka "Kotarbice", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wertepy
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: kotara
Wiktionary
Kotary – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, w gminie Panki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj ssaka naczelnego z podrodziny koczkodanów
SJP.pl
Kotawiec ("Chlorocebus") – rodzaj ssaków naczelnych z podrodziny koczkodanów (Cercopithecinae) w obrębie rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
żuraw lub belka, wystająca za burtę, używana na mniejszych statkach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. belka lub mały żurawik wystający pochyło za burtę statku służący do podwieszenia kotwicy typu admiralicji lub zamocowania drapacza na dziobie lub rufie;
Wiktionary
Kotbelka (ang. "cathead") - na dużych starych żaglowcach pozioma belka wystająca poza burtę, służąca w ostatnim etapie wyciągania kotwicy do wyjęcia jej z wody i położenia na pokładzie. Do kotbelki mocowana była zazwyczaj talia z liną zakończoną hakiem, którym łapano pierścień kotwicy.
Wikipedia
(1.1) Spójrzcie na kotwice wiszące u kotbelek wielkiego statku! Jakże są drobne w stosunku do wielkiej objętości kadłuba!
Wiktionary
(1.1) wytyk
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kotecki – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ok. 3 tys. osób.
Wikipedia
zdrobnienie od: kotek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pieszcz. zdrobn. od: kotek
Wiktionary
IPA: kɔˈtɛt͡ʃɛk, AS: koteček
Wiktionary
rzecz. kot m., kotek m., kociak m., koteczka ż., koty nmos.
przysł. kocio
Wiktionary
1. zdrobnienie od: kotka;
2. potocznie: młoda, zalotna kobieta; kotka, kociczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kotka
Wiktionary
IPA: kɔˈtɛt͡ʃka, AS: kotečka
Wiktionary
rzecz. koteczek m., kotka ż., kocica ż.
Wiktionary
1. mały kot; zdrobnienie od: kot;
2. pieszczotliwe określenie miłej, bliskiej osoby;
3. w żeglarstwie: ochraniacz zapleciony na linie dla ochrony żagli przed przetarciem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) jęz. zdrobn. od: kot
(1.2) młody lub mały kot
(1.3) pieszcz. zwrot używany w odniesieniu do bliskich
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. zob. kotka.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kotek łapczywie pił mleko ze spodka.
(1.3) Kotku, czy odebrałeś dzieci z przedszkola?
Wiktionary
IPA: ˈkɔtɛk, AS: kotek
Wiktionary
zob. kot.
Wiktionary
(1.1) kiciuś, kocię, kociątko, kociak, kicia, kociaczek; gw. Górny Śląsk kocik, kociczek
(1.2) gw. Górny Śląsk kocik, kociczek
(1.3) złotko, kochanie; gw. Górny Śląsk kocik, kociczek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. tradycyjna, nowogwinejska ozdobna osłona na prącie;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
okres łączenia owiec w pary; czas wykotu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zootechn. okres godowy owiec
Wiktionary
przymiotnik od: Kotla (gmina w województwie dolnośląskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. żart. pojemnik do przenoszenia kota
Wiktionary
(1.1) Zapakowany w kotener kotek wykazuje zdezorientowanie i niesmak, acz względny spokój.
Wiktionary
IPA: kɔˈtɛ̃nɛr, AS: kotẽner
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
grupa ludzi i środowisk powiązanych ze sobą wspólnymi interesami, popierających i broniących się wzajemnie; klika; stronnictwo; dawniej: towarzystwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. ekskluzywna grupa ludzi i środowisk związanych ze sobą wspólnym interesem, popierających się nawzajem, aby trwać na różnych poziomach i wymiarach władzy
Wiktionary
Koteria (fr. "coterie") – grupa ludzi wzajemnie się popierających i dążących do pewnych partykularnych, często osobistych celów, bez należytego uwzględnienia dobra publicznego.
Wikipedia
(1.1) Chciał być niezależny, nie związany z żadną koterią, całkowicie wolny i był w tym szczęśliwym położeniu, że mógł sobie na to pozwolić.
Wiktionary
IPA: kɔˈtɛrʲja, AS: koterʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. koteryjność ż.
:: zdrobn. koteryjka ż.
przym. koteryjny
Wiktionary
(1.1) kasta, klan, klika, mafia, sitwa; żart. towarzystwo wzajemnej adoracji, krewni i znajomi królika; przest. kamaryla
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: koteria
SJP.pl
dotyczący koterii; stronniczy
SJP.pl
wiązanie drewniane albo stalowe wzmacniające budowlę; kotwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. kotwica
(1.2) bud. element wiążący ze sobą elementy budowlane konstrukcji
(1.3) górn. element obudowy górniczej podtrzymujący warstwy górotwórcze
(1.4) masz. element mocujący maszynę do podłoża lub ściany
Wiktionary
Kotew (spotyka się też określenia ankier, ankra, kotwa, kołek, dybel lub łącznik) – element konstrukcji stosowany do mocowania (kotwienia) monolitycznego podłoża, rzadziej do mocowania podłoża z otworami takiego jak cegły kratówki lub pustaki stropowe, stopy słupa z fundamentem, wsporników lub belek do słupów lub ścian, płyt okładzinowych itp.
Wikipedia
(1.1) Sąsiednie panele, połączone na pióro i wpust, są mocowane do konstrukcji kotwami.
Wiktionary
IPA: ˈkɔtɛf, AS: kotef
Wiktionary
rzecz. kotwica ż.
czas. kotwić
Wiktionary
1. zdrobnienie od: kotew;
2. rodzaj roślin wodnych z rodziny krwawnicowatych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
o cechach kotewkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Kotewkowate ("Trapaceae" Dumort. "nom. cons.") – monotypowa rodzina roślin wodnych z rzędu mirtowców, wyróżniana w dawniejszych systemach klasyfikacyjnych roślin okrytonasiennych. Zaliczano tu tylko jeden rodzaj – kotewka ("Trapa").
Wikipedia
o cechach kotewkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
żartobliwie: kot (zwierzę domowe); kociak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) żart. slang. kot
Wiktionary
Koteł ( Котел) – miasto w Bułgarii, w obwodzie Sliwen, siedziba administracyjna gminy Koteł. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 5471 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Mój koteł nie pozwala mi grać w gierki.
Wiktionary
rzecz. kot mzw./mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. kotełek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. koteł
Wiktionary
rodzaj ssaków drapieżnych z rodziny uchatkowatych
SJP.pl
Koticzak ("Callorhinus") – rodzaj ssaków z rodziny uchatkowatych (Otariidae).
Wikipedia
ssak morski z rodziny uchatek, bardzo ceniony ze względu na futro; niedźwiedź morski, uchatka niedźwiedziowata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. drapieżny ssak morski z rodziny uchatkowatych, cuchujący się bardzo gęstym futrem, obecnością małych małżowin usznych oraz zdolnością do sprawnego poruszania się na lądzie dzięki podwijaniu tylnych płetw pod tułów
(1.2) zool. nazwa systematyczna|Arctocephalus|É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier|ref=tak., rodzaj ssaków morskich z rodziny uchatkowatych, obejmujący gatunki występujące na wybrzeżach Ameryki, Australii i Afryki
(1.3) zool. nazwa systematyczna|Callorhinus|J.E. Gray,|ref=tak., rodzaj ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, obejmujący jeden gatunek żyjący w północnych wodach Oceanu Spokojnego
Wiktionary
Kotik ("Arctocephalus") – rodzaj ssaków z rodziny uchatkowatych (Otariidae).
Wikipedia
(1.3) koticzak
Wiktionary
1. zdrobniale o samicy kota;
2. kwiatostan w kształcie miękkiego kłosa np. na wierzbie; bazia;
3. potocznie gałązka wierzby z baziami;
4. potocznie o młodej kobiecie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica kota
(1.2) bot. bazia;
(1.3) przen. o przymilnie zachowującej się kobiecie
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) D. i B. lp. od: kotek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na balkonie pięć kocurów zaleca się do mojej kotki!
(1.2) Na drzewach pojawiły się już pierwsze kotki.
(1.3) A gdzie to moja kotka mnie dziś zabiera?
(2.1) Zdechł kotek i nie ma już kotka.
Wiktionary
IPA: ˈkɔtka, AS: kotka
Wiktionary
rzecz. kot m., kociarz m., kociara ż.
:: zdrobn. koteczka ż.
:: zgrub. kocica ż.
czas. kocić się, okocić się
przym. koci
przysł. kocio
Wiktionary
podobny do kotki - kwiatostanu w kształcie wiotkiego kłosa
SJP.pl
rząd drzew i krzewów wytwarzających kwiatostany w kształcie kotki; Amentaceae
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. mały kot; zdrobnienie od: kot;
2. pieszczotliwe określenie miłej, bliskiej osoby;
3. w żeglarstwie: ochraniacz zapleciony na linie dla ochrony żagli przed przetarciem
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) Ms. i W. lp. od: kotek
Wiktionary
IPA: ˈkɔtku, AS: kotku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) czeladnik kotlarski, pomocnik kotlarza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zakład produkujący kotły
SJP.pl
Kotlarnia (dodatkowa nazwa w j. niem. Jakobswalde) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Bierawa.
Wieś leży nad rzeką Bierawką, dopływem Odry.
Wikipedia
przymiotnik od: kotlarz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kotlarza
Wiktionary
rzecz. kocioł mrz., kociołek mrz., kotlarz mos., kotlista mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. rzemiosło kotlarza
Wiktionary
rzecz. kotlarz mos., kotlista mos., kocioł mrz., kociołek mrz.
Wiktionary
rzemieślnik wyrabiający przedmioty metalowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik, który wyrabia naczynia metalowe, kotły;
Wiktionary
Kotlarz – rzemieślnik zajmujący się wyrabianiem z blachy kotłów, rondli i innych przedmiotów (np. wężownic, aparatów gorzelniczych). Kotlarze zajmowali się też pobielaniem naczyń i urządzeń miedzianych. Przez wiele lat kotlarstwo należało do intratnych zawodów, a Cyganie byli uważani za fachowców w tej branży.
Wikipedia
IPA: ˈkɔtlaʃ, AS: kotlaš
Wiktionary
rzecz. kotłowy mos., kocioł m., kotlista m., kotłownia ż., kotlarstwo n., kotłowanie n., zakotłowanie n., kotłowanina ż., kociołek mrz.
czas. kotłować, zakotłować
przym. kotłowy, kotlarski
Wiktionary
maszynka do rozbijania mięsa na kotlety; steaker
SJP.pl
zdrobnienie od: kotlet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kotlet
(1.2) kulin. mały kotlet
Wiktionary
(1.1) Zamówiłem sobie właśnie kotleciki z ziemniaczkami.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kotlet m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gastr. żart. lub grub. duży kotlet
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. ubijane lub mielone mięso (czasami także jajka, jarzyny itp.) w formie placka, zwykle panierowane i usmażone na tłuszczu;
2. kotlet pożarski - kotlet z mięsa drobiowego lub mieszanego kurzego i cielęcego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) mięso (ale również warzywa, jajka) uformowane zazwyczaj w plasterastry i usmażone na tłuszczu;
(1.2) pot. kotlet (1.1) ze schabu
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. baki, bokobrody
Wiktionary
Kotlet ( côtelette – żeberko) – potrawa, najczęściej mięsna (choć wyróżnia się też odpowiedniki wegetariańskie i wegańskie), smażona zazwyczaj na patelni przy użyciu niewielkiej ilości tłuszczu. Kotlety przygotowuje się z mięsa: wieprzowego, wołowego, cielęcego i drobiowego, rzadziej z innych rodzajów mięsa lub ryb, a także z ziemniaków (kotlety ziemniaczane), warzyw, soi, jajek itd.
Wikipedia
(1.1) Na obiad podano kotlety mielone z ziemniakami.
(1.1) Zamówić ci kotlet schabowy czy bigos?
Wiktionary
IPA: ˈkɔtlɛt, AS: kotlet
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kotlecik m.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk karminadel, lwów|karmenadel.
(1.2) schabowy
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od: kotlet
Wiktionary
IPA: kɔˈtlɛta, AS: kotleta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. rel. mała kropielnica
Wiktionary
rozległe obniżenia terenu otoczone ze wszystkich stron wzniesieniami
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rozległe obniżenia terenu otoczone ze wszystkich stron wzniesieniami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. rozległe zagłębienie terenu o płaskim dnie, otoczonego wzniesieniami;
(1.2) łow. ziemne legowisko zająca w okresie bezśnieżnym
Wiktionary
Kotlina – rozległa, niezbyt mocno wydłużona, wklęsła forma terenu, ze wszystkich stron otoczona wzniesieniami. Może być w postaci zamkniętej (bezodpływowej) lub otwartej. Kotliny powstają na skutek ruchów górotwórczych (czyli orogenezy) lub w wyniku erozji.
Wikipedia
(1.1) Zlewnie pozbawione odpływu, w szczególności te największe, leżą z reguły w strefie klimatu suchego, tj. w obrębie pustyń, półpustyń, śródgórskich kotlin i stepów.
(1.2) Pies bez trudu wywęszył zająca zalegającego w kotlinie.
Wiktionary
rzecz. kocioł m., kociołek m., kotłownia ż., Kotlina ż.
:: zdrobn. kotlinka ż.
przym. kotlinowy, kotłowy
Wiktionary
(1.2) kotowina
Wiktionary
mieszkaniec Kotlina (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kotlina (wsi w Polsce)
SJP.pl
zdrobnienie od: kotlina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kotlina
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Kotlina ż., kotlina ż.
Wiktionary
podobny kształtem do kotliny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
→ kotlina; kotlinny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kotliny
Wiktionary
rzecz. Kotlina ż., kotlina ż.
Wiktionary
osoba grająca na kotłach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. muzyk grający na kotłach
Wiktionary
IPA: kɔˈtlʲista, AS: kotlʹista
Wiktionary
rzecz. kocioł m., kotlarz m., kotłownia ż., kotlarstwo n., kotłowanie n., zakotłowanie n., kotłowanina ż.
:: fż. kotlistka ż.
czas. kotłować, zakotłować
przym. kotłowy, kotlarski
Wiktionary
związany z Kotlinem, dotyczący Kotlina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w odniesieniu do zwierząt futerkowych: gniazdo dla samicy i jej młodych
SJP.pl
Kotnik – pomieszczenie rozrodcze dla ryb, które zastępuje akwarium rozrodcze. Spotyka się kilka rodzajów kotników:
Wikipedia
Kotnowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim, w gminie Płużnica.
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kotnowo, po jej zniesieniu w gromadzie Płużnica. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 122 mieszkańców. Jest dwunastą co do wielkości miejscowością gminy Płużnica.
Wikipedia
kotna - o kotce, owcy, zajęczycy itp.: ciężarna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wet. zootechn. o niektórych samicach zwierząt: będący w ciąży, spodziewający się potomstwa
Wiktionary
(1.1) Nasza kotka jest kotna, wkrótce będzie miała młode.
(1.1) Nie wiem po czym poznać, że gupik jest kotny.
(1.1) W małżeństwie jak się pokłócą, będzie tam albo psie złe, albo diabeł kotny.
(1.1) Gdyby nie to, że był kocur, nie kocica, można by pomyśleć, że kotny i kocięta go tak rozepchały.
Wiktionary
rzecz. okocenie n., kot mos./mzw.
czas. kocić się ndk., okocić się dk., wykocić się dk.
Wiktionary
(1.1) ciężarny, brzemienny, w ciąży
Wiktionary
narodowy japoński instrument szarpany, najczęściej z 13 strunami, podobny do europejskiej cytry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. tradycyjny, japoński instrument strunowy;
Wiktionary
Koto (jap. 箏 lub 琴) – tradycyjny japoński instrument muzyczny, należący do grupy chordofonów szarpanych, rodzaj cytry, narodowy instrument Japonii.
Wikipedia
IPA: ˈkɔtɔ, AS: koto
Wiktionary
potocznie: kobieta uwielbiająca koty
SJP.pl
potocznie: osoba uwielbiająca koty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Feliformia|Kretzoi|ref=tak., podrząd ssaków z rzędu drapieżnych;
Wiktionary
Kotokształtne (Feliformia) – podrząd ssaków z rzędu drapieżnych (Carnivora), dawniej nadrodzina Feloidea w ramach podrzędu palconogie (Fissipedia).
Wikipedia
(1.1) Nową systematykę kotokształtnych opracował zoolog z Tel Awiwu.
Wiktionary
potocznie:
1. lubiący koty;
2. przyjazny kotom, przystosowany do potrzeb kotów
SJP.pl
dawniej: bawełna
SJP.pl
robotnik zatrudniony przy wyrobie kotoniny
SJP.pl
przędziwo uzyskane w wyniku kotonizacji włókien lnu, konopi itp., używane do wyrobu waty, a w połączeniu z innymi włóknami do wyrobu filcu
SJP.pl
proces mech. oddzielania włókien lnu
SJP.pl
1. bawełniany, otrzymywany z bawełny;
2. używany do wyrobu dzianin
SJP.pl
miasto w Beninie; Cotonou
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Beninie;
Wiktionary
Kotonu (fr. "Cotonou") – miasto w południowym Beninie, w departamencie Littoral. Położone jest pomiędzy Zatoką Gwinejską na południu a jeziorem Nokoué na północy, przy ujściu rzeki Ouémé. W spisie ludności z 11 maja 2013 roku liczyło 679 012 mieszkańców[]. Pod względem liczby ludności jest największym miastem kraju, jego głównym ośrodkiem gospodarczym i portem morskim. Kotonu jest także siedzibą parlamentu, ministerstw i Sądu Najwyższego Beninu.
Wikipedia
(1.1) Kotonu to największe miasto Beninu.
Wiktionary
IPA: kɔˈtɔ̃nu, AS: kotõnu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto portowe w południowo-zachodniej części Czarnogóry;
(1.2) geogr. adm. gmina w Czarnogórze z siedzibą władz w Kotorze (1.1)
(1.3) geogr. zob. Kotor Varoš.
Wiktionary
Kotor (cyr. Котор, wł. "Cattaro") – miasto portowe w południowo-zachodniej części Czarnogóry, siedziba gminy Kotor. W 2023 roku liczyło 21 916 mieszkańców.
Położone nad Zatoką Kotorską, na krańcu Zalewu Kotorskiego, na wybrzeżu Adriatyku. Miasto otoczone jest z trzech stron masywami górskimi: Lovćen, Vrmac i Dobrota.
Wikipedia
(1.1) Stary Kotor to miejsce niezwykle piękne, głównie za sprawą obfitości i różnorodności zabytkowej zabudowy.
Wiktionary
rzecz. kotorczyk m., kotorka ż.
przym. kotorski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w północnej Rosji przeduralskiej, prawy dopływ Wołgi;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
→ Kotórz Mały, → Kotórz Wielki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kotorem, dotyczący Kotoru, pochodzący z Kotoru
Wiktionary
rzecz. Kotor mrz.
Wiktionary
nazwisko, np. Aleksander Kotow (1913-1981), rosyjski szachista
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kotować.
Wiktionary
czas. kotować ndk.
Wiktionary
rodzina ssaków drapieżnych obejmująca 37 gatunków, charakteryzujących się m.in. muskularną budową ciała, smukłą sylwetką, krótką sierścią i długim ogonem; koty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Felidae|ref=tak., rodzina ssaków z rzędu drapieżnych;
Wiktionary
Kotowate (Felidae) – rodzina ssaków z podrzędu kotokształtnych (Feliformia) w obrębie rzędu drapieżnych (Carnivora).
Wikipedia
(1.1) Siatkówka oczu kotowatych jest niezwykle czuła dzięki warstwie guaninowej.
Wiktionary
rzecz. kot mzw., koty nmos.
Wiktionary
o cechach kotowatych (kotów)
SJP.pl
wyznaczać wysokość danych punktów pomiarowych, czyli tak zwanych kot
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. błaznować
Wiktionary
IPA: kɔˈtɔvat͡ɕ, AS: kotovać
Wiktionary
rzecz. kotowanie n., kot mzw./mos.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kotowicz (forma żeńska:Kotowicz, Kotowiczowa, Kotowiczówna;liczba mnoga:Kotowiczowie, Kotowicze; forma zniemczona: Kottwitz) – polskie nazwisko, które na początku lat 90. XX w. nosiło ok. 3500 osób.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mit. folk. człowiek potrafiący zmienić się w kota lub kot ukrywająca się pod postacią człowieka
(1.2) fant. człowiek, którego jedną z form jest kot
Wiktionary
(1.2) Kotołak rozpłynął się w chłodnej nocy, zostawiając nas samych.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
[czytaj; KOTs-is] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: kot] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Sri Lanki;
Wiktionary
(1.1) Sri Dźajawardanapura Kotte
Wiktionary
dawniej: pomieszczenie dla drobiu lub tuczonej trzody chlewnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, po połączeniu z Chetą tworzy Chatangę;
Wiktionary
Kotuj – rzeka w Rosji o długości 1409 km. Kotuj znajduje się w Kraju Krasnojarskim. Jej dorzecze zajmuje około 176 tys. km² powierzchni. Po połączeniu z Chetą tworzy Chatangę. Kotuj zamarza na przełomie września i października, odmarza w czerwcu.
Wikipedia
1. roślina kobiercowa z rodziny astrowatych;
2. rzadko: pieszczotliwie o kocie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
pieszczotliwie o kocie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) pieszcz. kotek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
pieszczotliwie: kotka; kotusia
SJP.pl
Kotunia – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Słupca. Nazwa wsi wyewoluowała z wcześniejszego "Chotunia".
Wieś duchowna "Chotunia", własność biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie pyzdrskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
pieszczotliwie: kotka; kotusia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pieszcz. kot
Wiktionary
1. bardzo gruba podeszwa w obuwiu, zwłaszcza damskim;
2. but na takiej podeszwie;
3. specjalny podwyższony but używany przez aktorów teatru antycznego dla podwyższenia sylwetki;
4. w przenośni: przesadna podniosłość i pompatyczność wypowiedzi i gestów; patos, zadęcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) but o grubej podeszwie zakładany przez aktorów w antycznym teatrze greckim;
(1.2) but damski na wysokiej podeszwie
(1.3) podeszwa koturna (1.2)
(1.4) publ. zob. koturnowość.
Wiktionary
(1.3) A nowa jest przede wszystkim moda: znowu krótkie spódniczki i buty na koturnach.
(1.4) O sprawach miasta mówi się tu wyłącznie na koturnach, z dużej litery i na baczność.
Wiktionary
IPA: ˈkɔturn, AS: koturn
Wiktionary
przym. koturnowy
Wiktionary
przesadna podniosłość i pompatyczność wypowiedzi i gestów; patos, zadęcie
SJP.pl
1. przymiotnik od: koturn;
2. przenośnie: przesadnie podniosły, uroczysty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z koturnem, dotyczący koturnu
(1.2) przen. przesadnie uroczysty
Wiktionary
(1.2) Jako humanistka i estetka z duszy zwrócę uwagę na rolę savoir vivre’u w kontaktach wszelakiego rodzaju. Nie tylko w sytuacjach wyjątkowych, specjalnych czy koturnowych.
Wiktionary
rzecz. koturn m., koturnowość ż.
przysł. koturnowo
Wiktionary
(1.2) patetyczny
Wiktionary
1. obuwie na bardzo grubej podeszwie;
2. specjalny rodzaj obuwia na bardzo wysokiej podeszwie używany przez aktorów teatru antycznego dla podwyższenia sylwetki
SJP.pl
Koturny – buty na bardzo wysokich obcasach. Używane były m.in. w starożytnym teatrze greckim. Ich podeszwy robiono z kilku warstw twardej wyprawionej skóry. Aktorzy w teatrze greckim wkładali je, aby można było ich lepiej widzieć z daleka.
Wikipedia
pieszczotliwie o bliskiej osobie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
pieszczotliwie: kotka; kotusia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kotuń
SJP.pl
pieszczotliwie o kocie lub bliskiej osobie
SJP.pl
wiązanie drewniane albo stalowe wzmacniające budowlę; kotew
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kotwasice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Malanów.
Miejscowość położona jest 3 km na północ od Malanowa, przy drodze do Konina.
Nazwa miejscowości pochodzi od słowa kotwa, czyli poziomego pręta ściągającego elementy konstrukcji.
Wikipedia
stalowa konstrukcja z trzonem i ramionami, która rzucona ze statku (na linie lub łańcuchu), zagłębia się w dno i utrzymuje statek w jednym miejscu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. przyrząd służący do unieruchomienia statku (czasem także innych pływających obiektów) przez zaczepienie o dno;
(1.2) gwara. mar. postój statku na redzie
(1.3) gwara. więzienna: drut z zakończeniem w kształcie kotwicy (1.1), używany do kaleczenia przełyku
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Kotwicę wydobytego wraku ustawiono na pamiątkę na trawniku przez Urzędem Morskim.
Wiktionary
IPA: kɔtˈfʲit͡sa, AS: kotfʹica
Wiktionary
rzecz. kotwicowisko n., kotwiczenie n., zakotwiczenie n., kotwa ż., kotew ż., kotewka ż., kotwienie n., zakotwienie n.
:: zdrobn. kotwiczka ż.
czas. kotwiczyć ndk., zakotwiczyć dk., kotwić ndk., zakotwić dk.
przym. kotwicowy, kotwiczny
Wiktionary
(1.1) stpol. kotew
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
obszar na redzie, w porcie lub przed portem, wyznaczony do rzucania przez statki kotwicy; przedporcie, przedmorze, przedport, awanport
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mar. część redy (lub portu), w której można zakotwiczać statki;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔtfʲit͡sɔˈvʲiskɔ, AS: kotfʹicovʹisko
Wiktionary
rzecz. kotwiczne n., kotwica ż., kotwiczka ż., kotwiczenie n., zakotwiczenie n., kotwicznik mos.
czas. kotwiczyć ndk., zakotwiczyć dk.
przym. kotwiczny, kotwicowy
Wiktionary
przymiotnik od: kotwica
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mors. związany z kotwicą, dotyczący kotwicy
Wiktionary
rzecz. kotwiczne n., kotwica ż., kotwicowisko n.
przym. kotwiczny
Wiktionary
(1.1) kotwiczny
Wiktionary
1. zdrobnienie od: kotwica;
2. w wędkarstwie: haczyk mający kilka ramion
SJP.pl
Ko
Wikipedia
opłata statku za możliwość zatrzymania się w porcie; opłata kotwiczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mors. opłata za kotwiczenie w porcie
Wiktionary
rzecz. kotwica ż., kotwicowisko n., kotwiczenie n., kotwiczka ż., zakotwiczenie n.
czas. kotwiczyć ndk., zakotwiczyć dk.
przym. kotwicowy, kotwiczny
Wiktionary
dawniej: poborca podatkowy zbierający opłaty za zatrzymanie statku w porcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. mar. poborca podatkowy zbierający opłaty za zarzucenie kotwicy w porcie
(1.2) daw. mar. marynarz zawiadujący na okrętach kotwicą i linami
(1.3) daw. rzem. kowal wykuwający kotwice
Wiktionary
rzecz. kotwica ż., kotwiczka ż., kotwicowisko n., kotwiczenie n., zakotwiczenie n.
czas. kotwiczyć ndk., zakotwiczyć dk.
przym. kotwiczny
Wiktionary
przymiotnik od: kotwica
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z kotwicą, dotyczący kotwicy
Wiktionary
rzecz. kotwicznik mos., kotwica ż., kotwicowisko n., kotwiczenie n., kotwiczka ż., kotwiczne n., zakotwiczenie n.
czas. kotwiczyć ndk., zakotwiczyć dk.
przym. kotwicowy
Wiktionary
(1.1) kotwicowy
Wiktionary
łączyć poszczególne elementy budowlane za pomocą kotwi
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakotwić)
(1.1) techn. bud. wiązać, zamocowywać poszczególne elementy budowlane przy użyciu kotwi
Wiktionary
rzecz. kotwica ż., kotew ż., kotwienie n.
czas. kotwować ndk., zakotwić dk.
Wiktionary
(1.1) war. kotwować
Wiktionary
1. rodzina ssaków drapieżnych obejmująca 37 gatunków, charakteryzujących się m.in. muskularną budową ciała, smukłą sylwetką, krótką sierścią i długim ogonem; kotowate;
2. zszyte skóry kotów lub zajęcy służące za futrzane podbicie płaszcza;
3. kłębki kurzu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Felinae|G. Fischer|ref=tak., podrodzina ssaków drapieżnych z rodziny kotowatych;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: kot
Wiktionary
Koty (Felinae) – podrodzina ssaków drapieżnych z rodziny kotowatych (Felidae).
Wikipedia
(1.1) Podrodzina kotów obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Afryce i Ameryce.
Wiktionary
przym. koci
przysł. kocio
rzecz. kot mzw., koteczek mzw., kotowate lm nm., kotuś mzw.
Wiktionary
krzew lub podkrzew z rodziny gruboszowatych o mięsistych liściach i rurkowatych kwiatach; niektóre gatunki hodowane jako rośliny doniczkowe
SJP.pl
taniec towarzyski, do którego dobierają się pary według jednakowych parzystych oznak; oznaka przypinana tańczącym ten taniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) tradycyjna zbiorowa zabawa taneczna, o XIX-wiecznym francuskim rodowodzie, złożona z kilku samodzielnych tańców i zabaw, niekiedy z wymianą drobnych upominków, podczas której tańczy się walca figurowego, mazurka albo galop, a w której pary dobierają się według przypiętych wcześniej wstążek kotylionów (2.1);
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) każda z dwóch identycznych ozdób, zwykle w formie wstążki uformowanej w rozetkę, przypinanych na balu potencjalnym partnerom w kotylionie (1.1)
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Jako jeden z bohaterów dzisiejszego dnia i prywatny detektyw incognito, zrozumiałem, że będę musiał odważyć się na słynny kotylion, a może także na kilka suwanych i skakanych.
(2.1) Rozbawienie i atmosferę zabawy oraz klimat balu podnosił walc kotylionowy, w którym pary dobierały się według otrzymanych kotylionów i wirowały w przemyślnych układach i figurach wymyślanych przez wodzireja (…)
Wiktionary
rzecz. kotylionówka ż.
:: zdrobn. kotylionik m.
przym. kotylionowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kotylion
Wiktionary
rzecz. kotylion m.
Wiktionary
przymiotnik od: kotylion
SJP.pl
pierwotny gad kopalny z rodziny o tej samej nazwie, o masywnej budowie, długości do trzech metrów, żyjący w permie i triasie
SJP.pl
rodzina najpierwotniejszych gadów kopalnych żyjących w permie i triasie, przodków wszystkich gadów
SJP.pl
Ko
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kotynia (kaszb. "Jezoro Kòtëniô") – polodowcowe jezioro wytopiskowe w mezoregionie Bory Tucholskie, na południe od wsi Zdunowice (gmina Sulęczyno, powiat kartuski, województwo pomorskie).
Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 16,57 ha.
Wikipedia
związek chemiczny powstały w wyniku rozkładu nikotyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny z grupy amin aromatycznych, metabolit nikotyny,
Wiktionary
Ko
Wikipedia
1. ustalenie wartości czegoś, zwłaszcza waloru finansowego, papieru wartościowego;
2. rozkład na raty jakiejś płatności, składki, podatku itp.
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. wieś w Polsce;
2. wieś na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zamieszanie
Wiktionary
rzecz. kocioł mrz., kotlarz mos., kotlista mos.
Wiktionary
coś co się kotłuje, kłębi, gwałtownie porusza; kłębowisko
SJP.pl
pomieszczenie, w którym zainstalowane są kotły podgrzewające wodę lub wytwarzające parę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie lub budynek, w którym zamontowane są kotły grzewcze
Wiktionary
Kotłownia – pomieszczenie lub budynek, przedział statku lub okrętu, w którym znajduje się kocioł grzewczy lub parowy.
Na statku część siłowni, przeważnie wydzielona. W odniesieniu do okrętownictwa termin archaiczny.
Wikipedia
IPA: kɔtˈwɔvʲɲa, AS: kotu̯ovʹńa
Wiktionary
rzecz. kociołek mrz., kotlina ż., Kotlina ż., kotlarz mos., kotlista mos., kocioł, kotłowy
przym. kotłowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kocioł
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kotłami czy kotłownią
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) robotnik obsługujący kotły w kotłowni
Wiktionary
rzecz. kotłownia ż., kotlista mos., kotlina ż., kotlarz mos., kociołek mrz., kocioł mrz., Kotlina ż.
Wiktionary
(2.1) palacz kotłowy
Wiktionary
zupa z wywaru, w którym gotowało się mięso na wędliny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. słodkie bretońskie maślane ciasto drożdzowe, pieczone w formie rolek lub placekacka
Wiktionary
(1.1) Cztery lub pięć razy próbowałem zrobić kouign-amann i za każdym razem wychodziło mi bardzo dobre, ale jednak zakalec.
Wiktionary
[czytaj: kałlun]
1. miasto w Chinach;
2. półwysep w Chinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. obszar miejski w Hongkongu;
Wiktionary
Koulun (ang. "Kowloon", chiń. upr. 九龙; chiń. trad. 九龍; pinyin "Jǐulóng"; Yale "Gáulùhng") – region w Hongkongu.
Wraz z półwyspem Koulun i Nowym Koulunem liczy 2,06 mln mieszkańców (2003). Jest to ośrodek handlowo-finansowy o międzynarodowym znaczeniu, a także międzynarodowy port morski i lotniczy.
Wikipedia
przym. kouluński
Wiktionary
dereń kousa - gatunek rośliny z rodziny dereniowatych pochodzący z Chin, Japonii i Korei
SJP.pl
[czytaj: kowacz] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzemieślnik trudniący się kuciem przedmiotów z metalu
SJP.pl
Zobacz też: Kowacz (Bułgaria).
Kowacz ( Ковач) – szczyt pasma górskiego Riła, w Bułgarii, o wysokości 2634 m n.p.m.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: kowadło
2. jedna z trzech kosteczek słuchowych w jamie bębenkowej u ssaków
3. kulisty występ gniazda spłonki w łusce naboju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. jedna z trzech kosteczek słuchowych u ssaków;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Kowadełko znajduje się w uchu środkowym.
Wiktionary
IPA: ˌkɔvaˈdɛwkɔ, AS: kovadeu̯ko
Wiktionary
rzecz. Kowadło n., kowadło n.
Wiktionary
przymiotnik od: kowadełko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. kuźnia
Wiktionary
IPA: kɔˈvadlʲɲa, AS: kovadlʹńa
Wiktionary
rzecz. Kowalczyk ż./mos., kowal, kowadło
Wiktionary
1. żelazna lub stalowa podstawa, na której kuje się przedmioty metalowe;
2. w związku frazeologicznym: znajdować się między młotem a kowadłem - być w sytuacji, w której każde z dwu rozwiązań jest niekorzystne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. ciężka, stalowa podstawa, na której kładzie się obrabiany przedmiot w trakcie kucia ręcznego;
(1.2) techn. część młota mechanicznego, w której kształtowany jest obrabiany przedmiot
(1.3) meteorol. dolna część chmury burzowej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kowal cisnął młot na kowadło.
Wiktionary
IPA: kɔˈvadwɔ, AS: kovadu̯o
Wiktionary
rzecz. kowal mos., kowalicha ż., kowalowa ż., kowanie n., Kowadło n.
:: zdrobn. kowadełko n.
czas. kować ndk.
przym. kowadłowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk ambos
Wiktionary
1. rzemieślnik wykonujący przedmioty z żelaza, podkuwający konie itp.; kuziennik;
2. wykwalifikowany robotnik obsługujący młoty maszynowe;
3. pogardliwie o osobie, która dużo się uczy; kujon;
4. dość duży, czerwono-czarny owad z rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, pospolity wczesną wiosną u podstaw pni niektórych drzew
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wyrabiający przedmioty z metalu;
(1.2) robotnik obsługujący młoty mechaniczne
(1.3) środ. kujon
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ent. nazwa systematyczna|Pyrrhocoris apterus|ref=tak., pospolity pluskwiak o charakterystycznym czerwono-czarnym wzorze na odwłoku;
Wiktionary
Kowal – rzemieślnik zajmujący się kowalstwem. Zawód polegający na tworzeniu (wykuwaniu) przedmiotów z metalu. Miejscem pracy kowala jest kuźnia.
Wikipedia
(1.1) Kowal miał mi dziś wykuć podkowy dla konia.
Wiktionary
IPA: ˈkɔval, AS: koval
Wiktionary
rzecz. Kowalski mos., kowalstwo n., kowalicha ż., kowalczyk m., kowalik m., kowalność ż., kowalka ż., kowanie n., kowadlnia ż., kowadło n., Kowadło n.
czas. wykuć, kować ndk.
przym. kowalski, kowalny
Wiktionary
1. rzemieślnik wykonujący przedmioty z żelaza, podkuwający konie itp.; kuziennik;
2. wykwalifikowany robotnik obsługujący młoty maszynowe;
3. pogardliwie o osobie, która dużo się uczy; kujon;
4. dość duży, czerwono-czarny owad z rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, pospolity wczesną wiosną u podstaw pni niektórych drzew
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Kowala (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kowala (miasta w Polsce)
SJP.pl
Kowalanka – wieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Wolanów. Ma status sołectwa.
Do 2023 miejscowość była częścią wsi Wolanów.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. uczeń kowala, czeladnik kowalski
(1.2) daw. syn kowala
Wiktionary
Kowalczyk (forma żeńska: Kowalczyk, Kowalczykowa, Kowalczykówna, liczba mnoga: Kowalczykowie) – polskie nazwisko notowane od 1427 roku. Obecnie jest to piąte pod względem popularności nazwisko w Polsce. Według bazy PESEL 22 stycznia 2025 r. nazwisko to nosiło 48 449 Polek i 47 252 Polaków. Łącznie nazwisko to nosiło 95 701 obywateli Polski.
Wikipedia
rzecz. Kowalski mos., kowalstwo n., kowalicha ż., kowalik m., kowal m., kowalność ż., Kowadło n., kowadlnia ż., kowadło n., kowalka ż., kowanie n.
czas. kować ndk.
przym. kowalski, kowalny
Wiktionary
charakterystyka atomu określająca liczbę par elektronowych wspólnych z innymi atomami wchodzącymi razem z nim w skład związku chemicznego; kowalentność
SJP.pl
w fizyce, chemii: wiązanie kowalencyjne - wiązanie powstałe przez kwantowe sprzężenie pary elektronów pochodzących z dwóch sąsiednich atomów; wiązanie kowalentne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. dotyczący wiązania chemicznego polegającego na współdzieleniu pary (lub par) elektronów przez dwa atomy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
charakterystyka atomu określająca liczbę par elektronowych wspólnych z innymi atomami wchodzącymi razem z nim w skład związku chemicznego; kowalencyjność
SJP.pl
w fizyce, chemii: wiązanie kowalentne - wiązanie powstałe przez kwantowe sprzężenie pary elektronów pochodzących z dwóch sąsiednich atomów; wiązanie kowalencyjne
SJP.pl
mieszkaniec Kowalewa Pomorskiego (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kowalewa Pomorskiego (miasta w Polsce)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kowalewo Pomorskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: żona kowala; kowalowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. żona kowala
(1.2) kobieta zajmująca się kowalstwem
Wiktionary
Kowalicha – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wołomińskim, w gminie Dąbrówka. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Miłosierdzia Bożego w Józefowie.
Wikipedia
rzecz. kowal m., kowalstwo n., kowadło n., kowalczyk mos., Kowadło n.
przym. kowalski
czas. wykuć
Wiktionary
ptak leśny z rzędu wróblowych, zamieszkujący lasy Eurazji i Ameryki Północnej, w Polsce pod ochroną; bargiel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Sitta europaea|ref=tak., mały leśny ptak z rzędu wróblowych, zimą często spotykany w karmnikach;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈvalʲik, AS: kovalʹik
Wiktionary
rzecz. kowal mos./mzw.
Wiktionary
(1.1) bargiel
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. kobieta trudniąca się kowalstwem;
2. zajęcie, profesja kowala; kowalstwo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. kowadło
Wiktionary
IPA: kɔˈvalnɔ, AS: kovalno
Wiktionary
zdolność metalu do zmiany kształtu pod wpływem kucia; klepalność, kujność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest kowalne
Wiktionary
przym. kowalny
przysł. kowalnie
rzecz. kowal mzw./mos.
Wiktionary
o metalach: dający się łatwo kuć; kujny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. o metalu: nadający się do obróbki poprzez kucie
Wiktionary
rzecz. Kowalski mos., kowalczyk mos., kowal mos., kowalność ż.
czas. kuć ndk.
przym. kowalski
Wiktionary
(1.1) klepalny, kujny
Wiktionary
żona kowala
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina owadów z podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych
SJP.pl
Kowalowate (Pyrrhocoridae) – rodzina owadów z podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych. Obejmuje ponad 360 gatunków.
Wikipedia
rzadko: być kowalem, zajmować się kowalstwem
SJP.pl
1. przymiotnik od: Kowal, Kowala, Kowale Oleckie;
2. związany z kowalem lub kowalstwem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kowalstwem, dotyczący kowalstwa
Wiktionary
Zobacz też: Kowalski (ujednoznacznienie), Kowalska.
Kowalski (forma żeńska: Kowalska; liczba mnoga: Kowalscy) – drugie pod względem popularności (po Nowak) nazwisko w Polsce. Według bazy PESEL 30.01.2023 nazwisko to nosiło 68454 Polek i 67505 Polaków.
Wikipedia
rzecz. kowal mos., kowalowa ż., kowalstwo n., kowalicha ż., Kowalski m., kowalność ż., kowalczyk mos., kowalik mzw.
przym. kowalowy, kowalny
Wiktionary
1. dział technologii zajmujący się procesami obróbki przedmiotów metalowych przez kucie; kuziennictwo, kuźnictwo, przemysł kuźniczy;
2. zawód, zajęcie kowala; kowalka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. fach kowala
(1.2) rzem. produkcja kuźnicza
Wiktionary
Kowalstwo – rzemiosło wykonywane przez kowala, przy użyciu narzędzi kowalskich. Polega na wytwarzaniu przedmiotów przez kucie. Miejsce pracy kowala nazywane jest kuźnią.
Wikipedia
(1.1) Mirek trudni się kowalstwem od czasów podstawówki.
(1.2) Istnienie rodzimych rud sprzyjało rozwojowi kowalstwa śląskiego.
Wiktionary
rzecz. kowalczyk mos., kowal mos., Kowalski mos., kowalicha ż.
przym. kowalski
Wiktionary
(1.2) kuźnictwo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kować.
Wiktionary
czas. kować ndk.
rzecz. kowadło n., Kowadło n., kowal mos./mzw.
Wiktionary
Kowanówko – wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Oborniki, nad Wełną.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
W Kowanówku znajduje się szpital rehabilitacyjno-kardiologiczny.
Wikipedia
stop żelaza, kobaltu, niklu i manganu
SJP.pl
Kowar – stop żelaza zawierający przeciętnie 30% niklu, 15% kobaltu i 0,2% manganu o współczynniku rozszerzalności liniowej porównywalnym ze szkłem. Stosowany jest w elektronice próżniowej do produkcji elektrod i elementów wtapianych w szkło, np. w lampach elektronowych.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
miara statystyczna określająca zależność dwóch zmiennych losowych (dla zmiennych niezależnych kowariancja wynosi 0)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. stat. iloczyn współczynnika korelacji Pearsona i odchyleń standardowych korelowanych zmiennych losowych;
Wiktionary
Kowariancja, formula_1 – liczba określająca odchylenie elementów od sytuacji idealnej, w której występuje zależność liniowa. Zależność tę określa się między zmiennymi losowymi formula_2 i formula_3.
Wikipedia
(1.1) Kowariancja zmiennych niezależnych jest równa zero.
Wiktionary
IPA: ˌkɔvarʲˈjãnt͡sʲja, AS: kovarʹi ̯ãncʹi ̯a
Wiktionary
przym. kowariantny, kowariancyjny
Wiktionary
w matematyce: pozostający w stałej relacji do czegoś; współzmienniczy
SJP.pl
maszyna kuźnicza wielobijakowa; młotkownica
SJP.pl
przymiotnik od: kowar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu uciańskim;
Wiktionary
Kowarsk (lit. "Kavarskas") – miasto na Litwie, położone w okręgu uciańskim, 15 km od Onikszt w rejonie onikszteckim.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ.varsk
Wiktionary
przym. kowarski
Wiktionary
→ Kowary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Kowar
(1.2) dotyczący Kowarska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈvar.ski
Wiktionary
rzecz. Kowary, Kowarsk
Wiktionary
stop żelaza, kobaltu, niklu i manganu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Kowary ( Schmiedeberg im Riesengebirge) – miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie karkonoskim, na pograniczu Karkonoszy, Rudaw Janowickich i Kotliny Jeleniogórskiej w Sudetach Zachodnich. Historycznie leżące na Dolnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa jeleniogórskiego.
Wikipedia
(1.1) Pyrofillyt występuje w okolicach Kowar na Dolnym Śląsku.
Wiktionary
IPA: kɔˈvarɨ, AS: kovary
Wiktionary
przym. kowarski
Wiktionary
mieszkaniec Kowar (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kowar (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawniej: kuć
SJP.pl
pasterz bydła, koni w Ameryce Północnej, charakteryzujący się specyficznym, gł. skórzanym ubiorem: szerokim kapeluszem, pasem z przypiętą bronią; cowboy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pasterz bydła w Ameryce;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Obraz kowboja wylansowany przez Hollywood odbiega od rzeczywistości.
Wiktionary
IPA: ˈkɔvbɔj, AS: kovboi ̯
Wiktionary
rzecz. kowbojka ż.
przym. kowbojski
Wiktionary
(1.1) cowboy
Wiktionary
skórzany but na obcasie ze spiczastym czubkiem i z wysoką, zaokrągloną u góry cholewką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pasąca bydło w Ameryce
(1.2) obuw. skórzany but na obcasie z wysoką cholewką o spiczastym czubku
Wiktionary
(1.1) Historyk sztuki chce, by piękna kowbojka udawała wnuczkę weterana II wojny światowej.
(1.2) Ubierał kapelusz kowbojski i kowbojki i grał nam na harmonijce.
Wiktionary
rzecz. kowboj mos.
przym. kowbojski
Wiktionary
skórzany but na obcasie ze spiczastym czubkiem i z wysoką, zaokrągloną u góry cholewką
SJP.pl
→ kowboj; cowboyski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kowbojami, dotyczący kowbojów
Wiktionary
rzecz. kowboj mos., kowbojka ż.
Wiktionary
(1.1) cowboyski
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Ukrainie, siedziba rejonu kowelskim, w obwodzie żytomierskim;
Wiktionary
Zobacz też: Kowel – przysiółek.
Kowel ( "Ковель") – miasto na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, siedziba administracyjna rejonu kowelskiego i hromady Kowel.
Leży na głównej drodze między Warszawą a Kijowem, około 65 km od granicy polsko-ukraińskiej.
Wikipedia
IPA: ˈkɔ.vɛl
Wiktionary
przym. kowelski
Wiktionary
niebieskogranatowy minerał, siarczek miedzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) miner. niebieskogranatowy minerał, siarczek miedzi;
Wiktionary
Kowelin (także covellin, dawniej używano także nazwy kawelin) – minerał z gromady siarczków. Rozpowszechniony, ale występujący w niewielkich ilościach.
Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego mineraloga, Nicoli Covelliego (1790–1829), który odkrył ten minerał w produktach ekshalacji Wezuwiusza.
Wikipedia
IPA: kɔˈvɛlʲĩn, AS: kovelʹĩn
Wiktionary
przymiotnik od: Kowel (miasto na Ukrainie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. zorganizowana grupa wyznawców wicca lub innej religii neopogańskiej;
Wiktionary
Kowen – określona grupa wyznawców wicca. Polskie brzmienie tego terminu stanowi spolszczenie z angielskiego "coven".
Wikipedia
warunek umowny określający wymogi dla pożyczkobiorcy
SJP.pl
dawny przebój muzyczny lansowany przez nowego wykonawcę w nowej aranżacji; cover
SJP.pl
gęsta tkanina wełniana na płaszcze i kostiumy; covercoat
SJP.pl
potocznie: COVID-19 - ostra choroba zakaźna układu oddechowego wywołana koronawirusem SARS-CoV-2; covid, covidek, covidzik, koronainfekcja, wuhanka
SJP.pl
sytuacja wywołana pandemią COVID-19 oraz zbyt intensywnymi, uciążliwymi działaniami mającymi na celu jej ograniczenie; covidoza, pandemioza
SJP.pl
przymiotnik od: Kowiesy
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Kowno; kownieński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kowna, związany z Kownem
Wiktionary
rzecz. Kowno n., Kowieńszczyzna ż., kownianin m., kownianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zootechn. staw (dla kaczek, gęsi)
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kownacki, Kownacka – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ok. 3 tys. osób.
Wikipedia
mieszkaniec Kowna
SJP.pl
mieszkanka Kowna
SJP.pl
miasto na Litwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. drugie najważniejsze miasto Litwy, położone w środkowej Litwie u zbiegu Niemna i Wilii;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Z Wilna do Kowna jest 100 kilometrów.
Wiktionary
rzecz. Kowieńszczyzna ż., kownianin m., kownianka ż.
przym. kowieński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ent. czarny żuk
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. etn. choreogr. cieszyński taniec ludowy
Wiktionary
(1.1) My sie wdycki boli tych kowoli.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa;
Wiktionary
(1.1) Siedziba centrali KOWR mieści się w Warszawie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, położone w obwodzie włodzimierskim, nad Klaźmą;
Wiktionary
Kowrow (ros. Ковров) – miasto w Rosji, w obwodzie włodzimierskim, nad Klaźmą (dopływ Oki). 127,8 tys. mieszkańców.
Wikipedia
przym. kowrowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kowrowem, dotyczący Kowrowa
Wiktionary
rzecz. Kowrow mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kowymiar podprzestrzeni - pojęcie odnoszące się do podprzestrzeni wektorowej
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zwierzę hodowlane z rodziny krętorogich; samica tego zwierzęcia;
2. samica sarny i kozicy;
3. ryba z rodziny piskorzowatych;
4. ludowy instrument dęty; dudy, duda;
5. potocznie:
a) lekkomyślna, przesadnie wesoła dziewczyna; kózka;
b) mały, metalowy piecyk;
c) areszt, więzienie;
d) miejsce odbywania kary szkolnej;
e) smark, glut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. ssak z rodziny krętorogich, z rodzaju nazwa systematyczna|Capra|ref=tak.;
(1.2) pot. przest. areszt, więzienie; także szkolny areszt i kara dla ucznia
(1.7) pot. radosna, pełna wigoru dziewczyna
(1.9) łow. samica sarny (rodzaj nazwa systematyczna|Capreolus|ref=tak.);
(1.10) kulin. tradycyjny kurpiowski placek smażony na oleju ze zsiadłego mleka, mąki, jajka, cukru i sody
(1.11) daw. środ. deska z wystającymi podpórkami i uchwytami służąca do przenoszenia cegieł na plecyecach
(1.12) hist. wojsk. niewielkie kołowe działko oblężnicze używane w XV-XVI wieku
(1.13) icht. nazwa systematyczna|Cobitis taenia|ref=tak., mała ryba rzeczna z rodziny piskorzowatych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Koza jest zwierzęciem gospodarskim, gdyż daje mleko.
(1.10) Na Nowy Rok w każdym domu pieczono fafernuchy i kozy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔza, AS: koza
Wiktionary
rzecz. kozioł m., koźlę n., koźlina ż., koziołek m., koziarz m., koźlak m., koźlarz m., koźlątko n.
:: zdrobn. kózka ż.
przym. kozi
Wiktionary
(1.2) mamer, kić, pierdel, ciupa, więzienie
(1.3) dudy, kobza
(1.4) gil, gila, smark, glut
(1.9) siuta
(1.13) kózka
Wiktionary
1. → Kozak (członek lub potomek ludności);
2. → kozak (żołnierz);
3. → kozak (ktoś odważny); chojracki;
4. potocznie: oceniany pozytywnie, świetny, porządny; gitny, gitesowy, fajowy, fajowski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Kozaków (ludności ruskiej/ukraińskiej)
(1.2) odnoszący się do kozaków (oddziałów wojskowych)
(1.3) pot. odważny
(1.4) pot. niewiarygodnie szybki i zwinny
(1.5) pot. bardzo wysoki
(1.6) pot. wyśmienity, rewelacyjny
Wiktionary
(1.1) Ludność kozacka zamieszkiwała stepy położone na południe od księstw ruskich,
(1.2) Kozacka jazda była wykorzystywana głównie na kresach, w walce z Tatarami i… Kozakami.
(1.3) To był kozacki skok maluchem.
(1.4) Ależ on ma kozackie ruchy!
(1.5) Ta gra ma kozacki poziom trudności.
(1.6) Ten numer był kozacki, stary!
Wiktionary
IPA: kɔˈzat͡sʲci, AS: kozacʹḱi
Wiktionary
rzecz. kozactwo n., Kozak m., kozak m., kozaczyzna ż.
przysł. kozacko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) pot. odważnie, budząc podziw, robiąc wrażenie
(1.2) pot. bardzo
Wiktionary
(1.1) Dla mnie koleś rysuje kozacko. (z internetu)
(1.2) Te spodnie są kozacko drogie!
Wiktionary
IPA: kɔˈzat͡skɔ, AS: kozacko
Wiktionary
(1.1-2) przym. kozacki
Wiktionary
kozaczyzna; dawniej:
1. oddział wojska złożony z Kozaków;
2. kozacy, wojsko kozackie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. pot. mieszkańcy południowo-wschodniej Ukrainy
(1.2) daw. depr. wojsko kozackie, oddział (zwykle konny) złożony z kozaków
(1.3) pot. przesadne, demonstracyjne okazywanie odwagi
Wiktionary
(1.1) Kozactwo też wodę a ziemię tylko wszędy zostawiało, gorszych jeszcze dopuszczając się od nas i od Tatarów okrucieństw.
(1.2) Znikły flankiery kozactwa i dragonów, co przez cztery z górą godziny miotały tyralierski ogień.
(1.3) Uważano, że swoiste kozactwo było nieodrodną cechą tego pokolenia.
Wiktionary
rzecz. kozak mzw./mos., Kozak mos., kozaczek mos., kozaczę mos., kozaczysko mos., geogr. Kozaczyzna ż., kozakiernia ż., kozaczynka ż., kozakinka ż.
czas. kozaczyć ndk., kozakować ndk., kozaczyć się ndk.
przym. kozacki, kozaczy
Wiktionary
(1.1) Kozacy, kozaczyzna
(1.2) kozaczyzna
(1.3) brawura, chojractwo, zuchwalstwo, kozakeria
Wiktionary
1. potocznie: ktoś odważny, mężny
2. żołnierz lekkiej jazdy kozackiej
SJP.pl
Kozacy (ukr. "козаки́" / "kozaky", ros. "каза́ки" a. "казаки́" / "kazaki", z tur. "quazzāq", "awanturnik") – grupa ludności o charakterze wieloetnicznym z dominującym substratem ruskim, zamieszkującej stepy położone na południe od księstw ruskich, określająca później także rodzaj osadnictwa wojskowego na zasiedlanych ziemiach pogranicznych Rzeczypospolitej i Rosji.
Wikipedia
zdrobnienie od: kozak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kozak
Wiktionary
rzecz. kozak m., Kozak m./ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: kozak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przen. pot. dziewczyna lub kobieta lubiąca się popisywać brawurą
Wiktionary
rzecz.
:: fm. kozak mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: kozak
SJP.pl
Kozaczki (ukr. Козачки) – wieś na Ukrainie w rejonie krzemienieckim należącym do obwodu tarnopolskiego.
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała strażnica KOP „Kozaczki”.
1 sierpnia 1943 roku (rzeź wołyńska) członkowie UPA zamordowali tutaj dwie Polki.
Wikipedia
[czytaj: kozaCZOK] taniec popularny w Europie Zachodniej w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, oparty na różnych przeróbkach jednej z najbardziej znanych pieśni rosyjskich - "Katiusza"; kazaczok
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: kozak
SJP.pl
kozactwo; dawniej:
1. oddział wojska złożony z Kozaków;
2. kozacy, wojsko kozackie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. pot. dawna ludność wspólnot wojskowo-rolniczych na Ukrainie
(1.2) daw. tryb życia właściwy kozaczyźnie (1.1)
(1.3) daw. depr. wojsko kozackie, zbrojni kozacy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Właśnie teraz, w tej chwili, gdy wiózł buławę Chmielnickiemu, a ustępstwa kozaczyźnie, zwątpił o wszystkim – ujrzał oczywiście marność swoich wysileń.
(1.2) W pierwotnej kozaczyźnie żywioł tatarski silnie przemagał, dopiero z czasem ruskiemu ustąpił.
(1.3) Przed kolejnym natarciem jazdy kozaczyzna wycofała się i schroniła za swym umocnionym taborem.
Wiktionary
rzecz. kozak mzw./mos., Kozak mos., kozaczek mos., kozaczę mos., kozaczysko mos., kozactwo n., geogr. Kozaczyzna ż., kozakiernia ż., kozaczynka ż., , kozakinka ż.
czas. kozaczyć ndk., kozakować ndk.
przym. kozacki, kozaczy
Wiktionary
(1.1) kozactwo
(1.3) kozactwo
Wiktionary
1. dawniej: narzucać komuś kozacki tryb życia, kozackie obyczaje;
2. dawniej: pędzić życie typowe dla Kozaka, żyć jak Kozak; kozakować;
3. potocznie: udawać kozaka, starać się być śmiałkiem, kozakiem, popisywać się odwagą; kozakować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. potocznie: ktoś odważny, mężny
2. żołnierz lekkiej jazdy kozackiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz lekkiej pomocniczej jazdy w armii carskiej, także w szlacheckiej Polsce oraz w Turcji i Prusach;
(1.2) przen. chwacki, żywy, śmiały chłopak lub dziewczyna
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) choreogr. rodzaj tańca ukraińskiego; muzyka skomponowana do wykonywania tego tańca;
(2.2) pot. grzyb koźlarz, Leccinum Gray;
(2.3) obuw. zwykle w lm. wysoki zimowy but damski ze skóry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed carem dumnie maszerował szwadron kozaków.
(1.2) Zenek wypił sam pół litra wódki, kozak z niego!
(2.1) Z podziwem patrzyliśmy na zespół tańczący kozaka.
(2.3) Podobają mi się moje nowe kozaki.
Wiktionary
IPA: ˈkɔzak, AS: kozak
Wiktionary
rzecz. Kozak mos., Kozaczka ż., kozaczyzna ż., kozaczysko m., kozaczyna m., kozaczynka ż., kozakiernia ż.
:: zdrobn. kozaczek m.
czas. kozaczyć ndk.
przym. kozacki
Wiktionary
(1.1) daw. kozuń
(1.2) chojrak, chwat, gieroj, junak, mołojec, śmiałek, zuch
(2.1) kazaczok
(2.2) koźlarz, koźlarek
(2.3) botek
Wiktionary
1. potocznie: ktoś odważny, mężny
2. żołnierz lekkiej jazdy kozackiej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kozaczyć;
1. dawniej: pędzić życie typowe dla Kozaka, żyć jak Kozak;
2. potocznie: udawać kozaka, starać się być śmiałkiem, kozakiem, popisywać się odwagą
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. nakazywać, nauczać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kozenin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Sławno.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kozenin, po jej zniesieniu w gromadzie Sławno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
człowiek umiejący rozmawiać, gawędzić interesująco, dowcipnie; gawędziarz; causeur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek rozmowny
Wiktionary
(1.1) gawędziarz
Wiktionary
dawniej:
1. powód, przyczyna;
2. kolor atutowy (w grze w karty), także karta atutowa;
3. awantura, kłótnia; dziś tylko w wyrażeniu "nie bez kozery" - nie bez powodu, nie bez przyczyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. powód, przyczyna
(1.2) daw. awantura, kłótnia
(1.3) daw. karc. kolor atutowy, także karta atutowa
Wiktionary
IPA: kɔˈzɛra, AS: kozera
Wiktionary
(1.3) atut
Wiktionary
1. miejsce łączenia się kołnierza marynarki oraz klapy;
2. zdrobnienie od: kozera
SJP.pl
dawniej w kartach: atutowy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
duża kozetka
SJP.pl
Kozeta (w oryginale francuskim Cosette) – jedna z fikcyjnych bohaterek powieści "Nędznicy" Wiktora Hugo.
Wikipedia
wyściełana kanapka bez oparcia, używana w gabinetach lekarskich i szpitalach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wąski mebel bez oparcia, przeznaczony do leżenia
Wiktionary
Kozetka (fr. "causette" – pogawędka) – niewielka dwuosobowa kanapa, mająca oparcie z jednej lub z dwóch stron. Wprowadzona we Francji w połowie XVIII wieku, rozpowszechniona w XIX wieku.
W Polsce nazwa różnych leżanek, np. leżanki lekarskiej lub prostego łóżka.
Wikipedia
(1.1) Otuliła się w wytarte futro, umieściła się wygodniej na kozetce i powróciła do książki.
(1.1) Podchodzę do kozetki i układam się wygodnie. Zamykam oczy, ale natychmiast otwieram je na powrót, bo doznaję nieprzyjemnego uczucia zapadania się, zupełnie jak po dużej dawce alkoholu.
Wiktionary
IPA: kɔˈzɛtka, AS: kozetka
Wiktionary
przym. kozetkowy
Wiktionary
(1.1) reg-pl|Poznań|leżanka.
Wiktionary
związany z kozą, pochodzący od kozy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kozy, odnoszący się do kozy (o zwierzęciu)
(1.2) pochodzący od kozy
(1.3) charakterystyczny dla kozy, mający cechy kozy
Wiktionary
(1.2) Kozie mleko, do niedawna zapomniane, znalazło niedawno zastosowanie w przemyśle kosmetycznym.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʑi, AS: koźi
Wiktionary
rzecz. koziczek mrz., koźlina ż., koźlątko n., koza ż., kozioł mzw., koźlę n., kózka ż., koziarz mos.
przym. koźli
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Kóz (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kóz (wsi w Polsce)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. rzadko: pasterka kóz;
2. dawniej: żona albo córka pasterza kóz
SJP.pl
pomieszczenie dla kóz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. pasterz kóz;
2. osoba grająca na kozie, dudach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hodowca kóz
(1.2) pasterz kóz
Wiktionary
Koziarz, Kosiarz (943 m) – szczyt w grzbiecie głównym Pasma Radziejowej w Beskidzie Sądeckim. Znajduje się w zachodnim końcu tego pasma, pomiędzy Jaworzynką (936 m) a Suchym Groniem (855 m). W północno-zachodnim kierunku stok Koziarza opada w widły dwóch źródłowych cieków potoku Klępowski, we wschodnim kierunku od Koziarza odchodzi niski grzbiet oddzielający dolinę potoku Kąty od doliny Obidzkiego Potoku. Na grzbiecie tym i w dolinach potoków rozłożone są przysiółki Obidzy.
Wikipedia
rzecz. koza ż., kózka ż., kozioł m., koziołek m., koźlak m., koźlę n., kozik m., koźlak m., kozina ż., koźlina ż.
:: fż. koziarka ż.
przym. kozi, koźli, koźlęcy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
roślina zielna z rodziny astrowatych (złożonych), rosnąca w wielu gatunkach w Europie, Azji i Afryce
SJP.pl
Kozibród ("Tragopogon") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 124 gatunki. Występują one w regionie Morza Środziemnego oraz w pozostałej części Europy i Azji w strefie umiarkowanej, rosnące w formacjach trawiastych. Są to rośliny zielne o trawiastych (długich i wąskich) liściach i kwiatach skupionych w koszyczek na szczycie pędu, otwierający się tylko rano.
Wikipedia
ssak górski z rodziny pustorożców; giemza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Rupicapra rupicapra|ref=tak., ssak górski o bujnej sierści i pionowo wyrastających rogach, zagiętych ku tyłowi u samca;
Wiktionary
Kozica ("Rupicapra") – rodzaj ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).
Wikipedia
(1.1) Podczas wspinaczki po górach spotkaliśmy kilka kozic.
Wiktionary
IPA: kɔˈʑit͡sa, AS: koźica
Wiktionary
rzecz. koźlątko n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
piwo kozicowe - regionalny napój kurpiowski
SJP.pl
zdrobnienie od: kozik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kozik
(1.2) mały kozik
Wiktionary
(1.1) Jasiek wyskrobał koziczkiem frasobliwego Pana Jezusa.
Wiktionary
rzecz. koza ż., kozik mrz.
przym. kozi
Wiktionary
(1.2) kozik, nożyk
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Koziegłów (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koziegłów (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Koziegłowy
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌkɔʑɛɡˈwɔvɨ, AS: koźegu̯ovy
Wiktionary
przym. koziegłowski
Wiktionary
związany z kozą, pochodzący od kozy
SJP.pl
Koziej – nazwisko używane w Polsce.
Na początku lat 90. XX wieku nosiło je w Polsce 1226 pełnoletnich osób. Najwięcej w dawnym woj. lubelskim (482 osoby), zamojskim (117 osób) i chełmskim (99 osób).
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kozielice
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w obwodzie kałuskim Rosji;
Wiktionary
Kozielsk ( Козельск) – miasto w obwodzie kałuskim Rosji.
Wikipedia
przym. kozielski
Wiktionary
przymiotnik od:
1. Koźle;
2. Kozielsk
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kozielskiem, dotyczący Kozielska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Kozielsk mrz.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zobacz też: Kozienice w innych znaczeniach tej nazwy.
Kozienice – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim. Siedziba władz powiatu i miejsko-wiejskiej gminy Kozienice. Położone nad lewym dopływem Wisły – rzeką Zagożdżonką, na Nizinie Środkowomazowieckiej; historycznie – w Małopolsce.
Wikipedia
(1.1) Mam już po uszy Kozienic i tych wyranżerowanych szkap pułkowych, z którymi muszę grywać w mariasza.
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɛ̇̃ˈɲit͡sɛ, AS: koźė̃ńice
Wiktionary
przym. kozienicki
Wiktionary
przymiotnik od: Kozienice
SJP.pl
mieszkaniec Kozienic
SJP.pl
mieszkanka Kozienic
SJP.pl
wrodzona lub nabyta wada postawy nóg u konia, charakteryzująca się pochyleniem stawu nadgarstkowego do przodu; koziniec
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina zielna o jasnożółtych kwiatach, przypomina z wyglądu koniczynę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Trigonella|ref=tak., rodzaj aromatycznych roślin z rodziny bobowatych, używanych jako przyprawa i w celach leczniczych;
(1.2) kulin. przyprawa z nasion kozieradki pospolitej (nazwa systematyczna|Trigonella foenum-graecum|ref=tak.)
Wiktionary
Kozieradka ("Trigonella" L.) – rodzaj roślin należący do rodziny bobowatych. Obejmuje ponad 100 gatunków występujących na wszystkich kontynentach Starego Świata sięgając po wyspy Oceanii. W Polsce jako przejściowo dziczejące (efemerofity) spotykane są dwa gatunki: kozieradka błękitna ("T. caerulea") i pospolita ("T. foenum-graecum").
Wikipedia
(1.2) Dodawana do potraw, kozieradka wzbogaca ich smak i pobudza trawienie, działając przy tym regenerująco, przeciwzapalnie i przeciwalergicznie.
Wiktionary
(1.1) kozierodka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kozieł – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Praszka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
W 1929 r. wybudowano kapliczkę we wsi z wizerunkiem Maryi z dzieciątkiem Jezus, która stała się zabytkiem. Na początku 2015 r. wyremontowano i odświeżono wygląd kapliczki.
Wikipedia
przymiotnik od: Kozy
SJP.pl
rodzaj małego nożyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały nóż ze składanym, spiczastym ostrzem i drewnianym trzonkiem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Chuligan wyrył kozikiem na drewnianej ławce plugawy napis.
(1.1) Do dziesiątego roku życia zepsuł ze cztery koziki, ale też strugał nimi dziwne rzeczy.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʑik, AS: koźik
Wiktionary
rzecz. koźlątko n., koźlę n., koziarz mos., koziczek mrz.
Wiktionary
(1.1) nożyk, scyzoryk, reg. pozn. hajtok
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mięso z kozy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wrodzona lub nabyta wada postawy nóg u konia, charakteryzująca się pochyleniem stawu nadgarstkowego do przodu; kozieniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zootechn. kozie łajno
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. koziorz mos.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający kozią brodę, podobną do koziej
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔˈbrɔdɨ, AS: koźobrody
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający kozią głowę
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔɡˈwɔvɨ, AS: koźogu̯ovy
Wiktionary
(1.1) stpol. koziogłów
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. mający kozią głowę
Wiktionary
IPA: kɔˈʑɔɡwuf, AS: koźogu̯uf
Wiktionary
(1.1) koziogłowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający kozie kopyta
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔkɔˈpɨtnɨ, AS: koźokopytny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający kozie nogi
Wiktionary
(1.1) Dla siebie zaś wynalazł inny przemyślny instrument, piszczałkę, syrinks (my jednak dalej w tej książce usłyszymy o niej jako o melancholijnej zdobyczy kozionogiego Pana).
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔ̃ˈnɔɟi, AS: koźõnoǵi
Wiktionary
(1.1) kozłonogi, koźlonogi, koziostopy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający kozie oczy
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔˈːci, AS: koź•oḱi
Wiktionary
(1.1) rzad. kozioki, rzad. kozooki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający kozie rogi
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑɔˈrɔɟi, AS: koźoroǵi
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zwierzę górskie o dużych rogach zagiętych ku tyłowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. ssak z rzędu parzystokopytnych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dostałam widokówkę z koziorożcem.
Wiktionary
rzecz. Koziorożec m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zootechn. pasterz kóz
Wiktionary
rzecz. koziniec mrz.
Wiktionary
kozioróg dębosz - chrząszcz żyjący w lasach liściastych
SJP.pl
1. samiec kozy;
2. samiec sarny, rogacz;
3. siedzenie dla woźnicy w pojeździe konnym;
4. drążki drewniane zbite na skos w kształcie litery X, używane jako konstrukcja wsporcza;
5. przyrząd gimnastyczny używany do ćwiczeń w skokach;
6. odbicie piłki od ziemi;
7. ludowy instrument dęty, odmiana dud
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zool. dorosły samiec kozy;
(1.2) zool. samiec sarny;
(1.3) przen. człowiek uparty, nieprzejednany
(1.4) sport. odbicie piłki od ziemi;
(1.5) muz. ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów stroikowych;
(1.6) przest. drewniana konstrukcja do noszenia cegieł na plecyecach
(1.7) bud. umocnienie kalenicy dachu krytego strzechą
(1.8) druk. drukarski stół z pochyłym blatem
(1.9) stojak do piłowania drewna;
(1.10) roln. stojak do suszenia siana
(1.11) stojak służący jako podpora lub zapora
(1.12) siedzenie powożącego pojazdem zaprzęgowym
(1.13) wojsk. karabiny (lub inna broń długa) ustawione na sztorc i oparte o siebie nawzajem
(1.14) stpol. rodzaj mocnego piwa
(1.15) sport. przyrząd gimnastyczny, używany w akrobatyce
(1.16) daw. przen. człowiek niedbały
(1.17) kolej. wózek do przewożenia wagonów szerokotorowych po torach węższych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Kolega zabrał złom z pyska upolowanego przeze mnie kozła.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʑɔw, AS: koźou̯
Wiktionary
rzecz. koźlina ż., koźlątko n., koza ż., kozłowanie n.
:: zdrobn. koziołek m., koźlę n.
czas. kozłować, koziołkować, przekoziołkować
przym. koźli, kozi, koziołkowy
Wiktionary
(1.1) cap
(1.2) rogacz
(1.5) kozioł ślubny, kozioł weselny, kozioł wielkopolski
(1.14) koźlak
Wiktionary
zdrobnienie od: koziołek
SJP.pl
mały kozioł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zool. młody lub mały kozioł
(1.2) zool. młody samiec sarny
(1.3) ćwiczenie fizyczne z przewrotem ciała
(1.4) lekkie siedzisko woźnicy
(1.5) lud. drewniana figurka używana podczas obchodów wsi i na zabawie w ostatni wtorek karnawału
(1.6) techn. lekka konstrukcja podpierająca
(1.7) ornit. zob. kszyk.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔˈʑɔwɛk, AS: koźou̯ek
Wiktionary
rzecz. koziołkowanie n., kozioł m., koźlątko n., koźlak m., koźlina ż., koza ż., koźlę n., koziarz mos.
przym. koźli, koziołkowy
Wiktionary
(1.1) capek, koźlak, koźlątko
(1.3) fikołek
(1.6) kawaleto, kobyłka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) robienie koziołków
Wiktionary
rzecz. kozioł mzw., koziołeczek mzw., koziołek mzw., koźlątko n., koźlę n.
czas. koziołkować ndk.
przym. koziołkowy
Wiktionary
wykonywać całym ciałem szybki obrót przez głowę
SJP.pl
przymiotnik od: koziołek
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do koziołka
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący koziołka, określający koziołka, używany przy koziołku
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla koziołka, mający cechy koziołka
Wiktionary
rzecz. kozioł mzw., koziołek mzw., koźlątko n., koźlę n., koziołkowanie n.
Wiktionary
rodzina owadów z rzędu muchówek
SJP.pl
Koziułkowate, komarnice (Tipulidae) – rodzina owadów z rzędu muchówek.
Ich odnóża mogą oderwać się od reszty ciała, co może je ratować po złapaniu przez ptaki.
Większość osiąga do 60 mm długości, niektóre tropikalne gatunki nawet ponad 100 mm. Samice mają wypukłe od strony brzusznej odwłoki z powodu zgromadzonych jaj oraz spiczaste pokładełka służące do ich składania.
Wikipedia
o cechach koziułkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Koziński v. Zagłoba, Zdan, Kojleńczyk (Koileńczyk) – własny
Wikipedia
rodzina ptaków z rzędu lelkowych; lelkowate
SJP.pl
przedstawiciel rodziny kosmopolitycznych ptaków nocnych lub zmierzchowych o krótkim, szerokim dziobie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. ten, który doi kozy
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. zob. lelek kozodój.
Wiktionary
wulgarnie: osoba z Bliskiego Wschodu lub innych krajów muzułmańskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. dosł. osoba uprawiająca seks z kozą
(1.2) wulg. obraź. mieszkaniec Afryki Północnej albo Bliskiego Wschodu i innych krajów muzułmańskich
Wiktionary
rzecz. kozojebiec m., kozojeb m.
Wiktionary
(1.1-2) kozojebiec, kozojeb
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara. chłopak
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. pot. mykol. koźlarz
(2.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. etn. choreogr. cieszyński taniec ludowy
Wiktionary
rodzina słodkowodnych ryb karpiokształtnych; piskorzowate, kózkowate
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. woniejący kozą
Wiktionary
IPA: ˌkɔzɔˈvɔ̃j̃sʲci, AS: kozovõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
w budownictwie: część sklepienia krzyżowego o rzucie poziomym w postaci trójkąta równoramiennego; kozuba, kozubek, siodełko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. stara koza
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) zob. kozuba.
(2.2) reg-pl|Częstochowa. kożuch na mleku
(2.3) gw-pl|Krakowskie, Podhale,Śląsk. kobiałka na jagody z kory
(2.4) gw-pl|Podhale,Śląsk Cieszyński. otwór w suficie umożliwiający ujście dymu z chaty lub szałasu
(2.5) gw-pl|Opole. część kołowrotka
(2.6) gw-pl|Pszczyna. wiadro ze skóry używane przy gaszeniu pożaru
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) gw-pl|Kraków, Biecz, Śląsk Cieszyński, Sieradz. daw. stary, niedołężny człowiek
(3.2) gw-pl|Orzesze. człowiek nieznośny, uparty
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w budownictwie: część sklepienia krzyżowego o rzucie poziomym w postaci trójkąta równoramiennego; kozub, kozubek, siodełko
SJP.pl
w budownictwie: część sklepienia krzyżowego o rzucie poziomym w postaci trójkąta równoramiennego; kozub, kozuba, siodełko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Kozubszczyzna – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Konopnica.
Miejscowość jest sołectwem, siedzibą gminy Konopnica. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 kolonia liczyła 875 mieszkańców.
W wyniku III rozbioru Polski, do którego doszło w 1795 roku, Kozubszczyzna znalazła się na obszarze zaboru austriackiego. W 1809 wieś została włączona do Księstwa Warszawskiego. W 1815 znalazła się w Królestwie Kongresowym w zaborze rosyjskim.
Wikipedia
pieszczotliwie: koza; kozula, kozunia
SJP.pl
pieszczotliwie: koza; kozunia, kozucha
SJP.pl
Kozula – osada kolonii Grabanów-Kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Biała Podlaska. Leży na północ od miasta Biała Podlaska przy drodze do Rokitna.
Jest to jedyna miejscowość w Polsce sklasyfikowana jako "osada kolonii".
Wikipedia
kozulka sosnówka - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pieszczotliwie: koza; kozula, kozucha
SJP.pl
1. zwierzę hodowlane z rodziny krętorogich; samica tego zwierzęcia;
2. samica sarny i kozicy;
3. ryba z rodziny piskorzowatych;
4. ludowy instrument dęty; dudy, duda;
5. potocznie:
a) lekkomyślna, przesadnie wesoła dziewczyna; kózka;
b) mały, metalowy piecyk;
c) areszt, więzienie;
d) miejsce odbywania kary szkolnej;
e) smark, glut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. największa wieś w Polsce;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
organiczny związek chemiczny, nukleotyd pełniący ważną rolę w procesach oddychania komórkowego; dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kozyra – część wsi Anielówka w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Michów. Nie ma sołtysa, należy do sołectwa Anielówka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa lubelskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) białystok. daszek od czapki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina zielna o białych lub jasnoróżowych kwiatach, stosowana w stanach wyczerpania nerwowego; waleriana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. rodzaj roślin z rodziny kozłkowatych;
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˈkɔzwɛk, AS: kozu̯ek
Wiktionary
(1.1) waleriana
Wiktionary
rodzina roślin dwuliściennych, rosnących w Eurazji, obejmująca wiele gatunków, niektóre wykorzystywane w lecznictwie i jako przyprawy
SJP.pl
Kozłkowate ("Valerianaceae" Batsch) – rodzina roślin zielnych należąca do rzędu szczeciowców ("Dipsacales" Dumort.). Należy tu 15–17 rodzajów (w zależności od ujęcia systematycznego) skupiających 315 gatunków. Rośliny te występują głównie na półkuli północnej, ale także w Ameryce Południowej, w Afryce, w Azji południowo-wschodniej.
Wikipedia
o cechach kozłkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
miasto w Bułgarii
SJP.pl
Kozłoduj ( Козлодуй) – bułgarskie miasto nad Dunajem, w obwodzie Wraca. Około 14 tys. mieszkańców.
W latach 80. XX wieku zbudowano tam elektrownię atomową. Dziś działanie elektrowni jest pod stałym nadzorem. Ze względu na słabą jakość wykonania rozważa się możliwość zamknięcia. Unia Europejska uważa cztery starsze bloki elektrowni w Kozłoduju za niebezpieczne. Ich zamknięcie było jednym z warunków przystąpienia Bułgarii do UE w 2007 roku.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający kozie nogi
Wiktionary
IPA: ˌkɔzwɔ̃ˈnɔɟi, AS: kozu̯õnoǵi
Wiktionary
(1.1) kozionogi, koźlonogi, koziostopy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Miczuryńsk (nazwa obowiązująca do 1932 roku);
Wiktionary
przym. kozłowski
Wiktionary
prowadzić piłkę, odbijając ją ręką od podłoża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec miejscowości Kozłowo lub Kozłów
Wiktionary
rzecz. Kozłowo n., Kozłów m.
:: fż. kozłowianka ż.
przym. kozłowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miejscowości Kozłowo lub Kozłów
Wiktionary
rzecz. Kozłowo n., Kozłów m.
:: fm. kozłowianin m.
przym. kozłowski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Kozłowice (niem. "Koselwitz") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Gorzów Śląski. Z Kozłowicami związane są trzy przysiółki: Czerwone Osiedle, Dęby i Siwe Osiedle. W Czerwonym Osiedlu znajduje się kopalnia iłów dolnojurajskich, na bazie której działa cegielnia.
Wikipedia
przymiotnik od: Kozłowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
omieg kozłowiec - gatunek rośliny z rodziny astrowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nazwa wielu miejscowości w Polsce;
2. wieś na Litwie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kozłowo, Kozłów, Kozłów Biskupi, Kozłów Szlachecki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) od Kozłowo, Kozłów
Wiktionary
Kozłowski (forma żeńska Kozłowska, liczba mnoga: Kozłowscy) – dwunaste pod względem liczby noszących je osób nazwisko w Polsce. Według bazy PESEL z 19 stycznia 2024 roku nosiło je 37 265 Polek i 36 640 Polaków.
W województwie podlaskim i warmińsko-mazurskim jest na drugim miejscu pod względem popularności. Nosi je tam odpowiednio: około 5560 i 7764 osób[].
Wikipedia
rzecz. Kozłow mrz., Kozłowo n., Kozłów m., kozłowianin m., kozłowianka ż.
Wiktionary
1. samiec kozy;
2. samiec sarny, rogacz;
3. siedzenie dla woźnicy w pojeździe konnym;
4. drążki drewniane zbite na skos w kształcie litery X, używane jako konstrukcja wsporcza;
5. przyrząd gimnastyczny używany do ćwiczeń w skokach;
6. odbicie piłki od ziemi;
7. ludowy instrument dęty, odmiana dud
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zgrubienie od: kołek (kawałek ociosanego drewna); kół
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) przest. zob. kół.
(1.2) daw. uczn. stud. gw-pl|Warszawa. ocena niedostateczna
Wiktionary
(1.1) Jakoby w ziemię wetknął koł. → Jakby w ziemię wetknął pal.
Wiktionary
IPA: kɔw, AS: kou̯
Wiktionary
zdrobn. kołek
Wiktionary
(1.1) drąg, pal, kół
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w północno-zachodniej Rosji, w obwodzie murmańskim, na Półwyspie Kolskim, uchodzi do Zatoki Kolskiej Morza Barentsa w odległości;
(1.2) geogr. miasto na półwyspie Kola w Rosji, położone nad rzeką Koła (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. kolski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kołaki Kościelne
SJP.pl
ciasto weselne nazwane od kolistego kształtu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) folk. spoż. rodzaj obrzędowego pieczywa, pierwotnie o okrągłym kształcie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) U wszystkich warstw narodu polskiego kołacz był w dawnych wiekach obrzędowym ciastem weselnym.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwat͡ʃ, AS: kou̯ač
Wiktionary
rzecz. koło n., kołocz mrz.
:: zdrobn. kołaczyk mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kołaczkowa
Wiktionary
rzecz. Kołaczkowo m.
:: fm. kołaczkowianin m.
przym. kołaczkowski
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kołaczkowice; kołaczkowski
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Kołaczkowice; kołaczkowicki;
2. przymiotnik od: Kołaczkowo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: kołacz
SJP.pl
mieszkaniec Kołaczyc (miasta w Polsce); Kołaczyczanin
SJP.pl
mieszkanka Kołaczyc (miasta w Polsce); Kołaczyczanka
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Kołaczyce – miasto w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kołaczyce.
W latach 1954–1972 wówczas wieś należała i była siedzibą władz gromady Kołaczyce. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Kołaczyc (miasta w Polsce); Kołaczycanin
SJP.pl
mieszkanka Kołaczyc (miasta w Polsce); Kołaczycanka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: łomot, stukot, kołatanie
SJP.pl
Kołat – wieś w Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Kikół.
Do 31 grudnia 2024 miejscowość była częścią wsi Kołat-Rybniki.
Wikipedia
1. uderzając w coś, powodować przytłumiony odgłos; stukać, łomotać;
2. przenośnie: usilnie zabiegać, prosić o coś lub domagać się czegoś;
3. kołatać się:
a) uderzać, obijać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wybojach;
c) żyć w trudnych warunkach;
d) stale zmieniać miejsce pobytu;
e) o uczuciach, myślach itp.: istnieć w sposób niejasny, niesprecyzowany;
f) o uczuciach, myślach itp.: istnieć mimo niesprzyjających warunków
SJP.pl
Kołata – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Pobiedziska. We wsi znajdują się Rodzinne Ogródki Działkowe "Zielona Polana".
Pierwsza wzmianka o wsi ("Colatha") pojawiła się w 1328. Było to gniazdo rodziny Kołackich. Nazwa wywodziła się od rodzaju grzechotki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
1. uderzając w coś, powodować przytłumiony odgłos; stukać, łomotać;
2. przenośnie: usilnie zabiegać, prosić o coś lub domagać się czegoś;
3. kołatać się:
a) uderzać, obijać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wybojach;
c) żyć w trudnych warunkach;
d) stale zmieniać miejsce pobytu;
e) o uczuciach, myślach itp.: istnieć w sposób niejasny, niesprecyzowany;
f) o uczuciach, myślach itp.: istnieć mimo niesprzyjających warunków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kołatać.
Wiktionary
IPA: ˌkɔwaˈtãɲɛ, AS: kou̯atãńe
Wiktionary
rzecz. kołatka ż.
czas. kołatać ndk.
Wiktionary
1. regionalnie: drewniana klekotka; kłapacz, kłapaczka, trzaskacz, tyrkawka;
2. podhalańskie danie z ugotowanej kaszy jęczmiennej wymieszanej z brukwią i miodem
SJP.pl
1. uderzając w coś, powodować przytłumiony odgłos; stukać, łomotać;
2. przenośnie: usilnie zabiegać, prosić o coś lub domagać się czegoś;
3. kołatać się:
a) uderzać, obijać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wybojach;
c) żyć w trudnych warunkach;
d) stale zmieniać miejsce pobytu;
e) o uczuciach, myślach itp.: istnieć w sposób niejasny, niesprecyzowany;
f) o uczuciach, myślach itp.: istnieć mimo niesprzyjających warunków
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. kołatnąć, zakołatać)
(1.1) książk. uderzać za pomocą kołatki w drzwi
(1.2) wydawać głuchy odgłos poprzez uderzanie
(1.3) książk. zabiegać w jakiejś sprawie u osoby lub instytucji
(1.4) książk. przen. niepewnie istnieć, zaledwie dawać o sobie znać
czasownik zwrotny niedokonany kołatać się (dk. zakołatać się)
(2.1) przest. poruszać się w tę i we w tę
(2.2) książk. przemieszczać się, jadąc z ogromną trudnością
(2.3) książk. przestawać to tu to tam, miotać się
(2.4) książk. przen. niepewnie istnieć, zaledwie dawać o sobie znać
Wiktionary
(1.1) Wczoraj do furty klasztornej kołatała przygarbiona staruszka, prosząc o widzenie z gwardianem.
(1.1) Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą.
(1.2) Młodsi ministranci głośno kołaczą drewnianymi kołatkami w Wielki Piątek podczas procesji.
(1.3) Ich inspicjentka kołatała już w tej sprawie w magistracie, ale nic nie wskórała.
(2.1) Cmentarny kwestarz trzymał puszkę z kilkoma kołatającymi się monetami.
(2.2) Dyliżans zaczął kołatać się powoli drogą wzdłuż potoku.
(2.3) Pod koniec życia kołatał się nieszczęśnik od przytułku do przytułku po całej Galicji.
(2.4) Tak to kołatały się w jego sercu resztki nadziei.
Wiktionary
rzecz. kołatanie n., kołatka ż.
Wiktionary
(2.2) kolebać się, telepać się
(2.3) włóczyć się
Wiktionary
drobny, brunatny chrząszcz, którego larwy żyją w drewnie i produktach spożywczych
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. najczęściej metalowy przedmiot, mocowany na drzwiach wejściowych lub bramie, służący do stukania;
2. drewniany instrument perkusyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. często ozdobny przedmiot, zazwyczaj metalowy, przymocowany przy drzwiach wejściowych służący do stukania;
(1.2) pot. drewniany przedmiot wieszany bydłu u szyi, wydający głuchy odgłos
(1.3) rel. etn. ludowy instrument muzyczny, złożony z rączki i osadzonej na niej deseczki, w którą przy potrząsaniu uderza ruchomy młoteczek; używany m.in. w Wielki Piątek w kościele zamiast dzwonków
(1.4) pot. muz. etn. ludowy instrument muzyczny, złożony z rączki, koła zębatego i ocierającej się o nie podczas kręcenia deseczki; używany m.in. w Wielki Piątek w kościele zamiast dzwonków
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) D. i B. lp. od: kołatek
Wiktionary
Kołatka – drewniany instrument muzyczny wydający przy potrząsaniu charakterystyczne dźwięki. Składa się z deseczki osadzonej na rączce oraz zamocowanego na zawiasie młotka, który uderzając w deseczkę wydaje klekoczący dźwięk.
Drewniane kołatki, w okresie Triduum Paschalnego, od hymnu „Gloria” (Chwała na wysokości) w czasie mszy w Wielki Czwartek, aż do tego samego hymnu Wigilii Paschalnej, podczas liturgii zastępują milczące w tym czasie dzwony.
Wikipedia
(1.3) Ministranci zamiast dzwonków użyli podczas procesji kołatek.
Wiktionary
IPA: kɔˈwatka, AS: kou̯atka
Wiktionary
rzecz. kołatanie n., kołatek mzw., zakołatanie n.
czas. kołatać ndk., zakołatać dk.
przym. kołatkowy
Wiktionary
(1.1) antaba
(1.4) terkotka
Wiktionary
rodzina chrząszczy, których larwy żerują w drewnie i szyszkach drzew iglastych, a także w suchym drewnie, np. w meblach; kołatkowate
SJP.pl
Kołatki, to drewniane deseczki z przymocowanymi do nich młoteczkami. Stosowane podczas obchodów Triduum Paschalnego zamiast dzwonków ministranckich.
Klekocząc hałaśliwie kołatkami (klekotkami) młodzież obchodziła kiedyś wieś oznajmiając w Wielki Piątek nadejście żałoby.
Wikipedia
rodzina chrząszczy, których larwy żerują w drewnie i szyszkach drzew iglastych, a także w suchym drewnie, np. w meblach
SJP.pl
Ko
Wikipedia
o cechach kołatkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
1. spowodować uderzeniem przytłumiony odgłos; stuknąć, łomotnąć;
2. kołatnąć się:
a) uderzyć, obić się o coś;
b) zatrząść się na wybojach podczas jazdy;
c) o uczuciach, myślach itp.: zaistnieć w sposób niejasny, niesprecyzowany;
d) o uczuciach, myślach itp.: zaistnieć mimo niesprzyjających warunków
SJP.pl
wieś w województwie zachodniopomorskim, słynna ze względu na zespół klasztorny cystersów
SJP.pl
Kołbacz (niem. "Kolbatz") – osada w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo, nad Płonią, 3,5 km na zachód od Miedwia, 2 km na wschód od Wzgórz Bukowych. Według danych z 2006 zamieszkana przez 1400 osób.
Komunikacyjnie miejscowość położona przy drodze wojewódzkiej nr 120 oraz 2 km na wschód od drogi wojewódzkiej nr 119 prowadzącej ze Szczecina (Płoni) do granicy województwa zachodniopomorskiego z lubuskim Przystanek PKS.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Kołbaskowa
SJP.pl
mieszkanka Kołbaskowa
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Kołbaskowo (do 1945 niem. "Kolbitzow", daw. "Colbitzow") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo, na Wzniesieniach Szczecińskich. Miejscowość jest siedzibą gminy Kołbaskowo. Położona jest w odległości 10 km od Szczecina.
Wikipedia
przymiotnik od: Kołbaskowo
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Ko
Wikipedia
mieszkaniec Kołbiela
SJP.pl
mieszkanka Kołbiela
SJP.pl
przymiotnik od: Kołbiel
SJP.pl
rolnicza spółdzielnia produkcyjna w Związku Radzieckim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. spółdzielcze gospodarstwo rolne w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich;
(1.2) przen. przeludnione miejsce pobytu o niskim komforcie
(1.3) przen. bałagan, stan w kołchozie (1.2)
Wiktionary
Kołchoz (ros. колхоз) – rolnicza spółdzielnia produkcyjna, przedsiębiorstwo rolnicze charakterystyczne dla byłego ZSRR.
"Kołchoz" to skrótowiec od nazwy "kollektiwnoje choziajstwo" ("коллективное хозяйство"), tzn. "gospodarstwo kolektywne". W republikach związkowych ZSRR występowały lokalne odpowiedniki, np. "kołhosp" na Ukrainie radzieckiej.
Wikipedia
(1.1) Kołchozy powstawały w wyniku przymusowego przejęcia ziemi od indywidualnych rolników na rzecz państwa.
(1.1) Mój dziadek był kierownikiem kołchozu.
(1.2) Ciągle ktoś wchodzi lub wychodzi, mam dość siedzenia w tym kołchozie.
(1.3) Istny kołchoz macie na tym poddaszu.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwxɔs, AS: kou̯χos
Wiktionary
rzecz. kołchoźnictwo n., kołchoźnik m., kołchoźnica ż., kołchoźniczka ż.
przym. kołchoźniczy, kołchozowy, kołchoźniany, kołchoźny
Wiktionary
(1.3) bajzel
Wiktionary
→ kołchoz; kołchoźniany, kołchoźny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kołchozu
Wiktionary
rzecz. kołchoz mrz., kołchoźnik mos./mrz.
przym. kołchoźniczy
Wiktionary
członkini kołchozu; kołchoźniczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkinii kołchozu
Wiktionary
rzecz. kołchoz mrz., kołchoźnik mos./mrz.
przym. kołchoźniczy
Wiktionary
zespół kołchozów; ogół kołchoźników
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogół kołchoźników
Wiktionary
rzecz. kołchoz mrz., kołchoźnik mos./mrz.
Wiktionary
członkini kołchozu; kołchoźnica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kołchoźnica
Wiktionary
rzecz. kołchoz mrz., kołchoźnik mos./mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący kołchoźnika, związany z kołchoźnikami
Wiktionary
(1.1) Rodzeństwu udało się przetrwać pobyt w kazachstańskim stepie, ciężką pracę w kołchoźniczej brygadzie, głód i mróz.
(1.1) Moja babcia nie lubiła koncelebr, mówiła, że to msze „kołchoźnicze”.
Wiktionary
rzecz. kołchoz m., kołchoźnik m., kołchoźnica ż.
przym. kołchozowy
Wiktionary
członek kołchozu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. członek kołchozu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. głośnik połączony z radiowęzłem przewodowo służący do transmitowania audycji radiowychfakt.
Wiktionary
(1.1) Żartowaliśmy sobie z bohaterów tej literatury. Stachanowcy, dojarki, kołchoźnicy, rębacze-górnicy, frezerzy - postaci niemal posągowe, walczące z wrogiem klasowym, który działał w ukryciu, podstępnie i bez pardonu.
Wiktionary
rzecz. kołchoz mrz., kołchoźnictwo n.
:: fż. kołchoźnica ż., kołchoźniczka ż.
przym. kołchozowy, kołchoźniany, kołchoźny, kołchoźniczy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pojemnik na strzały lub bełty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podłużny pojemnik na strzały noszony na pasku u boku lub na plecyecach;
Wiktionary
Kołczan, łubie – futerał na strzały do łuku, w dawnych czasach wykonywany z drewna lub skóry, wzmacniany i ozdabiany metalowymi okuciami; noszony głównie u pasa. W Polsce według informacji podanych w "Opisie obyczajów..." ks. J. Kitowicza, używany do II połowy XVIII wieku.
Wikipedia
(1.1) W kołczanie została ostatnia strzała.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwt͡ʃãn, AS: kou̯čãn
Wiktionary
Kołczewo (do 1945 niem. "Kolzow") – wieś letniskowa w Polsce, położona w woj. zachodniopomorskim, w pow. kamieńskim, w gminie Wolin.
W latach 1945–1954 i 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Kołczewo. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kołczewo. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Kołczygłów
SJP.pl
mieszkanka Kołczygłów
SJP.pl
przymiotnik od: Kołczygłowy, gmina w województwie pomorskim
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Kołczygłowy (kaszub. "Kòłczëgłowë", niem. "Alt Kolziglow", przed 1939 pol. "Kołcigłowy", tuż po wojnie "Stare Kołcigłowy") – wieś w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Kołczygłowy. Jest siedzibą gminy i ma status sołectwa.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: kołdra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: kołdra
Wiktionary
(1.1) Przykryj nóżki kołderką, byś nie zmarzł.
Wiktionary
rzecz. kołdra ż.
Wiktionary
Kołdowo (niem. "Kaldau", kaszub. "Kòłdowò") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Człuchów. Leży przy drodze krajowej nr 25.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Kołdowo". W skład sołectwa wchodzą również miejscowości Dąbki, Murzynowo, Nowosiółki i Piaskowo.
Wikipedia
watowane, puchowe lub wełniane przykrycie będące częścią pościeli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) element pościeli składający się z tkaniny oraz wypełnienia, służący do okrywania ciała podczas snu
Wiktionary
Kołdra – zszyte razem dwie warstwy tkaniny, z wypełnieniem izolującym cieplnie.
Kołdra służy do okrywania ciała, najczęściej podczas snu. Izolującym wypełnieniem może być włókno syntetyczne, pierze, puch ptasi lub wełna. Wypełnienie kołdry, w przeciwieństwie do wypełnienia pierzyny, jest poprzez pikowanie lub podział kołdry na komory unieruchamiane, tak by pozostawało równomiernie rozłożone na całej powierzchni kołdry.
Wikipedia
(1.1) Pościel zaś cała składała się z pary poduszek, prześcieradła, kołdry i siennika, słomą albo sianem, albo sieczką wypchanego (…).
Wiktionary
IPA: ˈkɔwdra, AS: kou̯dra
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kołderka ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk sztebdeka
Wiktionary
dotyczący wyrobu kołder
SJP.pl
rzemieślnik zajmujący się wyrobem lub naprawą kołder
SJP.pl
potocznie: marna, licha kołdra
SJP.pl
rodzaj małego pierożka z nadzieniem mięsnym, pochodzenia litewskiego
SJP.pl
potrawa z niewielkich pierożków nadziewanych mięsem, podawana zwykle jako dodatek do rosołu lub barszczu, rzadziej jako samoistne danie
SJP.pl
Kołduny (kałduny) – małe lub średniej wielkości pierogi, tradycyjna potrawa kuchni litewskiej oraz białoruskiej, a także polskiej. Najbardziej klasycznym nadzieniem kołdunów jest siekana surowa wołowina, łój wołowy, duszona cebula i przyprawy. Ciasto na kołduny wyrabiane jest z mąki, wody, jajek i niewielkiej ilości masła. Po ulepieniu kołduny są gotowane w wodzie albo rosole bądź pieczone.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: kołek
SJP.pl
podłużny kawałek ociosanego drewna; także: gładki sworzeń drewniany lub metalowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ociosany kawałek drewna o podłużnej formie
(1.2) mech. wyszlifowany sworzeń
(1.3) bud. drewniany lub plastikowy walec wciskany do ściany, w który wkręcana jest śruba
(1.4) pot. tępak, głupek
(1.5) muz. walec naciągający struny w instrumentach
(1.6) rzem. szewski gwóźdź
(1.7) żegl. pręt do nakręcania lin
(1.8) gw-pl|Mazury. kołowrotek
Wiktionary
Kołek – element pośredniczący w połączeniu kołkowym, jako element ustalający lub podpierający. Może być stożkowy lub walcowy, gładki lub karbowany, pełny lub sprężysty. Dla potrzeb budowy maszyn wykonuje się kołki metalowe - głównie stalowe. W meblarstwie materiałem na kołki jest głównie drewno i tworzywa sztuczne.
Wikipedia
(1.1) Wrzucił do ogniska długo i namiętnie strugany kołek i podniósł głowę.
(1.1) Brał ze sobą naszego Burka, wbijał kołek w ziemię i przywiązywał zwierzaka, żeby go pilnował przed handlarzami dusz.
(1.1) Czemu stoisz jak kołek! Zabierz stąd więźnia!
(1.3) W żelbet takiego kołka nie wbijesz. No nie, ale takie kołki tynkowe, no.
(1.4) Dać takiemu kołkowi trochę władzy i strach się bać.
Wiktionary
rzecz. kołeczek mrz., kół mrz.
przym. kołkowy
czas. kołowacieć
Wiktionary
naokoło, dookoła, wokół kogoś, czegoś; kółkiem
SJP.pl
przysłówek
(1.1) otaczając coś
Wiktionary
rzecz. koło n.
przyim. koło
Wiktionary
(1.1) dookoła
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. węglarka
Wiktionary
IPA: kɔwˈkastla, AS: kou̯kastla
Wiktionary
sztywny, niezgrabny; podobny do kołka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kołek
SJP.pl
nazwisko, np. Andriej Nikołajewicz Kołmogorow (1903-87), matematyk rosyjski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część ubrania otaczająca szyję;
(1.2) występ na powierzchni elementu konstrukcyjnego otaczający go na całym obwodzie, który służy do połączeń;
(1.3) u niektórych zwierząt pas sierści lub piór odmiennej barwy, który otacza szyję
(1.8) bud. pas blachy wokół komina zabezpieczający przed wilgocią
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Moja ulubiona koszula ma zielony kołnierz.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwʲɲɛʃ, AS: kou̯ʹńeš
Wiktionary
rzecz. kołnierzówka ż.
:: zdrobn. kołnierzyk m., kołnierzyczek m.
przym. kołnierzowy
przysł. kołnierzowato
Wiktionary
(1.1) reg. śl. kragel
Wiktionary
przypominający kołnierz
SJP.pl
przymiotnik od: kołnierz
SJP.pl
zdrobnienie od: kołnierzyk
SJP.pl
mały kołnierz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kołnierz
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Mężczyzna poczerwieniał. Mięśnie jego szyi napinały się, gdy się krztusił. Szarpał za kołnierzyk i wodził wybałuszonymi ze strachu oczyma.
Wiktionary
IPA: kɔwʲˈɲɛʒɨk, AS: kou̯ʹńežyk
Wiktionary
rzecz. kołnierz m.
przym. kołnierzowy
Wiktionary
1. mający kształt kołnierzyka, przypominający kołnierzyk;
2. komórka kołnierzykowata - występująca w wewnętrznej warstwie ciała gąbek komórka o kształcie cylindrycznym, zaopatrzona w wić i charakterystyczny, otaczający ją kołnierzyk plazmatyczny, wychwytująca z wody cząstki pokarmowe; choanocyt
SJP.pl
1. → kołnierzyk;
2. wiciowce kołnierzykowe - klad jednokomórkowych, wodnych organizmów eukariotycznych;
3. trzmiel kołnierzykowy - gatunek trzmiela
SJP.pl
1. część płaszczyzny ograniczona okręgiem;
2. zamknięta linia krzywa przypominająca okręg;
3. okrągła, spodnia część pojazdu, umożliwiająca ruch przez toczenie;
4. okrągły element maszyn i urządzeń, służący przenoszeniu ruchu obrotowego;
5. przedmiot w kształcie koła geometrycznego;
6. grupa osób podobnych pod względem jakichś warunków; grono, krąg;
7. grupa osób o wspólnych dążeniach lub zainteresowaniach; stowarzyszenie, zrzeszenie, związek;
8. średniowieczne narzędzie tortur;
9. krąg ludzi trzymających się za ręce;
10. potocznie: tysiąc złotych; patyk, patol, kafel;
11. potocznie: kolokwium; kolo;
12. w dawnej Polsce: obradujący sejmik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geom. okrąg wraz z odciętym wewnątrz niego fragmentem płaszczyzny;
(1.2) pot. linia o kształcie brzegu koła (1.1), okrąg
(1.3) przedmiot o takim kształcie, zwykle część maszyny lub urządzenia, zwłaszcza pojazdu;
(1.4) określona grupa osób, stowarzyszenie ludzi o podobnych celach
(1.5) gw-pl|Górny Śląsk. rower
(1.6) forma zabawy lub tańca, gdy uczestnicy trzymają się za ręce
(1.7) pot. duże pieniądze (zwykle jeden milion jakiejś waluty)
(1.8) posp. pot. kolokwium
(1.9) daw. pot. zero
przyimek
(2.1) obok, przy, blisko czegoś
(2.2) około
Wiktionary
Koło – zbiór wszystkich punktów płaszczyzny, których odległość od ustalonego punktu na tej płaszczyźnie, nazywanego "środkiem koła", jest mniejsza lub równa długości "promienia koła".
Równoważna definicja: część płaszczyzny ograniczona przez pewien okrąg; okrąg ten zawiera się w kole i jest zarazem jego brzegiem.
Wikipedia
(1.1) Jaki jest wzór na pole koła?
(1.2) Procesja zatoczyła koło wokół rynku i skierowała się w stronę kościoła.
(1.3) Samochód ma cztery koła.
(1.4) Koło naukowe studentów socjologii zaprasza na wykład.
(1.5) Jechołech do cia na kole.
(1.7) — Ile kosztował cię remont domu? — A, szkoda gadać, prawie pół koła (= prawie 500 000).
(1.9) — Sądzisz, że nam dosuną, blondyneczko?… Wyrzuć te myśli, melduję ci, załatwimy ich sześć koło.
(2.1) Sklep jest zaraz koło przystanku.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwɔ, AS: kou̯o
Wiktionary
rzecz. koleina ż., kołowanie n., kolarstwo n., kolarz m., zakole n.
:: zdrobn. kółko n., kółeczko n.
czas. kołować, skołować, kołowacieć
przym. kołowy, bezkołowy
przysł. kołem, koleśno
przyim. wokół
Wiktionary
(1.2) okrąg, krąg, stpol. cerkiel
(1.4) krąg, grono
(1.7) bańka
(1.8) kolo
(2.1) gw. Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk kole
Wiktionary
słup z zamocowanym na szczycie ruchomym kołem z linkami, służący do ćwiczeń gimnastycznych lub zabawy; krążnik
SJP.pl
gruby zeszyt z kartkami spiętymi spiralą lub zamykającymi się pierścieniami
SJP.pl
Kołobrulion albo kołonotatnik – określenie zeszytu, którego kartki przymocowane są do okładki ruchomymi kółeczkami lub spiralą.
Do dzisiaj kołobruliony są w sprzedaży i można je kupić w sklepach z artykułami szkolnymi.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce; miasto powiatowe w województwie zachodniopomorskim;
Wiktionary
Kołobrzeg ( Kolberg) – miasto w północnej części województwa zachodniopomorskiego, siedziba powiatu kołobrzeskiego oraz gminy wiejskiej Kołobrzeg, u ujścia Parsęty do Morza Bałtyckiego, przy drodze krajowej nr 11 i drodze ekspresowej nr S6. Czwarty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby mieszkańców), uzdrowisko z dziesięcioma letnimi kąpieliskami morskimi.
Wikipedia
(1.1) — Tylko niech pan doktor napisze do Kołobrzegu. — Mogę tylko dopisać, że pacjentka bardzo prosi o miejscowość nadmorską.
Wiktionary
IPA: kɔˈwɔbʒɛk, AS: kou̯obžek
Wiktionary
rzecz. kołobrzeżanin m., kołobrzeżanka ż.
przym. kołobrzeski
Wiktionary
przymiotnik od: Kołobrzeg
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Kołobrzegu, związany z Kołobrzegiem
Wiktionary
(1.1) Diecezja koszalińsko-kołobrzeska powstała 28 czerwca 1972 roku.
Wiktionary
rzecz. Kołobrzeg m., kołobrzeżanin mos., kołobrzeżanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Kołobrzegu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kołobrzegu
(1.2) osoba pochodząca z Kołobrzegu, urodzona w Kołobrzegu
Wiktionary
(1.1) Wieczorami kołobrzeżanie wylegają na aleje parkowe.
Wiktionary
IPA: ˌkɔwɔbʒɛˈʒãɲĩn, AS: kou̯obžežãńĩn
Wiktionary
rzecz. Kołobrzeg mrz.
:: fż. kołobrzeżanka ż.
przym. kołobrzeski
Wiktionary
mieszkanka Kołobrzegu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kołobrzegu
(1.2) kobieta pochodząca z Kołobrzegu, urodzona Kołobrzegu
Wiktionary
(1.1) Najstarsza kołobrzeżanka odzyska twarz.
Wiktionary
IPA: ˌkɔwɔbʒɛˈʒãnka, AS: kou̯obžežãnka
Wiktionary
rzecz. Kołobrzeg mrz.
:: fm. kołobrzeżanin mos.
przym. kołobrzeski
Wiktionary
prostokątne ciasto z nadzieniem z sera, maku lub jabłek, popularne na Górnym Śląsku; kołacz śląski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ciasto z makiem, serem lub jabłkiem
Wiktionary
rzecz. kołacz m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. drożdżówka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) A kołoczki to nic innego jak zmniejszona wersja kołocza, czyli po prostu drożdżówki.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kołodno (białorus. Калодна) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Gródek.
Wieś zachowała charakter dwuwyznaniowy. Rzymskokatoliccy mieszkańcy wsi przynależą do parafii Świętej Trójcy w Supraślu, a prawosławni do parafii św. Anny w pobliskim Królowym Moście.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś na Ukrainie, położona w rejonie zaleszczyckim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Kołodróbka – wieś na Ukrainie w rejonie czortkowskim należącym do obwodu tarnopolskiego.
W okresie międzywojennym stacjonowała w miejscowości placówka Straży Celnej „Kołodróbka”, a potem strażnica KOP „Kołodróbka”.
Wikipedia
przym. kołodróbecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzemieślnik wykonujący drewniane części wozów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. zaw. rzem. rzemieślnik wyrabiający i naprawiający koła do wozów;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) środ. sport. w kolarstwie: rower marki Wheeler
Wiktionary
Kołodziej, stelmach (z niem. "Stellmacher") – rzemieślnik zajmujący się wyrobem drewnianych wozów i kół.
Po zbudowaniu drewnianej części wozu przekazywano go do okucia kowalowi (który wykonywał części metalowe).
Wikipedia
IPA: kɔˈwɔd͡ʑɛ̇j, AS: kou̯oʒ́ėi ̯
Wiktionary
rzecz. kołodziejstwo n.
przym. kołodziejski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kołodziejewo (niem. "Altraden") – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Janikowo.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kołodziejewo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
miejsce produkcji i naprawy drewnianych części wozów, warsztat pracy kołodzieja
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Kołodziejski (forma żeńska: Kołodziejska; liczba mnoga: Kołodziejscy) – polskie nazwisko. Nazwa osobowości pochodzi od średniowiecznego zawodu kołodziej. Ponad 70% osób o tym nazwisku mieszka w całej dolinie Wisły oraz w Polsce centralnej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś na Ukrainie, położona w rejonie podwołoczyskim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. kołodziejówecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
maszyna do rozdrabniania, kołotok
SJP.pl
dzwonnica przy cerkwi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. rel. wolno stojąca lub wtopiona w bryłę budynku dzwonnica cerkiewna
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. smar
Wiktionary
→ Kołomna (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kołomną, dotyczący Kołomny
Wiktionary
rzecz. Kołomna ż.
Wiktionary
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim, nad Oką, przy ujściu rzeki Moskwy;
Wiktionary
Kołomna (ros. Коломна) – miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim, nad Oką, przy ujściu rzeki Moskwa.
Wikipedia
(1.1) Moskwa wpływa do Oki w mieście Kołomna.
Wiktionary
przym. kołomieński
Wiktionary
przestarzale: zamieszanie, zamęt, kołowacizna; kołomyjka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zamieszanie, zamęt z jakiegoś powodu
Wiktionary
Kołomyja (ukr. Коломия) – miasto na zachodniej Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, siedziba rejonu kołomyjskiego i hromady Kołomyja.
W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, odzieżowy, obuwniczy, metalowy, spożywczy, drzewny oraz papierniczy. Miasto jest centrum huculskiej sztuki ludowej, znajduje się tu m.in. muzeum etnograficzne i muzeum pisanek.
Wikipedia
(1.1) – Trzeba iść spać. Wystarczy wrażeń jak na dzisiaj. Trzeba wypocząć. – Ja, Grześ, nie zasnę. – Jagoda, trzeba się kłaść spać. Nie ma co dłużej siedzieć. – Ja mam we łbie kołomyję.
Wiktionary
(1.1) rozgardiasz
Wiktionary
1. przestarzale: zamieszanie, zamęt, kołowacizna; kołomyja;
2. ukraiński taniec góralski;
3. muzyka lub piosenka związana z tym tańcem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kołomyja (miasto na Ukrainie lub wieś w Polsce)
SJP.pl
regionalnie: zamęt, zamieszanie; kołomęt
SJP.pl
Kołomąt – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Czaplinek.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 175 mieszkańców.
W miejscowości działało "Państwowe Gospodarstwo Rolne Kołomąt".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie zachodniopomorskim;
Wiktionary
Kołomąć (niem. "Koldemanz") – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Gryfice, nad Jeziorem Kołomąckim.
W latach 1946–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
(1.1) Kołomąć jest położony nad Jeziorem Kołomąckim.
(1.1) W Kołomąciu znajduje się stary cmentarz.
Wiktionary
IPA: kɔˈwɔ̃mɔ̃ɲt͡ɕ, AS: kou̯õmõńć
Wiktionary
rzecz. kołomącianin m., kołomącianka ż.
przym. kołomącki
Wiktionary
regionalnie: zamęt, zamieszanie; kołomąt
SJP.pl
notatnik z kartkami spiętymi spiralą lub zamykającymi się pierścieniami; kołonotes
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) notes, którego kartki spięte są metalową lub plastikowyastikową spiralą;
Wiktionary
(1.1) Komisarz wyciągnął swój kołonotatnik i położył go na biurku.
Wiktionary
IPA: ˌkɔwɔ̃nɔˈtatʲɲik, AS: kou̯õnotatʹńik
Wiktionary
(1.1) kołobrulion
Wiktionary
notes z kartkami spiętymi spiralą lub zamykającymi się pierścieniami; kołonotatnik
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
pająk z rodziny krzyżakowatych
SJP.pl
roślina z rodziny złożonych, o żółtych lub pomarańczowych kwiatach, rosnąca w terenach górzystych; wołowe oko
SJP.pl
Kołotocznik, buptalmum ("Buphthalmum") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje trzy gatunki. Występują w Europie na obszarze od Francji i Wielkiej Brytanii na zachodzie po Niemcy i Węgry na wschodzie, na południu we Włoszech), północno-zachodniej Afryce oraz na Bliskim Wschodzie. Rosną w widnych lasach i w miejscach kamienistych, często na skałach wapiennych.
Wikipedia
maszyna do rozdrabniania; kołogniot
SJP.pl
przymiotnik od: kołotok
SJP.pl
forma przymiotnika.
(1.1) ż. lp. od: kołowy
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) sport. (w piłce ręcznej) zawodniczka grająca bezpośrednio przed linią pola bramkowego, pomiędzy obrońcami drużyny przeciwnej, zob. obrotowa.
(2.2) rel. w żeńskim zakonie klauzurowym zakonnica nie przebywająca na stałe za klauzurą
Wiktionary
(2.1) Kontuzja Kulwińskiej. Kołowa Vistalu nie zagra przez dwa tygodnie.
Wiktionary
rzecz. koło n., kołowy mos.
przym. kołowy
Wiktionary
(2.1) obrotowa
Wiktionary
1. o zwierzętach: dostawać kołowacizny;
2. tracić orientację na skutek jakiegoś zamieszania;
3. potocznie: sztywnieć, drętwieć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. skołowacieć)
(1.1) niepokojąc się, poruszać się w kółko
(1.2) pot. tracić w czymś rozeznanie i orientację
(1.3) stawać się odrętwiałym i sztywnym
Wiktionary
rzecz. koło n., kółko n., kółeczko n., kołek m., kół m., kołowacenie n., skołowacenie n., zakole n., kołowy mos.
czas. skołowacieć dk., kołować ndk.
przym. kołowy, kolisty, kółeczkowy, skołowaciały
przysł. koliście
przyim. koło
Wiktionary
1. ciężka choroba niektórych zwierząt, głównie owiec i kóz; cenuroza
2. potocznie: zamieszanie, zamęt, kołomyjka
SJP.pl
Kołowacizna (z Coenurosis) – enzootyczna, pasożytnicza pasażowalna encefalopatia gąbczasta dotykająca głównie owce. Choroba rozwija się u żywicieli pośrednich niektórych gatunków tasiemców (Taenia multiceps, Taenia serialis, lub Taenia brauni). Wywołuje ją cenurus, drugie stadium larwalne tych tasiemców. Zakażenia u ludzi są rzadkie w wyniku przypadkowego spożycia jaj tasiemca.
Wikipedia
1. zataczać kręgi; krążyć;
2. o samolocie: poruszać się na kołach po lotnisku;
3. potocznie: nadkładać drogi; błądzić, kluczyć;
4. potocznie: mówić wykrętnie, używać wybiegów; bałamucić, oszukiwać;
5. kołować się -
a) kręcić się; wirować;
b) potocznie: oszukiwać jeden drugiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kołować.
Wiktionary
Ko
Wikipedia
IPA: ˌkɔwɔˈvãɲɛ, AS: kou̯ovãńe
Wiktionary
czas. kołować
rzecz. koleina ż., koło n., kolarz mos., kołowy mos.
przyim. koło
przym. kołowy
Wiktionary
kołowatek jasnoczułki, kołowatek plamisty - gatunki błonkówki z rodziny nasteczników
SJP.pl
stan odurzenia, otępienia; ogłupienie
SJP.pl
1. podobny kształtem do koła;
2. podobny do kołu; sztywny, zdrewniały, zdrętwiały;
3. skołowany, odurzony;
4. chory na kołowaciznę
SJP.pl
1. zataczać kręgi; krążyć;
2. o samolocie: poruszać się na kołach po lotnisku;
3. potocznie: nadkładać drogi; błądzić, kluczyć;
4. potocznie: mówić wykrętnie, używać wybiegów; bałamucić, oszukiwać;
5. kołować się -
a) kręcić się; wirować;
b) potocznie: oszukiwać jeden drugiego
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) o samolocie: poruszać się po ziemi na kołach
(1.2) pot. oszukiwać, zwodzić
(1.3) zataczać kręgi wokół czegoś, zwykle w powietrzu
(1.4) pot. mówić w pokrętny sposób
(1.5) pot. nadkładać drogi
czasownik zwrotny niedokonany kołować się
(2.1) pot. oszukiwać się nawzajem
(2.2) kręcić się
Wiktionary
(1.3) Nie było wiatru, długo więc kołował w powietrzu, lądując wreszcie na ścieżce.
Wiktionary
IPA: kɔˈwɔvat͡ɕ, AS: kou̯ovać
Wiktionary
rzecz. koleśność ż., koleina ż., koło n., kółko n., kołowanie n., kolarz mos.
przyim. koło
czas. kołowacieć
przysł. koleśno
Wiktionary
(1.2) rolować, kiwać, nabierać, kantować; pot. nabijać w butelkę, robić w balona, robić w bambuko, robić w jajo, robić w konia, wpuszczać w maliny; posp. wykręcać wała; wulg. robić w chuja; eufem. robić w człona
Wiktionary
statek kołowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. mający kształt koła; kolisty;
2. biegnący po linii obwodu koła;
3. poruszany za pomocą kół;
4. związany z pojazdami poruszającymi się na kołach
SJP.pl
Zobacz też: Kołowo (Białoruś).
Kołowo (do 1945 r. niem. "Kolow") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo.
Wieś jest położona w obrębie Polany Kołowskiej w centralnej części Puszczy Bukowej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kołowrót
(1.2) wędk. przyrząd wędkarski w formie szpuli z rączką służący do nawijania i rozwijania zapasu żyłki, zwykle będący częścią wędki spinningowej;
(1.3) mech. włók. daw. urządzenie mechaniczne służące do przędzenia nici;
(1.4) mech. obrotowe urządzenie umieszczane przy wejściach do miejsc, gdzie trzeba przepuszczać ludzi pojedynczo
(1.5) mech. urządzenie w formie ruchomego bębna służące do biegania hodowanym w domu gryzoniom i innym małym zwierzętom
(1.6) pot. przen. zamęt, często związany z natłokiem wydarzeń lub obowiązków
Wiktionary
Kołowrotek – urządzenie mechaniczne do wytwarzania przędzy z włókien. Dawniej bardziej powszechne, szczególnie w wytwórstwie chałupniczym, obecnie dość rzadko używane.
Wikipedia
(1.2) Podstawowa zasada powodzenia, to takie zmontowanie zestawu (spławik, ciężarek), by ryba biorąc nie wyczuła najmniejszego oporu. Łowiąc z gruntu bez spławika radziłbym poszerzyć otwór ciężarka, zostawić otwarty kabłąk kołowrotka.
(1.3) W porze bajek i pieśni, późną jesienią, palce wyciągały z motka wełny przędzę, przy miarowym stukaniu pedału kołowrotków.
(1.5) Chomik potrafi biegać w kołowrotku nawet kilka godzin i przemierzyć do ośmiu kilometrów w ciągu jednej nocy.
(1.6) Ale mam dziś kołowrotek w pracy! Od rana urywają się telefony, mam trzy spotkania z klientami i jeszcze ten raport na jutro.
Wiktionary
rzecz. kołowrót mrz.
przym. kołowrotkowy
Wiktionary
(1.4) bramka obrotowa, turnikiet
(1.5) bieżnia, karuzela
Wiktionary
przymiotnik od: kołowrót
SJP.pl
1. maszyna prosta do przemieszczania ciężarów przy pomocy liny lub łańcucha nawijanych na bęben;
2. zmienność i powtarzalność zjawisk, czynności;
3. rodzaj ćwiczenia gimnastycznego;
4. dawne wrota, których skrzydła mocowano do słupa pośrodku drogi;
5. średniowieczne narzędzie tortur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mech. drewniana oś z korbą, np. do wyciągania ze studni wiadra z wodą
(1.2) mech. urządzenie zapewniające przepuszczanie ludzi po jednej osobie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. kołowrotek mrz.
Wiktionary
1. mający kształt koła; kolisty;
2. biegnący po linii obwodu koła;
3. poruszany za pomocą kół;
4. związany z pojazdami poruszającymi się na kołach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o kształcie koła
(1.2) taki, który biegnie po linii obwodu koła
(1.3) poruszany za pomocą kół
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) sport. (w piłce ręcznej) zob. obrotowy.
Wiktionary
(2.1) Kamilowi Syprzakowi, kołowemu Orlen Wisły Płock, na weekendowym turnieju w hiszpańskim Oviedo rozleciały się buty.
Wiktionary
rzecz. koło n., kołowa ż., kołowanie n.
:: zdrobn. kółko n.
przyim. koło
czas. kołowacieć
przysł. koleśno
Wiktionary
zeszyt z kartkami spiętymi spiralą lub zamykającymi się pierścieniami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kołoząbia (w Ciechanowskiem)
(1.2) mieszkanka Kołozębu (w Elbląskiem)
Wiktionary
(1.1) Kołoząbianki i kołoząbianie wspólnie przygotowali wieniec dożynkowy.
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. Kołoząb m.
::: fm. kołoząbianin m.
:: przym. kołoząbski
(1.2)
:: rzecz. Kołoząb m.
::: fm. kołoząbianin m.
:: przym. kołozębski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w obwodach leningradzkim i nowogrodzkim Rosji, prawy dopływ Sudy
Wiktionary
zdrobnienie od: kołpak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kołpak
Wiktionary
rzecz. kołpak m.
Wiktionary
1. wysoka czapka; kłobuk;
2. pokrywa osłonna w kształcie półkuli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. wypukła pokrywa osłaniająca np. piastę koła samochodowego od zewnętrznej strony, piastę śmigła w samolocie itp.;
(1.2) hist. wysoka czapka bez daszka o cylindrycznym lub stożkowatym kształcie, futrzana lub obszyta futrem, noszona w średniowieczu przez Tatarów, popularna w Polsce od XV do XIX w.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. kołpaczek m.
Wiktionary
podobny kształtem do kołpaka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
włoski rodzaj tapety powszechny w Polsce w XVII wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. szt. obicie ścienne lub zasłona z tkaniny lub papieru stosowane w polskich dworach szlacheckich XVI-XVIII wieku;
Wiktionary
Kołtryna (wł. "coltre", "coltrina") – obicie ścienne lub zasłona z tkaniny lub papieru, ozdoba pochodzenia włoskiego spotykana w polskich dworach szlacheckich w XVI-XVIII wieku.
Do produkcji kołtryn stosowano tkaniny jedwabne, bawełniane i lniane lub papier.
Wikipedia
rzecz. kołtryniarz mos.
Wiktionary
dotyczący kołtryniarza, wyrobu kołtryn
SJP.pl
dawne rzemiosło zajmujące się wytwarzaniem obić ściennych lub zasłon z papieru lub tkaniny, będących dekoracją ścian pałaców, dworów i niekiedy kościołów
SJP.pl
dawny rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem obić ściennych lub zasłon z papieru lub tkaniny, będących dekoracją ścian pałaców, dworów i niekiedy kościołów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rzem. szt. artysta rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem drukowanych i malowanych obić, tapet;
Wiktionary
Kołtryniarz, szpalernik (jęz. niem. "Spallierer", jęz. łac. "aulearius", "aulearum confector", "colthrinarius", "aulearum inauratorum confector") – dawniej rzemieślnik, artysta zajmujący się wytwarzaniem drukowanych i malowanych obić, tapet.
Kołtryniarze, szpalernicy byli pod koniec XVI w. w Polsce malarzami obić i tapet, dawniej noszących nazwy kołtryn, szpalerów, kurdybanów, obić tkanych, skórzanych, od XVIII w. papierowych.
Wikipedia
rzecz. kołtryna ż.
Wiktionary
(1.1) szpalernik
Wiktionary
przymiotnik od: kołtryna
SJP.pl
pogardliwie o człowieku zacofanym, ograniczonym intelektualnie; obskurant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kłąb włosów sklejonych łojem;
(1.2) pot. potargane i brudne włosy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pogard. człowiek zacofany i ograniczony
Wiktionary
Ko
Wikipedia
(1.1) Koty perskie trzeba często czesać, bo inaczej im się robią kołtuny.
(1.1) Najdłuższy zachowany kołtun znajduje się w muzeum w Krakowie.
(1.2) Jak ty wyglądasz?! Umaluj się chociaż i zrób coś z tym kołtunem na głowie!
(2.1) W tej mieścinie to same kołtuny mieszkają.
Wiktionary
IPA: ˈkɔwtũn, AS: kou̯tũn
Wiktionary
rzecz. kołtuneria ż., kołtuństwo n.
:: fż. kołtunka ż.
czas. kołtunić, kołtunić się, kołtunieć
przym. kołtuniasty, kołtuński, kołtunowaty
przysł. kołtuńsko
Wiktionary
(1.1) lwów|chyra.
(2.1) drobnomieszczanin, filister, obskurant
Wiktionary
drobnomieszczańska moralność, zakłamanie, obłuda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. pogard. mentalność, moralność i postawa właściwa kołtunowi
(1.2) książk. pogard. zbiorowość ludzi zacofanych, ciemnych i nietolerancyjnych
Wiktionary
(1.1) Czym możemy pochwalić się przed światem? Najbardziej to jesteśmy znani ze swojej kołtunerii, bigoterii i głupoty…
Wiktionary
rzecz. kołtun m., kołtunka ż., kołtuństwo n., kołtunienie n.
czas. kołtunić ndk., skołtunić dk., kołtunieć ndk., skołtunieć dk.
przym. kołtuński, kołtunowy, kołtunowaty
rzecz. kołtuńsko
Wiktionary
(1.1) zacofanie; książk. kołtuństwo, ciemnota, dulszczyzna, obskurantyzm, wstecznictwo; przest. filisterstwo; pot. ciemniactwo
(1.2) książk. kołtuństwo, ciemnota, ciemnogród
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. mający kołtun;
2. podobny do kołtuna: zmierzwiony, splątany
SJP.pl
pogardliwie o kobiecie zacofanej, ograniczonej intelektualnie
SJP.pl
1. o włosach, sierści: zmierzwiony, zbity w kłaki, rozczochrany;
2. pogardliwie o człowieku: taki jak u kołtuna, kołtuński
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: kołtun
SJP.pl
potocznie: włosy
SJP.pl
zacofany, obskurancki
SJP.pl
ciemnota, zacofanie, głupota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. pogard. mentalność, moralność i postawa właściwa kołtunowi
(1.2) książk. pogard. zbiorowość ludzi zacofanych, ciemnych i nietolerancyjnych
Wiktionary
Kołtuństwo, także «kołtuneria» jako grupa społeczna – obraźliwe określenie z przełomu XIX i XX wieku oznaczające ludzi o zacofanych, wstecznych, nietolerancyjnych poglądach. Niegdyś nazywało się nim także ludzi wierzących w przesądy i zabobony.
Twórca literatury XVIII wieku Wespazjan Kochowski upatrywał w kołtunie sensu wyższego – znaku szczególnej opieki i wybrania przez Boga.
Wikipedia
(1.1) Wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec to (…) kopalnia wiedzy o pisarce, która przez całe życie piórem walczyła z hipokryzją, zakłamaniem i kołtuństwem.
Wiktionary
rzecz. kołtun m., kołtunka ż., kołtuneria ż., kołtunienie n.
czas. kołtunić ndk., skołtunić dk., kołtunieć ndk., skołtunieć dk.
przym. kołtuński, kołtunowy, kołtunowaty
rzecz. kołtuńsko
Wiktionary
(1.1) zacofanie; książk. kołtuneria, ciemnota, dulszczyzna, obskurantyzm, wstecznictwo; przest. filisterstwo; pot. ciemniactwo
(1.2) książk. kołtuneria, ciemnota, ciemnogród
Wiktionary
1. → Kołuda Wielka (osada w Polsce);
2. owca kołudzka - rasa owiec wyhodowana w osadzie Kołuda Wielka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Kraju Permskim Rosji, uchodzi do Wiszery jako jej prawy dopływ
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: chwiejny, kołyszący się
SJP.pl
rzeka w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na wschodzie Federacji Rosyjskiej w Jakucji;
Wiktionary
Zobacz też: Kołyma (łagry).
Kołyma ( Колыма́) – rzeka w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie magadańskim i Jakucji; długość 2129 km, długość ciągu rzecznego Kułu-Kołyma 2600 km; powierzchnia dorzecza 644 000 km²; średni roczny przepływ przy ujściu 3800 m³/s.
Wikipedia
(1.1) Panregion wschodni (strefa wpływów ZSRR) sięgał po Kołymę i Bajkał, na południu zaś Haushofer włączył do niego Iran, Afganistan i Półwysep Indyjski z Burmą.
Wiktionary
przym. kołymski
Wiktionary
1. przymiotnik od: Kołyma (rzeka w Federacji Rosyjskiej);
2. przymiotnik od: Góry Kołymskie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Kołymą (rzeką w Rosji azjatyckiej)
Wiktionary
rzecz. Kołyma ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kołysać.
Wiktionary
rzecz. kołysanka ż., kołyska ż.
czas. kołysać ndk.
Wiktionary
1. utwór muzyczny o kołyszącym rytmie;
2. piosenka śpiewana przy usypianiu dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) piosenka śpiewana małym dzieciom, żeby łatwiej zasnęły;
Wiktionary
Kołysanka – krótka piosenka, śpiewana w celu uśpienia dziecka. Jest to forma wywodząca się z tradycji pieśni ludowej. Posiada miarowy rytm i melodię imitującą kołysanie, przeważnie w metrum 3/4 lub 6/8. Odmiana poezji dziecięcej, również forma literacka. Łączy w sobie aspekt psychologiczno-kulturowy, słowo i muzykę.
Wikipedia
(1.1) Niemowlę spokojnie zasnęło, słuchając pięknej kołysanki.
Wiktionary
IPA: ˌkɔwɨˈsãnka, AS: kou̯ysãnka
Wiktionary
rzecz. kołyska ż., kołysanie n., ukołysanie n., rozkołys m.
czas. kołysać ndk., ukołysać dk.
Wiktionary
przymiotnik od: kołysanka
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakołysać)
(1.1) wprawiać w ruch wahadłowy
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukołysać)
(2.1) usypiać dziecko, bujając je
czasownik zwrotny niedokonany kołysać się (dk. zakołysać się)
(3.1) poruszać się wahadłowo w przód i w tył lub na boki
Wiktionary
(1.1) Wiatr kołysał falami.
(2.1) Mama kołysze dziecko do snu.
(3.1) Most wiszący kołysze się niebezpiecznie w tę i z powrotem, a dla tych z nas, którzy cierpią na akrofobię, która jest wyrafinowanym słowem na lęk wysokości, poruszanie się w powietrzu na wysokości 15 metrów stanowi pewne wyzwanie.
Wiktionary
rzecz. kołysanie n., kołyska ż., kołysanka ż., ukołysanie n., zakołysanie n.
czas. ukołysać dk., zakołysać dk.
ims. kołysany
Wiktionary
(1.1) bujać, huśtać, chwiać, gibać, kolebać, reg. śl. kolybać
(2.1) bujać, kolebać, lulać, reg. śl. hulać-lulać, reg. śl. kolybać
(3.1) bujać się, chwiać się, huśtać się, kiwać się, kolebać się, wahać się
Wiktionary
zdrobnienie od: kołyska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kołyska
Wiktionary
IPA: ˌkɔwɨˈsɛt͡ʃka, AS: kou̯ysečka
Wiktionary
1. dziecinne łóżeczko do huśtania, kołysania; kolebka;
2. urządzenie do przewracania samochodów na bok;
3. w wojsku: część działa umożliwiająca przesunięcie się lufy względem podstawy w czasie strzału;
4. drewniana konstrukcja do wodowania statków z pochylni, budowana pod ich dnem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sprzęt do kołysania małych dzieci np. łóżeczko na biegunach;
(1.2) wojsk. część łoża działa lub wielkokalibrowego karabinu maszynowego, na której spoczywa lufa;
(1.3) uchylny wózek służący do wodowania statku z pochylni
(1.4) konstrukcja do stawiania łodzi i jachtów na nabrzeżu
(1.5) sprzęt do przewracania samochodów na bok np. w celu przeprowadzenia konserwacji
(1.6) górn. urządzenie służące do przerzucania urobku z przodu w tył
(1.7) środ. sport. pad siatkarza na plecy po odbiciu niskiej piłki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niania włożyła dziecko do kołyski.
Wiktionary
IPA: kɔˈwɨska, AS: kou̯yska
Wiktionary
rzecz. kołysanka ż., kołysanie n., rozkołys mrz.
czas. kołysać ndk., ukołysać dk., rozkołysać dk.
Wiktionary
(1.1) kolebka
Wiktionary
przymiotnik od: kołyska
SJP.pl
potocznie: jednoosiowa przyczepa transportowa
SJP.pl
nazwisko, np. Hugo Kołłątaj (1750-1812), polski ksiądz, polityk, pisarz i filozof
SJP.pl
Kołłątaj (ros. i ukr. Коллонтай, Колонтай, biał. Калантай) – polskie nazwisko pochodzenia ruskiego, pierwotnie Kołłontaj (Kołontaj). W XV i XIV wieku nazwisko występowało również w wariantach "Kołontajew" i "Kołontajewicz", a w XVI wieku pojawiła się wersja spolszczona "Kołłątaj""." Nazwisko obecnie występuje zarówno w Polsce, jak i w Rosji, na Ukrainie i na Białorusi.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kołłątaja lub z nim związany
SJP.pl
1. ssak nieparzystokopytny hodowany jako zwierzę domowe, pociągowe lub wierzchowe;
2. figura szachowa w kształcie głowy konia; konik, skoczek;
3. zabawka dziecięca wyobrażająca konia;
4. podłużna skrzynka do ćwiczeń gimnastycznych;
5. żartobliwie: penis; kuśka, banan, ptaszek;
6. koń mechaniczny - jednostka mocy silnika;
7. koń trojański - złośliwe oprogramowanie o destruktywnym działaniu, instalujące się i działające w ukryciu; trojan;
8. koń plamisty - gatunek ryby z rodziny karpiowatych; koń pstry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. zwierzę z gatunku nazwa systematyczna|Equus caballus|L.|ref=tak., hodowane jako pociągowe lub do jazdy wierzchem;
(1.2) sport. przyrząd gimnastyczny w formie skrzyni na czterech nogach
(1.3) szach. pot. skoczek szachowy;
(1.4) dziecięca zabawka wyobrażająca konia (1.1)
(1.5) przen. grub. męski członek
(1.6) przest. wojsk. koń (1.1) wraz z jeźdźcem, żołnierz konny
(1.7) daw. uczn. stud. gw-pl|Warszawa. ocena niedostateczna
(1.8) daw. więz. przesyłka spuszczana na sznurze przez okno celi
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. osoba spekulująca biletami
Wiktionary
(1.1) Konie to najpiękniejsze zwierzęta na świecie!
(1.2) Nigdy nie umiałem skakać przez konia.
(1.3) Może pan zbić koniem białą wieżę.
(1.5) Przestań walić konia, ty zboczeńcu!
Wiktionary
IPA: kɔ̃ɲ, AS: kõń
Wiktionary
rzecz. koniuszy m., konnica ż., koniarz m., koniuch m., konny m., konina ż., koniowate nmos.
:: zdrobn. konik m., koniczek m.
przym. koński, konny, koniowaty
przysł. konno
Wiktionary
(1.1) rumak; gwara. kóń, konicek; pejor. muc, szkapa, szkapina, marcha, chabeta, bronowłok, wywłoka; gwara. chmyz, harhar; żart. rosynant
(1.3) skoczek
(1.4) konik
(1.5) penis; wulg. kutas; slang. kapucyn
(2.1) konik
Wiktionary
dotyczący końca roku
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z końcem roku, dotyczący końca roku, odbywający się w końcówce roku – zwykle roku szkolnego
Wiktionary
przym. końcoroczny
Wiktionary
(1.1) rzad. końcoroczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest końcowe; cecha tych, którzy są końcowi
Wiktionary
przym. końcowy
przysł. końcowo
rzecz. końcówka ż.
Wiktionary
będący na końcu czegoś, kończący coś; ostatni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ten przed definitywnym końcem; bliski końcowi
Wiktionary
(1.1) W końcowej części aktu dojdzie do zbrodni i zupełnie odwróci się stosunek kierownika do pracowników.
Wiktionary
IPA: kɔ̃j̃nˈt͡sɔvɨ, AS: kõĩ ̯ncovy
Wiktionary
rzecz. koniec m., zakończenie n., końcóweczka ż., końcówka ż., końcowość ż.
czas. kończyć
przysł. końcowo
przym. skończony
Wiktionary
(1.1) finalny, ostatni
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kończać.
Wiktionary
Kończanie ( Канчані; Кончани) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim, w sielsowiecie Słoboda.
Wikipedia
czas. kończać ndk.
Wiktionary
przestarzałe: ostro zakończony; spiczasty
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. konać, umierać
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃j̃n͇t͡ʃat͡ɕ, AS: kõĩ ̯ṇčać
Wiktionary
rzecz. kończanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kończyć.
Wiktionary
(1.1) Gruszka nie radził sobie z kończeniem ataków.
Wiktionary
IPA: kɔ̃j̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: kõĩ ̯ṇčẽńe
Wiktionary
czas. kończyć
rzecz. zakończenie n., dokończenie n., końcówka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
koniuszek, brzeżek
SJP.pl
narząd ruchu kręgowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. narząd ruchu u kręgowców
(1.2) daw. zakończenie, kres, granica
Wiktionary
Na
Wikipedia
(1.1) Następnie połączył nerwy i ścięgna kończyny z serwoukładami, które miały reagować na skurcze mięśni i elektryczne impulsy nerwowe wysyłane przez mózg i ciało pacjenta.
Wiktionary
IPA: kɔ̃j̃n͇ˈt͡ʃɨ̃na, AS: kõĩ ̯ṇčỹna
Wiktionary
rzecz. koniec m., końcówka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: kończyna
SJP.pl
1. kłykciny kończyste - grudki i brodawki skórne w okolicy odbytu, kanału odbytu i okolicach narządów płciowych; brodawki płciowe, brodawki weneryczne;
2. dawniej: ostro zakończony, spiczasty
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. kłykciny kończyste - grudki i brodawki skórne w okolicy odbytu, kanału odbytu i okolicach narządów płciowych; brodawki płciowe, brodawki weneryczne;
2. dawniej: ostro zakończony, spiczasty
SJP.pl
doprowadzać coś do końca
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) wykonywać coś, co zostało zaczęte, do końca
(1.2) przen. zabijać; nieprzechodni umierać
(1.3) zrywać z czymś, przestawać coś robić
czasownik zwrotny
(2.1) dochodzić do końca, wyczerpywać się
(2.2) przerywać jakiś stan
(2.3) mieć koniec, zakończenie
(2.4) dawać jako wynik, powodować, mieć konsekwencję
Wiktionary
(1.1) Właśnie kończę czytać książkę.
(1.2) Kończ waść, wstydu oszczędź!
(1.3) Od jutra kończę z paleniem papierosów.
(2.1) Muszę znaleźć stację benzynową, bo w samochodzie kończy się paliwo.
(2.2) Jutro kończy mi się ważność mojego paszportu, nie będę mógł wyjechać za granicę.
(2.3) Wiesz, jak kończy się ostatni odcinek tego serialu? Wyjaśnia się, kto był mordercą?
(2.3) Film kończy się sceną wesela.
(2.3) Pierwsza część toru kończy się ostrym zakrętem.
(2.4) Nieodpowiedzialne zachowanie w miejscu pracy nierzadko kończy się wypadkiem.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃j̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: kõĩ ̯ṇčyć
Wiktionary
(1) czas. kończyć się, dokańczać/dokończyć, ukańczać/ukończyć, wykańczać/wykończyć, zakańczać/zakończyć; zobacz też: koniec
Wiktionary
(1.1) przestawać, wypełniać, dopełniać, finalizować
(1.2) zabijać
(1.3) zrywać, przestawać
Wiktionary
zdrobnienie od: końcówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od końcówka
Wiktionary
IPA: ˌkɔ̃j̃nt͡suˈvɛt͡ʃka, AS: kõĩ ̯ncuvečka
Wiktionary
rzecz. końcówka ż., koniec mrz.
przym. końcowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. końcowa część czegoś
(1.2) pot. ostatni fragment filmu, spektaklu, rozgrywek sportowych
(1.3) jęz. gram. końcowy element wyrazu podlegający odmianie
(1.4) techn. stała lub wymienna część, stanowiąca zakończenie urządzenia
(1.5) inform. przest. terminal
(1.6) szach. ostatnia faza partii szachów, gdy w grze pozostało niewiele bierek;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sklepy odzieżowe wyprzedają końcówki kolekcji.
(1.2) Z całego filmu najbardziej podobała mi się końcówka.
(1.3) W podanych wyrazach wydziel temat i końcówkę.
(1.4) Majster podważył wieko puszki końcówką śrubokrętu.
(1.5) Na naszym wydziale były cztery końcówki podłączone do głównego komputera w centrum obliczeniowym.
(1.6) Końcówki szachowe z różnobarwnymi gońcami często kończą się remisem nawet wówczas, gdy jedna ze stron ma przewagę w pionach.
Wiktionary
IPA: kɔ̃j̃nˈt͡sufka, AS: kõĩ ̯ncufka
Wiktionary
rzecz. koniec m., kończenie n., kończyna ż., skończenie n., końcowość ż., skończoność ż., zakończenie n., zakańczanie n., wykańczanie n., wykończenie n., ukończenie n.
:: zdrobn. końcóweczka ż.
czas. kończyć ndk., skończyć dk., zakończyć dk., zakańczać ndk., zakończyć dk., ukończyć dk.
przym. końcowy, skończony
przysł. końcowo, skończenie
Wiktionary
(1.3) przyrostek fleksyjny
(1.6) endszpil
Wiktionary
przymiotnik od: końcówka
SJP.pl
zdrobnienie od: Kunegunda (imię żeńskie); Kundzia
SJP.pl
dotyczący konia, związany z koniem
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do konia
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z koniem, dotyczący konia
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla konia, mający cechy konia
Wiktionary
(1.1) Nagły tupot końskich kopyt był jakby ocknieniem z dziwnego snu.
(1.1) Jej kroki na kocich łbach bębnią jak niedawno kopyta końskie.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃j̃sʲci, AS: kõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Końskie n./nmos., koniarz mos., koniowate nmos., koniucha mos., koniuch mos., konisko n., koń m., konik m., konina ż., konnica ż., koniuszy m., koniuszanka ż.
przym. konny, koniowaty
Wiktionary
dotyczący konia, związany z koniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim;
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(2.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w gminie Dydnia;
Wiktionary
Końskie – miasto w województwie świętokrzyskim, siedziba powiatu koneckiego i gminy miejsko-wiejskiej Końskie. Należy do ziemi sandomierskiej historycznej Małopolski. Położone jest na północnym skraju Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej, wśród Lasów Koneckich. Powiatowy ośrodek przemysłowy (przemysł metalurgiczny, wytwórnie płytek ceramicznych) i handlowy. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.
Wikipedia
(1.1) Od Lipska do Końskich była to szosa jednokierunkowa, dziwaczny kręty produkt fantazji drogowców, wymagający od kierowcy odwagi i doświadczenia.
Wiktionary
IPA: ˈkɔ̃j̃sʲcɛ, AS: kõĩ ̯sʹḱe
Wiktionary
rzecz. konecczanin mos., konecczanka ż.
przym. konecki, koński
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Ko
Wikipedia
mieszkaniec Końskowoli (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Końskowoli (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Końskowola, wieś gminna w województwie lubelskim
SJP.pl
koszenie zboża lub trawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. koszenie traw, zbóż
Wiktionary
(1.1) W tym roku nie planowaćanujemy kośby. Nie mamy pieniędzy.
Wiktionary
rzecz. kosiarz mos., kosa ż., kosiarka ż., kosior m., kosisko n.
czas. kosić ndk., skosić dk., wykosić dk.
Wiktionary
(1.1) koszenie, żęcie, żniwa, reg. kosowica
Wiktionary
regionalnie: kosiarz
SJP.pl
skrót od: kościelny
SJP.pl
1. gra hazardowa, polegająca na rzucaniu sześcianikami, których ścianki oznacza się cyframi od 1 do 6;
2. pot. ciało człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gra hazardowa sześciennymi kostkami
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D., C., Ms. i W. lp.; M., D., B. i W. lm. od: kość
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕt͡ɕi, AS: kośći
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Kościan – miasto w województwie wielkopolskim, siedziba powiatu kościańskiego oraz gminy wiejskiej Kościan.
Miasto królewskie, należące do starostwa kościańskiego, pod koniec XVI wieku leżało w powiecie kościańskim województwa poznańskiego.
Według danych GUS z 31 grudnia 2025, miasto liczyło 22,956 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Kościan to miasto w województwie wielkopolskim.
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕt͡ɕãn, AS: kośćãn
Wiktionary
rzecz. kościanianin m., kościanianka ż.
przym. kościański
Wiktionary
mieszkaniec Kościana
SJP.pl
mieszkanka Kościana
SJP.pl
żółty o kościanym odcieniu
SJP.pl
wykonany ze zwierzęcych kości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany z kości
(1.2) daw. kościsty
Wiktionary
Kościany – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Szczytniki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
(1.1) Tanie kościane bransolety postukiwały na jej śniadych, szczupłych ramionach.
(1.1) Aby założyć oczko, podnoszą się ostrzem kościanem końce kory pod nacięciem poprzecznem […]
Wiktionary
IPA: kɔˈɕt͡ɕãnɨ, AS: kośćãny
Wiktionary
rzecz. kość ż., kostka ż., kościec m., kostucha ż., kostniak mrz.
przym. kostny, kościsty
Wiktionary
(1.1) kostny
Wiktionary
przymiotnik od: Kościan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kościana, związany z Kościanem
Wiktionary
rzecz. Kościan m., kościanianin m., kościanianka ż.
Wiktionary
szkielet;
1. twarda konstrukcja ciała zwierząt i ludzi, składająca się z kości i chrząstek; układ kostny;
2. zespół najważniejszych elementów jakiejś całości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. mocna kostna i częściowo chrzęstna konstrukcja anatomiczna stanowiąca podporę dla ciała organizmu i nadająca jemu kształt
(1.2) pot. zespół istotnych elementów określonej całości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zachował się niemal cały kościec odkrytego wczoraj australopiteka.
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕt͡ɕɛt͡s, AS: kośćec
Wiktionary
rzecz. kość ż., kostka ż., kostniak mrz.
przym. kośćcowy, kościany, kostny, kościsty
Wiktionary
(1.1) szkielet, układ szkieletowy
(1.2) istota rzeczy, rdzeń
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Kościelca (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Kościelca (wsi w Polsce)
SJP.pl
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. nazwa kilku szczytów w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Kościelec (nazwa kilku wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kościelca, związany z Kościelcem
Wiktionary
rzecz. Kościelec m., kościelczanin m., kościelczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Kościelisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Kościeliska, związany z Kościeliskiem
Wiktionary
(1.1) W piątek pojechaliśmy do Kościeliskiej, w sobotę do Chochołowskiej.
Wiktionary
rzecz. kościelisko n., Kościelisko n., kościeliszczanin mos., kościeliszczanka ż., kościół mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: Kościelisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) archeol. miejsce gdzie stał lub miał stać kościół; ruiny kościoła;
(1.2) daw. miejsce obok kościoła
(1.3) daw. plac, cmentarz kościelny
Wiktionary
Kościelisko – wieś podhalańska w Polsce w województwie małopolskim, w powiecie tatrzańskim, siedziba gminy Kościelisko.
W latach 1973–1977 miejscowość była siedzibą gminy Kościelisko-Witów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
rzecz. kościelna ż., kościół mrz., kościelny mos., Kościelisko n., kościeliszczanin mos., kościeliszczanka ż.
przym. kościelny, kościeliski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kościeliska
Wiktionary
(1.1) Od 1845 kościeliszczanie mają własną parafię katolicką.
Wiktionary
rzecz. kościelisko n., Kościelisko n.
:: fż. kościeliszczanka ż.
przym. kościeliski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Kościeliska
Wiktionary
rzecz. kościelisko n., Kościelisko n.
:: fm. kościeliszczanin mos.
przym. kościeliski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. kobieta pomagająca w kościele
forma przymiotnika.
(2.1) ż. od: kościelny
Wiktionary
Kościelna (niem. "Kirchberg", 513 m n.p.m.) – szczyt w północnej części Gór Kruczych, w Sudetach Środkowych, stanowiący ich północne zakończenie. Ma dwa wierzchołki o wysokości 513 i 511 m n.p.m. (ten niższy zwany jest "Górą Parkową").
Masyw Kościelnej wznosi się w widłach Bobru i Zadrny.
Wikipedia
(1.1) Ministrant poprosił panią kościelną o rozpalenie kadzidła.
Wiktionary
rzecz. kościół mrz., Kościół mrz., kościółek mrz., kościelisko n.
:: fm. kościelny mos.
przym. kościelny, kościołowy
przysł. kościelnie
Wiktionary
(1.1) zakrystianka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób kościelny
Wiktionary
rzecz. kościół mrz., Kościół mrz., kościelna ż., kościelny mos., kościółek mrz., kościółeczek mrz.
przym. kościelny, kościołowy, przykościelny, wewnątrzkościelny, wokółkościelny
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: sprawy religijne, dotyczące Kościoła
SJP.pl
mężczyzna wykonujący w kościele drobne czynności pomocnicze; zakrystian
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z określonym kościołem (instytucją)
(1.2) związany z regułami określonego kościoła (instytucji)
(1.3) archit. szt. związany z budynkiem kościoła
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) kośc. mężczyzna pomagający w kościele
Wiktionary
(1.1) Kiedyś chodziłam do kościoła, mam chrzest, komunię i bierzmowanie, ale na pewno nie wezmę ślubu kościelnego (…).
Wiktionary
IPA: kɔɕˈt͡ɕɛlnɨ, AS: kośćelny
Wiktionary
rzecz. kościół mrz., Kościół mrz., kościółek mrz., kościelisko n.
:: fż. kościelna ż.
przym. kościołowy, kościółkowy
przysł. kościelnie
Wiktionary
(1.?) przest. cyrkwny
(2.1) zakrystian
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kościerzyna; kościerzyński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kościerzyny
Wiktionary
rzecz. Kościerzyna ż., Kościerzynianin m., Kościerzynianka ż.
przym. kościerzyński
Wiktionary
(1.1) kościerzyński
Wiktionary
Kościerzyce (niem. "Gross Neudorf") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Lubsza, nad rzeką Odrą.
W latach 1945–1954 siedziba gminy Kościerzyce. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kościerzyce.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie pomorskim;
Wiktionary
Kościerzyna (dodatkowa nazwa w języku Kòscérzna; Berent, dawniej "Bern") – miasto w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim, którego jest siedzibą.
Według danych pochodzących z Głównego Urzędu Statystycznego z 30 czerwca 2021 r., Kościerzyna liczyła 23 698 mieszkańców i była pod względem liczby ludności piętnastym miastem w województwie pomorskim.
Wikipedia
(1.1) 17 kwietnia do Kościerzyny wjechały pociągi „Jeleń” i „Niedźwiadek”.
Wiktionary
IPA: ˌkɔɕt͡ɕɛˈʒɨ̃na, AS: kośćežỹna
Wiktionary
rzecz. Kościerzynianin m., Kościerzynianka ż.
przym. kościerski, kościerzyński
Wiktionary
mieszkaniec Kościerzyny
SJP.pl
mieszkanka Kościerzyny
SJP.pl
przymiotnik od: Kościerzyna; kościerski
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
komórki kościogubne - komórki odpowiadające za niszczenie zbędnych komórek kostnych w celu umożliwienia prawidłowego wzrostu kości; osteoklasty
SJP.pl
1. szkielet człowieka;
2. w kulturze: personifikacja śmierci - wyobrażenie śmierci w postaci kościotrupa, np. taniec szkieletów; szkielet, kostucha, kostusia, śmierć;
3. potocznie: ktoś bardzo chudy, wynędzniały; szkielet, chudzielec, chudzina, chuderlak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) szkielet ludzki
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. bardzo chudy, mizerny człowiek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kɔɕˈt͡ɕɔtrup, AS: kośćotrup
Wiktionary
przym. kościotrupi
rzecz. trupięgi nmos.
Wiktionary
(1.1) daw. kościej
Wiktionary
potocznie: kobieta przebrana za kościotrupa
SJP.pl
taki, który dotyczy kościotrupa, przypomina swoim wyglądem kościotrupa - szkielet człowieka; wynędzniały, bardzo chudy
SJP.pl
potocznie: kobieta przebrana za kościotrupa
SJP.pl
tworzący kości
SJP.pl
wrodzony zrost kości powstały wskutek zaburzenia w tworzeniu się szczelin stawowych; synostoza
SJP.pl
Kościozrost ( synostosis) – najmocniejsze połączenie międzykostne, rozwijające się z wiekiem a zachodzące w obrębie więzozrostów i chrząstkozrostów. W kościozrost mogą przekształcać się także stawy, np. stawy kości krzyżowej, a patologicznie często i inne, na przykład po złamaniu. Charakterystyczną cechą kościozrostu jest całkowity zanik ruchomości.
Wikipedia
zdrobnienie od: kościołek
SJP.pl
mały kościół; kościółek
SJP.pl
Ko
Wikipedia
potocznie:
1. odświętny, np. ubranie kościołowe
2. zwiazany z religią i kościołem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. iron. sprzyjający Kościołowi katolickiemu, związany z Kościołem katolickim, mający ortodoksyjnie katolickie poglądy
(1.2) pot. żart. kościelny
(1.3) pot. żart. używany przy odświętnych okazjach
Wiktionary
(1.1) Potrzebny jest kandydat prawicowy, kościołowy i jednocześnie kompetentny i wtedy elektorat o prawicowych poglądach będzie rozbity, a lewicowy i centrowy da głosy na przeciwnika Nowaka.
Wiktionary
rzecz. Kościół m., kościół, m., kościelny m.
:: zdrobn. kościółek m.
przym. kościelny, przykościelny, wewnątrzkościelny
przysł. kościelnie
Wiktionary
(1.1) prokościelny, klerykalny, parafiański, religiancki, bigoteryjny, dewocyjny, świętoszkowaty, ultrakatolicki; pot. moherowy; wulg. żart. świętojebliwy
(1.3) odświętny, niedzielny, galowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. dwie turnie w Pośredniej Grani w słowackich Tatrach Wysokich;
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) M., B. i W. lm. od: Kościół
Wiktionary
Kościoły (słow. "Kostoly") – grupa turni w Zimnowodzkiej Grani w słowackich Tatrach Wysokich. Wznoszą się one pomiędzy Ciemniastą Przełęczą ("Bránička") na północnym zachodzie a Rywocińską Przełęczą ("Sedlo za Oštepmi") na południowym wschodzie i górują nad Doliną Małej Zimnej Wody ("Malá Studená dolina") oraz Doliną Staroleśną ("Veľká Studená dolina"). Najwybitniejsze turnie Kościołów to Mały Kościół (2095 m n.p.m.) i Wielki Kościół (2151 m).
Wikipedia
zgrubienie od: kość
SJP.pl
największa podgromada ryb promieniopłetwych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|kościsty.
Wiktionary
rzecz. kość ż., kostucha ż.
:: zdrobn. kostka ż., kosteczka ż.
przym. kostny, kościsty
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) o ciele lub o części ciała: o wydatnych, wystających kościach
Wiktionary
(1.1) Bardzo mi przyjemnie poznać, — rzekł Marks, wyciągając długą, kościstą rękę, bardzo podobną do wroniej nogi.
(1.1) Na koniec, po godzinie pisania podniósł twarz znad bibuły, spojrzał na szyby zalane deszczem i końcem długiego, kościstego palca powiódł po brzegu zaczerwienionej powieki.
Wiktionary
rzecz. kość ż., kościstość ż., kostucha ż., kostka ż., kosteczka ż., kościec m.
przym. kostny, kostkowy, kościany, ościsty
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) reg-pl|Kresy Północne, Podlasie. garnitur
Wiktionary
(1.1) Zmarłego chowano przeważnie w czarnym ubraniu, często był to kościum ślubny, bo mówiono, że ubranie ślubne powinno wystarczyć aż do śmierci.
(1.1) — Chodź, Antoś, ze mną do Hersego na Wołówkie, to mi nowy kościum fondniesz, bo mi już z kiecki obraza publiczna wyłazi!
(1.1) Pot zimny wderzył na głowa, fybra trząść jego poczeła— ale w ta pora we drzwiach pojawił sie jakiści młody człowiek w granatowym kościumie (…)
Wiktionary
(1.1) zob. garnitur.; gw-pl|Podlasie. kostium
Wiktionary
nazwisko, np. Tadeusz Bonawentura Kościuszko (1746-1817), generał polski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kościuszki lub z nim związany
SJP.pl
żołnierz pierwszej dywizji im. Tadeusza Kościuszki, utworzonej w ZSRR do walki z Niemcami hitlerowskimi w okresie drugiej wojny światowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz 1. Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki sformowanej w Sielcach nad Oką w maju 1943 roku
Wiktionary
(1.1) W rocznicę bitwy pod Grunwaldem kościuszkowcy złożyli przysięgę.
Wiktionary
rzecz. Kościuszków m., Kościuszkowo n., Kościuszki nmos.
przym. kościuszkowski, Kościuszkowski
Wiktionary
1. taki, jak u Tadeusza Kościuszki, np. nos kościuszkowski - nos zadarty w charakterystyczny sposób;
2. dotyczący insurekcji z 1794 roku, powstania kościuszkowskiego, np. dukat kościuszkowski - moneta bita przez władze powstańcze
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tadeuszem Kościuszką i jego działalnością
Wiktionary
(1.1) Bitwa pod Błoniem miała miejsce podczas insurekcji kościuszkowskiej.
Wiktionary
rzecz. kościuszkowiec mos.
przym. Kościuszkowski
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Kościuszki lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. ogół wyznawców jakiejś religii; Kościół;
2. instytucja kościelna, zwłaszcza katolicka, reprezentowana przez duchownych; Kościół;
3. budynek, miejsce modlitwy chrześcijan, w którym odbywają się uroczystości religijne i odprawiane są msze święte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. rel. świątynia chrześcijańska;
(1.2) pot. przen. czas nabożeństwa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pierwszej niedzieli po tym wypadku pomyślałam, że prędzej czy później odkryto by u mnie pierścień, będąc więc w kościele udałam, że znalazłam go pod nogami, i pokazałam mojej matce, która orzekła, że jest to bez wątpienia kawałek szkła, oprawny w tombak; zaleciła mi jednak, abym go schowała do kieszeni.
(1.2) Zobaczę się z nią po kościele.
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕt͡ɕuw, AS: kośćuu̯
Wiktionary
rzecz. Kościół m., kościelny m.
:: zdrobn. kościółek m., kościółeczek m.
przym. kościelny, kościołowy, przykościelny, wewnątrzkościelny, wokółkościelny, kościeliski, kościółkowy
przysł. kościelnie
Wiktionary
(1.1) dom Boży, zbór, cerkiew, reg. śl. kośćůu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bardzo mały kościół
Wiktionary
przysł. kościelnie
rzecz. kościół mrz., kościółek mrz., Kościół mrz.
Wiktionary
mały kościół; kościołek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kościół
(1.2) mały kościół
(1.3) bot. lud. dziurawiec
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jacusiu, idź z babunią do kościółka po śniadanku.
(1.2) We wsi Nowa Biela stał ongiś modrzewiowy kościółek.
Wiktionary
IPA: kɔɕˈt͡ɕuwɛk, AS: kośćuu̯ek
Wiktionary
rzecz. kościół m., kościółeczek m., Kościół m., kościelny m., kościelna ż.
przym. kościelny, kościołowy, antykościelny, kościółkowy
przysł. kościelnie
Wiktionary
(1.1) kościółeczek
Wiktionary
potocznie: przesadna pobożność
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. strefa w regionie Purwańćal, w Nepalu;
Wiktionary
IPA: ˈkɔɕi, AS: kośi
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
roślina z rodziny storczykowatych o karminowoczerwonych kwiatach
SJP.pl
Ko
Wikipedia
1. pogardliwie: osoba z wadą postawy;
2. krzywa noga;
3. kulfon; gryzmoł
SJP.pl
regionalnie: jadalny grzyb o rudopomarańczowym lub jasnobrązowym kapeluszu i wysmukłej, białej nodze; koźlak, koźlarz
SJP.pl
potocznie o człowieku koślawym, niezgrabnym
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: koślawo
SJP.pl
rodzaj chrząszczy z rodziny poświętnikowatych; krzywonóg
SJP.pl
potocznie:
1. krzywy, powykręcany;
2. mający krzywe nogi;
3. pełen błędów, usterek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) krzywego kształtu, ze zniekształceniem
(1.2) anat. kątem skierowany do wewnątrz, osią odchylony na zewnątrz od osi symetrii ciała
(1.3) o różnej długości nóg
Wiktionary
(1.1) Ha, ha, ha, ale ten ogórek koślawy! Jeszcze takiego nie widziałam.
Wiktionary
IPA: kɔɕˈlavɨ, AS: koślavy
Wiktionary
rzecz. koślawość ż.
przysł. koślawo
Wiktionary
(1.1) krzywy, niezgrabny, powykręcany, skrzywiony, wygięty, wykręcony, zdeformowany
(1.2) krzywonogi
(1.3) kulawy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Kośminek – dzielnica Lublina we wschodniej części miasta. Składa się z właściwego Kośminka, Majdanka, osiedli Maki i Wyzwolenie-Południe.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kostnica
Wiktionary
ptak leśny z rodziny kośników; hoacyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. roln. kosiarz
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. nazwa systematyczna|Opisthocomus hoazin|Müller|ref=tak., średniej wielkości tropikalny ptak z rodziny hoacynów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kosa ż.
czas. kosić ndk., skosić dk.
Wiktionary
(2.1) hoacyn
Wiktionary
jezioro w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nadający się do koszenia lub przeznaczony do koszenia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony, nadający się do koszenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔɕnɨ, AS: kośny
Wiktionary
rzecz. kosiarz mos., kosynier mos., kosa
czas. wykaszać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, w obwodzie swierdłowskim i Kraju Permskim
Wiktionary
1. część szkieletu kręgowców, zbudowana z tkanki kostnej;
2. sześcian z zaznaczonymi punktami przeznaczony do gry; * forma narzędnika l.mn. "kościami" możliwa tylko w wyrażeniu "poczciwy/dobry/uczciwy z kościami" - prawdziwie, do gruntu poczciwy, dobry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. część szkieletu ludzi lub zwierząt;
(1.2) elektron. pot. układ scalony
(1.3) inform. pot. niewielki podzespół na płytce drukowanej
(1.4) wielościan z oczkami służący do gry;
(1.5) zob. kości.
Wiktionary
Kość (łac. "os", lm ossa; gr. "ostéon") – narząd budujący układ kostny. Nauką zajmującą się kośćmi jest osteologia.
Wikipedia
(1.1) Kość udowa jest kością długą.
(1.1) Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała!
(1.2) Dzisiejsze kości są bardzo wydajne.
(1.4) Rzuć kośćmi dwa razy.
Wiktionary
IPA: kɔɕt͡ɕ, AS: kość
Wiktionary
rzecz. ość, kościec m., kostucha ż., okostna ż.
:: zdrobn. kostka ż., kosteczka ż.
czas. kostnieć, skostnieć
przym. kostny, kościsty, kościany
Wiktionary
(1.1) gnat
(1.2) scalak, chip
(1.4) kostka, kostka do gry
Wiktionary
przymiotnik od: kościec
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. jadalny grzyb o rudopomarańczowym lub jasnobrązowym kapeluszu i wysmukłej, białej nodze; kozak; koźlarz;
2. gatunek mocnego i ciemnego piwa ze słodu jęczmiennego;
3. koźlę, koziołek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. zool. koziołek, koźlę
(1.2) mykol. zob. koźlarz.
(1.3) mykol. reg. zob. maślak zwyczajny.
(1.4) kulin. spoż. rodzaj mocnego piwa;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkɔʑlak, AS: koźlak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. koźlarek m.
Wiktionary
(1.2) kozak, koźlarek
(1.3) maślarz, maśloch, maślicha, maślórka, maśluk, pępek, ślimak, sośniak
Wiktionary
mieszkaniec Koźla
SJP.pl
mieszkanka Koźla
SJP.pl
Koźlanka – osada leśna w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Wągrowiec.
Do 2023 miejscowość była częścią wsi Rąbczyn.
W latach 1975–1998 Koźlanka administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
jadalny grzyb o rudopomarańczowym lub jasnobrązowym kapeluszu i wysmukłej, białej nodze; kozak, koźlak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mykol. grzyb z rodzaju nazwa systematyczna|Leccinum|Gray|ref=Leccinum. z charakterystycznymi kosmkami na trzonie;
Wiktionary
IPA: ˈkɔʑlaʃ, AS: koźlaš
Wiktionary
rzecz. koźlak m.
:: zdrobn. koźlarek m.
Wiktionary
(1.1) kozak, koźlarek, koźlak
Wiktionary
→ kozioł (samiec kozy); kozłowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ kozioł (samiec kozy); kozłowy
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do kozła
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący kozła, określający kozła, używany przy koźle
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla kozła, mający cechy kozła
Wiktionary
(1.1) Na błocie zobaczył koźle ślady.
Wiktionary
rzecz. koźlę n., kozioł mzw., koziołek mzw., koziarz mos., koźlina ż.
przym. kozi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Koźlik – występ umieszczony w przedniej części łoża karabinu służący do ustawiania broni w „kozły”.
Aby ustawić broń w „kozły”, opierano karabiny kolbami o ziemię i zaczepiano je o siebie nawzajem koźlikami. Często funkcję koźlika pełni wycior lub założony na broń bagnet (np. w karabinie Lebel – bagnet Mle 1886 wyposażony w pełniący funkcję koźlika hak jelca).
Wikipedia
mięso z kozy lub kozła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mięso z kozy, kozła lub koźlęcia
(1.2) skrzyżowane drągi na szczycie strzechy wzmacniające poszycie
(1.3) pot. bot. nazwa systematyczna|Salix viminalis|L.|ref=tak., wierzba wiciowa, gatunek wierzby
Wiktionary
IPA: kɔʑˈlʲĩna, AS: koźlʹĩna
Wiktionary
rzecz. koza ż., kozioł m., koźlę n., koziołek m., koźlątko n., koziarz mos.
przym. kozi, koźli, koźlęcy
Wiktionary
mający nogi kozła, np. faun, satyr koźlonogi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający kozie nogi
Wiktionary
IPA: ˌkɔʑlɔ̃ˈnɔɟi, AS: koźlõnoǵi
Wiktionary
(1.1) kozłonogi, kozionogi, koziostopy
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: koźlę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: koźlę
Wiktionary
(1.1) Nasza koza Kasia urodziła wiosną dwa koźlątka.
Wiktionary
IPA: kɔʑˈlɔ̃ntkɔ, AS: koźlõntko
Wiktionary
rzecz. koza ż., kózka ż., kozioł m., koziołek m., koźlak m., koźlę n., koźlarz m., koźlina ż., kozica ż., kozik m., koziołkowanie n., kozłowanie n.
czas. koziołkować ndk., kozłować ndk.
przym. kozi, koźlęcy, koziołkowy
Wiktionary
(1.1) kózka ż., koziołek m., koźlak m., koźlę n.
Wiktionary
1. młode kozy domowej, młoda kozica, sarna;
2. młody jeleń, koziorożec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zootechn. młode kozy domowej
(1.2) zool. młode mniejszych zwierząt kopytnych, np. sarny, muflona, kozicy
Wiktionary
rzecz. kozioł m., koza ż., koźlina ż., koziołek m., koźlak m., kózka ż., koźlarz m., kozłowanie n., kozik m., koziołkowanie n., przekoziołkowanie n., kozłowanie n.
:: zdrobn. koźlątko n.
czas. kozłować ndk., koziołkować ndk., przekoziołkować dk.
przym. kozi, koźlęcy, koziołkowy, koźli
Wiktionary
(1.1) koźlak
Wiktionary
przymiotnik od: koźlę
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do koźlęcia
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący koźlęcia, określający koźlęcia, używany przy koźlęciu
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla koźlęcia, mający cechy koźlęcia
Wiktionary
(1.1) Usłyszeliśmy koźlęcy bek.
Wiktionary
rzecz. koźlątko n., koźlę n., koziarz mos., koźlina ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Koźmice ( Kosemitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ciepłowody.
Wikipedia
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. wieś na Ukrainie;
3. część Jaworzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim, nazwa części miasta i szeregu wsi w Polsce;
(1.2) geogr. wieś na Ukrainie;
(1.3) zob. Koźmin Wielkopolski.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Będąc w Koźminie, zrobiliśmy zakupy.
Wiktionary
rzecz. koźminianin mos., koźminianka ż.
przym. koźmiński
Wiktionary
mieszkaniec Koźminka (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Koźminka (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
związany z Koźminkiem, dotyczący Koźminka
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
Koźminek – miasto w Polsce w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Koźminek.
Prawa miejskie od 1369. W 1555 został zwołany różnowierczy synod w Koźminku, na którym polscy bracia czescy i kalwiniści zawarli krótkotrwałą unię. Koźminek utracił prawa miejskie (miasto zostało przemianowane na osadę) 31 maja 1870; prawa miejskie Koźminek uzyskał ponownie 1 stycznia 2021.
Wikipedia
mieszkaniec Koźmina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Koźmina
(1.2) osoba pochodząca z Koźmina, urodzona w Koźminie
Wiktionary
(1.2) Grzesiek jest rodowitym koźminianinem.
Wiktionary
rzecz. Koźmin mrz.
:: fż. koźminianka ż.
przym. koźmiński
Wiktionary
mieszkanka Koźmina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Koźmina
(1.2) kobieta pochodząca z Koźmina, urodzona w Koźmina
Wiktionary
rzecz. Koźmin mrz.
:: fm. koźminianin mos.
przym. koźmiński
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Koźminiec – (niem. "Deutsch Koschmin") wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pleszewskim, w gminie Dobrzyca.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Koźminiec, po jej zniesieniu w gromadzie Dobrzyca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
związany z Koźminem, dotyczący Koźmina
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Koźmina, związany z Koźminem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wszedł do budynku koźmińskiego ratusza.
Wiktionary
rzecz. Koźmin mrz., koźminianin mos., koźminianka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. skóra zwierzęca
Wiktionary
IPA: ˈkɔʒa, AS: koža
Wiktionary
(1.1) kuża
Wiktionary
zaimek upowszechniający
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. każdy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) stpol. nietoperz
Wiktionary
1. wierzchnie ubranie ze skóry owczej lub baraniej;
2. futro, skóra zwierzęcia o długim włosiu wykorzystywana najczęściej na ubrania wierzchnie;
3. osad powstający na gorącym mleku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odzież. kraw. wyprawiona skóra zwierzęca o długim włosie; ciepła odzież wierzchnia z takiej skóry (najczęściej włosem do wewnątrz)
(1.2) wierzchnia, gęstsza lub stężała warstwa jakiegoś płynu
(1.3) ekol. drobna roślinność, liście lub zanieczyszczenie pokrywające powierzchnię wody
Wiktionary
(1.1) Babcia nosiła kożuch i chustkę w kwiaty.
(1.2) Zdejmij sobie ten kożuch z mleka, jak nie lubisz.
(1.3) Staw został pokryty przez kożuch z rzęsy drobnej.
Wiktionary
IPA: ˈkɔʒux, AS: kožuχ
Wiktionary
rzecz. kożuszkarz mos., kożusznik mos., kożuchowanie n., kożuchówka ż., Kożuchów mrz.
:: zdrobn. kożuszek mrz.
:: zgrub. kożuszysko n.
czas. kożuchować ndk.
przym. kożuchowy
Wiktionary
(1.1) futro, skóra zwierzęca, skóra
Wiktionary
szczepić drzewa owocowe poprzez wsunięcie krótko przyciętego zrazu tuż za korę podkładki
SJP.pl
mieszkaniec Kożuchowa
SJP.pl
mieszkanka Kożuchowa
SJP.pl
przymiotnik od: Kożuchów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: kożuch
SJP.pl
1. wierzchnie ubranie ze skóry owczej lub baraniej;
2. futro, skóra zwierzęcia o długim włosiu wykorzystywana najczęściej na ubrania wierzchnie;
3. osad powstający na gorącym mleku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Kożuchów ( Freystadt in Schlesien) – miasto w południowej części województwa lubuskiego, w powiecie nowosolskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kożuchów, którą tworzą miasto Kożuchów i 22 wsie. Historycznie na Dolnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. zielonogórskiego.
Wikipedia
IPA: kɔˈʒuxuf, AS: kožuχuf
Wiktionary
przym. kożuchowski
rzecz. kożuch mrz.
Wiktionary
Zobacz też: Kożuchówka w innych znaczeniach tej nazwy.
Kożuchówka – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim, w gminie Krzywda.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) rzem. zrobiony z kożucha
Wiktionary
rzecz. kożusznik mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: kożuch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobnienie od|kożuch.
(1.2) mały kożuch, małego rozmiaru
Wiktionary
(1.1) Zdejmij, proszę, Stasiowi ten kożuszek z mleka.
(1.2) Po ile ma pan te dziecięce kożuszki z owczej skóry?
Wiktionary
rzecz. kożuch mrz., kożusznik mos.
przym. kożuchowy
Wiktionary
(1.1) futerko, skórka
Wiktionary
rzadko: zamieniać się w stężałą masę, pokrywać się kożuchem
SJP.pl
rzemieślnik zajmujący się wyrobem kożuchów; kożusznik
SJP.pl
zawód kożusznika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zajęcie kuśnierza
Wiktionary
rzecz. kożusznik mos.
Wiktionary
rzemieślnik zajmujący się wyrobem kożuchów; kożuszkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzemieślnik wyrabiający kożuchy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tym regionie nadal można znaleźć kożuszników.
Wiktionary
IPA: kɔˈʒuʃʲɲik, AS: kožušʹńik
Wiktionary
rzecz. kożuch m., kożuszek m., kożuszysko n., kożuchowanie n., kożuszkarz m., kożusznictwo n., kożuszyna ż.
czas. kożuchować ndk.
przym. kożuchowy, kożuszany, kożuszny
Wiktionary
(1.1) kożuszkarz
Wiktionary
lichy, nędzny kożuch
SJP.pl
zgrubienie od: kożuch
SJP.pl
1. symbol kiloponda, jednostki siły
2. [czytaj: ka-pe] skrót od: kodeks pracy (skrót czytany także jako całe wyrażenie); k.p.
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika
(1.1) = sport. klub piłkarski
(1.2) = szt. Komitet Paryski (grupa artystyczna)
(1.3) = księg. kasa przyjmie (druk wpłaty)
(1.4) = praw. kodeks pracy;
(1.5) = hist. Królestwo Polskie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Toruński KP
Wiktionary
IPA: ka‿ˈpɛ, AS: ka‿pe
Wiktionary
rzecz. kapizm m., kapista m., kapistka ż.
Wiktionary
[czytaj: ka-pe-ce] skrót od: kodeks postępowania cywilnego (skrót czytany także jako całe wyrażenie); k.p.c.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Komunistyczna Partia Chin
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Krajowa Partia Emerytów i Rencistów;
Wiktionary
IPA: ˌka‿pɛ‿ː‿i‿ˈɛr, AS: ka‿p•‿e‿i‿er
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) harc. koło przyjaciół harcerstwa
(1.2) społ. Kampania Przeciw Homofobii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
książkowo: wyrażający kpinę, charakterystyczny dla kpiarza; złośliwy, ironiczny, kpiący, drwiący
SJP.pl
kpienie, szydzenie, wyśmiewanie się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kpienie, naigrawanie się, wyśmiewanie kogoś
Wiktionary
IPA: ˈkpʲjarstfɔ, AS: kpʹi ̯arstfo
Wiktionary
czas. kpić
rzecz. kiep m./mrz./mos., kpiarz
Wiktionary
(1.1) szydzenie
Wiktionary
książkowo: osoba skłonna do kpin, szydząca z innych; szyderca, prześmiewca, drwinkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek skłonny do kpin, naśmiewający się z innych
Wiktionary
IPA: kpʲjaʃ, AS: kpʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. kpiarstwo n., kpina ż., kiep m./mrz./mos.
czas. kpić ndk.
przym. kpiarski
przysł. kpiarsko
Wiktionary
(1.1) dowcipniś, żartowniś
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kpić.
Wiktionary
czas. kpić
rzecz. kpina ż.
Wiktionary
drwina, szyderstwo, żart
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drwina, szyderstwo, żart
Wiktionary
(1.1) To są jakieś kpiny!
(1.1) Niefortunna wypowiedź nieradzącego sobie z językiem obcym urzędnika państwowego była z jednej strony dyplomatycznym zgrzytem, z drugiej – obiektem kpin, żartów i niezliczonych memów.
(1.1) Czytelnicy (ci z urzędu) węszyli aluzje, kpinę z nowego ładu.
Wiktionary
IPA: ˈkpʲĩna, AS: kpʹĩna
Wiktionary
rzecz. kpiarz m., kpienie n., kiep m./mrz./mos.
czas. kpić ndk., zakpić dk.
Wiktionary
(1.1) drwina, ironia, sarkazm, szyderstwo; książk. persyflaż
Wiktionary
zdrobnienie od: kpina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. kpina
Wiktionary
osoba lubiąca żartować, kpić z kogoś; żartowniś
SJP.pl
skłonny do kpinek; drwinkowaty
SJP.pl
przestarzałe: z lekka kpić z kogoś lub czegoś; podśmiewać się
SJP.pl
drwina, szyderstwo, żart
SJP.pl
książkowo: wyrażający kpinę; drwiący, ironiczny, kpiarski, złośliwy
SJP.pl
szydzić, naigrawać się, żartować albo drwić z kogoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) odnosić się z lekceważeniem, żartować, wyśmiewać, drwić
Wiktionary
(1.1) Gombrowicz kpi sobie z jej oficjalnej reprezentacji i ze środowiska rodaków, zastygłych w sarmackiej mentalności, obyczaju i ceremonialności…
Wiktionary
IPA: kpʲit͡ɕ, AS: kpʹić
Wiktionary
rzecz. kpina ż., kpienie n., kpiarz m., kpiarstwo n., kiep m./mrz./mos.
przym. kpiarski, kpiący
przysł. kpiarsko
Wiktionary
(1.1) szydzić
Wiktionary
[czytaj: ka-pe-ka] skrót od: kodeks postępowania karnego (skrót czytany także jako całe wyrażenie); k.p.k.
SJP.pl
skrót
(1.1) = praw. kodeks postępowania karnego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ka‿pɛ‿ˈka, AS: ka‿pe‿ka
Wiktionary
skrót
(1.1) = wojsk. kapelmistrz
Wiktionary
(1.1) Pod sprężystym kierunkiem por. kplm. Wójcika orkiestra ta postawiła sobie za jeden z chlubnych celów propagandę muzyki symfonicznej i to w najpoważniejszym tego słowa znaczeniu.
Wiktionary
[czytaj: ka-pe-EN] skrót od:
1. Konfederacja Polski Niepodległej;
2. Kampinoski Park Narodowy;
3. Karkonoski Park Narodowy;
4. Komunistyczna Partia Niemiec
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) = polit. Konfederacja Polski Niepodległej;
(1.2) = adm. Kampinoski Park Narodowy;
(1.3) = adm. Karkonoski Park Narodowy;
(1.4) = żart. koniak pędzony nocą (bimber)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mój ojciec działał w KPN-ie jeszcze za czasów PRL-u.
(1.2) W 2000 roku KPN został wpisany na światową listę rezerwatów biosfery UNESCO.
(1.3) Polski KPN tworzy z czeskim KRNAP-em spójny obszar chronionej przyrody.
(1.4) Jak skończy się nam wódka, to skoczymy po KPN na metę.
Wiktionary
IPA: ka‿pɛ‿ˈɛ̃n, AS: ka‿pe‿ẽn
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. KPN-owiec mos., kapeenowiec mos.
:: przym. KPN-owski, kapeenowski
Wiktionary
(1.4) kapeenówka
Wiktionary
członek KPN-u; kapeenowiec
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = ekon. polit. Krajowy Plan Odbudowy;
Wiktionary
skrót od:
1. Komunistyczna Partia Polski;
2. Konfederacja Pracodawców Polskich;
3. Komenda Powiatowa Policji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) = Komunistyczna Partia Polski;
(1.2) = kwalifikowana pierwsza pomoc
(1.3) = Karta Praw Podstawowych;
(1.4) = komenda powiatowa policji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed wojną należał do KPP i był związany z ruchami robotniczymi.
(1.2) Właśnie Pomorskie Stowarzyszenie Przewoźników Drogowych wystartowało ze szkoleniem na kat. C lub D dla ratowników medycznych i ratowników KPP.
(1.3) Profesor zwrócił też uwagę, że zakres stosowania KPP ogranicza się do tego, co jest przedmiotem unijnych regulacji.
(1.4) Dziś o północy zakończyła się osiemnastogodzinna akcja „Pomiar”, przeprowadzana przez Referat Ruchu Drogowego KPP w Olkuszu.
Wiktionary
IPA: ka‿pɛ‿ˈpɛ, AS: ka‿pe‿pe
Wiktionary
członek KPP (Komunistycznej Partii Polski); kapepowiec
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = sport. Klub Piłki Ręcznej
Wiktionary
(1.1) Obecnie trenuję w KPR w Ostrowie Wielkopolskim.
Wiktionary
skrót od: kapral (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = wojsk. kapral
Wiktionary
rzecz. kapral mos.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = adm. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
Wiktionary
(1.1) Na stanowisku sekretarza stanu w KPRM polityk zarabia 18 tysięcy brutto.
Wiktionary
IPA: ˌka‿pɛ‿ːr‿ˈɛ̃m, AS: ka‿p•‿er‿ẽm
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Wiktionary
skrót
(1.1) = komputeropis
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = praw. kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki albo męskorzeczowy
(1.1) = Krakowski Park Technologiczny
Wiktionary
(1.1) Jadąc do KPT, słuchaliśmy z Jurkiem radia.
Wiktionary
skrót od: kapitan (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = wojsk. kapitan
Wiktionary
rzecz. kapitan mos.
Wiktionary
skrót od: Komisja Papierów Wartościowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrótowiec
(1.1) = hist. polit. Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi;
Wiktionary
skrót od: Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = hist. polit. Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego;
Wiktionary
(1.1) Te sprawy wybuchły po ucieczce Światły. Ale właśnie wtedy nastąpiła fala krytyki wewnątrz partii, powiał jakiś nowy prąd, Chruszczow wygłosił swój słynny referat na XX zjeździe KPZR.
Wiktionary
IPA: ˌka‿pɛ‿zɛt‿ˈɛr, AS: ka‿pe‿zet‿er
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = hist. polit. Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy;
Wiktionary
skrót od: Księga Kapłańska - trzecia księga Pisma Świętego, należąca do Starego Testamentu, zaliczana do Pięcioksięgu
SJP.pl
skrót
(1.1) = bibl. Księga Kapłańska
Wiktionary
(1.1) Kpł 1:12 lub Kpł 1,12 itp. → Księga Kapłańska, rozdział 1, werset 12
Wiktionary
IPA: ˈcɕɛ̃ŋɡa kapˈwãj̃ska, AS: ḱśẽŋga kapu̯ãĩ ̯ska
Wiktionary
(1.1) 3 Mojż.
Wiktionary
symbol kryptonu, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
skrót od: Kraków
SJP.pl
tafla lodu dryfująca na powierzchni wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) tafla lodu oddzielona od reszty pokrywy lodowej na rzece, jeziorze itp.; także: o zbiorowisku takich tafli;
wykrzyknik
(2.1) pot. wyraz dźwiękonaśladowczy, zwykle powtarzany, naśladujący niski, gardłowy dźwięk wydawany przez kruki i wrony
Wiktionary
Kra jest określeniem zjawiska geologicznego lub hydrologicznego, w którym wolnopłynące (dryfujące) po obszarach obniżonej lepkości powierzchniowe fragmenty ("płyty") różnych kształtów i rozmiarów mogące przemieszczać się poziomo, tworzą się poprzez odłamywanie od pokrywy.
Wikipedia
IPA: kra, AS: kra
Wiktionary
(2.1)
czas. krakać ndk.
rzecz. krakanie n.
Wiktionary
(2.1) krra, kraa, krak
Wiktionary
wykrzyknik
(1.1) dźwięk. rzad. onomatopeja imitująca głosy krukowatych
Wiktionary
wykrz. kra
Wiktionary
(1.1) kra, krra, krak
Wiktionary
obronna osada plemion afrykańskich
SJP.pl
Kraal – tradycyjny rodzaj osady w Afryce, głównie w krajach położonych nad Wielkimi Jeziorami (np. Rwanda, Angola). Rozróżnia się:
Współcześnie nazwą kraala określa się przede wszystkim zagrodę dla bydła, która dawniej znajdowała się w środku osady.
Wikipedia
skorupiak z podrzędu o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. skorupiak ciepłych mórz;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) archit. w gotyku ozdoba w kształcie liścia lub pąka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bo straszna to przecie myśl dla ludzkiego rozumu i nieznośne czucie dla serca matki sierocej, iż jej syn wałęsa się na dnie morza, nie mogąc znaleźć spoczynku, miotany i targany, z miejsca na miejsce przez tajemnicze i straszliwe oceanu potwory, jakoby w duszy szatana wyśnione - przez diabły morskie i rekiny, przez głowonogi ośmiornice, przez gruboskorupe langusty, ohydne kraby, oślizgłe mięczaki, ukwiały i jeżowce.
Wiktionary
IPA: krap, AS: krap
Wiktionary
rzecz. krabik mzw.
Wiktionary
(2.1) żabka
Wiktionary
→ krab; krabowy
SJP.pl
Zobacz też: Krabi (Varstu).
Krabi (język tajski: กระบี่) miasto w południowo-zachodniej Tajlandii, położone na wybrzeżu Morza Andamańskiego. Stolica prowincji Krabi. Liczy około 25 tysięcy mieszkańców. Popularny kurort ze względu na piękne plaże, wysepki i możliwości nurkowania.
Wikipedia
mały krab
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: krab
(1.2) mały krab
Wiktionary
rzecz. krab m.
przym. krabowy
Wiktionary
1. gatunek foki; krabojad foczy, foka krabojad;
2. gatunek ptaka z rzędu siewkowych; krabożer;
3. lis krabojad - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych; majkong, majkong krabożerny
SJP.pl
Krabojad ("Lobodon") – rodzaj ssaków z rodziny fokowatych (Phocidae).
Wikipedia
1. gatunek foki; krabojad foczy, foka krabojad;
2. gatunek ptaka z rzędu siewkowych; krabożer;
3. lis krabojad - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych; majkong, majkong krabożerny
SJP.pl
krab pacyficzny osiągający wagę do 7 kg
SJP.pl
grupa skorupiaków z rzędu dziesięcionogów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. rel. maska noszona przez słowiańskich pogan podczas świąt poświęconym zmarłym;
Wiktionary
Kraboszka (ze stcz. "kraboška") – obrzędowa maska pojawiająca się w obrzędach zadusznych w religii Słowian.
Wikipedia
sieć do połowu krabów
SJP.pl
statek przystosowany do połowu i przetwórstwa krabów pacyficznych
SJP.pl
gatunek ptaka z rzędu siewkowych; krabojad
SJP.pl
Krabożer ("Dromas ardeola") – gatunek ptaka, będący jedynym przedstawicielem rodziny krabożerów (Dromadidae), należącej do rzędu siewkowych. Badania, których wyniki opublikowano w 2010 wykazały, że rodzina ta jest najbliżej spokrewniona ze żwirowcowatymi. Nie wyróżnia się podgatunków.
Wikipedia
1. majkong krabożerny - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych; majkong, lis krabojad;
2. makak krabożerny - gatunek ssaka naczelnego z podrodziny koczkodanów; makak krabojad, makak jawajski, makak długoogoniasty;
3. szop krabożerny - gatunek ssaka z rodziny szopowatych; szop rakojad
SJP.pl
gatunek ptaka z rzędu siewkowych; krabojad
SJP.pl
1. podrząd raków dziesięcionogich o szerokim, pokrytym pancerzem głowotułowiu i silnie zredukowanym odwłoku; liczne gatunki jadalne
2. gotycki motyw dekoracyjny w kształcie zwiniętego liścia lub pączka; żabki
SJP.pl
Kraby (Brachyura, z języka greckiego "krótki odwłok/ogon") – grupa krótkoodwłokowych skorupiaków z rzędu dziesięcionogów (Decapoda).
Kraby są najliczniejszą (opisano 10 500 gatunków) grupą dziesięcionogów, u której pierwsza para odnóży krocznych przekształciła się w szczypce. Wielkość ciała bardzo zróżnicowana, o rozpiętości odnóży od kilku milimetrów ("Pinnotheres pisum") do prawie 4 m (japoński krab pacyficzny).
Wikipedia
1. bankructwo, plajta, załamanie ekonomiczne
2. potocznie: niepowodzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. bankructwo, upadek gospodarczy, załamanie ekonomiczne
(1.2) ekon. nagły, gwałtowny spadek kursu walut, akcji, obligacji lub innych aktywów;
(1.3) przen. klęska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: krax, AS: kraχ
Wiktionary
(1.1) upadłość, bankructwo, plajta, kryzys
(1.3) fiasko, porażka, przegrana, niepowodzenie, klapa, upadek
Wiktionary
butelka z kabłąkowym zamknięciem i porcelanowym korkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kraków. sprzężynowe mechanizm z pałąkiem i porcelanowym korkiem służący do zamykania butelki lub słoika;
(1.2) kraków. butelka z zamknięciem (1.1)
Wiktionary
Krachla – rodzaj butelki o różnej pojemności z zamknięciem kabłąkowym (pałąkowym), z porcelanowym korkiem. Butelki początkowo używane były do przechowywania oranżady, współcześnie stosowane są zazwyczaj w piwowarstwie.
Wikipedia
(1.2) W krachlach oczywiście nic nie ma, lecz nie znalazłem też oranżady na cukrze.
Wiktionary
ludowy wyrób tkacki
SJP.pl
dawniej: kraciasty - mający wzór w kratę, zrobiony z krat
SJP.pl
mający wzór w kratę; zrobiony z krat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o wzorze w kratę
Wiktionary
(1.1) Wydobył z kieszeni swojej kraciastej marynarki niewielki notesik w siwej obwolucie z plastiku i odczepił od niego długopis.
Wiktionary
rzecz. krata ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) stpol. po kryjomu
Wiktionary
IPA: ˈkradmɔ, AS: kradmo
Wiktionary
pustosz kradnik - niewielki, jasnobrązowy chrząszcz z rodziny pustoszowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kraść.
Wiktionary
IPA: kraˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: kraʒẽńe
Wiktionary
czas. kraść
Wiktionary
potocznie: złodziej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot., często żart. złodziej, ktoś, kto kradnie
Wiktionary
(1.1) — Co ty żeś tam Jasiowi nagadał, co? Że kto co wziął ze szkoły, co? — Bo ze mnie kradzieja robi!
Wiktionary
temsłow. -kradztwo
Wiktionary
(1.1) zob. złodziej.
Wiktionary
1. bezprawne pozbawianie kogoś jego własności; złodziejstwo, rabunek, grabież;
2. dawniej: rzecz ukradziona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przejęcie cudzej własności bez zgody właściciela i bez podstawy prawnej
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Nie kończą się dyskusje, czy ściąganie piosenek z Internetu jest kradzieżą.
Wiktionary
IPA: ˈkrad͡ʑɛʃ, AS: kraʒ́eš
Wiktionary
rzecz. kradzieżność ż.
czas. wkraść się, okraść, okradać, kraść ndk., ukraść dk.
temsłow. -kradztwo
Wiktionary
(1.1) przywłaszczenie, złodziejstwo; pot. capnięcie, chapnięcie, gwizdnięcie; starop|chąsba.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. skłonność do dokonywania kradzieży
Wiktionary
IPA: kraˈd͡ʑɛʒnɔɕt͡ɕ, AS: kraʒ́ežność
Wiktionary
rzecz. kradzież ż., okradanie n.
przym. kradzieżny
czas. wkraść się
Wiktionary
rzadko: związany z kradzieżą, pochodzący z kradzieży
SJP.pl
pochodzący z kradzieży
SJP.pl
środowiskowo:
1. rzemiosło zajmujące się produkcją piwa rzemieślniczego;
2. mały browar produkujący piwo rzemieślnicze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzem. spoż. dział, typ browarnictwa obejmujący niewielkie, niezależne browary warzące tradycyjnymi metodami, często z użyciem oryginalnych składników
(1.2) rzem. niewielki, niezależny browar warzący tradycyjnymi metodami, często z użyciem oryginalnych składników
(1.3) piwo pochodzące z kraftu (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. kraftowy
przysł. kraftowo
Wiktionary
1. → kraft;
2. piwo kraftowe - piwo uwarzone przez mały i niezależny browar; piwo rzemieślnicze
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kraftem, dotyczący kraftu
Wiktionary
(1.1) Mówiąc o browarze kraftowym, należy mieć na myśli miejsce, w którym właściciel sam opracowuje technologię, a później sam ją wdraża w życie, warząc piwo fizycznie u siebie na miejscu.
Wiktionary
rzecz. kraft m.
przysł. kraftowo
Wiktionary
niemiecki zespół muzyczny
SJP.pl
Kraftwerk (niem. „siłownia” (w znaczeniu: „elektrownia”), wymowa: [ˈkʁaftvɛɐk]) – niemiecki zespół tworzący muzykę elektroniczną, wywodzący się ze sceny krautrockowej, założony w 1970 roku przez Ralfa Hüttera i Floriana Schneidera. Od połowy lat 70. do połowy lat 80. do grupy należeli także Wolfgang Flür i Karl Bartos, tworząc tym samym kwartet uznawany za „klasyczny” skład Kraftwerk.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kołnierz
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. koloratka
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. daw. kołnierz naszyty na mundurze
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. peleryna będąca elementem płaszcza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. kragel.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. kragel.
Wiktionary
miasto w Serbii; Kragujewac
SJP.pl
Zobacz też: Kragujevac (Bośnia i Hercegowina).
Kragujevac (cyr. Крагујевац) – miasto w Serbii, stolica okręgu szumadijskiego i siedziba miasta Kragujevac. Położone jest nad rzeką Lepenicą, 125 km na południe od Belgradu. W 2011 roku liczyło 150 835 mieszkańców.
Wikipedia
miasto w Serbii; Kragujevac
SJP.pl
zdrobnienie od: kraj
SJP.pl
1. część państwa stanowiąca etnograficzną, geograficzną i administracyjną całość;
2. obszar wyróżniający się położeniem geograficznym, typem roślinności, fauny itp.;
3. sfera czyichś doznań, uczuć, myśli;
4. miejsce, często wymyślone, związane z jakimiś postaciami, wspomnieniami itp.;
5. kraj, ojczyzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. obszar wydzielony ze względu na jakąś cechę, np. wspólną historię, cechy środowiska itp., rejon, region;
(1.2) książk. sfera doznań, uczuć, myśli
(1.3) przen. miejsce, często wymyślone, związane z jakimiś postaciami, wspomnieniami itp.
(1.4) książk. obszar państwa
Wiktionary
Kraina – część państwa, obszar stanowiący pewną całość pod względem geograficznym, historycznym lub etnicznym.
Wikipedia
(1.1) Teraz wjeżdżamy do kolejnej krainy historycznej – proszę zwrócić uwagę na charakterystyczny styl architektury ludowej.
Wiktionary
IPA: kraˈjĩna, AS: krai ̯ĩna
Wiktionary
rzecz. ukrainizacja ż.
Wiktionary
(1.1) region, obszar, ziemia
(1.3) świat
(1.4) kraj, państwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kraina
(1.2) pszcz. pot. pszczoła kraińska
Wiktionary
(1.1) Ta gmina to mała, przepiękna krainka z dużą ilością uroczych zakątków, stworzona do weekendowego wypoczynku.
(1.2) Krainki to jeden z najpopularniejszych podgatunków pszczół miodnych w naszym kraju.
Wiktionary
IPA: kraˈjĩŋka, AS: krai ̯ĩŋka
Wiktionary
rzecz. Kraina ż.
przym. kraiński
Wiktionary
związany z Krainą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Krainą, dotyczący Krainy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. krainka ż., Kraina ż.
Wiktionary
1. określony obszar stanowiący całość państwową; państwo, ojczyzna,
2. jednostka podziału administracyjnego w państwach o ustroju federacyjnym,
3. okolice, kraina, strony,
4. przestarzale: kraniec, skraj, krawędź, brzeg; * forma dopełniacza l.poj. "kraja" możliwa tylko w przysłowiu "moja chata z kraja" - to mnie nie dotyczy, to nie mój problem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. kraina, obszar geograficzny;
(1.2) geogr. adm. polit. jednostka administracyjna w niektórych państwach (Czechy, Słowacja)
(1.3) państwo (obszar państwa)
(1.4) kraniec, koniec
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: krajać
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W czasach zaborów obszar Polski był nazywany Krajem Przywiślańskim.
(1.3) Przez jakie kraje przejeżdżaliście w drodze na urlop?
(1.4) Kraj tej sukni jest bardzo poszarpany.
(2.1) Kraj równo, nie rób takich zygzaków!
Wiktionary
IPA: kraj, AS: krai ̯
Wiktionary
(1.1) rzecz. kraina ż., krajobraz m., krajan m.
(1.3) przym. krajowy, wewnątrzkrajowy; rzecz. krajowiec m.
(1.4) czas. krajać
Wiktionary
(1.1) państwo
(1.2) kraina, region
(1.3) województwo, okręg, region
Wiktionary
skrót
(1.1) = krajowy
Wiktionary
(1.1) Rada szkolna nie tylko nie ma prawa z funduszu krajowego kwot budżetem nieobjętych, ale w ogóle nie przysłużą jej żadne prawo asygnowania czy to z funduszu krajowego czy z funduszów pod zarządem Wydziału kraj. pozostających. Nie przysłużą jej także prawo asygnowania z funduszu kraj. i z funduszu szkolnego kwot na cele szkolne przeznaczonych.
(1.1) Oprócz nielicznych artykułów umieszczonych w Zbiorze Wiadomości do Antropol. Kraj. i niektórych czasopismach, oraz kilku zbiorów pieśni dawniej wydanych, w literaturze naszej nie więcej odnaleźć nie można
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) 3 os. lp. ter. od: krajać
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przyrząd lub urządzenie do krajania lub nacinania czegoś, np. krajacz do warzyw, krajacz do śrub;
2. pracownik drukarni lub introligatorni zajmujący się przycinaniem papieru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. przyrząd kuchenny służący do krajania warzyw lub serów
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) druk. pracownik drukarni lub introligatorni zajmujący się przycinaniem papieru
Wiktionary
IPA: ˈkrajat͡ʃ, AS: krai ̯ač
Wiktionary
rzecz. krajalnica ż., krajarka ż., krajanie n.
:: fż. krajaczka ż.
czas. krajać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: krajacz
Wiktionary
(1.1) Matylda jest krajaczką w drukarni.
Wiktionary
IPA: kraˈjat͡ʃka, AS: krai ̯ačka
Wiktionary
zob. krajacz.
Wiktionary
nóż stolarski do nacinania drewna lub przecinania szkła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nóż stolarski
Wiktionary
miejsce, gdzie kroi się materiał na ubrania, blachę itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. dział, pomieszczenie lub budynek w zakładzie przeznaczony do krajania, krojenia
Wiktionary
(1.1) (…) ponadto ruszy piła tarczowa, sieczkarnia, krajalnia buraków oraz elektryczna dojarka.
Wiktionary
czas. krajać
rzecz. krojenie n.
Wiktionary
urządzenie do krojenia (np. krajalnica do warzyw, mięsa, pieczywa)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie służące do krojenia, np. chleba, wędlin, sera;
Wiktionary
Krajalnica – urządzenie służące do krojenia produktów spożywczych (chleba, wędlin). Narzędziem tnącym jest ostra, wolnoobrotowa tarcza. Krajalnica posiada prowadnicę umożliwiającą krojenie plastrów równej grubości. Większość krajalnic ma regulowaną grubość cięcia ustawianą pokrętłem. Uruchamiana jest zazwyczaj, dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkownika, dwoma lub więcej przyciskami umiejscowionymi tak, by utrudnić ich naciśnięcie przez dzieci, co ma zapobiec ich okaleczeniu.
Wikipedia
IPA: ˌkrajalʲˈɲit͡sa, AS: krai ̯alʹńica
Wiktionary
rzecz. wykrawacz mos./mrz., krojenie n., krajacz, krajarka, krajanie
czas. krajać, kroić
Wiktionary
związany z krojeniem materiałów włókienniczych
SJP.pl
dający się pokroić
SJP.pl
osoba pochodząca z tego samego rejonu, miejscowości lub kraju; ziomek, swojak, rodak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek pochodzący z tej samej okolicy, miejscowości lub kraju
Wiktionary
IPA: ˈkrajãn, AS: krai ̯ãn
Wiktionary
rzecz. kraj m., krajowiec m., krajówka ż.
:: fż. krajanka ż.
przym. krajowy
Wiktionary
(1.1) rodak, ziomek, swojak
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: krajanka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|krajać.
forma rzeczownika.
(2.1) M. i W. lm. od: krajan
Wiktionary
czas. krajać ndk.
rzecz. krajacz mos./mrz.
Wiktionary
1. kobieta pochodząca z tej samej okolicy;
2. makaron w formie krótkich pasków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pochodząca z tego samego kraju, regionu
(1.2) techn. w przemyśle, pokrojony surowiec przeznaczony do dalszego przetwarzania
(1.3) spoż. artykuły żywnościowe fabrycznie pokrojone w krótkie paski lub kostkę
(1.4) pot. kulin. żywność pokrojona w krótkie paski lub kostkę krajanego w krótkie paski
(1.10) kulin. spoż. twaróg o zwartej strukturze, dobrze nadający się do krojenia, uformowany w kostkę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Posortowane, umyte i obrane ziemniaki kroi się mechanicznie w paski lub talarki (plasterastry) na krajalnicy z poziomo wirującymi nożami. Krajanka może być wstępnie blanszowana (w temp. 95÷100 ℃) lub kierowana do suszenia bezpośrednio po krojeniu.
(1.2) Ponad 900 kilogramów krajanki tytoniowej o szacunkowej wartości blisko 600 tysięcy złotych przechwycili funkcjonariusze z placówkaacówki Straży Granicznej w Augustowie.
(1.3, 1.6) Makaron można kupić w trzech kształtach: niteczki, krajaneczka i krajanka.
(1.10) (…) Na wety zastawiają półki, / Tam w pięknych piramidach krajanki, gomółki, / Tatarskie ziele w cukrze, imbier chiński w miodzie (…)
Wiktionary
IPA: kraˈjãnka, AS: krai ̯ãnka
Wiktionary
(1.1)
rzecz. kraj m., krajowiec m., kraik m., krajówka ż.
:: fm. krajan m.
przym. krajowy
(1.6)
rzecz.
:: zdrobn. krajaneczka ż.
(1.2-10)
rzecz. krojenie n., krajalnica ż., krojenie n., pokrojenie n., krajanie n., krojczy m., krajarka ż., wykrój m., krój m., wykrajanie n., wykrawanie n., wykrojenie n.
czas. kroić ndk., krajać ndk., pokroić dk., wykrajać ndk., wykrawać ndk., wykroić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: krajarka
Wiktionary
rzecz. krajarka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do krojenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. krajacz mos./mrz.
Wiktionary
1. kroić;
a) ciąć na sztuki, oddzielać kawałek od reszty;
b) ciąć na kawałki; rozcinać;
2. potocznie: przeprowadzać operację;
3. łowieckie: (o zwierzętach) przedzierać się przez gąszcz;
4. krajać się - być krajanym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) kroić
czasownik zwrotny niedokonany krajać się
(2.1) rozdzierać się (tylko w wyrażeniu serce się kraje)
Wiktionary
(1.1) Babcia zawsze krajała chleb bardzo cienko.
Wiktionary
IPA: ˈkrajät͡ɕ, AS: krai ̯äć
Wiktionary
rzecz. wykrawacz mos./mrz., kraj, skraj, krajacz, krajczy, krajalnica, krajanie
czas. kroić
Wiktionary
(1.1) kroić
Wiktionary
srebrna, potem miedziana moneta bita niegdyś w Austrii i południowych Niemczech; grajcar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hist. numizm. dawna drobna moneta austriacka lub południowoniemiecka o wartości jednej setnej reńskiego;
Wiktionary
Krajcar, grajcar – moneta srebrna. Bita od XIII wieku początkowo w Tyrolu. Od XVI wieku moneta zdawkowa w krajach habsburskich (równa 1/60 złotego reńskiego, w latach 1857–1892 1/100 reńskiego).
Polska nazwa monety była spolszczeniem niemieckiego określenia tego pieniądza – "Kreuzer" (dawniej "Creutzer"), które z kolei nawiązywało do wizerunku krzyża (niem. "Kreuz"), jaki pojawił się na pierwszych tego typu monetach.
Wikipedia
przym. krajcarowy
Wiktionary
urząd, funkcja krajczego (dawnego urzędnika dworskiego)
SJP.pl
do XIII w. urzędnik dworski obowiązany do krajania potraw podawanych panującemu
SJP.pl
Nie mylić z: Krojczy.
Krajczy (łac. "structor mensae", "incisor") – urzędnik dworski pierwotnie mający obowiązek krajania potraw na stół królewski, potem tytuł honorowy.
Wikipedia
mieszkaniec Krajenki (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Krajenki (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Krajenka
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Krajenka (niem. "Krojanke") – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie złotowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Krajenka.
Według danych z 30 czerwca 2016 miasto liczyło 3733 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: kraˈjɛ̃ŋka, AS: krai ̯ẽŋka
Wiktionary
1. jednomasztowy żaglowiec transportowy, używany w XIII–XVI wieku na Bałtyku;
2. trójmasztowy żaglowiec handlowy, używany w XIX wieku na Bałtyku
SJP.pl
Krajer – żaglowiec 1-3 masztowy, używany w XV-XIX wieku na Morzu Bałtyckim; podobny do kogi, lecz od niej mniejszy.
Wikipedia
Kr
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z Krajną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kromka
Wiktionary
region na Półwyspie Bałkańskim, przy granicy Bośni
SJP.pl
Kr
Wikipedia
1. kolorowy pas lub wstążka tkane z grubych nici;
2. brzeg tkaniny w innym kolorze niż cała tkanina
SJP.pl
Kr
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. polska kraina historyczna;
2. region w Słowenii;
3. region w Chorwacji
SJP.pl
Krajna (hist. "Skrajna", "Kraina", Crayen) – region historyczno-etnograficzny w północno-zachodniej Polsce, stanowiący część Wielkopolski.
Wikipedia
element architektoniczny wieńczący mur w formie poziomego (zwykle profilowanego) pasa, wysuniętego przed lico muru, stosowany m.in. do ochrony elewacji przed ściekającą wodą, w celach dekoracyjnych; korona, ucios
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. fragment przestrzeni, który możemy zobaczyć
2. w sztuce: przedstawienie rzeczywistego lub fantastycznego widoku natury; pejzaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wygląd ziemi w określonym miejscu, widok okolicy;
(1.2) książk. przen. fakty, wydarzenia charakterystyczne dla jakichś zjawisk, tworzące je
(1.3) szt. przedstawienie malarskie widoku natury
Wiktionary
Kr
Wikipedia
(1.1) Nieodłącznym elementem nadbużańskiego krajobrazu są liczne przydrożne krzyże, stawiane najczęściej przy wjeździe do wsi czy przy „świętych źródełkach”.
Wiktionary
IPA: kraˈjɔbras, AS: krai ̯obras
Wiktionary
rzecz. krajobrazista m.
:: zdrobn. krajobrazik m., krajobrazek m.
przym. krajobrazowy
przysł. krajobrazowo
Wiktionary
(1.2) pejzaż, obraz
(1.3) pejzaż, landszaft
Wiktionary
zdrobnienie od: krajobraz
SJP.pl
zdrobnienie od: krajobraz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od krajobraz
Wiktionary
(1.1) To nie krajobraz, lecz tylko mały krajobrazik.
Wiktionary
rzecz. krajobraz m.
Wiktionary
malarz malujący krajobrazy
SJP.pl
przysłówek
(1.1) jako krajobraz
Wiktionary
(1.1) Odbyła się wycieczka (…) która zwiedziła piękne krajobrazowo, a ciekawe naukowo okolice doliny górnego Hronu (Ziemia Zwoleńska) i jego dopływów.
Wiktionary
rzecz. krajobraz mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: krajobraz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krajobrazem, dotyczący krajobrazu
Wiktionary
(1.1) W niedzielę pojechaliśmy do parku krajobrazowego.
Wiktionary
rzecz. krajobraz mrz.
Wiktionary
dawniej, żartobliwie: opisujący kraj, krajobraz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. geograf
Wiktionary
IPA: kraˈjɔpʲis, AS: krai ̯opʹis
Wiktionary
→ kraj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Rumunii, historyczna stolica regionu Oltenia;
Wiktionary
Krajowa (rum. "Craiova") – miasto w Rumunii (Wołoszczyzna), historyczna stolica regionu Oltenia, ośrodek administracyjny i największe miasto okręgu Dolj. Leży na lewym brzegu rzeki Jiu.
Liczy 298 928 mieszkańców (dane z 2009 r.) i jest szóstym co do wielkości miastem Rumunii. Węzeł kolejowy i port lotniczy.
Wikipedia
(1.1) W 1939 r. w Krajowie przebywał internowany prezydent Polski Ignacy Mościcki.
Wiktionary
przym. krajowski
Wiktionary
mieszkaniec Krajowy (miasta w Rumunii)
SJP.pl
mieszkanka Krajowy (miasta w Rumunii)
SJP.pl
rdzenny mieszkaniec danego kraju; autochton, aborygen, tubylec, tuziemiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba od zawsze mieszkający w danym kraju
Wiktionary
(1.1) Gdy Anglicy i Francuzi wyjechali, zostali już sami krajowcy.
Wiktionary
rzecz. kraj mrz., krajan mos., krajowość ż., krajówka ż.
przym. krajowy
Wiktionary
dotyczący kraju i zagranicy, pochodzący z kraju i zagranicy, taki jak w kraju i zagranicy
SJP.pl
przymiotnik od: Krajowa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Krajową, dotyczący Krajowy
Wiktionary
rzecz. Krajowa ż.
Wiktionary
→ kraj
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z konkretnym krajem; uzyskany, wytworzony w tym kraju, dziejący się wewnątrz kraju
Wiktionary
IPA: kraˈjɔvɨ, AS: krai ̯ovy
Wiktionary
rzecz. kraj mrz., krajowiec mos., krajówka ż., krajowość ż., krajan mos.
Wiktionary
(1.1) ojczysty, ojczyźniany
Wiktionary
specjalista w dziedzinie wiedzy o kraju ojczystym lub regionie
SJP.pl
związany z wiedzą o kraju ojczystym lub regionie w zakresie różnych dziedzin: geografii, przyrody, architektury itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krajoznawstwem; przeznaczony do wykorzystania w krajoznawstwie
Wiktionary
(1.1) W konkursie krajoznawczym wzięła udział młodzież z pierwszych klas licealnych.
Wiktionary
rzecz. krajoznawca mos., krajoznawstwo n.
Wiktionary
specjalistka w dziedzinie wiedzy o kraju ojczystym lub regionie
SJP.pl
wiedza o kraju ojczystym lub regionie w zakresie różnych dziedzin: geografii, przyrody, architektury itp.
SJP.pl
Krajoznawstwo (dawniej "krajopisarstwo", "krainopisarstwo", "ziemiopisarstwo") – szeroko pojęty zbiór wszelkich (nie tylko geograficznych) wiadomości o danym kraju, a także gromadzenie wiadomości z zakresu geologii, meteorologii, świata roślinnego i zwierzęcego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
końcowy kawałek, sam brzeg czegoś
SJP.pl
regionalnie: stołowa pilarka tarczowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. stołowa pilarka tarczowa
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. techn. piła tarczowa z blatem
Wiktionary
(1.1) reg. trajzega, reg. cyrkulatka
(1.2) gw. Górny Śląsk krajzyga
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. piła tarczowa z blatem
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk krajzega
Wiktionary
potocznie:
1. droga krajowa;
2. lot krajowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. mot. droga krajowa
Wiktionary
przym. krajowy
rzecz. krajan mos., kraj m., krajowiec mos.
Wiktionary
crack;
1. pochodna kokainy w formie wolnej zasady, przeznaczona do palenia;
2. program komputerowy do łamania zabezpieczeń w programach i grach komputerowych;
3. plik komputerowy pozbawiony zabezpieczeń przed kopiowaniem
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) onomatopeja imitująca głosy krukowatych
Wiktionary
Krak I "(Krakus lub Gracchus)" – legendarny władca Polaków, założyciel Krakowa. Według Kadłubka, którego świadectwo jest najstarsze, miał być jednym z książąt czy namiestników Polaków walczących z Galami w Panonii lub Karyntii (kronikarz nie stwierdza tego wprost), po czym został wybrany królem i dał początek zorganizowanemu państwu polskiemu.
Wikipedia
IPA: krak, AS: krak
Wiktionary
(1.1) kra, krra, kraa
Wiktionary
skrót od: krakowski
SJP.pl
skrót
(1.1) = krakowski
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz.
przym. krakowski
Wiktionary
żartobliwie: człowiek lub ptak, który kracze
SJP.pl
odgłos wydawany przez kruka, wronę i niektóre inne ptaki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|krakać.
(1.2) dźwięk powstający podczas czynności krakania (1.1)
Wiktionary
IPA: kraˈkãɲɛ, AS: krakãńe
Wiktionary
czas. krakać ndk., wykrakać dk.
Wiktionary
wulkan w Indonezji
SJP.pl
Krakatau, nazywana też Krakatoa lub Krakatao – wyspa wulkaniczna, znajdująca się w Cieśninie Sundajskiej, pomiędzy wyspami Sumatra i Jawa w Indonezji.
Wyspa jest aktywnym wulkanem klasyfikowanym jako stratowulkan.
Wikipedia
[czytaj: krakałer] lekceważąco: mieszkaniec Krakowa
SJP.pl
[czytaj: krakałerka] lekceważąco: mieszkanka Krakowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) znawca historii Krakowa
Wiktionary
1. o ptakach (krukach, wronach): wydawać charakterystyczny skrzek;
2. mówić, że coś się źle skończy
SJP.pl
czasownik
(1.1) wydawać charakterystyczny dla wron i kruków dźwięk
(1.2) przen. wygłaszać pesymistyczne sądy
Wiktionary
(1.1) Wrona gdzieniegdzie kracze i puchają puchacze. (Adam Mickiewicz)
(1.2) Nie kracz, dlaczego miałoby się nie udać?
Wiktionary
IPA: ˈkrakat͡ɕ, AS: krakać
Wiktionary
rzecz. krakanie n., zakrakanie n., wykrakanie n.
czas. zakrakać, wykrakać
Wiktionary
spękania na obrazach, rzeźbach, wyrobach ceramicznych itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. konserwat. siateczka spękań, która tworzy się z czasem na powierzchni obrazów olejnych, fresków, szkliwionej ceramiki;
Wiktionary
Krakelura ( craquelure) – charakterystyczna siatka spękań tworząca się na powierzchni obrazu olejnego. Może powstawać w warstwie werniksu, ale także w warstwach malarskich, a nawet w gruncie. Powstaje w wyniku upływu czasu, niewłaściwego przechowywania i działania czynników atmosferycznych bądź wskutek technicznych wad wykonania (nieprawidłowego przygotowania farb lub zaprawy). Rysunek krakelur i ich głębokość jest pomocniczym źródłem ustaleń w badaniach nad autentycznością dzieła.
Wikipedia
(1.1) rzad. krakelaż
Wiktionary
legendarny potwór morski przypominający ośmiornicę lub kałamarnicę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mit. legendarny potwór morski zatapiający statki, zwykle przedstawiany jako ogromna ośmiornica;
Wiktionary
Kraken – legendarny stwór morski. Prawdopodobnie źródłem legend są spotkania z kałamarnicą olbrzymią.
Pisał o nim Pliniusz Starszy – potwór miał blokować Cieśninę Gibraltarską, nie przepuszczając przepływających tamtędy okrętów. W epoce nowożytnej pierwszy opisał to monstrum Erik Pontoppidan w swoim dziele "Historia naturalna Norwegii" (1752).
Wikipedia
IPA: ˈkrakɛ̃n, AS: krakẽn
Wiktionary
(informatyka) cracker;
1. osoba włamująca się do sieci komputerowych w celach niezgodnych z prawem;
2. osoba zajmująca się łamaniem zabezpieczeń aplikacji komputerowych
SJP.pl
kruche, słonawe ciastko; crakers
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kulin. suche, cienkie, kruche, słonawe ciastko;
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Krakersy”. Zobacz też: Krakersy (zespół muzyczny).
Krakers (crackers) – cienkie, chrupiące, słonawe ciastko.
Krakersy mogą zawierać dodatki smakowe takie jak ser, cebula, zioła czy też pikantne przyprawy. Podobnie jak precle, krakersy są spożywane jako przekąska lub jako mały dodatek do wina, piwa, sera i tym podobnych. Można używać ich również jako podstawy do tartinek.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: krakers; mały krakers
Wiktionary
(1.1) Kupujemy małą puszeczkę kawioru, nakładamy na krakersiki lub babeczki odrobinę, ozdabiamy małym trójkącikiem cytryny obranej ze skórki. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: kraˈkɛrʲɕik, AS: krakerʹśik
Wiktionary
zob. krakers.
Wiktionary
kruche, słonawe ciastko; crakers
SJP.pl
proces technologiczny rozkładu ciężkich frakcji ropy naftowej, polegający na pękaniu długich łańcuchów węglowych w węglowodorach, sposób otrzymywania m.in. benzyny syntetycznej; cracking; krakowanie
SJP.pl
Kr
Wikipedia
proces technologiczny rozkładu ciężkich frakcji ropy naftowej, polegający na pękaniu długich łańcuchów węglowych w węglowodorach, sposób otrzymywania m.in. benzyny syntetycznej; kraking; cracking
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|krakować.
Wiktionary
czas. krakować
Wiktionary
łamać zabezpieczenia oprogramowania komputerowego; crackować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Krakowczyk − polski herb szlachecki z nobilitacji.
Wikipedia
zdrobnienie od: krakowiak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od krakowiak (osoba)
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zdrobn. od krakowiak (taniec)
Wiktionary
rzecz. krakowiak m., Krak mzw./mos.
Wiktionary
polski taniec ludowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Krakowa
(1.2) etn. postać w krakowskim stroju ludowym
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) choreogr. jeden z polskich tańców ludowych;
(2.2) muz. muzyka do krakowiaka (2.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: kraˈkɔvʲjak, AS: krakovʹi ̯ak
Wiktionary
rzecz. Krak mos., Kraków mrz., krakowianka ż., krakowianin mos., krakus mos., krakuska ż.
:: zdrobn. krakowiaczek mos./mzw.
przym. krakowski, podkrakowski
Wiktionary
(1.1) krakowianin, krakus
Wiktionary
prostokątna tablica liczbowa o m wierszach i n kolumnach, indeksowana odwrotnie niż w przypadku macierzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. tablica zastępująca w obliczeniach macierz;
forma rzeczownika.
(2.1) lm. D. zob. krakowianin.
Wiktionary
Krakowian – tablica zastępująca macierz w obliczeniach ręcznych zaproponowana przez Tadeusza Banachiewicza. Ma inaczej zdefiniowane mnożenie, w krakowianach mnoży się przez siebie kolumny, dzięki temu do wykrywania błędów obliczeń można stosować sumy kontrolne.
Wikipedia
IPA: kraˈkɔvʲjãn, AS: krakovʹi ̯ãn
Wiktionary
rzecz. Krak m., Kraków m., krakowianin m., krakowianka ż., krakowiak m., krakowiaczek m., krakus m., krakuska ż., krakówek m.
przym. krakowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: krakowianka
Wiktionary
rzecz. krakowianka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Krakowa; potocznie: Krakus, Krakowiak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Krakowa
(1.2) osoba pochodząca z Krakowa, urodzona w Krakowie
Wiktionary
(1.1) Na chwałę przeszłym pokoleniom / Przytulił się do grosza grosz, / By, ku krakowian zachwyceniu, / Cudeńka rzeźbił pan Wit Stwosz.
Wiktionary
IPA: ˌkrakɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: krakovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., Krak m., krakówek mrz., krakus mos., krakowiak mos., krakowian m.
:: fż. krakowianka ż.
przym. krakowski
przysł. krakowsko
Wiktionary
(1.1) krakus, krakowiak
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. regionalizm krakowski
Wiktionary
mieszkanka Krakowa; Krakuska (potocznie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Krakowa
(1.2) kobieta pochodząca z Krakowa, urodzona w Krakowie
Wiktionary
Krakowianka – struga długości około 4,5 km, dopływ Mielnicy, mający źródła na Wzgórzach Trzebnickich w Krakowianach (gmina Długołęka). Od nazwy tej miejscowości bierze się nazwa strugi. Płynie przez tereny rolnicze. Uchodzi do Mielnicy pomiędzy Bierzycami a Michałowicami (gmina Długołęka).
Wikipedia
(1.1) Obok wejścia do sukiennic stały dwie krakowianki.
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., Krak m., krakówek mrz., Krakowianin m., Krakowianka ż., Krakowskie n., krakus mos., krakowiak mos., krakowian m.
:: fm. krakowianin m.
przym. krakowski, krakowianowy
przysł. krakowsko
Wiktionary
(1.1) krakuska
Wiktionary
dotyczący krakowiana
SJP.pl
hipotetyczna metropolia, która mogłaby powstać przez połączenie Krakowa z Katowica
SJP.pl
Krakowice – kolonia w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Gryfice.
Wikipedia
przymiotnik od: Kraków, Krakowskie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Krakowem, dotyczący Krakowa
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla Krakowa lub krakowian, mający cechy lub właściwości przypisywane Krakowowi lub krakowianom
Wiktionary
(1.1) Około godziny dziesiątej na rynku krakowskim pojawił się Tadeusz Kościuszko, po czym odczytano akt powstania.
Wiktionary
IPA: kraˈkɔfsʲci, AS: krakofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. krakowian mrz., Kraków m., Krakówek m., Krak m., krakowianin m., krakowianka ż., krakowiak m., krakus m., krakuska ż., krakowiaczek m., Krakowskie n., krakowskość ż., krakówek mrz.
przysł. z krakowska, po krakowsku, krakowsko
skr. krak.
Wiktionary
(1.1) skr. krak.
Wiktionary
przymiotnik od: Kraków, Krakowskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. region w południowej Polsce
Wiktionary
(1.1) W Krakowskiem wystąpiły liczne podtopienia.
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., krakowiak mos./mrz., krakowianin mos., krakowianka ż., krakusek mos., krakuska ż.
przym. krakowski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) na sposób krakowski, po krakowsku
Wiktionary
(1.1) Najbardziej krakowsko wyglądały szopki wykonane przez dzieci z Rabki.
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., Krakowskie n., krakowiak mos./mzw., krakowianin mos., krakowianka ż., krakowskość ż., krakus mos., krakusek mos., krakuska ż.
przym. krakowski
przysł. z krakowska
Wiktionary
1. zespół cech charakterystycznych dla Krakowa lub mieszkańców Krakowa;
2. pochodzenie z Krakowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co krakowskie
Wiktionary
(1.1) O krakowskości szopki świadczy obecność lajkonika.
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., krakus mos.
przym. krakowski
przysł. z krakowska, po krakowsku, krakowsko
Wiktionary
wypadek ze znacznymi uszkodzeniami pojazdów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. wypadek, w wyniku którego będący w ruchu pojazd zostaje uszkodzony lub rozbity; także. nieszczęśliwe lądowanie samolotu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W kraksie brały udział trzy pojazdy – dwa osobowe oraz jeden dostawczy.
Wiktionary
żołnierz lekkiej jazdy polskiej z okresu Księstwa Warszawskiego i powstania listopadowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. mieszkaniec Krakowa
(1.2) hist. wojsk. żołnierz lekkiej kawalerii polskiej z okresu Księstwa Warszawskiego i powstania listopadowego;
(1.3) hist. wojsk. w okresie międzywojennym: uczestnik wojskowego przysposobienia konnego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten zagorzały krakus zarzekał się, że nigdy nie pojedzie do Warszawy.
(1.2) Co za śmiałość, co za siła, / Zazdrość widzieć tych wiarusów; / Gdybym chłopcem się rodziła, / Tobym poszła do Krakusów, (…) sic.
Wiktionary
IPA: ˈkrakus, AS: krakus
Wiktionary
rzecz. Kraków mrz., Krakowskie n., krakowiak mos./mzw., krakowianin mos., krakowianka ż., krakowskość ż.
:: zdrobn. krakusek mos.
:: fż. krakuska ż.
przym. krakowski
przysł. krakowsko, z krakowska
Wiktionary
(1.1) krakowiak, krakowianin
Wiktionary
1. męska czapka bez daszka, wykonana z sukna, obszyta barankiem, element stroju krakowskiego;
2. dawniej: każda rogatywka obszyta futrem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. żart. mieszkanka Krakowa lub Krakowskiego
(1.2) etn. męska czapka bez daszka wykonana z sukna, w kolorze czerwonym, obszyta barankiem, zazwyczaj z piórkiem; element stroju krakowskiego
(1.3) daw. każda rogatywka obszyta futrem
Wiktionary
(1.1) To prawdziwa krakuska od pokoleń.
(1.2) Janek założył czerwoną krakuskę i pomaszerował dalej.
Wiktionary
IPA: kraˈkuska, AS: krakuska
Wiktionary
zob. krakus.
Wiktionary
(1.2) rogatywka, konfederatka
Wiktionary
ptak łowny z rodziny kaczkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Anas strepera|ref=tak., gatunek kaczki pływającej;
Wiktionary
Krakwa, kaczka krakwa ("Mareca strepera") – gatunek średniego lub dużego wędrownego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Zamieszkuje Eurazję i Amerykę Północną, zimą także Afrykę. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
IPA: ˈkrakfa, AS: krakfa
Wiktionary
crack;
1. pochodna kokainy w formie wolnej zasady, przeznaczona do palenia;
2. program komputerowy do łamania zabezpieczeń w programach i grach komputerowych;
3. plik komputerowy pozbawiony zabezpieczeń przed kopiowaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie małopolskim, dawna stolica Polski;
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 46977;
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lm. od Krak
Wiktionary
Kr
Wikipedia
(1.1) Do Krakowa przybył wierny współpracownik zmarłego króla, arcybiskup gnieźnieński, Wojciech Jastrzębiec.
(1.2) Kraków porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
Wiktionary
IPA: ˈkrakuf, AS: krakuf
Wiktionary
rzecz. krakowian mrz., Krak mos., krakowianin mos., krakowianka ż., krakowiak mrz., krakus mos., krakuska ż., krakowiaczek mrz., Krakowskie n., krakówek mrz., krakowskość ż., Krakowiany lm nm., Krakowiec mrz.
przym. krakowski, podkrakowski
przysł. z krakowska, po krakowsku, krakowsko
skr. krak.
Wiktionary
(1.1) pot. Krak; skr. K-ów, krk; żart. Krakówek; peryfr. gród Kraka, podwawelski gród
Wiktionary
z niechęcią o mieszkańcach Krakowa; Krakówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) iron. wpływowa grupa osób związanych z Krakowem, elita towarzyska i opiniotwórcza Krakowa
Wiktionary
Krakówek – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Drzycim.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 112 mieszkańców. Jest dwunastą co do wielkości miejscowością gminy Drzycim.
Wikipedia
rzecz. Kraków ż., krakowianin m., krakus m., krakowianka ż., krakowian mrz.
przym. krakowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hradec Kralowe - miasto w Czechach; Hradec Králové
SJP.pl
1. mały sklepik z drobym towarem; stragan;
2. potocznie:
a) stos rzeczy w nieładzie;
b) zamieszanie, zamęt, kłopot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. rodzaj prowizorycznego sklepu zainstalowanego w budce lub rozłożonego na ławie;
(1.2) pot. stos nieuporządkowanych, nagromadzonych rzeczy
(1.3) przen. zamieszanie, kłopot
Wiktionary
Zobacz też: Kram (zespół muzyczny) i Kram (Bośnia i Hercegowina).
Kram, stragan lub stoisko handlowe – mały, prowizoryczny sklep w formie budki albo stołu lub ławy z towarem. Pierwotnie zwykle drewniany. Metalowy stragan w formie rozkładanej budki, której część po rozłożeniu tworzy zadaszenie, określany jest jako szczęki.
Wikipedia
(1.3) Ale kramu mi narobiłeś podejmując tych kolegów w domu!
Wiktionary
IPA: krãm, AS: krãm
Wiktionary
rzecz. kramarz m., kramarka ż., kramarzenie n.
:: zdrobn. kramik m.
czas. kramarzyć
przym. kramarski
Wiktionary
(1.1) stragan, stoisko; gw. Górny Śląsk rómel
(1.2) bałagan, bajzel
(1.3) kłopot
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
straganiarski, straganowy;
1. związany z prowadzeniem kramu (straganu);
2. odznaczający się niskim poziomem artystycznym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kramarza, kramarstwa
Wiktionary
rzecz. kram mrz.
czas. kramarzyć
Wiktionary
1. handlowanie drobnymi towarami; zawód kramarza;
2. ogół kramarzy
SJP.pl
1. osoba prowadząca kram; straganiarz
2. przenośnie o poświęcającym coś dla zysku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) właściciel kramu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. kram mrz.
czas. kramarzyć
Wiktionary
1. przestarzałe: prowadzić kram, sprzedawać na straganie;
2. kramarzyć się - spierać się, targować się o coś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. zajmować się sprzedażą towarów w niewielkich ilościach
czasownik zwrotny niedokonany kramarzyć się (dk. brak)
(2.1) przest. wymieniać zdania, nie zgadzając się z kimś
Wiktionary
(1.1) Dalej wznosiły się szopy i budy z herbatą, z wojłokami, z porcelaną chińską, z futrami, przenośne szynki, zasieki cedrowych orzechów, a kramarzyli tam Chińczycy południowcy, […]
(2.1) Otrzymawszy te wyjaśnienia Cezary, pouczony i pokrzepiony na duchu, już się o nic nie kramarzył.
Wiktionary
rzecz. kram mrz., kramarka ż., kramarstwo n., kramarz m.
przym. kramarski
Wiktionary
(2.1) kłócić się, spierać się
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodniej Ukrainie;
Wiktionary
Kramatorsk ( Краматорськ) – miasto we wschodniej Ukrainie, w obwodzie donieckim, nad rzeką Kazennyj Toreć (dopływ Dońca). W 2026 roku liczyło 58 tys. mieszkańców.
Wikipedia
IPA: kraˈma.tɔrsk
Wiktionary
przym. kramatorski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kramatorskiem, dotyczący Kramatorska
Wiktionary
(1.1) W połowie maja byłem obecny podczas rozmowy J. Stalina z dowódcą Frontu i doskonale zapamiętałem, że Naczelny Dowódca wyraził poważną obawę co do kramatorskiego zgrupowania nieprzyjaciela.
(1.1) Ale i odwrotnie, kapitał finansowy Królestwa angażował się też za granicą, na terenie Ukrainy. Bank Handlowy w Warszawie przejął część akcji Kramatorskiego Towarzystwa Metalurgicznego.
Wiktionary
rzecz. Kramatorsk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. rodzaj słodkiej wódki ziołowej, kresowej nalewki przyrządzanej z różnych składników roślinnych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tu wódki, z których jedna przedniejsza, podobna nieco do przechrzczonej krambambuli.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: kram
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: kram
(1.2) mały kram
Wiktionary
(1.1) Na kramiku odpustowym leżały zabawkowe pistolety – korkowce i na kapiszony.
Wiktionary
rzecz. kram m., kramikarz
przym. kramikarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Kramnik – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Dubeninki, przy jeziorze Pobłędzie i na wschodniej granicy Puszczy Rominckiej.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kilof
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. diabeł
Wiktionary
Krampus (niem. "Krampen" – „pazur”) wywodzi się z austriacko-bawarskiego folkloru alpejskiego, uważany za pół kozę, pół demona. W trakcie Świąt Bożego Narodzenia karze dzieci, które źle się zachowywały przez cały rok, w przeciwieństwie do Świętego Mikołaja, który nagradza dzieci za dobre zachowanie. Popularny m.in. w Niemczech, Austrii, w północnych Włoszech, w Chorwacji i Słowenii. Krampus obchodzi swoje święto 5 grudnia, tak zwane "Krampusnacht" (niem. „Noc Krampusa”), dzień przed Mikołajkami.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Kramsk w innych znaczeniach tego słowa.
Kramsk – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Kramsk. Siedziba gminy Kramsk. Dawniej miasto; uzyskał lokację miejską w 1440 roku, zdegradowany przed 1550 rokiem. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
→ Kramsk (wieś w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kramska, związany z Kramskiem
Wiktionary
rzecz. Kramsk m., kramszczanin m., kramszczanka ż.
Wiktionary
1. zawór kurkowy; kurek;
2. urządzenie do podnoszenia i przemieszczania ciężarów;
3. kran zdjęciowy: wózek (często na torach) wyposażony w długie ramię (lub wysięgnik) zakończony platformą, na której znajduje się ekipa operatorska wraz z kamerą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj zaworu pozwalający na regulację przepływu cieczy lub gazu;
(1.2) techn. rodzaj dźwigu służącego do przemieszczania kamery z operatorem lub samej kamery podczas kręcenia zdjęć
(1.3) techn. dźwig, żuraw
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Uszczelnij w końcu ten kran, bo ten bezustanny dźwięk kapania doprowadza mnie do szału!
(1.2) Ujęcia wykonywane z kamery zamocowanej na kranie są bardzo interesujące.
Wiktionary
IPA: krãn, AS: krãn
Wiktionary
rzecz. kranówa ż., kranówka ż.
:: zdrobn. kranik m.
przym. kranowy
Wiktionary
(1.1) kurek, zawór, bateria, reg. śl. kokotek
(1.3) zob. dźwig.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Zielenogradsk;
Wiktionary
przym. kranecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kawałek
Wiktionary
(1.1) Mosz sam krancek wusztu, bajsnij se.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk koncek, gw. Śląsk Cieszyński ożmytek
Wiktionary
potocznie: woda z kranu; kranówka, kranówa, kraniczanka
SJP.pl
potocznie: woda z kranu; kranówka, kranówa, kranianka
SJP.pl
miejsce, gdzie coś się kończy; brzeg; skraj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. koniec, granica czegoś
Wiktionary
Kraniec – wzgórze, wzniesienie, położone w obrębie Wzgórz Trzebnickich, w mikroregionie Wzgórz Skrzypińskich. Wierzchołek znajduje się w gminie Wołów, w obrębie ewidencyjnym wsi Gródek. W jego pobliżu przebiega granica ze wsią Strupina leżącą w gminie Prusice. Położony jest na wysokości bezwzględnej wynoszącej 178 m n.p.m.
Wikipedia
(1.1) Na podstawie sprzedaży biletów będziemy mogli rozlokować antagonistycznie nastawione grupy po przeciwległych krańcach Stadionu Śląskiego.
Wiktionary
IPA: ˈkrãɲɛt͡s, AS: krãńec
Wiktionary
rzecz. krańcowość ż.
przym. krańcowy
przysł. krańcowo
Wiktionary
(1.1) limit, bariera, skraj, brzeg, krawędź
Wiktionary
zdrobnienie od kran
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zdrobn. kran
Wiktionary
(1.1) Musiałem odkręcić kranik, żeby doprowadzić paliwo.
Wiktionary
IPA: ˈkrãɲik, AS: krãńik
Wiktionary
rzecz. kranówka ż., kran mrz., kranówa ż.
przym. kranowy
Wiktionary
(1.1) zaworek, kurek
Wiktionary
obrazowanie lub opis budowy czaszki
SJP.pl
rodzaj muszli skamieniałej
SJP.pl
specjalista w zakresie kraniologii
SJP.pl
1. nauka zajmująca się badaniem czaszki, dział antropologii i zoologii;
2. przestarzała, błędna teoria, według której poszczególne części mózgu odpowiadają za konkretne cechy psychiczne człowieka, a na podstawie budowy czaszki można je określić; frenologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. antrop. nauka zajmująca się budową czaszki człowieka i innych naczelnych;
Wiktionary
Kraniologia (gr. "kranion" ‘czaszka’) – dział anatomii porównawczej zajmujący się budową czaszki (u człowieka i innych naczelnych) oraz jej kształtowaniem się w rozwoju osobniczym i filogenetycznym.
Wikipedia
rzecz. kraniolog m., kraniolożka ż.
przym. kraniologiczny
przysł. kraniologicznie
Wiktionary
przyrząd służący do badania wymiarów czaszki
SJP.pl
technika pomiarów czaszek, dział kraniologii
SJP.pl
Kraniometria (gr. "kranion" ‘czaszka’) – w antropologii fizycznej technika pomiaru czaszki, mająca zastosowanie w antropometrii, również w ortodoncji.
W badaniach kraniometrycznych wykonuje się pomiary określonych odcinków między zdefiniowanymi punktami, pomiary kątów i łuków czaszki w celu określenia przeciętnych charakterystycznych wymiarów (wyrażonych w wartościach bezwzględnych), służących np. do obliczania tzw. wskaźników antropologicznych.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) dotyczący kraniometrii
Wiktionary
rzecz. kraniometria ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. operacja mająca na celu skorygowanie zniekształceń czaszki
Wiktionary
dział antroposkopii zajmujący się opisem cech jakościowych czaszki
SJP.pl
wada wrodzona, przedwczesne zarośnięcie szwów czaszkowych; kraniosynostoza, craniostenosis
SJP.pl
wada wrodzona, przedwczesne zarośnięcie szwów czaszkowych; kraniostenoza, craniostenosis
SJP.pl
Kraniosynostoza – wada wrodzona polegająca na przedwczesnym zarośnięciu jednego bądź kilku szwów czaszkowych, mogąca prowadzić do deformacji głowy. Może się tworzyć jeszcze przed narodzinami lub w pierwszych miesiącach po porodzie.
W pierwotnym przedwczesnym zarastaniu szwów wraz ze wzrostem mózgu dochodzi do wzrostu czaszki tylko w tych odcinkach szwów, które pozostają nieskostniałe. Jeśli jednocześnie zarośnie przedwcześnie kilka szwów, może dojść do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego.
Wikipedia
niedostateczne uwapnienie potyliczno-ciemieniowej części czaszki u niemowląt
SJP.pl
w medycynie: operacyjne otwarcie czaszki
SJP.pl
Kraniotomia – operacyjne otwarcie czaszki w celu uzyskania dostępu neurochirurgicznego do mózgowia. W kraniotomii część kości czaszki usunięta przy jej otwieraniu jest umieszczana z powrotem na miejscu, co odróżnia kraniotomię od kraniektomii.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ubezpieczalnia, kasa chorych
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pielęgniarz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzień wolny z powodu choroby, absencja chorobowa
Wiktionary
przymiotnik od: kran
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z kranem, dotyczący kranu, pochodzący z kranu
Wiktionary
rzecz. kran mrz., kranik mrz., kranówa ż., kranówka ż.
Wiktionary
potocznie: woda z kranu; kranówka, kranianka, kraniczanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od: kranówka
(1.2) pogard. o kranówce
Wiktionary
(1.2) Nie pij kranówy, napij się kompotu.
Wiktionary
rzecz. kran mrz., kranik mrz., kranówka ż.
przym. kranowy
Wiktionary
(1.1) kranówka
Wiktionary
potocznie: woda z kranu; kranówa, kranianka, kraniczanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. woda prosto z kranu, zwykle do picia
Wiktionary
(1.1) Ponoć nie powinno się teraz pić kranówki.
(1.1) Kranówką mieszkańcy Żor podlewają grządki i rabaty.
Wiktionary
rzecz. kran mrz., kranik mrz.
:: zgrub. kranówa ż.
przym. kranowy
Wiktionary
(1.1) zgrub. kranówa
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie opolskim;
Wiktionary
( Krappitz, Krapkovice, Chrapkovice) – miasto w Polsce położone w województwie opolskim, w powiecie krapkowickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Krapkowice. Historycznie leży na Górnym Śląsku, w Kotlinie Raciborskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej. Przepływają przez nie rzeki Odra i Osobłoga.
Wikipedia
(1.1) Wiktorowi zależało na kupnie działki w Krapkowicach nad Odrą.
Wiktionary
IPA: ˌkrapkɔˈvʲit͡sɛ, AS: krapkovʹice
Wiktionary
rzecz. krapkowiczanin m., krapkowiczanka ż.
przym. krapkowicki
Wiktionary
przymiotnik od: Krapkowice
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Krapkowic, związany z Krapkowicami
Wiktionary
(1.1) Przez miasto przepływa Odra, stąd są tu także osady rzeczne kenozoiku, a sama rzeka tworzy tzw. przełom krapkowicki.
Wiktionary
rzecz. Krapkowice nmos., krapkowiczanin m., krapkowiczanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Krapkowic (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Krapkowic (miasta w Polsce)
SJP.pl
czerwony barwnik stosowany w malarstwie artystycznym
SJP.pl
czerwień krapowa - farba z grupy laków stosowana dawniej w malarstwie artystycznym, otrzymywana z korzenia marzanny farbiarskiej
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Wileńszczyzna. dłubać (w nosie)
czasownik zwrotny niedokonany krapsztać się
(2.1) gw-pl|Wileńszczyzna. zwlekać, guzdrać się, długo się zbierać
Wiktionary
rzecz. krapszta mos.
Wiktionary
dawna metoda zwiększenia indukcyjności toru przewodowego przez otoczenie każdego przewodu warstwą materiału magnetycznego; krarupizację opracował w 1902 roku elektrotechnik duński - C.E. Krarup
SJP.pl
1. proces rozpuszczania skał przez wody powierzchniowe i podziemne;
2. charakterystyczna rzeźba terenu, formy morfologiczne powierzchniowe i podziemne związane z procesem krasowienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. proces rozpuszczania skał wapiennych;
(1.2) geol. formy skalne powstające w wyniku krasu (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. krasowienie, krasologia
przym. krasowy
Wiktionary
(1.1) krasowienie
Wiktionary
inaczej uroda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poet., także. stpol., gw-pl|Podhale,Spisz,Śląsk Cieszyński,Brasławszczyzna. piękno, uroda, powab
(1.2) daw., także. gw-pl|San,Kurpie. barwa, kolor
(1.3) daw. kolor czerwony
(1.4) gw-pl|Syców. zob. okrasa.
Wiktionary
(1.1) Na szczytach gór tatrzańskich / Są łąki pełne krasy, / Halami zwą się one, / A siedzą tam Juhasy.
(1.1) (…) wokoło nich ciągnęły się lasy / Litewskie, tak poważne i tak pełne krasy!
(1.2) Na licach różana krasa, / Piersi jak jabłuszka mleczne, / Rybią ma płetwę do pasa; / Płynie pod chrósty nadrzeczne.
(1.3) A róża kochała, / Z kochania więdniała, / Krasa jej listeczków pobladła; (…).
Wiktionary
rzecz. krasula ż., kraska ż., okrasa ż., krasawica ż.
czas. krasić
przym. krasy, krasiaty
Wiktionary
rodzaj pluskwiaków z rodziny krasankowatych
SJP.pl
o cechach krasankowatych (rodzina pluskwiaków)
SJP.pl
Krasankowate (Cercopidae) – rodzina pluskwiaków z podrzędu cykadokształtnych. Obejmuje około 1500 opisanych gatunków. Nimfy żerują, chroniąc się za pomocą pienistej wydzieliny. Owady dorosłe często mają jaskrawy wzór w ubarwieniu.
Wikipedia
o cechach krasankowatych (rodzina pluskwiaków)
SJP.pl
piękna kobieta, dziewczyna; ślicznotka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poet. piękna kobieta, piękna dziewczyna
Wiktionary
(1.1) Takiej ja krasawicy na oczy nie widział…
Wiktionary
IPA: ˌkrasaˈvʲit͡sa, AS: krasavʹica
Wiktionary
rzecz. krasa ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. podkarpacka wieś gminna (dawniej miasteczko) opodal Przemyśla, położona nad Sanem
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Wydaliśmy ślub na Zamku w Krasiczynie.
Wiktionary
rzecz. Krasicki m., Krasicka ż.
przym. krasiczyński
Wiktionary
mieszkaniec Krasiczyna (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Krasiczyna (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Krasiejowa
(1.2) osoba pochodząca z Krasiejowa, urodzona w Krasiejowie
Wiktionary
(1.1) Uhonorujemy znanych krasiejowian, publikując ich biografie.
(1.2) Dziadek Marysi, krasiejowianin z dziada pradziada, chciał być pochowany na miejscowym cmentarzu.
Wiktionary
rzecz. Krasiejów mrz.
:: fż. krasiejowianka ż.
przym. krasiejowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Krasiejowa
(1.2) kobieta pochodząca z Krasiejowa, urodzona w Krasiejowie
Wiktionary
rzecz. Krasiejów mrz.
:: fm. krasiejowianin mos.
przym. krasiejowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Krasiejowa, związany z Krasiejowem
Wiktionary
(1.1) Główna ekspozycja skamieniałości krasiejowskich oraz ich rekonstrukcji znajduje się w Muzeum Ewolucji PAN w Warszawie.
Wiktionary
rzecz. krasiejowianin mos., krasiejowianka ż., Krasiejów mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Ozimek;
(1.2) geogr. część wsi Jankowice, w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Kuźnia Raciborska
Wiktionary
Krasiejów (niem. "Krascheow", "Schönhorst") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Ozimek.
Wieś leży około 5 km na wschód od drogi krajowej nr 46 Opole-Lubliniec-Częstochowa i siedziby gminy – Ozimka, na południe od drogi wojewódzkiej nr 453 Bierdzany-Zawadzkie.
Wikipedia
(1.1) Na bazie skamieniałości z Krasiejowa ustanowiono 14 nowych taksonów (…)
(1.2) Mieszkając pod Krasiejowem mieliśmy blisko do przychodni.
Wiktionary
rzecz. krasiejowianin mos., krasiejowianka ż.
przym. krasiejowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. koniczyna
Wiktionary
(1.1) koniczyna, kraśka, rasikoń, rosikoń
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
część wsi Szczuki
SJP.pl
Krasiniec – wieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Płoniawy-Bramura.
Do 2023 miejscowość była częścią wsi Szczuki.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa ostrołęckiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Krasiniec
SJP.pl
okraszać;
1. zaprawiać potrawę okrasą; omaszczać;
2. zdobić, upiększać; doprawiać;
3. farbować, powodując dekoracyjny rezultat
SJP.pl
czasownik
(1.1) poet. zdobić, upiększać, polewać po wierzchu
(1.2) kulin. dodawać okrasę
(1.3) reg. farbować jajka wielkanocne
Wiktionary
(1.1) Babcia zawsze krasiła ziemniak skwarkami.
Wiktionary
IPA: ˈkraɕit͡ɕ, AS: kraśić
Wiktionary
przym. krasny
czas. okraszać ndk., okrasić dk.
rzecz. krasa ż., kraszenie n., kraszanka ż., okrasa
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ptak z rodziny o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Coracias garrulus|ref=tak., ptak o jaskrawym upierzeniu, najczęściej owadożerny;
(1.2) gw-pl|Mazowsze. kraszanka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkraska, AS: kraska
Wiktionary
rzecz. krasa ż., kraszanka ż., kraski nmos., kraskowate nmos., kraskowe nmos.
Wiktionary
(1.1) kraska zwyczajna
Wiktionary
rodzina ptaków z rzędu kraskowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Coraciidae|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu kraskowych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Generalnie kraski polują na owady w locie.
Wiktionary
rzecz. kraska ż.
Wiktionary
rząd ptaków obejmujący ponad 200 gatunków, występujących na całym świecie z wyjątkiem rejonów okołobiegunowych; kraskowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Coraciiformes|ref=tak., rząd ptaków z podgromady Neornithes;
Wiktionary
(1.1) Do rzędu kraskowatych należą ptaki zróżnicowane pod względem trybu życia i morfologii.
Wiktionary
rzecz. kraska ż., kraskowe lm nm.
Wiktionary
(1.1) kraskowe
Wiktionary
o cechach kraskowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
rząd ptaków obejmujący ponad 200 gatunków, występujących na całym świecie z wyjątkiem rejonów okołobiegunowych; kraskowate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Coraciiformes|ref=tak., rząd ptaków z podgromady nazwa systematyczna|Neornithes|ref=tak.;
Wiktionary
Kraskowe, kraskowate (Coraciiformes) – rząd ptaków z podgromady Neornithes.
Wikipedia
(1.1) Do rzędu kraskowych zalicza się ptaki zróżnicowane pod względem trybu życia i morfologii.
Wiktionary
rzecz. kraska ż., kraskowate lm nm.
Wiktionary
(1.1) kraskowate
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Kraskowszczyzna – osada położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Dubicze Cerkiewne.
W latach 1975–1998 administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Ludowa nazwa brzmi Korchi i pochodzi od nazwiska Korch, rodu mieszkającego w tej wsi.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj ptaków z rodziny krasek
SJP.pl
krasnoludek, krasnalek;
1. malutka istota baśniowa z brodą i w spiczastej czapce, pomagająca ludziom;
2. żartobliwie: osoba niskiego wzrostu; mikrus, skrzat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) folk. liter. bajkowy brodaty ludek
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przen. pot. o małym dziecku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pod łopianowym liściem ukryły się dwa krasnale.
(2.1) Nasze krasnale dostały dziś na podwieczorek ciastka z posypką.
Wiktionary
rzecz. krasnolud m., krasnoludek m.
:: zdrobn. krasnalek m.
Wiktionary
(1.1) chochlik, gnom, skrzat
(2.1) brzdąc, malec
Wiktionary
krasnoludek, krasnal;
1. malutka istota baśniowa z brodą i w spiczastej czapce, pomagająca ludziom;
2. żartobliwie: osoba niskiego wzrostu; mikrus, skrzat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: krasnal
Wiktionary
(1.1) Za żerdką płotu skrył się krasnalek.
Wiktionary
rzecz. krasnal m., krasnoludek mzw.
Wiktionary
krasnoludek, krasnal;
1. malutka istota baśniowa z brodą i w spiczastej czapce, pomagająca ludziom;
2. żartobliwie: osoba niskiego wzrostu; mikrus, skrzat
SJP.pl
1. piękny, urodziwy, przystojny;
2. poetycko: czerwony, jaskrawoczerwony
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
żołnierz Armii Czerwonej (wojsk lądowych Sił Zbrojnych ZSRR); czerwonoarmiejec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz Armii Czerwonej
Wiktionary
(1.1) czerwonoarmiejec, czerwonoarmista
Wiktionary
rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
mieszkaniec Krasnobrodu (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Krasnobrodu (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Krasnobród
SJP.pl
łąkówka krasnobrzucha - gatunek ptaka z rodziny papug wschodnich
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce w województwie lubelskim;
Wiktionary
Krasnobród – miasto w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, nad Wieprzem, na terenie Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Krasnobród. Według danych GUS z 31 grudnia 2019 Krasnobród liczył 3101 mieszkańców.
Położone historycznie w dawnej ziemi chełmskiej. Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1572 położone było w XVI wieku w województwie ruskim.
Wikipedia
IPA: krasˈnɔbrut, AS: krasnobrut
Wiktionary
rzecz. krasnobrodzianin m., krasnobrodzianka ż.
przym. krasnobrodzki
Wiktionary
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto europejskiej części Rosji, port nad rzeką Kubań, siedziba administracyjna Kraju Krasnodarskiego;
Wiktionary
Krasnodar (ros. Краснодар), do 1920 Jekaterynodar (ros. Екатеринодар, "Jekatierinodar", dosłownie „dar Katarzyny”) – miasto w europejskiej części Rosji, położone nad rzeką Kubań, około 100 km od Morza Azowskiego i Morza Czarnego, siedziba administracyjna Kraju Krasnodarskiego. W 2021 roku liczyło 1 099 344 mieszkańców. Miasto jest głównym ośrodkiem przemysłowym i kulturalnym, a także węzłem komunikacyjnym regionu kubańskiego.
Wikipedia
przym. krasnodarski
Wiktionary
(1.1) hist. Jekaterynodar (przed 1920)
Wiktionary
przymiotnik od: Krasnodar (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Krasnodarem, dotyczący Krasnodaru
Wiktionary
rzecz. Krasnodar mrz.
Wiktionary
krzew pochodzący z Andów, którego liście zawierają kokainę (od 0,3 do 1,25%); krzew kokainowy; koka
SJP.pl
Krasnodrzew ("Erythroxylum" P.Browne) – rodzaj roślin należący do rodziny krasnodrzewowatych. Wyróżnianych jest 259 gatunków. Zasięg ich obejmuje wszystkie kontynenty w strefie międzyzwrotnikowej. Kilka z nich posiada dużą zawartość kokainy (np. "E. coca" i "E. novogranatense"). Gatunkiem typowym jest "E. areolatum" Linnaeus (Syst. Nat. ed. 10. 1035. 1759).
Wikipedia
rodzina roślin dwuliściennych obejmująca około 90 gatunków drzew i krzewów strefy międzyzwrotnikowej
SJP.pl
Kr
Wikipedia
o cechach krasnodrzewowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
łowiec krasnodzioby, nurniczek krasnodzioby - gatunki ptaków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma krasny (czerwony) dziób
Wiktionary
IPA: ˌkrasnɔˈd͡ʑɔbɨ, AS: krasnoʒ́oby
Wiktionary
(1.1) czerwonodzioby
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Krasnodębski (albo "Sławęcin") – polski herb szlachecki, odmiana herbu Pobóg.
Wikipedia
krasnogonek oliwkowy - gatunek ptaka z rodziny astryldowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Gatczyna (oficjalna nazwa miasta w latach 1929-1944);
Wiktionary
przym. krasnogwardiejski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Krasnogwardiejskiem, dotyczący Krasnogwardiejska (współcz. Gatczyna)
Wiktionary
rzecz. Krasnogwardiejsk mrz.
Wiktionary
dzięciur krasnogłowy - gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych
SJP.pl
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Federacji Rosyjskiej na Syberii, stolica Kraju Krasnojarskiego;
Wiktionary
Zobacz też: Krasnojarsk (meteoryt).
Krasnojarsk ( Красноярск) – miasto w azjatyckiej części Rosji, trzecie co do wielkości miasto Syberii, położone nad rzeką Jenisej; stolica Kraju Krasnojarskiego; 1 093 771 mieszkańców (2020). Wraz z aglomeracją liczy 1 211 756 mieszkańców (stan na 2025), dzięki czemu stanowi 12. miasto w Rosji pod względem liczby ludności.
Wikipedia
(1.1) Papa chciał mnie wysłać z Krasnojarska, bo uważa, że wszystkie tamtejsze panny, moje przyjaciółki, są przeraźliwe.
Wiktionary
IPA: krasˈnɔjarsk, AS: krasnoi ̯arsk
Wiktionary
przym. krasnojarski
Wiktionary
przymiotnik od: Krasnojarsk (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Krasnojarska, związany z Krasnojarskiem
Wiktionary
IPA: ˌkrasnɔˈjarsʲci, AS: krasnoi ̯arsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Krasnojarsk m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w Kraju Permskim, nad Kamą;
Wiktionary
Krasnokamsk ( Краснока́мск) – miasto w Rosji, w Kraju Permskim, nad Kamą.
W 1929 zdecydowano o lokalizacji kombinatu celulozowo-papierniczego, w 1933 Krasnokamsk stał się osiedlem typu miejskiego. Prawa miejskie od 1938 r. Kombinat rozpoczął produkcję w 1936 i był największy w Europie.
Wikipedia
przym. krasnokamski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Krasnokamskiem, dotyczący Krasnokamska
Wiktionary
rzecz. Krasnokamsk mrz.
Wiktionary
roślina cebulowa z rodziny amarylkowatych; hemant; hemantus
SJP.pl
Krasnokwiat ("Haemanthus" L.) – rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych. Obejmuje 22 gatunki. Wszystkie występują w południowej Afryce. Część gatunków tradycyjnie tu zaliczanych, nieco szerzej rozpowszechnionych, różniących się m.in. liczbą chromosomów (tu zaliczane rośliny mają ich 16) wyodrębniono w rodzaj "Scadoxus" (18 chromosomów).
Wikipedia
urodziwa kobieta; piękność
SJP.pl
rodzina roślin jednoliściennych z rzędu liliowców
SJP.pl
Krasnolicowate ("Alstroemeriaceae") – rodzina roślin jednoliściennych z rzędu liliowców ("Liliales"). Zasięg ich obejmuje głównie Amerykę Południową, sięgają na północ po Meksyk, poza tym rosną w Australii i na Nowej Zelandii. W węższym ujęciu systematycznym rodzina obejmuje tylko trzy rodzaje południowoamerykańskie (plemię "Alstroemerieae"), w szerszym zalicza się tu także dwa dalsze rodzaje (plemię "Luzuriageae") spotykane po obu stronach Pacyfiku (takie ujęcie przyjmuje system APG III i APG IV).
Wikipedia
mający piękne lub rumiane lica
SJP.pl
1. w literaturze, filmach i grach fantasy: członek rasy górniczej zajmującej się głównie kowalstwem, wyobrażany jako krępy osobnik z długą brodą;
2. ekspresywnie: krasnoludek - bajkowa istota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mit. folk. podobna do niskiego człowieka istota z mitologii nordyckiej i germańskiej;
(1.2) przedstawiciel fantastycznej rasy pochodzącej od krasnoludów (1.1)
(1.3) zgrub. od krasnoludek
Wiktionary
Krasnolud (szwed. "dvärg", norw. "dverg", niem. "Zwerg", ang. "dwarf") – istoty z mitologii nordyckiej i germańskiej, obecne później także w folklorze niemieckim i skandynawskim, a współcześnie w literaturze, filmach i grach fantasy.
Wzorowane na istotach z nordyckich mitów krasnoludy pierwszy wprowadził do literatury fantasy J.R.R. Tolkien.
Wikipedia
(1.2) Krasnolud łypnął na niego i uśmiechnął się przebiegle.
(1.2) Gry pełniły ważną rolę w historii zarówno krasnoludów, jak i trolli.
Wiktionary
rzecz. krasnoludzkość ż.
:: zdrobn. krasnoludek m.
:: fż. krasnoludka ż.
przym. krasnoludzki, krasnoludkowy, krasnoludowy, krasnoludzi
Wiktionary
(1.1) karzeł
Wiktionary
krasnalek, krasnal;
1. malutka istota baśniowa z brodą i w spiczastej czapce, pomagająca ludziom;
2. żartobliwie: osoba niskiego wzrostu; mikrus, skrzat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) bajkowy, dobrotliwy człowieczek, bardzo małej postury, tradycyjnie z długą brodą, ubrany w czerwony kubraczek i takąż szpiczastą czapkę;
(1.2) przen. abstrakcyjny powód, winowajca lub sprawca
Wiktionary
Krasnoludek, krasnal, gnom, skrzat – przyjazna ludziom istota pojawiająca się często w literaturze polskiej i zagranicznej, szczególnie w baśniach. Krasnoludki wyglądem przypominają małych ludzi. Przeważnie są przedstawiane w szpiczastych czerwonych czapeczkach, od koloru których pochodzi ich polska nazwa. Występują zarówno w baśniowej tradycji polskiej, jak i innych narodów europejskich.
Wikipedia
(1.1) Powiadał dziadek, że jego samego Krasnoludki tak śpiewać uczyły i zawsze im okruszyny chleba albo i twarogu na ławie zostawiał, bo z ziemi takie jeść nie chcą, jako że swój honor mają.
(1.2) To krasnoludki namówiły nas do wódki, • to krasnoludki wszystkiemu winne są.
Wiktionary
rzecz. krasnal m., krasnalek m.
:: zgrub. krasnolud m.
:: fż. krasnoludka ż.
przym. krasnoludzki, krasnoludkowy, krasnoludzi
Wiktionary
(1.1) krasnal, krasnalek
Wiktionary
baśniowa istota żeńska; krasnalka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyimaginowana żeńska forma krasnoludka
Wiktionary
(1.1) Opłotkami przez ogródek • wraca pierwszy krasnoludek. • Skąd ty wracasz, mój malutki? • Wracam od swej krasnoludki.
Wiktionary
rzecz. krasnoludek mzw., krasnolud m./ż.
Wiktionary
przymiotnik od: krasnoludek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krasnoludkiem, dotyczący krasnoludka
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do krasnoludka, będący jego własnością
Wiktionary
rzecz. krasnoludek m., krasnolud m.
Wiktionary
(1.1) krasnoludzki
(2.1) krasnoludzki
Wiktionary
→ krasnolud; krasnoludzi, krasnoludzki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krasnoludem, dotyczący krasnoluda
Wiktionary
rzecz. krasnolud m.
Wiktionary
→ krasnolud; krasnoludzki, krasnoludowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) typowy dla krasnoludów
Wiktionary
(1.1) Widuję ostatnio więcej krasnoludzich lektyk – powiedział. – No wiesz, tych niesionych przez dwa trolle.
Wiktionary
rzecz. krasnolud, krasnoludek
Wiktionary
afrykanka krasnopierśna - gatunek ptaka z rodziny papugowatych
SJP.pl
ryba z rodziny karpiowatych; wzdręga
SJP.pl
1. mający piękne lub czerwone pióra;
2. cudowronka krasnopióra - gatunek ptaka z rzędu wróblowych, występujący na Nowej Gwinei i pobliskich wyspach
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Krasnopol
SJP.pl
glon morski, zwykle o czerwonych plechach
SJP.pl
gromada wyspecjalizowanych glonów, obejmująca około 5000 gatunków
SJP.pl
Krasnorosty ("Rhodophyta") – typ (gromada) wyspecjalizowanych glonów należących do królestwa roślin, liczący ok. 5 tysięcy gatunków wyraźnie odrębnych od protistów. W aktualnych ujęciach jeden z trzech kladów bazowych supergrupy Archaeplastida. Jak sama nazwa krasnorostów wskazuje, oprócz chlorofilu ("a" i "d") zawierają także inne barwniki, a mianowicie czerwoną fikoerytrynę i niebieską fikocyjaninę.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Krasnosielc – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Krasnosielc, nad rzeką Orzyc.
Dawniej miasto; uzyskał lokację miejską w 1824, zdegradowany w 1870.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Krasnosielc. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Krasnosielc
SJP.pl
południowoamerykański krzew przypominający tarninę, w którego liściach znajduje się kokaina; krasnodrzew pospolity, krzew kokainowy, czerwik
SJP.pl
rodzina roślin dwuliściennych występujących w Ameryce; czerwikowate
SJP.pl
o cechach krasnosokowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
mieszkaniec Krasnegostawu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Krasnegostawu
(1.2) osoba pochodząca z Krasnegostawu, urodzona w Krasnymstawie
Wiktionary
(1.1) W tegorocznym plebiscytebiscycie kolejny raz wygrał krasnostawianin.
Wiktionary
rzecz. Krasnystaw mrz.
:: fż. krasnostawianka ż.
przym. krasnostawski
Wiktionary
mieszkanka Krasnegostawu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Krasnegostawu
(1.2) kobieta pochodząca z Krasnegostawu, urodzona w Krasnymstawie
Wiktionary
rzecz. Krasnystaw mrz.
:: fm. krasnostawianin mos.
przym. krasnostawski
Wiktionary
przymiotnik od: Krasnystaw
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Krasnegostawu, związany z Krasnymstawem
Wiktionary
(1.1) Kraśniczyn należy do powiatu krasnostawskiego.
Wiktionary
rzecz. Krasnystaw mrz., krasnostawianin mos., krasnostawianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w obwodzie swierdłowskim, na Uralu;
Wiktionary
Krasnoturjinsk ( Краснотурьинск) – miasto w Rosji, w obwodzie swierdłowskim, na Uralu.
W mieście funkcjonują dwie linie tramwajowe.
W Krasnoturjinsku urodził się niemiecki hokeista rosyjskiego pochodzenia, Eduard Lewandowski.
Wikipedia
(1.1) Krasnoturyjsk
Wiktionary
motylik krasnouchy - gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych
SJP.pl
Krasnowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Sejny.
Do 1954 roku miejscowość należała do gminy Krasnowo. W latach 1954–1971 wieś należała do gromady Jodeliszki, po jej zniesieniu i należała była siedzibą władz gromady Krasnowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
dawniej: Turkmenbaszy (miasto portowe w Turkmenistanie); Krasnowodzk
SJP.pl
dawniej: Turkmenbaszy (miasto portowe w Turkmenistanie); Krasnowodsk
SJP.pl
przymiotnik od: Krasnowodzk
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. piękny, urodziwy, przystojny;
2. poetycko: czerwony, jaskrawoczerwony
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) poet. także reg-pl|Kresy. czerwony
(1.2) poet. piękny
(1.3) reg-pl|Kresy. dobry
(1.4) daw. reg-pl|Kresy. świeży
(1.5) daw. reg-pl|Kresy. barwny
(1.6) daw. reg-pl|Kresy. walny
Wiktionary
(1.1) A Pantera zawiązał na cienkiej szyjce krasną kitajkę „od uroku”.
Wiktionary
czas. krasić
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim;
Wiktionary
Kr
Wikipedia
(1.1) Po przeprowadzce do Krasnegostawu Marian zerwał z Mirą.
Wiktionary
IPA: krasˈnɨstaf, AS: krasnystaf
Wiktionary
rzecz. krasnostawianin mos., krasnostawianka ż.
przym. krasnostawski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Krasocin – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Krasocin. Ma status sołectwa.
Wieś w powiecie chęcińskim województwa sandomierskiego była w latach 70. XVI wieku własnością kasztelana sandomierskiego Stanisława Szafrańca. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.
Wikipedia
przymiotnik od: Krasocin
SJP.pl
dawniej: krasomówca - człowiek umiejący pięknie przemawiać; orator, retor
SJP.pl
dawniej: krasomówczy - dotyczący sztuki pięknego mówienia; retoryczny, oratorski, elokwentny, wymowny
SJP.pl
dawniej: krasomówstwo - umiejętność sprawnego, jasnego wyrażania swoich myśli, sztuka pięknego mówienia; oratorstwo, retoryka
SJP.pl
człowiek mistrzowsko władający słowem, umiejący pięknie przemawiać; orator, retor, mówca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która potrafi pięknie przemawiać, po mistrzowsku włada słowem
Wiktionary
(1.1) Zwycięzca konkursu „Krasomówca roku” zachwycił wszystkich swoim wystąpieniem.
Wiktionary
IPA: ˌkrasɔ̃ˈmuft͡sa, AS: krasõmufca
Wiktionary
rzecz. krasomówstwo n.
:: fż. krasomówczyni ż.
przym. krasomówczy
Wiktionary
(1.1) orator, retor, kaznodzieja
Wiktionary
taki, który dotyczy krasomówcy lub krasomówstwa - sztuki pięknego mówienia; retoryczny, oratorski, elokwentny, wymowny
SJP.pl
kobieta umiejąca pięknie przemawiać; oratorka
SJP.pl
umiejętność sprawnego, jasnego wyrażania swoich myśli, sztuka pięknego mówienia; oratorstwo, retoryka, elokwencja, wymowność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) umiejętność elokwentnego przemawiania
Wiktionary
rzecz. krasomówca mos.
Wiktionary
1. krasopani poziomkówka - gatunek motyla z rodziny mrocznicowatych;
2. krasopani hera - gatunek motyla z rodziny mrocznicowatych
SJP.pl
o skałach: ulegać rozpuszczaniu przez wody powierzchniowe i podziemne; krasowieć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
o skałach: ulegać rozpuszczaniu przez wody powierzchniowe i podziemne; krasowacieć
SJP.pl
działalność krasowa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: kras
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z geologicznym zjawiskiem krasu, dotyczący krasu
Wiktionary
Krasowy (niem. "Krassow") – dzielnica Mysłowic, położona na południu miasta.
Wikipedia
(1.1) W granicach Tomaszowa leży rezerwat Niebieskie Źródła. Są to unikatowe wywierzyska krasowe - podobne można znaleźć jeszcze tylko w Holandii.
Wiktionary
rzecz. kras m., Kras m., krasowienie n., krasologia ż., krasolog m.
czas. krasowieć ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj dinozaura ptasiomiednicznego
SJP.pl
Kr
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wódz rzymski, 115-53 p.n.e.
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
żartobliwie o krowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. krowa w czarnym i białym kolorze
(1.2) pieszcz. żart. krowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Co dzień wyganiał krasule na pastwisko.
Wiktionary
IPA: kraˈsula, AS: krasula
Wiktionary
przym. krasy
rzecz. krasa ż.
Wiktionary
(1.2) mućka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dawniej: piękny, krasny, czerwony;
2. o maści konia: czarny z białymi plamkami; srokaty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) daw. krasny, piękny
(1.2) gwara. srokaty (o umaszczeniu)
(1.3) reg-pl|Kresy. kolorowy
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. i M., B., W. lm. od: krasa
Wiktionary
rzecz. krasa ż., krasula ż., kraszanka ż.
Wiktionary
potocznie: osoba, w której ktoś się zauroczył; crush
SJP.pl
jajko kurze zabarwione na jeden kolor, będące tradycyjną ozdobą wielkanocnego stołu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. wielkanocne, jednolicie kolorowe jajko, bez deseni
(1.2) daw. piękna kobieta
Wiktionary
IPA: kraˈʃãnka, AS: krašãnka
Wiktionary
rzecz. okrasa ż., kraszenie n., okraszenie n., kraska ż., Krasula ż., okraszanie n.
czas. krasić ndk., okrasić dk., okraszać ndk.
przym. krasy
Wiktionary
(1.1) malowanka, byczek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|krasić.
Wiktionary
czas. krasić
rzecz. kraszanka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Kraszowice (dawniej Kroischwitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim, w gminie Bolesławiec, na pograniczu Pogórza Izerskiego i Pogórza Kaczawskiego w Sudetach.
W latach 1945–1954 siedziba gminy Kraszowice. W latach 1954–1972 wieś należała do gromady Kraszowice i była siedzibą jej władz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodniej Łotwie, stolica gminy Krasław;
Wiktionary
Kr
Wikipedia
przym. krasławski
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. plural|krata.
Wiktionary
1. krzyżujące się, przeplatające się pręty metalowe mające stanowić przeszkodę trudną do przejścia; ogrodzenie, brama itp. wykonane z takich prętów;
2. wzór tworzony przez prostopadle krzyżujące się linie; materiał w taki wzór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. krzyżujące się pręty metalowe lub drewniane; ażurowe zamknięcie otworu (wejściowego, okiennego) lub rodzaj ogrodzenia konkretnej przestrzeni wewnątrz lub na zewnątrz budowli
(1.2) techn. urządzenie służące do oddzielania ciał stałych ze ścieków
(1.3) mat. nazwa struktury matematycznej
(1.4) wzór na papierze, tkaninie itp., skrzyżowanie barwnych linii
(1.5) materiał z kratą (1.4)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkrata, AS: krata
Wiktionary
rzecz. kratownica ż., skratek m.
:: zdrobn. kratka ż., krateczka ż.
czas. kratować, kratkować
przym. kratowy, kraciasty
Wiktionary
zdrobnienie od: kratka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: kratka
Wiktionary
(1.1) Był wystrojony bardzo starannie, spod baranicy wystawał mu kołnierz wspaniałej koszuli w krateczkę i węzeł modnego włóczkowego krawata.
Wiktionary
IPA: kraˈtɛt͡ʃka, AS: kratečka
Wiktionary
rzecz. krata ż.
Wiktionary
krzew lub niskie drzewo z rodziny różowatych; głóg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. przest. głóg
Wiktionary
(1.1) U nas wiosna, za oknem zielono, krategusy, cisy, hortensje puszczają nowe gałązki i zastanawiam się, czy przeżyją.
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. plural|kratka.
Wiktionary
1. zagłębienie na szczycie wulkanu; wylot kanału, którym wydostaje się lawa i gazy;
2. zagłębienie spowodowane uderzeniem meteorytu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. lejkowate zagłębienie na szczycie stożka wulkanicznego, przez który wydobywa się lawa i gazy wulkaniczne;
(1.2) geol. owalne zagłębienie spowodowane upadkiem meteorytu;
(1.3) hist. w starożytnej Grecji rodzaj naczynia używanego do mieszania wina z wodą;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wulkanolodzy powoli zbliżali się do krawędzi krateru.
(1.2) Geolodzy odkryli krater, który powstał w wyniku upadku asteroidy 65 milionów lat temu.
(1.3) Muzeum posiada dużą kolekcję starogreckich kraterów.
Wiktionary
IPA: ˈkratɛr, AS: krater
Wiktionary
rzecz. kraterozaur m.
:: zdrobn. kraterek m.
przym. kraterowy
Wiktionary
mający wpływ na tworzenie się krateru
SJP.pl
przypominający krater
SJP.pl
przymiotnik od: krater
SJP.pl
rodzaj czworonożnego, roślinożernego dinozaura z grupy stegozaurów
SJP.pl
Kraterozaur, "Craterosaurus" – czworonożny, roślinożerny, mało znany dinozaur należący do grupy stegozaurów.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: krata;
2.
a) wzór powstały ze skrzyżowanych linii lub pasków;
b) materiał o takim wzorze;
3. kwadracik utworzony przez krzyżujące się linie;
4. potocznie: wyćwiczone mięśnie brzucha; ośmiopak, sześciopak, six-pack, ABS, kratka, dziesięciopak, kaloryfer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: krata
(1.2) wzór na danym materiale (np. papierze, tkaninie), złożony z układu linii krzyżujących się pod kątem prostym lub ułożonych w pionowe i poziome pasy kwadratów
(1.3) nadrukowany, mały, pusty prostokąt
(1.4) częściowo zamknięty wlot kanalizacji deszczowej, wywietrznika itp.
(1.5) tylko w lm.: pot. przen. więzienie
(1.6) pot. znak #, hashtag
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈkratka, AS: kratka
Wiktionary
rzecz. krata ż., kratownica ż., skratki nmos.
czas. kratkować, kratować, zakratować
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od kratka
Wiktionary
kratki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kratkować.
Wiktionary
rzecz. niekratkowanie n.
czas. kratkować ndk.
Wiktionary
motyl z podrodziny rusałek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. praw. adwokat, który specjalizuje się w sprawach karnych
Wiktionary
1. taki, który jest w kratkę, ma kratki; kratkowany;
2. środowiskowo: adwokacki, sądowy
SJP.pl
objawienie się boskiej mocy, przejaw mocy i władzy bóstwa
SJP.pl
Kratofania (z gr. "kratós" ‘siła’ lub ‘moc’, "phaínein" ‘ukazywać’) – rodzaj hierofanii, w której dochodzi do objawienia, manifestacji mocy sacrum.
Za kratofanię mogą być uważane zjawiska spodziewane i często pojawiające się, jak np. narodziny dziecka, wzejścia roślin, ale także wydarzenia niespodziewane: klęski, czy zdarzenia poczytywane za cuda. Przez swą dwojaką naturę mogą stać się zarówno przedmiotem ludzkiej czci, jak i bojaźni.
Wikipedia
w geologii: platforma kontynentalna nieobjęta ruchami górotwórczymi; kraton
SJP.pl
w geologii: platforma kontynentalna nieobjęta ruchami górotwórczymi; kratogen
SJP.pl
Kraton (z gr. κράτος "krátos" – „potęga, moc”) – najstarsza, utwardzona część skorupy ziemskiej, niepodlegająca już w zasadzie fragmentacji. Największe współczesne kratony to: Sinia – platforma chińska, Angoria – platforma syberyjska, kraton wschodnioeuropejski; kratony Kongo, Kalahari i saharyjski, a w Ameryce m.in.: kraton północnoamerykański i amazoński. Kratony budują, obok pasów fałdowych, znaczną część powierzchni kontynentów.
Wikipedia
kraty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kratować.
Wiktionary
czas. kratować
Wiktionary
wstawiać kraty w jakiś otwór, zabezpieczać kratami; okratowywać
SJP.pl
1. ogrodzenie lub przegroda z krzyżujących się prętów;
2. konstrukcja kratowa; sztywna konstrukcja mająca postać kraty, pełniąca funkcję dźwigara w mostach, dachach, dźwigach itp. lub szkieletu w kadłubach samochodów, samolotów;
3. krata z drewnianych listew układana na dnie łodzi, jachtu, chroniąca przed zbierającą się wodą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płaska przegroda z krzyżujących się prętów
(1.2) bud. rodzaj sztywnej konstrukcji złożonej prętów;
(1.3) żegl. kratka z listewek na podłodze jachtu
Wiktionary
Kratownica, krata – rodzaj konstrukcji prętowej.
Wikipedia
IPA: ˌkratɔvʲˈɲit͡sa, AS: kratovʹńica
Wiktionary
rzecz. kratka ż., krata ż.
Wiktionary
(1.1) krata
(1.3) greting
Wiktionary
przymiotnik od: krata
SJP.pl
Kr
Wikipedia
najszybszy styl pływacki; crawl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. sposób pływania polegający na naprzemiennych, zagarniających ruchach rąk oraz nóg pracujących jak nożyce;
Wiktionary
Kraul, właściwie kraul na piersiach – najszybszy i najpopularniejszy styl pływacki. Styl ten jest tak popularny wśród zawodników, że wiele osób utożsami kraul, ze stylem dowolnym. Kraul wymaga idealnej koordynacji oddechu i pracy rąk.
Wikipedia
IPA: krawl, AS: krau̯l
Wiktionary
przym. kraulowy
rzecz. kraulista m.
Wiktionary
sportowiec uprawiający pływanie kraulem (crawlem): crawlista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. pływak pływający kraulem
Wiktionary
rzecz. kraul m.
:: fż. kraulistka ż.
przym. kraulowy
Wiktionary
potocznie: pływać kraulem
SJP.pl
przymiotnik od: kraul - najszybszy styl pływacki; crawlowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim
SJP.pl
Krauszów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Nowy Targ.
Wieś duchowna, własność opactwa cystersów szczyrzyckich położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sądeckim województwa krakowskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
[czytaj: krałt rok] odmiana eksperymentalnego rocka progresywnego powstała w drugiej połowie lat 60. XX wieku na terenie Niemiec
SJP.pl
Krautrock – odmiana eksperymentalnego rocka powstała w drugiej połowie lat 60. XX wieku na terenie Niemiec.
Wśród jej cech charakterystycznych wymieniane są (oprócz miejsca powstania) inspiracje muzyką awangardową i psychodeliczną, nowatorskie w tamtym okresie użycie technik elektronicznych, mechaniczne brzmienie, rozbudowane kompozycje i improwizacje.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. słoik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: krav maga - izraelski system walki wręcz i samoobrony, bazujący na odruchach obronnych człowieka; kravka
SJP.pl
[czytaj: krawic] nazwisko
SJP.pl
potocznie: krav maga - izraelski system walki wręcz i samoobrony, bazujący na odruchach obronnych człowieka; krava
SJP.pl
1. wyrób krawatów;
2. zawód polegający na wyrobie krawatów
SJP.pl
1. wytwórca krawatów;
2. pejoratywnie: urzędnik lub pracownik korporacji;
3. potocznie: osoba chętnie chodząca w krawacie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba często nosząca krawat
Wiktionary
rzecz. krawat mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: krawat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: krawat
Wiktionary
(1.1) Adaś wystąpi w nowym ubranku i krawaciku.
Wiktionary
rzecz. krawat m.
Wiktionary
szewski nóż do krajania skór; krawalnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. etn. członek historycznej grupy etnicznej zamieszkującej Racibórz i okolice;
Wiktionary
(1.1) Tereny nad górną Odrą na Górnym Śląsku zamieszkiwali Krawaki i Raciborzanie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. hałas, zgiełk, awantura, bijatyka
Wiktionary
deska, na której szewc przykrawa skórę
SJP.pl
szewski nóż do krajania skór; krawacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|krawać.
Wiktionary
czas. krawać ndk.
Wiktionary
1. wąski, ozdobny pasek materiału wiązany wokół szyi na kołnierzu koszuli;
2. u zwierząt: pionowy pas białej sierści na szyi i piersiach;
3. w sportach walki: chwyt za szyję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. pasek materiału noszony na szyi przez mężczyzn, rzadziej przez kobiety;
(1.2) sport. w zapasach: niedozwolony chwyt za szyję
(1.3) żegl. wąski pas płótna stosowany do przywiązywania opuszczonego i zwiniętego żagla do bomu
(1.4) pot. wąski pasek białej sierści na szyi niektórych zwierząt (najczęściej u psów i kotów)
(1.5) środ. sport. węzeł stosowany we wspinaczce m.in. do łączenia karabinka i taśmy albo lonży do łącznika uprzęży
(1.6) żegl. krótki odcinek linki na jachcie bez specjalnego przeznaczenia
(1.7) przen. więz. stryczek
Wiktionary
Krawat (fr. "cravate") – ozdoba męskiego lub damskiego stroju, będąca wąskim paskiem materiału wiązanym wokół szyi na kołnierzu koszuli. Współczesny krawat wywodzi się od długich, kolorowych chust lub szarf noszonych dawniej na szyi w Chorwacji.
Wikipedia
(1.1) Nie umiem wiązać krawatów.
(1.4) Mój kotek jest prawie cały czarny – ma tylko mały, biały krawat.
Wiktionary
IPA: ˈkravat, AS: kravat
Wiktionary
rzecz. krawaciarz m., krawaciarka ż., krawaciarstwo n., krawatówka ż.
:: zdrobn. krawacik m.
przym. krawatowy
Wiktionary
(1.1) kraków|krawatka.; gw. Górny Śląsk binder, ślips, szlips; daw. szyjnica, halsztuch; gwara. uczniowska: kurwacik; żart. zwis męski
(1.3) sejzing
(1.5) główka skowronka
Wiktionary
potocznie lub gwarowo: wąski, ozdobny pasek materiału wiązany wokół szyi na kołnierzu koszuli; krawat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) papierowa etykieta na szyjce butelki piwa umieszczona nad etykietą główną;
(1.2) metalowy element, służący do zawieszenia wisiorka na łańcuszku, rzemyku itp.
(1.3) gw-pl|Kraków. krawat
Wiktionary
Krawatka to papierowa etykieta na szyjce butelki piwa umieszczona powyżej etykiety głównej, zawierająca logo i nazwę browaru oraz ewentualnie inne dane.
Wikipedia
IPA: kraˈvatka, AS: kravatka
Wiktionary
połączenie muszki i krawata; musznik
SJP.pl
przymiotnik od: krawat
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. krajać
Wiktionary
IPA: ˈkravat͡ɕ, AS: kravać
Wiktionary
rzecz. krawanie n., krawiectwo n., krawcowa ż., krawiec
przym. krawiecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kobieta zawodowo zajmująca się szyciem;
2. żona krawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzem. kobieta zajmująca się krawiectwem
(1.2) żona krawca
Wiktionary
(1.1) Muszę pójść do krawcowej, aby zwęziła mi sukienkę.
Wiktionary
IPA: krafˈt͡sɔva, AS: krafcova
Wiktionary
rzecz. krawiectwo n., krawczyk m.
:: fm. krawiec m.
czas. kroić ndk., krawać ndk., wykrawać ndk.
przym. krawiecki
Wiktionary
(1.1) szwaczka; gw. Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński szwoczka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzałe: terminator krawiecki, czeladnik w zakładzie krawieckim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. czeladnik krawca
(1.2) daw. syn krawca
Wiktionary
Zobacz też: Krawczyk - ptak.
Krawczyk (forma żeńska: Krawczyk, Krawczykowa, Krawczykówna; liczba mnoga: Krawczykowie) – nazwisko należące do grupy 20 najpopularniejszych nazwisk używanych w Polsce. Według bazy PESEL 17.01.2015 r. nosiło je 40 878 Polek i 40 572 Polaków. Najwięcej osób noszących to nazwisko mieszka w Warszawie i jej okolicach.
Wikipedia
rzecz. krawiec mos., krawiectwo n., krawcowa ż.
przym. krawiecki
czas. kroić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
regionalnie: kobieta trudniąca się zawodowo szyciem odzieży; krawcowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Lwów. krawcowa
Wiktionary
rzecz. krawiec mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
osoba zawodowo szyjąca ubrania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik zajmujący się szyciem ubrań i innych rzeczy z tkanin;
Wiktionary
Krawiec – rzemieślnik, zajmujący się szyciem (ręcznie – igłą lub maszyną) bielizny oraz odzieży, z tkaniny, dzianiny i sukna.
Krawiec jest to rzemieślnik szyjący odzież na miarę dla indywidualnego odbiorcy. Krawiec miarowy wykonuje cały cykl technologiczny od opracowania szablonu do gotowego wyrobu.
Wikipedia
(1.1) Czy można się dziwić, że blady syn damskiego krawca, ofiara nawet w siatkówce i kujon, a co gorsza lizus, jak mówili, bo byłem zawsze pierwszy na znak profesorów, działał wszystkim na nerwy i prowokował drwiny?
(1.1) Muszę pójść do krawca, aby skrócił mi sukienkę.
Wiktionary
IPA: ˈkravʲjɛt͡s, AS: kravʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. krawiectwo n.
:: zdrobn. krawczyk m.
:: fż. krawcowa ż., reg. krawczyni ż.
czas. kroić ndk., krawać ndk., wykrawać ndk., wykroić dk.
przym. krawiecki
Wiktionary
przymiotnik od: krawiec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krawiectwem, dotyczący krawiectwa
Wiktionary
(1.1) Dziś wyraz „krój” jest dość mocno skojarzony ze znaczeniem krawieckim.
Wiktionary
IPA: kraˈvʲjɛt͡sʲci, AS: kravʹi ̯ecʹḱi
Wiktionary
rzecz. krawiec m., krawczyk m., krawcowa ż., krawiectwo n.
czas. kroić, krawać, wykrawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dział rzemiosła zajmujący się szyciem ubrań i innych wyrobów
Wiktionary
Krawiectwo – dziedzina rzemiosła i przemysłu zajmująca się szyciem odzieży i bielizny z tkanin i dzianin.
Wikipedia
IPA: kraˈvʲjɛt͡stfɔ, AS: kravʹi ̯ectfo
Wiktionary
rzecz. krawiec m., krawczyk m., krawcowa ż.
czas. kroić, krawać, wykrawać
przym. krawiecki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. krwawy
Wiktionary
IPA: ˈkravɨ, AS: kravy
Wiktionary
czterostronnie płaska belka o zaokrąglonych narożach, stosowana w budownictwie; krawężniak
SJP.pl
przymiotnik od: krawędź
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z krawędzią, dotyczący krawędzi; położony na lub wzdłuż krawędzi
Wiktionary
rzecz. krawędź ż., krawędziak m., krawężnik m., krawędziarka ż., krawędziówka ż.
przysł. krawędziowo
Wiktionary
1. linia zetknięcia się dwóch powierzchni lub wąski pas jakiejś powierzchni przy samym jej brzegu
2. metalowy ochraniacz nakładany na brzeg narty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce wyznaczające ostry lub ekstremalny koniec czegoś
(1.2) geom. odcinek łączący dwa sąsiednie wierzchołki wielościanu lub powierzchni wielościennej;
(1.3) mat. połączenie między dwoma wierzchołkami grafu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Linia ciągła wyznaczająca krawędź jezdni oznacza zakaz zatrzymywania się.
(1.2) Dla wielościanów wypukłych suma liczby wierzchołków i ścian jest zawsze o dwa większa od liczby krawędzi.
(1.3) Graf planarny to taki, który da się przedstawić na płaszczyźnie bez przecinania się krawędzi.
Wiktionary
IPA: ˈkravɛ̃ɲt͡ɕ, AS: kravẽńć
Wiktionary
rzecz. krawędziak m., krawężnik m., krawędziarka ż., krawędziówka ż.
przym. krawędziowy
przysł. krawędziowo
Wiktionary
(1.1) brzeg, kontur, obrys, kant, skraj, kraj, rant, obrzeże, rąbek, kraniec
Wiktionary
czterostronnie płaska belka o zaokrąglonych narożach, stosowana w budownictwie; krawędziak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. krokiew w narożu dachu
(1.2) rodzaj piły
Wiktionary
(1.2) Piła krzywica jest piłą ramową, tak jak i (…) krawężnica.
Wiktionary
(1.1) krokiew narożna
Wiktionary
betonowy pas oddzielający chodnik od jezdni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. element budowlany oddzielający chodnik od jezdni i wyznaczający granicę między chodnikiem a jezdnią
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. obraź. policjant pracujący w drogówce lub patrolu pieszym
Wiktionary
Krawężnik – zewnętrzna część chodnika oddzielająca go od jezdni. Na przejściach dla pieszych jest on obniżony, by ułatwić pieszym wejście na poziom chodnika.
Wikipedia
(1.1) Jacuś spadł z roweru i rozbił sobie kolano o krawężnik.
(2.1) Byłbym wcześniej, ale krawężnik zatrzymał mnie tuż przed domem i wlepił mandat za brak świateł.
Wiktionary
IPA: kraˈvɛ̃w̃ʒʲɲik, AS: kravẽũ̯žʹńik
Wiktionary
rzecz. krawędź ż., krawędziak m.
przym. krawężnikowy, krawędziowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk borsztajn, gw. Kujawy burtnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. słoik z gwintem na zakrętkę
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. krałzka ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) skrajnie
Wiktionary
rzecz. kraniec m., krańcowość ż.
przym. krańcowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest krańcowe; cecha tych, którzy są krańcowi
Wiktionary
(1.1) Trójka była jedynym stopniem używanym przez profesora Jastrebowa, który miał zasadę trzymać się w tym względzie złotego środka, unikając wszelkich krańcowości.
Wiktionary
przym. krańcowy
przysł. krańcowo
rzecz. kraniec mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) maksymalnie odbiegający od głównego nurtu, normy
(1.2) znajdujący się na krańcu czego
Wiktionary
rzecz. kraniec mrz., krańcowość ż., krańcówka ż.
przysł. krańcowo
Wiktionary
(1.1) ekstremalny, radykalny, skrajny
(1.2) graniczny, końcowy, ostatni, skrajny
Wiktionary
1. w gwarze łódzkiej: pętla tramwajowa lub autobusowa;
2. zakończenie trasy bez pętli do zawracania;
3. wyłącznik krańcowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łódź. ostatni przystanek tramwajowy lub autobusowy
(1.2) łódź. pętla linii tramwajowej lub autobusowej
(2.1) elektr. typ łącznika elektrycznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wysiadam na krańcówce.
(1.2) Jak dojdziesz do krańcówki tramwajowej, musisz skręcić w lewo w ulicę Warszawską.
Wiktionary
przym. krańcowy
Wiktionary
(2.1) łącznik krańcowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tłuszcz płowej zwierzyny
SJP.pl
kraśniak ciemny - gatunek pająka z rodziny worczakowatych
SJP.pl
mieszkaniec Krasnego (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Krasnego (wsi w Polsce)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Kraśnik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Kraśnika, związany z Kraśnikiem
Wiktionary
(1.1) Maliniak kraśnicki zwany również wódką malinówką przygotowywany jest z owoców pochodzących tylko z tego regionu.
Wiktionary
rzecz. Kraśnik m., kraśniczanin m., kraśniczanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Kraśnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Kraśnika
(1.2) osoba pochodząca z Kraśnika, urodzona w Kraśniku
Wiktionary
rzecz. Kraśnik m.
:: fż. kraśniczanka ż.
przym. kraśnicki
Wiktionary
mieszkanka Kraśnika
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny astryldowatych
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Kraśniczyn – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Kraśniczyn, nad rzeką Wojsławką (prawy dopływ Wieprza). Miejscowość jest siedzibą gminy Kraśniczyn.
Kraśniczyn uzyskał lokację miejską przed 1500 rokiem. Prawa miejskie do 3 lipca 1821 roku.
Wikipedia
przymiotnik od: Kraśniczyn
SJP.pl
czerwienić się
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotników: kraśny, krasny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
czerwienić się
SJP.pl
gatunek motyla dziennego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce w województwie lubelskim;
Wiktionary
Kraśnik – miasto w Polsce w województwie lubelskim, siedziba powiatu kraśnickiego, położone 49 km na południowy zachód od Lublina. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa lubelskiego.
Pod względem historycznym Kraśnik położony jest w Małopolsce, początkowo należał do ziemi sandomierskiej, a następnie do ziemi lubelskiej. Miasto szlacheckie położone było w drugiej połowie XVI wieku w powiecie urzędowskim województwa lubelskiego.
Wikipedia
IPA: ˈkraɕɲik, AS: kraśńik
Wiktionary
rzecz. kraśniczanin m., kraśniczanka ż.
przym. kraśnicki
Wiktionary
gatunek motyla dziennego
SJP.pl
rodzina motyli obejmująca ponad 800 gatunków; kraśniki
SJP.pl
Kraśnikowate (Zygaenidae) – rodzina motyli z podrzędu Glossata i infrarzędu motyli różnoskrzydłych, obejmująca ponad 1000 opisanych gatunków. Kosmopolityczna, ale głównie tropikalna i subtropikalna.
Wikipedia
o cechach kraśnikowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
regionalnie: gnom, krasnoludek
SJP.pl
1. tłusty;
2. przestarzałe: czerwony;
3. dawniej: piękny, jaskrawy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) łow. dobrze odżywiony; w dobrej kondycji
(1.2) przest. czerwony
(1.3) daw. jaskrawy
(1.4) daw. piękny
Wiktionary
(1.1-4) war. krasny
(1.1) łojny, sadlisty, tłusty
Wiktionary
przywłaszczać bezprawnie cudzą własność
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) brać coś na własność bez zgody i wiedzy właściciela
Wiktionary
(1.1) Na osiedlu nieznana szajka kradnie rowery.
(1.1) Złodzieje mają niezły tupet i wyobraźnię, kradną świeżo posadzone rośliny przed kamerami monitoringu.
(1.1) Nie kradnij.
Wiktionary
IPA: kraɕt͡ɕ, AS: kraść
Wiktionary
rzecz. kradzenie n., kradzież ż.
czas. rozkraść, okradać ndk., okraść dk., wkradać się ndk., wkraść się dk., zakradać się ndk., zakraść się dk., ukraść dk., skraść dk.
przyr. -kradztwo
Wiktionary
(1.1) przywłaszczać, zagarniać, pot. kosić, reg. pozn. iść na skibę
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) daw. chrzciny (obrzęd)
(1.2) daw. uroczystość związana z obrzędem chrzcin
Wiktionary
IPA: ˈkr̥ʲt͡ɕĩnɨ, AS: kr̦ʹćĩny
Wiktionary
(1.1-2) chrzest, daw. krzciny, daw. chrciny
Wiktionary
[czytaj: ka-er-DE] skrót od: Krajowy Rejestr Długów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. akt tworzenia czegoś, powoływanie do istnienia;
2. efekt takiego tworzenia, zwłaszcza dzieło sztuki; utwór;
3. szczególny, oryginalny sposób odtworzenia przez aktora jakiejś postaci teatralnej lub filmowej;
4. elegancki, oryginalny strój lub fryzura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rola aktora w filmie lub w sztuce teatralnej, zwykle oryginalny lub wybitny sposób odtworzenia postaci
(1.2) elegancki i oryginalny strój, szczegół stroju lub uczesania o walorach artystycznych, zwykle kobiecy
(1.3) akt tworzenia czegoś
(1.4) przest. wytwór kreacji (1.3)
(1.5) daw. mianowanie kogoś czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Moja siostra do wieczorowych kreacji lubi zakładać na uszy duże kolczyki.
Wiktionary
IPA: krɛˈat͡sʲja, AS: kreacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. kreacyjność ż., kreacjonizm m., kreacjonista m., kreator m., kreowanie n., kreacjonistka ż., kreatywność ż.
czas. wykreować, kreować ndk.
przym. kreacyjny, kreatywny, kreacjonistyczny
przysł. kreatywnie
Wiktionary
(1.2) ubiór, ubranie
(1.3) tworzenie, stwarzanie, stworzenie, kreowanie
(1.4) utwór, dzieło, wytwór, twór, twórczość
(1.5) mianowanie
Wiktionary
zwolennik, propagator kreacjonizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik kreacjonizmu
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreacjonizm mrz.
:: fż. kreacjonistka ż.
przym. kreacjonistyczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwolenniczka kreacjonizmu
Wiktionary
IPA: ˌkrɛat͡sʲjɔ̇̃ˈɲistka, AS: kreacʹi ̯o̊̃ńistka
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreacjonizm m.
:: fm. kreacjonista m.
czas. kreować ndk.
przym. kreacjonistyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kreacjonizmem, dotyczący kreacjonizmu
Wiktionary
rzecz. kreacjonizm mrz., kreacjonista mos., kreacjonistka ż., kreacja ż.
Wiktionary
1. w biologii: dawny pogląd, według którego przyroda powstała w akcie twórczym Boga i pozostaje niezmienna co do gatunków roślin i zwierząt;
2. koncepcja w sztuce, według której dzieło jest wyłącznie tworem wyobraźni artysty;
3. w teologii katolickiej: koncepcja, według której Bóg stwarza duszę ludzką każdorazowo przy powstawaniu istoty ludzkiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pogląd, według którego świat i życie powstały w wyniku stworzenia przez istotę wyższą (np. Boga);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wśród zwykłych Amerykanów zaskakująco wielu jest zwolennikami kreacjonizmu, a ewolucjoniści często są w mniejszości.
Wiktionary
IPA: ˌkrɛaˈt͡sʲjɔ̇̃ɲism̥, AS: kreacʹi ̯o̊̃ńism̦
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreacjonista m., kreacjonistka ż.
czas. kreować ndk.
przym. kreacjonistyczny
Wiktionary
zdolność do tworzenia; twórczość
SJP.pl
autor czegoś, twórca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. autor czegoś, twórca
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) inform. program ułatwiający użytkownikowi wykonanie określonej procedury
Wiktionary
Kreator – niemiecki zespół muzyczny wykonujący thrash metal, powstały w 1982 pod nazwą Tyrant, później znany jako Tormentor. Pod obecną nazwą działa od 1984.
Wikipedia
(1.1) Jednakże, jest państwo, które nazwane jest kreatorem polityki gospodarczej świata. Tym państwem są niewątpliwie Stany Zjednoczone.
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreatywność ż.
:: fż. kreatorka ż.
czas. kreować ndk., wykreować dk.
przym. kreacyjny, kreatywny
przysł. kreatywnie
Wiktionary
(1.1) twórca
(2.1) asystent
Wiktionary
autorka czegoś; twórczyni
SJP.pl
osoba budząca wstręt, odrazę swoim postępowaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ktoś podły, bez skrupułów, kto budzi odrazę swoim zachowaniem
Wiktionary
(1.1) Ty nędzna kreaturo! Jak mogłeś mnie zdradzić?
Wiktionary
IPA: ˌkrɛaˈtura, AS: kreatura
Wiktionary
(1.1) łajdak
Wiktionary
rzadko: prezentujący w istocie ludzkie to, co podlega cierpieniom, skazane jest na śmierć i zniszczenie
SJP.pl
zdrobnienie od: kreatura
SJP.pl
związek azotu wydalany wraz z moczem z organizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny obecny w mięśniach organizmów zwierzęcych oraz w ludzkim, pośredniczący w magazynowaniu i uwalnianiu energii niezbędnej do wielu procesów chemicznych zachodzących w komórkach, w tym do syntezy białek mięśniowych; stosowany jako suplement przy zwiększaniu masy mięśniowej;
Wiktionary
Nie mylić z: kreatyniną lub keratynami.
Kreatyna, kwas β-metyloguanidynooctowy – organiczny związek chemiczny zawierający elementy strukturalne guanidyny i kwasu octowego. W organizmach zwierzęcych tworzy się w trakcie przemiany materii, występuje głównie w mięśniach i ścięgnach. Kreatyna została odkryta w 1832 roku przez Michela Eugène’a Chevreula jako składnik mięśnia szkieletowego, a nazwę nadano jej od greckiego słowa kreas („mięso”).
Wikipedia
(1.1) […] kreatyna w mięśniach nie pochodzi wyłącznie z endogennej syntezy, może być też pozyskiwana ze źródeł zewnętrznych, jak witaminy.
(1.1) Podwyższenie stężenia fosfokreatyny w mięśniach sportowiec może osiągnąć przede wszystkim przez spożywanie białek o dużej zawartości aminokwasów: argininy, metioniny i leucyny, z których organizm syntetyzuje kreatynę, podawaną również jako odżywkę.
Wiktionary
pochodna kreatyny, organiczny związek chemiczny występujący we krwi i w moczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. bezwodnik kreatyny, metabolit stanowiący parametr do oceny wydolności nerek;
Wiktionary
Kr
Wikipedia
(1.1) Jakie pacjent ma dzisiaj stężenie kreatyniny w surowicy?
Wiktionary
IPA: ˌkrɛatɨ̃ˈɲĩna, AS: kreatỹńĩna
Wiktionary
(1.1) nazwa systematyczna: 2-imino-1-metyloimidazolidyn-4-on
wzór sumaryczny: wzór chemiczny|C4H7N3O.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób kreatywny, twórczy
Wiktionary
IPA: ˌkrɛaˈtɨvʲɲɛ, AS: kreatyvʹńe
Wiktionary
przym. kreatywny
rzecz. kreatywność ż., kreacja ż., kreator m.
czas. kreować
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: kreatywnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: kreatywny; bardziej kreatywny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co kreatywne; cecha tych, którzy są kreatywni
Wiktionary
Kreatywność (postawa twórcza; od creatus „twórczy”) – proces umysłowy pociągający za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji lub nowych skojarzeń, powiązań z istniejącymi już ideami i koncepcjami. Myślenie kreatywne to myślenie prowadzące do uzyskania oryginalnych i stosownych rozwiązań. Alternatywna, bardziej codzienna definicja kreatywności mówi, że jest to po prostu zdolność tworzenia czegoś nowego.
Wikipedia
(1.1) Kształtowanie wizerunku wroga jest czynnością tak starą jak tworzenie malowideł naskalnych. Dziś jednak problem polega nie tyle na kreatywności twórców, ile raczej na nadużywaniu owych negatywnych wizerunków w praktyce politycznej (…)
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreator m., kreatorka ż., kreowanie n.
czas. kreować ndk.
przym. kreatywny
przysł. kreatywnie
Wiktionary
(1.1) twórczość, pomysłowość
Wiktionary
1. zdolny do tworzenia czegoś nowego, oryginalnego; twórczy, pomysłowy;
2. mający na celu tworzenie czegoś nowego, oryginalnego, np. kreatywna dyskusja, decyzja
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) twórczy, wnoszący coś nowego, odkrywczego
Wiktionary
(1.1) Wykonawcą tego projektu powinna zostać osoba odpowiedzialna i kreatywna.
Wiktionary
IPA: ˌkrɛaˈtɨvnɨ, AS: kreatyvny
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreatywność ż., kreator m.
przysł. kreatywnie
Wiktionary
(1.1) pomysłowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. gruba kreska;
2. środowiskowo: cienka linia narkotyku w proszku; kreska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. kreska
Wiktionary
(1.1) Na świeżo malowanej ścianie ktoś narysował czerwoną krechę.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛxa, AS: kreχa
Wiktionary
rzecz. kreślarnia ż., krycha ż., kreślarz mos., kresa ż., kreska ż.
przym. kreskowy
Wiktionary
(1.1) reg. krycha
Wiktionary
o krektunach: wydawać urywany, pojedynczy ton w okresie toków; krektać
SJP.pl
młody głuszec kogut, nie biorący jeszcze czynnego udziału w tokach; krektun
SJP.pl
→ kret
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla kreta; dotyczący, odnoszący się do kreta
Wiktionary
IPA: ˈkrɛt͡ɕi, AS: kreći
Wiktionary
rzecz. kret mzw., kretowisko n., kretowina ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: kret
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od kret
Wiktionary
Krecik ( Krtek) – czechosłowacki, następnie czeski cykl filmów animowanych dla dzieci. Stworzył go Zdeněk Miler.
Wikipedia
(1.1) W dzieciństwie uwielbiałem oglądać filmy animowane o przygodach krecika.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛt͡ɕik, AS: krećik
Wiktionary
zob. kret.
Wiktionary
w tenisie: poddanie meczu z powodu kontuzji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. w tenisie ziemnym: wycofanie się zawodnika w trakcie meczu, zwykle, choć nie zawsze, z powodu kontuzji
Wiktionary
czas. kreczować ndk., skreczować dk.
Wiktionary
(1.1) skrecz
Wiktionary
Kreczmar – polskie nazwisko. W 2014 r. w Polsce było niespełna 30 osób o tym nazwisku.
Wikipedia
w tenisie ziemnym: poddawać mecz bez walki
SJP.pl
1. miękka, rozcieralna, wapienna skała osadowa składająca się gł. z węglanowych szkieletów organizmów morskich;
2. biała substancja wytworzona ze skały o tej samej nazwie;
3. potocznie: papier kredowany;
4. trzeci, ostatni okres ery mezozoicznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. miner. miękka skała osadowa składająca się z węglanu wapnia;
(1.2) eduk. kruchy, najczęściej biały materiał z kredy (1.1) do pisania po tablicy lub kartonie
(1.3) sport. kostka z kredy (1.1) używana do smarowania końcówki kija bilardowego
(1.4) geol. okres geologiczny trwający od około 145 do 66 mln lat temu, w którym tworzyły się pokłady kredy (1.1);
(1.5) szt. technika rysunku z użyciem kredy (1.2);
(1.6) pot. papier kredowy
(1.7) daw. pot. kredyt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kredę łatwo skruszyć.
(1.2) Dzieci rysowały kolorową kredą po chodniku.
(1.4) Młodsze łańcuchy Gór Skalistych wypiętrzyły się w późniejszym okresie kredy.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛda, AS: kreda
Wiktionary
rzecz. kredka ż., kredowanie n., kredkowanie n., kredówka ż.
czas. kredować ndk., kredkować ndk.
przym. kredowy, kredkowy
Wiktionary
kredensarz, kredencerz; dawniej:
1. służący opiekujący się kredensem w pałacach i na dworach;
2. sługa serwujący trunki; podczaszy
SJP.pl
kredencarz, kredensarz; dawniej:
1. służący opiekujący się kredensem w pałacach i na dworach;
2. sługa serwujący trunki; podczaszy
SJP.pl
stolik na naczynia liturgiczne i inne przedmioty używane podczas mszy
SJP.pl
Kredencja (łac. "credentio" – mały stół) lub kredens - stolik (czasem półka) ustawiony w prezbiterium, na którym ustawia się naczynia liturgiczne używane podczas liturgii, głównie kielich, patenę, ampułki, puryfikaterz.
Na kredencji diakon może przygotować wodę i wino do Eucharystii.
Wikipedia
mebel składający się z szafek i szuflad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mebl. dwuczęściowy mebel kuchenny do przechowywania naczyń i przyborów stołowych;
(1.2) daw. pomieszczenie dla przechowywania stołowej zastawy i dla usługującej służby kuchennej
(1.5) daw. otwarty list polecający
Wiktionary
Kr
Wikipedia
(1.1) Po skończonej kolacji mama jak zawsze schowała większość naczyń do kredensu.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛdɛ̃w̃s, AS: kredẽũ̯s
Wiktionary
(1.1) reg. śl. bifyj
(1.5) list kredencjalny
Wiktionary
kredencarz, kredencerz; dawniej:
1. służący opiekujący się kredensem w pałacach i na dworach;
2. sługa serwujący trunki; podczaszy
SJP.pl
zdrobnienie od: kredens
SJP.pl
przymiotnik od: kredens
SJP.pl
1. kolorowy grafit w oprawce używany do pisania lub rysowania;
2. ołówek kosmetyczny do brwi lub rzęs;
3. szminka do ust
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ołówek z kolorowym grafitem służący do rysowania lub pisania
(1.2) szt. laseczka z barwionej masy służąca do rysowania lub pisania
(1.3) ołówek kosmetyczny do obrysowywania powiek, ust
(1.4) mała kreda
Wiktionary
Kredka – przyrząd do pisania i rysowania, wykonany z kolorowego pastelu, węgla drzewnego, kredy lub innego materiału.
Według Słownika języka polskiego słowo „kredka” oznacza: „kolorowy grafit w drewnianej lub plastikowej oprawce, służący do rysowania i pisania” lub też „kolorową laseczkę z masy przypominającej wosk, służącą do rysowania i pisania”.
Wikipedia
(1.1) Moja kredka jest złamana.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛtka, AS: kretka
Wiktionary
przym. kredkowy, kredowy
rzecz. kreda ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk kryklok
Wiktionary
pudełko z kredkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) slang. młodz. awantura, afera
(1.2) slang. młodz. zła, niebezpieczna, nieudana sytuacja
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) D. lp. M. B. W. lm. zob. kredka.
Wiktionary
(1.1) Słyszałeś o tym, że Tomka wyrzucili z budy? Ale kredki!
(1.2) Nie mamy hajsu? No to kredki.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛtʲci, AS: kretʹḱi
Wiktionary
1. potocznie: kolorować coś kredką;
2. w latach 1939-1945: wypisywać kredą na murach hasła przeciwko okupantowi
SJP.pl
przymiotnik od: kredka
SJP.pl
przymiotnik od: kredka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy kredki
Wiktionary
rzecz. kredka ż., kreda ż.
Wiktionary
credo;
1. wyznanie wiary;
2. przenośnie: wyznawane przez kogoś poglądy i system wartości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. credo.
Wiktionary
powlekać maszynowo papier (z jednej lub z obu stron) cienką warstwą mieszaniny białego pigmentu mineralnego (zwykle siarczanu barowego i kaolinu) oraz kleju dla nadania mu dużej gładkości (ważnej np. w druku wielobarwnym)
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem kredowobiałej barwy
Wiktionary
(1.1) W słońcu kredowobiało jarzyły się kły słonia.
Wiktionary
przym. kredowobiały
Wiktionary
mający kolor zimnej bieli; kredowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający odcień zimnej bieli
Wiktionary
(1.1) Przeraziłam się – jej twarz była kredowobiała, usta sine, a wielkie oczy wydawały się otwartą bramą do szaleństwa.
Wiktionary
przysł. kredowobiało
Wiktionary
przymiotnik od: kreda
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kredy, zrobiony z kredy
(1.2) biały, jasny, blady
(1.3) geol. dotyczący kredy (okresu geologicznego), występujący lub powstały w kredzie
Wiktionary
(1.2) Ale album pachniał jedynie dobrą cielęcą skórą i kredowym, ciężkim papierem.
Wiktionary
rzecz. kreda ż., kredka ż.
Wiktionary
pejoratywnie: kretydobiorczyni
SJP.pl
potocznie: z niechęcią o kredytobiorcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba, która zaciągnęła kredyt, często w odniesieniu do kredytu hipotecznego
Wiktionary
(1.1) Założę się, że za kilka lat znów zacznie się zbiorowy lament w stylu „oszukali nas”, „my nie wiedzieliśmy, że tak będzie” albo „nikt wtedy nie mógł tego przewidzieć”. Bzdura. Ostrzegano frankowców przed 2008 rokiem. Tak samo jak teraz ostrzegamy kredyciarzy złotowych zadłużających się po korek w rekordowo tanim pieniądzu.
Wiktionary
rzecz. kredyt m.
:: zdrobn. kredycik
przym. kredytowy
Wiktionary
zdrobnienie od: kredyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od kredyt
Wiktionary
(1.1) To nie kredyt, lecz tylko mały kredycik.
Wiktionary
rzecz. kredyt m., kredytorstwo n., kredytor m., kredyciarz mos.
przym. kredytowy
Wiktionary
1. odstąpienie określonej wartości w pieniądzu lub w towarach na warunkach zwrotu równowartości w ustalonym terminie;
2. przestarzale: zaufanie, wiara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. odstąpienie określonej wartości w pieniądzach lub w towarach pod warunkiem zwrotu równowartości i odsetek w ustalonym terminie
(1.2) sf. wspólna waluta różnych układów planetarnych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dopuszczalna jest międzybankowa wymiana informacji o udzielonych kredytach, obrotach i stanach rachunków bankowych, w zakresie, w jakim są one potrzebne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek, poręczeń i gwarancji bankowych.
(1.2) Dzięki kredytom, które za chwilę wygra, spłaci co bardziej naglące długi, zapłaci pierwszą transzę za statek, znów będzie w ruchu i przekona się, jakie to cuda ma do zaoferowania galaktyka osobie o jego wyjątkowych zdolnościach i wrażliwości.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛdɨt, AS: kredyt
Wiktionary
rzecz. kredytor m., kredytowanie n., skredytowanie n.
:: zdrobn. kredycik mrz.
czas. kredytować ndk., skredytować dk.
przym. kredytowy, kredytorski
Wiktionary
osoba otrzymująca, biorąca kredyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) osoba zaciągająca kredyt
Wiktionary
Kredytobiorca – osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która otrzymała od kredytodawcy kredyt.
W polskim prawie pojęcie kredytobiorcy odnosi się tylko do kredytu bankowego; osoba fizyczna, która zaciągnęła kredyt konsumencki w rozumieniu Ustawy o kredycie konsumenckim, jest określana mianem konsumenta.
Wikipedia
(1.1) Niedoinformowany kredytobiorca traci.
Wiktionary
rzecz. współkredytobiorca m.
Wiktionary
osoba udzielająca kredytu
SJP.pl
Kredytodawca – osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która udziela kredytobiorcy kredytu.
W polskich warunkach prawnych kredytodawcą może być:
Bank będący kredytodawcą ma prawo do prowadzenia czynności związanych z oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz kontroli wykorzystania i spłaty kredytu.
Wikipedia
dawniej: osoba udzielająca kredytu; wierzyciel, kredytodawca
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z kredytorem, dotyczący kredytora
Wiktionary
rzecz. kredytor mos., kredyt mrz.
przym. kredytowy
Wiktionary
(1.1) współcz. wierzycielski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kredytować.
Wiktionary
rzecz. niekredytowanie n., kredyt mrz.
czas. kredytować ndk.
Wiktionary
1. udzielać komuś kredytu, dawać coś na kredyt;
2. kupować coś na kredyt
SJP.pl
potocznie: kredytodawca
SJP.pl
→ kredyt
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący kredytu, dotyczący sprzedaży bez pieniędzy
Wiktionary
IPA: ˌkrɛdɨˈtɔvɨ, AS: kredytovy
Wiktionary
rzecz. kredyt mrz., kredycik mrz., kredyciarz mos.
przym. kredytorski
Wiktionary
1. odstąpienie określonej wartości w pieniądzu lub w towarach na warunkach zwrotu równowartości w ustalonym terminie;
2. przestarzale: zaufanie, wiara
SJP.pl
pismo uwierzytelniające
SJP.pl
potocznie: karta kredytowa
SJP.pl
miasto w Niemczech
SJP.pl
Krefeld (do 1929 "Crefeld") – miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Düsseldorf, położone na południowy zachód od Zagłębia Ruhry w pobliżu Renu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: KRAJski] nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, np. Karel Krejczi - czeski historyk, bohemista i polonista; Krejczy
SJP.pl
nazwisko, np. Karel Krejczy - czeski historyk, bohemista i polonista; Krejczi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. rzem. krawiec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim;
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. krejwiański
Wiktionary
potocznie: osoba zwariowana, szaleniec
SJP.pl
→ krejzol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. slang. szalona, niezrównoważona dziewczyna lub kobieta
Wiktionary
rzecz. krejzolek m., krejzik m.
:: fm. krejzol m.
przym. krejzolski
Wiktionary
(1.1) świruska
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
o krektunach: wydawać urywany, pojedynczy ton w okresie toków; krechtać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakrektać)
(1.1) zool. łow. o młodym samcu głuszca: wydawać charakterystyczny, chrapliwy odgłos
Wiktionary
(1.1) Po chwili z łopotem i trzaskiem skrzydeł przybywać poczęły na tokowisko inne głuszce i sadowić się, i krektać, i przesiadać z gałęzi na gałąź.
Wiktionary
rzecz. krektanie n.
czas. zakrektać dk.
Wiktionary
młody głuszec kogut, nie biorący jeszcze czynnego udziału w tokach; krechtun
SJP.pl
dzika kaczka wyhodowana w niewoli, używana do wabienia kaczorów; krykucha
SJP.pl
1. preparat kosmetyczny w postaci maści;
2. produkt cukierniczy, dodatek do ciast i lodów
3. przecierana zupa z jarzyn
4. kolor kremowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kosmet. stała lub półtłusta emulsja nakładana na skórę w dermatologii i kosmetyce;
(1.2) kulin. rodzaj deseru;
(1.3) kulin. cuk. spoż. masa do przekładania ciast i ciastek
(1.4) kulin. spoż. rodzaj gęstej zupy z warzyw lub grzybów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed pójściem na plażaażę posmaruj skórę kremem do opalania.
(1.3) Mam ochotę na ciastko z kremem.
(1.4) Dzisiaj polecam krem z kurek.
Wiktionary
IPA: krɛ̃m, AS: krẽm
Wiktionary
rzecz. kremówka ż., kremowanie n., nakremowanie n.
:: zdrobn. kremik mrz.
czas. kremować ndk., nakremować dk.
przym. kremowy
Wiktionary
środek kosmetyczny lub leczniczy o cechach kremu i żelu; żelokrem
SJP.pl
palenie zwłok w celu ich pogrzebania; kremowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spalenie ciała zmarłej osoby
(1.2) forma pogrzebu obejmująca kremację (1.1)
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „ciałopalenie”. Zobacz też: całopalenie.
Kremacja ( cremare „spalić”), ciałopalenie – forma pogrzebu zwłok zmarłego, polegająca na spaleniu ciała, znana i uznawana przez wiele religii.
Wikipedia
(1.1) Kilka dni po wypadku zwłoki poddano kremacji.
Wiktionary
IPA: krɛ̃ˈmat͡sʲja, AS: krẽmacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. krematorium n., kremowanie n., skremowanie n.
czas. kremować ndk., skremować dk.
przym. kremacyjny
Wiktionary
(1.1) spopielenie
Wiktionary
związany z kremacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kremacją, dotyczący kremacji, spalenia ciała
Wiktionary
rzecz. kremacja ż.
Wiktionary
pracownik zakładu pogrzebowego, obsługujący piec kremacyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik zakładu pogrzebowego, obsługujący piec kremacyjny
Wiktionary
pomieszczenie do palenia zwłok ludzkich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) budynek, w którym spopiela się zwłoki ludzkie;
Wiktionary
Krematorium ( cremo „palę”), także: spopielarnia – urządzenie, w którym przeprowadza się pośmiertne spalenie ("kremację") zwłok przed pochówkiem. Kremacja odbywa się w temperaturze 900–1100 °C. Spalanie trwa ponad godzinę. Prócz popiołów wydziela się woda i dwutlenek węgla.
Wikipedia
(1.1) Nie przewiduje się tam wybudowania krematorium, które wciąż nie może powstać w kaplicy przy ul. Ku Słońcu.
Wiktionary
IPA: ˌkrɛ̃maˈtɔrʲjũm, AS: krẽmatorʹi ̯ũm
Wiktionary
rzecz. kremacja ż., kremowanie n.
czas. kremować ndk., skremować dk.
przym. krematoryjny
Wiktionary
(1.1) spopielarnia
Wiktionary
osoba pełniąca nadzór nad uśmiercaniem ludzi w komorach gazowych w hitlerowskich obozach zagłady
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: krem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zdrobn. od: krem
Wiktionary
(1.1) Jeszcze tylko nałożymy kremik i możemy iść na spacerek.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛ̃mʲik, AS: krẽmʹik
Wiktionary
rzecz. krem m.
czas. kremować (się) ndk., nakremować (się) dk.
Wiktionary
gród warowny lub forteca w obrębie dawnych miast ruskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. warownia w obrębie dawnych miast ruskich ;
Wiktionary
Kreml ( кремль) – warownia lub twierdza sytuowana w obrębie miast ruskich, zwana wcześniej dietińcem.
Budowana zwykle na wzniesieniu, obejmowała: siedzibę władcy, cerkwie, arsenał, koszary oraz budynki o funkcjach urzędowych lub państwowych. W XVIII wieku, w związku z rozbudową miast, kremle straciły swoje obronne znaczenie, pełniąc jedynie funkcje reprezentacyjne.
Wikipedia
(1.1) Kremle budowane były zwykle na wzniesieniach i mieściły siedzibę władcy, cerkwie oraz budynki o funkcjach urzędowych lub państwowych.
Wiktionary
rzecz. Kreml mrz.
przym. kremlowski
Wiktionary
specjalista w zakresie kremlinologii (sowietologii); sowietolog
SJP.pl
dziedzina nauk politycznych zajmująca się zagadnieniami związanymi z ustrojem komunistycznym, w szczególności problemami polityczno-ustrojowymi Związku Radzieckiego; sowietologia
SJP.pl
badacz zagadnień związanych z ustrojem komunistycznym, w szczególności problemów polityczno-ustrojowych Związku Radzieckiego; sowietolog, kremlinolog
SJP.pl
związany z Kremlem, władzami rosyjskimi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. związany z Kremlem, najwyższymi władzami Rosji (a wcześniej ZSRR)
(1.2) związany z kremlem lub Kremlem (zespołami budynków)
Wiktionary
(1.1) Byłem w Moskwie, kiedy kremlowscy dygnitarze nieudolnie obalali cara komunistycznego imperium Michaiła Gorbaczowa, gdy ten, chcąc ratować państwo przed bankructwem, doprowadził je do ostatecznego upadku.
(1.1) Usiłowała coś powiedzieć, ale zakrzyczał ją dyspozycyjny kremlowski politolog Siergiej Markow, główny zwolennik tezy o „spisku amerykańsko-polskim” z profesorem Zbigniewem Brzezińskim w roli głównej.
(1.2) 31 lipca 1991 roku, czyli drugiego dnia szczytu, chwilę po tym, jak zegar na kremlowskiej wieży wybił 15.30, George Bush i Michaił Gorbaczow pojawili się w ogrodzie zimowym Wielkiego Pałacu Kremlowskiego.
(1.2) Napoleon tymczasem wkroczył do Moskwy 15 września i stanął kwaterą w Kremlu, zamku carów moskiewskich. I znowu, jak przed dwoma wiekami, kopyta koni polskich zadźwięczały na podworcach kremlowskich.
Wiktionary
rzecz. Kreml mrz., kreml mrz.
przym. prokremlowski
Wiktionary
Kr
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Cremony
Wiktionary
rzecz. Cremona ż.
:: fm. kremończyk mos.
przym. kremoński
Wiktionary
1. palić ciało zmarłego człowieka lub zwierzęcia zgodnie z określonym zwyczajem;
2. przekształcać produkt spożywczy w jednolitą, gęstą, miękką masę poprzez ucieranie lub ubijanie;
3. nakładać krem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. nakremować, pokremować)
(1.1) kosmet. med. smarować ciało kremem
(1.2) rzad. kulin. smarować kremem produkt spożywczy, wypełniać kremem
czasownik przechodni niedokonany (dk. skremować)
(2.1) spopielać zwłoki; poddawać kremacji
Wiktionary
rzecz. krematorium n., krem mrz., kremowanie n., kremacja ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. ciasto z kremem mlecznym lub śmietanowym
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) w kolorze kremowym
Wiktionary
przym. kremowy
rzecz. kremówka ż.
Wiktionary
beżowy o kremowym odcieniu
SJP.pl
biały o kremowym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) biały o kremowym odcieniu
Wiktionary
brązowy o kremowym odcieniu
SJP.pl
żółty o kremowym odcieniu
SJP.pl
1. zrobiony z kremu, zawierający krem;
2. bladożółty, śmietankowy; écru
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zawierający krem lub zrobiony z kremu
(1.2) bladożółty
Wiktionary
(1.1) Kremowe nadzienie w tym ciastku było przesłodzone i za tłuste.
(1.2) Do kawiarni weszła dziewczyna w kremowej sukience.
Wiktionary
IPA: krɛ̃ˈmɔvɨ, AS: krẽmovy
Wiktionary
rzecz. krem m., kremówka ż.
przysł. kremowo
przym. kremowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Cremony
Wiktionary
(1.1) Pierwszym wydarzeniem nie budzącym wątpliwości w życiu Stradivariego jest wykonanie skrzypiec pochodzących z najwcześniejszego okresu działalności, wewnątrz których znajduje się kartka z napisem: „Antonio Stradivari kremończyk uczeń Nicola Amatiego wykonane w 1666 r.”''
(1.1) Kremończycy (z nienawiści do kremijczyków stanęli wtedy po stronie cesarza wraz z pawijczykami i lodijczykami) zbudowali przepotężne machiny oblężnicze — które kosztowały życie większej liczby oblegających niż oblężonych, ale tak to już jest.
Wiktionary
rzecz. Cremona ż.
:: fż. kremonka ż.
przym. kremoński
Wiktionary
przymiotnik od: Cremona
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Cremoną, dotyczący Cremony
Wiktionary
(1.1) Budował instrumenty wzorując się na modelach bresciańskich i kremońskich.
Wiktionary
rzecz. Cremona ż., kremończyk mos., kremonka ż.
Wiktionary
dawniej: wywinięty brzeg kapelusza
SJP.pl
dawniej: kilof
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Krempach
Wiktionary
rzecz. Krempachy, krempaszanin, krempaszanka
Wiktionary
przymiotnik od: Krempna; krempski
SJP.pl
bistor; we włókiennictwie:
1. skędzierzawiona przędza syntetyczna o dużej puszystości;
2. tkanina, dzianina z tej przędzy;
3. potocznie: odzież z takiej dzianiny
SJP.pl
Kremplina (z crimplene) – nazwa handlowa nierozciągliwego włókna poliestrowego i dzianiny z niego produkowanej. Pojawiła się na rynku w 1959 r.. W Polsce była popularna w latach 60. i 70., podobnie jak bistor, jej cieńszy odpowiednik.
Jest nieprzewiewna i odporna na gniecenie, wykazuje ograniczoną rozciągliwość Wykorzystywana do szycia garniturów, spodni i sukienek.
Wikipedia
przymiotnik od: kremplina
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Krempna (dawniej też "Krępna"; j. rusiński Крампна) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Krempna. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Krempna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Krempnej
SJP.pl
mieszkanka Krempnej
SJP.pl
przymiotnik od miejscowości: Krempna; krempiński
SJP.pl
→ Krems an der Donau (miasto w Austrii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kremsem, dotyczący Kremsu (Krems an der Donau)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Krems mrz.
Wiktionary
regionalnie:
1. regionalnie: ciastko z ciasta francuskiego przekładanego kremem śmietankowym; napoleonka;
2. śmietanka o wysokiej zawartości tłuszczu; śmietanka kremowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. ciastko złożone z dwóch płatów ciasta francuskiego, przekładane kremem;
(1.2) pot. śmietanka o dużej zawartości tłuszczu;
Wiktionary
(1.1) W kawiarni za rogiem do kremówki dają kawę gratis.
(1.1) Po maturze Karol poszedł na kremówkę.
Wiktionary
rzecz. krem m., kremik m.
przym. kremowy, kremówkowy, kremowo
przysł. kremowo
Wiktionary
(1.1) napoleonka
(1.2) śmietana kremówka
Wiktionary
występ w zwieńczeniu murów obronnych z prześwitem ułatwiającym strzelanie; krenelaż, blank, blanka
SJP.pl
zębate zwieńczenie średniowiecznych murów obronnych i baszt, służące do osłony łuczników; blank, blanka, blankowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. zwieńczenie średniowiecznego muru obronnego lub baszty w kształcie szeregu zębatych prostokątnych ścianek osłaniających obrońców, z bocznymi prześwitami umożliwiającymi strzelanie;
Wiktionary
(1.1) Wszystkie elewacje, podobnie jak i fasadę, zamyka krenelaż, z nadwieszonymi wieżyczkami w narożach.
Wiktionary
(1.1) blankowanie, blanki
Wiktionary
krenelowany mur - mur zębaty, mający krenelaż, zaopatrzony w strzelnice
SJP.pl
minerał, tellurek złota, zawierający również srebro
SJP.pl
Krenneryt – jest minerałem rzadkim, jest tellurkiem złota zawierającym stosunkowo niewielkie ilości srebra. Wzór #PATRZ zmienia się w przedziale #PATRZ.
Krenneryt został odkryty w 1877 roku w Sacaramb, w Rumunii przez węgierskiego mineraloga Józefa Krennera (1839–1920), na cześć którego został nazwany.
Wikipedia
Krenobiont – gatunek żyjący w początkowym odcinku rzek (w źródłach i ich początkowych odpływach), biologicznie przystosowany do specyficznych warunków panujących w takich wodach (czystych, ale zimnych i słabo natlenionych). Ze względu na zbyt małą ilość wody wśród krenobiontów brak ryb.
Wikipedia
specjalista w dziedzinie krenologii
SJP.pl
dział hydrografii (hydrogeologii) dotyczący źródeł wodnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. geogr. nauka o źródłach wodnych;
Wiktionary
Krenologia, hydrologia źródeł – dział hydrologii badający źródła. Omawia geologiczne i geomorfologiczne warunki ich powstania, opisuje ich zasilanie i wydajność, a także skład chemiczny i stosunki termiczne.
Wikipedia
IPA: ˌkrɛ̃nɔˈlɔɟja, AS: krẽnoloǵi ̯a
Wiktionary
kwas krenowy - kwas wchodzący w naturalne substancje próchnicze gleby
SJP.pl
[czytaj: krenc] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przedstawiciel prymitywnych, mięsożernych, wymarłych ssaków łożyskowych, żyjących w czasie od paleocenu do końca trzeciorzędu
SJP.pl
rząd wymarłych, prymitywnych ssaków łożyskowych, żyjących w czasie od paleocenu do końca trzeciorzędu; pramięsożerne; pradrapieżne
SJP.pl
Kreodonty, pradrapieżne, pramięsożerne (†Creodonta) – rząd kopalnych ssaków drapieżnych różnej wielkości. Pierwsze kreodonty przypominały ssaki owadożerne. U późniejszych rozwinęły się łamacze, ale w odmiennej formie niż u ssaków drapieżnych (Carnivora).
Pojawiły się w paleocenie, zaczęły wymierać w oligocenie, nieliczne dotrwały do miocenu.
Wikipedia
członek społeczności powstałej w wyniku wymieszania różnych ras
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
produkt destylacji smoły węglowej, mający właściwości bakteriobójcze
SJP.pl
Kr
Wikipedia
środowiskowo: wymieszanie obyczajów i kultur lokalnych
SJP.pl
kierunek w literaturach hispanoamerykańskich, propagujący związek twórcy z ziemią rodzinną
SJP.pl
1. mieszać kultury lokalne;
2. mieszać z innym językiem etnicznym
SJP.pl
członkini społeczności powstałej w wyniku wymieszania różnych ras
SJP.pl
dotyczący Kreolów, właściwy Kreolom
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Kreolami, dotyczący Kreolów; będący kreolem
(1.2) jęz. związany z językami kreolskimi; mający cechy języka kreolskiego
Wiktionary
rzecz. Kreol mos., Kreolka ż.
Wiktionary
w mitologii greckiej:
1. król Koryntu, syn Likajtosa;
2. król Teb, syn Menojkeusa, postać z tragedii Sofoklesa "Antygona"
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|kreować.
Wiktionary
IPA: ˌkrɛɔˈvãɲɛ, AS: kreovãńe
Wiktionary
czas. kreować, wykreować
rzecz. kreatywność ż., kreacja ż.
Wiktionary
1. tworzyć (stworzyć) coś nowego, zwłaszcza dzieło sztuki;
2. grać (zagrać) jakąś rolę w teatrze lub filmie;
3. kształtować (ukształtować) czyjś wizerunek;
4. wybierać (wybrać), mianować lub proponować (zaproponować) kogoś na jakieś stanowisko;
5. przypisywać (przypisać) czemuś realny byt
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wykreować)
(1.1) tworzyć
(1.2) przedstawiać
(1.3) książk. odgrywać rolę w teatrze/filmie
(1.4) przest. mianować, obierać, powołać
(2.2) naśladować, udawać (kogoś); stylizować/upodabniać się (do kogoś)
Wiktionary
(1.3) Znana aktorka świetnie kreowała swoją rolę w spektaklu.
(1.4) Niedawno wykreowany na premiera polityk partii rządzącej został zastrzelony.
(2.1) Sądzę, że Maciej niepotrzebnie kreuje się na cwaniaka.
Wiktionary
IPA: krɛˈɔvat͡ɕ, AS: kreovać
Wiktionary
rzecz. kreacja ż., kreowanie n., kreacjonistka ż., kreacjonizm mrz., kreator mrz./mos.
przysł. kreatywnie
Wiktionary
fenolowy związek aromatyczny, będący składnikiem kreozotu drzewnego, znajdujący się także w nasionach wanilii pod postacią glikozydu
SJP.pl
Kreozol – (wzór sumaryczny: C8H10O2, nazwa systematyczna: 2-metoksy-4-metylofenol lub 4-metylogwajakol) to fenolowy związek aromatyczny będący składnikiem kreozotu drzewnego. Znajduje się także w nasionach wanilii pod postacią glikozydu.
Wikipedia
mieszanina fenoli otrzymywana podczas destylacji smoły drzewnej; krezotol
SJP.pl
Kreozot, kreozot drzewny – składnik smoły drzewnej o temp. wrzenia ok. 200–215 °C; produkt suchej destylacji drewna. Wydziela się również ze spalin na ściankach czopuchów i kominów przy spalaniu niedostatecznie wysuszonego drewna (np. w kominkach). Jest palny, ma postać żółtej, rzadziej bezbarwnej oleistej cieczy o piekącym smaku i charakterystycznym zapachu. Stanowi mieszaninę dwuwodorotlenowych fenoli i metylofenoli oraz ich eterów metylowych, w tym gwajakolu i kreozolu (metylogwajakolu).
Wikipedia
przymiotnik od: kreozot
SJP.pl
1. kauczuk naturalny;
2. rodzaj tkaniny;
3. czarny materiał symbolizujący żałobę; kir
SJP.pl
miękka, lekka tkanina jedwabna o splocie płóciennym, ze słabo zarysowanymi prążkami poprzecznymi; krepa chińska, krepdeszyna
SJP.pl
Kr
Wikipedia
miękka, lekka tkanina jedwabna o splocie płóciennym, ze słabo zarysowanymi prążkami poprzecznymi; krepa chińska, krepdeszyn
SJP.pl
przymiotnik od: krepdeszyn
SJP.pl
1. gwarowo: pączek;
2. dawniej: rodzaj smażonego ciastka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pączek
Wiktionary
rzecz. kreplik mrz.
Wiktionary
maszyna do krepowania papieru
SJP.pl
3-stopniowa (zwykle) podbudowa świątyni greckiej
SJP.pl
Krepidoma – najniższa, widoczna część świątyni greckiej, kamienna podstawa w formie trzech stopni (krepis) obiegająca dookoła budowlę. Krepidoma jest częścią fundamentu (euthynerii) widoczną nad poziomem terenu. Górną płaszczyznę krepidomy nazywano stylobatem lub też stereobatem. W przypadku, gdy stopnie krepidomy były bardzo wysokie, od frontu układano na nich mniejsze bloki ułatwiające wchodzenie.
Wikipedia
1. kolorowa, marszczona bibułka do wyrobu dekoracji;
2. taśma tapicerska;
3. sztuczne włosy służące do charakteryzacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolorowa bibułka o marszczonej fakturze, służąca do wyrobu elementów dekoracyjnych, np. sztucznych kwiatów
(1.2) teatr. element charakteryzacji w postaci sztucznych włosów
(1.3) rzem. taśma tapicerska do wykańczania mebli
Wiktionary
(1.1) Bardzo lubię tworzyć kwiaty z krepiny na różne okazje.
Wiktionary
IPA: krɛˈpʲĩna, AS: krepʹĩna
Wiktionary
zdrobn. krepinka
rzecz. krepa
przym. krepinowy, krepowy
Wiktionary
1. zdrobnienie od: krepina;
2. taśma, wstążka z ząbkami; koronka; haftowany brzeg
SJP.pl
charakterystyczny charczący odgłos towarzyszący oddechowi osób chorych na zapalenie płuc i niektóre inne ciężkie choroby układu oddechowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. pierożek w tradycyjnej kuchni żydowskiej, z nadzieniem z wołową wątróbką, podawany w rosole lub barszczu, przygotowywany zwykle na Święto Szałasów
Wiktionary
(1.1) Kreplachy można przyrządzać na wiele sposobów – wybór farszu zależy od naszych upodobań.
Wiktionary
(1.1) kreplech, krepl
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. cuk. spoż. pączek
Wiktionary
rzecz. krepel mrz.
Wiktionary
rodzaj mięsistej tkaniny o pomarszczonej powierzchni
SJP.pl
osoba zajmująca się marszczeniem tkanin lub papieru metodami przemysłowymi
SJP.pl
1. poddawać tkaninę lub papier procesowi marszczenia metodami przemysłowymi;
2. przycinać i przypasowywać listwy przed ich przybiciem
SJP.pl
przymiotnik od: krepa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonany z krepy
(1.2) związany z krepą, dotyczący krepy
Wiktionary
(1.2) Idzie kondukt żałobny, krepowy i krwawy: / Drugi raz Pan Prezydent jest dzisiaj na mieście.
Wiktionary
rzecz. krepina ż., krepa ż.
Wiktionary
1. koniec czegoś;
2. część kraju leżąca blisko granicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) granica pewnej przestrzeni
(1.2) koniec, schyłek czegoś
(1.3) zob. kresy.
(1.4) mat. największe z górnych lub najmniejsze z dolnych ograniczeń danego zbioru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po długim marszu dotarł do kresu lasu.
(1.2) Wszystko ma swój kres.
(1.2) Upadek Jerozolimy położył kres istnieniu państwa żydowskiego.
(1.3) Jest coś magicznego w kresach.
Wiktionary
IPA: krɛs, AS: kres
Wiktionary
rzecz. kreślarnia ż., kresowiak mos., kresowiaczka ż., kresowość ż., Kres mrz., zakres m., kresy nmos.
przym. kresowy
Wiktionary
(1.1) granica, kraniec
(1.2) schyłek
Wiktionary
długa, gruba kreska; krecha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. długa, gruba linia
(1.2) przest. blizna
(1.3) gw-pl|Augustów. kolej jednodniowa na posyłki w urzędzie wójta gminy; służba
(1.4) gw-pl|Bełk,Kochanowice,Gierałtowice. nasturcja
(1.5) gw-pl|Śląsk. koniec, kres
Wiktionary
(1.1) To ten koń z czarną kresą na grzbiecie.
Wiktionary
IPA: ˈkrɛsa, AS: kresa
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. kreska, kreseczka
:: zgrub. krecha
przym. kresowy
Wiktionary
(1.3) stójka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: plony uzyskane w ciągu jednego roku w gospodarstwie rolnym
SJP.pl
Krescencja – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od nazwy rodu, która z kolei pochodzi od słowa "crescere" – „wzrastać, narastać”. Wśród patronów – św. Maria Krescencja Höss (1682–1744).
Męskie odpowiedniki: Krescencjusz, Krescenty, Krescens.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Krescencjusz z małżonką; Krescencjuszowie
SJP.pl
Krescencjusz z małżonką; Krescencjuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Krescencjusza lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
rzecz. Krescenty m., Krescens m.
:: fż. Krescencja ż.
Wiktionary
(1.1) Krescenty, Krescens
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
utwór wierszowany, w którym kolejne wersy są dłuższe o jedną sylabę
SJP.pl
dawniej: pokolenie, generacja; pochodzenie
SJP.pl