nóżkowy

→ nóżka

SJP.pl

Patrz:

nóżka

nóżyna

zdrobnienie od: nóżka

SJP.pl

nóżęta

pieszczotliwie: małe nóżki; nożęta

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) książk. pieszcz. nogi dzieci

Wiktionary

nęcisko

miejsce wabienia zwierzyny łownej, gdzie wykłada się przynętę

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) łow. miejsce, w którym myśliwi dokarmiają zwierzynę, aby móc ją tam zabić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nęcenie n., zanęcenie n., zanęta ż., przynęta ż.

czas. nęcić ndk., zanęcić dk.

Wiktionary

nęcić

wpływać zachęcająco, pociągająco; wabić, kusić, mamić, manić

SJP.pl

czasownik przechodni

1. bieda, ubóstwo, niedostatek, brak środków do życia;
2. dawniej: niedola, nieszczęście

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stan ubóstwa w najwyższym stopniu, brak środków do życia

(1.2) zbiorowo o biednych ludziach lub o bardzo biednym człowieku

(1.3) pot. rzecz bardzo licha, kiepska, w złym gatunku

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

nędza – brak środków, wielkie ubóstwo
Nędza – osada w woj. opolskim, w pow. oleskim, w gminie Gorzów Śląski
Nędza – wieś w woj. śląskim, w pow. raciborskim, w gminie Nędza
Nędza – część wsi Połomia w woj. śląskim, w pow. wodzisławskim, w gminie Mszana
Nędza – część wsi Zaborze w woj. śląskim, w pow. cieszyńskim, w gminie Chybie
Nędza – gmina w powiecie raciborskim
Nędza – gromada
Nędza – stacja kolejowa
Nędza – struga, prawy dopływ strugi Żabnica
Nędza – dawny folwark. Tereny, na których był położony, leżą w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Kamienny Łuh
Nędza Wieś – przystanek kolejowy
Nędza Wąskotorowa – nieczynna wąskotorowa stacja kolejowa

przym. nędzny, nędznawy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) biedak

Wiktionary

nędzański

przymiotnik od: Nędza (miejscowość)

SJP.pl

nędznawy

przymiotnik jakościowy

(1.1) stosunkowo zaniedbany, odznaczający się dość złym stanem

Przykłady

(1.1) Tymczasem w wielu wypadkach kulturalna Europa wypada na tle Ameryki nędznie.

(1.1) Nie każdego stać było na zbytek świecy woskowej, przeznaczonej raczej na użytek sakralny; łojówka kopciła, świecąc nędznie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈnɛ̃nd͡zʲɲɛ, AS: nẽnʒʹńe

Wiktionary

Powiązane:

przym. nędzny, nędznawy

rzecz. nędza ż., nędznik mos.

Wiktionary

nędzniej

stopień wyższy od przysłówka: nędznie

SJP.pl

nędzniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: nędzny

SJP.pl

nędznieć

podupadać na zdrowiu, mizernieć, chudnąć

SJP.pl

nędznik

człowiek bez honoru i zasad moralnych, podły, niegodny szacunku

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba podła, nikczemna

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) marny, kiepski, lichy

Wiktionary

nędzota

dawniej:
1. bieda, nędza, ubóstwo;
2. biedni ludzie, nędzarze;
3. licha, nędzna rzecz

SJP.pl

nęk

nęk świerszczojad - gatunek błonkówki z rodziny nękowatych

SJP.pl

nękanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

o

1. samogłoska;
2. litera oznaczająca samogłoskę "o";
3. przyimek pełniący wiele funkcji w zdaniu;
4. wykrzyknik wyrażający żywe uczucia lub towarzyszący wskazywaniu na coś w przestrzeni;
5. wykrzyknik oznaczający zdziwienie lub rozczarowanie; oo, ooo

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) jęz. dwudziesta litera polskiego alfabetu;

przyimek

(2.1) …wskazujący treść, zawartość znaczeniową, sens (z niektórymi czasownikami)

(2.2) …wskazujący fizyczną przeszkodę w ruchu

(2.3) …wskazujący skalę (z czasownikami oznaczającymi zmianę)

(2.4) …wskazujący cechę wyrażoną rzeczownikiem

(2.5) …wskazujący sposób

(2.6) …wskazujący czas

wykrzyknik

(3.1) …używany przy wyrażaniu silnych emocji

(3.2) …używany przy wskazywaniu i zauważaniu czegoś

Wiktionary

O o

O (minuskuła: o) – piętnasta litera alfabetu łacińskiego, dwudziesta litera alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę średnią tylną, np. [] lub [].

Wikipedia

Przykłady

(2.1) Długo mógłbym mówić o ortografii języka polskiego.

(2.2) Pijana hipiska zawadzała o eksponaty, ocierała się o ściany, opierała o ramię towarzysza; w końcu potknęła się o próg.

(2.3) Podniesiono budżet o 50 tysięcy, a to o wiele za mało.

(2.4) Zapatrzyłem się na nieznajomą o błękitnych oczach.

(2.5) Chociaż chodził o kulach, na schody wspinał się o własnych siłach.

(2.6) O której godzinie dzisiaj pójdziesz na spacer?

(3.1) O, jaka szkoda…!

(3.2) O, masło staniało!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔ, AS: o

Wiktionary

Powiązane:

frazeologia.

etymologia.

uwagi.

(1.1) alfabet polski.

tłumaczenia.

* albański: (2.1) në

* amerykański język migowy: (1.1) 30px

* angielski: (2.1) about, at; (2.2) against

* arabski: (3.1) حول; (2.1) يا

* białoruski: (2.1) аб

* bułgarski: (2.1) за; (2.4) с, със; (3.1) о

* dolnołużycki: (2.1) wó

* duński: (2.1) om, på; (2.2) mod

* esperanto: (2.1) pri

* francuski: (1.1) o; (2.1) de, pour; (2.2) contre, à; (3.1) oh, o!

* górnołużycki: (2.1) wó; (2.2) wó

* jidysz: (2.1) וועגן (wegn)

* kaszubski: (1.1) o; (2.2) ò; (2.3) ò

* kornijski: (2.1) a-dro dhe

* litewski: (2.1) apie

* łaciński: (2.1) de

* niderlandzki: (1.1) over

* niemiecki: (2.1) über, von

* nowogrecki: (3.1) ω

* nowopruski: (2.1) ezze; (2.2) ezze; (2.3) ezze

* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|O.; (3) PJM|o!, och!.}}

* romansz: (2.6) a, ad

* rosyjski: (2.1) про

* rumuński: (2.4) cu

* szkocki: (2.1) aboot

* szwedzki: (2.1) om

* ukraiński: (2.1) про

* włoski: (2.1) su

źródła.

== o (język afar.) ==

wymowa.

IPA|o.

znaczenia.

litera

(1.1) o, minuskuła piętnastej litery alfabetu afarskiego

odmiana.

przykłady.

składnia.

kolokacje.

synonimy.

(1.1) majuskuła: O

antonimy.

hiperonimy.

hiponimy.

holonimy.

meronimy.

pokrewne.

Wiktionary

Synonimy:

antonimy.

hiperonimy.

hiponimy.

holonimy.

meronimy.

pokrewne.

frazeologia.

etymologia.

uwagi.

(1.1) alfabet polski.

tłumaczenia.

* albański: (2.1) në

* amerykański język migowy: (1.1) 30px

* angielski: (2.1) about, at; (2.2) against

* arabski: (3.1) حول; (2.1) يا

* białoruski: (2.1) аб

* bułgarski: (2.1) за; (2.4) с, със; (3.1) о

* dolnołużycki: (2.1) wó

* duński: (2.1) om, på; (2.2) mod

* esperanto: (2.1) pri

* francuski: (1.1) o; (2.1) de, pour; (2.2) contre, à; (3.1) oh, o!

* górnołużycki: (2.1) wó; (2.2) wó

* jidysz: (2.1) וועגן (wegn)

* kaszubski: (1.1) o; (2.2) ò; (2.3) ò

* kornijski: (2.1) a-dro dhe

* litewski: (2.1) apie

* łaciński: (2.1) de

* niderlandzki: (1.1) over

* niemiecki: (2.1) über, von

* nowogrecki: (3.1) ω

* nowopruski: (2.1) ezze; (2.2) ezze; (2.3) ezze

* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|O.; (3) PJM|o!, och!.}}

* romansz: (2.6) a, ad

* rosyjski: (2.1) про

* rumuński: (2.4) cu

* szkocki: (2.1) aboot

* szwedzki: (2.1) om

* ukraiński: (2.1) про

* włoski: (2.1) su

źródła.

== o (język afar.) ==

wymowa.

IPA|o.

znaczenia.

litera

(1.1) o, minuskuła piętnastej litery alfabetu afarskiego

odmiana.

przykłady.

składnia.

kolokacje.

synonimy.

(1.1) majuskuła: O

Wiktionary

o-

przedrostek

(1.1) …tworzący czasowniki odprzymiotnikowe

(1.2) …dodający do znaczenia czasowników aspekt przestrzeni

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ta sytuacja ogłupiła i onieśmieliła Iwonę.

(1.2) Obejrzałem się wokół i postanowiłem, że teren trzeba ogrodzić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔ, AS: o

Wiktionary

Synonimy:

antonimy.

hiperonimy.

hiponimy.

holonimy.

meronimy.

pokrewne.

frazeologia.

etymologia.

uwagi.

tłumaczenia.

źródła.

== o- (język szwedzki.) ==

wymowa.

znaczenia.

przedrostek

(1.1) nie- (tworzy antonimy)

odmiana.

(1.1) nieodm.

przykłady.

(1.1) Resan var mycket otrevlig. → Podróż była bardzo nieprzyjemna.

składnia.

kolokacje.

synonimy.

Wiktionary

o-kształtny

przymiotnik relacyjny

(1.1) taki, który ma kształt litery O

Wiktionary

o.

skrót od: ojciec (zakonnik), czytany jako cały, odmienny wyraz; w liczbie mnogiej "oo." - ojcowie

SJP.pl

skrót

(1.1) = rel. ojciec

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W szafie o. (= ojca) Pawła zakrystian znalazł złotą stułę.

(1.1) geogr. miasto leżące w północnej części Kalifornii;

Wiktionary

Oakland – miasto w Stanach Zjednoczonych, w środkowo-zachodniej Kalifornii, ośrodek administracyjny hrabstwa Alameda, położone na wschodnim brzegu zatoki San Francisco, naprzeciw miasta San Francisco. W 2020 roku miasto liczyło 440 646 mieszkańców. Główny ośrodek zespołu miejskiego Oakland–Berkeley–Livermore, zamieszkanego przez 2 848 280 osób (2020), wchodzącego w skład większego obszaru metropolitalnego San Francisco Bay Area.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Już w ubiegły roku Oakland było na trzeciej pozycji, za Waszyngtonem i Detroit, na liście miast z największą liczbą zabójstw „na głowę mieszkańca" . W tym roku, w ciągu niecałych trzech miesięcy, zanotowano już 55 morderstw.

Wiktionary

rzecz. Oakland mrz./n.

Wiktionary

oapec

[czytaj: o-Apek] skrót od: Organization of Arab Petroleum Exporting Countries - Organizacja Państw Arabskich Eksportujących Ropę Naftową

SJP.pl

oas

skrajnie prawicowa, francuska organizacja wojskowa działająca nielegalnie w latach 1961-63 we Francji i Algierii, sprzeciwiająca się jakimkolwiek koncesjom politycznym na rzecz walczących o niepodległość Algierczyków

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Organizacja Tajnej Armii – prawicowa organizacja w Algierii
Organizacja Anty-Solidarność – grupa operacyjna SB PRL
zespół alergii jamy ustnej

Wikipedia

oas-owiec

członek OAS, skrajnie prawicowej, francuskiej organizacji wojskowej sprzeciwiającej się jakimkolwiek koncesjom politycznym na rzecz walczących o niepodległość Algierczyków; oasowiec

SJP.pl

oas-owski

→ OAS (francuska organizacja wojskowa); oasowski

SJP.pl

oasis

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Oasis – brytyjska grupa rockowa
OASIS – organizacja zajmująca się standaryzowaniem formatów dokumentów
Oasis – singel Gackta
Oasis – jednostka osadnicza w USA, w stanie Kalifornia
Oasis – jednostka osadnicza w USA, w stanie Nowy Meksyk
Oasis – jednostka osadnicza w USA, w stanie Nevada
Oasis – jednostka osadnicza w USA, w stanie Utah
Oasis – miasto w USA, w stanie Wisconsin
Oasis – krater uderzeniowy na Pustyni Libijskiej

Wikipedia

oasowiec

członek OAS, skrajnie prawicowej, francuskiej organizacji wojskowej sprzeciwiającej się jakimkolwiek koncesjom politycznym na rzecz walczących o niepodległość Algierczyków; OAS-owiec

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. polit. członek skrajnie prawicowej francuskiej organizacji terrorystycznej Organisation de l'Armée Secrète sprzeciwiającej się dekolonizacji Algierii

Wiktionary

Przykłady

(1.3) azyl

(1.4) Ruch Światło-Życie

(1.1) Wikary spotkał się z oazowiczami z Murzasichla.

(1.2) Na przystanku autobusowym czekała grupa oazowiczów z plecakami.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oaza ż., Oaza ż.

:: fż. oazowiczka ż.

przym. oazowy

Wiktionary

oazowiczka

oazówka, oazówa;
1. członkini Oazy, młodzieżowego ruchu w kościele katolickim;
2. uczestniczka obozów organizowanych przez Oazę

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) członkini ruchu oazowego

(1.2) uczestniczka letniego obozu oazowego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Arcybiskup spotkał się z oazowiczkami z Murzasichla.

(1.2) Na przystanku autobusowym czekała grupa oazowiczek z gitarą.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oaza ż., Oaza ż.

:: fm. oazowicz m.

przym. oazowy

Wiktionary

oazowiec

oazowicz;
1. członek Oazy, młodzieżowego ruchu w Kościele katolickim;
2. uczestnik obozów organizowanych przez Oazę

SJP.pl

oazowość

1. ogół cech typowych dla wymarzonego miejsca;
2. ogół cech typowych dla Oazy - młodzieżowego ruchu w Kościele katolickim

SJP.pl

oazowy

1. ruch oazowy - młodzieżowy ruch w kościele katolickim; oaza; Oaza;
2. związany z ruchem oazowym (Oazą, oazą)

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) związany z oazą, pochodzący z oazy, wywodzący się z oazy

(1.1) Oficjalne parafowanie kompletnych tekstów obu umów miało miejsce w Moskwie w dniu 4 kwietnia 2006 roku.

(1.1) Z matematyki leżysz na obu łopatkach, język angielski zawaliłaś, chemia i fizyka stanowią dwie twoje achillesowe pięty, że tak powiem. Interesuje mnie, co zamierzasz przedsięwziąć, by wykaraskać się z tego gipsu.

Synonimy:

Przykłady

(1.1) Obaj inżynierowie wyjechali nazajutrz na noc do Kairu […]

Wymowa:

IPA: ˌɔbaˈlãɲɛ, AS: obalãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obalina ż., obalisko n.

czas. obalać, obalić

Wiktionary

obalać

1. przewracać coś, używając większej siły; powalać, zwalać
2. przenośnie: odpierać argumenty, podważać coś, wykazywać bezpodstawność czegoś
3. pospolicie: wypijać butelkę alkoholu

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obalić)

(1.1) odbierać komuś władzę, moc, wpływ itp.

(1.2) wykazać o czymś, że jest fałszywe

(1.3) książk. albo gwara. przewracać, powodować upadek czegoś

(1.4) pot. (o alkoholu) wypić

czasownik zwrotny niedokonany obalać się (dk. obalić się)

(2.1) przewracać się, powodować swój upadek

Wiktionary

Przykłady

(1.3) Pośli dziadowie na Kalwaryjom, • złapali babe – obalili jom. sic.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbalat͡ɕ, AS: obalać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obalanie n., obalenie n.

czas. obalić dk.

Wiktionary

obalenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obalić.

Wiktionary

Obalenie – w logice wskazanie fałszywego następstwa zdania.

(1.1) dokonany od|obalać.

czasownik zwrotny dokonany obalić się (ndk. obalać się)

(2.1) dokonany od|obalać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Silny wiatr obalił kilka drzew, które przecinały szosę, uniemożliwiając ruch kołowy.

(1.1) To Odoaker obalił ostatniego cesarza zachodniorzymskiego, a insygnia cesarskie wysłał do Konstantynopola.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbalʲit͡ɕ, AS: obalʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obalenie n., obalanie n.

czas. obalać dk.

Wiktionary

obama

nazwisko

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Mount Obama – szczyt na wyspie Antigua, najwyższy szczyt Antigui i Barbudy, do 2009 Boogy Peak, nazwany na cześć 44. prezydenta USA
– miasto na wyspie Honsiu, w prefekturze Fukui
– dawne miasto na wyspie Kiusiu, w prefekturze Nagasaki, od 2015 część miasta Unzen
– zamek na wyspie Honsiu, w prefekturze Fukui w mieście Obama
– dawny zamek, obecnie ruiny, na wyspie Honsiu, w prefekturze Fukushima, na terenie miasta Nihonmatsu, dawniej w prefekturze Mutsu
Obama – gorące źródła (onsen), położone na wyspie Kiusiu, w prefekturze Nagasaki, w mieście Unzen, na terenie dawnego miasta Obama)
– han (lenno feudalne) w średniowiecznej Japonii, istniejące w okresie Edo w ówczesnej prowincji Wakasa, obecnie prefektura Fukui
Obama – japońskie nazwisko
Obama – afrykańskie nazwisko
Obama – rodzaj płazińców z Ameryki Południowej
Obama Line – linia kolejowa w Japonii, na wyspie Honsiu, w prefekturach Fukui i Kioto, zarządzana przez Japońską Kolej Zachodnią
Obama Day – święto narodowe w Kenii, ustanowione dla upamiętnienia objęcia prezydentury przez Baracka Obamę

Wikipedia

obandażowywać

rzadko: owijać bandażem, umocowywać opatrunek za pomocą bandaża; bandażować

SJP.pl

obandować

otoczyć teren bandą - ogrodzeniem zabezpieczającym

SJP.pl

obara

nazwisko

SJP.pl

obarczać

1. zlecać wykonanie czegoś komuś, nakładać obowiązki
2. czynić odpowiedzialnym za coś; obciążać moralnie
3. wkładać ciężar na barki (także w znaczeniu przenośnym); objuczać
4. obarczać się:
a) obciążać się
b) przyjmować na siebie obowiązek

SJP.pl

obarczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obarczyć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obarczyć

Wiktionary

obarczyć

1. zlecić wykonanie czegoś komuś, nałożyć obowiązki
2. uczynić odpowiedzialnym za coś; obciążyć moralnie
3. włożyć ciężar na barki (także w znaczeniu przenośnym); objuczyć
4. obarczyć się:
a) obciążyć się
b) przyjąć na siebie obowiązek

SJP.pl

czasownik dokonany

(1.1) dać jakiś ciężar do dźwigania

(1.2) przen. uczynić odpowiedzialnym za coś lub obciążyć moralnie

okrągły wyrób z ciasta, który przed pieczeniem poddawany jest obwarzaniu; obwarzanek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. wypiek w kształcie obręczy wykonany z ciasta obgotowanego przed pieczeniem

(1.2) pot. coś, co przypomina wyglądem obarzanek (1.1)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W piekarni na rynku często kupuję obarzanki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbaˈʒãnɛk, AS: obažãnek

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwarzanek mrz., zdrobn. obarzaneczek m.

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta nienależący do danej grupy

(1.2) sf. kosmitka

(1.3) kobieta pochodząca z innych miejsc niż te nam znane

(1.4) kobieta wnosząca nowe jakości i informacje, wcześniej nieznane danej jednostce czy w danym społeczeństwie

forma przymiotnika.

(2.1) ż. od: obcy

Wiktionary

Obca ( Die Fremde, 2010) – niemiecki dramat filmowy w reżyserii i według scenariusza Feo Aladag.

Film prezentowany podczas 60. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie w sekcji Panorama Special. Film otrzymał na tym festiwalu nagrodę Label Europa Cinemas.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Kto obcą pod dach przyjmie?

Wiktionary

Powiązane:

przym. obcy

przysł. obco

rzecz. obcość ż.

:: fm. obcy m.

Wiktionary

obcas

tylna, spodnia część buta podpierająca piętę

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) obuw. spodnia tylna część buta, podpierająca piętę i unosząca ją wyżej;

Wiktionary

Obcas – część obuwia zapewniająca wsparcie pięty, wykonana z trwałego materiału. Obcas przymocowany jest do podeszwy, zazwyczaj poprzez przybicie małymi gwoździami lub przykręcenie. Traktuje się, że obcas to podwyższenie powyżej 0,5 cm.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Poznaliśmy Ankę po stukaniu obcasami.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔpt͡sas, AS: opcas

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: zdrobn. obcasik

Przykłady

(1.1) Zachowałeś się obcesowo, wpadając z takim hukiem do kancelarii pana mecenasa.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obces mrz., obcesowość ż.

Powiązane:

rzecz. obchód m., obchodziny nmos., obchodzenie n., obejście n.

czas. obchodzić ndk., obejść dk.

przym. obchodowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ceremonia, celebracja, uroczystość, uroczystości blp., świętowanie, impreza, obrzęd, święto

Wiktionary

obchodzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obchodzić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔpxɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: opχoʒẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obchód m., obchody nmos., obchodziny nmos., obejście n.

czas. obchodzić ndk., obejść dk.

przym. obchodowy

Wiktionary

obchodzić

1. idąc okrążać kogoś lub coś
2. robić obchód
3. przejmować się czymś, mieć na uwadze
4. świętować z jakiejś okazji, jakiś dzień
5. obchodzić się:
a) traktować coś w określ. sposób
b) posługiwać się czymś
c) dawać sobie radę bez czegoś

SJP.pl

czasownik niedokonany (dk. obejść)

(1.1) krążyć, chodzić wokół, przechodzić przez jakiś obiekt; przejść jakąś przestrzeń, teren, pomieszczenie

(1.2) świętować, uczcić jakąś rocznicę, radosne wydarzenie, sukces

(1.3) obchodzić kogoś: interesować się czymś, chcieć wiedzieć o czymś

(1.4) omijać, ignorować jakiś problem, zagadnienie

(1.5) gw-pl|Bukowina. karmić zwierzęta domowe

czasownik zwrotny niedokonany obchodzić się (dk. obejść się)

(2.1) traktować, zajmować się czymś

(2.2) poradzić sobie bez czegoś lub kogoś (określenie najczęściej używane w formie dokonanej)

Wiktionary

Przykłady

(1.2) 9 marca 2008 klub piłkarski Inter Mediolan obchodził stulecie swego istnienia.

(1.1) Dziś mój syn Grzegorz obchodzi zaległe urodziny z czwartku.

(1.3) Andrzejku, nic mnie nie obchodzi, że boli cię dziś głowa. Proszę, abyś natychmiast podszedł do tablicy i rozwiązał to zadanie!

(2.1) Powinieneś obchodzić się delikatnie z tą porcelaną, gdyż jest bardzo stara i cenna.

(2.2) Obejdę się bez twojej pomocy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈxɔd͡ʑit͡ɕ, AS: opχoʒ́ić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obchód m., obchody nmos., obchodziny nmos., obchodzenie n., obejście n.

czas. obejść dk.

przym. obchodowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okrążać, pomijać

(1.3) martwić, przejmować się

Wiktionary

obchwyt

urządzenie mechaniczne ułatwiające wyrywanie drewnianych stojaków obudowy wyrobisk górniczych podczas rabowania

SJP.pl

obchód

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kontrolne obejście danego miejsca

(1.2) obchodzenie czegoś dokoła

Wiktionary

Powiązane:

czas. obchodzić ndk., obejść dk.

rzecz. obchody nmos., obchodzenie n., obejście n.

Wiktionary

Synonimy:

:: fż. obciachówa ż., obciachówka ż.

czas. obciachać dk., obciachać się dk., ciachać ndk., ciachnąć ndk., pociachać dk.

przym. obciachowy

przysł. obciachowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) chała, kompromitacja, siara, poruta, wiocha, wpadka, wstyd

Wiktionary

obciachowiec

ktoś obciachowy

SJP.pl

obciachowo

przysłówek

(1.1) w sposób obciachowy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciach mos./mrz.

Wiktionary

obciachowość

→ obciachowy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest obciachowe; cecha tych, którzy są obciachowi

Wiktionary

Patrz:

obciachowy

Powiązane:

rzecz. obciach m.

przym. obciachowy

przysł. obciachowo

Wiktionary

obciachowy

przymiotnik od: obciach

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) pot. dotyczący obciachu, przynoszący wstyd i kompromitację, przez mówcę uważany za nieatrakcyjny, niemodny lub kiepski

Wiktionary

Przykłady

(1.1) 14% Internautów wyraziło zdanie, iż najbardziej „obciachową” tego lata była piosenka grupy O-Zone „Dragostea din tei”.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciach mrz., obciachowość ż., obciachanie n., ciachanie n., nieciachanie n., ciachnięcie n.

czas. obciachać dk., ciachać ndk., ciachnąć dk.

Wymowa:

IPA: ɔpʲˈt͡ɕĩnat͡ʃ, AS: opʹćĩnač

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcinak mrz., obcinaczka m., obcinanie n., obcięcie n., cięcie n., obcinka ż.

Synonimy:

(1.1) obcinacz

Wiktionary

obcinak

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. narzędzie służące do przecinania rur

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obcinaki rolkowe można stosować przy pracach z rurami stalowymi i żeliwnymi o maksymalnej średnicy 860 mm.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcinacz m., obcinarka ż., obcinek m., obcinka ż.

czas. obciąć dk., obcinać ndk.

Wiktionary

obcinanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obcinać.

Wiktionary

Obcinanie (ang. "clipping") – w geometrii obliczeniowej i grafice komputerowej nazwa grupy algorytmów, których celem jest znalezienie części wspólnej obiektu (np. okręgu, odcinka, prostokąta, wielokąta czy bitmapy) wyświetlanego w oknie, zwykle będącym prostokątem.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔpʲt͡ɕĩˈnãɲɛ, AS: opʹćĩnãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obcinać, obciąć

rzecz. obcinacz mrz., obcinaczka ż.

Wiktionary

obcinać

tnąc skracać coś lub oddzielać coś od czegoś

SJP.pl

czasownik niedokonany (dk. obciąć)

(1.1) tnąc skracać coś lub oddzielać coś od czegoś

(1.2) skracać komuś włosy, zwykle nadając im jakąś fryzurę

(1.3) zmniejszyć ilość pieniędzy na jakiś cel

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Za dawnych dni było inaczej. Teraz już nie obcinacie nam głów, a my nie robimy bębnów z waszej skóry. Wszystko jest poukładane.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpʲˈt͡ɕĩnat͡ɕ, AS: opʹćĩnać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcinak mrz., cięcie n., obcinka ż., obcinaczka ż., obcinacz mrz., obcinanie n.

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest obcisłe

Wiktionary

Powiązane:

przym. obcisły

przysł. obciśle

Wiktionary

obcisły

o ubraniu: mocno przylegający do ciała

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) o ubraniu: ściśle przylegający do ciała, ciasno opinający

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Miał na sobie pomarańczową koszulę sięgającą kolan, która w półmroku natychmiast zmieniła barwę i zaświeciła mocnym amarantem, obcisłe, białe spodnie i sandały z rzemykami oplatającymi łydki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpʲˈt͡ɕiswɨ, AS: opʹćisu̯y

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcisłość ż.

przysł. obciśle, obcisło

czas. obciskać ndk., obcisnąć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ciasny, napięty

Wiktionary

obciąg

1. guma offsetowa w maszynie drukarskiej mająca za zadanie jak najwierniejsze przeniesienie rysunku z formy drukowej;
2. zlewanie wina, piwa znad osadu po każdym etapie fermentacji

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) grub. fellatio

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Sceny z ciotami wystającymi z nadzieją pod koszarami, goniącymi się po parku i jeżdżącymi po komunistycznej Polsce w poszukiwaniu przygodnego obciągu z pewnością mogą śmieszyć, lecz zmuszają także do pewnej smutnej refleksji nad ciężkim pedalskim żywotem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciąganie n., obciągnięcie n., obciągara ż.

:: zdrobn. obciąganko n.

czas. obciągać ndk., obciągnąć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) laska, blołdżob, lodzik, fellatio

Wiktionary

obciągacz

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pracownik fizyczny wybierający rudę z pieca na dolnym pomoście

(1.2) wulg. wykonawca fellatio

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) techn. sztabka z kamienia ściernego służąca do ostrzenia narzędzi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciąganie n., obciągnięcie n.

:: fż. obciągara ż.

czas. obciąganie n., obciągnięcie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) lachociąg m., lodziarz m.

Wiktionary

obciągaczka

dawniej: maszyna rozlewnicza do napełniania butelek; rozlewarka

SJP.pl

obciąganie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) naciąganie na przedmiot jakiegoś materiału w celu powleczenia i pokrycia

(1.2) wygładzanie odzieży, którą ktoś ma na sobie, poprzez jej pociąganie ku dołowi

(1.3) wydobywanie płynu z naczynia poprzez jego odsysanie lub pompowanie

(1.4) pot. picie jakiejś ilości alkoholu

(1.5) wulg. doprowadzanie mężczyzny przez inną osobę do ejakulacji poprzez mechaniczną stymulację penisa

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obciąganie – plastyczne kształtowanie blach
obciąganie – przygotowanie ściernic
obciąganie – obróbka wykańczająca otworów
obciąganie – wykonywanie obciągu wina lub piwa

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obciągnięcie n., obciągacz m., obciągara ż., ciągnięcie n., ciąganie n., wyciąganie n., ciąg m., wyciąg m., naciąg m., pociąg m., pociąganie n., pociągnięcie n.

:: zdrobn. obciąganko n.

czas. obciągać ndk., obciągnąć dk., ciągnąć ndk., ciągać ndk., wyciągać ndk., wyciągnąć dk., pociągać ndk., pociągnąć dk.

przym. ciągowy, pociągowy

przysł. cięgiem

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obijanie, oblekanie

(1.5) neutr. fellatio

Wiktionary

obciąganko

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) żart. fellatio

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciąg mrz., obciąganie n.

czas. obciągnąć

Wiktionary

obciągara

(1.5) zrobić laskę

Wiktionary

obciąć

1. pozbyć się czegoś, zmniejszyć coś za pomocą ostrego narzędzia;
2. skrócić włosy tworząc nową fryzurę

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obcinać)

(1.1) dokonany od|obcinać.

czasownik zwrotny dokonany obciąć się (ndk. obcinać się)

(2.1) dokonany od|obcinać się.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obcinać ndk.

rzecz. obcinak mrz., obcięcie n., obcinacz m., obcinanie n., obcinaczka ż.

Wiktionary

obciążający

1. zwiększać ciężar czegoś
2. czynić coś przeciążonym
3. zlecać komuś wykonanie czegoś
4. czynić kogoś odpowiedzialnym za coś, winnym czegoś

SJP.pl

Patrz:

obciążać

obciążalność

(1.2) zlecać wykonanie czegoś

(1.3) czynić winnym

(1.4) obarczać odpowiedzialnością

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpʲˈt͡ɕɔ̃w̃ʒat͡ɕ, AS: opʹćõũ̯žać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciążenie n., obciążanie n.

Wiktionary

Synonimy:

nakładać, obarczać, objuczać, obładowywać, zobowiązywać

Wiktionary

obciążenie

1. zwiększyć ciężar czegoś
2. uczynić coś przeciążonym
3. zlecić komuś wykonanie czegoś
4. uczynić kogoś odpowiedzialnym za coś, winnym czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) ciężar spoczywający na kimś lub czymś

(1.2) przen. okoliczność stanowiąca utrudnienie

(1.3) ekon. obarczenie kogoś kwotą do zapłaty

(1.4) elektr. całkowita moc elektryczna pobierana ze źródła przez wszystkie odbiorniki

(1.5) fiz. oddziaływanie sił zewnętrznych na ciało lub element konstrukcyjny;

(1.6) stat. różnica pomiędzy wartością oczekiwaną rozkładu estymatora a wartością szacowanego parametru;

(1.7) hydrol. masa materiału transportowanego przez rzekę w jednostce czasu;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obciążenie fizyczne
obciążenie budowli
obciążenie zwrotne
obciążenie rzeki
obciążenie chorobami
obciążenie statystyczne
obciążenie estymatora

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Przykładane na prasie obciążenie odczytywaliśmy na archaicznym wskaźniku wyskalowanym w kilogramach.

(1.2) Kiedy tylko rozpoczniemy aktywność fizyczną, a obciążenie treningowe zacznie się zwiększać, w organizmie pojawi się deficyt tlenowy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔpʲt͡ɕɔ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: opʹćõũ̯žẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obciążanie n., obciążnik m.

czas. obciążać ndk., obciążyć dk.

przym. obciążeniowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ciężar, brzemię, jarzmo, balast

(1.2) utrudnienie

(1.4) obciążenie elektryczne

(1.5) obciążenie fizyczne

(1.6) obciążenie estymatora

Wiktionary

obciążyć

1. zwiększyć ciężar czegoś
2. uczynić coś przeciążonym
3. zlecić komuś wykonanie czegoś
4. uczynić kogoś odpowiedzialnym za coś, winnym czegoś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obciążać)

przysłówek

(1.1) nieswojo, nieswojsko, cudzo, nie jak u siebie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔpt͡sɔ, AS: opco

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcość ż., obczyzna ż., obcowanie n., obcy mos., obca ż.

czas. obcować ndk., wyobcować dk., wyobcowywać ndk.

przym. obcy, wyobcowany

temsłow. obco-

Wiktionary

obco-

temat słowotwórczy

(1.1) pierwsza część wyrazów złożonych (przymiotników lub rzeczowników) oznaczająca obcość, nieswojskość, odrębność, cudzoziemskość tego, co nazywa druga część złożenia, lub też brak związku, więzi z tym co nazywa druga część złożenia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔpt͡sɔ, AS: opco

Wiktionary

Powiązane:

przysł. obco

rzecz. obcość ż., obcy mos.

przym. obcy

Wiktionary

obcobrzmiący

mający obce brzmienie (np. wyraz obcobrzmiący, nazwisko obcobrzmiące)

SJP.pl

obcojęzyczny

innojęzyczny;
1. posługujący się obcym językiem;
2. napisany w obcym języku;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się obcym językiem

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do innego języka

(1.1) Jako największa grupa imigrantów we Włoszech, Rumuni często są identyfikowani z ogółem wykroczeń popełnianych przez obcokrajowców.

(1.1) Polska dla Polaków – jak to pogodzić z postawą obcoplemieńca, który po opuszczeniu getta działał w konspiracji, pisał antyhitlerowskie satyry, przeszedł przez obozy i łagrową poniewierkę, by wreszcie po andersowskim epizodzie znaleźć się w Londynie.

(1.1) Własne prawa zachowywali również obcoplemieńcy, którzy osiedlili się wśród austrazyjskich Franków.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obcoplemienność ż., obcoplemiennik m.

przym. obcoplemienny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) innoplemieniec, różnoplemieniec, obcoplemiennik

Wiktionary

obcoplemienny

przymiotnik

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. rozprzestrzenianie diaspor przy pomocy czynników zewnętrznych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Dobrymi przykładami obcosiewności mogą być: wiatrosiewność, wodosiewność i zwierzęcosiewność.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔp.t͡sɔˈɕɛv.nɔɕt͡ɕ

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) war. allochoria, alochoria

Wiktionary

obcowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przebywanie z kimś, kontaktowanie się

(1.2) rzad. seks. odbywanie stosunku płciowego

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

świętych obcowanie
obcowanie płciowe

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dzięki obcowaniu z przyrodą tatrzańską odzyskał trochę zdrowie i chęć do życia.

(1.2) Jeremiasz wstydził się obcowania ze starszymi od siebie kobietami.

Wiktionary

odmienność, trudność w odnalezieniu własnej osoby wśród innych

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co obce

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obczyzna ż., obcowanie n., wyobcowanie n., wyobcowywanie n., obcy mos., obca ż.

czas. obcować ndk., wyobcować dk., wyobcowywać ndk.

przym. obcy, wyobcowany

przysł. obco

temsłow. obco-

przyim. wobec

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odmienność

Wiktionary

obcy

nie należący do jakiegoś kręgu osób, spraw, rzeczy; niewłaściwy komuś, nie objęty czyimiś zainteresowaniami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś nienależący do danej grupy

(1.2) sf. pozaziemski przybysz

(1.3) pochodzący z innych miejsc niż te nam znane

(1.4) wnoszący nowe jakości i informacje, wcześniej nieznane danej jednostce czy w danym społeczeństwie

przymiotnik

(2.1) nienależący do jakiegoś kręgu

(2.2) taki, o którym niewiele wiadomo

(2.3) niewłaściwy, w danym miejscu

(2.4) może być stosowane do każdego, kto znajdzie się w nieznanym miejscu czy wśród ludzi, którzy go nie znają

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obcy, kosmita – istota pozaziemska
Obcy – utwór Alberta Camusa
Obcy – utwór Stanisława Lema
Obcy – utwór Sándora Máraiego
Obcy (ang. Aliens) – ksenomorfy, rasa kosmitów występująca w głośnej serii filmów fabularnych:
- Obcy – ósmy pasażer Nostromo (Alien)
- Obcy – decydujące starcie (Aliens)
- Obcy 3 (Alien³)
- Obcy: Przebudzenie (Alien: Resurrection)
- Obcy kontra Predator (Alien vs. Predator)
- Obcy kontra Predator 2 (Alien vs. Predator 2)
- Prometeusz (Prometheus)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Na teren zakładu obcym wstęp wzbroniony.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔpt͡sɨ, AS: opcy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obca ż., obcość ż., obczyzna ż., obcowanie n., wyobcowanie n., wyobcowywanie n.

czas. obcować ndk., wyobcować dk., wyobcowywać ndk.

przym. wyobcowany

przysł. obco

temsłow. obco-

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) nieznajomy, nieznany, cudzy, osoba postronna

(1.2) kosmita, ufoludek

(2.1) nieznajomy, nieznany, cudzy

Wiktionary

potocznie:
1. zrozumieć coś; skumać, zajarzyć, skapować, załapać;
2. przypatrzeć się dokładnie, sprawdzić pod jakimś względem;
3. zapoznać się z czymś

SJP.pl

obczajać

potocznie:
1. rozumieć coś; kumać, jarzyć, kapować, czaić;
2. zapoznawać się z czymś;
3. sprawdzać pod jakimś względem, przypatrując się dokładnie; czaić

SJP.pl

czasownik

czasownik przechodni niedokonany (dk. obczaić)

(2.1) pot. usiłować zrozumieć

Wiktionary

obczytać

czasownik przechodni dokonany (ndk. obczytywać)

(1.1) pot. rzad. przeczytać dogłębnie całość tekstu

czasownik zwrotny dokonany obczytać się (ndk. obczytywać się)

(2.1) przest. rzad. oczytać się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wracając zaś z Warszawy do Krakowa — obczytałem wspomnienia Stefana Zweiga z książki »Świat wczorajszy«.

(2.1) Przewodniczący [sądu] […] obczytał się do tej rozprawy książek socjalistycznych, aż dostał niestrawności mózgowej i pleśćótł jak na mękach.

(2.1) Żona mówi, że jak jeszcze raz wspomnę o niej w wierszu, to mnie poda do sądu. Ostatnio się obczytała bardzo dużo i okazuje się, że można do sądu podać współmałżonka.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. czytelnictwo n., czytelnia ż., czytelnik m., czytelniczka ż., czytacz mos., czytanka ż., czytadło n., czytelność ż., czytnik m., czytanina ż., czytanie n., odczyt m., odczytanie n., odczytywanie n., rozczytanie n., wyczytanie n., wczytywanie n., zaczytanie n., zaczytywanie n., czytywanie n., przeczytanie n., poczytność ż.

czas. czytywać ndk., odczytać dk., odczytywać ndk., przeczytać dk., rozczytać dk., rozczytywać ndk., wyczytywać ndk., wyczytać dk., zaczytać dk., zaczytywać ndk., obczytywać ndk.

przym. czytelny, czytelniczy, czytankowy, czytnikowy, oczytany

przysł. czytelnie

Wiktionary

obczyzna

książkowo: kraje leżące poza granicami danego państwa; zagranica

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kraje poza ojczyzną

(1.2) przest. cudzoziemszczyzna

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czy kto się modlić będzie na mym grobie / I kto zapłacze, / Gdy na obczyźnie dni skończę tułacze?

Wiktionary

Powiązane:

przym. obcy

rzecz. obca ż., obcość ż., obcy mos.

ręczne narzędzie metalowe do chwytania przedmiotów, wyciągania gwoździ, cięcia drutu itp.; cęgi

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) techn. narzędzie ręczne wykonane z metalu, złożone z dwóch ruchomych na zawiasach uchwytów z ostrymi rękojeściami, służące do przytrzymywania czego, przecinania metalu, wyciągania gwoździ, itp.

(1.2) łow. przyrząd do wyciągania żywej zwierzyny z nory

Wiktionary

Obcęgi – metalowe narzędzie ręczne z częścią roboczą w postaci dwóch przeciwstawnie ustawionych, łukowatych szczęk zakończonych ostrzami. Służą głównie do wyciągania gwoździ i odcinania drutu oraz do przytrzymywania metalowych przedmiotów przy obróbce. Stosowane głównie przez cieśli, stolarzy i dekarzy.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. cęgi nmos.

:: zdrobn. obcążki nmos.

czasownik przechodni dokonany (ndk. obdarowywać)

(1.1) ofiarować, dać

(1.2) okazać jakieś pozytywne uczucia

czasownik zwrotny dokonany obdarować się (ndk. obdarowywać się)

(2.1) ofiarować sobie coś nawzajem

(2.2) okazać sobie nawzajem jakieś pozytywne uczucia

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Znamy prawdę o godności człowieka, który został obdarowany Bożym dziecięctwem.

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) dawanie czegoś komuś w darze, w prezencie

(1.2) okazywanie komuś jakichś pozytywnych uczuć

Wiktionary

dawać komuś prezenty, dary

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obdarować)

(1.1) zob. obdarować.

czasownik zwrotny niedokonany obdarowywać się (dk. obdarować się)

(2.1) zob. obdarować się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Michał nie wiedział, jak wyrazić to, co czuł. Wydawało mu się, że ten, kto kocha, bezustannie daje. Obdarowywał ją więc niespodziankami, wyszukiwał dla niej w rzece błyszczące kamienie […]

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbdarɔˈvɨvat͡ɕ, AS: obdarovyvać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obdarowanie n., obdarowywanie n., obdarzanie n.

czas. obdarować dk.

Wiktionary

obdartus

osoba w nędznym, brudnym, lichym ubraniu; obszarpaniec

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. obraź. osoba w podartym, obszarpanym ubraniu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mówiąc łachmaniarz, łachmyta, obdartus, łachudra, oberwaniec, obrzępała czy obszarpaniec wyrażamy dezaprobatę wobec źle, biednie lub brudno odzianych.

Wiktionary

Powiązane:

czas. drzeć ndk., obedrzeć dk.

:: fż. obdartuska ż.

przym. obdarty

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) łachmyta, łapserdak, oberwaniec, obdrapaniec, obrzępała, obszarpaniec, odrapaniec, szmaciarz

Wiktionary

obdartuska

potocznie: kobieta w nędznym, podartym ubraniu; obdartus

SJP.pl

obdarty

noszący zniszczone, podarte ubranie (np. obdarty żebrak); obszarpany

SJP.pl

obdarzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obdarzać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. dar m., obdarzenie n., obdarowywanie n., obdarzenie n.

czas. obdarzać ndk., obdarzyć dk., obdarowywać ndk., obdarować dk.

Wiktionary

obdarzać

obdarowywać, dawać coś komuś w prezencie

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obdarzyć)

(1.1) dawać w darze; przekazywać komuś coś cennego

(1.2) okazywać komuś pozytywne uczucie

czasownik zwrotny niedokonany obdarzać się (dk. obdarzyć się)

(2.1) ofiarowywać sobie nawzajem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obdarzanie n.

czas. obdarzyć

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obdarowywać, ofiarowywać

(1.2) darzyć, obdarowywać, ofiarowywać, otaczać

Wiktionary

obdarzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

pozioma, lekko pochylona rynna biegnąca wokół dachu, odprowadzająca wodę z dachu do rynny spustowej; okapnica

SJP.pl

obdaszyć

środowiskowo: pokryć dachem; odaszyć

SJP.pl

obdać

czasownik

(1.1) gw-pl|Przasnyskie, Ostrołęckie, Suwalszczyzna. nakarmić zwierzęta gospodarskie; zadać im paszę lub podać karmę

Wiktionary

obdorsk

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) geogr. hist. Salechard (nazwa oficjalna do 1933 roku);

Wiktionary

Powiązane:

przym. obdorski

Wiktionary

obdorski

przymiotnik relacyjny

(1.1) med. praw. oględziny zwłok lub osób żywych w celu ustalenia przyczyn śmierci lub rozmiarów doznanych uszkodzeń ciała;

Wiktionary

Obdukcja lekarska (łac. "obductio, obductionis", f – zasłanie; przykrycie; okrycie; strapienie) – zaświadczenie ze specjalistycznego badania lekarskiego, w którym lekarz opisuje stwierdzone obrażenia ciała, a często podaje też prawdopodobną przyczynę tychże obrażeń. Podstawowym celem obdukcji lekarskiej jest potwierdzenie doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń oraz prawna ocena czasu naruszania czynności narządów ciała. Wydawana jest najczęściej na piśmie.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ɔbˈdukt͡sʲja, AS: obdukcʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

przym. obdukcyjny

osoba odmawiająca pełnienia służby wojskowej z powodu wyznawanych poglądów lub przekonań religijnych; objector

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk. filoz. osoba odmawiająca odbycia obowiązkowej służby wojskowej z powodów religijnych, moralnych lub etycznych;

IPA: ɔˈbɛt͡sʲɲɛ, AS: obecʹńe

Wiktionary

Powiązane:

przym. obecny

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) w Kościele rzymskokatolickim przyrzeczenie posłuszeństwa i wierności składane podczas święcenia, konsekracji; spełnianie nakazów wynikających z reguły zakonnej

Wiktionary

Obediencja (z łac. "oboedientia" – posłuszeństwo) historycznie miała dwa znaczenia:

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔbɛˈdʲjɛ̃nt͡sʲja, AS: obedʹi ̯ẽncʹi ̯a

Wiktionary

obediencyjny

→ obediencja

SJP.pl

Patrz:

(1.4) mieścić w sobie

(1.5) dotyczyć czegoś lub kogoś

(1.6) rozprzestrzeniać, rozszerzać

(1.7) o spojrzeniu, wzroku: zobaczyć coś w całości

(1.8) o umyśle, pamięci: rozumieć coś, pojmować coś, przypominać sobie

(1.9) o emocjach: owładnąć

czasownik zwrotny niedokonany obejmować się (dk. objąć się)

(2.1) otaczać ramionami siebie samego

(2.2) otaczać ramionami siebie wzajemnie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Matka długo obejmowała córkę przed snem.

(1.1) W czasie swoich leśnych wędrówek profesor lubił obejmować drzewa i trwać tak przez dłuższą chwilę.

(1.2) To kolejna niekompetentna osoba, która obejmuje stanowisko ministra.

(1.3) Hrabia martwił się tym, kto obejmie po nim majątek.

(1.4) Posiadłość mojego pradziadka obejmowała dworek i 100 hektarów lasu.

(1.4) Najnowsze wydanie encyklopedii powszechnej obejmuje 6 tomów.

(1.4) Cena wycieczki obejmuje koszty dojazdu, zakwaterowania, wynajęcia przewodnika, ubezpieczenia i wyżywienia.

(1.4) Biografia pisarza obejmuje tylko okres dojrzałości.

(1.5) Niektórych obywateli obejmował zakaz wjazdu na teren państwa.

(1.5) Ten gatunek nie jest objęty ochroną.

(1.6) Pożary objęły dziesięć procent lasów województwa.

(1.7) Obejmować Ziemię wzrokiem… – to marzenie ziściło się jedynie kosmonautom, a telewidzowie dostają tylko namiastkę.

(1.8) Naukowcy zaangażowani w projekt Manhattan z pewnością obejmowali umysłem konsekwencje, jakie problemy dla ludzkości niesie ze sobą energia atomowa.

(1.9) Lęk mnie obejmuje na myśl o śmierci.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɛjˈmɔvat͡ɕ, AS: obei ̯movać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obejmowanie n., obejma ż., objętość ż., objęcie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) otaczać, opasać, okrążyć, okalać, przytulać; reg. śl. ogłapiać

(1.2) przejmować

(1.3) zawierać, skupiać, mieścić

(1.4) dotyczyć, rozciągać

(1.7) pojmować

(2.2) reg. śl. ogłapiać

Wiktionary

obejmowy

→ obejma, np. zaciski obejmowe

SJP.pl

obejrzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obejrzeć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɛjˈʒɛ̃ɲɛ, AS: obei ̯žẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obejrzeć

Wiktionary

obejrzeć

patrząc z różnych stron poznać coś; przyjrzeć się; przypatrzeć się

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. oglądać)

(1.1) poznać coś patrząc na to

(1.2) zapoznać się z czymś oglądając to

(1.3) patrzeć w ekran lub na scenę przez cały film lub przedstawienie

(1.4) zwiedzić

czasownik zwrotny dokonany obejrzeć się

(2.1) przyjrzeć się sobie samemu

(2.2) obracając się, zerknąć do tyłu

(2.3) spostrzec coś, zauważyć coś i zastanowić się nad tym

(2.4) obejrzeć się dookoła: rozejrzeć się

Wiktionary

Przykłady

(1.2) W sklepie obejrzałem kilka gitar, ale żadna mi się nie spodobała.

(1.3) Byliśmy w teatrze i obejrzeliśmy piękną sztukę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbɛjʒɛt͡ɕ, AS: obei ̯žeć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obejrzenie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przyjrzeć się, przypatrzeć się, oglądnąć

(1.2-3) zobaczyć, oglądnąć

Wiktionary

obejście

1. przejść obok kogoś lub czegoś
2. okrążyć kogoś lub coś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obejść.

(1.2) dom wiejski wraz z podwórzem i budynkami gospodarskimi

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ambit
zagroda
Obejście (wojsko) – manewr (odmiana oskrzydlenia),

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Dwa obejścia ode mnie budują się państwo Ptaszkowie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbɛjɕt͡ɕɛ, AS: obei ̯śće

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obchód m., obchody nmos., obchodziny nmos., obchodzenie n.

czas. obchodzić ndk., obejść dk.

przym. obchodowy

Wiktionary

obejść

1. przejść obok kogoś lub czegoś
2. okrążyć kogoś lub coś

SJP.pl

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. obchodzić)

(1.1) dokonany od|obchodzić.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obchód m., obchody nmos., obchodziny nmos., obchodzenie n., obejście n., chodzenie n., chadzanie n., chodzony m., chodak m.

czas. obchodzić ndk., chodzić ndk., chadzać ndk. iterat.

przym. obchodowy

Wiktionary

obelga

obraza słowna kierowana do drugiej osoby

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) obraźliwe słowo skierowane do kogoś

(1.2) ubliżenie komuś słowem

Wiktionary

Obelga, inwektywa − obraza słowna wyrażona mową lub pismem, przez przypisanie danej osobie cech negatywnych. Najczęściej wykorzystuje się wyrazy nacechowane emocjonalnie. Gramatycznie najczęściej rzeczownik lub przymiotnik. To samo określenie może być negatywne w opinii obrażającego, a w opinii obrażanego wprost przeciwnie, może być np. powodem do dumy. W przypadku określeń neutralnych, rozstrzygnięcie następuje na płaszczyźnie kontekstu użytego określenia.

Wikipedia

czworoboczna kolumna zwężająca się ku górze i zakończona ostrosłupem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pomnik w formie wysokiego, smukłego słupa, najczęściej o czworobocznej podstawie, wykonanego z jednego bloku skalnego;

Wiktionary

Obelisk (łac. "obeliscus", gr. ὀβελίσκος "obeliskos" – rożen, słup) – pomnik w postaci wysokiego, smukłego słupa, najczęściej o czworobocznej podstawie i piramidalnym szczycie, wykonanego z jednego bloku skalnego. Zakończenie słupa ma zwykle formę ostrosłupa, często obitego złotą blachą. Był charakterystycznym elementem architektury starożytnego Egiptu.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W siedemdziesiątą trzecią rocznicę tej katastrofy postawiono w mieście pamiątkowy obelisk.

Wymowa:

IPA: ɔˈbɛlʲɲik, AS: obelʹńik

Wiktionary

Powiązane:

przym. obelny

Wiktionary

obelny

przymiotnik

(1.1) daw. bartniczy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbɛlnɨ, AS: obelny

Wiktionary

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obraźliwy

Wiktionary

obelżyć

potocznie: obrzucić obelgami; zelżyć, obrazić, znieważyć

SJP.pl

obenauta

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która wywołuje u siebie odmienne stany świadomości

Wiktionary

ober

dawny zwrot kierowany do kelnera

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. starszy kelner nadzorujący pracę innych kelnerów

(1.2) przest. pot. określenie stosowane w stosunku do każdego kelnera

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ober-Grafendorf – gmina targowa w kraju związkowym Dolna Austria, w powiecie St. Pölten-Land
Ober Kostenz – gmina w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Rhein-Hunsrück
Ober-Flörsheim – gmina w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Alzey-Worms
Ober-Hilbersheim – gmina w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Mainz-Bingen
Ober-Mörlen – gmina w kraju związkowym Hesja, w powiecie Wetterau
Ober-Olm – gmina w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Mainz-Bingen
Ober-Ramstadt – miasto w kraju związkowym Hesja, w powiecie Darmstadt-Dieburg
Ober – jezioro w kantonie Glarus
Ober Gabelhorn – szczyt
Erika Ober – niemiecka polityk
Hermann Ober – niemiecki malarz
Johann Ober – austriacki polityk

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Pan ober mówił, że będzie ze mnie dobry ober, ale muszę nabyć takiej umiejętności, żeby tylko jak gość wyjdzie, zapamiętał go sobie i wiedział kiedy wychodzi (…).

obereczek

zdrobnienie od: oberek

SJP.pl

oberek

polski taniec ludowy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) etn. polski taniec ludowy

(1.2) muz. akompaniament do oberka (1.1)

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Tańcowali oberki do północy.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: zdrobn. obereczek mrz.

przym. oberkowy

rzecz. ouberiba ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ouberiba, uberiba

(1.2) ouberiba, uberiba

Wiktionary

oberkelner

dawniej: starszy kelner; ober

SJP.pl

oberkonduktor

dawniej: nadkonduktor; ober

SJP.pl

oberkowy

→ oberek

SJP.pl

Patrz:

oberek

oberluft

osobno otwierana, górna część okna

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przest. otwieralna osobno górna wąska część okna

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obecnie oberlufty już zanikają.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) lufcik, wietrznik, wywietrznik

Wiktionary

oberon

1. księżyc Urana;
2. król wróżek z komedii "Sen nocy letniej" Williama Szekspira

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Oberon – w astronomii (księżyc Urana)
Oberon – król wróżek, postać występująca m.in. w Śnie nocy letniej Shakespeare’a
Oberon – poemat epicki osiemnastowiecznego niemieckiego poety Christopha Martina Wielanda
Oberon – opera Carla Marii von Webera
Oberon z Amberu – fikcyjna postać z „Kronik Amberu” Rogera Zelazny’ego, król Amberu
Oberon – język programowania
Oberon – pseudomedyczny aparat rzekomo diagnozujący cały organizm
Oberon – miasto w Australii, w stanie Nowa Południowa Walia
Oberon – miasto w USA, w stanie Dakota Północna, w hrabstwie Benson
Oberon (ang. Oberon Township) – gmina w stanie Dakota Północna, w hrabstwie Benson
HMS „Oberon” - nazwa brytyjskich okrętów

Wikipedia

oberpolicmajster

w Rosji carskiej: szef policji miejskiej; ober

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. w Cesarstwie Rosyjskim: dowódca policji w dużym mieście

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wiera Zasulicz wystrzałem z rewolweru zraniła oberpolicmajstra petersburskiego gen. Trepowa, który nie chcącego mu się ukłonić więźnia politycznego kazał wychłostać rózgami.

Wiktionary

oberstdorf

miejscowość w Niemczech

SJP.pl

margin-left: auto; margin-right:auto;">

Wikipedia

oberstdorfski

→ Oberstdorf

SJP.pl

Patrz:

Oberstdorf

oberster

pułkownik w dawnym pułku piechoty polskiej i dragonów cudzoziemskiego zaciągu; oberszter

SJP.pl

obersztajger

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. górn. nadsztygar

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. sztajger

Wiktionary

oberszter

pułkownik w dawnym pułku piechoty polskiej i dragonów cudzoziemskiego zaciągu; oberster

SJP.pl

Wikipedia

obertas

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pot. oberek

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wywijali obertasy do samego rana.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

czasownik przechodni dokonany (ndk. obrywać)

(1.1) szarpnięciem lub gwałtownym pociągnięciem odłączyć część od całości

(1.2) spowodować odpadnięcie, osunięcie się lub zerwanie czegoś (zwykle mas ziemi, brzegów rzeki, elementów konstrukcyjnych)

(1.3) pot. otrzymać lub przyjąć coś niekorzystnego, szkodliwego lub bolesnego (np. cios, karę, naganę, złą ocenę)

(1.4) pot. uszczuplić lub zmniejszyć należną kwotę świadczenia (np. zarobki, premię)

(1.6) stpol. odebrać, porwać lub wykraść

(3.2) osunąć się w dół, stracić stabilność (np. o ziemi, stoku, nawisach)

(3.4) spotkać się z przykrą reakcją, karą lub naganą

(3.5) rzad. o odzieży: ulec zniszczeniu, podarciu lub obszarpaniu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Oberwałem z krzaka suchą gałązkę i kazałem jej zapłonąć.

(1.1) Wrócił drugi Krupski z motylem. [...] Roullot proponuje, żeby oberwać mu skrzydła.

(1.2) Gwałtowna wichura oberwała wówczas metalową konstrukcję.

(1.3) Nawet taki uczeń jak Tomek wolał nieraz oberwać dwóję, niż na przykład wyliczyć z pamięci poczet [...] rodziny carskiej.

(1.4) Wiesz, co o tobie mówią, że ty chcesz wszystkim zarobki oberwać.

(2.1) — Zawrzyj gębę, śląski ćwoku, bo i ty oberwiesz.

(2.1) [...] w bójce zawsze można samemu oberwać i potem będą nieprzyjemności w domu za podbite oko czy rozerwaną koszulę.

(2.2) Już w latach trzydziestych za takie afiszowanie się moją polskością w tychże „Sopotach” mógłbym zapewne nieźle oberwać.

(3.1) Mówiłam, że obrywa mu się pasek u sandałka, no i oberwał się.

(3.1) Nieprawdą jest, jakoby na półce, która się oberwała [...] znajdowały się dzieła klasyków Marksizmu-Leninizmu.

(3.2) Lawina, w której zginął Maciek była stosunkowo niewielka. Śnieg oberwał się na odcinku ok. 25 metrów.

(3.2) Ziemia się oberwała i Zenka już nie było.

(3.3) Sam ojciec był też wątły, ciężko robić nie mógł, więc oberwał się przy budowie kościoła.

(3.4) Oberwało się również polskim szkołom, które własnym wysiłkiem realizują programy autorskie.

(3.4) Splot różnego typu okoliczności spowodował, że Piastowi oberwało się za to, za co powinno się oberwać Urzędowi Miejskiemu.

(3.5) Szyja mu grubo brudem narosła, ubranie się oberwało.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oberwanie n., obrywanie n., oberwaniec mos., obryw mrz.

czas. obrywać ndk., oberwać się dk., obrywać się ndk., rwać ndk., zerwać dk., wyrwać dk., wyrywać ndk., zrywać ndk.

przym. oberwany

Wiktionary

oberwisko

miejsce oderwania się skały, brzeg morza, stroma ściana o nierównej i poszarpanej powierzchni; urwisko

SJP.pl

oberża

dom zajezdny, w którym podróżni zatrzymują się na nocleg, odpoczynek, posiłek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. dom zajezdny przy głównym trakcie, w którym podróżny mógł zatrzymać się na posiłek i nocleg

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oberżysta mos., oberżystka ż., oberżyna ż.

przym. oberżowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zajazd, gospoda, kabak, tawerna

Wiktionary

oberżnąć

1. ściąć naokoło, z wierzchu lub z brzegu; odkroić; oberznąć;
2. odciąć coś za pomocą ostrego narzędzia;
3. potocznie: oszukać; wykorzystać

SJP.pl

oberżyna

roślina warzywna z rodziny psiankowatych; owoc tej rośliny; bakłażan

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. kulin. zob. bakłażan.

(1.2) kolor fioletowoczarny przypominający kolor owocu oberżyny (1.1)

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Jaką farbę do włosów kupić, burgund czy oberżynę?

Wiktionary

→ oberżyna; bakłażanowy

SJP.pl

przymiotnik

Powiązane:

rzecz. obesitologia ż.

:: fż. obesitolożka ż.

przym. obesitologicznie

Wiktionary

obesitologia

dział medycyny zajmujący się diagnostyką, leczeniem i zapobieganiem otyłości

SJP.pl

obesitolożka

→ obesitolog

SJP.pl

Patrz:

obesitolog

obesranie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wulg. zanieczyszczenie czegoś własnym kałem

(1.2) wulg. przen. obmówienie kogoś

Wiktionary

Powiązane:

Powiązane:

rzecz. obeznanie n.

obezprzytamniać

dawniej: pozbawiać przytomności; obezprzytomniać

SJP.pl

obezprzytomniać

dawniej: pozbawiać przytomności; obezprzytamniać

SJP.pl

obezwładniający

pozbawiać swobody ruchów; czynić niezdolnym do działania; unieruchamiać

SJP.pl

obezwładnianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

rzecz. władza ż., obezwładnianie ndk., obezwładnienie dk.

czas. obezwładnić dk.

Wiktionary

obezwładnienie

pozbawić swobody ruchów; uczynić niezdolnym do działania; unieruchomić

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

obeżreć

1. o zwierzętach: objeść, ogryźć, zjeść z każdej strony;
2. pospolicie: objeść kogoś;
3. obeżreć się - pospolicie: objeść się, spożyć posiłek w obfitych ilościach

SJP.pl

obficie

przysłówek

(1.1) w dużej ilości, w dużej mierze

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈfʲit͡ɕɛ, AS: opfʹiće

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obfitość ż.

przym. obfity

czas. obfitować ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bujnie, suto, szczodrze

Wiktionary

obficiej

stopień wyższy od przysłówka: obficie

SJP.pl

obfito

dawniej: obficie

SJP.pl

obfitować

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaobfitować)

(1.1) odznaczać się obfitością, mieć pod dostatkiem czego; zawierać dużą ilość lub liczbę czegoś

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obfitość ż.

przym. obfity

przysł. obficie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) być pełnym

Wiktionary

obfitość

duża ilość czegoś; dostatek; bogactwo

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) duża, w zupełności wystarczająca ilość czegoś

Wiktionary

Obfitość (ang. "Plenty") – brytyjsko-amerykański dramat psychologiczny z 1985 roku w reżyserii Freda Schepisiego, zrealizowany według sztuki Davida Hare’a o tym samym tytule.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Nie będą już wiedzieli o obfitości w tym kraju wskutek głodu, który potem nadejdzie, bo będzie to głód bardzo ciężki.

(1.1) Mamy szczęście, że żyjemy w kraju pokoju i obfitości.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈfʲitɔɕt͡ɕ, AS: opfʹitość

Wiktionary

Powiązane:

przym. obfity

przysł. obficie

Wiktionary

obfotografować

czasownik przechodni dokonany (ndk. obfotografowywać)

(1.1) sfotografować jakąś osobę albo przedmiot z wszelkich możliwych kierunków

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zainstalowana na pokładzie sondy kamera obfotografuje dokładnie powierzchnię planetaanety, laser zmierzy głębokość dolin i wysokość gór, inne zaś instrumenty, analizując światło odbite od marsjańskich skał, będą określały ich skład chemiczny.

Wiktionary

Wiktionary

obgadywać

mówić o kimś za czyimiś plecami, z reguły fałszywie i pogardliwie; oczerniać, szkalować

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obgadać)

(1.1) pot. mówić niepochlebne rzeczy o kimś

(1.2) pot. rozważać coś wszechstronnie

czasownik zwrotny niedokonany obgadywać się (dk. obgadać się)

(2.1) pot. obmawiać jeden drugiego

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obgadywanie n., gadanie n.

czas. wygadać, wygadywać, gadać

wykrz. gadanie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obmawiać, oczerniać, brać na języki, obrabiać tyłek, wieszać psy

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obgryzać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Otaczanie młodnika płotem ma na celu ochronę drzewek przed obgryzaniem ich kory przez zwierzęta.

Wiktionary

rzadko: pogłaskać wiele razy z wielu stron

SJP.pl

obi

pas od kimona i innych ubrań japońskich

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obi – sieć marketów budowlanych
OBI – Ośrodek Badań Interdyscyplinarnych w Krakowie
obi – pas lub szarfa do przepasywania japońskich kimon, yukat i keikogi, zarówno męskich, jak i damskich, także w sztukach walki
obi – wąski pasek papieru zakładany na obwolutę lub okładkę książki
(6669) Obi – planetoida z grupy pasa głównego asteroid
wyspy Obi – archipelag w Indonezji na morzu Seram
Obi – wyspa w Indonezji
Obi – kecamatan w Indonezji
obi – polski raper
inaczej obeah – synkretyczne religijne praktyki magiczne
Obi-Wan Kenobi

Wikipedia

obiad

najobfitszy, gorący posiłek spożywany najczęściej w środku dnia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gorący posiłek spożywany zwykle w środku dnia;

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) On nie został zaproszony na obiad w ambasadzie.

(1.1) Odkąd pracuję w nowej pracy, nie mam czasu jeść obiadów.

(1.1) Mamo, co jest na obiad?

Powiązane:

rzecz. obiad m., obiadowanie n., obiadówka ż., obiadzik m.

czas. obiadować ndk.

przym. obiadowy, poobiedni, przedobiedni

przysł. obiadowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obiadzik

Wiktionary

obiadokolacja

posiłek zamiast obiadu i kolacji spożywany wieczorem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) posiłek o charakterze obiadu spożywany w porze kolacji

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Po całodziennej wycieczce zjedliśmy wieczorem obiadokolację.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈjadɔkɔˈlat͡sʲja, AS: obʹi ̯adokolacʹi ̯a

Wiktionary

obiadowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) spożywanie obiadu

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obiad mrz., obiadek mrz.

czas. obiadować

przym. obiadowy

Wiktionary

obiadować

dawniej: spożywać obiad

SJP.pl

obiata

ofiara składana bogom u dawnych Słowian; żertwa, trzeba, objata

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. rel. (zwłaszcza w czasach pogańskiej słowiańszczyzny): ofiara ze zwierząt lub płodów ziemi składana bóstwom albo ku czci zmarłych;

Wiktionary

obicie

materiał pokrywający coś, np. tapicerka mebli

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obić.

Wiktionary

Obicie ( tapetum, tapetum corporis callosi, tapetum Reili) – w anatomii człowieka warstwa istoty białej otaczająca z boku i częściowo od góry róg dolny komory bocznej, utworzona przez włókna spoidłowe ciała modzelowatego. Opisał je jako pierwszy Johann Christian Reil (1759–1813).

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obijaniec mrz., obiciówka ż., obijanie n.

czas. obijać ndk., obić dk.

Wiktionary

obiciówka

potocznie: obicie, materiał pokrywający coś

SJP.pl

obidowa

wieś w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obidowa (865 m) – szczyt w Gorcach w woj. małopolskim, w powiecie nowotarskim
Obidowa (119,6 m) – wzniesienie na Pojezierzu Drawskim, położona w woj. zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo
Obidowa – wieś w woj. małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Nowy Targ
Obidowa – przysiółek wsi Zawoja w woj. małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja

Wikipedia

obidowski

przymiotnik od: Obidowa

SJP.pl

obidziński

nazwisko

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Adam Obidziński – polski inżynier i naukowiec
Konstanty Obidziński – polski oficer

Wikipedia

obidówek

Obidówek – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie kutnowskim, w gminie Kutno.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa płockiego.

Wikipedia

obie

liczebnik odpowiadający liczbie 2, stosowany w stosunku do dwóch osób jednakowej płci, a także dwóch zwierząt lub przedmiotów tego samego typu; obydwa; jeden i drugi

SJP.pl

liczebnik zbiorowy

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) stpol. abecadło

Wiktionary

obiecadło

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) daw. abecadło (zbiór liter)

(1.2) daw. przen. abecadło (podstawy)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obiecadło wedle ortografijej pana Kochanowskiego tak idzie: A á à ą b b' c ć cz d dz dź dż é è ę f g h ch i j k l ł m m' n ń o ó p p' q r rz s ś sz t u w w' x y z ź ż.

(1.1) Tak głupia, że azbuki i obiecadła nie umie. (Fabian Birkowski, Egzorbitancje, 1632)

Wiktionary

rzecz. obiecanie n., obiecywanie n., obietnica ż.

czas. obiecywać ndk., obiecać dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) czek bez pokrycia, gruszki na wierzbie, obiecanki cacanki

Wiktionary

obiecanowo

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obiecanowo – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. żnińskim, w gminie Janowiec Wielkopolski
Obiecanowo – wieś w woj. mazowieckim, w pow. makowskim, w gminie Karniewo
Obiecanowo – zniesiony przystanek kolejowy

Wikipedia

obiecać

złożyć obietnicę, przysiąc

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obiecywać)

(1.1) dokonany od|obiecywać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Strasznie chciałem zobaczyć Renię, bo jej obiecałem, że dziś wrócę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbʲjɛt͡sat͡ɕ, AS: obʹi ̯ecać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obietnica ż., obiecanie n., obiecywanie n., obiecanka ż., obiecek mos.

przym. obiecujący

przysł. obiecująco

Wiktionary

obiecek

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) stpol. ktoś, komu z łatwością przychodzi obiecywanie

Wiktionary

IPA: ɔˈbʲjɛt͡snɨ, AS: obʹi ̯ecny

Wiktionary

obiecująco

przysłówek

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obiecywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʲjɛt͡sɨˈvãɲɛ, AS: obʹi ̯ecyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obiecywać ndk., obiecać dk.

rzecz. obiecanka ż., obietnica ż., obiecanie n.

Wiktionary

obiecywać

mówić komuś, że coś się dla niego zrobi; zapewniać

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obiecać)

(1.1) mówić, że coś się z pewnością zrobi; dawać obietnicę

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obiecywał kilka razy oddać mi pieniądze, jak tylko dostanie wypłatę.

(1.1) Obiecuję, że będę jechał ostrożnie!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʲjɛˈt͡sɨvat͡ɕ, AS: obʹi ̯ecyvać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obiecek mos., obiecywanie n., obiecanie n., obietnica ż., obiecanka ż.

przym. obiecujący

Obiedzino – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie kolneńskim, w gminie Kolno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.

Przez miejscowość przepływa struga Łabna, dopływ Skrody.

Wikipedia

obiedziński

nazwisko

SJP.pl

obieg

1. obracanie się dookoła czegoś, okrążanie czegoś; krążenie; cyrkulacja;
2. układ zamknięty, w którym odbywa się krążenie (zwykle cieczy);
3. obrót czymś; przechodzenie czegoś z rąk do rąk; rozprowadzanie czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) czynność fizycznego okrążania czegoś

(1.2) przepływ cieczy, gazu w danym zamkniętym układzie przewodów i zbiorników

(1.3) krążenie lub rozpowszechnianie się czegoś wśród różnych osób lub w różne miejsca

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obieg – w baseballu
„Obieg” (czasopismo)
obieg Braytona-Joule’a
obieg Lindego
obieg Otta
obieg Rankine’a
obieg syderyczny
obieg synodyczny
obieg termodynamiczny
obieg węgla w przyrodzie
obieg wody w przyrodzie
cykl

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. bieganina ż., bieg m., obieganie n., obiegnięcie n., obiegówka ż., bieganie n., biegacz m., biegaczka ż., obiegówka ż.

czas. biegać ndk., obiegać ndk., obiec dk.

przym. obiegowy, biegowy

przysł. obiegowo

Wiktionary

obieganie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obiegać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obiegać ndk.

rzecz. obieg mrz.

Wiktionary

obiegać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obiec)

1. związany z obrotem dokoła czegoś;
2. będący w ogólnym użyciu, np. moneta obiegowa;
3. powszechnie akceptowany, choć nie zawsze prawdziwy, np. obiegowe opinie

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) związany z obiegiem, ruchem okrężnym

(1.2) taki, który jest w użyciu ogólnym

(1.3) akceptowany powszechnie, choć niekoniecznie zawsze zgodny z prawdą

Wiktionary

Przykłady

(1.3) PZPR w tych sondażach sytuowało się w latach 80. na dalekim miejscu. Skąd więc biorą się odmienne od faktycznych, obiegowe, zwłaszcza medialne oceny?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʲjɛˈɡɔvɨ, AS: obʹi ̯egovy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obieg m., obiegówka ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) karta obiegowa

Wiktionary

obiekcik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rzecz fizycznie istniejąca

(1.2) osoba lub przedmiot będące adresatem lub celem wykonywanej czynności

(1.3) teren będący wydzieloną, logiczną całością, zwłaszcza miejsce publiczne, budowla

(1.4) inform. istniejąca w pamięci komputera reprezentacja klasy lub struktury

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obiekt w matematycznej teorii kategorii,
obiekt fizyczny:
- obiekt astronomiczny – w megaskali,
- obiekt kwantowy – w mikroskali,
obiekt techniczny,
w informatyce:
- obiekt – abstrakcja programistyczna posiadająca tożsamość, stan i zdefiniowany sposób zachowania,
- obiekt (grafika 3D) – wirtualny twór zbudowany z wielokątów lub SubPatches. Posiada swoje właściwości optyczne (kolor, przezroczystość, połysk, itd.), jak i czasem fizyczne (ciężar, gęstość, twardość,...
w automatyce
- obiekt sterowania,
przedmiot – pojęcie metafizyczne,
w psychoanalizie:

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Na równinach abisalnych znajdują się złoża konkrecji polimetalicznych – brył zbudowanych ze związków manganu, niklu, żelaza, kobaltu, miedzi z domieszkami innych metali, będące obiektem zainteresowania ze strony ludzi pod kątem ich gospodarczego wykorzystania.''

(1.1) Żaden obiekt nie może poruszać się szybciej od światła.

(1.2) Po wybuchu skandalu z romansem, polityk stał się obiektem drwin w prasie.

(1.3) Zabrania się palenia papierosów na terenie obiektu!

(1.3) Wejście na teren obiektu dozwolone jest tylko z ważnym biletem!

(1.3) Obiekt zagrożony zawaleniem! Zakaz wstępu!

(1.4) Stworzenie nowego obiektu wiąże się z zarezerwowaniem pamięci na jego dane.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbʲjɛkt, AS: obʹi ̯ekt

Wiktionary

przym. obiektowy

Wiktionary

obiektowość

→ obiektowy

SJP.pl

Wikipedia

Patrz:

obiektowy

→ obiekt

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) inform. taki, który do tworzenia programów wykorzystuje koncepcję obiektów, zawierających dane oraz metody

Wiktionary

Patrz:

(1.2) Zdjęcia obiektywu Magdy zawsze są udane.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbʲjɛktɨf, AS: obʹi ̯ektyf

Wiktionary

Powiązane:

przym. obiektywowy, obiektywny

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) matryca

przedstawianie i ocenianie czegoś w sposób zgodny ze stanem faktycznym, niezależnie od własnych opinii, uczuć i interesów

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) głoszenie poglądów lub oceny czegoś zgodnie z faktami, bez wyrażania osobistych przekonań czy doświadczeń

(1.2) filoz. doktryna, która uznaje rzeczywistość obiektywną, tj. istniejącą poza podmiotem poznającym (człowiekiem) i niezależnie od niego

Wiktionary

Obiektywizm – stanowisko filozoficzne głoszące, że przedmiot poznania istnieje poza podmiotem poznającym i niezależnie od niego. Bezstronność, postawa badawcza wolna od przesądów i uprzedzeń.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obiektywista mos., obiektywizacja ż., obiektywność ż.

przym. obiektywistyczny, obiektywny

przysł. obiektywnie

Wiktionary

stopień wyższy od przysłówka: obiektywnie

SJP.pl

obiektywniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: obiektywny

SJP.pl

obiektywność

ocenianie ogólnie, wolne od uprzedzeń, bezstronne

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest obiektywne, bezstronność

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obiektywność (psychometria)
obiektywizm – system filozoficzny Ayn Rand
obiektywność (filozofia) – pojęcie filozoficzne przeciwstawiane subiektywności, oznaczające niezależność od podmiotu poznającego

Wikipedia

Powiązane:

przym. obiektywny

czas. obiektywizować

→ obiektyw

SJP.pl

Patrz:

obiektyw

obiela

rodzaj roślin z rodziny różowatych

SJP.pl

Wikipedia

obielewo

Obielewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Łabiszyn.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 70 mieszkańców. Jest szesnastą co do wielkości miejscowością gminy Łabiszyn.

Wikipedia

obielmo

spichrzowa tkanka odżywcza występująca w nasionach niektórych roślin okrytonasiennych; perysperm

(1.2) pozbawianie zewnętrznej okrywy

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Nie ma mowy o różnorodności, czeka go wyłącznie niekończąca się monotonia obierania i szatkowania produktów w tych samych czterech ścianach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʲjɛˈrãɲɛ, AS: obʹi ̯erãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obierka ż., obranie, obieraczka

czas. obierać, obrać

Wiktionary

obierać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obrać)

(1.1) usuwać wierzchnią, zewnętrzną warstwę: łupinę, łuski, skórę lub skorupę itp.

(1.2) zdejmować, oddzielać lub obrywać, oczyszczając coś z czegoś

(1.3) pot. pozbawiać kogoś czegoś

(1.4) wybierać sobie coś najodpowiedniejszego spośród różnych możliwości

(1.5) wybierać kogoś na stanowisko, funkcję drogą głosowania

(1.6) gw-pl|Bukowina. zrywać owoce z drzew

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) daw. żart. bić, grzmocić, okładać

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(3.1) pot. rzad. podchodzić ropą

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Kucharka obierała ziemniaki w sposób całkowicie mechaniczny, zupełnie nie myśląc o tym, co robi.

(1.1) Pokazał im też dużego dzięcioła, który kuł w spróchniałą gałąź, aby wystraszyć robaki, a później wiewiórkę, która siedząc na szczycie sosny obierała młode szyszki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbʲjɛrat͡ɕ, AS: obʹi ̯erać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obieralnia ż., obierak m., obieraczka ż., obierka ż., obieranie n., obranie n.

czas. obrać dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zrzynać, skrawać, obdzierać, obłupywać, okrawać, łuskać

(1.2) zbierać

(1.3) okradać, obrabowywać, obdzierać

Wiktionary

obierałka

rzadko: przyrząd do obierania warzyw, owoców lub ziemniaków; obieraczka, obierak, obieracz

SJP.pl

obierek

rzadziej: obierka

SJP.pl

obierka

to, co się odrzuca, skrawa przy obieraniu ziemniaków, owoców, jarzyn itp.; obierzyna

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pozostałość po obieraniu jarzyny

Wiktionary

Obierka (także: obierzyna, strużyna, obierek) – skórki pozostałe po obranych warzywach i owocach; pozostałości po obranych ziemniakach.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obierzyna ż., obieraczka ż., obierak m., obieralnia ż., obieranie n., obranie n.

czas. obierać ndk., obrać n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obierzyna, strużyna; gw. Górny Śląsk oszkrabina

Wiktionary

obierki

to, co się odrzuca, skrawa przy obieraniu ziemniaków, owoców, jarzyn itp.; obierzyna

SJP.pl

obierz

1. przestarzale: teren osaczenia zwierząt; matnia, pułapka
2. dawniej:
a) łup, ofiara, pastwa
b) ubranie, odzież
c) sprzęt, narzędzie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. łow. lub przen. sidła, matnia, pułapka, sieć; sytuacja bez wyjścia

(1.2) przest. miejsce, w którym zwierzyna została otoczona; ostęp

(1.6) daw. łow. sprzęt, narzędzie (np. broń, amunicja, odzież, lornetka, nóż)

forma czasownika.

(2.1) 2. os. lp. rozk. od obrać

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Każdy z trzech lisów wiedział dobrze, że jest w obierzy.

(1.3) Z płaczem na świat wychodzić, żyć troskom obierzą

(2.1) Żona prosi męża: „obierz kilka ziemniaków”, on pyta: „ile?”

Wiktionary

obierza

1. sznur włókienny stanowiący obramowanie sieci rybackiej z góry i z dołu;
2. dawniej: rodzaj sideł zastawianych na zwierzynę w lesie

SJP.pl

obierze

rzeczownik, rodzaj nijaki

Synonimy:

(1.1) obierka, obierek

Wiktionary

obiesić

czasownik

(1.1) stpol. powiesić

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbʲjɛ̇ɕit͡ɕ, AS: obʹi ̯ėśić

Wiktionary

obietnica

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wypowiedź zapewniająca kogoś o zrobieniu czegoś w przyszłości

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obietnica – pojęcie w teorii gier
obietnica – zapewnienie zrobienia, załatwienia lub dania komuś czegoś
Obietnica (Das Versprechen) – powieść kryminalna Friedricha Dürrenmatta
Obietnica (The Pledge) – thriller psychologiczny z 2001 roku w reżyserii Seana Penna
Obietnica – dramat psychologiczny z 2014 roku w reżyserii Anny Kazejak
Obietnica – singel muzyczny Ramony Rey
Obietnica – konstrukcja programistyczna

:: fż. obieżyświatka ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) łazik, globtroter, tramp, wędrowiec, wędrowniczek, wędrownik, wagabunda

Wiktionary

obieżyświatka

→ obieżyświat

SJP.pl

Patrz:

czas. obijać ndk.

Wiktionary

obijać

1. uderzając o coś, doznawać obrażeń, potłuczeń;
2. pokrywać coś, zwłaszcza meble, materiałem;
3. uderzeniami powodować uszkodzenie, wyszczerbienie lub odpadnięcie czegoś;
4. obijać się - włóczyć się bez celu, spędzać czas bezczynnie; próżnować

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obić)

(1.1) powodować obrażenia, uszkadzać, uderzając o coś

(1.2) pokrywać materiałem

czasownik zwrotny niedokonany obijać się (dk. obić się)

(2.1) ulec uszkodzeniu, uderzając o coś

(2.2) o dźwięku odbić się od jakiejś przeszkody

czasownik zwrotny niedokonany obijać się (dk. brak)

(3.1) pot. unikać pracy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbʲijät͡ɕ, AS: obʹii ̯äć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obijanie n., bicie n., obicie n., obijaniec mrz.

czas. bić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kaleczyć, obtłukiwać, wyszczerbiać

(2.1) kaleczyć się, obtłukiwać się, tłuc się, wyszczerbiać się

(3.1) lenić się, próżnować

Wiktionary

obiod

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

rzecz. bicie n., obicie n.

czas. bić

Wiktionary

obj

skrót

czasownik przechodni niedokonany (dk. objeść)

(1.1) zjadać coś, ogryzać dookoła lub z wierzchu; pozbawiać coś części zewnętrznych przez zjedzenie

(1.2) pot. korzystać z czyjegoś wyżywienia, narażać kogoś na koszty związane z jedzeniem

czasownik zwrotny niedokonany objadać się (dk. objeść się)

(2.1) jeść w nadmiarze, nasycać się pokarmem do przesytu; zjadać bardzo dużo

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Gąsienice doszczętnie objadły liście z jabłoni.

(1.2) Nie chcę dłużej objadać rodziców, więc szukam pracy.

(2.1) W tłusty czwartek wiele osób objada się pączkami.

przestarzale: ofiara składana bogom u dawnych Słowian; żertwa, trzeba, obiata

SJP.pl

objaw

przejaw; symptom; oznaka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) oznaka jakiegoś zjawiska

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

objaw w logice
objaw kliniczny

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Najbardziej typowym objawem zapalenia ścięgna jest pojawienie się bóli w mięśniu i jego ścięgnie w wyniku przeciążenia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbʲjaf, AS: obʹi ̯af

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. objawiciel m., objawianie n., objawienie n.

(1.1) dawać wyraz czemuś; ukazywać, ujawniać coś

czasownik zwrotny niedokonany objawiać się (dk. objawić się)

(2.1) ujawniać się dając określone objawy, znaki

Wiktionary

Przykłady

(2.1) Melancholia objawia się apatią i niechęcią do życia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈjavʲjät͡ɕ, AS: obʹi ̯avʹi ̯äć

Wiktionary

Powiązane:

czas. objawić dk.

rzecz. objaw m., objawienie n., objawianie n.

przym. objawowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okazywać, wyrażać, uzewnętrzniać

Wiktionary

objawiciel

przestarzałe: ktoś, kto ogłasza coś, o czymś donosi

SJP.pl

objawicielka

przestarzałe: kobieta, która ogłasza coś, o czymś donosi

SJP.pl

objawienie

1. uzewnętrznić swoje uczucie, swój stan psychiczny lub fizyczny;
2. ujawnić coś lub wyznać;
3. objawić się - przejawić się w jakiś sposób, stać się widocznym

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

IPA: ɔbʲˈjavʲit͡ɕ, AS: obʹi ̯avʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. objaw m., objawienie n.

czas. objawiać ndk., objawiać się ndk., objawić się dk.

przym. objawowy

Wiktionary

objawowy

dotyczący objawów choroby

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) med. dotyczący objawów chorobowych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Leczenie objawowe jest często jedynym postępowaniem, ponieważ w 90% epizodów krwawienia ustaje ono samoistnie, a błona śluzowa regeneruje się w ciągu 72 godzin.

Wiktionary

Powiązane:

czas. objawiać, objawić

rzecz. objaw mrz., objawienie n., objawowość ż.

przysł. objawowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) symptomatyczny

Wiktionary

objazd

1. objeżdżanie czegoś dookoła boczną, okrężną drogą;
2. boczna, okrężna droga, wyznaczona okresowo dla ominięcia jakiejś przeszkody;
3. kolejne odwiedzanie różnych miejscowości lub miejsc w terenie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) objeżdżanie, omijanie (np. korka)

(1.2) objeżdżanie, odwiedzanie

(1.3) objeżdżanie, występy

(1.4) mot. tymczasowa trasa wyznaczona w celu ominięcia miejsca zablokowanego przez roboty drogowe lub wypadek

Wiktionary

Objazd (oryg. "The Detour") – amerykański serial telewizyjny (komedia) wyprodukowany przez TBS Productions, którego twórcami są Jason Jones i Samantha Bee. Serial emitowany był od 11 kwietnia 2016 roku do 20 sierpnia 2019 roku przez TBS. W Polsce The Detour jest emitowany od 17 czerwca 2016 roku przez TNT Polska.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈɔbʲjast, AS: obʹi ̯ast

Wiktionary

Powiązane:

przym. objazdowy

objazdówka

potocznie:
1. wycieczka zagraniczna, której głównym celem jest zwiedzanie;
2. droga objazdowa;
3. objazdowa grupa artystyczna

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) środ. teatr objazdowy

(1.2) mot. pot. droga objazdowa

(1.3) turyst. pot. kilkudniowa lub wielodniowa wycieczka zagraniczna, w której zwiedza się więcej niż jedno miejsce lub kraj (zazwyczaj autokarem)

→ objaśniacz; komentatorka, interpretatorka

SJP.pl

objaśniający

→ objaśniać

SJP.pl

Patrz:

objaśniać

objaśnianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) tłumaczenie komuś czegoś (np. sposobu rozwiązania jakiegoś problemu), niekoniecznie z pozytywnym skutkiem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wielokrotne objaśnianie tematu nie pomogło, uczniowie nadal nie rozumieli Twierdzenia Pitagorasa.

IPA: ˌɔbʲjäɕˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: obʹi ̯äśńė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. objaśnić, objaśniać

rzecz. objaśnianie n.

przysł. jasno

Wiktionary

objaśnić

czasownik przechodni dokonany (ndk. objaśniać)

(1.1) zob. objaśniać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nauczycielka objaśniła temat lekcji.

Wiktionary

czas. objechać

Wiktionary

objechać

czasownik przechodni dokonany (ndk. objeżdżać)

(1.1) jadąc, okrążyć lub ominąć coś albo kogoś

(1.2) zwiedzić kolejno wiele miejsc lub osób

(1.3) pot. zrobić komuś wyrzuty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈjɛxat͡ɕ, AS: obʹi ̯eχać

Wiktionary

Powiązane:

czas. jechać ndk., objeżdżać ndk.

rzecz. objeżdżanie n., objazdówka ż.

czas. jechać, objechać, przejeżdżać

przym. objazdowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) wymyślać

Wiktionary

objuczyć

obładować, obciążyć jukami

SJP.pl

objąć

1. przytulić, wziąć w ramiona
2. zrozumieć (np. spory zakres materiału)

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obejmować)

(1.1) dokonany od|obejmować.

czasownik zwrotny dokonany objąć się (ndk. obejmować się)

(2.1) dokonany od|obejmować się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wreszcie znalazłem go, wcale nie w świetnym uniformie admirała eskadry lewantyńskiej, w jakiej wypłynął był na okręcie flagowym „Le Cid“ z Tulonu owego roku, gdy miał objąć tron meksykański, ani też w zielonym fraku generała kawalerii, który tak chętnie nosił w swych dniach ostatnich.

(1.1) Cebulica dwulistna objęta jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową.

Wiktionary

Wymowa:

(1.1) odnoszący się do objętości

(1.2) metrol. związany z pomiarem objętości

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. objętość ż.

przysł. objętościowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) wolumetryczny

Wiktionary

objętość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) fiz. wielkość fizyczna określająca rozmiar zajmowanej przez układ fizyczny przestrzeni (wyrażana w metrach sześciennych, litrach itp.); pot. rozmiar zajmowanej przez coś przestrzeni

(1.2) odmierzona ilość substancji, we względnych jednostkach objętości (1.1)

(1.3) wielkość książki (wyrażana np. w stronach), tekstu (wyrażana np. w słowach) itp.

(1.4) mat. miara przestrzeni

Wiktionary

Objętość – miara przestrzeni, którą zajmuje dane ciało w przestrzeni trójwymiarowej. W układzie SI jednostką objętości jest metr sześcienny, jednostka zbyt duża do wykorzystania w życiu codziennym. Z tego względu najpopularniejszą w Polsce jednostką objętości jest jeden litr (l) (1 l = 1 dm3 = 0,001 m³)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Objętość wody zmniejsza się wraz ze wzrostem temperatury w zakresie 0-4°C, a powyżej 4°C - zwiększa.

(1.1) Objętość bagażnika była zadziwiająco duża jak na tak mały samochód.

(1.2) Weź dwie objętości spirytusu i trzy wody, a otrzymasz wódkę.

(1.3) Objętość pańskiego maszynopisu przekroczyła limit o 10 stron.

(1.4) W geometrii analitycznej objętość jest wyrażana za pomocą całki potrójnej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈjɛ̃ntɔɕt͡ɕ, AS: obʹi ̯ẽntość

Wiktionary

Powiązane:

przym. objętościowy

przysł. objętościowo

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obklejać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieobklejanie n.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obkurczać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieobkurczanie n., obkurczenie n., pokurcz mos./mzw.

czasownik przechodni niedokonany (dk. obłożyć)

(1.1) umieszczać sporo czegoś wokół obiektu, przykrywając go tym

(1.2) osłaniać okładką

(1.3) nakładać obowiązek lub karę na kogoś

czasownik zwrotny niedokonany obkładać się (dk. obłożyć się)

(2.1) kładąc coś dookoła siebie, otaczać się tym

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obkładanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okładać, przykrywać

(1.2) okładać

Wiktionary

oblachowanie

zespół blaszanych części nadwozia samochodu

SJP.pl

oblachowywać

nakładać na coś blaszaną obudowę

SJP.pl

oblaci

1. członek zgromadzenia zakonnego, w którym składa się tylko przyrzeczenie;
2. osoba świecka przestrzegająca pewnych reguł zakonnych i uprawniona do noszenia stroju zakonnego;
3. dziecko przeznaczone przez rodziców do stanu zakonnego

SJP.pl

Misjonarze oblaci MN, Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (OMI) – zgromadzenie zakonne założone 25 stycznia 1816 roku przez późniejszego biskupa Marsylii św. Eugeniusza de Mazenoda, a zatwierdzone w 17 lutego 1826 roku przez papieża Leona XII. Od 2022 superiorem generalnym zgromadzenia jest o. Luis Ignacio Rois Alonso OMI, a wikariuszem generalnym o. Antoni Bochm OMI.

Wikipedia

oblacja

dawniej lub podniośle:
1. złożenie ofiary;
2. ofiara

SJP.pl

1. rzemienie przechodzące przez grzbiet koński, podtrzymujące postronki;
2. skrajna deska z kloca, z jednej strony płaska, z drugiej półokrągła; okorek; okrajka; opół

SJP.pl

oblak

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) obły kawałek drewna

(1.2) med. rzadki nowotwór złośliwy z tkanki gruczołowej, dotyczący najczęściej okolic głowy i szyi

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

oblak – rodzaj nowotworu złośliwego
Oblak – wzniesienie w Beskidzie Żywieckim
Jan Oblak – piłkarz słoweński

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈɔblak, AS: oblak

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okrąglak

(1.2) członek katolickiego misyjnego zgromadzenia zakonnego założonego w 1816 r. we Francji,

(1.3) osoba świecka, która stosuje się do zasad zakonnych i ma prawo do noszenia stroju zakonnego

(1.4) hist. w średniowieczu: dziecko przeznaczone przez rodziców do zakonu

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) kulin. cienki, okrągły wafel wytwarzany z wody, mąki pszennej i oleju;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

oblat – rodzaj wafla
oblat – osoba świecka żyjąca w duchu reguły św. Benedykta
oblat – członek Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) pot. orientujący się dobrze w określonej dziedzinie, obeznany z czymś; kompetentny, zorientowany

(1.2) pot. mający znaczne doświadczenia życiowe, umiejący sobie radzić w różnych sytuacjach; bywały, zaradny, obyty, cwany

(1.3) łow. o ptaku łowczym: wyćwiczony w swobodnym lataniu

forma czasownika.

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: oblatać

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Pracowała przy sądzie jako kurator, jest oblatana w sprawach urzędowych i biegła tam, gdzie potrzebna jest osoba elokwentna.

(1.1) Jeżeli jesteś całkiem zielony radzę, abyś tę książkę czytał raczej systematycznie: od początku do końca. […] Jeżeli jednak jesteś już trochę oblatany w komputerowej terminologii i nie sięgasz po kodeks Boziewicza usłyszawszy takie słowa jak „interfejs” czy „apdejt”, możesz ją czytać „na wyrywki”.

(1.1) Zastępca do spraw kultury, oblatany, ma się rozumieć, w sprawach kultury ruchów wyzwoleńczych i rewolucyjnych, zasłużony oficer polityczny jeszcze z Armii Kościuszkowskiej […].

(1.2) […] siedziałem obok dwóch miłych kobiet, matki i córki, z córką, dziewczyna oblataną, o jasnych poglądach, przyjemnie się gwarzyło […].

(1.2) Cieśla podniósł na Korbala wzrok bezradny, uczepił się nim, uwiesił jego ust… Człowiek mądry, oblatany. Niech powie, co tu robić do jutra? Dokąd pójść?

(1.2) Lecz Europą w polskim wydaniu jesteśmy tylko my — inteligenci obczytani i oblatani, snobujący się wszystkim co zachodnie. Raz rządzą nami Austriacy i Rosjanie, innym razem sanacja, a kiedy indziej Gomułka i komuniści.

(1.3) Do takich łowów układać możemy tylko wyjątkowo silne i doskonale oblatane gniazdowe samice sokołów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblaˈtãnɨ, AS: oblatãny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. dolatywanie n., latacz m., latanie n., latanina ż., latawiec mrz., latawica ż., lot mrz., lotka ż., lotnictwo n., lotnik mos., lotniczka ż., lotnisko n., lotniskowiec mrz., nadlatywanie n., nalot mrz., oblatywacz mos., odlot mrz., podlotek m., polatucha ż., przelot mrz., przylot mrz., ulotka ż., wlot mrz., wylot mrz.

czas. dolecieć dk., dolatywać ndk., latać ndk., latywać ndk., lecieć ndk., nadlecieć dk., nadlatywać ndk., oblecieć dk., oblatywać ndk., odlecieć dk., odlatywać ndk., podlecieć dk., podlatywać ndk., polatać dk., polatywać ndk., polecieć dk., przelecieć dk., przelatywać ndk., przylecieć dk., przylatywać ndk., ulecieć dk., ulatywać ndk., wylecieć dk., wylatać dk., wylatywać ndk., wzlatywać ndk., zlecieć dk., zlatywać ndk.

przym. lotniczy, lotny, nielotny

przysł. lotem, lotnie, lotniczo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obeznany, zorientowany, biegły, fachowy, kompetentny, obcykany, wprawiony, doświadczony

(1.2) doświadczony, bywały, światowy, zaradny, obyty

Wiktionary

oblatać

1. wypróbować nowo skonstruowany samolot;
2. wyćwiczyć ptaka łowczego

SJP.pl

oblatka

Powiązane:

czas. oblewać, olać, lać, podlewać

rzecz. oblanie n., oblewanie n., zlewka ż.

Wiktionary

oblec

włożyć coś na kogoś lub na coś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. oblegać)

(1.1) wojsk. otaczać zbrojnie jakieś miejsce celem zdobycia go

(1.2) otaczać gromadnie

czasownik przechodni dokonany (ndk. oblekać)

(2.1) założyć powłoczkę

(2.2) rzad. włożyć ubranie

czasownik zwrotny dokonany oblec się (ndk. oblekać się)

(3.1) rzad. włożyć coś na siebie

Wiktionary

Powiązane:

czas. oblegać

przym. oblężniczy

Wiktionary

oblech

obraźliwie: osoba obleśna, odrażająca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. pejor. mężczyzna obleśny, budzący odrazę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obleśność ż.

przym. obleśny

przysł. obleśnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obrzydliwiec, świntuch, zboczeniec

Wiktionary

obleci

potocznie: jest do przyjęcia, może być; ujdzie

SJP.pl

oblecieć

czasownik przechodni dokonany (ndk. oblatywać)

(1.1) okrążyć lecąc

(1.2) pot. okrążyć, obiec, zazwyczaj szybko biegnąc

(1.3) pot. szybko przejść przez jakieś miejsce

(1.4) pot. w pośpiechu odwiedzić wiele miejsc po kolei, zazwyczaj w jednym, konkretnym celu

(1.5) środ. sprawdzić stan urządzenia latającego po naprawie

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. oblatywać)

(2.1) pot. o informacji: bardzo szybko roznieść się po wielu miejscach

(2.2) rzad. o liściu czy płatku: oddzieliwszy się od rośliny spaść na ziemię

(2.3) pot. być wystarczającym do danego zastosowania, choć nie najlepszym możliwym

(2.4) pot. o negatywnej emocji: zacząć bardzo silnie oddziaływać i być zauważalną

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Cały świat obleciał w ciągu 90 minut, czyli zaledwie 2 godzin lekcyjnych

(1.3) Grubas tylko się zaśmiał i obleciawszy dokoła chytrymi oczyma, ciągnął dalej z krotochwilnym namaszczeniem (…)

(1.3) Notre Dame to przy niej piękna makieta, którą trzeba oblecieć jak najszybciej, bo za plecyecami tłoczy się kolejna wycieczka (…)

(1.4) Obleciałam znajomych - pożyczyłam 1 500 000 zł.

(1.4) I tak cud, że obleciałyśmy aż trzy cmentarze. Tyle grobów…

(2.1) Wieczorem wszystkie piętra obleciał apel: od jutra głodówka

(2.1) Ta plotka obleciała już całą Warszawę, / Całą Polskę niebawem obleci…

(2.3) Odessa, mówił, to co innego. Cywilizacja. Rosyjska, porządna kultura. Dniepropetrowsk, w którym mieszkał, też, mówił, obleci.

(2.4) Na myśl o świetlicy i o tym, co mi się tam niedawno przydarzyło, obleciał mnie strach.

Wiktionary

Powiązane:

czas. latać

rzecz. lotnik mos.

przym. oblatany

Wiktionary

Synonimy:

(2.3) ujść

(2.4) najść, dopaść, ogarnąć, opanować, owładnąć

Wiktionary

oblegający

1. otaczać twierdzę wojskiem w celu jej zdobycia;
2. otaczać gromadą kogoś lub coś

SJP.pl

oblegany

1. otaczać twierdzę wojskiem w celu jej zdobycia;
2. otaczać gromadą kogoś lub coś

SJP.pl

oblegać

1. otaczać twierdzę wojskiem w celu jej zdobycia;
2. otaczać gromadą kogoś lub coś

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. oblec, oblegnąć)

(1.1) wojsk. otaczać zbrojnie

(1.2) otaczać gromadnie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obleganie n., obleczenie n., oblężenie n.

czas. oblec dk., oblegnąć dk.

przym. oblężniczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) napadać, otaczać

(1.2) gromadzić się, obstępować, otaczać, tłoczyć się

Wiktionary

obległy

otoczyć gromadą coś lub kogoś

SJP.pl

oblekać

1. ubierać, odziewać kogoś, wkładać coś na kogoś;
2. powlekać tkaniną, pokrywać pokrowcem lub obiciem;
3. naciągać poszewki na pościel

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. oblec)

(1.1) zakładać powłoczkę

Synonimy:

(1.1) oblepia

Wiktionary

oblepia

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. rzecz, surowiec, którym się coś oblepia

(1.2) daw. powłoka, którą czymś oblepiono

Wiktionary

Powiązane:

czas. oblepiać ndk., oblepić dk.

Wiktionary

oblepicha

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. rokitnik zwyczajny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. lep m., lepik m., lepidło n., lepienie n., oblepianie n., oblepienie n., lepiszcze n., polepa ż.

Wiktionary

oblepka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. zdrobn. od: oblepa

Wiktionary

Powiązane:

czas. oblepiać ndk., oblepić dk.

rzecz. oblepa ż., oblepia ż.

Wiktionary

oblew

1. w fotografii: pokrywanie materiałów fotograficznych (klisz, papierów) światłoczułą emulsją;
2. dawniej: woda oblewająca coś

SJP.pl

oblewanie

1. polewać czymś po wierzchu, ze wszystkich stron; pokrywać płynem;
2. potocznie: czcić jakąś okazję na spotkaniu alkoholowym, pijatyce; pić z jakiejś okazji

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oblewać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. olać, lać, oblać dk., oblewać ndk.

rzecz. oblanie n., zlewka ż.

Wiktionary

oblewany

1. polewać czymś po wierzchu, ze wszystkich stron; pokrywać płynem;
2. potocznie: czcić jakąś okazję na spotkaniu alkoholowym, pijatyce; pić z jakiejś okazji

SJP.pl

oblewać

1. polewać czymś po wierzchu, ze wszystkich stron; pokrywać płynem;
2. potocznie: czcić jakąś okazję na spotkaniu alkoholowym, pijatyce; pić z jakiejś okazji

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. oblać)

(1.1) polewać coś z wierzchu jakimś płynem

(1.2) pokrywać coś jakąś masą

(1.3) nie zaliczać egzaminu

(1.4) świętować jakieś wydarzenie alkoholem

(1.5) o rzece, jeziorze, morzu: otaczać z kilku stron

(1.6) o świetle: oświetlać z kilku stron

czasownik zwrotny niedokonany oblewać się (dk. oblać się)

(2.1) wylewać coś na samego siebie

(2.2) wylewać coś na siebie wzajemnie

Wiktionary

Przykłady

(1.4) Cześć Mietek, świetnie trafiłeś, właśnie oblewamy sesję!

(1.5) Bałtyk oblewa wybrzeża dziewięciu krajów.

(1.6) Nagle snop czerwonego bengalskiego światła pada od strony wejścia i oblewa krwawym blaskiem całą arenę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈlɛvat͡ɕ, AS: oblevać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. zlewka ż., oblew m., oblewanie n., oblanie n., polewanie n., polewaczka ż.

czas. lać ndk., wylewać ndk., wylać dk., oblać dk., olewać ndk., olać dk., polewać ndk., polać dk., wlewać ndk., wlać dk., zalewać ndk., zalać dk.

Wiktionary

oblewo

Zobacz też: Oblewo (kolonia).

Oblewo – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Wikipedia

obleńce

rzadko: przedstawiciel typu bezkręgowców zaliczanego do królestwa zwierząt, charakteryzujący się nieczłonowanym, przeważnie wydłużonym i zwykle kolistym w przekroju ciałem; robak obły

stopień wyższy od przymiotnika: obleśny

SJP.pl

obleśność

→ obleśny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈlɛɕnɨ, AS: obleśny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obleśność ż., oblech m., leść ż.

przysł. obleśnie

Wiktionary

obleźć

1. o owadach: obsiąść kogoś lub coś ze wszystkich stron;
2. wytrzeć się, stracić wierzchnią warstwę, odpaść

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obłazić)

(1.1) pot. wejść na coś lub na kogoś w znacznej liczbie

(1.2) pot. stracić część wierzchnią

(1.3) pot. odwiedzić wiele miejsc

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oblezienie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) zejść, wytrzeć się

(1.1) cecha tego, co obliczalne; cecha tych, którzy są obliczalni

Wiktionary

Patrz:

obliczalny

Powiązane:

przym. obliczalny, obliczeniowy

Wiktionary

obliczalny

dający się obliczyć, np. obliczalne straty; wymierny

SJP.pl

obliczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obliczać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czy znasz algorytm obliczania liczby pi?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblʲiˈt͡ʃãɲɛ, AS: oblʹičãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obliczenie

czas. obliczać ndk., obliczyć dk.

rzecz. obliczanie n., obliczenie n.

czas. policzyć

przym. obliczeniowy

Wiktionary

oblicze

1. twarz;
2. postać, wygląd lub charakter kogoś lub czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) książk. twarz jakiejś osoby i jej wyraz

(1.2) przen. charakter czegoś; zarys, postać czegoś

(1.3) twarz zwierzęcia

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Był człowiekiem o wysokim czole i poważnym obliczu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈlʲit͡ʃɛ, AS: oblʹiče

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) fizjonomia, twarz, buzia, lico

(1.2) esencja

Wiktionary

obliczenie

licząc, ustalić wielkość lub wartość czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mat. wykonanie działania matematycznego w celu uzyskania wyniku liczbowego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Z moich obliczeń wynika, że sześćdziesiąt sześć plus trzydzieści trzy równa się dziewięćdziesiąt dziewięć.

(1.1) Oświetlenie obiektów przemysłowych i technicznych wymaga przygotowania i często opiera się na dokładnych obliczeniach.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obliczanie n.

czas. policzyć, obliczyć dk., obliczać ndk.

przym. obliczeniowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kalkulacja, skalkulowanie, przekalkulowanie

Wiktionary

obliczeniochłonny

przymiotnik

(1.1) inform. wymagający dużej ilości obliczeń, przetworzenia przez komputer dużej ilości danych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Animacja z ruchomymi promieniami światła w tym programie jest bardzo obliczeniochłonnym efektem i komputer generuje ją przez dłuższy czas.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblʲit͡ʃɛ̃ɲɔˈxwɔ̃nːɨ, AS: oblʹičẽńoχu̯õ•ny

Wiktionary

obliczeniowiec

specjalista w dziedzinie metod numerycznych; numeryk

SJP.pl

Obliczeniowiec (ang. "computer") – w latach 40. i 50. XX wieku nazwa zawodu i określenie pracy, wykonywanej przede wszystkim przez kobiety, polegającej na obsłudze i programowaniu wczesnych maszyn liczących. Rzeczownik „komputer” w znaczeniu maszyny liczącej pojawił się w literaturze naukowej dopiero w 1958 roku, w artykule Johna W. Tukeya "The" "Teaching of Concrete Mathematics", opublikowanym w „American Mathematical Monthly”. W tym samym artykule użyto także pojęcia "software".

Wikipedia

obliczeniowy

→ obliczenie

SJP.pl

(1.1) Wartość azymutu boku PK obliczymy uwzględniając fakt, że w każdej ćwiartce układu współrzędnych prostokątnych znaki przyrostów tworzą inną kombinację.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈlʲit͡ʃɨt͡ɕ, AS: oblʹičyć

Wiktionary

Powiązane:

czas. liczyć, policzyć

rzecz. obliczanie n., obliczenie n.

przym. obliczeniowy

Wiktionary

oblicówka

1. warstwa okładzinowa na ścianie wykonana z licówki;
2. dawny układ wsi w formie mocno wydłużonego placu obwiedzionego dwoma drogami obudowanymi domostwami; wieś placowa, owalnica

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Siding
Wieś placowa
Licowanie

Wikipedia

oblig

1. pisemne zobowiązanie się do spłaty długu;
2. dawniej: obowiązek, powinność

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ekon. pisemne uznanie długu

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obligo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) skrypt dłużny, kwit dłużny

Wiktionary

obligacja

rodzaj papieru wartościowego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ekon. papier wartościowy o charakterze dłużnym dający posiadaczowi prawo do otrzymania świadczenia od emitenta w określonym terminie;

Wiktionary

(1.1) ekon. finans. dotyczący obligacji

obligatariuszka

→ obligatariusz

SJP.pl

Patrz:

obligatariusz

obligatio

w dawnym prawie rzymskim: zobowiązanie

SJP.pl

obligatoryjnie

przysłówek

(1.1) obowiązkowo

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Tak należy ukształtować miejską sieć komunikacyjną, aby dojazd do Muzeum przebiegał obligatoryjnie - a nie fakultatywnie! - przez miejską starówkę!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblʲiɡatɔˈrɨjɲɛ, AS: oblʹigatoryi ̯ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obligacja ż., obligatoryjność ż., obligowanie n.

czas. obligować ndk., zobligować dk.

przym. obligatoryjny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obowiązkowo, koniecznie

Wiktionary

obligatoryjność

obowiązkowość

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest obligatoryjne

Wiktionary

Powiązane:

przym. obligatoryjny

przysł. obligatoryjnie

Wiktionary

obligatoryjny

obowiązkowy, konieczny; obowiązujący, powinny, należny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) obowiązkowy, konieczny, obowiązujący

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblʲiɡatɔˈrɨjnɨ, AS: oblʹigatoryi ̯ny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obligacja ż., obligatoryjność ż., obligowanie n.

czas. obligować ndk., zobligować dk.

przysł. obligatoryjnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obowiązkowy, konieczny, obowiązujący, powinny, należny

Wiktionary

obligo

w ekonomii: zobowiązanie, poręczenie, dług

SJP.pl

obligowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obligować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. zobligowanie n.

czas. obligować ndk., zobligować dk.

przysł. obligatoryjnie

przym. obligatoryjny

Wiktionary

obligować

nakładać obowiązek, zobowiązywać do czegoś, zmuszać do czegoś

SJP.pl

czasownik niedokonany

(1.1) zobowiązywać, nakładać obowiązek

(1.2) przest. usilnie prosić, upraszać

czasownik zwrotny niedokonany obligować się

obligowy

→ oblig

SJP.pl

Patrz:

obliteracyjny

→ obliteracja

SJP.pl

Patrz:

Powiązane:

rzecz. lizusostwo n., lizak m., lizawka ż., oblizywanie n., lizanie n., lizanko n.

czas. oblizać, lizać, liznąć, wylizać, zlizać, zlizywać, przelizać

Wiktionary

oblodzenie

warstwa lodu pokrywająca powierzchnię czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oblodzić.

Wiktionary

Oblodzenie – zjawisko atmosferyczne w postaci warstwy lodu powstałej na powierzchni danego przedmiotu. Powstaje w wyniku schłodzenia się cząstek wody (mgły) w temperaturze poniżej 10 °C. Osad lodowy wytwarza się w atmosferze na powierzchni nie stykającej się z ziemią.

Wikipedia

Powiązane:

czas. oblodzić

dawniej:
1. panna młoda lub narzeczona;
2. ulubienica

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. narzeczona lub panna młoda

(1.2) daw. ulubienica

przysł. oblubieńczo

Wiktionary

oblubieńcy

ukochany, pan młody

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) książk. oblubieniec i oblubienica

forma rzeczownika.

(2.1) M. i W. lm. od: oblubieniec

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Stary sługa życzył oblubieńcom szczęśliwego pożycia.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oblubienica ż., oblubieniec mos., oblubieńczość ż.

przym. oblubieńczy

przysł. oblubieńczo

Wiktionary

oblubieńczo

przysłówek

(1.1) na sposób oblubieńczy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oblubienica ż., oblubieniec mos., oblubieńcy lm m., oblubieńczość ż.

przym. oblubieńczy

Wiktionary

oblubieńczość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co oblubieńcze

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oblubienica ż., oblubieniec mos., oblubieńcy lm m.

przym. oblubieńczy

przysł. oblubieńczo

Wiktionary

oblubieńczy

→ oblubieniec

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) książk. dotyczący oblubieńca lub oblubienicy, związany z oblubieńcem lub oblubienicą

Wiktionary

Patrz:

oblubieniec

Powiązane:

Wikipedia

oblęgorski

→ Oblęgorek; oblęgorecki

SJP.pl

oblężać

dawniej: oblegać

SJP.pl

oblężenie

otoczenie wojskiem jakichś twierdz, miast w celu ich zdobycia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wojsk. otoczenie siłami zbrojnymi jakiejś twierdzy lub miasta w celu ich zdobycia

(1.2) otoczenie jakiegoś obiektu przez tłum

Wiktionary

Oblężenie – odcięcie miasta, twierdzy, regionu, części kraju lub innego obiektu posiadającego załogę wojskową, od głównych sił oraz źródeł zaopatrzenia, zarówno w sprzęt i siły wojskowe, jak i żywność i inne potrzebne do życia artykuły. Oblężenie polega na otoczeniu takiego obiektu pierścieniem wojsk i blokadzie prób zarówno opuszczenia go, jak i wsparcia z zewnątrz.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Oblężenie trwało wiele miesięcy i w mieście zapanował straszliwy głód.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔblɛ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: oblẽũ̯žẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oblegać

przym. oblężniczy

rzecz. obleganie

Wiktionary

oblężniczy

związany z oblężeniem, służący do zbrojnego oblegania, np. działo oblężnicze

SJP.pl

1. pomalować coś wokół, ze wszystkich stron;
2. potocznie: przedstawić kogoś w niekorzystnym świetle, oczernić kogoś;
3. obmalować się:
a) pomalować siebie samego z różnych stron;
b) potocznie: przedstawić się w złym świetle

SJP.pl

obmarznięty

[czytaj: obmar-znięty] taki, który obmarzł (zamarzł lub przemarzł po wierzchu); obmarzły, obmarźnięty

SJP.pl

obmarzły

[czytaj: obmar-zły] taki, który obmarzł (zamarzł lub przemarzł po wierzchu); obmarznięty, obmarźnięty

SJP.pl

obmarźnięty

taki, który obmarzł (zamarzł lub przemarzł po wierzchu); obmarzły, obmarznięty

SJP.pl

obmawianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obmawiać.

Wiktionary

Wymowa:

rzecz. obmawianie n.

czas. obmówić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obgadywać, oczerniać, szkalować

(1.2) omawiać, przedyskutowywać

Wiktionary

obmiar

w budownictwie:
1. przedmiar konstrukcji monolitycznych (żelbetowych i betonowych);
2. pomierzenie wykonanych robót na budowie w celu kontroli i rozliczenia się przedsiębiorstwa z inwestorem

SJP.pl

obmiarowy

→ obmiar

SJP.pl

Patrz:

obmiar

obmiatek

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. obraź. kobieciarz, dziwkarz

Wiktionary

obmierzać

czasownik

SJP.pl

obmycie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) usunięcie zanieczyszczenia cieczą

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Uczynisz kadź z brązu, z podstawą również z brązu, do obmyć, i umieścisz ją między przybytkiem a ołtarzem, i nalejesz do niej wody.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obmyć dk.

rzecz. obmywanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ablucja, umycie

Wiktionary

obmywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) opłukiwanie wodą z brudu

(1.2) o wodzie co pewien czas na chwilę zalewanie lub moczenie czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obmycie n.

czas. obmyć dk., obmywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) omywanie

Wiktionary

obmywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obmyć)

(1.1) opłukiwać zabrudzoną powierzchnię

(1.2) otaczać coś napływającą i odpływającą wodą

czasownik zwrotny niedokonany obmywać się (dk. obmyć się)

(2.1) oczyszczać się przy użyciu cieczy

(2.2) wzajemnie oczyszczać się przy użyciu cieczy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Baba przyjmowała dziecię, baba obmywała starca, gdy umarł, kładła go w trumnie i śpiewała nad nim wigilie.

(1.2) Luksor obmywają wody Nilu.

(2.1) Przed modlitwami obmywał się u wejścia do meczetu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obmywanie n.

czas. myć ndk., obmyć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) omywać, płukać

(1.2) oblewać

(2.1) opłukiwać się

Wiktionary

obmyć

przemyć, umyć z grubsza

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obmywać)

(1.1) usunąć zanieczyszczenie z powierzchni przy użyciu cieczy

(1.2) czasowo otoczyć płynącą wodą

czasownik zwrotny dokonany obmyć się (ndk. obmywać się)

(2.1) oczyścić się przy użyciu cieczy

(2.2) oczyścić się wzajemnie przy użyciu cieczy

forma rzeczownika.

(3.1) D., lm. od obmycie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Raczcie, panowie moi, zajść do domu sługi waszego na nocleg; obmyjcie sobie nogi, a rano pójdziecie w dalszą drogę.

(1.2) Betonowe nabrzeże obmyły wody przypływu.

(2.1) Wojak obmył się w misce, którą dziewka wyniosła z chaty.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obmycie n., obmywanie n.

czas. myć ndk., obmywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) omyć

(1.2) omyć

Wiktionary

obmyślaniej

przestarzały stopień wyższy od przysłówka: obmyślanie

SJP.pl

obmyślany

dawniej: działający z namysłem, wynikający z namysłu; obmyślny

SJP.pl

obmyślać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obmyślić)

(1.1) opracowywać w myśli

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obmyślanie n.

czas. myśleć, obmyślić

Wiktionary

wygłosić, przekazać niekorzystne lub niezgodne z prawdą informacje o kimś; oczernić, obgadać, oplotkować

SJP.pl

czasownik dokonany (ndk. obmawiać)

(1.1) wygłosić, przekazać niekorzystne lub niezgodne z prawdą informacje o kimś

czasownik zwrotny dokonany obmówić się (ndk. obmawiać się)

(2.1) obmówić (1.1) jeden drugiego

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obmowa ż., obmówienie n., obmawianie n.

czas. obmawiać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oczernić, obgadać, oplotkować; wulg. osrać, obsrać, obesrać

(2.1) oczernić się, obgadać się, oplotkować się; wulg. obsrać się

Wiktionary

obnaszać

rzadko:
1. nieść coś tak, żeby wszyscy mogli to obejrzeć; obnosić;
2. potocznie: okazywać demonstracyjnie swoje uczucia, afiszować się czymś; obnosić;
3. obnaszać się - popisywać się czymś, afiszować się; obnosić się

SJP.pl

obnażacz

obnażacz różówka - gatunek błonkówki z rodziny obnażaczowatych

SJP.pl

obnażaczowate

o cechach obnażaczowatych (rodzina błonkówek)

SJP.pl

Obnażaczowate ("Argidae") – rodzina owadów z rzędu błonkoskrzydłych.

Wikipedia

obnażaczowaty

o cechach obnażaczowatych (rodzina błonkówek)

SJP.pl

obnażający

1. rozbierać lub odsłaniać kogoś;
2. pokazywać prawdę o czymś; czynić jawnym;
3. obnażać się - pokazywać intymne części ciała, rozbierać się

SJP.pl

Patrz:

obnażać

obnażanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obnażać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obnażać

rzecz. nagość ż., golas mos./mzw.

Wiktionary

obnażać

1. rozbierać lub odsłaniać kogoś;
2. pokazywać prawdę o czymś; czynić jawnym;
3. obnażać się - pokazywać intymne części ciała, rozbierać się

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obnażyć)

(1.1) czynić nagim, pozbawionym ubioru

(1.2) pozbawiać osłony

(1.3) przen. czynić jawnym, pozbawionym fałszu

czasownik zwrotny niedokonany obnażać się

(2.1) czynić nagim siebie samego

(2.2) czynić nagim siebie wzajemnie

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Julia uśmiechnęła się kurczowo, obnażając suche zęby.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nagość ż., nagus m., naguska n., golasek m., golaska ż., golas m., golenie n., zgolenie n., ogolenie n., ogołacanie n., ogołocenie n., golarz m., golarnia ż., obnażanie n., obnażenie n., goły nmos., nagi m.

czas. obnażyć dk., golić ndk., zgolić dk., ogolić dk., ogołacać ndk., ogołocić dk.

przym. nagi, nagutki, nagusieńki, goły

przysł. goło, nago, nagusieńko

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) rozbierać, rozdziewać

(1.2) odsłaniać

(1.3) ujawniać

(2.1) rozbierać się, rozdziewać się

(2.2) rozbierać się, rozdziewać się

Wiktionary

obnażyć

1. rozebrać z odzieży;
2. wyjawić, ukazać

SJP.pl

czasownik

(1.1) całkowicie odsłonić

Wiktionary

przym. obniński

Wiktionary

obniński

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z Obnińskiem, dotyczący Obnińska

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Obnińsk mrz.

Wiktionary

obniż

gatunek pająka z rodziny obniżowatych

SJP.pl

Wikipedia

obniżający

→ obniżać

SJP.pl

Patrz:

obniżać

obniżanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obniżać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʲɲiˈʒãɲɛ, AS: obʹńižãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obniżać ndk., obniżyć

rzecz. obniżenie n.

Wiktionary

obniżać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obniżyć)

(1.1) czynić niższym

(1.2) umieszczać na niższym poziomie

(1.3) zmniejszać intensywność

(1.4) muz. czynić dźwięk niższym

czasownik zwrotny niedokonany obniżać się (dk. obniżyć się)

(2.1) ulegać obniżeniu, opadać poniżej poziomu

(2.2) ulegać zmniejszeniu intensywności

(2.3) ulegać obniżeniu brzmienia

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Użycie drewna jako budulca przyśpieszało budowę i obniżało jej koszty, gdyż drewno było dostępne na całym obszarze Rzeczypospolitej, a do budowy angażowano miejscowego cieślę.

(1.1) Zimne noce obniżają przyszłe plony.

Wiktionary

(1.1) Zdaniem analityków, za obniżką stóp przy spadającej inflacji przemawiało osłabienie wzrostu gospodarczego, spowodowane wstrzymaniem inwestycji i zapaścią popytu wewnętrznego.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈɲiʃka, AS: obʹńiška

Wiktionary

Powiązane:

czas. obniżyć

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) rabat, zniżka

Wiktionary

obniżkowy

→ obniżka

SJP.pl

Patrz:

obniżka

obniżony

1. mniejszy, niższy niż zwykle;
2. gorszy niż zwykle, niż poprzednio

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) niższy niż zazwyczaj lub niż przyjęte normy

forma czasownika.

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od obniżyć

Wiktionary

obniżowate

o cechach obniżowatych (rodzina pająków)

SJP.pl

Obniżowate (Liocranidae) – rodzina pająków z podrzędu Opisthothelae i infrarzędu pająków wyższych. Grupa kosmopolityczna, obejmująca ponad 270 opisanych gatunków, sklasyfikowanych w 32 rodzajach. Zasiedlają ściółkę, gniazda mrówek i termitów. Aktywnie polują na ofiary.

Wikipedia

obniżowaty

o cechach obniżowatych (rodzina pająków)

SJP.pl

obniżyć

czasownik dokonany

(1.1) uczynić coś niższym

(1.2) uczynić coś łatwiejszym

(1.3) uczynić coś tańszym

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbʲˈɲiʒɨt͡ɕ, AS: obʹńižyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obniżka ż., obniżanie n., obniżenie n.

czas. obniżać ndk., zaniżyć dk., zniżyć się dk.

przym. niski

przysł. nisko

temsłow. nisko-

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zmniejszyć, zredukować

(1.2) ograniczyć, okroić, uszczuplić

przym. oboczny

przysł. obocznie, obok

przyim. obok

Wiktionary

oboczny

zamienny, występujący jednocześnie, współwystępujący

SJP.pl

obodowo

Obodowo (niem. "Obendorf") – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sośno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 90 mieszkańców. Jest siedemnastą co do wielkości miejscowością gminy Sośno.

Wikipedia

obodryci

grupa plemion słowiańskich; Obodrzycy

SJP.pl

rzecz. obój mrz.

:: fż. oboistka ż.

Wiktionary

oboistka

muzyczka grająca na oboju

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) muz. kobieta, która gra na oboju

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obój mrz.

:: fm. oboista m.

Wiktionary

obojczyk

kość, która łączy mostek z łopatką

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat. kość obręczy barkowej, która łączący mostek z łopatką;

(1.2) hist. część zbroi chroniąca szyję i barki, oraz niekiedy górną część piersi i kark;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obojczyk (anatomia)
obojczyk (uzbrojenie)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Złamanie obojczyka jest u sportowców dość częstą kontuzją.

(1.1) W kąpieli panowie nosili cienkie trykoty sięgające od obojczyka do połowy uda.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbɔjt͡ʃɨk, AS: oboi ̯čyk

Wiktionary

Powiązane:

przym. obojczykowy

Wiktionary

obojczykowy

→ obojczyk

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) anat. dotyczący obojczyka

Wiktionary

Patrz:

obojczyk

Powiązane:

rzecz. obojczyk m.

Wiktionary

oboje

zbiorowo o dwojgu ludzi różnej płci; obydwoje

SJP.pl

liczebnik zbiorowy

(1.1) dwie konkretne istoty (dwoje ludzi lub człowiek i zwierzę), różniące się płcią; on i ona

(1.2) dwie konkretne istoty (ludzie lub zwierzęta), jedna lub obie określone za pomocą rzeczownika rodzaju nijakiego; jedno i drugie; on/ona i ono

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) muz. lm. M., B., W. od: obój

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ukrywają oboje urazę, jaką wzajem do siebie czują, ale ja ją widzę.

(1.1) Kobieta i kot. Oboje są groźni.

(1.2) Oboje – i matka, i dziecko – mieli identyczny uśmiech.

(1.2) Oboje dzieci (dwóch chłopców) chodziło do tej samej klasy.

(1.1) anat. posiadanie cielesnych cech obu płci

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

hermafrodytyzm – występowanie w ciele jednego osobnika jednocześnie męskich i żeńskich gruczołów rozrodczych albo występowanie w jego ciele gruczołu obojnaczego
gynandromorf – organizm mający jednocześnie męskie i żeńskie cechy płciowe
interpłciowość – obojnactwo u ludzi; także występowanie u osobnika gatunku rozdzielnopłciowego wtórnych cech płciowych pośrednich pomiędzy żeńskimi a męskimi
W odniesieniu do roślin termin jest rzadziej stosowany, ale w istocie rzeczy obojnakami jest większość rośliny kwiatowych – wszystkie rośliny mające kwiaty obupłciowe (zawierające żeńskie i męskie org...
obojnactwo rzekome
dichogamia
androgynia

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Obojnactwo u człowieka jest wrodzonym zaburzeniem różnicowania narządów płciowych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔjˈnat͡stfɔ, AS: oboi ̯nactfo

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obojnak m., obojnaczość ż., obojnaczność ż.

przym. obojnaczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obojnaczość, obojnaczność, interseksualizm, dwupłciowość, obupłciowość, biseksualizm, hermafrodytyzm

Wiktionary

obojnaczość

obojnactwo, obupłciowość, dwupłciowość, hermafrodytyzm, diseksualizm;
1. u zwierząt: jednoczesne występowanie gruczołów rozrodczych męskich i żeńskich w organizmie lub gruczołu obojnaczego;
2. u człowieka: wrodzona wada rozwojowa polegająca na istnieniu u tej samej osoby gonad męskich i żeńskich

SJP.pl

obojnaczy

hermafrodytowy, hermafrodytyczny, obojnacki, obojnakowy, obojnaki;
1. będący obojnakiem;
2. właściwy obojnakowi

SJP.pl

obojnak

w medycynie: człowiek mający narządy płciowe obu płci; hermafrodyta

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) biol. osobnik wytwarzający zarówno gamety męskie jak i żeńskie

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) med. człowiek mający narządy płciowe męskie i żeńskie jednocześnie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obojnactwo n., obojnaczność ż., obojnaczość ż.

obój

Powiązane:

rzecz. obój mrz.

Wiktionary

obojski

nazwisko

SJP.pl

obojętnie

przysłówek

(1.1) w sposób nie wyrażający zainteresowania, bez przejęcia

(1.2) w sposób dowolny, nieistotny, bez różnicy; wszystko jedno jak

(1.3) chem. bez reakcji chemicznej

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jej głos zabrzmiał obojętnie.

(1.1) Był to człowiek dobrego towarzystwa, który zszedł na pasożyta nieznacznie, straciwszy znaczny majątek i zapatrywał się obojętnie na własną ruinę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔˈjɛ̃ntʲɲɛ, AS: oboi ̯ẽntʹńe

Wiktionary

Powiązane:

przym. obojętny

czas. obojętnieć, zobojętnieć, zobojętniać

rzecz. zobojętnienie, obojętność

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) biernie

(1.2) ganc pomada, wsio ryba, wsio rybka

Wiktionary

obojętniej

stopień wyższy od przysłówka: obojętnie

SJP.pl

obojętniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: obojętny

SJP.pl

obojętnienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obojętnieć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obojętnieć

rzecz. zobojętnienie n.

Wiktionary

obojętnieć

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zobojętnieć)

(1.1) stawać się obojętnym wobec czegoś, tracić zainteresowanie kimś lub czymś

(1.2) przestawać budzić czyjeś zainteresowanie, tracić znaczenie dla kogoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obojętnieję na sprawy religii.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obojętnienie n., obojętność ż., zobojętnienie n.

czas. zobojętnieć dk.

przym. obojętny

przysł. obojętnie

Wiktionary

obojętność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) brak zainteresowania czymś, brak czułości wobec czegoś, kogoś

(1.2) chem. nie uleganie przemianom chemicznym

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obojętność elektryczna – w fizyce
obojętność gazu – w fizyce i chemii
obojętność tlenków – w chemii
obojętność odczynu – w chemii
indyferentyzm
neutralność

(1.1) taki, który nie wykazuje zainteresowania czymś, nie jest wrażliwy na coś

(1.2) taki, który nie wzbudza zainteresowania, nie jest ciekawy

(1.3) taki, który nie ma cech charakterystycznych; nie jest charakterystyczny, wyjątkowy

(1.4) chem. taki, który nie ma właściwości zasadowych i kwasowych; taki, który nie tworzy związków chemicznych

(1.5) fiz. taki, który nie ma ładunku elektrycznego

(1.6) stpol. taki, który można objąć z dwóch stron

(1.7) stpol. przen. dwuznaczny

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Jej fochy są mi zupełnie obojętne.

(1.2) Nieszczęścia innych są nam obojętne, chyba że sprawiają nam przyjemność.

(1.3) Dzisiejsza kolacja była obojętna w smaku.

1. blisko, w pobliżu;
2. przyimek łączący się z rzeczownikiem, wskazujący na położenie czegoś niedaleko tego, co nazywa łączący się z nim rzeczownik

SJP.pl

przyimek

(1.1) w niedużej odległości

(1.2) wyraz wskazujący na wspólne występowanie oprócz, poza, prócz

przysłówek

(2.1) w małej odległości między przedmiotami; blisko

Wiktionary

Obok – polski film psychologiczno-obyczajowy z 1979 roku w reżyserii i według scenariusza Feliksa Falka.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Sąsiad to ktoś, kto ma działkę obok innej albo siedzi obok kogoś w teatrze, szkole itp.

(1.2) Obok Wikisłownika pracuję też w Wikipedii.

(2.1) Postaw ten wazon na półce, a budzik obok.

ościeżnica, krosno lub zespół obu tych elementów po osadzeniu w otworze okiennym

SJP.pl

obol

1. w starożytnej Grecji: drobna moneta wartości 1/6 drachmy
2. w Polsce średniowiecznej: drobna moneta wartości pół denara

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) hist. numizm. drobna moneta w starożytnej Grecji;

(1.2) hist. numizm. drobna moneta w dawnej Polsce;

Wiktionary

Obol (stgr. ὀβολός obolós, lm. ὀβολοί oboloí; łac. "obolus") – drobna moneta obiegowa, w starożytnej Grecji równa 1/6 części drachmy. W Europie we wczesnośredniowiecznym mennictwie karolińskim odpowiadała połowie denara, stanowiąc 1/480 część funta.

W przenośni termin ten funkcjonuje jako określenie drobnego datku ("rzucić obol").

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Zmarły musiał zapłacić obola za przeprawę przez Styks.

Wiktionary

obolały

1. odczuwający ból fizyczny lub psychiczny; zbolały, cierpiący;
2. bardzo bolący; dolegliwy

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) odczuwający ból

(1.2) książk. świadczący o tym, że ktoś nad czymś boleje

(1.3) taki, który kogoś boli, jest przyczyną czyjegoś bólu (także. przen.)

Wiktionary

Przykłady

(1.2) - Dzień dobry, sąsiedzie - odezwał się trochę obolałym głosem Plater. - Przepraszam za najście, ale spotkała mnie zła przygoda.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zbolały

(1.2) przybity, smutny, zgnębiony, nieszczęśliwy

(1.3) bolesny

Wiktionary

obolewiec

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

przymiotnik

(1.1) dotyczący obu zainteresowanych stron

Wiktionary

Powiązane:

przysł. obopólnie

Wiktionary

obora

pomieszczenie dla bydła

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zootechn. budynek gospodarski dla bydła, miejsce jego przebywania;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obora – budynek gospodarczy dla bydła.
Obora – część miasta Prószków
Obora – część miasta Racibórz
Obora – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. lubińskim, w gminie Lubin
Obora – część wsi Zalas w woj. małopolskim, w pow. krakowskim, w gminie Krzeszowice
Obora – część wsi Jasiona w woj. opolskim, w pow. krapkowickim, w gminie Zdzieszowice
Obora – wieś w woj. wielkopolskim, w pow. gnieźnieńskim, w gminie Gniezno
Obora – szczyt w Beskidzie Śląskim
Obora – miejscowość i gmina, w kraju pilzneńskim, w powiecie Pilzno Północ
Obora – miejscowość i gmina, w kraju pilzneńskim, w powiecie Tachov
Obora – miejscowość i gmina, w kraju południowomorawskim, w powiecie Blansko
Obora – miejscowość i gmina, w kraju usteckim, w powiecie Louny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) od Oborniki

(1.2) od Oborniki Śląskie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔrʲˈɲit͡sʲci, AS: oborʹńicʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Oborniki nmos., oborniczanin mos., oborniczanka ż.

Wiktionary

oborniczanin

mieszkaniec Obornik, Obornik Śląskich

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mieszkaniec Obornik lub Obornik Śląskich

(1.2) osoba pochodząca z Obornik lub Obornik Śląskich, urodzona w Obornikach lub Obornikach Śląskich

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Tosia zakochała się w jednym oborniczaninie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔrʲɲiˈt͡ʃãɲĩn, AS: oborʹńičãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Oborniki lm nm.

:: fż. oborniczanka ż.

przym. obornicki

Wiktionary

oborniczanka

mieszkanka Obornik, Obornik Śląskich

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mieszkanka Obornik

(1.2) mieszkanka Obornik Śląskich

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ludwik sprzedał parcelę pewnej oborniczance.

(1.2) Dwie oborniczanki wsiadły do autobusu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔrʲɲiˈt͡ʃãnka, AS: oborʹńičãnka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Oborniki lm nm.

:: fm. oborniczanin mos.

przym. obornicki

Wiktionary

obornik

nawóz organiczny, będący mieszaniną ściółki i odchodów zwierzęcych; gnój; mierzwa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) roln. odchody zwierząt hodowlanych uprzątnięte wraz ze ściółką;

(1.2) roln. nawóz z obornika (1.1)

(1.3) gwara. miejsce zrzutu gnoju

(1.4) przest. obora

Wiktionary

Obornik – nawóz naturalny składający się z przefermentowanego kału i moczu zwierząt oraz ściółki. Zawiera on wszystkie składniki odżywcze potrzebne do rozwoju roślin oraz poprawia właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne gleby.

Obecnie w dużych gospodarstwach rolnych częściej stosowany jest nawóz pochodzący z bezściółkowego chowu zwierząt gospodarskich – gnojowica.

Wikipedia

nawóz organiczny, będący mieszaniną ściółki i odchodów zwierzęcych; gnój; mierzwa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto w Polsce;

Wiktionary

Oborniki – miasto w województwie wielkopolskim, siedziba powiatu obornickiego oraz gminy miejsko-wiejskiej Oborniki. Usytuowane nad Wartą, u ujścia rzeki Wełny. Według danych na 31 grudnia 2021 zamieszkiwane przez 17 534 osoby.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Jej mąż pochodzi z Obornik.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔrʲˈɲici, AS: oborʹńiḱi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obornik mrz., oborniczanin mos., oborniczanka ż.

przym. obornicki

Wiktionary

obornikowy

→ obornik

SJP.pl

Patrz:

obornik

oborowa

przymiotnik od: obora, np. urządzenia oborowe

SJP.pl

oborowy

przymiotnik od: obora, np. urządzenia oborowe

SJP.pl

oborski

przymiotnik od: Obora, Obory

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Aleksander Oborski (1779–1841) – polski wojskowy
Antoni Oborski (1840–1910) – polski ziemianin
Baltazar Oborski (ok. 1700–1768) – urzędnik ziemski I Rzeczypospolitej
Jan Oborski – urzędnik ziemski I Rzeczypospolitej
Jan Oborski (zm. 1565) – urzędnik ziemski I Rzeczypospolitej
Józef Oborski (ok. 1737–zm. po 1797) – kasztelan ciechanowski, konfederat targowicki
Kazimierz Oborski (ur. ok. 1780) – polski ziemianin, powstaniec listopadowy
Kazimierz Oborski (–1934) – polski sędzia i działacz społeczny
Ludwik Konstanty Oborski – urzędnik ziemski I Rzeczypospolitej
Ludwik Oborski – polski wojskowy i działacz emigracyjny
Maksymilian Oborski (1809–1878) – polski ziemianin, powstaniec listopadowy i styczniowy, malarz i rysownik
Marcin Oborski (zm. po 1697) – poseł i senator I Rzeczypospolitej

Wikipedia

obory

pomieszczenie dla bydła

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obory – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. chełmińskim, w gminie Stolno
Obory – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. golubsko-dobrzyńskim, w gminie Zbójno
Obory – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. toruńskim, w gminie Obrowo
Obory – część wsi Witów w woj. małopolskim, w pow. proszowickim, w gminie Koszyce
Obory – wieś w woj. mazowieckim, w pow. piaseczyńskim, w gminie Konstancin-Jeziorna
Obory – wieś w woj. mazowieckim, w pow. sochaczewskim, w gminie Iłów
Obory – wieś w woj. pomorskim, w pow. kwidzyńskim, w gminie Kwidzyn
Obory – część wsi Zajączków w woj. świętokrzyskim, w pow. kieleckim, w gminie Piekoszów
Obory – wieś w woj. wielkopolskim, w pow. konińskim, w gminie Wierzbinek
Obory – wieś w woj. wielkopolskim, w pow. pleszewskim, w gminie Gizałki
Obory – wieś i gmina w powiecie Przybram, w kraju środkowoczeskim
Kolonia Obory, Parcela-Obory

Wikipedia

oborywać

zaorywać dokoła

SJP.pl

obosieczny

obusieczny;
1. mający ostrze z obu stron;
2. przenośnie: mogący stanowić zagrożenie dla obu stron, mogący się zwrócić przeciw każdemu z uczestników sporu, np. obosieczne dowody, argumenty

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) mający ostrze z obu stron

(1.2) przen. niebezpieczny dla obu stron konfliktu, mogący zwrócić się przeciwko obu stronom

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔˈɕɛt͡ʃnɨ, AS: obośečny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dwusieczny

Wiktionary

obostrzać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obostrzyć)

(1.1) wprowadzać surowsze ograniczenia, bardziej rygorystyczne zasady

(1.2) przest. czynić coś ostrym ze wszystkich stron

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obostrzanie n., obostrzenie n.

Wiktionary

obostrzenie

uczynić coś ostrzejszym, surowszym

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przepis, zarządzenie czyniące surowszymi dotychczasowe prawa, zakazy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W październiku roku ubiegłego Rada Bezpieczeństwa postanowiła sankcje zaostrzyć. Obostrzenia weszły w życie w listopadzie.

(1.1) Należąca do Unii Europejskiej Dania wprowadziła ostatnio obostrzenia dotyczące obrotu terenami rekreacyjnymi, bojąc się zwiększonego ich wykupu ze strony Niemców.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obostrzać ndk., obostrzyć dk.

przysł. ostro

Wiktionary

obostrzyć

uczynić coś ostrzejszym, surowszym

SJP.pl

obowiązany

zobowiązać;
1. nałożyć na kogoś obowiązek zrobienia czegoś;
2. obowiązać się - wziąć na siebie jakiś obowiązek

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) mający obowiązek do robienia czegoś

(1.1) Promowanie prac licencjackich to mój obowiązek zawodowy.

przysłówek

(1.1) zgodnie z obowiązkiem

(1.2) pot. bez względu na cokolwiek

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obowiązek mrz., obowiązkowość ż.

przym. obowiązany, obowiązkowy, obowiązujący

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) sumiennie

(1.2) bezwarunkowo, bezwzględnie, koniecznie

Wiktionary

obowiązkowość

poczucie odpowiedzialności za prowadzone działania

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha osoby, która sumiennie wypełnia swoje obowiązki

(1.2) sytuacja, gdy coś jest obowiązkowe, obligatoryjne

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obowiązek m.

przym. obowiązkowy

przysł. obowiązkowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) akuratność, gorliwość, niestrudzoność, pilność, pracowitość, rzetelność, skrupulatność, staranność, sumienność

(1.2) obligatoryjność, przymusowość

Wiktionary

obowiązkowy

przymiotnik

(1.1) będący czyimś obowiązkiem

(1.2) (o człowieku) dobrze wywiązujący się z obowiązków

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Chodzi w szczególności o wpłaty z NBP, pochodzące z oprocentowania rezerw obowiązkowych odprowadzanych przez banki komercyjne na rachunki NBP.

(1.1) Właścicielka zwierzęcia zapomniała o obowiązkowych szczepieniach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔvʲjɔ̃w̃ˈskɔvɨ, AS: obovʹi ̯õũ̯skovy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obowiązek m., obowiązkowość ż.

przysł. obowiązkowo

przym. obowiązany, obowiązujący

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obligatoryjny, przymusowy

Wiktionary

obowiązujący

1. mający moc prawną; ważny, aktualny;
2. będący czyimś obowiązkiem; obowiązkowy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) który ma moc prawną

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obowiązywanie (normy)
obowiązywanie prawa - obowiązywanie prawa (norm prawnych)

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔbɔvʲjɔ̃w̃zɨˈvãɲɛ, AS: obovʹi ̯õũ̯zyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obowiązywać

Wiktionary

obowiązywać

czasownik

(1.1) być czyimś obowiązkiem, obejmować kogoś mocą prawną

(1.2) być powszechnie uznanym prawem, zasadą, zwyczajem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Myślisz, że ciebie przestało to obowiązywać?

(1.2) Przypominamy, że od jutra obowiązuje przepis zabraniający parkowania na chodniku w miejscach ze znakiem zakazu parkowania.

Wiktionary

rzecz. obozowicz mos., obóz mrz., obozowanie n.

czas. obozować

przym. obozowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kemping, koczowisko, orda

Wiktionary

obozownictwo

wiedza na temat zakładania obozów

SJP.pl

obozowy

→ obóz

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) dotyczący obozów

Wiktionary

Patrz:

obóz

Powiązane:

rzecz. obóz m., obozowanie n., obozowisko n.

czas. obozować ndk.

przym. przyobozowy

Wiktionary

obońka

płaska beczułka używana dawniej do przewożenia na koniu mleka

Wymowa:

IPA: ˌɔbraˈbʲjä̃ɲɛ, AS: obrabʹi ̯ä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obrabiać ndk., obrobić dk.

rzecz. obróbka ż., obrabiarka ż., obrobienie n.

Wiktionary

obrabiarka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) maszyna do mechanicznej obróbki przedmiotów;

Wiktionary

Obrabiarka – maszyna do mechanicznej obróbki przedmiotów w celu nadania im określonych kształtów, wymiarów i chropowatości powierzchni. Obróbka realizowana jest za pomocą specjalnych narzędzi.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Tokarka jest rodzajem obrabiarki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraˈbʲjarka, AS: obrabʹi ̯arka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrabianie n., obrobienie n.

przym. obrabiarkowy

Wiktionary

obrabiarkowy

→ obrabiarka

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z obrabiarką, dotyczący obrabiarki

Wiktionary

Patrz:

(1.5) okradać

Wiktionary

obrabowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrabować.

Wiktionary

IPA: ˌɔbraˈbɔvat͡ɕ, AS: obrabovać

Wiktionary

Powiązane:

aspekt niedokonany obrabowywać

czas. rabować ndk., zrabować dk.

rzecz. obrabowanie, obrabowywanie, rabunek, rabuś, rabowanie, zrabowanie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ograbić, okraść

Wiktionary

obrabowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrabowywać.

Wiktionary

(1.1) Rzezimieszki codziennie obrabowywali przejeżdżające karety.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbrabɔˈvɨvat͡ɕ, AS: obrabovyvać

Wiktionary

Powiązane:

czas. rabować, obrabować

rzecz. obrabowanie n., obrabowywanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okradać, ograbiać

Wiktionary

obracak

narzędzie do obracania kłód

SJP.pl

obracalny

dający się obracać; obrotowy

SJP.pl

obracanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obracać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraˈt͡sãɲɛ, AS: obracãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obracać ndk., obrócić dk.

rzecz. obrotowy mos., obrotówka ż., obrót, obrócenie, obrotność

przym. obrotny, obrotowy

Wiktionary

obracać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obrócić)

(1.1) wprawiać w ruch obrotowy, utrzymywać w takim ruchu, powodować obrót

(1.2) pot. ustawiać w przeciwnym lub określonym kierunku

(1.3) ekon. inwestować, alokować środki

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) pot. posp. uprawiać seks

czasownik zwrotny niedokonany obracać się (dk. obrócić się)

(3.1) wprawiać siebie w ruch obrotowy, lub w takim ruchu pozostawać, wykonywać obrót

(3.2) pot. ustawiać siebie w przeciwnym kierunku

(3.3) przest. dotyczyć jakiejś przestrzeni zdarzeń lub przedmiotów

(3.4) przebywać, spędzać czas w czyimś towarzystwie

(3.5) przyjmować postawę przeciwną

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obracam w palcach złoty pieniądz (tytuł piosenki zespołu Perfect)

(1.2) Istota wzdryga się, gdy lasery wypalają jej wnętrze, i zaczyna zamykać paszczę. Wyjec, która teraz znajduje się w połowie gardła bestii, obraca TIE-a w schludnym piruecie i wbija gaz do dechy.

(1.3) Aby obracać akcjami na giełdzie, trzeba założyć rachunek w domu maklerskim.

(2.1) Janek nawet nie wie, że jego kolega z pracy od pół roku obraca mu żonę.

(3.1) Obracał się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

(3.4) Zmarnował swoje najlepsze lata, ponieważ obracał się w złym towarzystwie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈrat͡sat͡ɕ, AS: obracać

Wiktionary

Powiązane:

czas. obrócić dk.

rzecz. obrotowy mos., obracanie n., obrotnik m., obrót m., obrócenie n., obrotówka ż.

przym. obrotowy, obrotny

przysł. obrotowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kręcić, wirować

(1.2) odwracać; gw. Górny Śląsk zwyrtać

(3.1) rotować, kręcić się, wirować

Wiktionary

obrachunek

rozliczenie się z kimś; obrachowanie; obliczenie; wyliczenie się z czegoś

SJP.pl

obrachunkowy

przymiotnik

(1.1) dotyczący obrachunku

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraxũŋˈkɔvɨ, AS: obraχũŋkovy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrachunek m., rachunek m., rachunkowy mos.

przym. rachunkowy

czas. radlić

rzecz. redlina ż., radło

Wiktionary

(1.1) konferowanie

Wiktionary

obradować

czasownik

(1.1) przeprowadzać obrady

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obramować.

(1.2) coś, co w formie ramy otacza jakiś przedmiot

(1.3) pas tkaniny, którym obszyto brzegi ubrania

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbrãmɔˈvãɲɛ, AS: obrãmovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obramować dk., obramowywać ndk.

Wiktionary

obramowany

obramić;
1. utworzyć ramę wokół czegoś, oprawić w ramę;
2. obszyć brzegi ubrania innym materiałem

SJP.pl

obramować

obramić;
1. utworzyć ramę wokół czegoś, oprawić w ramę;
2. obszyć brzegi ubrania innym materiałem

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obramowywać)

(1.1) otoczyć, tworząc coś na kształt ramy obrazu

(1.2) wykończyć brzeg ubrania przyszywając pas innego materiału

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wszystkie salwy dokładnie obramowały samolot z obu stron.

(1.2) Na szarej tunice bez rękawów miał udrapowane długie zwoje burej wełnianej tkaniny, obramowanej zieloną lamówką

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obramowanie n., obramówka ż.

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) szt. dzieło plastycznyastyczne, wykonane ręcznie dwuwymiarowe odwzorowanie rzeczywistości lub wizji

(1.2) widok na ekranie urządzenia

(1.3) wyobrażenie, wizja, koncepcja danego zagadnienia

(1.4) całościowy opis osoby, przedmiotu lub zagadnienia

(1.5) książk. film, dzieło filmowe

(1.6) scena rozgrywająca się w wyobraźni lub pamięci

(1.7) teatr. odsłona sztuki, baletu lub przedstawienia operowego

(1.8) inform. cyfrowy zapis obrazu (1.1);

(1.9) inform. dokładna kopia płyty kompaktowej, dysku twardego lub partycji;

(1.10) mat. zbiór wartości funkcji dla argumentów z zadanego zbioru;

(1.11) fiz. reprezentacja rzeczywistego przedmiotu w punkcie przecięcia promieni świetlnych po przejściu układu optycznego;

(1.12) stpol. ograniczenie płaszczyzny naokoło jakiegoś przedmiotu

Wiktionary

Obraz – dzieło plastyczne przedstawiające osobę, przedmiot lub inny element, wykonane za pomocą narzędzi piśmienniczych lub rysunkowych, farb i tym podobnych na papierze, płótnie lub desce.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Marta powiesiła na ścianie nowy obraz – pejzaż górskiej doliny okrytej śniegiem.

(1.2) Porusz anteną, znowu obraz śnieży!

(1.3) Mam już przed oczami obraz całej imprezy; będzie wspaniale!

(1.4) Z opisu w książce wyłania się obraz osoby ponurej i nieprzyjaznej.

(1.5) „Kolejny nieudany obraz!” – napisał recenzent po premierze filmu.

(1.6) Paranoiczna wyobraźnia podsunęła jej obraz niechybnej klęski.

(1.8) Stratna kompresja obrazu daje mniejsze pliki, ale kosztem jakości.

(1.9) Obraz twardego dysku pozwala wykonać dowolną liczbę kopii oryginalnych danych.

(1.10) Obrazem przedziału (0,\tfrac{\pi}{2}) przez funkcję sinus jest przedział (0,1)\;.

(1.11) Jeżeli promienie po przejściu przez soczewkę tworzą wiązkę rozbieżną, wówczas w miejscu przecięcia się przedłużeń tych promieni powstaje obraz pozorny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbras, AS: obras

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrazowość ż., obrazkowość ż., obrazkowate nmos., obraźnictwo n., obraźnik mos., podobrazie n., praobraz m., przeobrażenie n., przeobrażanie n., wyobraźnia ż., wyobrażanie n., wyobrażenie n., obrazowanie n., zobrazowywanie n., zobrazowanie n.

:: zdrobn. obrazek m., obrazik m., obrazeczek m.

czas. obrazować ndk., zobrazowywać ndk., zobrazować dk., przeobrażanie ndk., przeobrazić dk., wyobrażać ndk., wyobrazić dk.

przym. obrazowy, obrazkowy, obrazkowaty, obrazujący, przeobrażony, wyobrażalny

przysł. obrazowo, obrazkowo

temsłow. obrazo-

liczgł. raz

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) malowidło, płótno, malunek

Wiktionary

obraza

1. naruszenie czyjejś godności osobistej; naruszenie norm;
2. stan osoby, która czuje się obrażona

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) urażenie czyjejś godności osobistej

(1.2) naruszenie obowiązujących norm, praw, wartości

Wiktionary

Przykłady

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od obraz

(1.2) mały obraz

(1.3) bot. roślina z rodzaju obrazkowatych, nazwa systematyczna|Araceae|Juss.|ref=tak.

(1.4) liter. zwięzły utwór fabularny poetycki lub prozatorski, wyróżniający się autentyzmem postaci i języka;

(1.5) liter. pojedynczy segment ilustracyjny w komiksie

Wiktionary

Obrazek – zwięzły utwór fabularny pisany wierszem lub prozą, wyróżniający się autentyzmem postaci i języka, uprawiany głównie w okresie pozytywizmu. Odmiana opowiadań o charakterze scenki rodzajowej, portretu psychologicznego lub opisu sytuacji z życia określonego środowiska.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dzieci wykonały kredkami obrazki o zimowej tematyce.

(1.2) W gabinecie ojca wisi obraz z portretem dziadka oraz obrazki ze starymi fotografiami rodziny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈrazɛk, AS: obrazek

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obraz m., obrazowość ż., obrazowanie n., zobrazowanie n., wyobraźnia ż., wyobrażenie n.

:: zdrobn. obrazeczek m.

czas. obrazować ndk., zobrazować dk.

przym. obrazowy, obrazkowy

przysł. obrazowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) reg. śl. obrozek

Wiktionary

obraziciel

osoba obrażająca innych

SJP.pl

obrazik

zdrobnienie od: obraz (dzieło plastyczne); obrazek

SJP.pl

obrazić

1. naruszyć czyjąś godność osobistą słowem lub czynem;
2. naruszyć słowem lub czynem obowiązujące wartości, normy lub prawa

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obrażać)

(1.1) niedokonany od|obrażać.

czasownik zwrotny dokonany obrazić się (ndk. obrażać się)

(2.1) niedokonany od|obrażać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Józek mnie obraził. Nazwał mnie małpą.

(2.1) Kamil obraził się na mnie po tym, jak nazwałem go małpą.

Wiktionary

Wymowa:

Wiktionary

obrazkowate

rodzina roślin jednoliściennych z rzędu kolbokwiatowców; ok. 2000 gatunków roślin zielnych, pnączy, a także krzewów i drzew pochodzących w większości z obszarów tropik. i subtropik. (ich charakterystyczną cechą jest kolbowaty kwiatostan)

obrazoburca

1. osoba występująca przeciwko powszechnie szanowanym wartościom; kontestator;
2. członek obrazoburstwa (ikonoklazmu) - ruchu religijnego, który przeciwstawiał się czci figur i obrazów religijnych; ikonoklasta, ikonoburca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba występująca przeciwko powszechnie szanowanym wartościom i poglądom

(1.2) rel. przeciwnik kultu obrazów i figur religijnych

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrazoburstwo n.

przym. obrazoburczy

przysł. obrazoburczo

Wiktionary

Synonimy:

przym. obrazoburczy

przysł. obrazoburczo

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) ikonoklazm

Wiktionary

obrazochwalca

człowiek broniący czci obrazów świętych; ikonodul

SJP.pl

obrazopodobny

przypominający obraz

SJP.pl

obrazowanie

przedstawiać coś w plastyczny sposób

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obrazowanie medyczne
neuroobrazowanie
obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego
obrazowanie wielospektralne
obrazowanie cyfrowe i wymiana obrazów w medycynie

Wikipedia

obrazować

przedstawiać coś w plastyczny sposób

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. zobrazować)

(1.1) być obrazem czego

(1.2) pokazywać obraz czego

(1.3) rzad. przedstawiać na obrazie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obraz mrz., obrazek mrz., obrazowość ż.

przym. obrazowy

przysł. obrazowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odtwarzać, odzwierciedlać, przedstawiać, ukazywać, uosabiać

(1.2) opowiadać, pokazywać, przedstawiać

(1.3) ilustrować, malować, rysować

Wiktionary

obrazowo

przysłówek sposobu

(1.1) w sposób obrazowy, jasny, czytelny, sugestywny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraˈzɔvɔ, AS: obrazovo

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obraz m., obrazowanie n., zobrazowanie n., obrazowość ż., obrazek m.

czas. obrazować ndk., zobrazować dk.

przym. obrazowy, obrazkowy

przysł. obrazkowo

Wiktionary

obrazowość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest obrazowe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obraz mrz., obrazek mrz., obrazowanie n.

czas. obrazować ndk.

przym. obrazowy

przysł. obrazowo

Wiktionary

obrazowski

przymiotnik od: Obrazów

SJP.pl

obrazowy

1. silnie działający na wyobraźnię, pozwalający wyobrazić sobie coś; plastyczny;
2. związany z techniką tworzenia i projekcji obrazów

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) przen. oddziałujący na wyobraźnię

czas. obierać

rzecz. obieraczka ż., obieralność ż., obieranie n., obierka ż., obierzyna ż., obranie n.

przym. obieralny

Wiktionary

obraźl.

skrót od: obraźliwy, obraźliwie

SJP.pl

obraźliwie

przysłówek

(1.1) w sposób sprawiający przykrość

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zosia nazywa obraźliwie Iwonę oślicą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraʑˈlʲivʲjɛ, AS: obraźlʹivʹi ̯e

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrażalski m., obraźliwość, obrażanie, obrażenie, obraza

czas. obrażać, obrazić

przym. obraźliwy, obrażalski

Wiktionary

obraźliwiej

:: fż. obraźliwa ż.

czas. obrażać ndk., obrazić dk.

przym. obrażalski

przysł. obraźliwie

licz. raz

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obelżywy, ubliżający

(1.1) pot. taki, który obraża się z byle powodu

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest obrażalskie; cecha tych, którzy są obrażalscy

Wiktionary

Powiązane:

przym. obrażalski

przysł. obrażalsko

Wiktionary

obrażanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrażać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbraˈʒãɲɛ, AS: obražãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obraza ż., obrażenie n.

czas. obrazić (się) dk., obrażać (się) ndk.

przym. obrażalski, obraźliwy

przysł. obraźliwie

Wiktionary

obrażać

1. naruszać czyjejąś godność osobistą słowem lub czynem;
2. naruszać słowem lub czynem obowiązujące wartości, normy lub prawa

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obrazić)

(1.1) sprawiać komuś przykrość

czasownik zwrotny niedokonany obrażać się (dk. obrazić się)

(2.1) być urażonym, dotkniętym

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Józek mnie obraża. Nazywa mnie świnią.

obrażenie

1. naruszyć czyjąś godność osobistą słowem lub czynem;
2. naruszyć słowem lub czynem obowiązujące wartości, normy lub prawa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrazić.

(1.1) dokonany od|obrabiać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈrɔbʲit͡ɕ, AS: obrobʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrabianie n., obrobienie n., obróbka ż.

Wiktionary

obrocik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przeciwdziałanie atakowi, chronienie się przed obcą agresją

(1.2) wojsk. przeciwdziałanie atakowi zbrojnemu;

(1.3) przeciwstawianie się zarzutom lub wrogim argumentom

(1.4) praw. instytucja w procesie sądowym mająca na celu uchronienie oskarżonego przed wysoką karą

(1.5) sport. część drużyny utrudniająca przeciwnikowi zdobywanie punktów

(1.6) sport. działanie, które bezpośrednio zapobiega utracie bramki / punktu

(1.7) szach. rodzaj debiutu, w którym o charakterze gry zadecydował szachista grający czarnymi

(1.8) szach. przeciwdziałanie stracie figury lub pola na szachownicy

Wiktionary

Obrona – zasadniczy rodzaj działań, zamierzony lub wymuszony rodzaj walki prowadzony po to, aby zapobiec opanowaniu przez wojska przeciwnika terenu i uniemożliwienia mu realizacji zakładanych celów, stwarzając w ten sposób warunki do działania zaczepnego.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Po strzeleniu gola drużyna gości cofnęła się na swoją połowę i ograniczyła tylko do obrony.

(1.1) Starszy pan twierdzi, iż ranił włamywacza w obronie własnej.

(1.2) Pomimo przewagi liczebnej wrogich oddziałów obrona zamku się powiodła.

(1.3) – Ma pan coś na swoją obronę? – Tak, wysoki sądzie, uderzyłem go, gdyż obrażał moją siostrę.

(1.4) Czy obrona ma jakieś pytania do świadka?

(1.5) Trener stwierdził, że obrona zespołu wymaga wzmocnień nowymi piłkarzami, bo drużyna traci zbyt wiele goli.

(1.6) Napastnik minął obrońców i strzelił mocno, ale bramkarz popisał się świetną obroną i wybił piłkę na róg.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbrɔ̃na, AS: obrõna

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrońca mos., obrończyni ż., obronność ż., bronienie n.

czas. bronić ndk., obronić dk.

przym. obronny, obrończy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-2,5) defensywa

(1.3) usprawiedliwienie, uzasadnienie

(1.5) formacja obronna

(1.6) tylko o bramkarzu parada

Wiktionary

obronienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obronić.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrońca mos.

czas. obronić

Wiktionary

obronić

czasownik przechodni dokonany (ndk. bronić)

(1.1) odeprzeć atak

(1.2) ustrzec przed czymś niepożądanym lub niechcianym

(1.3) eduk. zdać egzamin związany z przygotowaną uprzednio pracą

(1.4) sport. nie dopuścić do utraty punktu

czasownik zwrotny dokonany obronić się (ndk. bronić się)

(2.1) odeprzeć atak na siebie

(2.2) ustrzec się przed czymś niepożądanym lub niechcianym

(2.3) eduk. zdać egzamin zgodnie z procedurami, po przedstawieniu uprzednio przygotowanej pracy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrońca mos., obronienie n., bronienie n., obrona ż.

przym. obronny

Wiktionary

obronniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: obronny

SJP.pl

obronno-obserwacyjny

służący do obrony i obserwacji

SJP.pl

obronnościowy

→ obronność

SJP.pl

Patrz:

obronność

Obronność – dziedzina bezpieczeństwa narodowego obejmująca przeciwstawianie się zagrożeniom polityczno-militarnym przy wykorzystaniu zorganizowanych w system wojskowych i cywilnych zasobów państwa. W praktyce obronność oznacza możliwość odparcia agresji oraz przygotowania państwa do działalności obronnej.

Wikipedia

obronny

1. służący do obrony;
2. stanowiący obronę przed atakiem

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) wyrosnąć dokoła czegoś; rosnąc, pokryć coś

(1.2) pokryć się warstwą czegoś

(1.3) zdobyć, zgromadzić dużo czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Bluszcz, który zasadziliśmy kilka lat temu, obrósł już prawie całą ścianę domu.

(1.2) Przez święta zjadłem tyle, że brzuch mi obrósł tłuszczem.

(1.3) Dzięki swojej zaradności i sumienności szybko obrósł w majątek i znaczenie w swoim mieście.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈrɔsnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: obrosnõńć

Wiktionary

Powiązane:

czas. obróść dk., obrastać ndk.

rzecz. obrośnięcie

przym. obrosły

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-3) obróść

Wiktionary

obrost

rodzaj grzybów zaliczany do porostów

SJP.pl

obrostka

obrostka murówka - gatunek pszczoły z rodziny miesierkowatych

SJP.pl

Obrostka ("Dasypoda") – rodzaj pszczół z rodziny spójnicowatych (Melittidae). Charakteryzują się silnie owłosionym ciałem. Tylne golenie samic wyposażone w gęste szczoteczki, na których zbierany jest pyłek. Wszystkie gatunki zakładają swoje gniazda w wykopanych przez siebie norkach w ziemi. Norki obrostek są dość głębokie (u obrostki letniej to ok. 40–60 cm), głębsze od należących do tej samej rodziny spójnic ("Melitta") i skrócinek ("Macropis").

Wikipedia

obrostnica

krzew lub drzewo z rodziny wiązowatych, uprawiane dla wysokogatunkowego, bardzo twardego drewna, występujące głównie w umiarkowanej i międzyzwrotnikowej strefie półkuli północnej; wiązowiec

SJP.pl

obrosły

1. porośnięty, pokryty warstwą czegoś; obrośnięty, zarośnięty;
2. w przenośni: obrosły dostatkiem, pieniędzmi itp. - taki, który się wzbogacił, nagromadził jakieś dobra

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) taki, który został pokryty czymś rosnącym lub nawarstwiającym się

(1.2) taki, z którym coś połączyło się nierozłącznie

forma czasownika.

(2.1) 3. os. lm. rodz. nmos. czasu przesz. trybu oznajm. od obrosnąć

(2.2) 3. os. lm. rodz. nmos. czasu przesz. trybu oznajm. od obróść

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Na razie siedziałam na drewnianych, rozchwierutanych schodach ogromnej, przeszklonej werandy z częściowo powybijanymi szybami, obrosłej pajęczyną i zagraconej, jak i całe wnętrze domostwa.

(1.2) Zgromadzeni na terenie dawnej Stoczni Gdańskiej widzowie odbędą wraz z tytułowym bohaterem symboliczną podróż do miejsca niegdyś znanego i bliskiego, obrosłego w historyczne skojarzenia i stereotypy, dziś opuszczonego i wymagającego świeżego spojrzenia.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrost m.

czas. obrastać ndk., obrosnąć dk., obróść dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obrosły chwastami / kurzem / mchem / trawą / pajęczyną

(1.2) obrosły legendą / tradycją • obrosły w mity

Wiktionary

obrotnica

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kolej. urządzenie służące do zmiany kierunku pojazdu dokonywanej przez obrót platformaatformy, na której pojazd stoi;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obrotnica kolejowa
obrotnica samochodowa
obrotnica statków
obrotnica satelitarna (anteny satelitarnej)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Najczęściej obrotnice można zobaczyć przed wjazdem do hangarów lokomotywowni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbrɔtʲˈɲit͡sa, AS: obrotʹńica

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrotówka ż., obrót mrz., obrotowy

czas. obracać (się)

rzecz. obrót

przym. obrotowy, obrotny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kręg obrotowy

Wiktionary

obrotność

potocznie: zaradność życiowa; przedsiębiorczość, rezolutność

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, kto jest obrotny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrót m., obracanie n., obrócenie n.

przym. obrotny

Wiktionary

obrotny

1. potocznie: odznaczający się sprytem i życiową zaradnością; przedsiębiorczy, rezolutny;
2. dawniej:
a) poruszający się szybko i zwinnie;
b) dający się łatwo obracać

SJP.pl

przymiotnik

1. dotyczący ruchu wokół własnej osi;
2. mający możliwość obracania się;
3. związany z obrotem pieniędzy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) fiz. związany z ruchem dookoła osi, obracania

(1.2) techn. taki, który może się obracać; obracający się

(1.3) ekon. związany z gotówkowym albo towarowym obrotem w przedsiębiorstwach

(1.4) polit. iron. taki, który często dokonuje zmiany swojej orientacji politycznej

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) sport. zawodnik w piłce ręcznej, który gra bezpośrednio przed linią pola bramkowego, pomiędzy obrońcami drużyny przeciwnej;

1. księga bilansów brutto; księga do sprawozdań za krótki okres, np. bilansów dziennych, miesięcznych;
2. scena obrotowa w teatrze;
3. sztuczna przynęta wędkarska

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) teatr. pot. scena obrotowa

(1.2) hand. pot. księga bilansów brutto

(1.3) hand. pot. księga do sprawozdań za krótki okres

(1.4) wędk. rodzaj błystki

Wiktionary

Obrotówka lub też błystka obrotowa – rodzaj błystki, przynęty wędkarskiej używanej do połowu ryb. Składa się z drutu, na którym osadzony jest korpus, koraliki łożyskujące strzemiączko, na którym znajduje się obracający się podczas ściągania, wyprofilowane skrzydełko. To, jak szeroko obracać się będzie skrzydełko, zależy od jego ciężaru, kształtu i od tego, jak mocno jest wyprofilowane. Drut z obu stron zakończony jest oczkami – tylne służy do założenia kotwiczki, drugie zaś do umocowania żyłki.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obrót mrz., obrotnik m., obrotnica ż., obracanie n., obrócenie n., naobracanie n., poobracanie n., wyobracanie n., obrotowy

przym. obrotowy, obrotny

przysł. obrotowo

czas. obracać ndk., obrócić dk., naobracać dk., poobracać dk., wyobracać dk.

Wiktionary

obrowiec

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obrowiec – wieś w woj. lubelskim, w pow. hrubieszowskim, w gminie Hrubieszów
Obrowiec – wieś w woj. opolskim, w pow. krapkowickim, w gminie Gogolin

Wikipedia

obrowo

1. nazwa kilku wsi i osad w Polsce;
2. jezioro w Polsce

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obrowo – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. toruńskim, w gminie Obrowo
Obrowo – wieś w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. tucholskim, w gminie Kęsowo
Obrowo – osada leśna w woj. pomorskim, w pow. bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka
Obrowo – osada w woj. pomorskim, w pow. bytowskim, w gminie Miastko
Obrowo – osada w woj. wielkopolskim, w pow. szamotulskim, w gminie Obrzycko
Obrowo – gromada
Obrowo – przystanek kolejowy w Obrowie, w województwie kujawsko-pomorskim
Obrowo – jezioro
Obrowo – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie iwacewickim, w sielsowiecie Obrowo
Obrowo – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie janowskim, w sielsowiecie Brodnica
Obrów
Obrowo Małe

Wikipedia

obrowski

przymiotnik od: Obrowo

SJP.pl

obrozek

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. obrazek

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Tyn obrozek, coś namalowoł, je ónaki.

Wiktionary

obrońca

1. ktoś, kto występuje w czyjejś obronie;
2. prawnik broniący oskarżonego; mecenas; adwokat;
3. gracz należący do grupy broniącej bramki na terenie pola bramkowego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która broni, chroni przed czymś, wstawia się za kimś lub zajmuje się obroną czegoś przed zagrożeniem, krzywdą, napaścią itp.

(1.2) praw. osoba, której pracą jest obrona interesów oskarżonego podczas sprawy karnej

(1.3) sport. gracz broniący dostępu do bramki swojej drużyny

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obrońca – w prawie: pełnomocnik występujący w imieniu oskarżonego na podstawie udzielonego pełnomocnictwa lub decyzji sądu
obrońca – w piłce nożnej: zawodnik mający za zadanie zapobiegać atakom napastników przeciwnika na bramkę
rzucający obrońca – w koszykówce: pozycja w zespole
obrońca – w futbolu amerykańskim: zawodnik starający się szarżować przeciwnika niosącego piłkę
Obrońca – film
Obrońca – mob w grze komputerowej „Minecraft”

1. rodzaj ssaków z rodziny chomikowatych;
2. rodzaj ptaków śpiewających z podrzędu tyrankowców

SJP.pl

Obrożnik ("Dicrostonyx") – rodzaj ssaków z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).

Wikipedia

obrożny

1. o zwierzętach lub ptakach: mający szyję otoczoną pasem sierści lub piór innej barwy;
2. dawniej: mający obrożę, np. pies obrożny;
3. leming obrożny - gryzoń z rodziny nornikowatych; leming śnieżny;
4. żwirowiec obrożny - gatunek owadożernego ptaka z rodziny żwirowcowatych; żwirowiec łąkowy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) mający wokół szyi pas innej barwy

(1.2) daw. w obroży, z założoną obrożą

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obroża ż.

Wiktionary

obrożowy

twardzioszek obrożowy - gatunek grzybów z rodziny twardzioszkowatych

SJP.pl

obrubniki

Obrubniki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Dobrzyniewo Duże.

linia obwodząca przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zarys, kontury czegoś

(1.2) linia obwodząca dany przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbrɨs, AS: obrys

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrysowanie n., obrysowywanie n.

czas. rysować, obrysować dk., obrysowywać ndk.

przym. obrysowy

Wiktionary

obrysowy

→ obrys

SJP.pl

Patrz:

obrys

obrysówka

potocznie: lampa obrysowa pojazdu, wskazująca jego szerokość lub zarys

SJP.pl

obryte

1. potocznie: zryć dookoła czegoś;
2. obryć lub obryć się - w środowisku uczniowskim, studenckim: nauczyć się czegoś bardzo dobrze, zwłaszcza pamięciowo; obkuć, obkuć się, wykuć, wykuć się

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obryte – wieś w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim, w gminie Nur
Obryte – wieś w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Obryte
Obryte – kolonia w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Obryte
Obryte – gmina wiejska w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim
Obryte – dawna gromada w powiecie pułtuskim w województwie warszawskim
Powiat pułtuski

Wikipedia

obrytki

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obrytki – wieś w woj. podlaskim, w pow. grajewskim, w gminie Szczuczyn
Obrytki – wieś w woj. podlaskim, w pow. łomżyńskim, w gminie Przytuły
Obrytki – gromada

Wikipedia

obryty

SJP.pl

obryw

1. gwałtowne odpadnięcie ściany skalnej, nawisu lodowego itp.;
2. miejsce powstałe przez oberwanie się materiału skalnego;
3. oberwany kawał skały lub lodu;
4. potocznie:
a) pobicie; lanie, manto;
b) ostre upomnienie lub ostra krytyka; bura, obskok, ochrzan, opieprz;
c) korzyść uzyskana dodatkowo w stosunku do zarobków

SJP.pl

Wikipedia

obrywek

oddarty, urwany kawałek czegoś; strzępek

SJP.pl

obrywka

(zwykle w liczbie mnogiej) dawniej, potocznie: to, co przypadło komuś w zysku, dostało się w udziale; dodatkowy dochód, zysk

SJP.pl

obrywy

SJP.pl

obryzg

chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych

SJP.pl

obryzgnąć

rzadko: obryzgać, ochlapać; obryznąć

SJP.pl

obryznąć

rzadko: obryzgać, ochlapać; obryzgnąć

SJP.pl

obryć

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obrywać)

(1.1) pot. opanować dany materiał bardzo dobrze, zazwyczaj drogą mechanicznego zapamiętywania

czasownik

(2.1) stpol. okopać dookoła

czasownik zwrotny dokonany obryć się (ndk. obrywać się

czasownik zwrotny dokonany obryć się

(4.1) gw-pl|Kresy. ogolić się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Muszę obryć jakieś 250 stron ustaw, z czego największą zmorą jest ustawa o służbie.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rel. med. zabieg częściowego usunięcia napletka ze względów rytualnych, religijnych, leczniczych, higienicznych bądź estetycznych;

(1.2) rel. med. zabieg częściowego lub całkowitego usunięcia łechtaczki, czasem także warg sromowych mniejszych, ze względów rytualnych, religijnych lub estetycznych wśród niektórych ludów afrykańskich;

Wiktionary

Obrzezanie (rzadziej cyrkumcyzja, łac. "circumcisio", gr. περιτομή, "peritomé" „dokoła ciąć”) – zabieg usunięcia napletka chroniącego żołądź prącia zewnętrznych narządów płciowych mężczyzny, wykonywany głównie z powodów religijnych. Rzadziej z przyczyn medycznych, którymi jest, np. stulejka, załupek, nowotwór.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Obrzezanie to najbardziej cywilizowana forma okaleczania męskich genitaliów, z jaką można się spotkać w różnych kulturach.

(1.2) Rekonstrukcyjny zabieg chirurgiczny może pomóc kobietom poddanym żeńskiej wersji obrzezania uniknąć bólu i odzyskać satysfakcję z życia seksualnego – informuje „The Lancet”.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʒɛˈzãɲɛ, AS: obžezãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrzezaniec m., rzezalnia ż., rzezak m., rzezacz m., rzez m., rzezaniec m., rzezanie n., rzeźnictwo n., rzeź ż., rzeźnia ż., obrzezany m., rzeźnik mos., obrzezek mrz., obrzezywanie n., porzezanie n., rzezactwo n., wyrzezanie n., zarzezanie n.

czas. rżnąć, zarzezać, wyrzezać, porzezać, obrzezywać, rzezać ndk., obrzezać dk.

przym. rzeźniczy, rzeźnicki, rzeźny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) cyrkumcyzja

(1.2) klitoridektomia, wyrzezanie

Wiktionary

obrzezaniec

mężczyzna lub chłopiec, na którym dokonano rytualnego obrzezania

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) obrzezany mężczyzna lub chłopiec

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezactwo n., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.

czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.

Wiktionary

obrzezać

usunąć część napletka

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obrzezywać)

(1.1) książk. u mężczyzn: dokonać zabiegu usunięcia części napletka w celach leczniczych, higienicznych bądź estetycznych, a u żydów, muzułmanów oraz niektórych ludów afrykańskich i australijskich także ze względów rytualnych

(1.2) książk. u kobiet: dokonać zabiegu częściowego lub całkowitego usunięcia łechtaczki, czasem także warg sromowych mniejszych ze względów religijnych lub estetycznych

czasownik zwrotny dokonany obrzezać się (ndk. obrzezywać się)

rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezactwo n., rzezanie n., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.

czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obrzynek, okrawek

(1.2) napletek

Wiktionary

obrzezywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zob. obrzezanie.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezactwo n., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.

czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.

Wiktionary

obrzezywać

dokonywać rytualnego odcięcia części napletka

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obrzezać)

(1.1) niedokonany od|obrzezać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. rzezać ndk., obrzezać dk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.

Wiktionary

obrzeża

(1.1) odczasownikowy od|obrzucać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʒuˈt͡sãɲɛ, AS: obžucãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obrzucać ndk., obrzucić dk.

rzecz. obrzucenie n.

Wiktionary

obrzuszna

błona wyściełająca wewnętrzną ścianę jamy brzusznej i okrywająca większość znajdujących się w niej narządów; otrzewna

SJP.pl

obrzut

pierwsza, niewygładzona warstwa tynku wielowarstwowego; obrzutka

SJP.pl

obrzutka

pierwsza warstwa tynku wielowarstwowego; obrzut

SJP.pl

Obrzutka – pierwsza warstwa tynku wielowarstwowego wykonana w celu zwiększenia przyczepności narzutu tynkowego do podłoża. Zwykle wykonywana z rzadkiej, mocnej zaprawy cementowej.

Wikipedia

obrzyca

rzeka w Polsce, dopływ Odry

przymiotnik od: Obrzycko

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto w Polsce;

Wiktionary

}|-

przysłówek

(1.1) książk. w sposób budzący wstręt, niechęć, obrzydzenie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ten obornik obrzydliwie śmierdzi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʒɨˈdlʲivʲjɛ, AS: obžydlʹivʹi ̯e

Wiktionary

Powiązane:

przym. obrzydliwy, brzydki

rzecz. obrzydlistwo n., obrzydzenie n., obrzydliwiec m., obrzydliwość

przysł. brzydko

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odrażająco, ohydnie, wstrętnie

Wiktionary

obrzydliwiec

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest obrzydliwe

(1.2) coś, co jest obrzydliwe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrzydzanie n., obrzydzenie n., obrzydliwiec m., obrzydlistwo n.

czas. obrzydzać ndk., obrzydzić dk.

przym. obrzydliwy

przysł. obrzydliwie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) abominacja, obrzydlistwo

Wiktionary

obrzydliwszy

stopień wyższy od przymiotnika: obrzydliwy

SJP.pl

obrzydliwy

przymiotnik

(1.1) książk. budzący odrazę

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nie będę jeść tej obrzydliwej owsianki.

(1.1) Twoje wczorajsze zachowanie było obrzydliwe.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbʒɨˈdlʲivɨ, AS: obžydlʹivy

Wiktionary

Powiązane:

przysł. obrzydliwie, brzydko

rzecz. obrzydlistwo n., obrzydzenie n., obrzydliwiec m., obrzydliwość

spowodować u kogoś niechęć, wstręt do czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrzydzić.

Powiązane:

czas. obrzygać dk.

Wiktionary

obrzygać

orzygać;
1. wulgarnie: pobrudzić wymiocinami; zarzygać;
2. potocznie: pobrudzić czymś bryzgającym; opryskać

broń palna z uciętą lufą; urzynek, urzyn, obrzynek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy

(1.1) broń zazwyczaj kłusownicza, karabin z obciętą lufą;

Wiktionary

Obrzyn – pierwotnie długa broń strzelecka, poddana modyfikacji poprzez jej znaczne skrócenie (dokonując obcięcia części lufy a niekiedy również kolby).

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W cieniu drzew stał mężczyzna z wycelowanym we mnie obrzynem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbʒɨ̃n, AS: obžỹn

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. dorżnięcie n., wyrzynarka ż.

czas. dorżnąć, przerzynać, przerżnąć

Wiktionary

obrzynek

1. broń palna z uciętą lufą; urzynek, urzyn, obrzyn;
2. obcięty kawałek czegoś; skrawek, obcinek

SJP.pl

obrzynki

1. broń palna z uciętą lufą; urzynek, urzyn, obrzyn;
2. obcięty kawałek czegoś; skrawek, obcinek

SJP.pl

obrządeczek

zdrobnienie od: obrządek

SJP.pl

obrządek

1. ustalony tryb czynności podczas jakiejś uroczystości; ceremonia;
2. codzienne prace gospodarskie, zwłaszcza związane z hodowlą zwierząt; oporządzenie;
3. wyznanie religijne;
4. liturgia w ramach tego wyznania

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kult. porządek uroczystych obchodów

(1.2) pot. stały powtarzający się rytm prac gospodarskich

(1.3) rel. ryt w ramach jednej rodziny liturgicznej

(1.4) rel. publiczny akt religijny, również jego porządek

(1.5) rel. wyznanie w ramach jednej religii

(1.6) przen. rytuał

Wiktionary

Obrządek (także ryt liturgiczny albo liturgia) – utrwalony specyficzny sposób sprawowania liturgii, charakterystyczny dla danego regionu.

W chrześcijaństwie obrządek stanowi odzwierciedlenie duchowości – nauki, tradycji – danego kościoła sui iuris, ich zewnętrzną formę. Pojęcie obrządku obejmuje zazwyczaj również rozwiązania z zakresu organizacji kościoła, organizacji roku liturgicznego i podobnych zagadnień.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) - Była w nim jakaś ogromna siła. Żegnał syna, widać było, jak bardzo cierpi, ale spokojnie jak gospodarz pilnował obrządku - mówi.

(1.2) Będę wychodził z nim o świcie, trochę pomagał w obrządku.

(1.3) Dwóch księży jeździło po kraju i odprawiało ostatnie msze w obrządku ormiańskim.

(1.3) Pochowano go w atmosferze skandalu, bo choć ostentacyjnie podkreślał swoją konwersję, spoczął na cmentarzu katolickim, ceremonia pogrzebowa odbyła się w obrządku katolickim, a nad trumną rozgorzała walka o to, kto ma prowadzić kondukt - ksiądz czy pastor?

(1.4) Wzięli ślub według tradycyjnego obrządku żydowskiego.

(1.5) Bo już co do pogrzebów, to różnie bywało, i na cerkiewnym cmentarzu spoczywali zgodnie obok siebie ludzie dwóch obrządków, a jednej wiary.

(1.6) Picie kawy jest obrządkiem, który towarzyszy tu wszystkim kontaktom między ludźmi.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrzędowość ż., obrzęd mrz.

przym. obrzędowy

przysł. obrzędowo

Wiktionary

obrządzać

Powiązane:

rzecz. obrzędowość ż., obrządek m., obrzędówka ż.

przym. obrzędowy, obrządkowy

przysł. obrzędowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ceremonia, obrządek, obyczaj

Wiktionary

obrzędowość

→ obrzęd

SJP.pl

Patrz:

obrzęd

obrzędowy

→ obrzęd

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) mający znaczenie obrzędu, związany z obrzędem, oparty na obrzędach

Wiktionary

Patrz:

czas. brzęknąć ndk., obrzękać ndk., obrzęknąć dk.

Wikipedia

obrzękowcowaty

o cechach obrzękowcowatych (rodzina grzybów)

SJP.pl

obrzękowy

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z obrzękiem, dotyczący obrzęku

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrzęk m.

Wiktionary

obrzękły

spuchnąć wskutek nagromadzenia się w tkance płynu surowiczego; napuchnąć, obrzmieć

SJP.pl

obróbka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) proces nadawania obiektowi założonych właściwości;

(1.2) zespół czynności związanych z uprawą roli

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrócić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbruˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: obrucẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obrócić dk., obracać ndk.

rzecz. obrotowy mos., obrót m., obracanie n., obrotność ż., obrotówka ż.

przym. obrotny, obrotowy

Wiktionary

obrócić

czasownik przechodni dokonany (ndk. obracać)

(1.1) dokonany od|obracać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obróciłem aparat i zrobiłem zdjęcie pomnika w poziomie.

Wiktionary

Wymowa:

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obrotnik m., obrotnica ż., obrotność ż., obracanie n., obrócenie n.

przym. obrotowy, obrotny

przysł. obrotowo

czas. obracać (się)

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) rotacja, młyniec, piruet

(1.3) transakcje, handel

(1.4) utarg, wolumen

(1.5) rotacja

1. pierścionek ślubny (rzadziej: zaręczynowy) bez oczka;
2. opaska aluminiowa z odpowiednim napisem, zakładana ptakom (zwykle przelotnym) na nogę w celu przeprowadzenia obserwacji ornitologicznych;
3. potocznie:
a) kółko, zwykle metalowe, używane do umacniania czegoś;
b) koliste obramowanie wokół czegoś; obwódka, otok

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdrobn. od: obręcz

(1.2) jubil. ozdoba najczęściej wykonana ze szlachetnego metalu w formie kółka bez oczka noszona na palcu

(1.3) jubil. zob. obrączka ślubna.;

(1.4) ornit. opaska z napisem, zakładana na nogę ptakom w celu prowadzenia obserwacji

(1.5) techn. kółko używane do wzmacniania lub łączenia czegoś

(1.6) koliste obramowanie wokół czegoś

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obrączka ślubna
obrączka hodowlana
obrączka ornitologiczna

Wikipedia

Przykłady

(1.3) Obrączka po tylu latach z trudem schodzi z palca i zostawiła odcisk, który wskazuje moje miejsce na ziemi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈrɔ̃n͇t͡ʃka, AS: obrõṇčka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obręcz ż., obrączkowanie n., obrączkowiec m.

czas. obrączkować ndk., zaobrączkować dk.

przym. obręczowy, obrączkowy

Wiktionary

obrączkarski

związany z obrączkowaniem ptaków

SJP.pl

obrączki

SJP.pl

obrączkowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obrączkować.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obrączkowanie (sadownictwo)
obrączkowanie (zoologia)

Wikipedia

Powiązane:

czas. obrączkować

rzecz. obręcz ż., obrączka ż., obrączkowanie n., zaobrączkowanie n.

czas. zaobrączkować dk.

przym. obręczowy, obrączkowy

Wiktionary

obrączkowce

podrząd gadów łuskonośnych, prowadzących podziemny tryb życia; amfisbeny, zwitniki

SJP.pl

obrączkowiec

przedstawiciel podrzędu gadów łuskonośnych, prowadzących podziemny tryb życia; zwitnik, amfisben, amfisbena

SJP.pl

obrączkowy

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z obrączką, dotyczący obrączki

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obręcz ż., obrączka ż.

czas. obrączkować

Wiktionary

obręb

obrąb;
1. obszar, teren;
2. zakres, zasięg występowania;
3. brzeg, skraj materiału; obrębek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wyraźnie odgraniczony obszar wewnętrzny

(1.2) zakres działań, możliwości, obszar wpływów

(1.3) krawiectwo zawinięty brzeg tkaniny, przyszyty w ten sposób, aby nie strzępił się

(1.4) leśn. wydzielony teren lasu dla prowadzenia jednolitej gospodarki

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obręb ewidencyjny
obręb leśny
Obręb – wieś w woj. mazowieckim, w pow. piaseczyńskim, w gminie Góra Kalwaria
Obręb – wieś w woj. mazowieckim, w pow. pułtuskim, w gminie Pokrzywnica
Obręb – wieś w woj. mazowieckim, w pow. sierpeckim, w gminie Mochowo
Obręb – wieś w woj. mazowieckim, w pow. żuromińskim, w gminie Lutocin

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Pablo Hidalgo jest dyrektorem kreatywnym w Lucasfilm Story Group, chodzącą encyklopedią Gwiezdnych Wojen. Pomaga zapewnić spójność w obrębie szerokiego wachlarza gwiezdnowojennych projektów.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obrębić, obrębiać

rzecz. zdrobn. obrąbek m., zdrobn. obrębek m., obrębienie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) areał, dystrykt, dzielnica, kraina, kraj, obrąb, obszar, okręg, rejon, rewir, strefa, teren, terytorium, zasięg, zona

(1.2) dziedzina, pole, zakres, zasięg

(1.3) obrąbek, obrębek, kraj, brzeg, brzeżek, skraj

Wiktionary

obrębalski

nazwisko

SJP.pl

obrębek

mały, wąski obręb; obrąbek

SJP.pl

Obrębek – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Pokrzywnica. Ma status sołectwa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

Wikipedia

obrębiec

Obrębiec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, w gminie Czernice Borowe. Ma status sołectwa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

Wikipedia

obrębowy

→ obręb

SJP.pl

Patrz:

obręb

obrębski

nazwisko

SJP.pl

obręcz

1. koło wykonane z paska metalu, drewna itp. o różnorodnym zastosowaniu.
2. okrąg opasujący coś; obwód; otok

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sztywny pas z połączonymi końcami, opasujący coś

(1.2) kolej. część zestawu kołowego

(1.3) anat. część półkuli mózgu;

(1.4) anat. struktura kostna podpierająca mięśnie kończyny górnej;

(1.5) stomat. zgrubienia szkliwa okolicy szyjki zęba

(1.6) sport. przyrząd gimnastyczny w kształcie okręgu;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obręczy kończyny górnej lub dolnej
obręcz – część półkuli mózgu (zobacz też: zakręt obręczy)
zgrubienia szkliwa okolicy szyjki zęba
w koszykówce: obręcz kosza
w sporcie: obręcz (gimnastyka)
w technice: obręcz koła
cingulum

obs.

skrót

(1.1) = lotn. wojsk. obserwator

Wiktionary

Przykłady

(1.1) 26 lipca Członkowie Dęblińskiego Oddziału Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP zorganizowali na Cmentarzu Komunalnym w Dęblinie uroczystość dla upamiętnienia i oddania hołdu ppłk. pil. obs. Janowi Hryniewiczowi w 33. rocznicę Jego śmierci.

Wiktionary

obsada

1. zespół aktorów grających w filmie lub sztuce; obsadzenie aktorów w filmie lub sztuce;
2. grupa osób zajmujących wyznaczone stanowiska w danej placówce; obsadzenie osobami określonych stanowisk w danej placówce;
3. część urządzenia, w której osadzona jest jakaś inna część

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

czasownik

(1.1) ogrod. posadzić rośliny na jakiejś wyznaczonej powierzchni

(1.2) film. teatr. dać rolę w jakimś przedstawieniu, filmie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wysypywali z dachu śmiecie na podwórko i sikali na świeżo obsadzone rabatki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈsad͡ʑit͡ɕ, AS: opsaʒ́ić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsadzenie n., obsada ż.

czas. obsadzać ndk.

Wiktionary

obscena

nieprzyzwoite, sprośne rzeczy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) treści nieprzyzwoite

Wiktionary

nieprzyzwoitość, sprośność

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co obsceniczne, bezwstydne, wulgarne

Wiktionary

Przykłady

(1.1) …wszystko to inscenizowane jest dokładnie w ten sam sposób, jak seks w pornografii, to znaczy bez przekonania, z tą samą wymęczoną obscenicznością.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔpst͡sɛ̃ˈɲit͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: opscẽńičność

Wiktionary

Powiązane:

przym. obsceniczny

rzecz. obscena, obsceniczność ż.

przysł. obscenicznie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bezwstydny, niecenzuralny, nieprzyzwoity, nieskromny, niestosowny, niewybredny, ordynarny, pikantny, wulgarny, sprośny; książk. nieobyczajny; przest. bezecny, nieprzystojny, wszeteczny, zbereźny

Wiktionary

obsedować

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) daw. narzucać się, prześladować, natrętnie przeszkadzać

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Pan Kwetko volens nolens zapłacił mi talara, bo go chorąży obsedował bez ustanku; i poszliśmy z księdzem kapelanem do jego kwatery na zwyczajny spoczynek.

Wiktionary

obserwabla

operator hermitowski definiowany w mechanice kwantowej, reprezentujący pewną mierzalną wielkość fizyczną

SJP.pl

Obserwabla – operator hermitowski (samosprzężony) definiowany w mechanice kwantowej, reprezentujący pewną mierzalną wielkość fizyczną.

Przydatność operatorów hermitowskich wynika stąd, że ich wartości własne są liczbami rzeczywistymi i z tej racji mogą określać wyniki pomiarów fizycznych.

Wikipedia

obserwable

operator hermitowski definiowany w mechanice kwantowej, reprezentujący pewną mierzalną wielkość fizyczną

SJP.pl

obserwacja

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) dokładne przyglądanie się czemuś lub komuś, celowe zauważanie jego ruchów lub czynów

(1.2) sformułowanie powstałe w wyniku obserwacji (1.1)

(1.3) med. okres spędzany przez pacjenta w szpitalu, w którym poddawany jest badaniom

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obserwacja (metoda badawcza)
obserwacja (nauki społeczne)
obserwacja (statystyka)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W dole było aż zielono od lasów i granatowo od radiowozów, ale przy uważniejszej obserwacji okazywało się, że oba kolory jakoś się nie zlewają.

(1.2) Wszystkie moje rzeczy ze starego zakątka przepadły lub zostały zniszczone. Nie ocalała ani jedna stronica spisywanych z takim trudem obserwacji i wniosków.

(1.3) Elza w szoku została w szpitalu na obserwacji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔpsɛrˈvat͡sʲja, AS: opservacʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obserwator m., obserwatorka ż., obserwatorium n., obserwowalność ż., obserwowanie n., zaobserwowanie n.

czas. obserwować ndk., zaobserwować dk.

przym. obserwacyjny, obserwatorski, obserwowalny

przysł. obserwacyjnie

obserwanci

członek zakonu, zachowującego surowe, pierwotne reguły

SJP.pl

obserwancja

1. ścisłe przestrzeganie pewnych reguł, praw;
2. reguła zakonna

SJP.pl

Wikipedia

obserwancki

→ obserwant

SJP.pl

Patrz:

obserwant

członek zakonu, zachowującego surowe, pierwotne reguły

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. hist. członek Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obserwanci zachowali zrzeczenie się własności wspólnotowej, rezygnując ze stałych dochodów i dóbr ziemskich.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obserwancja ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) franciszkanin, minoryta, brat mniejszy, bernardyn, alkantaryn, amadeita

Wiktionary

obserwantka

→ obserwant

SJP.pl

Patrz:

obserwant

obserwator

1. osoba obserwująca coś, badająca coś; świadek; widz;
2. przedstawiciel państwa lub organizacji międzynarodowej wysłany oficjalnie do śledzenia przebiegu ważnych wydarzeń

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba dokładnie przyglądająca się czemuś, wnikliwie obserwująca coś

(1.2) polit. przedstawiciel państwa lub organizacji oficjalnie wysłany w celu śledzenia i zdawania relacji z istotnych wydarzeń

(1.3) wojsk. żołnierz śledzący działania wojenne w różnych fazach walki

(1.4) nauk. pracownik naukowy badający przez obserwację zjawiska przyrody

(1.5) daw. człowiek przestrzegający zwyczajów

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obserwator – żołnierz
Obserwator – tygodnik lokalny ukazujący się na terenie powiatu tureckiego oraz gminy Uniejów
Obserwator Lokalny – tygodnik ukazujący się na terenie miasta Dębicy oraz okolicznych gmin
Obserwator – wzorzec należący do grupy wzorców czynnościowych
Obserwator – amerykański miniserial z 2022 r.
Obserwator – film
Obserwator – program interwencyjny nadawany w TVP1 w latach 2016-2018, następca Celownika, poprzednik programu Alarm!
Obserwacja
Obserwatorium

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔpsɛrˈvatɔr, AS: opservator

Wiktionary

Powiązane:

czas. obserwować, zaobserwować

przym. obserwacyjny, obserwatorski, obserwowalny

rzecz. obserwacja ż., obserwowanie n., obserwatorka ż., obserwatorium n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) widz, świadek

(1.5) obserwant

Wiktionary

obserwatorium

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) miejsce lub budowla do obserwowania czegoś, zwykle placówka naukowa;

Wiktionary

Obserwatorium – placówka naukowa wyposażona w urządzenia służące do prowadzenia systematycznych badań i obserwacji astronomicznych, meteorologicznych, geomagnetycznych, sejsmograficznych itp.; także: budynek, w którym mieści się taka placówka. Dawniej słowem "obserwatorium" określany był również dowolny punkt, miejsce lub pomieszczenie, z którego była dokonywana obserwacja.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔpsɛrvaˈtɔrʲjũm, AS: opservatorʹi ̯ũm

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obserwowanie n., obserwator m., obserwatorka ż., obserwacja ż.

czas. obserwować ndk., zaobserwować dk.

przym. obserwacyjny, obserwowalny

Wiktionary

obserwatorka

1. kobieta obserwująca coś, badająca coś; świadek; widz;
2. przedstawicielka państwa lub organizacji międzynarodowej wysłana oficjalnie do śledzenia przebiegu ważnych wydarzeń

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

Powiązane:

rzecz. zaobserwowanie n., obserwacja ż., obserwowalność ż., obserwator m., obserwatorka ż., obserwatorium n.

czas. obserwować ndk., zaobserwować dk.

przym. obserwacyjny, obserwatorski, obserwowalny

przysł. obserwacyjnie

Wiktionary

obserwować

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) uważnie, przez dłuższy czas przyglądać się czemuś

(1.2) spostrzegać

(1.3) fiz. w mechanice kwantowej: dokonywać pomiaru

(1.4) inform. otrzymywać informacje o określonych zdarzeniach

czasownik zwrotny niedokonany obserwować się

(2.1) przyglądać się sobie samemu

(2.2) obserwować (1.1) wzajemnie jeden drugiego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obserwował ich zza drzewa, gotów do natychmiastowej ucieczki.

(1.2) Obserwuję niepokojące zjawisko malejącej frekwencji na wykładach.

(1.3) Nie da się obserwować układu kwantowego, nie wpływając na jego stan.

(1.4) Keylogger obserwuje zdarzenia klawiatury, rejestruje je i przesyła do hackera.

(2.1) Obserwuję się czasem krytycznie. To pomaga zachować dystans do samego siebie.

(2.2) Obserwowali się jak dwa koty, niepewni intencji tego drugiego.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔpsɛrˈvɔvat͡ɕ, AS: opservovać

Wiktionary

Powiązane:

czas. zaobserwować

rzecz. obserwowanie n., obserwacja, obserwator, obserwatorka, obserwatorium

przym. obserwacyjny, obserwowalny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) gapić się

(1.2) zwracać uwagę, spostrzegać, zauważać

(1.3) mierzyć, dokonywać pomiaru

(1.4) nasłuchiwać

Wiktionary

obsesja

1. nieustannie powracająca, uporczywa myśl, prześladująca kogoś;
2. w medycynie: natręctwo w postaci bezsensownego skojarzenia, urojonego zagrożenia, będące objawem nerwicy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. myśl, idea, przekonanie itp. uporczywie kogoś prześladujące, niemożność uwolnienia się od takich myśli lub od wykonywania powtarzających się czynności

(1.2) psych. objaw choroby (nerwicy lub psychonerwicy), polegający na uporczywych myślach i czynnościach i niemożności uwolnienia się od nich;

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ty masz jakąś obsesję, wszędzie ją widzisz, zapomnij o niej.

(1.2) Chory ma obsesję na punkcie żywienia, liczenia kalorii, ćwiczeń fizycznych i wyglądu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈsɛsʲja, AS: opsesʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsesyjność ż., obsesjonista m., obsesjonat m., obsesjonistka ż., obsesjonatka ż.

przym. obsesyjny, obsesjonalny

przysł. obsesyjnie, obsesjonalnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) mania

(1.2) natręctwo

Wiktionary

obsesjonat

osoba ogarnięta uporczywymi myślami, obrazami, od których nie może się uwolnić

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś owładnięty obsesją

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Uważał, że to obsesjonat, ale możliwe, że trzeba człowieka z obsesją na punkcie siły ognia, by stworzyć coś pokroju Gwiazdy Śmierci.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsesja ż.

przym. obsesyjny

Wiktionary

obsesjonatka

→ obsesjonat

SJP.pl

Patrz:

obsesjonat

obsesjonistka

→ obsesjonista

SJP.pl

Patrz:

obsesjonista

obsesyjnie

przysłówek

przymiotnik

(1.1) właściwy obsesji, taki, jak w obsesji

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obsesyjna dbałość o mięśnie nazywana jest bigoreksją. Osoby takie całe swoje życie podporządkowują ćwiczeniom, mierzeniu objętości klatki piersiowej czy bicepsów.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsesja ż., obsesyjność ż., obsesjonista m., obsesjonat m., obsesjonistka ż., obsesjonatka ż.

przym. obsesjonalny

przysł. obsesyjnie, obsesjonalnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) maniacki, obsesjonalny

Wiktionary

obsiadanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obsiadać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. siadać, obsiadać ndk.

rzecz. siad mrz.

wykrz. siad

Wiktionary

obsiadać

siadać wraz z innymi osobami dookoła kogoś lub czegoś

SJP.pl

czasownik

(1.1) siadać wraz z kilkoma osobami dookoła kogoś lub czegoś

(1.2) zbierać się w dużej ilości w jakimś miejscu

Wiktionary

Przykłady

(1.2) W nocy miałam bicie serca i gardło mnie bolało i nos mi zatykało i myśli czarne obsiadały, tak że bardzo źle i niewiele spałam.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpʲˈɕadat͡ɕ, AS: opʹśadać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. siadanie n., obsiadanie n., siedzenie n., siad mrz.

czas. obsiąść, siąść, siadać

1. obsianie jakiegoś terenu;
2. to, co zostało posiane dookoła czegoś lub na jakimś terenie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) roln. umieszczenie nasion w ziemi

(1.2) roln. teren, na którym wysiano nasiona

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Rozpoczął się czas wiosennych obsiewów parkowych trawników.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsiać dk., obsiewać ndk.

Wiktionary

IPA: ˌɔpʲɕiˈkãɲɛ, AS: opʹśikãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsikać, sikać

Wiktionary

obsikać

potocznie:
1. oddać mocz; obszczać;
2. o jakimś płynie:
a) wylecieć wąskim strumieniem;
b) wypuścić z czegoś, np. z węża, wąskim strumieniem

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obsikiwać)

(1.1) dokonany od|obsikiwać.

Wiktionary

IPA: ˌɔpʲɕiciˈvãɲɛ, AS: opʹśiḱivãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsikiwać, sikać

Wiktionary

obsikiwać

Przykłady

(1.1) W istocie, wzbudzał w nim politowanie i jakąś drażniącą niechęć ten szlachcic siedzący naprzeciw - zwykły krajowy rykała folwarczny, brat-szlachcic, obskurant tępy i ograniczony w pojęciach, ale zarozumiały jak sto diabłów!

(1.1) Kochają się, ale ich małżeństwu sprzeciwia się ojciec Teresy, obskurant i zawzięty przeciwnik reform, które zamierza przeprowadzić sejm.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obskurantyzm m., obskurantysta m.

:: fż. obskurantka ż.

przym. obskurancki

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obskurantysta, wstecznik, reakcjonista; pogard. kołtun; pot. zacofaniec, pot. pejor. ciemniak

Wiktionary

obskurantka

→ obskurant

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

obskurantyzm

ciemnota umysłowa, wrogie nastawienie do postępu, zacofanie, wstecznictwo, kołtuństwo

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. niechęć do oświaty, nauki i nowości

Wiktionary

Obskurantyzm (od obscurare, obscurans „zaciemniać, zaciemniający”) – ciemnota umysłowa, wstecznictwo, kołtuństwo, wrogie nastawienie do postępu i oświaty oraz praktyka celowego zapobiegania poznaniu faktów lub szczegółów jakiejś sprawy. Termin powstały w okresie oświecenia określający doktrynę katolicką i nastawienie Kościoła wobec kultury. W satyrycznej wizji Stanisława Kostki Potockiego stolicą obskurantyzmu jest Ciemnogród, a szerzący ciemnotę mieli być odznaczani Orderem Niedźwiadka.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) (…) nie ma kraju na świecie, w którym ciemnota nie walczyłaby z postępem, obskurantyzm z tolerancją, sprzeniewierstwo z patriotyzmem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obskurant mos., obskurantka ż.

przym. obskurancki

Wiktionary

stopień wyższy od przysłówka: obskurnie

SJP.pl

obskurniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: obskurny

SJP.pl

obskurność

→ obskurny

SJP.pl

Wiktionary

osmarowywać;
1. zabrudzać coś z wierzchu, zwłaszcza czymś lepkim, płynnym; usmarować;
2. przenośnie: oczerniać kogoś, psuć komuś reputację; oplotkowywać, obmawiać;
3. obsmarowywać się:
a) zabrudzać się z wierzchu, zwłaszcza czymś lepkim, płynnym;
b) przenośnie: wzajemnie rzucać na siebie oskarżenia

SJP.pl

obsmażać

smażyć krótko z różnych stron

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obsmażyć)

(1.1) kulin. opiekać na patelni

czasownik zwrotny niedokonany obsmażać się (dk. obsmażyć się)

(2.1) kulin. być opiekanym na patelni

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Hela obsmaża krokiety w kuchni.

(2.1) Wczorajsze kluski obsmażały się już, gdy nagle ktoś zapukał do drzwi.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsmażenie n., obsmażanie n., smażenie n.

czas. smażyć, obsmażyć dk., obsmażyć się dk.

przym. obsmażony

ims. obsmażony

Wiktionary

obsmażenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obsmażyć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsmażyć, smażyć, obsmażać

rzecz. smażenie n., obsmażanie n.

przym. obsmażony

Wiktionary

obsmażony

forma czasownika.

(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: obsmażyć

przymiotnik relacyjny

(2.1) kulin. przyrządzony / przyrządzany w procesie obsmażenia

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Warzywa muszą zostać lekko obsmażone na patelni.

(2.1) Krokiet nie jest niczym innym jak obsmażonym naleśnikiem z mięsem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsmażenie n., obsmażanie n.

czas. obsmażyć dk., obsmażać ndk.

Wiktionary

obsmażyć

usmażyć krótko z różnych stron

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obsmażać)

(1.1) kulin. opiec na patelni

Wiktionary

Przykłady

przym. sobaczy

Wiktionary

obsolutnie

przysłówek

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. osranie n., obesranie n., obsrywanie n.

czas. srać, osrać dk., obsrać dk., obesrać dk., obsrywać ndk.

przysł. srak

przym. sraki

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wulg. obesranie; pot. zafajdanie

Wiktionary

obsraniec

wulgarnie: tchórz; trzęsidupa, strachajło, cykor

SJP.pl

obsrać

(wulgarne) obesrać; osrać;
1. oddając kał, zabrudzić coś;
2. obgadać kogoś;
3. zignorować coś lub kogoś

SJP.pl

czasownik dokonany (ndk. obsrywać)

(1.1) wulg. oddając kał, ubrudzić coś lub kogoś

(1.2) wulg. przen. obmówić kogoś

czasownik zwrotny dokonany obsrać się (ndk. obsrywać się)

(2.1) wulg. oddając kał, ubrudzić samego siebie

(2.2) wulg. przen. obmówić siebie nawzajem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. osranie n., obsranie n., obesranie n., obsrywanie n.

czas. srać, osrać dk., obesrać dk., obsrywać ndk.

przysł. srak

przym. sraki, szaraczkowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wulg. obesrać, osrać; pot. zafajdać

(1.2) wulg. obesrać

Wiktionary

obsrywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wulg. zanieczyszczanie czegoś własnym kałem

(1.2) wulg. obmawianie kogoś

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obsranie n., obesranie n., osranie n.

czas. srać, osrać, obsrywać ndk., obesrać dk., obsrać dk.

przysł. srak

przym. sraki

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) obmawianie

Wiktionary

obsrywać

obesrywać, osrywać; wulgarnie:
1. oddając kał, brudzić coś;
2. przenośnie: obgadywać kogoś

SJP.pl

czasownik niedokonany (dk. obsrać)

(1.1) wulg. zabrudzić coś lub kogoś kałem

(1.2) wulg. przen. obmówić kogoś

czasownik zwrotny niedokonany obsrywać się (dk. obsrać się)

(2.1) wulg. oddając kał ubrudzić samego siebie

(2.2) wulg. przen. obmówić siebie nawzajem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. osranie n., obsranie n., obesranie n., obsrywanie n.

czas. srać, osrać dk., obsrać dk., obesrać dk.

przysł. srak

przym. sraki, szaraczkowy

Wiktionary

obstalonek

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gw-pl|Warszawa. zamówienie

Wiktionary

obstalować

(1.1) Pod obstawą wojska obniżyli poziom jeziora o półtora metra i matka musiała chodzić z osobistą ochroną, ale elektrownia ruszyła.

(1.4) W obstawie tuzina zaprzyjaźnionych osób spaceruję za dnia po mieście slumsów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈstava, AS: opstava

Wiktionary

Powiązane:

czas. obstawiać ndk., obstawić dk.

Wiktionary

obstawać

czasownik nieprzechodni niedokonany

(1.1) nie zmieniać własnego zdania

(1.2) rzad. brać czyjąś stronę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obstawanie n.

czas. postawić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) upierać się

(1.2) trzymać sztamę, wspierać

Wiktionary

obstawiać

czasownik

(1.1) typować prawdopodobny wynik poprzez wskazanie wartości zakładu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Każdy z pilotów obstawiał, którego dnia księżniczkę wreszcie trafi szlag z powodu szkolnych umizgów Hana i poinformuje go, gdzie konkretnie może je sobie wsadzić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. postawić

rzecz. obstawa ż.

Wiktionary

obstać

zostać, zastąpić kogoś

SJP.pl

czasownik dokonany

(1.1) przest. wystarczyć

(1.2) przest. utrzymać się

(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. przetrwać, wytrzymać

Wiktionary

Powiązane:

czas. postawić

Wiktionary

obstoć

czasownik dokonany

(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. przetrwać, przeżyć

(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wytrzymać

Wiktionary

obstruent

spółgłoska wymawiana ze zwarciem lub silnym zbliżeniem narządów mowy; spółgłoska właściwa

SJP.pl

Nie mylić z: Obstrukcja.

Obstruent (in. spółgłoska właściwa) – niebędąca sonorantem, wymawiana ze zwarciem lub silnym zbliżeniem narządów mowy, bądź też z taką kombinacją powyższych artykulacji, że wytworzenie szczeliny bezpośrednio po zwarciu zapobiega plozji. Przykładami obstruentów w języku polskim mogą być:

Wikipedia

obstrukcja

1. hamowanie rozwoju jakiejś sprawy, utrudnianie;
2. zatwardzenie;
3. obstrukcja parlamentarna - utrudnianie przebiegu obrad lub podjęcia uchwały przy zastosowaniu legalnych środków procedury parlamentarnej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hamowanie sprawnego przebiegu czegoś

(1.2) pot. med. trudność z wydaleniem stolca

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Obstrukcja – bierny opór przy użyciu dozwolonych prawem metod (np. obstrukcja parlamentarna).
Obstrukcja – inaczej zaparcie, utrudnione lub niezbyt częste oddawanie stolca.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obstrukcjonista mos., obstrukcjonizm mrz.

przym. obstrukcyjny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przeszkoda, utrudnianie, zawada

(1.2) zaparcie, zatwardzenie

Wiktionary

obstrukcjonista

osoba powstrzymująca bieg jakichś wydarzeń, hamująca przebieg jakieś sprawy

SJP.pl

obstrukcjonistka

→ obstrukcjonista

SJP.pl

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) geol. kwaśna skała wylewna;

Wiktionary

(1.1) związany z obsydianem, dotyczący obsydianu; wykonany z obsydianu

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obsypać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsypać dk.

Wiktionary

obsypany

pokryty czymś występującym w dużej ilości

SJP.pl

obsypać

czasownik dokonany (ndk. obsypywać)

(1.1) pokryć coś czymś sypkim, sypiąc

(1.2) występując w dużej liczbie, pokryć coś

(1.3) obdarzyć czymś hojnie

(1.4) powiedzieć komuś bardzo wiele czegoś

(1.5) pokryć coś

czasownik zwrotny dokonany obsypać się (ndk. obsypywać się)

(2.1) obsypać (1.1-4) samego siebie

(2.2) obsypać (1.1-4) siebie wzajemnie

(2.3) zostać obsypanym (1.1)

(2.4) sypiąc (1.1) się, odpaść od czegoś

(2.5) o pszczołach: wymrzeć i opaść na dno ula

(2.6) pokryć sie czymś

Wiktionary

Przykłady

(1.3) Antek obsypał mnie prezentami.

(1.5) Dla zabezpieczenia go u podstawy od wszelkiego uszkadzania, obsypać go kamieniem[...].

(2.6) Drzewo obsypało się owocami.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔpˈsɨpat͡ɕ, AS: opsypać

Wiktionary

Powiązane:

czas. zasypywać

rzecz. obsypanie n.

Wiktionary

obsypisko

rumowisko powstałe poprzez osypanie się wietrzejących skał i ziemi; osypisko

SJP.pl

obsypnik

narzędzie do obsypywania ziemniaków oraz zakrywania sadzeniaków; obredlacz

SJP.pl

obsypywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

1. ograniczona część przestrzeni; powierzchnia czegoś;
2. miejsce występowania czegoś; zasięg;
3. zbiór otwarty i spójny

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ograniczona część powierzchni, zwykle dużych rozmiarów

(1.2) powierzchnia wyznaczona przez występowanie czegoś

(1.3) zakres jakiejś działalności

(1.4) mat. zbiór otwarty i spójny

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ograniczona część powierzchni, zwykle dużych rozmiarów
powierzchnia wyznaczona przez występowanie czegoś
Obszar – dno mórz i oceanów w sensie prawa morza
Obszar – jednostka podziału administracyjnego, występująca w niektórych stanach Stanów Zjednoczonych
Obszar – w matematyce, zbiór otwarty i spójny w przestrzeni euklidesowej
Obszar – część wsi Dąbrówka w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Rzezawa
Obszar – część miasta Włodawa w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie miejskiej Włodawa

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Cały obszar Wysp Kanaryjskich to strefa wolnocłowa, nie ma więc sensu odkładać zakupów perfum czy alkoholi na ostatnią chwilę przed odlotem.

(1.2) …Europa jest od dawna znana na świecie jako obszar wojen i nienawiści…

(1.3) Sztuka interesuje mnie jako obszar dość niezdefiniowany, w którym sporo wolno i w którym w miarę gładko mogę funkcjonować.

(1.4) Tak po polsku: obszar jednospójny to obszar ograniczony jedną krzywą zamkniętą. Jeśli dorysujesz wewnątrz następną krzywą zamkniętą, np. okrąg w okręgu, to pomiędzy nimi masz już obszar dwuspójny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔpʃar, AS: opšar

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obszarnictwo n., obszarnik m., obszarniczka ż.

przym. obszarowy, obszarniczy

przysł. obszarowo, obszernie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obręb, strefa, terytorium, zona

(1.3) dziedzina, domena, dyscyplina, dział, działka, gałąź, krąg, niwa, obręb

Wiktionary

obszarnictwo

1. gospodarka obszarnicza;
2. ogół obszarników; obszarnicy

SJP.pl

obszarniczka

właścicielka dużego majątku ziemskiego; dziedziczka

SJP.pl

obszarniczy

dotyczący obszarnika lub obszarnictwa

SJP.pl

obszarnik

właściciel dużego majątku ziemskiego; dziedzic, ziemianin, agrariusz

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) posiadacz wielkiego majątku ziemskiego

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Książe Demidow odwiedził kiedyś posiadłość wielkiego obszarnika na Uralu. Ten z dumą pokazywał księciu wielkie stado koni, które pasło się na łące.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obszar mrz., obszarnictwo n.

:: fż. obszarniczka ż.

Wiktionary

obszczać

potocznie: oddać mocz na kogoś lub na coś; obsikać, obeszczać

SJP.pl

rzecz. zdrobn. obszczymurek m.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-3) obszczymurek

(1.3) łajza, stpol. zlejbruk

Wiktionary

obszczymurek

obszczymur; pogardliwie:
1. osoba z marginesu społecznego, żul, menel, lump;
2. pijak spod sklepu monopolowego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

obszelmować

oszelmować; dawniej:
1. zwymyślać kogoś; zbesztać;
2. obciąć komuś ucho w ramach kary; oszelmić;
3. obedrzeć, postrzępić, obszarpać

SJP.pl

obszernie

przysłówek

(1.1) w sposób obszerny, rozwlekle

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obszar m.

przym. obszerny

Wiktionary

obszerniej

stopień wyższy od przysłówka: obszernie

SJP.pl

obszerniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: obszerny

SJP.pl

obszernić

dawniej: uczynić obszerniejszym; powiększyć, rozszerzyć

SJP.pl

obszerny

przymiotnik jakościowy

(1.1) dużych rozmiarów

(1.2) zawierający mnóstwo szczegółów

(1.3) wielkoskalowy, mający duży zasięg

(1.4) obejmujący, poruszający wiele kwestii, tematów

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Dopiero po chwili zorientował się, że to, co wziął za kanapę, było obszernym fotelem, w którym uprzejma interlokutorka musiała ścieśnić się z konieczności ścieśnić.

(1.2) Stworzył obszerną monografię na temat kultury jaćwieskiej.

(1.4) Filozofia jest niezwykle obszerną dziedziną nauki.

Wiktionary

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obsługa – zespół żołnierzy obsługujących pojedynczy sprzęt wojskowy
obsługa naziemna – usługi wykonywane w porcie lotniczym na rzecz przewoźników lotniczych
obsługa portowa – usługi wykonywane w porcie wodnym na rzecz statków wodnych
obsługa domen internetowych – zestaw usług internetowych związanych z domenami internetowymi
obsługa maszyn i urządzeń

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ɔpˈswuɡa, AS: opsu̯uga

Wiktionary

Powiązane:

przym. obsługowy

czas. obsłużyć dk., obsługiwać ndk.

rzecz. służka ż./mos., obsłużenie n., obsługiwanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obsługiwanie

(1.2) personel

Wiktionary

obsługiwanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obsługiwać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obsłużyć, obsługiwać ndk.

rzecz. obsługa ż., obsłużenie n.

Wiktionary

obsługiwać

czasownik niedokonany (dk. obsłużyć)

(1.1) wykonywać usługi na rzecz kogoś lub na rzecz jakiegoś przedsięwzięcia

(1.2) sterować pracą jakiegoś urządzenia, wykonywać czynności potrzebne do jego działania

(1.3) o urządzeniach bądź oprogramowaniu: współpracować, umożliwiać działanie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Łódzka firma ma szansę obsługiwać targi w Japonii.

(1.3) Na tym portalu sprawdziłem czy mój laptop utrzyma tą grę i okazało się że tak ale wyskakuje mi komunikat "twoja karta graficzna nie jest obsługiwana". Czy to znaczy że moja kata graficzna jest zbyt nowa proszę o pomoc, i jeżeli istnieje rozwiązanie tego problemu proszę do mnie napisać.

Wiktionary

dawniej: opłukiwać

SJP.pl

obtalkować

posypać coś naokoło białym pudrem (talkiem); otalkować

SJP.pl

obtanić

czasownik

(1.1) zmniejszyć cenę

Wiktionary

obtarcie

lekkie zaczerwienienie na skórze spowodowane przypadkowym otarciem się o jakiś kant, bok itp.

SJP.pl

obtargać

1. szarpiąc, oberwać lub postrzępić coś dookoła; oszarpać, otargać, obszarpać;
2. obtargać się - zostać oddzielonym od czegoś wskutek szarpania; otargać się, obszarpać się

SJP.pl

obtarty

taki, który obtarł się z czegoś brudnego lub wilgotnego

SJP.pl

obtańcowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

Wikipedia

obturacyjny

przymiotnik od: obturacja

SJP.pl

obturator

Obturator – przesłona projektora filmowego usuwająca wadę migotania obrazów na ekranie podczas projekcji taśmy filmowej. Skonstruowana została przez polskiego wynalazcę i konstruktora Kazimierza Prószyńskiego w 1902 roku i bezpośrednio przyczyniła się do rozwoju filmów długometrażowych.

Wikipedia

obtułowicz

nazwisko

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Adam Obtułowicz
Czesław Obtułowicz
Ferdynand Obtułowicz
Franciszek Obtułowicz
Wojciech Obtułowicz

Wikipedia

obtłuc

uderzeniem spowodować odpadnięcie, odpryśnięcie, ból lub uszkodzenie czegoś

SJP.pl

obtłuczenie

uderzeniem spowodować odpadnięcie, odpryśnięcie, ból lub uszkodzenie czegoś

SJP.pl

obuch

1. przeciwległa do ostrza, tępo zakończona część siekiery;
2. rodzaj dawnej broni

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. tępo zakończona część robocza narzędzia

Wiktionary

Obuch, obuszek, obuszysko – broń biała z zawiniętym w dół dziobem (różniąca się tym od nadziaka) i młotkiem po jego przeciwległej stronie. Stosowany od XVI do XVIII wieku przez szlachtę polską, zwykle miał drzewce długości 80–100 cm i był noszony w formie laski. Była to broń często używana w pojedynkach i burdach. Miał być bezpieczniejszy od nadziaka, z którego powstał, ale różnica nie była wielka, stąd obowiązywał zakaz wnoszenia tego typu broni na sejmiki, a także do niektórych kościołów.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Między pikinierami i za nimi stali żołnierze, których główną bronią był półtorametrowy goedendag […], połączenie maczugi z piką zdatne tak do zadawania ciosów obuchem jak pchnięć zamocowanym na głowicy szpikulcem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: zdrobn. obuszek m.

przym. obuchowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bijak, pięta

Wiktionary

obuchowicz

nazwisko

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Bartosz Obuchowicz (ur. 1982) – polski aktor
Filip Obuchowicz (zm. 1656) – polski dyplomata, wojewoda smoleński, marszałek Sejmu
Fedor Obuchowicz (zm. 1629) – sędzia ziemski mozyrski
Maciej Obuchowicz (1939-2020) – polski lekkoatleta
Olgierd Obuchowicz (1840-1898) – białoruski poeta, tłumacz
Tomasz Obuchowicz (ur. 1990) – polski siatkarz
Teodor Obuchowicz (zm. 1658) – podkomorzy mozyrski
Wiktor Obuchowicz (1949-2020) – polski inżynier mechanik, konstruktor maszyn i urządzeń

Wikipedia

obuchowski

nazwisko

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

Obudno – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Gąsawa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 337 mieszkańców. Jest piątą co do wielkości miejscowością gminy Gąsawa.

Wikipedia

obudowa

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) obudowywanie czegoś

(1.2) część zewnętrzna urządzenia

(1.3) wmurowane w ścianę meble lub urządzenia

(1.4) zespół budowli otaczających jakąś przestrzeń albo stojący wzdłuż jakiejś drogi

(1.5) konstrukcja wzmacniająca stropy i ociosy wyrobiska

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obudowa komputera
obudowa (górnictwo)
obudowa podporowa
obudowa kotwiowa
obudowa ochronna (elektryczna)
obudowa żebrowa
obudowa hermetyczna

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Obudowa wykonana ze stopu magnezu zabezpiecza Toughbook przed upadkiem z wysokości.

Wiktionary

obudowarka

maszyna do stawiania odrzwi obudowy chodników stosowana w górnictwie

SJP.pl

obudzać

dawniej:
1. przebudzać - przerywać komuś sen; zbudzać;
2. wzbudzać - wzniecać, ożywiać, wywoływać jakieś odczucia, stany itp.

SJP.pl

obudzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obudzić.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mogę cię prosić o obudzenie mnie o siódmej?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbuˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: obuʒẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. budzenie n., zbudzenie n., budzik m., pobudka ż.

czas. obudzić dk., budzić ndk., zbudzić dk., pobudzać ndk., pobudzić dk.

wykrz. pobudka

Wiktionary

obudzić

czasownik przechodni dokonany (ndk. budzić)

(1.1) sprawić, by ktoś przestał spać, wyrwać kogoś ze snu

(1.2) wywołać jakieś wrażenia, odczucia, emocje itp.

czasownik zwrotny dokonany obudzić się (ndk. budzić się)

(2.1) przestać spać, zakończyć sen, wyrwać się ze snu

(2.2) książk. o stanach emocjonalnych, uczuciowych, itp.: pojawić się, zostać wywołanym przez coś lub kogoś

(2.3) pot. zbyt późno lub z opóźnieniem zareagować na coś

Wiktionary

Przykłady

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbũˈmarwɨ, AS: obũmaru̯y

Wiktionary

Powiązane:

czas. obumrzeć dk., obumierać ndk., umrzeć dk., umierać ndk.

rzecz. obumieranie n., umieranie n.

Wiktionary

obumieranie

proces powolnego zamierania komórek lub tkanek, będący etapem normalnego cyklu życiowego organizmu lub mający związek z infekcjami bądź innego rodzaju zaburzeniami chorobowymi; nekrobioza

SJP.pl

obumrzeć

1. o organizmach, tkankach, organach: zatracić funkcje życiowe, przestać funkcjonować; zamrzeć;
2. w przenośni: zakończyć aktywność, skończyć działalność; zaniknąć

SJP.pl

obunerwce

przedstawiciel podtypu mięczaków o prymitywnej budowie

SJP.pl

Obunerwce (Amphineura) – podtyp mięczaków (Mollusca) o prymitywnej budowie, wyróżniany przez część systematyków na podstawie braku czułków, oczu, statocyst i szczęki, oraz obecności słabo wykształconego worka trzewiowego. Nazwa Amphineura była synonimizowana z Aculifera lub Polyplacophora.

Wikipedia

obunerwiec

przedstawiciel podtypu mięczaków o prymitywnej budowie

SJP.pl

obunogi

rząd skorupiaków z gromady pancerzowców

SJP.pl

Wikipedia

obunożność

→ obunożny

SJP.pl

Patrz:

SJP.pl

obupłciowość

obojnaczość, obojnactwo, dwupłciowość, hermafrodytyzm, diseksualizm;
1. u zwierząt: jednoczesne występowanie gruczołów rozrodczych męskich i żeńskich w organizmie lub gruczołu obojnaczego;
2. u człowieka: wrodzona wada rozwojowa polegająca na istnieniu u tej samej osoby gonad męskich i żeńskich

SJP.pl

Wikipedia

obupłciowy

właściwy obojnakowi; obojnacki, hermafrodytyczny; obojnaczy

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

rzecz. oburzenie n.

czas. oburzać

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bulwersujący, gorszący, karygodny, niedopuszczalny, rażący, skandaliczny

Wiktionary

oburzać

1. wywoływać odruch gniewu, protestu, sprzeciwu; bulwersować;
2. oburzać się - reagować na coś sprzeciwem, wybuchać gniewem; obruszać się, bulwersować się

SJP.pl

czasownik niedokonany

(1.1) wywoływać oburzenie – wzbudzać sprzeciw połączony z gniewem

czasownik zwrotny niedokonany oburzać się

(2.1) odczuwać oburzenie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oburzenie n., oburzanie n.

czas. oburzyć dk.

przym. oburzający

przysł. oburzająco

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bulwersować

(2.1) bulwersować się

Wiktionary

oburzenie

1. wywołać odruch gniewu, protestu, sprzeciwu; obruszyć;
2. oburzyć się - zareagować na coś sprzeciwem, wybuchnąć gniewem; obruszyć się

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) Oburzona klientka opuściła lokal trzaskając drzwiami.

(2.2) Słysząc sprośny żart chciał zrobić oburzoną minę, ale nie wytrzymał i parsknął śmiechem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbuˈʒɔ̃nɨ, AS: obužõny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oburzenie n.

czas. oburzyć

Wiktionary

Synonimy:

(2) pełen oburzenia, zaszokowany

Wiktionary

oburzyć

1. wywołać odruch gniewu, protestu, sprzeciwu; obruszyć;
2. oburzyć się - zareagować na coś sprzeciwem, wybuchnąć gniewem; obruszyć się

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. oburzać)

(1.1) dokonany od|oburzać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oburzanie n., oburzenie n.

czas. podburzyć, podburzać, oburzać ndk.

przym. oburzony

Wiktionary

oburącz

obiema rękami

SJP.pl

przysłówek

(1.1) obiema rękami, używając obu rąk

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Chwyciła krzesło oburącz i cisnęła nim w napastnika.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈburɔ̃n͇t͡ʃ, AS: oburõṇč

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oburęczność

przym. oburęczny

Wiktionary

oburęczność

umiejętność swobodnego posługiwania się obiema rękami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) umiejętność posługiwania się z równą sprawnością obiema rękami

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Trenuję już od pół roku, by osiągnąć oburęczność, ale nadal pisanie drugą, lewą ręką sprawia mi sporo problemów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbuˈrɛ̃n͇t͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: oburẽṇčność

Wiktionary

Powiązane:

przym. oburęczny

przysł. oburącz

Wiktionary

oburęczny

dwuręczny;
1. umiejący posługiwać się z jednakową wprawą prawą i lewą ręką ;
2. taki, którego należy trzymać oburącz;
3. wykonywany jednocześnie prawą i lewą ręką

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) posługujący się z równą sprawnością obiema rękami

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Oburęczni jako nastolatki dwukrotnie częściej niż praworęczni wykazują objawy ADHD, czyli zespołu nadpobudliwości psychoruchowej. Naukowcy zjawisko to tłumaczą w ten sposób, że u osób oburęcznych dominacja półkul mózgowych jest zaburzona.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbuˈrɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: oburẽṇčny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oburęczność

obuszcząk

indywidualizm: obiema szczękami

SJP.pl

obuszek

rodzaj broni popularny w Polsce od XV do XVII wieku, rodzaj czekanu z zakrzywionym dziobem z jednej strony i młotkiem z drugiej; nadziak

SJP.pl

obuty

mający na nogach buty

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) noszący buty

(1.2) noszący dany rodzaj obuwia

(1.3) wyposażony w buty

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W średniowieczu nie każdy był obuty.

(1.1) Nogi są wyraźnie stworzone po to, aby były obute, dlatego mamy obuwie.

(1.2) Obuty w sandały

(1.3) Każdy żołnierz był obuty i odziany przez armię.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbutɨ, AS: obuty

Wiktionary

Powiązane:

czas. obuć

rzecz. obucie

Wiktionary

obuwać

potocznie:
1. wkładać komuś buty, ubierać kogoś w buty;
2. wkładać, nakładać obuwie; ozuwać, wzuwać;
3. obuwać się - wkładać sobie buty, ubierać się w buty

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. obuć)

(1.1) wkładać obuwie na stopy

czasownik zwrotny niedokonany obuwać się (dk. obuć się)

(2.1) wkładać sobie obuwie na stopy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obuwanie n., obuwniczy mrz.

przym. obuwniczy

czas. obuć

Wiktionary

obuwie

część ubioru człowieka, zakładana na stopy, mająca bezpośredni kontakt z podłożem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) obuw. wierzchnie okrycie stóp, z podeszwami chroniącymi stopy przed obrażeniami

Wiktionary

(1.1) bot. roślina z rodziny storczykowatych

Wiktionary

Wikipedia

obuwnictwo

dział przemysłu zajmujący się wyrobem obuwia

SJP.pl

obuwniczy

dotyczący obuwnictwa lub obuwia

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) dotyczący obuwia, związany z butami

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

obuzdać

założyć uzdę na głowę konia

SJP.pl

obuć

1. włożyć, nałożyć obuwie; ozuć, wzuć;
2. przestarzale: zapewnić komuś buty;
3. obuć się - włożyć sobie buty, ubrać się w buty

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obuwać)

(1.1) pot. założyć buty

czasownik zwrotny dokonany obuć się (ndk. obuwać się)

(2.1) pot. założyć sobie buty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbut͡ɕ, AS: obuć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obuwie n., obuwniczy mrz., obuwnik m., obucie n., obuwanie n.

czas. obuwać ndk.

przym. obuty, obuwniczy

Wiktionary

obw.

skrót

(1.1) = obwód

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Równolegle w obw. kaliningradzkim Rosjanie uruchomili w październiku nowoczesny terminal kontenerowy.

(1.1) Położony w pobliżu kościoła zieleniec przy ul. Grottgera wyróżnia się ładnymi, młodymi okazami jarzębu mącznego, o obw. 90 cm i wys. ok. 10 m.

Wiktionary

obwa

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.2) pot. coś, co przypomina kształtem obwarzanek (1.1)

obsunięcie się warstw skorupy ziemskiej w kopalni

SJP.pl

obwałowanie

otoczyć wałem

SJP.pl

czas. obwieścić

Wiktionary

obwieszczenie

oficjalna wiadomość podana do publicznej informacji, zwykle w formie pisemnej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) oficjalna informacja podana do publicznej wiadomości na ogół w formie pisemnej

(1.1) Aga wyszła za takiego obwiesia z Sosnowca.

obwieść

otoczyć czymś dookoła

SJP.pl

czasownik dokonany (ndk. obwodzić)

(1.1) otoczyć czymś dookoła

(1.2) prowadząc kogoś, obejść wiele miejsc

forma czasownika.

(2.1) rozk. 2. os. lp. od: obwieścić

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbvʲjɛ̇ɕt͡ɕ, AS: obvʹi ̯ėść

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwód m., obwódka ż., obwodzenie n., obwiedzenie n.

czas. obwodzić ndk.

przym. obwodowy, wewnątrzobwodowy

Wiktionary

obwieźć

zawieźć do wielu miejsc

SJP.pl

obwijać

okręcać coś czymś dookoła

SJP.pl

obwinianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obwiniać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbvʲĩˈɲä̃ɲɛ, AS: obvʹĩńä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obwiniać ndk., obwinić dk., winić ndk.

rzecz. wina, obwinienie

przym. winny

Wiktionary

obwiniać

czasownik

(1.1) przypisywać, zarzucać komuś winę; oskarżać kogoś o zrobienie czegoś złego

czasownik zwrotny niedokonany obwiniać się (dk. obwinić się)

(2.1) przypisywać winę samemu sobie

(2.2) przypisywać winę sobie nawzajem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Oczywiście, wszyscy zgodnie za swe niepowodzenia obwiniali Gorana, lidera i autora tekstów.

(2.2) Po kilku miesiącach aresztu panowie zaczęli się wzajemnie obwiniać i odsuwać od siebie odpowiedzialność.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈvʲĩɲät͡ɕ, AS: obvʹĩńäć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwinianie n., obwinienie n., przewinienie n., winowajca mos.

czas. winić, obwinić dk.

przym. winny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) inkryminować, oskarżać, winić, podejrzewać, imputować, obciążać

Wiktionary

obwinienie

SJP.pl

obwisnąć

zwiesić się lub pochylić pod ciężarem

SJP.pl

obwisły

opadający ku dołowi; oklapnięty

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) zwisający luźno w dół, opadły pod własnym ciężarem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwisłość ż., obwiśnięcie n.

czas. obwisać ndk., obwisnąć dk.

(1.1) Planowana jest budowa obwodnicy wokół Augustowa.

(1.1) Średnicówki budowane są najczęściej dla obsługi wewnątrz aglomeracyjnego ruchu pasażerskiego, w przeciwieństwie do obwodnic, obsługujących ruch towarowy i tranzytowy względem centrum ruch pasażerski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbvɔdʲˈɲit͡sa, AS: obvodʹńica

Wiktionary

obwodowy

→ obwód

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) znajdujący się dookoła na obwodzie

(1.2) med. związany z zewnętrznymi częściami ciała

(1.3) adm. będący stolicą obwodu albo będący przedstawicielstwem na obwód

IPA: ɔbˈvɔd͡ʑit͡ɕ, AS: obvoʒ́ić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwód m., obwódka ż., obwodzenie n., obwiedzenie n.

czas. obwieść dk.

przym. obwodowy, wewnątrzobwodowy

Wiktionary

obwoluta

okładka, najczęściej z papieru, nakładana na właściwą okładkę książki

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) druk. bibliot. papierowa lub plastikowyastikowa ochronna okładka zakładana na właściwą okładkę książki;

Wiktionary

Obwoluta (od łac. "obvolvo" – zakryć, zasłonić, okryć) – papierowa lub wykonana z tworzywa sztucznego okładka ochronna zakładana na właściwą okładkę książki, mająca zagięte brzegi (skrzydełka), zachodzące na wewnętrzne strony okładzin okładki.

1. linia zamknięta, okalająca płaszczyznę lub bryłę;
2. długość tej linii;
3. umownie wydzielony obszar, stanowiący pewną całość; region, rejon, okręg

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) brzeg, krawędź, otaczająca coś z każdej strony, obejmująca obiekt zwykle w poziomie

(1.2) geom. długość brzegu figury geometrycznej;

(1.3) elektr. układ, w którym może stale płynąć prąd;

(1.4) adm. jednostka podziału terytorialnego w niektórych krajach;

(1.5) jednostka niektórych organizacji, np. Armii Krajowej, harcerstwa

(1.6) mat. długość najkrótszego cyklu zawartego w grafie;

(1.7) fiz. powierzchnia, przez którą przenika strumień indukcji magnetycznej

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obwód figury geometrycznej
obwód grafu
obwód elektryczny, w szczególności:
- obwód rezonansowy
- obwód drukowany
- obwód RLC
jednostka podziału terytorialnego
- Albanii
- Białorusi
- Bułgarii
- Kirgistanu
- Federacji Rosyjskiej

Wikipedia

Przykłady

(1.1) UFO miało kształt dysku ze światełkami na obwodzie.

(1.2) Stosunek obwodu koła do jego średnicy wynosi π = 3,141592.

(1.3) Obwód RLC składa się z rezystorów, cewek i kondensatorów.

(1.4) Obwód królewiecki to najbardziej wysunięta na zachód część Federacji Rosyjskiej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbvut, AS: obvut

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwódka ż., obwodzenie n., obwiedzenie n.

czas. obwodzić ndk., obwieść dk.

rzecz. obwód m., obwiedzenie n., obwodzenie n.

czas. obwieść, obwodzić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obramowanie, otoczka, otok

Wiktionary

obwódkowy

→ obwódka

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) wąchać coś badawczo

(1.2) wąchać coś dookoła, ze wszystkich stron

czasownik zwrotny niedokonany obwąchiwać się

(2.1) wąchać badawczo samego siebie

(2.2) wąchać badawczo siebie wzajemnie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zanim zdecydowałem się zjeść coś z lodówki brata, zawsze obwąchiwałem to dokładnie.

(1.2) Ciapek zawsze obwąchiwał dokładnie trawę wokół ogniska w poszukiwaniu resztek kiełbasy.

(2.1) Czasem, gdy coś mi zaśmierdziało, na wszelki wypadek obwąchiwałem się ukradkiem.

(2.2) Psy mają zwyczaj obwąchiwać się przy spotkaniu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbvɔ̃w̃ˈxʲivat͡ɕ, AS: obvõũ̯χʹivać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obwąchanie n., obwąchiwanie n.

czas. obwąchać, wąchać, zwąchać

Wiktionary

obwędrowywać

rzadko: wędrując, obchodzić wkoło

SJP.pl

obwędzać

przesycać coś dymem; owędzać

SJP.pl

obwędzić

przesycić coś dymem; owędzić

SJP.pl

obwężyn

obwężyn lipowiec - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych

SJP.pl

Obwężyn ("Stenostola") – rodzaj chrząszczy z rodziny kózkowatych i podrodziny zgrzypikowych.

Wikipedia

oby

partykuła nadająca zwrotowi charakter życzenia

SJP.pl

partykuła

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) moralny, przyzwoity

Wiktionary

obyczajowo

przysłówek

(1.1) dotycząc sfery obyczajowości

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Pisarz powinien kochać swój zawód obyczajowo, powinien być zainteresowany tem wszystkiem, co bytowo zrośnięte jest z jego sposobem życia.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obyczaj mrz., obyczajność ż., obyczajowość ż., obyczajówka ż.

Wiktionary

obyczajówka

potocznie: jednostka policji zajmująca się przestępstwami na tle obyczajowym

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. policja zwalczająca przestępstwa obyczajowe, zwłaszcza prostytucję

(1.2) pot. film, książka bądź sztuka opisujące codzienne problemy życiowe zwykłych ludzi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obyczaj m.

przym. obyczajny, obyczajowy

Przykłady

(1.1) (…) w krajach nieznanych, oglądam takie dziwy i cuda, o jakich wy obydwaj nie macie pojęcia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈbɨdvaj, AS: obydvai ̯

Wiktionary

Powiązane:

licz. obaj, obie, obydwie, oba, obydwa, oboje, obydwoje

Wiktionary

obydwie

liczebnik zbiorowy

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obywać.

Wiktionary

obywatel

1. członek społeczeństwa w danym państwie, mający określone uprawnienia i obowiązki zastrzeżone przez prawo i konstytucję;
2. stały mieszkaniec jakiegoś regionu lub miasta;
3. urzędowa forma zwracania się do kogoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) członek społeczeństwa danego państwa, który jest prawnie uznany przez to państwo, i przez to mający różne prawa, przywileje i obowiązki;

(1.2) współcz. książk. mieszkaniec jakiegoś miejsca lub miejscowości, w szczególności miasta

(1.3) przest. ziemianin (posiadacz nieruchomości w danej miejscowości)

(1.4) hist. pan (zwrot urzędowy w stosunku do mężczyzny, w szczególności w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obywatel – członek społeczeństwa danego państwa, mający określone uprawnienia i obowiązki zastrzeżone przez prawo i konstytucję;
Obywatel – polski film z 2014 w reżyserii Jerzego Stuhra
Obywatel – węgierski film z 2016 w reżyserii Rolanda Vranika
Obywatel – czasopismo o tematyce ekonomiczno-społecznej wydawane w latach 2000-2010
honorowe obywatelstwo
obywatelstwo Unii Europejskiej
Nowy Obywatel

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Już Rzym stosował zasadę zbiorowej odpowiedzialności i wyniósł wspólnotę obywateli rzymskich ponad wszystkich innych mieszkańców ziemi.

(1.2) Kościół zmurowany jest sto lat przeszło, a nié mając ktoby o nim zawiadował, przyszedł do wielkiego spustoszenia. Pobożny jednak obywatel miejsca tamtecznego, niejaki Jakób Smukała, cieśla, zawiadował o nim i poprawiał, a gdy miał umiérać, żony swojéj poprosił, żeby go w tym kościele pochować kazała — tę mając nadzieję, że tego miejsca Pan Bóg nie zapomni.

(1.3) W kajucie zastałem już moich towarzyszów podróży. Jeden z nich obywatel wiejski, począł oddawać się rozmyślaniom o swojem gospodarstwie.

(1.4) Marszałek: Obywatelu Pośle, Pan wygłasza nowe przemówienie.

(1.4) Jedno z dwojga, obywatelu: albo dopiero dziś przyjechaliście, albo jesteście po dobrem śniadaniu?…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɨˈvatɛl, AS: obyvatel

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obywatelstwo n., obywatelskość ż.

:: fż. obywatelka ż.

przym. obywatelski

czas. obywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) śrpol. obywaciel

(1.3) ziemianin

(1.4) pan

Wiktionary

obywatelka

1. członkini społeczeństwa w danym państwie, mająca określone uprawnienia i obowiązki zastrzeżone przez prawo i konstytucję;
2. stała mieszkanka jakiegoś regionu lub miasta;
3. urzędowa forma zwracania się do kobiety

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta związana z krajem oficjalnymi prawami i obowiązkami

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obywatelka powinna dbać o swoją Ojczyznę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɨvaˈtɛlka, AS: obyvatelka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obywatelstwo n.

:: fm. obywatel mos.

przym. obywatelski

Wiktionary

obywatelski

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z obywatelem, właściwy obywatelowi

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mówi się często, że obcy nie ma praw obywatelskich – ale jest człowiekiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɨvaˈtɛlsʲci, AS: obyvatelsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obywatel mos., obywatelka ż., obywatelstwo n., obywatelskość ż.

Wiktionary

obywatelskość

→ obywatelski

SJP.pl

Obywatelskość (niem. "Bürgerschaft", ang "citizenship", łac. "civilis") - zbiór postaw poznawczych i normatywnych wraz z odpowiadającymi im wzorcami działania, systemów wartości oraz celów stanowiących podstawę intelektualnego i emocjonalnego zaangażowania członków danej wspólnoty politycznej lub państwowej w dotyczące jej sprawy publiczne.

Wikipedia

Patrz:

obywatelski

obywatelstwo

1. formalnie potwierdzona przynależność do jakiegoś państwa;
2. honorowe obywatelstwo - tytuł honorowy, nadany przez władze państwa lub miasta osobie pochodzącej skądinąd

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) praw. urz. związek prawny osoby fizycznej z jakimś państwem, który daje jej określone prawa i obowiązki;

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Obywatelstwo Gdańska dawało przywilej do posiadania ziemi.

(1.1) Prezydent RP może nadać obywatelstwo polskie cudzoziemcom zasłużonym dla Polski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbɨvaˈtɛlstfɔ, AS: obyvatelstfo

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obywatel m., obywatelka ż., obywatelskość ż.

przym. obywatelski

Wiktionary

obywać

obywać się -
1. radzić sobie bez czegoś lub kogoś;
2. dziać się bez ofiar, strat itp.

SJP.pl

dawniej:
1. oblekać, ubierać;
2. nakładać komuś buty; obuwać;
3. ograniczać, otaczać

SJP.pl

obój

drewniany instrument dęty z podwójnym stroikiem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz. rodzaj instrumentu dętego drewnianego z grupy aerofonów dwustroikowych;

(1.2) muz. językowy (stroikowy) głos organowy, którego barwa przypomina obój (1.1)

Wiktionary

Obój (wł. "oboe", skrót: "ob".) – Instrument dęty drewniany z grupy aerofonów dwustroikowych. Obój należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także rożek angielski, fagot i kontrafagot.

Powszechnie używana skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od b do g3, rzadziej do a3. Możliwe jest osiągnięcie dźwięków wyższych (do c4), wymaga to jednak dużych umiejętności od grającego.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Od roku Jacek uczy się gry na oboju i uparcie ćwiczy wieczorami.

(1.1) I teraz wspominając po nocy ową dzienną wesołość, wygrywał sobie: „Mój zielony dzban” i uśmiechał się jeszcze teraz, o ile mu na to pozwalały usta zajęte dmuchaniem w obój.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbuj, AS: obui ̯

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oboista m., oboistka ż.

przym. obojowy

Wiktionary

obóreczka

zdrobnienie od: obórka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

rzecz. obora ż., obornik mrz.

przym. oborowy

Wiktionary

obóz

1. grupa namiotów; obozowisko; biwak;
2. zjazd o charakterze szkoleniowym lub wypoczynkowym;
3. grupa polityczna;
4. miejsce przymusowej izolacji jeńców, uchodźców itp.

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wydzielony teren, na którym tymczasowo ustawia się namioty lub inne zwykle prowizoryczne konstrukcje

(1.2) impreza wypoczynkowa lub tematyczna, której uczestnicy mieszkają w obozie (1.1)

(1.3) polit. niesformalizowana grupa polityczna o wspólnych celach

(1.4) miejsce, w którym są izolowani więźniowie, uchodźcy lub jeńcy

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

miejsce tymczasowego pobytu (zwykle pod namiotami)zobacz też: tabor
- obóz namiotowy
- obóz warowny
miejsce wypoczynku zorganizowanego dzieci i młodzieży, najczęściej o określonym profilu, np. obóz sportowy, obóz artystyczny, obóz kondycyjny, obóz wędrowny czy obóz żeglarski.
- obóz harcerski
grupa (ludzi lub państw) wspólnotowa
- obóz demokratyczny
- obóz pokoju
- Obóz Narodowo-Radykalny (ONR)
- Obóz Polski Walczącej (OPW)
- Obóz Wielkiej Polski (OWP)
- Obóz Zjednoczenia Narodowego (OZN, Ozon)

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Wyjeżdżam na dwa tygodnie na obóz harcerski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbus, AS: obus

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obozowisko n., oboźny m., oboźna ż., obozowanie n., obozowicz m., obozowiczka ż.

czas. obozować ndk.

przym. obozowy, wewnątrzobozowy, wokółobozowy, przyobozowy, poobozowy, przedobozowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obozowisko, biwak, baza

(1.3) opcja, skrzydło, stronnictwo

Wiktionary

obębniać

potocznie:
1. ogłaszać coś poprzez bicie w bęben;
2. ogrywać kogoś

SJP.pl

obębnić

potocznie:
1. ogłosić coś poprzez bicie w bęben;
2. ograć kogoś w grze hazardowej; orżnąć, orznąć

SJP.pl

obłaczkowo

Obłaczkowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

We wsi znajduje się Konsulat Honorowy Królestwa Belgii. Konsulem honorowym jest Jan Spilliaert.

Wikipedia

obłam

dawniej: to, co się obłamało, bądź zostało obłamane; obłamek

SJP.pl

obłamać

oderwać skrawek od całości przez naciskanie, zginanie itp.

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. obłamywać)

(1.1) łamiąc, oddzielić części od pewnej całości, zwłaszcza z wielu jej stron

(1.2) poligr. otoczyć tekstem ilustrację lub inny element graficzny

czasownik zwrotny dokonany obłamać się (ndk. obłamywać się)

(2.1) oddzielić się od pewnej całości, zwłaszcza z wielu stron

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zostały tylko jedne skrzypce. Nie miały strun, gryf obłamany. Nie było smyczka.

rzecz. obłam m., obłamek m.

czas. obłamać dk.

Wiktionary

obłapianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|obłapiać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieobłapianie n., obłapienie n.

(1.1) łow. polowanie na zwierzynę napędzaną na stanowiska myśliwych

(1.2) łow. grupa ludzi biorąca udział w obławie (1.1) — polowaniu na zwierzynę

(1.3) pościg za poszukiwanym polegający na obstawieniu terenu funkcjonariuszami w celu uniemożliwienia tej osobie ucieczki

(1.4) grupa ludzi biorąca udział w obławie (1.3) — pościgu za poszukiwanym

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obława – termin używany w stosunku do polowań z naganką lub akcja policyjna, wojskowa itp. polegająca na obstawieniu terenu w celu schwytania przestępcy
Obława (Dragnet) – amerykański serial telewizyjny z 2003–2004
Obława (The Chase) – amerykański film z 1966
Obława – włoski film z 1984 roku w reż. Fabrizio De Angelisa
Obława (Takedown) – amerykański film z 2000
Obława – francuski film w reżyserii Roselyne Bosch
Obława – polski film z 2012
Obława augustowska – operacja przeprowadzona przez oddziały Armii Czerwonej w 1945
Obława – piosenka Jacka Kaczmarskiego
łapanka – represyjne zatrzymanie większej liczby przypadkowych przechodniów przez Niemców w czasie II wojny światowej

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Połowy ryb były tak obfite, iż nie wiedziano, co ze zdobyczą robić; obława na zwierzynę również powiodła się nadspodziewanie.

(1.2) Ledwie uszedłszy szponów sokoła, mimo iż widziała nas, obławę, sokoły, wzbiwszy się wysoko, wracała co chwilę nad miejsce, skąd ją spędzono; nie ujechaliśmy trzystu kroków, już zapadła była z powrotem na swe gniazdo.

(1.4) Nazajutrz zaś przyszedłszy do zwykłego urzędowego usposobienia, zebrał obławę i puścił się przez bór śladem dezertera

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obławnik m.

:: zdrobn. obławka ż.

przym. obławny

obło

walcowato wygięta część w poszyciu statku, w której dno przechodzi w burtę

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) żegl. techn. zaokrąglona część przekroju poprzecznego kadłuba statku, miejsce w którym część denna przechodzi w burtę;

Wiktionary

Obło – część kadłuba jednostki pływającej, liczona w przekroju poprzecznym, na obszarze której płaskie dno płynnie przechodzi w ścianę burty. Poszycie kadłuba na wysokości obła (tzw. pas obłowy) jest pogrubione z powodu przenoszenia zwiększonych obciążeń. Z przodu jednostki obło płynnie przechodzi w dziób, natomiast z tyłu (w zależności od konstrukcji kadłuba) może ciągnąć się nawet aż do samego końca kadłuba (w tym także przez jego całą część rufową).

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. obłość ż.

przym. obły

Wiktionary

obłoczedlnia

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stpol. miejsce, w którym się ubiera

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔbwɔˈt͡ʃɛdlʲɲa, AS: obu̯očedlʹńa

Wiktionary

obłoczek

zdrobnienie od: obłok

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od: obłok

(1.1) meteorol. chmura niewielkich rozmiarów

(1.2) zagęszczenie czegoś lotnego w powietrzu

(1.3) astr. skupisko ciał niebieskich, materii lub gazów, widziane z Ziemi w postaci jasnej plamaamy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Za jednym obłokiem sunął śmiało kolejny.

(1.2) …pociągnął z fajki raz i drugi. Nowy obłok dymu, energiczniejszy.

(1.3) Być może jakiś czas temu niewielki, choć gęsty obłok materii międzygwiazdowej przesunął się akurat między Psią Gwiazdą a Ziemią, powodując poczerwienienie światła gwiazdy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbwɔk, AS: obu̯ok

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: zdrobn. obłoczek m.

przym. obłoczny, obłokowy, obłoczkowaty

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) chmurka

(1.2) kłąb, tuman, chmura

Wiktionary

obłoki

zjawisko atmosferyczne polegające na zagęszczeniu się nad ziemią skroplonej pary wodnej; chmurka

SJP.pl

obłokowy

→ obłok

SJP.pl

Patrz:

obłok

obłomowszczyzna

marazm, gnuśność, bezczynność

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

obłoże

murowana skrzynia, otaczająca łożysko wału transmisji, w miejscu przechodzenia wału przez mur

SJP.pl

obłożny

o stanie w czasie choroby, niemocy: taki, który wymaga ciągłego leżenia w łóżku; ciężki, poważny

SJP.pl

obłożyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. obkładać)

(1.1) umieścić wokół czegoś dużo czego

(1.2) osłonić książkę lub zeszyt dodatkowym materiałem ochronnym

(1.3) nałożyć jakiś obowiązek lub karę

czasownik przechodni dokonany (ndk. okładać)

(2.1) zbić wielokrotnie, ze wszystkich stron

czasownik zwrotny dokonany obłożyć się (ndk. obkładać się)

Wiktionary

obłudnie

przysłówek

(1.1) w sposób obłudny

Wiktionary

Przykłady

(1.1) – Proszę pana, czy będzie zastępstwo? – zapytał opuściwszy obłudnie powieki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈwudʲɲɛ, AS: obu̯udʹńe

Wiktionary

Powiązane:

przym. obłudny

rzecz. obłuda ż., obłudnik mos., obłudnica ż.

przym. obłudny

przysł. obłudnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dwulicowość, fałszywość, faryzejskość, faryzeuszostwo, jezuickość, nieautentyczność, nieszczerość

Wiktionary

obłudny

zakłamany; żyjący w obłudzie

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) fałszywy, nieszczery

(1.2) stpol. złudny

Wiktionary

obłystek

szklarka obłystek - gatunek drapieżnego ślimaka lądowego

SJP.pl

obłócznia

warstwa zarodnikująca grzybów wyższych, znajdująca się na powierzchni niektórych owocników; hymenium; obłocznia

SJP.pl

obłóczniak

grzyb posiadający warstwę rodzajną czyli obłócznię; wg obecnej systematyki dawny rząd obłoczniaków podzielono na dwa rzędy: bezblaszkowców i bedłkowców; obłóczniak

SJP.pl

obłóczny

→ obłok (dawniej); obłokowy, obłoczny

SJP.pl

obłóczyny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) lunula, rąbek

Wiktionary

obłąd

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) stpol. błąkanie się

(1.2) stpol. błąd, pomyłka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obłęd

Wiktionary

obłąk

obłęk;
1. półkole, łuk;
2. łukowato wygięty przedmiot, np. obłąk wiadra;
3. element architektoniczny w kształcie półkola często zamykający otwory okienne, drzwiowe itp.;
4. stalowy pręt służący do przymocowywania poprzecznej belki z izolatorami do słupa

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Jan Obłąk (1913–1988) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny warmiński w latach 1982–1988
Tadeusz Obłąk (1922–2006) – polski jezuita prowadzący przez 50 lat pracę misyjną w Japonii, brat biskupa Jana Obłąka

Wikipedia

obłąkana

1. taki, który popadł w obłęd;
2. dawniej: szalony, ryzykancki, obłąkańczy

SJP.pl

obłąkanie

szaleństwo, choroba psychiczna

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zaburzenie psychiczne lub choroba psychiczna, obłęd, niepoczytalność

(1.2) odczasownikowy od|obłąkać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Że Henryk Jakubowski zmarł, to dobrze zrobił, od kilku lat już był zgubiony, a nawet obłąkaniem swym niebezpieczny.

(1.1) W istocie rzeczy obłąkanie rozwija się stopniowo, a nie jak niektórzy sądzą, że jest ono nagłym atakiem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obłąkaniec m., obłąkany m., obłąkana ż.

czas. obłąkać dk., obłąkiwać ndk.

przym. obłąkany

Wiktionary

obłąkaniec

szaleniec, wariat

SJP.pl

obłąkany

1. taki, który popadł w obłęd;
2. dawniej: szalony, ryzykancki, obłąkańczy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) będący w stanie obłąkania

(1.2) świadczący o obłąkaniu

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) człowiek psychicznie chory

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W ten sposób odbierała byłemu mężowi już wszystko, stając po stronie tych, którzy pozbawili go prawa do obrony własnego imienia, czyniąc z niego na wpół obłąkanego mitomana i tchórzliwego mordercę.

(2.1) – Jak tu można odróżnić obłąkanego w tłumie morderców? Nie wiem – powiedział i bezradnie rozłożył ramiona.

Wiktionary

Powiązane:

czas. obłąkać, błąkać

rzecz. obłąk mrz., obłąkanie n., obłąkana ż., obłąkaniec mos.

przym. obłąkańczy

przysł. obłąkańczo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) niepoczytalny, opętany, pomylony, postrzelony, psychiczny, psychicznie chory, rąbnięty, stuknięty, szajbnięty, szalony, świrnięty, trzepnięty, umysłowo chory, walnięty, zbzikowany, zdziwaczały, zwariowany

(1.2) obłędny, opętańczy, szaleńczy, wariacki, zbzikowany, zwariowany

1. choroba psychiczna charakteryzująca się urojeniami; szaleństwo, obłąkanie, pomieszanie zmysłów;
2. coś nienormalnego, odbiegającego w znacznym stopniu od normy; szaleństwo, wariactwo;
3. potocznie: coś znakomitego, wyśmienitego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) choroba psychiczna, szaleństwo, mania

(1.2) wielkie zamieszanie, szaleństwo

(1.3) daw. błąd, omyłka, pomyłka

(1.4) daw. błąkanie się, zbłądzenie

(1.5) daw. kręta droga

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

obłęd – inaczej zaburzenie urojeniowe, paranoja prawdziwa
obłęd moralny – w historii medycyny, zaburzenie psychiczne
Obłęd – powieść Jerzego Krzysztonia z 1979 roku
Obłęd (Dementia 13) – film z 1963 roku, reż. Francis Ford Coppola
Obłęd (The Jacket) – film z 2005 roku, reż. John Maybury
Obłęd (Asylum) – film z 2008 roku, reż. David R. Ellis
Obłęd – zespół muzyczny
Obłęd – album Patrycji Markowskiej wydany w 2025 roku

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Oto bowiem drobny złodziejaszek i awanturnik Randall Patrick McMurphy, skazany za liczne przestępstwa, w tym także gwałt, pragnąc uniknąć obozu pracy, symuluje obłęd.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔbwɛ̃nt, AS: obu̯ẽnt

Wiktionary

Powiązane:

przym. obłędny

przysł. obłędnie

rzecz. obłąd mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bzik, obłąkanie, pot. paranoja, szaleństwo, wariactwo, fiksacja, mania, szał, urojenie

Wiktionary

obłędnie

przysłówek

(1.1) odbiegający od normalności w sensie psychicznym

(1.2) pot. robiący mocne wrażenie

(1.3) pot. podobający się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Obserwował ten obłędny taniec odurzonych łowców.

(1.2) Z obłędną prędkością wyścigówka przemknęła przed trybuną.

(1.2) Celina zapłaciła za kieckę obłędną cenę.

(1.3) W butiku widziałam obłędne wisiorki z jakiejś glinki.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obłęd mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obłąkany, obłąkańczy

(1.2) zawrotny

SJP.pl

obślizgiwać

1. przesuwać czymś śliskim po jakiejś powierzchni;
2. ślizgając się, omijać coś;
3. obślizgiwać się - zsuwać się po czymś śliskim; oślizgiwać się

SJP.pl

obślizgnięty

obślizgły, obślizły, oślizgły, oślizły, obśliźnięty (rzadko), oślizgnięty (rzadko), ośliznięty (rzadko); rzadko:
1. śliski na skutek wilgoci;
2. pokryty czymś śliskim i lepkim

SJP.pl

obślizgłość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co obślizgłe

Wiktionary

Powiązane:

przym. obślizgły

Wiktionary

obślizgły

obślizły, oślizgły, oślizły, obślizgnięty (rzadko), obśliźnięty (rzadko), oślizgnięty (rzadko), ośliznięty (rzadko);
1. śliski na skutek wilgoci;
2. pokryty czymś śliskim i lepkim

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) taki, którego powierzchnia jest gładka, śliska, lepka i wilgotna

(1.2) budzący obrzydzenie, wstręt

(1.1) Smakować życie bez obżarstwa.

(1.1) W Święta obżarstwo jest uzasadnione.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔbˈʒarstfɔ, AS: obžarstfo

Wiktionary

Powiązane:

czas. obżerać się ndk.

rzecz. obżartuch m., obżeranie n.

Wiktionary

obżartuch

osoba myśląca jedynie o jedzeniu, obżerająca się oraz z natury leniwa, nieskłonna do pracy; pasibrzuch, żarłok, obżarciuch

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. ktoś objadający się nadmiernie, żarłok

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ale z ciebie obżartuch, jak mogłeś wszystko zjeść i nic nikomu nie zostawić?!

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. obżarcie n., obżarstwo n., obżarciuch m., obżartus m., obżerca m., obżer m., obżeranie n.

czas. obżerać ndk.

ratować kogoś lub coś przed zagładą, zniszczeniem, zachowywać kogoś lub coś w całości; chronić

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. ocalić)

(1.1) książk. ratować

czasownik zwrotny niedokonany ocalać się (dk. ocalić się)

(2.1) rzad. ratować się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czyż może być większy akt humanizmu niż ten, który ocala od śmierci moralny porządek świata i zabrania myśleć o człowieku i człowieczeństwie w czasie przeszłym?

Wiktionary

Powiązane:

czas. ocaleć

przym. cały

rzecz. ocaleniec mos.

Wiktionary

ocalały

uniknąć śmierci, zagłady, zniszczenia; uratować się, ujść cało

SJP.pl

ocalenie

uratować kogoś lub coś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ocalić.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ocalenie – polski film psychologiczny
Ocalenie – powieść Josepha Conrada
Ocalenie – tom poetycki Czesława Miłosza

Wikipedia

Powiązane:

czas. ocalić, ocaleć

przym. cały

rzecz. ocaleniec mos.

Wiktionary

ocaleniec

osoba, która przeżyła katastrofę, wojnę, wypadek lub inne zagrożenie życia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, kto ocalał

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wśród rozbitków był tylko jeden ocaleniec.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocalenie n., ocalały mos.

czas. ocalać ndk., ocalić dk.

Synonimy:

(1.1) uratować się, zachować się, ujść cało

Wiktionary

ocalić

uratować kogoś lub coś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. ocalać)

(1.1) dokonany od|ocalać.

czasownik zwrotny dokonany ocalić się (ndk. ocalać się)

(2.1) dokonany od|ocalać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) 30 lat temu 4 przyjaciół ocaliło świat.

(1.1) Ścigana przez agentów Imperium księżniczka Leia ucieka do domu, strzegąc wykradzionych planów, które mogą ocalić jej lud i przywrócić wolność galaktyce…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡salʲit͡ɕ, AS: ocalʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocalenie n., ocaleniec mos.

przym. cały

czas. ocaleć

Wiktionary

ocalona

uratować kogoś lub coś

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ocalona (album)
Ocalona (film 2013)
Ocalona (film 2015)

Wikipedia

ocalony

uratować kogoś lub coś

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ocalony – wiersz Tadeusza Różewicza
Ocalony – powieść Jamesa Herberta
Ocalony – amerykański film z 2013

Wikipedia

ocb

[czytaj: o-ce-be] internetowy skrót od: o co biega (potocznie: o co chodzi)

SJP.pl

OCB ("Offset Codebook Mode") – uwierzytelniająco-szyfrujący tryb pracy szyfru blokowego.

Tryb pracy szyfru blokowego zapewniający w jednym kroku poufność, integralność oraz autentyczność informacji stworzony przez amerykańskiego kryptologa Philipa Rogawaya.

Wikipedia

occidental

sztuczny język utworzony na bazie języków zachodnioeuropejskich przez Edgara de Wahla; interlingue (uwaga, interlingua to inny sztuczny język)

SJP.pl

ocd

skrót od:
1. Ordo Fratrum Carmelitarum Discalceatorum Beatae Mariae Virginis de Monte Carmelo - zakon karmelitów bosych;
2. skrót od: obsessive-compulsive disorder - zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

OCD – skrót od obsessive-compulsive disorder (zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne)
OCD – skrót zakonny Karmelitów bosych

Wikipedia

ocean

rozległy, nieprzerwany obszar słonych wód oblewający lądy ze wszystkich stron; każda z pięciu części tego obszaru

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) geogr. hydrol. rozległy obszar słonej wody, pokrywający większą część powierzchni Ziemi

Wiktionary

Ocean (łac. "Oceanus", Ὠκεανός "Okeanos" – u starożytnych Greków i Rzymian mityczna rzeka oblewająca cały świat, także nazwa jej boga) – wielka część hydrosfery ziemskiej, stanowiąca rozległy obszar słonej wody. Wody słone pokrywają w sumie blisko ¾ (70,8%) Ziemi. Powierzchnia oceanów wynosi ok. 361 mln km², a ich łączna objętość ok. 1,3×1018 m³.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Hotel oferuje pokoje z widokiem na ocean.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡sɛãn, AS: oceãn

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Ocean m., Oceania ż., Okeanos m., oceanarium n.

:: zdrobn. oceanik m.

przym. oceaniczny, przyoceaniczny

Wiktionary

oceanarium

miejsce z akwariami i basenami, w których hoduje i obserwuje się okazy zwierząt i roślin oceanicznych

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) instytucja badająca i prezentująca florę i faunę morską;

(1.2) park rozrywki prezentujący oceaniczną faunę i florę

(1.1) geogr. grupa wysp na Pacyfiku, uznawanych czasem za osobny kontynent;

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

oceaniczny

→ ocean; oceanowy (rzadziej)

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) dotyczący oceanu, związany z oceanem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Sewilla ma ciepły oceaniczny klimat z roczną średnią temperaturą 18,5 °C.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. okeanida ż., ocean m., Oceania ż., Ocean mos., Okeanos mos., oceaniczność ż.

przym. transoceaniczny, zaoceaniczny, przyoceaniczny

Wiktionary

oceanida

w mitologii greckiej: nimfa morska; okeanida

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mitgr. nimfa morska, każda z córek Okeanosa i Tetydy;

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Malarz przedstawił nagie oceanidy na wystających z oceanu skałach.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Ocean mos., Okeanos mos., okeanida ż.

Wiktionary

oceanik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od ocean

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocean m.

Wiktionary

oceanit

magmowa skała wylewna lub subwulkaniczna

SJP.pl

oceanitowy

→ oceanit

SJP.pl

Patrz:

oceanit

oceannik

ptak oceaniczny z rzędu rurkonosych, np. oceannik białoskrzydły

SJP.pl

oceanobiolog

specjalista badający życie mórz i oceanów oraz zjawiska i mechanizmy w nich zachodzące

SJP.pl

oceanograf

specjalista w dziedzinie oceanografii

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) specjalista w dziedzinie oceanografii (oceanologii)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Oceanograf – specjalista zajmujący się oceanografią
RV Oceanograf – oceanograficzny statek badawczy należący do Uniwersytetu Gdańskiego

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔt͡sɛãˈnɔɡraf, AS: oceãnograf

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oceanografia ż.

:: fż. oceanografka ż.

przym. oceanograficzny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oceanolog

Wiktionary

oceanografia

nauka o poszczególnych oceanach i morzach, obejmująca swym zakresem badanie zjawisk i procesów zachodzących w środowisku morskim oraz związków pomiędzy oceanem, atmosferą i skorupą ziemską; oceanologia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauka o oceanach i morzach;

Wiktionary

Oceanografia (od greckiego "Ωκεανός" 'ocean' + "γράφειν" 'pisać'), także oceanologia – dział hydrologii badający oceany ziemskie w sposób interdyscyplinarny, metodami fizyki, chemii, biologii oraz innych nauk o Ziemi jak meteorologia.

Wikipedia

rzecz. oceanografia ż., oceanograf mos.

Wiktionary

oceanografka

→ oceanograf

SJP.pl

Patrz:

oceanograf

oceanolog

specjalista w zakresie oceanologii

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) specjalista w dziedzinie oceanologii

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oceanologia ż.

Wiktionary

oceanologia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauk. nauka o oceanach

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oceanolog m.

przym. oceanologiczny

Wiktionary

oceanologiczny

dotyczący oceanologii

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z oceanologią, dotyczący oceanologii

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oceanologia ż.

Wiktionary

oceanolożka

→ oceanolog

SJP.pl

Patrz:

oceanolog

oceanotechniczny

→ oceanotechnika

SJP.pl

Patrz:

oceanotechnika

Oceanotechnika (ocean + technika, gr. "okeanós" – grecki mityczny bóg wód oraz "technikós" – wykonany zgodnie ze sztuką) – interdyscyplinarna dziedzina techniki i nauk ścisłych zajmująca się badaniem i opracowywaniem metod eksploatacji i eksploracji mórz i oceanów. Nauka ta obejmuje wiedzę o środkach technicznych, ich budowie i eksploatacji oraz umiejętności i środki techniczne służące do wykorzystania morza i jego zasobów

Wikipedia

oceanowy

→ ocean; oceaniczny (częściej)

SJP.pl

oceański

→ Oceania

SJP.pl

Patrz:

Oceania

ocechowywać

oznaczać jakiś przedmiot cechą; cechować

SJP.pl

ocel

hak, najczęściej stalowy, wkręcany na końcach podkowy w celu uniknięcia poślizgnięcia się przez konia; hacel

SJP.pl

oceloci

→ ocelot; ocelotowy

SJP.pl

ocelot

drapieżnik z rodziny kotowatych, występuje w Ameryce Środkowej i Południowej; był obiektem polowań dla cennego futra, obecnie chroniony

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Leopardus|Gray|ref=tak., rodzaj ssaków drapieżnych z rodziny kotowatych;

(1.2) zool. kot z rodzaju ocelotów (1.1)

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) wyprawiona skóra ocelota (1.2)

Wiktionary

Ocelot ("Leopardus") – rodzaj drapieżnych ssaków z podrodziny kotów (Felinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae).

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Samce ocelota są większe i cięższe od samic.

ocembrowanie

za pomocą cegieł lub betonu umocnić np. ściany studni, brzegi rzek itp.

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ocembrować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. cembrowanie n., cembra ż., cembrowina ż., cembrzyna ż., cembrunek m., cembrowacz m.

czas. cembrować ndk., ocembrować dk.

Wiktionary

ocembrować

za pomocą cegieł lub betonu umocnić np. ściany studni, brzegi rzek itp.

SJP.pl

ocembrowywać

wzmacniać ściany zbiorników wodnych lub brzegi rzek, morza itp.; cembrować

SJP.pl

ocena

1. sąd o wartości czegoś; osąd, krytyka;
2. stopień szkolny;
3. określenie materialnej wartości czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) opinia kogoś o czymś lub kimś

(1.2) eduk. nota dawana uczniowi lub studentowi

(1.3) oszacowanie wartości czegoś

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ewaluacja
ocena ex-ante
ocena Fliega-Zimmera
ocena gier komputerowych
ocena hodowlana
ocena nasion
ocena oddziaływania na środowisko
ocena pereł
ocena pracowników
ocena programów telewizyjnych
ocena szkolna
- ocena wewnątrzszkolna

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Dziś dostałam dobrą ocenę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡sɛ̃na, AS: ocẽna

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. przecena ż., cena ż., ocenienie n., ocenianie n., ocenność ż.

czas. oceniać, ocenić

przym. ocenny, cenowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) opinia, osąd

(1.2) stopień

Wiktionary

oceniaczka

→ oceniacz

SJP.pl

Patrz:

oceniacz

oceniający

zawierający ocenę, np. komentarz oceniający

SJP.pl

ocenianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oceniać.

Wiktionary

Ocenianie (ang. "assessment") jest kryterialnym wyznaczaniem rezultatu określonych oddziaływań lub stanu obiektów poddanych ocenie poprzez różnorodne procedury, polegające głównie na: sprawdzaniu spełniania progów wymagań, porównywaniu osiąganych efektów względem oczekiwań, różnicowaniu jednostek, grup, wytworów, procesów bądź szacowaniu jakości projektów, programów, treści, celów i środków.

(1.1) Niewątpliwie najbardziej marudni jesteśmy wtedy, kiedy oceniamy wpływ nowych technologii na rodzinę.

(1.2) Czy uważasz, że nauczyciele często oceniają cię niesprawiedliwie?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡sɛ̃ɲät͡ɕ, AS: ocẽńäć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. przecena ż., cena ż., ocena ż., ocenność ż., ocenianie n., ocenienie n.

czas. cenić, ocenić dk.

przym. ocenny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) osądzać, postrzegać, sądzić

Wiktionary

ocenienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ocenić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ocenić, oceniać

rzecz. przecena ż., ocenność ż., ocena ż.

przym. ocenny

Wiktionary

ocenić

1. wydać opinię;
2. określić wartość

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. oceniać)

(1.1) dokonany od|oceniać.

czasownik zwrotny dokonany ocenić się (ndk. oceniać się)

(2.1) dokonany od|oceniać się.

Wiktionary

Powiązane:

czas. oceniać ndk.

rzecz. przecena ż., ocena ż., ocenianie n., ocenienie n., cena ż., ocenność ż.

przym. ocenny

Wiktionary

ocenka

zdrobniale: ocena

SJP.pl

ocenność

→ ocenny

SJP.pl

(1.1) Sprawa jest niezwykle ocenna. Sędzia powinien się miarkować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. przecena ż., ocenność ż., ocena ż., ocenka ż., ocenianie n., ocenienie n.

czas. oceniać ndk., ocenić dk.

przysł. ocennie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wartościujący, ewaluacyjny

Wiktionary

ocenowy

→ ocena

SJP.pl

Patrz:

ocena

ocenoza

zbyt częste poddawanie uczniów sprawdzaniu ich postępów w nauce

SJP.pl

ocenzurować

1. dokonać urzędowej kontroli tekstu, widowiska itp. pod względem obyczajowym lub politycznym;
2. usunąć z tekstu, widowiska itp. treści uznane za niepożądane dla odbiorców

SJP.pl

ocet

roztwór wodny kwasu octowego używany jako przyprawa do potraw

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) spoż. spożywczy kwas octowy o stężeniu 5-10%, czasem z domieszkami smakowymi lub aromatyzującymi;

(1.2) pot. chem. kwas octowy

Wiktionary

Ocet ( acetum) – wodny roztwór kwasu octowego o charakterystycznym ostrym zapachu i kwaśnym smaku, zwykle 6-procentowy lub 10-procentowy. Powstaje w wyniku fermentacji octowej alkoholu. Stosowany jako przyprawa zakwaszająca. Spożywany w nadmiarze jest szkodliwy, w niewielkich ilościach pobudza apetyt i sprzyja lepszemu trawieniu ciężkostrawnych potraw.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Jeśli dodasz trochę octu, galareta będzie smaczniejsza.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔt͡sɛt, AS: ocet

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. octan m., octowiec m., octownia ż., octówka ż., octowanie n., octóweczka ż., octownik m., octownica ż., octowniczka ż., octownictwo n.

:: zdrobn. occik m.

czas. octować ndk.

przym. octowy, octowniczy, bezoctowy, octanowy

przysł. octowo

Wiktionary

och

wyraz wyrażający zachwyt, radość, zdziwienie, przestrach; oh

SJP.pl

wykrzyknik

(1.1) …służący wyrażaniu stanów uczuciowych (zachwytu, zaskoczenia, przestrachu)

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) zwykle w wyrażeniach: och i ach, achy i ochy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔx, AS: oχ

Wiktionary

Powiązane:

czas. achać

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ach, ojej, ależ, ojejku

Wiktionary

ochab

nazwisko, np. Edward Ochab (1906-1989), polski działacz komunistyczny, w 1956 roku I sekretarz KC PZPR

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Edward Ochab – polski komunistyczny działacz społeczny i polityczny
Magdalena Klimek-Ochab – polska biotechnolog, biochemik i wykładowca akademicki
Maryna Ochab – polska tłumaczka i córka Edwarda Ochaba
Rozalia Ochab – żona Edwarda Ochaba
Stanisław Ochab – polski polityk, wiceminister, poseł i brat Edwarda Ochaba
ks. Włodzimierz Ochab (1900–1940) – polski duchowny prawosławny, kapelan wojskowy, ofiara zbrodni katyńskiej
Ochabski – herb szlachecki
Ochaby – sołectwo w woj. śląskim

Wikipedia

ochajtanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochajtać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ochajtać dk.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochlapać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ochlapać

Wiktionary

ochlapać

czasownik przechodni dokonany (ndk. ochlapywać)

(1.1) obrzucić czymś płynnym lub półpłynnym

(1.2) pot. niezdarnie pomalować

(1.3) slang. umyć

czasownik zwrotny dokonany ochlapać się (ndk. ochlapywać się)

(2.1) trafić czymś ciekłym w siebie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochlastać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ochlastać dk.

Wiktionary

ochlać

ochlać się - wypić za dużo, ponad miarę (zwłaszcza alkoholu); opić się

SJP.pl

ochlewać

potocznie: ochlewać się - wypijać za dużo, ponad miarę (zwłaszcza alkoholu); upijać się

SJP.pl

ochlokracja

ustrój, w którym władza należy do tłumu, występował w czasach Platona; zwyrodniała forma demokracji

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polit. rządy motłochu, zwyrodniała forma demokracji, w której władza jest sprawowana bez żadnych struktur i zasad prawnych, bezpośrednio przez niezorganizowany i ulegający emocjom tłum;

Wiktionary

dawniej: urzędnik sprawujący nadzór nad służbą na dworze królewskim lub magnackim, dbający o etykietę; marszałek dworu

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mors. oficer floty handlowej i pasażerskiej, kierujący działem hotelowym i sprawujący nadzór nad administracją oraz gospodarką statku;

(1.2) hist. urzędnik zarządzający dworem panującego lub magnata, egzekwujący zasady etykiety oraz nadzorujący pracę i porządek służby;

(1.3) hist. zaufana osoba pełniąca funkcję wychowawcy i opiekuna dzieci na dworze królewskim lub magnackim, w tym prywatny nauczyciel domowy zajmujący się edukacją dzieci; guwerner

(1.4) daw. przen. moralny przewodnik czuwający nad czyimś właściwym i cnotliwym postępowaniem

(1.5) przest. mistrz ceremonii kierujący uroczystościami weselnymi, starszy swat lub dziewosłąb

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ochmistrz – urząd dworski w dawnej Polsce
ochmistrz – stanowisko oficerskie w dziale hotelowym na statku pasażerskim

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Armator dobrze wie, co to znaczy dobry ochmistrz i ile od niego zależy, toteż stara się dobierać takich ludzi, którzy zapewniają prawidłową gospodarkę hotelową na statkach.

(1.1) Jan Kozłowski, ochmistrz, informuje z uśmiechem, że do Singapuru będzie dwu nowych pasażerów.

(1.1) Na tonącym statku w ogóle nie doszło do zorganizowania akcji ratunkowej. [...] Ochmistrz, główny opiekun pasażerów, zaangażował innych marynarzy do ewakuacji własnej osoby.

(1.2) O zaopatrzenie dworzan Jagiełły w imieniu podskarbiego (później marszałka) Dymitra z Goraja troszczył się szafarz Albert, zaś dworzanami Jadwigi opiekował się ochmistrz jej dworu, Krystyn z Ostrowa.

(1.2) Na ogromne drabiniaste wozy liczni słudzy ładowali kufry i toboły, wypełnione po brzegi rozmaitymi sprzętami i kosztownościami. Znani mi z widzenia dworzanie i damy, a także ich ochmistrzowie nadzorowali ten bezwstydny rabunek.

(1.3) Z ręki też Sieciecha, krewny jego Wojsław dodany był za ochmistrza królewiczowi.

(1.3) Mikołaj i Krzysztof Szydłowieccy, podobnie jak ojciec Stanisław – marszałek dworu królewskiego i ochmistrz synów Kazimierza Jagiellończyka – byli szczególnie związani z królem Zygmuntem.

(1.3) Za ochmistrza synom przez jednego z litewskich panów przydany, udał się około roku 1610 z wychowańcami swymi na uniwersytety niemieckie.

→ ochmistrz

SJP.pl

Patrz:

ochmistrz

ochmistrzyni

1. dawniej: kobieta zarządzająca gospodarstwem w dużym majątku; gospodyni; szafarka;
2. dawniej: nauczycielka domowa, kierująca wychowaniem i wykształceniem dzieci;
3. kobieta mająca nadzór nad żeńską służbą na dworze magnackim lub królewskim

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. kobieta ochmistrz; gospodyni pilnująca porządku na dworze; Gloger.

(1.2) hist. nadworna nauczycielka

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wkrótce ukazała się pani Lainé, jej ochmistrzyni, z przyjazną i usłużną miną.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: fm. ochmistrz mos.

czas. ochmistrzować

Wiktionary

ochnik

nazwisko

SJP.pl

ochocice

Ochocice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Kamieńsk.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

duża gorliwość, zapał w podejmowaniu decyzji, działania; gorliwość, gotowość, skwapliwość

SJP.pl

ochoczy

(1.1) geogr. nazwa dzielnicy Katowic i Rybnika

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ochojec – dzielnica Katowic
Ochojec – dzielnica Rybnika
Ochojec – dawna gmina

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dolina Ślepiotki jest coraz częściej odwiedzana przez mieszkańców Piotrowic i Ochojca.

(1.1) W Polsce są aż dwa Ochojce, jeden w Katowicach, drugi w Rybniku.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochojczanin mos., ochojczanka ż.

ochojski

nazwisko

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do Ochojca, związany z Ochojcem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Stał jak tyka na ochojskim przystanku.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Ochojec n., ochojczanin m., ochojczanka ż.

przym. podochojski

Wiktionary

ochota

chęć, pociąg do czegoś, pragnienie czegoś; zapał, gorliwość

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pragnienie osiągnięcia, posiadania lub doświadczenia czegoś

Wiktionary

Ochota – dzielnica Warszawy położona w lewobrzeżnej części miasta. Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy.

rodzina muchówek podobnych do komarów

SJP.pl

Wikipedia

ochotkowaty

o cechach ochotkowatych (rodzina muchówek)

SJP.pl

ochotnicki

przymiotnik od: Ochotnica Dolna

SJP.pl

ochotniczka

kobieta dobrowolnie podejmująca się jakiejś pracy lub dobrowolnie pomagająca komuś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta dobrowolnie zgłaszająca się do udziału w czymś

Wiktionary

Ochotniczka – pierwszy żeński stopień harcerski we wszystkich organizacjach harcerskich w Polsce. Zdobywają go dziewczęta w wieku 10-13 lat. Oznaczeniem stopnia jest oksydowany krzyż harcerski (ZHR) bądź jedna belka na pagonie (ZHP). W zależności od tradycji środowiska jego zdobycie może być związane z dopuszczeniem do złożenia Przyrzeczenia harcerskiego.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. ochota ż.

:: fm. ochotnik m.

przym. ochotniczy, ochoczy, ochotny, ochotniczo

przysł. ochotniczo, ochoczo, ochotnie

Wiktionary

ochotniczo

przymiotnik

(1.1) w sposób ochotniczy, w sposób dobrowolny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochota ż., ochotnik m., ochotniczka ż.

przym. ochotniczy, ochoczy, ochotny

przysł. ochoczo, ochotnie

Wiktionary

ochotniczy

związany z ochotnikiem lub właściwy ochotnikowi; dobrowolny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) właściwy ochotnikowi, dotyczący ochotnika, składający się z ochotników

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Organizowano również ochotnicze pułki rezerwowe o numerach od 301 wzwyż oraz pułki ochotnicze Armii Ochotniczej o numerach od 201 wzwyż.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔxɔtʲˈɲit͡ʃɨ, AS: oχotʹńičy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochota ż., ochotnik m., ochotniczka ż.

przym. ochoczy, ochotny, ochotniczo

przysł. ochotniczo, ochoczo, ochotnie

Wiktionary

ochotnie

przysłówek sposobu

(1.1) z ochotą, z chęcią

Wiktionary

Powiązane:

przym. ochotniczy, ochotniczo

rzecz. ochotniczka ż.

Wiktionary

ochotniej

stopień wyższy od przysłówka: ochotnie

SJP.pl

ochotniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: ochotny

SJP.pl

ochotnik

osoba dobrowolnie podejmująca się jakiejś pracy lub dobrowolnie pomagająca komuś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś dobrowolnie zgłaszający się do udziału w czymś

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ochotnik – stopień w harcerstwie
Ochotnik – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Masłowice
ochotnik – osoba dobrowolnie zgłaszająca się do odbycia służby wojskowej
Ochotnik – gazeta
Ochotnik – pociąg pancerny

przym. ochoczy, ochotniczy, ochotniczo

przysł. ochoczo

Wiktionary

ochowiak

nazwisko

SJP.pl

ochoński

nazwisko

SJP.pl

ochra

żółta lub brunatna farba otrzymywana z glinki, stosowana w malarstwie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) barwa żółtobrunatna

(1.2) chem. farba o barwie żółtobrunatnej otrzymywana z ochry (1.3), używana w malarstwie, przemyśle kosmetycznym, włókienniczym itp;

(1.3) miner. glinka o żółtym lub brunatnym zabarwieniu wykorzystywana do wyrobu farb

Wiktionary

ochraniacz

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. przedmiot chroniący coś przed uszkodzeniem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochrona ż., ochroniarstwo n., ochroniarz mos., ochronka ż.

czas. chronić, ochraniać ndk., ochronić dk.

przym. ochroniarski, ochronny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) osłona

Wiktionary

ochraniać

czasownik przechodni niedokonany (dk. ochronić)

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) dbanie o to, aby coś się nie zniszczyło; pilnowanie, aby coś nie uległo szkodzie, skrzywdzeniu

(1.2) służba odpowiedzialna za bezpieczeństwo

(1.3) rzecz, która przed czymś chroni

(1.4) daw. rodzaj przedszkola

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ochrona, jako opieka
ochrona przyrody
- ochrona gatunkowa
  - ochrona częściowa
  - ochrona ścisła
  - ochrona ex situ
  - ochrona in situ
- ochrona czynna
- ochrona krajobrazowa
ochrona środowiska
ochrona lasu
ochrona danych osobowych

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Ochrona jest niebezpiecznym zawodem.

(1.1) nauczycielka w ochronce

(1.2) kobieta ochroniarz

Wiktionary

Patrz:

ochroniarz

Powiązane:

rzecz. ochronka ż., ochroniarz mos., ochrona ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) goryl; gw. Górny Śląsk szucman

Wiktionary

ochronienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochronić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ochronić, ochraniać

rzecz. ochrona ż., ochronka ż.

przym. ochronny

Wiktionary

ochronić

czasownik przechodni dokonany

(1.1) dokonany od|ochraniać.

czasownik zwrotny dokonany ochronić się (ndk. ochraniać się)

(2.1) ochronić siebie samego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Z ogromną konsekwencją staraliśmy się zrobić wszystko, by ochronić Olę przed ludzką ciekawością.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈxrɔ̃ɲit͡ɕ, AS: oχrõńić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochroniarka ż., ochronka ż., schron mrz., schronisko n., ochrona ż., ochroniarz mos., ochronienie n., ochraniacz mrz.

przym. ochronny

czas. ochraniać

Wiktionary

ochronka

1. dawniej: rodzaj przedszkola dla biednych lub osieroconych dzieci;
2. zdrobnienie od: ochrona

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. zazwyczaj przyzakonny ośrodek opiekuńczy dla dzieci;

(1.2) przest. przedszkole (najczęściej prowadzone przez zakonnice)

(1.1) mając chrypliwe brzmienie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jakieś ptaszysko zaskrzeczało ochryple i mrok stał się jeszcze bardziej przytłaczający.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. chrypnięcie n., zachrypnięcie n., zachrypienie n., ochrypnięcie n., chrypa ż., chrypienie n., chrypka ż., chrypliwość ż., ochrypłość ż.

czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.

przym. chrypliwy, chrypły, zachrypły, zachrypnięty, ochrypły, ochrypnięty

przysł. chrypliwie

Wiktionary

ochrypnięcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

Powiązane:

czas. chrzanić

rzecz. ochrzanianie n.

Wiktionary

ochrzanianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochrzaniać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochrzan m.

czas. chrzanić

Wiktionary

ochrzanić

potocznie: skarcić, zganić, zwymyślać kogoś; opierniczyć, opieprzyć, zbesztać, opierwiastkować

SJP.pl

ochrzcić

1. udzielić sakramentu chrztu;
2. nadać komuś lub czemuś jakieś imię lub jakąś nazwę; nazwać;
3. potocznie: dodać wody do jakiejś cieczy, np. do alkoholu, mleka; rozcieńczyć wodą;
4. ochrzcić się - przyjąć sakrament chrztu

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. chrzcić)

(1.1) kośc. udzielić komuś sakramentu chrztu

(1.2) rel. daw. uczynić nad kimś znak inicjujący nową jakość w życiu, zrywający z przeszłością

(1.3) pot. nadać komuś lub czemuś imię lub nazwę

(1.4) pot. zainicjować kogoś w czymś

(1.5) rozcieńczyć coś wodą, pogarszając jakość

czasownik zwrotny dokonany ochrzcić się (ndk. chrzcić się)

(2.1) kośc. przyjąć sakramentu chrztu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Karol Wojtyła został ochrzczony w Wadowicach.

(1.2) Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym.

(1.3) Po sześciu latach od rozpoczęcia budowy statek w środę został ochrzczony.

(1.4) Wojaków ochrzczono w boju.

(1.5) Barmanka ochrzciła wódeczkę, ale nikt się nie zorientował.

(2.1) Pisarz ochrzcił się, przebywając jeszcze w Paryżu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochrzczenie n., chrzczenie n., chrzciciel m., chrzestny m., chrzestna ż., chrześniak m., chrześnica ż., chrześniaczka ż., chrzcielnica ż., chrzest m., przechrzta m., chrzciny lm nm., chrześcijaństwo n., niechrzczeniec m.

czas. chrzcić ndk., przechrzcić dk.

przym. chrzcielny, chrześcijański, chrzestny

Wiktionary

ochrzczeni

SJP.pl

ochrzczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ochrzcić.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Józia i Janek poprosili o ochrzczenie swojej córeczki.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. chrzczenie n., chrzciciel m., chrzestny m., chrzestna ż., chrześniak m., chrześniaczka ż., chrzcielnica ż., chrześnica ż., chrzest m., przechrzta m., chrzciny lm nm., chrześcijaństwo n.

czas. chrzcić ndk., ochrzcić dk., przechrzcić dk.

przym. chrzcielny, chrześcijański, chrzestny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) chrzest

Wiktionary

ochrzczony

SJP.pl

ochrzęstna

cienka, włóknista błona utworzona z tkanki łącznej zbitej, pokrywająca większość chrząstek

SJP.pl

Wikipedia

ochuchiwać

chuchać wiele razy ze wszystkich stron

SJP.pl

ochudno

Ochudno – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Rząśnik. Ma status sołectwa. Leży u źródeł rzeczki Prut na Międzyrzeczu Łomżyńskim, na terenie Puszczy Białej, w otoczeniu lasów. Najbliższym miastem jest Wyszków.

Wikipedia

ochujały

wulgarnie: taki, który zwariował, ogłupiał; ocipiały

SJP.pl

ochujeć

wulgarnie: zwariować, ogłupieć; ocipieć

SJP.pl

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. brak)

(1.1) wulg. zagubić się w czymś, nie zrozumieć o co chodzi

(1.2) wulg. zwariować, zgłupieć

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Teraz to już całkowicie ochujałem.

(1.2) On to już ochujał do reszty.

Wymowa:

IPA: ɔxˈfɛɕɲik, AS: oχfeśńik

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochwest m., ochweśnictwo n.

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. zob. łochynia.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Babcia nazbierała w lesie piekiełko ochyni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈxɨ̃ɲa, AS: oχỹńa

Wiktionary

ochynąć

czasownik

(1.1) stpol. zatonąć

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈxɨ̃nɔ̃ɲt͡ɕ, AS: oχỹnõńć

Wiktionary

ochódno

Wikipedia

ochędowski

nazwisko

SJP.pl

ochędożenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przest. również gw-pl|Poznań. wyczyścić, oporządzić, dokonany od|chędożyć.

czasownik zwrotny ochędożyć się

(2.1) gw-pl|Poznań. oporządzić się

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochędożenie

czasownik zwrotny niedokonany ochładzać się

(2.1) stawać się chłodniejszym

(2.2) stawać się mniej intensywnym w serdeczności

Wiktionary

Przykłady

(1.1) – Duża, ponadosiemdziesięcioprocentowa wilgotność sprawia, iż cały czas nosimy wilgotne ubrania. To jednak bardzo pomaga w upalne dni, ochładza – mówi Mariusz.

(2.1) Pamiętam, że w 1997 czy 1998 roku czytałem, że wedle fizyków ustalono już ostatecznie, że Wszechświat będzie się już tylko wiecznie rozszerzał i ochładzał.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔxˈwad͡zat͡ɕ, AS: oχu̯aʒać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. chłód m., chłodnia ż., ochładzanie n., ochłodzenie n., chłodność ż.

przym. chłodny

przysł. chłodno

czas. chłodzić ndk., ochłodzić dk.

Wiktionary

ochłap

1. resztka jakiegoś jedzenia, zwykle mięsa;
2. coś o niskiej wartości, oferowane z konieczności lub z litości

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) meteorol. spadek temperatury powietrza

(1.2) uczynienie mniej intensywnymi jakiś pozytywnych uczuć lub relacji

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Pod koniec tygodnia nastąpi ochłodzenie.

(1.2) Wzrostowi cen ropy sprzyjało ochłodzenie relacji z Wenezuelą.

Wiktionary

Powiązane:

czas. chłodzić, ochłodzić dk., ochładzać ndk.

rzecz. chłód mrz., chłodność ż.

Wiktionary

ochłodzić

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. ochładzać)

(1.1) sprawić, że coś stanie się chłodniejsze; doprowadzić do zmniejszenia temperatury czegoś

(1.2) przen. osłabić pozytywne relacje czy uczucia

czasownik zwrotny dokonany ochłodzić się (ndk. ochładzać się)

(2.1) stać się mniej ciepłym; ulec obniżeniu temperatury

(2.2) przen. stać się mniej bliskim lub mniej uczuciowym

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ochłoda ż., chłód mrz., chłodność ż., ochłodzenie

czas. chłodzić, ochładzać

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-2) oziębić

(2.1-2) oziębić się

Wiktionary

ochłodły

taki, który ochłódł

SJP.pl

ochłonąć

1. odzyskać równowagę psychiczną po silnym przeżyciu, wstrząsie; uspokoić się, ochłodnąć, ochłodnieć;
2. pozbyć się uczucia gorąca po intensywnym wysiłku; odetchnąć, odsapnąć, odzipnąć, złapać oddech

SJP.pl

ocicat

[czytaj: os-ikat] gatunek kota będący krzyżówką kotów syjamskiego, abisyńskiego i amerykańskiego krótkowłosego

SJP.pl

Ocicat – rasa kota.

Ocicat został wyhodowany po „połączeniu” kotów syjamskich, abisyńskich i amerykańskich krótkowłosych. Hodowcy chcieli uzyskać mocnego i eleganckiego kota o wspaniałym charakterze i umaszczeniu. Po swoich przodkach odziedziczył bardzo pozytywne cechy:

Wikipedia

ocice

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ocice – wieś położona w województwie dolnośląskim
Ocice – dzielnica Raciborza
Ocice – dzielnica Tarnobrzega
Ocice – stacja kolejowa w Ocicach, dzielnicy Tarnobrzega

Wikipedia

ociec

ocieknąć;
1. spłynąć, ścieknąć z czegoś
2. wyschnąć, pozwoliwszy ścieknąć wodzie
3. pokryć się cieknącym płynem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) daw. ojciec

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. ociekać)

(2.1) zob. ociekać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany”.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔt͡ɕɛt͡s, AS: oćec

Wiktionary

ociec;
1. spłynąć, ścieknąć z czegoś
2. wyschnąć, pozwoliwszy ścieknąć wodzie
3. pokryć się cieknącym płynem

SJP.pl

ociekowy

→ ociek

SJP.pl

Patrz:

ociek

ociekły

taki, który ociekł (1. wyschnął, pozwalając ścieknąć wodzie;
2. pokrył się cieknącym płynem); ocieczony, ocieknięty

SJP.pl

ocielić

ocielić się (o krowie i niektórych innych zwierzętach): wydać na świat cielę; wycielić się

SJP.pl

ocielonka

rzeczownik, rodzaj żeński

nazwisko

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) roln. gw-pl|Śląsk Cieszyński. wiązka

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Teofil Ociepka − malarz prymitywista i teozof
Wiesław Ociepka − polityk, działacz partyjny i sportowy, minister spraw wewnętrznych
ociepka – w gwarze krakowskiej: rodzaj bukietu, skomponowanego z kwiatów polnych
ociepka – potoczna nazwa Ogólnopolskiego konkursu malarskiego im. Teofila Ociepki

Wikipedia

ocieplający

1. powodować podnoszenie temperatury czegoś, ogrzewać coś;
2. zabezpieczać pomieszczenie przed utratą ciepła, izolować

SJP.pl

ocieplanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ocieplać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ocieplać ndk.

przym. ciepły

rzecz. ocieplenie n.

Wiktionary

ocieplany

1. powodować podnoszenie temperatury czegoś, ogrzewać coś;
2. zabezpieczać pomieszczenie przed utratą ciepła, izolować

SJP.pl

ocieplać

1. powodować podnoszenie temperatury czegoś, ogrzewać coś;
2. zabezpieczać pomieszczenie przed utratą ciepła, izolować

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. ocieplić)

(1.1) stosować zabezpieczenie przed utratą ciepła

czasownik zwrotny niedokonany ocieplać się (dk. ocieplić się)

(2.1) stawać się ciepłym

(2.2) o temperaturze podnosić się

(2.3) o relacjach ulegać poprawie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocieplanie n., ocieplenie n.

przym. ciepły

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) ogrzewać się

Wiktionary

ocieplenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ocieplić.

Wiktionary

Przykłady

(2.1) przesunąć własnym ciałem po jakiejś powierzchni

(2.2) przesunąć ciałem po sobie wzajemnie

(2.3) przen. poznać coś ledwo powierzchownie

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Dyskretnie ocierałam łzy. – Cześć, Milka – usłyszałam nagle znajomy głos.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡ɕɛrat͡ɕ, AS: oćerać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocieranie n., otarcie n., otarcie

czas. otrzeć

Wiktionary

ocierniać

otaczać, ogradzać cierniami

SJP.pl

ociernica

ociernica czarna - chrząszcz z rodziny tarczykowatych

SJP.pl

ocin

Ocin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Wróblew.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

(1.1) Chyba ocipiałeś, jeśli sądzisz, że wstanę w sobotę o siódmej rano, żeby ćwiczyć z tobą jogę.

(1.1) Wszyscy w biurze ocipieli na punkcie tej nowej gry.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡ɕipʲjɛ̇t͡ɕ, AS: oćipʹi ̯ėć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. cipa ż.

przym. cipowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wulg. ochujeć

Wiktionary

ociskać

dawniej:
1. ściskając, otrząsać;
2. przylegać szczelnie; obciskać, otulać

SJP.pl

ociulanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ociulać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ociulać dk.

Wiktionary

ociulać

czasownik przechodni dokonany

(1.1) wulg. oszukać

czasownik nieprzechodni dokonany

(2.1) wulg. stracić zmysły, oszaleć

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Sklepowa ociulała mnie przy wydawaniu reszty.

(2.1) Tyś chyba ociulał.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡ɕulat͡ɕ, AS: oćulać

Wiktionary

Powiązane:

czas. ciulać ndk., wyciulać dk.

rzecz. ociulanie n., ciulik m., ciul m., ciuliczek mzw./mos.

Wiktionary

Synonimy:

przymiotnik

(1.1) stpol. ociągający się

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡ɕɛ̃ntnɨ, AS: oćẽntny

Wiktionary

ociężale

przysłówek

(1.1) w sposób ociężały

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ociężałość ż., ciężar m., ciężkość ż.

przym. ociężały, ciężki

przysł. ciężko

Wiktionary

ociężalej

stopień wyższy od przysłówka: ociężale

SJP.pl

ociężalszy

stopień wyższy od przymiotnika: ociężały

SJP.pl

ociężałość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co ociężałe

Wiktionary

Powiązane:

przym. ociężały

przysł. ociężale

Wiktionary

ociężały

przymiotnik

(1.1) wykonywany powolnie, bez energii

(1.2) niemający energii do działania

(1.2) pozbawić stanu zamyślenia lub odrętwienia

czasownik zwrotny dokonany ocknąć się (ndk. rzad. ocykać się)

(2.1) przebudzić się

(2.2) powrócić do przytomności lub trzeźwości umysłu

(2.3) zrozumieć zbyt późno zaistniały problem

(2.4) książk. o uczuciach i instynktach: gwałtownie się ujawnić

(2.5) przest. zaprzestać grzeszenia lub bezczynności

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obudzić, przebudzić, rozbudzić, zbudzić

(1.2) ocucić, przywrócić do rzeczywistości

(2.1) obudzić się, przebudzić się, rozbudzić się, zbudzić się, przecknąć się

(2.2) oprzytomnieć, otrzeźwieć, odzyskać świadomość

(2.3) opamiętać się, nabrać rozumu

Wiktionary

oclenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oclić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. clić, oclić dk.

rzecz. cło n.

Wiktionary

oclić

nałożyć cło

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. clić)

(1.1) nałożyć cło lub pobrać cło ze sprzedaży czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zgodnie z listem przewozowym, transport zawierał 240 wkładów do pieców kominowych, przeznaczonych dla jednej z wiedeńskich firm, w której towar ten miał być oclony, a następnie odesłany do hali magazynowej w Weinviertel.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔt͡slʲit͡ɕ, AS: oclʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. cło n., celnik m., oclenie n.

czas. clić ndk., wyclić dk.

przym. celny, cłowy

Wiktionary

ocr

skrót od: Optical Character Recognition, optyczne rozpoznawanie znaków przy wczytywaniu tekstu za pomocą skanera

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) inform. proces zamieniający tekst zawarty w obrazie w jego cyfrową reprezentację, optyczne rozpoznawanie pisma;

(1.2) inform. oprogramowanie umożliwiające OCR (1.1)

(1.3) inform. cyfrowy tekst będący wynikiem działania OCR (1.2)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Niestety rozdzielczość jest trochę za mała dla OCR, mój Fine Reader 6 tego nie łapie.

rzecz. ocet m., octownia ż.

przym. octanowy, octowy

Wiktionary

octanowy

→ octan

SJP.pl

Patrz:

octan

octaptyk

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) szt. ośmioczęściowe malowidło lub płaskorzeźba

Wiktionary

octavia

[czytaj: oktawja] model samochodu marki Škoda

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Octavia – wieś w USA, w stanie Nebraska, w hrabstwie Butler
Oktawia Starsza – córka Gajusza Oktawiusza i jego pierwszej żony Ancharii
Oktawia Młodsza – córka Gajusza Oktawiusza i jego drugiej żony Atii Starszej
Oktawia – córka cesarza Klaudiusza i Messaliny
Octavia E. Butler – amerykańska pisarka science-fiction
Octavia – pseudonim artystyczny Oktawii Kawęckiej.
Škoda Octavia – czeski samochód klasy kompaktowej
(598) Octavia – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce
Oktawia
Oktawian
Oktawiusz
Oktawiusze

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ocet m., octowiec m., octan m., octówka ż.

przym. octowy

Wiktionary

octownictwo

gałąź przemysłu spożywczego zajmująca się produkcją octu

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

rzeczownik, rodzaj nijaki

[czytaj: Okulus] okrągły otwór przepuszczający powietrze i światło, umieszczany najczęściej w szczycie kopuły

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) archit. okrągły lub owalny otwór w szczytowej ścianie budynku

(1.2) archit. okrągły otwór w szczycie kopuły

Wiktionary

Oculus ( oculus ‘oko’) – okrągły bądź owalny niezamykany otwór w ścianie lub szczytowej części sklepienia (jak np. w kopule rzymskiego Panteonu), który przepuszcza powietrze i światło do wnętrza budowli. Obramienie otworu w przeciwieństwie do wolego oka jest niezdobione.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. okular m., okulary nmos.

Wymowa:

IPA: ˌɔt͡sɨ̃ˈnɔvʲɲa, AS: ocỹnovʹńa

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. cyna ż., cynowanie n., ocynowanie n.

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. adm. miasto portowe nad Morzem Czarnym, położone na wybrzeżu Abchazji;

Wiktionary

Wikipedia

Powiązane:

przym. oczamczyrski

Wiktionary

oczamczyrski

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z Oczamczyrą, dotyczący Oczamczyry

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Oczamczyra ż.

Wiktionary

oczar

roślina z oczarowatych; hamamelis

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. nazwa systematyczna|Hamamelis|ref=tak., rodzaj krzewu i drzewa z rodziny oczarowatych;

Wiktionary

Oczar ("Hamamelis" L.) – rodzaj roślin z rodziny oczarowatych. W obrębie rodzaju wyróżniane są zwykle cztery gatunki, z których oczar japoński i omszony występują we wschodniej Azji (odpowiednio w Japonii i Chinach), a oczar wiosenny i wirginijski we wschodniej części Ameryki Północnej. W niektórych ujęciach wyróżniany jest także "Hamamelis ovalis", także z Ameryki Północnej. Są to wolno rosnące krzewy i drzewa, występujące w naturze w wilgotnych lasach, często w dolinach cieków.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. oczarowate

Wiktionary

oczarowanie

wzbudzić czyjś podziw, zachwyt, wywołać pozytywne uczucia względem siebie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oczarować.

Wiktionary

Oczarowanie (tyt. oryg. "Enchantment") – powieść z gatunku fantasy autorstwa Orsona Scotta Carda. W Polsce ukazała się w 2001 roku, nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka w tłumaczeniu Maciejki Mazan. Utwór zainspirowany jest bajką o śpiącej królewnie, jak również rosyjskimi baśniami ludowymi.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. oczarowywanie n.

czas. oczarować dk., oczarowywać ndk.

Wiktionary

oczarowany

przymiotnik odczasownikowy

(1.1) pozostający pod silnym wrażeniem kogoś lub czegoś

Wiktionary

Powiązane:

czas. oczarować dk., oczarowywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) urzeczony, zachwycony

Wiktionary

oczarowate

oczarowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oczarowywać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oczarowanie n.

czas. oczarowywać ndk., oczarować dk.

Wiktionary

oczarowywać

wzbudzać czyjś podziw, zachwyt, wywoływać pozytywne uczucia względem siebie

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. oczarować)

(1.1) wywoływać u kogo uczucie fascynacji, urzeczenia

czasownik zwrotny niedokonany oczarowywać się (dk. oczarować się)

(2.1) wzbudzać zafascynowanie sobą nawzajem

Wiktionary

Powiązane:

czas. czarować

rzecz. oczarowanie n., oczarowywanie n., czarodziejka ż.

oczekiwacz

oczekiwanie

(zwykle w liczbie mnogiej) to, czego się pragnie i spodziewa; przypuszczenie, nadzieja, pragnienie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) czekanie na kogoś lub na coś z nadzieją lub niecierpliwością

(1.2) pragnienie, żądanie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Pawełek zaczął to oczekiwanie od uchylenia żółtych drzwi, dzięki czemu widzieli i słyszeli wszystko, co działo się wewnątrz.

(1.2) Postępy poczynione przez robota w tym okresie przerosły najśmielsze oczekiwania twórcy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔt͡ʃɛciˈvãɲɛ, AS: očeḱivãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oczekiwać ndk., czekać ndk., zaczekać dk., poczekać dk.

rzecz. odczekanie n., poczekalnia ż., czekanie n., zaczekanie n., poczekanie n., wyczekanie n.

IPA: ˌɔt͡ʃɛˈcivat͡ɕ, AS: očeḱivać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. wyczekanie n., odczekanie n., czekanie n., oczekiwanie

czas. czekać, poczekać, wyczekiwać

przym. oczekiwany, nieoczekiwany

Wiktionary

oczekująco

→ oczekiwać

SJP.pl

Patrz:

oczekiwać

oczekujący

osoba, która na coś czeka

SJP.pl

oczennica

przedstawiciel podrodziny motyli z rodziny rusałkowatych

SJP.pl

oczennice

podrodzina motyli z rodziny rusałkowatych; oczennicowate

SJP.pl

oczennicowate

podrodzina motyli z rodziny rusałkowatych; oczennice

SJP.pl

Wikipedia

oczep

pozioma belka stanowiąca zwieńczenie słupów ściany szkieletowej i podporę stropu

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) bud. pozioma belka wiążąca górne końce ustawionych szeregowo pali fundamentowych:

Wiktionary

Oczep (spinka)

Wikipedia

oczepinowy

→ oczepiny

SJP.pl

Patrz:

oczepiny

1. część wesela rozpoczynająca się o północy, podczas której mają miejsce różne zabawy towarzyskie z udziałem pary młodej i gości;
2. dawny obrzęd weselny u większości ludów słowiańskich, polegający na zdjęciu pannie młodej wianka i nałożeniu czepca na znak, że została mężatką

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) obrzęd weselny, symboliczne przejście ze stanu panieńskiego w zamężny;

Wiktionary

Oczepiny (zwane też "przedbabinami, czepieniem, czepinami") – dawny obrzęd weselny znany u większości ludów słowiańskich, podczas którego panna młoda symbolicznie przechodziła ze stanu panieńskiego w zamężny. Nazwa "oczepiny" pochodzi od czepca, nakrycia głowy, jakie nosiły mężatki w miejsce panieńskiego wianka.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W czasie oczepin ścinano warkocz i zakładano pannie młodej czepiec.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. czepiec m., czepek m., czepienie m., czepiny lm nm.

czas. czepić ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przedbabiny, czepienie, czepiny

Wiktionary

oczepiona

włożyć pannie młodej czepiec (nakrycie głowy mężatki) podczas ludowego obrzędu weselnego

SJP.pl

oczepić

włożyć pannie młodej czepiec (nakrycie głowy mężatki) podczas ludowego obrzędu weselnego

SJP.pl

oczepowy

→ oczep

SJP.pl

Patrz:

oczep

oczeret

1. kłączowa roślina z rodziny turzycowatych (ciborowatych), spotykana przy brzegach rzek, jezior, na bagnach, głównie w umiarkowanej strefie półkuli północnej;
2. gęste zarośla, szuwary przybrzeżne

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. nazwa systematyczna|Schoenoplectus|Rchb.|ref=tak., rodzaj roślin kłączowych z rodziny ciborowatych;

(1.2) daw. szuwary

Wiktionary

Oczeret ("Schoenoplectus") – rodzaj roślin kłączowych z rodziny ciborowatych ("Cyperaceae"). W zależności od ujęcia systematycznego obejmuje ok. 18 gatunków lub ok. 77. Niezależnie od ujęcia rodzaj jest kosmopolityczny. W Polsce występują cztery gatunki (najpospolitszym jest oczeret jeziorny).

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Perkoz zniknął w gęstym oczerecie.

(1.2) Nad głowami płynących ulatywały miliony ptactwa wodnego, pelikanów, dzikich gęsi, żurawi, kaczek i czajek, kulonów i rybitew; w oczeretach przybrzeżnych słychać było taki gwar, takie kotłowanie się wody i szum skrzydeł, że rzekłbyś, iż odbywają się tam sejmy lub wojny ptasie.

Wiktionary

Powiązane:

przym. oczeretni

Wiktionary

oczeretniak

słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych; lin, pszenicznik, kaliniak

SJP.pl

oczeretowy

→ oczeret

SJP.pl

Patrz:

oczeret

oczerk

1. artystyczno-literacki szkic nowelistyczny w literaturze rosyjskiej, swobodny w kompozycji, często z licznymi wtrętami odautorskimi;
2. dokumentalno-publicystyczny szkic literacki o konstrukcji mniej ścisłej i formalnej niż esej czy reportaż

SJP.pl

oczernianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oczerniać.

Wiktionary

(1.1) mieszać z błotem, szkalować

Wiktionary

oczkarka

ręczne urządzenie do montowania oczek w banerach, plandekach, namiotach itp.

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) narzędzie do ręcznego zakuwania oczek metalowych w banerach

Wiktionary

oczko

zdrobnienie od: oko (narząd wzroku)

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zdrobn. od: oko

(1.2) kropka na kostce do gry

(1.3) karc. hazardowa gra w karty;

(1.4) hydrol. niewielki zbiornik wodny;

(1.5) najmniejszy element w splocie dzianiny;

(1.6) dziura w pończosze lub rajstopach

(1.7) druk. wystająca część powierzchni czcionki;

(1.8) ogrod. pączek w bulwie ziemniaka

(1.9) jubil. kamień w pierścionku

(1.10) otwór w splocie sieci lub siatki

(1.11) pot. adm. punkt sanitarny, najczęściej pojedynczy ustęp

(1.12) bot. ogrod. zawiązek pędu, w stanie spoczynku

(1.13) pszcz. otwór w ulu umożliwiający pszczołom opuszczanie ula i powracanie do niego

(1.14) karc. 21 punktów zebranych w grze w oczko (1.3)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

oczko – element w splocie dzianiny
oczko – gra karciana
oczko – potocznie: oszlifowany kamień szlachetny w pierścieniu
oczko lub przyoczko – typ narządu wzroku
oczko – znak w poligrafii
oczko – element w teorii obwodów elektrycznych
Jakub Oczko (ur. 27 grudnia 1981 roku w Miedźnej) – polski siatkarz, grający na pozycji rozgrywającego, reprezentant Polski.
Wincenty Oczko (ur. 1568, zm. 1626) – kanonik gnieźnieński, lekarz.
Wojciech Oczko (ur. 1537 w Warszawie, zm. 26 grudnia 1599 w Lublinie) – doktor medycyny i filozofii.
Marek Medvesek ps. Oczko – polski przestępca
Oczko – schronisko w skale Oczko w Parku Jurajskim na Wyżynie Częstochowskiej (między Smoleniem i Złożeńcem)
Oczko – skała w Parku Jurajskim na Wyżynie Częstochowskiej (między Smoleniem i Złożeńcem)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Jakie ten bobas ma śliczne oczka!

(1.2) Rzuciłem kostką i wypadło mi pięć oczek.

(1.3) A na plażaaży zagramy w oczko, co ty na to?

(1.6) Ale pech! Znowu mi poszło oczko w pończosze.

(1.14) Król, dama, szóstka, to ile jeszcze brakuje do oczka?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔt͡ʃkɔ, AS: očko

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oczęta nmos., oko n., oczkowanie n., oczkownica ż.

czas. oczkować ndk.

przym. oczkowy, oczny

Wiktionary

Synonimy:

(1.13) wylotek, wlotek

Wiktionary

oczkowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oczkować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oczko n., oczkownica ż., oko n.

czas. oczkować ndk.

przym. oczkowy

Wiktionary

oczkowaty

czasznica oczkowata - gatunek grzybów z rodziny purchawkowatych; purchawka oczkowana

SJP.pl

oczkować

1. dokonywać okulizacji; okulizować
2. robiąc korektę sprawdzać kolejność wierszy, zwracając uwagę tylko na początkowe litery w wierszach kolumny

SJP.pl

oczkowice

Wikipedia

oczkowicz

potocznie: kierowca, który w ciągu roku otrzymał 21 punktów za wykroczenia

SJP.pl

oczkowski

nazwisko

SJP.pl

oczkowy

→ oczko

SJP.pl

Patrz:

oczko

oczkoś

nazwisko

SJP.pl

oczlik

Cyclopoidea, drobny skorupiak z rzędu widłonogów; cyklop

wulgarnie: jaskrawy, rzucający się w oczy, wyróżniający się

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) wulg. taki, który rzuca się w oczy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Fioletowe strony są trochę zbyt oczojebne, ale ta akurat ma trochę mdły odcień tego koloru.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔt͡ʃɔˈjɛbnɨ, AS: očoi ̯ebny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oczojebność ż.

czas. jebać po oczach

Wiktionary

Synonimy:

To jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła „Oczyszczacz”.

Wikipedia

Przykłady

(2.1) Jedynym towarzyszącym mu dźwiękiem było buczenie oczyszczaczy powietrza, które dzielnie walczyły z bezwzględną wilgotnością porośniętego dżunglą księżyca.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oczyszczanie n., czyszczacz mos./mrz.

czas. oczyszczać ndk.

przym. czystościowy

Wiktionary

oczyszczalnia

1. zakład lub urządzenie, w którym oczyszcza się ścieki; czyszczalnia;
2. pomieszczenie, gdzie wykonuje się oczyszczanie czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

rzecz. oczyszczenie n., czystość ż., czyściciel m., czyszczacz mos./mrz.

czas. oczyszczać ndk.

przym. czystościowy

Wiktionary

oczyszczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. oczyścić)

(1.1) usuwać nieczystości, brudy; doprowadzać do stanu czystości

(1.2) przen. odrzucać zarzuty względem kogoś; uniewinniać kogoś; uwalniać od podejrzeń, oskarżeń lub winy

czasownik zwrotny niedokonany oczyszczać się (dk. oczyścić się)

(2.1) przen. usuwać nieczystości z siebie samego

(2.2) przen. odrzucać zarzuty względem siebie; uniewinniać siebie; uwalniać się od podejrzeń, oskarżeń lub winy

(2.3) przen. być pozbawianym niepożądanych elementów

oczyszczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oczyścić.

(1.2) przywrócenie porządku, higieny

(1.3) usunięcie zanieczyszczeń (skażenia, brudu, drobnoustrojów itd.)

(1.4) otrzymanie czystej substancji z substratu

(1.5) rel. rytualne przywrócenie równowagi lub czystości duchowej

(1.6) zniesienie winy

(1.7) usunięcie rzeczy, osób lub treści nieprzychylnych, niezgodnych z ideologią

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Oczyszczenie (Puhdistus) – sztuka teatralna i powieść fińskiej pisarki Sofi Oksanen
Oczyszczenie (Puhdistus) – film z 2012 roku, reż. Antti Jokinen, ekranizacja powieści Sofi Oksanen
Oczyszczenie – singel Edyty Górniak
katharsis (gr. oczyszczenie) – uwolnienie od cierpienia, odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, skrępowanych myśli i wyobrażeń

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔt͡ʃɨʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: očyščẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. czystość ż., czyściciel m., czyścicielka ż., oczyszczanie n., czyszczenie n., wyczyszczenie n., wyczystka ż., oczyszczacz m., czyszczacz m., czyścioch m., czyścioszek m., czyścioszka ż., czyścik m., czystka ż., czyściec m., czyścidło n., czyściocha ż.

czas. oczyszczać ndk., oczyścić dk., czyścić ndk., wyczyścić dk.

przym. czysty, czystościowy, czyśćcowy

przysł. czysto

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) opróżnienie, posprzątanie, uprzątnięcie, wyporządzenie, wyprzątnięcie, wysprzątanie

(1.3) dezynfekcja, odkażenie, przepłukanie, wyczyszczenie, wymycie, wyszorowanie, zmycie

(1.5) katharsis

(1.6) uniewinnienie

(1.7) cenzura, ocenzurowanie, okrojenie, usunięcie

Wiktionary

oczytanie

oczytać się - zapoznać się z kulturą literacką, zdobyć wiedzę dzięki przeczytaniu dużej liczby tekstów

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

1. coś, co nie budzi żadnych wątpliwości, powszechnie uznawany pewnik;
2. charakter czegoś łatwo i bez wątpliwości dostrzegalnego, pewnego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest oczywiste; cecha tych, którzy są oczywiści

Wiktionary

Oczywistość, ewidencja (gr. "enárgeia", łac. "evidentia") – taka cecha poznania danej treści, że poznający przypisuje mu pełnię dostępności, całkowitą jasność, wyraźność i nasycenie. Wyróżnić można trzy główne znaczenia tego terminu – epistemologiczny, metodologiczny (jedno z kryteriów prawdziwości zdań) i etyczny.

Wikipedia

Powiązane:

przym. oczywisty

przysł. oczywiście

partyk. oczywiście

rzecz. oczywistość ż.

partykuła oczywiście

wykrz. oczywiście

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) bezdyskusyjny, bezsporny, bezsprzeczny, ewidentny, jaskrawy, namacalny, niekontrowersyjny, niekwestionowany, niesporny, niewątpliwy, niezaprzeczalny, niezaprzeczony, pozadyskusyjny, zrozumiały sam przez się

Wiktionary

oczywiście

niebudzący wątpliwości, łatwy do stwierdzenia; niewątpliwy, bezsporny, pewny

SJP.pl

partykuła

(1.1) partykuła wyrażająca brak wątpliwości

wykrzyknik

(2.1) wykrzyknik wyrażający aprobatę, potwierdzenie

Wiktionary

Oczywiście – tytuł drugiego studyjnego albumu polskiego zespołu szantowego EKT-Gdynia.

Nagrań dokonano w czerwcu 1994 roku w studiu S3 i S7 Polskiego Radia w Warszawie, gdzie wykonano także wstępny mix. Ostateczny mix powstał w "BCF Studio" w Bielsku-Białej.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Oczywiście nikogo nie było.

(2.1) Czy mam pieniądze? Oczywiście!

Wiktionary

stopień wyższy od przysłówka: oczywiście (wyraźnie, widocznie)

SJP.pl

oczyścić

czasownik przechodni dokonany (ndk. oczyszczać)

(1.1) dokonany od|oczyszczać.

czasownik zwrotny dokonany oczyścić się (ndk. oczyszczać się)

(2.1) dokonany od|oczyszczać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Od pięciu tygodni radiostacja nadaje fałszywe meldunki. Rozumiesz? Trzeba oczyścić siatkę, wyeliminować tego, kto zdradził.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈt͡ʃɨɕt͡ɕit͡ɕ, AS: očyśćić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. czystość ż., czyściciel m., czyszczacz mos./mrz.

czas. oczyszczać, czyścić

przym. czysty, czystościowy

Wiktionary

oczęta

pieszczotliwie o oczach

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) książk. pieszcz. oczy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zmruż oczęta swoje, Tyś serce moje, / Modlitwa moja niech uśpi Cię.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oko n., oczko n., oczy lm nm., oczysko n.

czas. zoczyć dk., oczkować ndk.

przym. oczny, naoczny, oczkowy

przysł. zaocznie, naocznie

Wiktionary

od

przyimek łączący się z rzeczownikami (lub wyrazami o ich funkcji) w dopełniaczu; * forma "ode" możliwa tylko w kilku tradycyjnych połączeniach (np. ode mnie, regionalnie: ode drzwi, ode drogi, ode wsi, religijnie: ode złego)

SJP.pl

przyimek

(1.1) …tworzący konstrukcje opisujące źródło, z którego pochodzi podmiot

(1.2) …tworzący konstrukcje opisujące początek omawianego wydarzenia lub miejsce początku czegoś

(1.3) …tworzący konstrukcje opisujące przyczynę omawianego wydarzenia

(1.4) …tworzący konstrukcje porównawcze dwóch pojęć

(1.5) za jeden egzemplarz, sztukę

(1.6) …tworzący konstrukcje opisujące przeznaczenie czegoś

(1.7) …tworzący konstrukcje opisujące ruch przeciwny do czegoś

forma rzeczownika.

(2.1) D. lm. od: oda

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Od – bóg z mitologii nordyckiej
Od – program w systemie UNIX
OD
Öd

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dostałem ten prezent od matki.

(1.2) Od wczoraj nie ma wody.

(1.2) Od soboty nie palę.

(1.2) Od dwóch godzin czekam na mecz.

(1.2) Od Krakowa Wisła jest już bardzo zanieczyszczona.

(1.3) Głowa Anny jest rozpalona od gorączki.

(1.4) Piotr woli kawę od herbaty.

(1.5) Eryk dostawał po 5 złotych od godziny.

(1.6) Jasio potajemnie kochał panią od biologii.

:: (1.1.2) …przeciwieństwa

:: (1.1.3) …powtórzenia lub reakcji

:: (1.1.4) …odnowienia

:: (1.1.5) …zmniejszenia

:: (1.1.6) …nadania cechy

(2.1) …przymiotników, przysłówków i rzeczowników; dodaje znaczenie związku ze źródłem

Wiktionary

Przykłady

(1.1.1) Nie mogę odciągnąć go od komputera.

(1.1.2) Nasz nowy wspaniały proszek nie odbarwia tkanin.

(1.1.3) Zamiast się odkłonić, udawał, że jej nie zauważył.

(2.1) Mam egzemplarz odautorski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔd, AS: od

Wiktionary

oda

1. uroczysty, patetyczny utwór poetycki
2. kompozycja wokalno-instrumentalna zbliżona do kantaty

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter. patetyczny utwór liryczny sławiący wybitną osobę, doniosłe wydarzenie lub wzniosłe idee;

(1.2) muz. rodzaj utworu muzycznego podobnego do kantaty

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Oda – imię żeńskie
Oda – utwór liryczny
Oda – pieśń biblijna
Oda – forma muzyczna
Oda – miasto w Ghanie, w dystrykcie Birim South
Oda – miasto w Japonii, w prefekturze Shimane
Oda – rzeka w Sudanie
Oda – żona cesarza Arnulfa z Karyntii
Oda – żona Mieszka I
Oda – żona Bolesława I Chrobrego
Oda von Brabant – szkocka księżniczka, święta
Oda – klan japoński

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈɔda, AS: oda

Wiktionary

odaliska

biała niewolnica w dawnych haremach sułtańskich

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. etn. biała niewolnica lub konkubina w haremie sułtańskim

Wiktionary

Odaliska (tur. "odalık"/"odałyk" „pokojówka”) – biała niewolnica albo konkubina w haremie sułtana tureckiego. Odaliski podzielone są na grupy: kalfa, halaik, kadina, ikbal, gözde, haseki sultan, walide sultan.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Nocy wschodnia! ty na kształt wschodniej odaliski, / Pieszczotami usypiasz, a kiedym snu bliski, / Ty iskrą oka znowu budzisz do pieszczoty.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdaˈlʲiska, AS: odalʹiska

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odalisa ż.

Wiktionary

odargowo

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odargowo – wieś w woj. pomorskim, w pow. puckim, w gminie Krokowa
Odargowo – wieś w woj. zachodniopomorskim, w pow. stargardzkim, w gminie Dobrzany
Kolonia Odargowo

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odbarczać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodbarczanie n.

czas. odbarczać ndk.

Wiktionary

odbarczać

w medycynie: zmniejszać nacisk, ciśnienie wywierane na jakąś część organizmu przez otaczające ją tkanki

SJP.pl

odbarczyć

w medycynie: zmniejszyć nacisk, ciśnienie wywierane na jakąś cześć organizmu przez otaczające ją tkanki

SJP.pl

odbarwianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odbarwiać.

1. zjawisko utraty koloru, osłabienie intensywności zabarwienia;
2. miejsce, które utraciło barwę lub intensywność koloru

SJP.pl

odbarwić

1. pozbawić barwy, wywabić kolor;
2. odbarwić się - stracić barwę, utracić kolor; wyblaknąć

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odbarwiać)

(1.1) dokonany od|odbarwiać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Rutallaroo obnażył kły, uniósł prawą rękę i wysunął połamane, odbarwione pazury.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. barwnik mrz., odbarwienie n.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Brodziak odbezpieczył pistolet i wycelował w głowę rozmówcy.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. bezpieczność ż., bezpieczeństwo n., ubezpieczenie n., bezpiecznik mrz., bezpieczniak mos.

czas. odbezpieczać ndk., zabezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., ubezpieczyć dk., ubezpieczać ndk.

przym. bezpieczny

przysł. bezpiecznie

Wiktionary

odbicie

1. spowodować zmianę kierunku;
2. dać obraz czegoś (o lustrze, wodzie);
3. odcisnąć pieczęć;
4. wyłamać;
5. biciem uszkodzić (np. odbić nerki);
6. odpłynąć od brzegu;
7. odparować uderzenie (piłki, szpady);
8. uwolnić, odzyskać, przejąć (odbić miasto, żonę);
9. oderwać się od ziemi, od skoczni;
10. powetować straty

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) obraz w lustrze lub innej błyszczącej powierzchni

(1.2) fiz. refleks świetlny;

(1.3) odcisk, odbitka czegoś

(1.4) wierna kopia kogoś lub czegoś

(1.5) przen. pot. zachowanie odbiegające od normy

(1.6) oderwanie się skokiem od podłoża

(1.7) ekon. wyraźny wzrost kursów akcji lub innych aktywów, który nastąpił po okresie spadków

(1.8) uderzenie w coś poruszającego się i zmiana kierunku jego ruchu

(1.9) wykonywanie kopii, odcisków

(1.10) następstwo istnienia czegoś

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

teoria odbicia
odbicie fali, np. odbicie światła
odbicie fali w akustyce
odbicie mechaniczne przy zderzeniu ciał
odbicie ładunkowe
odbicie czasowe
odbicie przestrzenne
symetria osiowa
symetria płaszczyznowa
Odbicie – film z 2008 r.
Odbicie – ukraiński film z 2021 r.
„Odbicie” – singel Bryski z 2021

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Stanął wreszcie przed lusterkiem i patrząc kolejno to na nogi, to na odbicie swojej fizjonomii w zwierciadle, uśmiechnął się, kontent, że taki blask bije mu od głowy i obuwia.

(1.2) Aby zniwelować odbicia świetlne, należy przy fotografowaniu stosować filtr polaryzacyjny.

(1.3) Po nocnej wizycie saren w ogrodzie, pozostały odbicia ich kopyt na śniegu.

(1.4) Mój syn to moje odbicie.

(1.5) Na rauszu miewamy z bratem niezłe odbicia.

(1.6) Silne odbicie gwarantuje daleki skok.

(1.8) Mistrz jednym odbiciem posłał piłkę wprost do dołka.

(1.9) Moje prawo pobytu w USA potwierdzono odbiciem stempla w paszporcie.

(1.10) Odbiciem stanowiska rządu w kwestiach społecznych jest dotowanie określonych organizacji pozarządowych.

Wiktionary

Wymowa:

1. zmiana czegoś ustalonego, rozpoczętego;
2. najmniejszy odstęp czasu odjazdu dwóch pociągów jadących w tym samym kierunku;
3. lina służąca do umocowania statku przy lądzie lub do holowania; cuma;
4. dawniej: odbieganie, ucieczka, odwrót

SJP.pl

odbieganie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odbiegać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdbʲjɛˈɡãɲɛ, AS: odbʹi ̯egãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odbiegać ndk.

Wiktionary

odbiegać

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. odbiec, odbiegnąć)

(1.1) biegnąc, oddalać się skądś

(1.2) odchodzić od przedmiotu sprawy

(1.3) odchodzić od ustaleń

(1.4) wykazywać różnice

(1.5) usuwać się szybko skądś

Wiktionary

Przykłady

(1.4) Skład biało-czerwonych zdecydowanie odbiegał od optymalnego, natomiast rywale do Chicago przyjechali w najmocniejszym zestawieniu, z kadrą naszpikowaną medalistami ostatnich mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbieganie n., bieg mrz., bieganina ż.

czas. odbiec, odbiegnąć

przym. biegowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oddalać się

(1.2) abstrahować, dywagować, odchodzić, zbaczać, zjeżdżać

(1.3) naruszać

(1.4) różnić się

(1.5) mijać, porzucać

Wiktionary

odbiegnięcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) oddalenie się za pomocą biegania

Wiktionary

odbieralny

możliwy do odebrania

SJP.pl

odbieranie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odbierać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdbʲjɛˈrãɲɛ, AS: odbʹi ̯erãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odbierać ndk., odebrać dk.

rzecz. odbiorczyni ż., odbiór, odbiorca, odbiornik, odebranie

wykrz. odbiór

Wiktionary

odbierać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odebrać)

(1.1) zabierać coś z miejsca, do którego wcześniej się to zanosiło

(1.2) zabierać kogoś z jakiegoś miejsca

(1.3) zabierać coś od kogoś, co się wcześniej dało/pożyczyło lub co ktoś wziął

(1.4) zabierać komuś coś, co miał, posiadał

(1.5) odczytywać coś (słowa, zachowanie, reakcje) w określony indywidualny sposób

(1.6) o telewizorze, radiu: przyjmować fale ze stacji nadawczej

(1.7) podnosić słuchawkę telefonu i rozpoczynać rozmowę

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Tydzień temu zaniosłem buty do szewca i dopiero dzisiaj mogłem je odebrać.

(1.2) Żona poprosiła mnie, żebym odebrał dzieci z przedszkola.

(1.3) Pijanym kierowcom odbierano prawa jazdy.

(1.4) Przyszedł komornik i odebrał mi wszystko, co posiadałem.

(1.5) Wypowiadane przez niego słowa odbierałem jako złośliwe.

(1.6) Mimo że radio było nowe, nie odbierało żadnych stacji.

(1.7) Usłyszałem głośny dzwonek mojego telefonu. Odebrałem, jednak po drugiej stronie nikogo nie słyszałem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈbʲjɛrat͡ɕ, AS: odbʹi ̯erać

Wiktionary

Powiązane:

czas. brać, odebrać

rzecz. odbiór m., odbiornik m., odbiorca m., odbieranie n., odebranie n., odbiorczyni ż.

wykrz. odbiór

Wiktionary

odbieżeć

przestarzałe: odbiec;
1. biegnąc, oddalić się od kogoś albo od czegoś;
2. odejść od czegoś, co było ustalone lub założone

SJP.pl

odbijacz

1. wypełniony trocinami lub korkiem worek wywieszany za burtę statku dla ochrony przed uszkodzeniami przy dobijaniu do nabrzeża;
2. pracownik drukarni odbijający szpalty lub kolumny do korekty

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

odbijalny

odbijanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) nadawanie innego kierunku przedmiotwi, który leci, jest w ruchu

(1.2) dawanie przez zwierciadło, wodę itp. odbitego obrazu

(1.3) zostawianie na czymś śladu lub odcisku poprzez naciskanie lub tłoczenie

(1.4) wielokrotne kopiowanie tekstów, grafik przy pomocy jakiegoś urządzenia technicznego

(1.5) odpływanie od brzegu po odepchnięciu się

(1.6) przerywanie tańca parze w celu zatańczenia z partnerką, rzadziej partnerem

(1.7) odbieranie po walce z powrotem, odzyskiwanie w wyniku wojny czegoś np. regionu, terytorium, miasta

Wiktionary

Odbijanie, bekanie – uwolnienie gazu z układu trawiennego (głównie z przełyku i żołądka) przez usta. Czynności tej towarzyszy często charakterystyczny dźwięk i czasami odór.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔdbʲiˈjä̃ɲɛ, AS: odbʹii ̯ä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbicie n., odbijacz m., odbitka ż., odbijak m., odbój m., odbijanka ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odzwierciedlać, odtwarzać

(1.2) kopiować, kserować, tłoczyć, drukować, odciskać

(1.3) otwierać, wybijać, odkrywać, odwalać, odrywać, wyłamywać

(1.5) odpływać, odpychać się

(1.6) odtrącać, odpierać, odpychać

(1.7) uwalniać, odzyskiwać, odbierać

(1.8) uwodzić, zabierać, odbierać

(1.10) powetować, wynagradzać

(2.1) odskakiwać

(2.2) skakać, podskakiwać

(2.3) odzwierciedlać się

(2.5) odciskać

(2.6) wpływać, oddziaływać

(2.7) wychodzić, odchodzić, oddalać się, opuszczać

Wiktionary

odbiorca

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, do której dociera przekaz artystyczny, intelektualny lub informacyjny

(1.2) osoba upoważniona do odbioru czegoś

Wiktionary

Odbiorca – osoba lub grupa osób, do których dociera przekaz artystyczny, intelektualny lub informacyjny. W językoznawstwie jest to zamierzony bezpośredni adresat lub adresaci wypowiedzi autora (nadawcy). Do odbiorcy odnoszą się morfemy drugiej osoby gramatycznej. W procesie komunikacji odbiorca pełni rolę uczestnika. Odbiorcą jest również osoba upoważniona do odbioru czegoś.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Narrator jest na ogół postacią autorytatywną; rości sobie prawo do wszechwiedzy, wobec odbiorcy przyjmuje postawę protekcjonalną lub częściej – opiekuńczą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈbʲjɔrt͡sa, AS: odbʹi ̯orca

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbiór m., odbieranie n., odebranie n.

:: fż. odbiorczyni ż.

czas. odbierać ndk., odebrać dk., brać ndk.

przym. odbiorczy

przysł. odbiorczo

wykrz. odbiór

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) adresat, klient, konsument, nabywca, spożywca, użytkownik

Wiktionary

odbiorczyni

kobieta odbierająca coś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) poczt. kobieta upoważniona do odbioru listu, przesyłki itp.

(1.2) kobieta, do której kierowana jest dana informacja lub przesłanie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbiór m., odbieranie n., odebranie n.

:: fm. odbiorca m.

czas. odbierać ndk., odebrać dk.

przym. odbiorczy

przysł. odbiorczo

wykrz. odbiór

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odb.

Wiktionary

odbiorniczek

zdrobnienie od: odbiornik

SJP.pl

odbiornik

1. urządzenie odbierające prąd elektryczny;
2. urządzenie do odbioru fal radiowych; radiowa stacja odbiorcza

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. urządzenie elektryczne odbierające fale elektromagnetyczne

(1.2) fiz. zbiornik, do którego coś spływa

(1.3) techn. urządzenie pobierające energię elektryczną i przekazujące ją do obwodu elektrycznego;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odbiornik elektryczny
odbiornik radiofoniczny – domowe urządzenie powszechnego użytku
odbiornik radiokomunikacyjny – wyspecjalizowane urządzenie do odbioru sygnałów radiowych
odbiornik telewizyjny – telewizor

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Przed wojną na Wełnowcu produkowano odbiorniki radiowe.

(1.2) Obieg cieczy między pompą a odbiornikiem nazywamy obiegiem hydraulicznym.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbiorca m., odbiór m., odbieranie n., odebranie n.

czas. odbierać ndk.

wykrz. odbiór

Wiktionary

odbiorowy

→ odbiór

SJP.pl

Patrz:

odbiór

odbitka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zapis graficzny otrzymany określoną metodą techniczną, np. odciskową, drukarską, fotochemiczną

(1.2) jęz. wyraz albo wyrażenie utworzone na wzór obcego

(1.3) liter. jedna albo dwie nieakcentowane sylaby na początku wersu przed pierwszą sylabą akcentowaną

(1.4) muz. pojedyncza lub kilka nut na początku utworu czy jego części, umieszczona przed pierwszą kreską taktową

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wiedział, że nie ma innego wyjścia, jak przekazać zdjęcie temu esbekowi Jankowiakowi, ale postanowił zachować sobie odbitkę.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbicie n., odbijacz mrz., odbijanie n.

czas. odbijać

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) kopia, ksero, xero, reprodukcja

(1.2) kalka

(1.3) anakruza, przedtakt

(1.4) przedtakt

Wiktionary

odbitkowy

przymiotnik od: odbitka, np. papier odbitkowy

SJP.pl

odbiór

odebranie jakiejś rzeczy, która została przysłana specjalnie dla nas

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) nazwa czynności, rzeczownik odczasownikowy od odbierać

(1.2) wzięcie czegoś, co jest nasze lub przeznaczone dla nas, a przejściowo było w cudzych rękach (np. było pożyczone, albo przesyłane pocztą ze sklepu)

(1.3) fizj. odczuwanie sygnałów ze zmysłów

(1.4) elektron. wychwycenie sygnału radiowego lub telewizyjnego

(1.5) elektron. jakość tego sygnału

wykrzyknik

(2.1) słowo używane podczas korzystania z radia na końcu wypowiedzi, aby poinformować rozmówcę o jej zakończeniu

(1.2) …pieszego czy rowerzystę bez światła czasem trudno zauważyć. A taki odblask widać nawet z odległości pół kilometra — mówi słynny polski skoczek.

(1.2) Dlatego funkcjonariusze wręczają kamizelki odblaskowe także pieszym. Przekonują do noszenia odblasków — przede wszystkim w terenie niezabudowanym.

(1.3) Pozostaje legenda, i owa nieuchwytna aura osobowości, na którą składa się czar osobisty, ogromne poczucie humoru i siła charakteru, której odblask dostrzegają także przyszłe pokolenia.

(1.3) „Więcej czadu” to skąpy odblask zbuntowanych lat 60.

(1.3) Zostaje po nich echo pięknego rapsodu, wspaniałego gestu, Wielkiej Epopei; nieraz ich odblask sięga aż przez wieki — lecz jest zawsze tylko echem lub tylko odblaskiem.

(1.4) Doskonałym środkiem do zwalczania odblasków [w fotografii] jest [...] wywoływanie powierzchniowe, tzn. nie sięgające daleko w głąb emulsji.

(1.4) Jeśli są one błyszczące — szyldy, klamki, kołatki itp. — warto zaopatrzyć się w filtr polaryzacyjny nakładany na obiektyw, gdyż pozwala on zmniejszyć odblaski.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odblaskówka ż., blask mrz., poblask mrz.

przym. odblaskowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) refleks, odbicie, blask, odbłysk, poblask, połysk, lśnienie, poświata

(1.2) odblaskówka

Wiktionary

odblaskiwać

odbijać światło

SJP.pl

odblaskowy

przymiotnik jakościowy

(1.1) odbijający światło; będący źródłem odblasków

odbojnia

belka wózka kolejowego, do której przymocowuje się zderzaki i łańcuchy pomocnicze

SJP.pl

odbojnica

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

listwa odbojowa jednostki pływającej
odbój bramny

czasownik przechodni dokonany (ndk. odbudowywać)

(1.1) bud. zbudować na nowo lub odświeżyć budowę

(1.2) odtworzyć poprzedni stan

czasownik zwrotny dokonany odbudować się (ndk. odbudowywać się)

(2.1) bud. zostać odbudowanym

(2.2) zostać przywróconym do poprzedniego stanu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Gdyby Lubomirski odbudował zespół pałacowo-parkowy i postawił tu, jak zamierzał, nowoczesny hotel, spałbym na pieniądzach.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbudowywanie n., odbudowanie n., odbudowa ż.

czas. budować

przysł. budująco

przym. budujący

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odrestaurować, zrekonstruować

(1.2) przywrócić, zrekonstruować

Wiktionary

odbudowująco

w sposób przywracający do dawnego stanu część organizmu, która została całkowicie lub częściowo zniszczona; odtwórczo

SJP.pl

odbudowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) budowanie czegoś od nowa

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbudowanie n., odbudowa ż.

czas. odbudowywać ndk., odbudować dk.

Wiktionary

odbudowywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odbudować)

(1.1) budować ponownie; odświeżać budowle

(1.2) przywracać do poprzedniego stanu

czasownik zwrotny niedokonany odbudowywać się (dk. odbudować się)

(2.1) być budowanym na nowo

rzecz. odbywanie n., bywalec mos.

czas. odbywać ndk., odbyć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) nieodbycie

Wiktionary

odbycik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od odbyt

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbyt m.

Wiktionary

odbyt

końcowy otwór przewodu pokarmowego, przez który wydalane są resztki niestrawionego pożywienia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat. końcowy otwór, ujście układu pokarmowego;

(1.2) przest. hand. powodzenie w sprzedaży

Wiktionary

"Zobacz też: Odbyt człowieka."

Odbyt ( anus) – w anatomii końcowy otwór przewodu pokarmowego. Odbyt zamykany jest przez wieniec silnych, okrężnych mięśni tworzących zwieracz odbytu (rozróżnia się zwieracz wewnętrzny odbytu i zwieracz zewnętrzny odbytu). Podstawową funkcją odbytu jest opróżnianie przewodu pokarmowego z kału w procesie defekacji.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈɔdbɨt, AS: odbyt

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbytnica ż., odbycik mrz.

przym. odbytowy, odbytniczy, doodbytniczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wulg. (w kontekstach seksualnych) kakao

Wiktionary

odbytnica

końcowa, silnie umięśniona część jelita grubego u kręgowców, zakończona odbytem lub uchodząca do steku; jelito proste; prostnica

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) anat. końcowy odcinek jelita grubego ssaków;

Wiktionary

Odbytnica, prostnica ( rectum), jelito proste (łac. rectum intestinum), dawniej lub potocznie kiszka stolcowa – końcowa część jelita grubego ssaków łożyskowych. Od góry łączy się z esicą na granicy 2 i 3 kręgu krzyżowego, od dołu natomiast otwiera się do środowiska zewnętrznego odbytem. W warunkach prawidłowych nie zawiera kału, służąc wyłącznie do jego przejścia (defekacja).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔdbɨtʲˈɲit͡sa, AS: odbytʹńica

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbyt mrz.

odbytowy

→ odbyt; analny

SJP.pl

(1.3) stpol. praw. odrzucać roszczenia powoda

(1.4) daw. pozbywać się, oddawać

(1.5) daw. wydalać z organizmu

(1.6) daw. rodzić

(1.7) daw. odstępować za pieniądze, sprzedawać

(1.8) daw. wydawać, trwonić (o majątku, pieniądzach)

(1.9) daw. praw. unieważniać, oddalać, odwoływać, umarzać

(1.10) daw. załatwiać, odprawiać

czasownik zwrotny niedokonany odbywać się (dk. odbyć się)

(2.1) mieć miejsce, dziać się, dokonywać się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) (…) a w krótkich przerwach Miecio z miną bohatera, który odbył zwycięską kampanię, opowiadał matce swoje egzaminowe przygody.

(1.1) Całą podróż aż do Lyonu odbył jak najspokojniej (…)

(1.7) Na targu nieznajomym towaru odbywa.

(1.8) […] bo to radzi przepijają, co ojcowie zbiorą, zwłaszcza u zamożystych. Bo mu lekko przyszło, iż na to nie robił, lekko też odbywa.

(2.1) Tylko trzy razy pani Borowiczowa zaprowadziła jedynaka z hotelu, na południowe lekcje do profesora, już bowiem czwartego dnia odbył się pierwszy egzamin z języka rosyjskiego.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈbɨvat͡ɕ, AS: odbyvać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbywanie n., odbycie n., bycie n., bywalec mos.

czas. odbyć dk.

Wiktionary

odbyć

ukończyć, przebyć coś, wziąć udział w określonej czynności

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odbywać)

(1.1) dokonany od|odbywać.

czasownik zwrotny dokonany odbyć się (ndk. odbywać się)

(1.2) łow. sygnał na zakończenia polowania grany na trąbce lub rogu

(1.3) techn. element, który ogranicza ruch jakiegoś elementu urządzenia

(1.4) archit. kamienny lub żeliwny ogranicznik umieszczany na ziemi przy framudze po obu stronach bramy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbicie n., odbijanie n.

Wiktionary

odbąkiwać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odbąknąć)

(1.1) odpowiadać komuś krótko i niewyraźnie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zrazu odbąkiwali prawie niechętnie i ostrożnie; lecz tak sprawnie zatrącał o różne bolączki, że odpowiadali coraz żywiej i obszerniej nie tając niczego jak przed równym sobie.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odbąknąć dk.

Wiktionary

odbąknąć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odbąkiwać)

(1.1) odpowiedzieć komuś krótko i niewyraźnie

Wiktionary

rzecz. odbębnienie n., bębnienie n., bęben m., bębenek mrz., bębniarz m.

czas. odbębniać ndk., odbębnić dk., bębnić ndk.

przym. bębnowy, bębenkowy

Wiktionary

odbębniać

1. potocznie: niedbale wykonywać nielubiane zajęcie, aby jak najszybciej je zakończyć;
2. wygrywać coś na bębnie

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odbębnić)

(1.1) muz. grać coś na bębnie

Synonimy:

(1.2) odwalić

Wiktionary

odbłaniarka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) techn. spoż. maszyna rzeźnicza do usuwania błon zewnętrznych mięśni lub podrobów

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odcedzać.

Wiktionary

IPA: ɔtˈt͡sɛd͡zat͡ɕ, AS: otceʒać

Wiktionary

Powiązane:

czas. odcedzić dk.

czas. odcedzać ndk.

przymiotnik od: odchód, odchody

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) przest. odnoszący się do odchodu, związany z odchodem

(1.2) przest. odnoszący się do odchodów, związany z odchodami

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odejście n., odchodzenie n., odchód mrz., odchody lm nm.

czas. odchodzić

Wiktionary

odchody

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) fizj. stałe pozostałości trawienne i ciekłe, produkty przemiany materii wydalane jako kał i mocz

forma rzeczownika.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) oddalać się, iść

(1.2) porzucać, zostawiać

Wiktionary

odchorowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odchorowywać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodchorowywanie n.

czas. odchorowywać ndk.

Wiktionary

odchować

czasownik przechodni dokonany (ndk. chować)

(1.1) wyhodować

Wiktionary

Powiązane:

czas. chować

rzecz. chów mrz.

Wiktionary

odchrzanić

1. zrobić coś niestarannie, niedbale; odwalić;
2. odchrzanić się:
a) pozostawić coś lub kogoś w spokoju; odwalić się;
b) bardzo się wystroić

SJP.pl

odchrząkiwać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odchrząknąć)

(1.1) chrząkać w celu pozbycia się ciał obcych z krtani oraz gardła

Wiktionary

odchrząknięcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odchrząknąć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odchrząknąć

Wiktionary

odchrząknąć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odchrząkiwać)

czasownik przechodni niedokonany (dk. odchudzić)

(1.1) fizj. działać na rzecz zmniejszenia masy ciała lub jego części

(1.2) przen. zmniejszać jakiś zasób

czasownik zwrotny niedokonany odchudzać się (dk. odchudzić się)

(2.1) fizj. działać na rzecz zmniejszenia masy swojego ciała

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zanim zaczniemy odchudzać psa, warto odwiedzić weterynarza i zrobić pupilowi okresowe badania, aby mieć pewność, że z jego zdrowiem i ogólną kondycją wszystko w porządku.

(1.2) Chyba każdy palacz co jakiś czas planowaćanuje rzucić nałóg, który niszczy zdrowie i odchudza portfel.

(2.1) Jak sama kiedyś przyznała, jest „niewolnicą swojego wyglądu”, która całe życie się odchudza.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈxud͡zat͡ɕ, AS: otχuʒać

Wiktionary

Powiązane:

czas. chudnąć ndk., schudnąć dk., wychudnąć dk.

rzecz. odchudzanie n.

przym. chudy, odchudzający, wychudły

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wyszczuplać

(1.2) uszczuplać, zmniejszać, redukować

Wiktionary

odchylenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) różnica między istniejącym a właściwym stanem czegoś

(1.2) idea lub pogląd niezgodne z oficjalnie obowiązującymi

(1.5) mat. stat. termin statystyczny, określający np. rozmiar błędu;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odchylenie standardowe
Odchylenie ćwiartkowe
Średnie odchylenie bezwzględne
Odchylenie bezwzględne
Odchylenie standardowe składnika resztowego
Odchylenie (film)
Odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne

Wikipedia

Przykłady

(1.5) Środowisko naturalne wpływa na propagacje promieniowania laserowego poprzez: zmniejszenie amplitudy i długości jego koherencji oraz na odchylaniu i zmianie prostoliniowości biegu promieniowania.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtxɨˈlɛ̃ɲɛ, AS: otχylẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odchylić

Wiktionary

odchylić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odchylać)

1. odmiana jakiegoś koloru rózniąca się stopniem intensywności lub domieszką jakiejś innej barwy;
2. nieznaczna odmiana czegoś, drobna, subtelna różnica zaznaczająca się w czymś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) odmiana koloru, która różni się od niego intensywnością lub domieszką innego koloru

(1.2) nieznaczna różnica lub cecha trudno postrzegalna

Wiktionary

Odcień – w teorii koloru jedna z głównych cech koloru, obok jasności i nasycenia, zdefiniowana technicznie (przez CIECAM02) jako „stopień, w którym bodziec może być opisany jako podobny lub różny od bodźców opisanych jako czerwony, zielony, niebieski i żółty”. W malarskiej teorii koloru odpowiada ona czystym i nasyconym kolorom – bez domieszek szarości, przyciemniania lub rozjaśniania. Jest to jeden z elementów koła barw.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W miejscach nasłonecznionych trawa miała żółty odcień.

(1.2) W jego pożegnalnych słowach zauważyłem odcień smutku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔtʲt͡ɕɛ̇̃ɲ, AS: otʹćė̃ń

Wiktionary

czasownik przechodni niedokonany (dk. odciąć)

(1.1) tnąc, oddzielać coś od jakiejś całości

(1.2) tnąc, uwalniać coś lub kogoś

(1.3) przerywać dopływ czegoś

(2.2) przen. zrywać z czymś lub z kimś

(2.3) przen. zajmować odrębne stanowisko w jakiejś sprawie lub nie brać w czymś udziału

(2.4) przen. trafnie i szybko odpowiadać na postawiony zarzut, na krytykę itp.

1. film, audycja lub utwór literacki, będący częścią cyklu;
2. odcięta część jakiegoś dokumentu, będąca zwykle dowodem dokonania transakcji;
3. to, co zostało oderwane lub odcięte od czegoś, wydzielona część większej całości;
4. wydzielona część jakiejś działalności; zakres;
5. część prostej ograniczona dwoma punktami;
6. teren wyznaczony na samodzielne działania jednostki wojskowej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) film. liter. jeden fragment powieści, filmu itp., należący do większej całości, publikowany lub emitowany osobno

(1.2) geom. zbiór wszystkich punktów leżących pomiędzy dwoma punktami krzywej (w domyśle: prostej), włącznie z tymi punktami;

(1.3) fragment czegoś podłużnego, na podobieństwo odcinka (1.2)

(1.4) fragment większej całości, odcięty od niej

Wiktionary

Odcinek – część prostej zawarta pomiędzy dwoma jej punktami z tymi punktami włącznie. Odcinek w całości zawiera się wewnątrz tej prostej.

W przestrzeni trójwymiarowej z kartezjańskim układem współrzędnych formula_1 odcinek o końcach formula_2 jest zbiorem punktów formula_3 opisanych układem równań

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Telewizja nadała tylko niektóre odcinki serialu.

(1.2) Odcinek łączący dwa punkty na okręgu to cięciwa.

przymiotnik

(1.1) odnoszący się tylko do odcinka, obejmujący odcinek

(1.2) składający się z odcinków, mający odcinki

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W badaniu tym można wykazać zwykle asymetryczny przerost lewej komory, o cechach uogólnionego lub odcinkowego pogrubienia ściany lewej komory (…)

(1.2) Serial nosi obecnie tytuł najczęściej oglądanego dramatu odcinkowego w historii telewizji kablowej (…)

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odcinek mrz.

czas. odciąć dk., odcinać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

czasownik przechodni niedokonany (dk. odcisnąć)

(1.1) zostawiać ślad czegoś na pewnej powierzchni, wciskając w nią to coś

(1.2) ściskać lub tłoczyć coś, oddzielając od tego płyn

(1.3) wywierać trwały, istotny wpływ na kimś lub czymś

czasownik zwrotny niedokonany odciskać się (dk. odcisnąć się)

(2.1) zostawiać swój ślad na pewnej powierzchni, wciskając się w nią

(2.2) wywierać trwały, istotny wpływ na kimś lub czymś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nawierzchnię tworzyły betonowe płyty, w których, po zabarwieniu, odciskano wzory „udające” kostkę.

(1.2) Bacowie odciskali ser w charakterystycznych formach.

(1.3) Wolontariat odciska swoje dobroczynne piętno we wszystkich innych dziedzinach życia, […]

(2.1) Ślady tych gadów odciskały się w nadbrzeżnym mule, który później przysypał piasek.

(2.2) Gorzej, że przeszłość odciskała się na ważnych decyzjach państwowych.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odcisk m., odciskanie n.

czas. odcisnąć dk.

Wiktionary

odciskowy

→ odcisk

SJP.pl

Patrz:

odcisk

odciąg

1. urządzenie wentylacyjne do wychwytywania i usuwania zanieczyszczeń powietrza w miejscu ich powstawania;
2. lina lub pręt z urządzeniem naprężającym, utrzymujące wysoką konstrukcję (słup, maszt) we właściwej pozycji, zwykle pionowej

SJP.pl

Wikipedia

odciągać

1. ciągnąc, przemieszczać coś lub kogoś; odsuwać, odwlekać;
2. skłaniać kogoś do porzucenia kogoś lub czegoś; zniechęcać, odwodzić;
3. ciągnąc, naprężać lub wydłużać coś;
4. opóźniać czas wykonania czegoś; odwlekać;
5. wydobywać skądś jakiś płyn przez odessanie; odpompowywać, odsączać;
6. oddzielać różniące się części z mieszaniny różnych substancji;
7. odciągać się:
a) odciągać na inne miejsce siebie samego;
b) opóźniać się

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odciągnąć)

(1.1) zniechęcać kogoś do czegoś lub kogoś

Wiktionary

1. ciągnąc, przemieścić coś lub kogoś; odsunąć, odwlec;
2. skłonić kogoś do porzucenia kogoś lub czegoś; zniechęcić, odwieść;
3. ciągnąc, naprężyć lub wydłużyć coś;
4. opóźnić czas wykonania czegoś; odwlec;
5. wydobyć skądś jakiś płyn przez odessanie; odpompować, odsączyć;
6. oddzielić różniące się części z mieszaniny różnych substancji;
7. odciągnąć się:
a) odciągnąć na inne miejsce siebie samego;
b) zostać opóźnionym

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odciągać)

(1.1) dokonany od|odciągać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odciąganie n., odciągnięcie n., ciągnięcie n.

czas. odciągać ndk.

Wiktionary

odciągowy

→ odciąg

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z odciąganiem, dotyczący odciągania

Wiktionary

Patrz:

odciąg

Powiązane:

rzecz. odciąganie n.

Wiktionary

odciąć

1. tnąc, oddzielić coś od jakiejś całości;
2. przerwać dopływ czegoś;
3. uniemożliwić komuś osiągnięcie czegoś;
4. uniemożliwić kontakt z kimś lub z czymś;
5. odciąć się - szybko odpowiedzieć na stawiane zarzuty; zająć osobne stanowisko w jakiejś sprawie; zerwać z czymś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odcinać)

(1.1) dokonany od|odcinać.

(1.2) przerwać dopływ czegoś dostarczanego rurociągiem lub przewodem

czasownik zwrotny dokonany odciąć się (ndk. odcinać się)

(2.1) dokonany od|odcinać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Nie zapłaciłem rachunku, więc odcięli mi internet.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔtʲt͡ɕɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: otʹćo̊̃ńć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odcinanie n., odcięcie n., odcinek m.

czas. ciąć ndk., odcinać ndk.

Powiązane:

czas. odciążyć

Wiktionary

odciążyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odciążać)

(1.1) dokonany od|odciążać.

czasownik zwrotny dokonany odciążyć się (ndk. odciążać się)

(2.1) odejmować sobie ciężar, obciążenie

(2.2) przen. pozbawiać się nadmiaru czegoś (obowiązków, wydatków)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtʲˈt͡ɕɔ̃w̃ʒɨt͡ɕ, AS: otʹćõũ̯žyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odciążenie n.

Wiktionary

odcięcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) oddzielenie czegoś od pewnej całości cięciem

(1.2) techn. przerwanie dopływu czegoś

usunąć cukier

SJP.pl

odczarowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odczarowywać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczarowanie n.

czas. odczarowywać ndk., odczarować dk.

przym. czarujący

Wiktionary

odczasownikowy

w językoznawstwie: pochodzący, utworzony od czasownika; dewerbalny

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) gram. utworzony od czasownika, pochodzący od czasownika

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. czas mrz., czasownik mos./mrz.

przym. czasownikowy

Wiktionary

(1.1) Kloss odczekał chwilę, potem ruszył przed siebie ciemnym korytarzem i w dół, po schodach, których nikt nie pilnował.

Wiktionary

Powiązane:

czas. czekać, odczekiwać ndk.

rzecz. odczekanie n., wyczekanie n.

Wiktionary

odczekiwać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odczekać)

(1.1) czekać przez pewien czas do określonej chwili

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Teraz uważnie wysłuchiwał argumentów, odczekiwał na swoją kolej z tym poczuciem pewności i wiarą, że także zostanie wysłuchany.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odczekać dk.

Wiktionary

odczep

oddzielić coś przyczepionego, przymocowanego; odpiąć

1. przeżyć coś uczuciowo;
2. uświadomić coś cobie, zdać sobie sprawę z czegoś;
3. zareagować doznaniem zmysłowym

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wrażenie, które się odczuwa

odczucie

odczulić

1. zmniejszyć czułość materiału światłoczułego;
2. zlikwidować alergię metodami farmakologiczny; wyleczyć uczulenie;
3. odczulić się - wyleczyć się z alergii

SJP.pl

odczuwalny

dający się odczuć, zauważyć; wyczuwalny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) dający się odczuć, wyczuwalny

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czy uszczuplenie planów lekcji o dwie godziny tygodniowe, będzie dla uczniów odczuwalne?

(1.1) Znakomita organizacja pracy, łatwość dostępu do zbiorów powoduje, że trud związany ze zbieraniem materiałów nie jest zbyt odczuwalny.

Wiktionary

Powiązane:

przysł. odczuwalnie

rzecz. odczucie n., odczuwanie n.

czas. odczuwać ndk., odczuć dk.

Wiktionary

odczuwanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odczuwać.

(1.1) Nie lubię odczuwać głodu.

(1.2) Odczuwam tę sytuację jako niezwykłą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔṭˈt͡ʃuvat͡ɕ, AS: oṭčuvać

Wiktionary

Powiązane:

czas. czuć, przeczuwać, wyczuwać, wczuwać się, czuły, poczuć, uczuć

rzecz. odczucie n., odczuwanie n., czucie, uczucie, wyczucie, przeczucie

Wiktionary

odczycik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od odczyt

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczyt m.

Wiktionary

odczyn

w medycynie: odpowiedź organizmu na czynnik zewnętrzny (np. odczyn poszczepienny)

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) chem. charakterystyka substancji uzależniona od stężenia w niej jonów wodoru

(1.2) med. zaburzenie stanu zdrowia spowodowane reakcją na czynnik zewnętrzny

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odczyn fizjologiczny
odczyn gleby
odczyn poszczepienny
odczyn (roztworu)

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odczynienie n.

czas. odczynić dk., odczyniać ndk.

Wiktionary

odczynianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odczyniać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odczyniać ndk.

Wiktionary

odczyniać

czasownik niedokonany (dk. odczynić)

(1.1) według dawnych wierzeń ludowych: niweczyć siłę czarów; zdejmować urok z kogoś (lub z czegoś)

(1.2) przest. wykrywać za pomocą środków chemicznych

(1.3) slang. robić coś dziwnego, infantylnego lub bezsensownego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Umiała sprowadzać i odczyniać czary za pomocą modlitw i cudownych ziół.

(1.2) Wróciwszy do domu, począł skrupulatnie odczyniać depeszę zapisaną sympatycznym atramentem.

(1.3) Co tu się odczynia?…

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczynianie n., odczynienie n., odczyn mrz.

czas. odczynić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odczarowywać

(1.3) pot. wyprawiać, wyrabiać

Wiktionary

odczynnik

związek chemiczny używany w analizie chemicznej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) substancja chemiczna wykorzystywana w jakimś procesie;

Wiktionary

odczynnikowy

przymiotnik

(1.1) chem. związany z odczynnikiem

Wiktionary

odczynowy

→ odczyn

SJP.pl

Patrz:

odczyn

odczyt

1. wykład najczęściej o treści popularnonaukowej, wygłaszany lub odczytywany przed publicznością; prelekcja;
2. odczytanie czegoś, zwłaszcza wyniku obliczeń zarejestrowanych przez jakiś przyrząd

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wykład publicznie wygłoszony zwykle na temat popularnonaukowy

(1.2) sprawdzenie wartości zarejestrowanej na przyrządzie pomiarowym

Wiktionary

Powiązane:

czas. odczytać, odczytywać, czytać, obczytać

rzecz. odczytanie n., odczytywanie n., odczycik mrz.

przym. odczytowy, poczytny

IPA: ˌɔṭt͡ʃɨˈtãɲɛ, AS: oṭčytãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obczytać, czytać, odczytać dk., odczytywać ndk.

rzecz. poczytność ż., czytelność ż., odczyt, odczytywanie

przym. poczytny

Wiktionary

odczytać

czasownik przechodni

(1.1) dokonany od|odczytywać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Od dłuższego czasu przyglądał się bacznie to Zygmuntowi, to stadu chmur. Z wyrazu twarzy nieznajomego trudno było jednoznacznie odczytać, co sobie myślał o Zygmuncie, jak też nie sposób było zgadnąć, po co i z jakimi zamiarami zjawił się na dachu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔṭˈt͡ʃɨtat͡ɕ, AS: oṭčytać

Wiktionary

Powiązane:

czas. czytać, odczytywać, obczytać

rzecz. odczyt m., odczytanie n., odczytywanie n., czytanka ż., czytelność ż., poczytność ż.

przym. poczytny

Wiktionary

odczytywalny

dający się odczytać

SJP.pl

odczytywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odczytywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔṭt͡ʃɨtɨˈvãɲɛ, AS: oṭčytyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. obczytać, czytać, odczytywać ndk., odczytać dk.

rzecz. odczyt m., odczytanie n., czytelność ż., poczytność ż.

przym. poczytny

Wiktionary

odczytywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odczytać)

(1.1) czytać tekst zapisany nieznanymi znakami lub zapisany niewyraźnie

(1.2) publicznie czytać na głos

(1.3) zapoznawać się ze wskazaniami urządzenia pomiarowego

(1.4) interpretować coś, domyślać się czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Niewidomi odczytują dotykając pismo palcami.

(1.2) Nasz profesor miał zwyczaj odczytywać listę osób, które zdały egzamin.

(1.3) Podczas jazdy samochodem odczytywałem aktualną prędkość.

(1.4) Zdaje się, że wielokrotnie źle odczytywałem twoje wypowiedzi. Stąd te nieporozumienia.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odczłowieczać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odczłowieczyć, odczłowieczać ndk.

rzecz. człowieczek mos., człowiek mos., odczłowieczenie n., człowieki mos.

przym. odczłowieczony

Wiktionary

odczłowieczać

1. pozbawiać cech ludzkich, właściwych człowiekowi; dehumanizować;
2. odczłowieczać się - tracić cechy ludzkie; dehumanizować się

SJP.pl

czasownik niedokonany (dk. odczłowieczyć)

(1.1) pozbawiać cech ludzkich

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔṭt͡ʃwɔˈvʲjɛt͡ʃat͡ɕ, AS: oṭču̯ovʹi ̯ečać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. człowiek mos., człowieczek mos., odczłowieczanie n., odczłowieczenie n., człowieki mos.

czas. odczłowieczyć

przym. odczłowieczony

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dehumanizować

Wiktionary

odczłowieczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pozbawienie cech ludzkich

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczłowieczanie n., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.

czas. odczłowieczać ndk., odczłowieczyć dk.

przym. odczłowieczony

Wiktionary

odczłowieczony

przymiotnik

(1.1) wyzuty z człowieczeństwa

forma czasownika.

(2.1) ims. przym. od odczłowieczyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczłowieczanie n., odczłowieczenie n., człowiek mos.

czas. odczłowieczać ndk., odczłowieczyć dk.

Wiktionary

odczłowieczyć

1. pozbawić cech ludzkich, właściwych człowiekowi; zdehumanizować;
2. odczłowieczyć się - stracić cechy ludzkie; zdehumanizować się

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odczłowieczać)

(1.1) pozbawić ludzkich cech

czasownik zwrotny dokonany odczłowieczyć się (ndk. odczłowieczać się)

(2.1) wyzbyć się ludzkich cech

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odczłowieczanie n., odczłowieczenie n., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.

czas. odczłowieczać ndk.

przym. odczłowieczony

Wiktionary

oddal

poetycko: daleka przestrzeń; dal

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. poet. dal, odległa przestrzeń

forma czasownika.

(2.1) 2. os. lp. rozk. od: oddalić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dal, oddalenie

Wiktionary

oddalanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddalać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdːaˈlãɲɛ, AS: o•dalãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddalać, oddalić

rzecz. oddalenie n.

przym. oddalony

Wiktionary

oddalać

czasownik przechodni niedokonany (dk. oddalić)

(1.1) zwiększać odległość pomiędzy danymi jednostkami

(1.2) przesuwać na czas późniejszy

(1.3) czynić mniej realnym, nie dopuszczać do wystąpienia czego

(1.4) powodować osłabienie albo utratę więzi

(1.5) czynić co rzekomo dalszym poprzez optyczne pomniejszanie

(1.6) przest. zwalniać z pracy

(1.7) daw. nakazywać odejść komu

(1.8) praw. uznać żądania powoda za nieuzasadnione ze względów merytorycznych, z możliwością wniesienia apelacji

czasownik zwrotny niedokonany oddalać się (dk. oddalić się)

(2.1) zwiększać własną odległość od czego lub kogo

(2.2) stawać się mniej widzialnym czy słyszalnym

(2.3) opuszczać samowolnie jakieś miejsce

(2.4) przesuwać się w czasie

(2.5) stawać się mniej realnym

(2.6) osłabiać lub tracić więź

Wiktionary

Przykłady

(1.7) Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

(2.1) Oddalały się od skutej lodem powierzchni Hoth, gdy wstrząsy wtórne wystrzału działa jonowego sprawiały, że przez bazę niosły się warkoty i trzaski.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddalanie n., oddalenie n.

czas. oddalić dk.

przym. oddalony, dalszy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odsuwać

(1.2) odkładać

(1.3) udaremniać

(2.1) odchodzić, odjeżdżać, odlatywać, odpływać, odsuwać się, wycofywać się

(2.2) niknąć

Wiktionary

oddalenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddalić.

(1.2) odległość

(1.3) praw. uznanie żądania powoda za nieuzasadnione ze względów merytorycznych, z możliwością wniesienia apelacji

Wiktionary

Oddalenie – solowy album Kazika nagrany tylko przy pomocy samplera. Nagrań muzyki dokonano w piwnicy Oddalenie (czyli w prywatnej piwnicy Kazika, która widnieje na okładce) a wokali w studiu Winicjusza Chrósta w Warszawie.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. oddalanie n.

czas. oddalić dk., oddalać ndk.

przym. dalszy, oddalony

Wiktionary

oddalić

czasownik przechodni dokonany (ndk. oddalać)

(1.1) dokonany od|oddalać.

czasownik zwrotny dokonany oddalić się (ndk. oddalać się)

(2.1) dokonany od|oddalać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddalanie n., oddalenie n., dal ż.

czas. oddalać ndk.

przym. oddalony, dalszy

Wiktionary

oddalony

1. będący w pewnym oddaleniu od czegoś; odległy, daleki;
2. taki, który się oddalił od ludzi; odizolowany

SJP.pl

przymiotnik odczasownikowy

(1.1) położony w znacznej odległości przestrzennej albo czasowej od czegoś

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddalanie n., oddalenie n.

czas. oddalać ndk., oddalić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) daleki, odległy

Wiktionary

oddanie

1. zwrócić coś komuś;
2. dać coś komuś w jakimś celu;
3. dać coś komuś na własność; podarować, ofiarować;
4. umieścić, ulokować kogoś gdzieś;
5. wydalić coś z organizmu;
6. oddać się: poświęcić się czemuś lub komuś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddawać.

(1.2) wierność, poświęcenie określonej sprawie, idei lub osobie

(1.3) oddanie się – pozostawanie do dyspozycji innej osoby (lub osób, np. policji)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈːãɲɛ, AS: o•dãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddawanie n.

czas. oddawać, oddać

przym. oddany

Wiktionary

oddany

SJP.pl

forma czasownika.

(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: oddać

przymiotnik

(2.1) gotów do poświęceń dla kogoś lub czegoś; wierny, lojalny, przywiązany

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nowa bioelektrownia została oddana do użytku.

(2.1) Zobacz jak z przerażonej, wycofanej kuli białego nieszczęścia, która już na nic nie czeka, odradza się dumny, odważny, oddany opiekunom pies.

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddać dk., oddawać ndk.

rzecz. oddanie n., oddawanie n.

Wiktionary

oddawanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zwracanie czegoś komuś

(1.2) odpłacanie komuś za coś w podobny sposób

(1.3) oddawanie moczu: sikanie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdːaˈvãɲɛ, AS: o•davãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddawać ndk., oddać dk.

rzecz. oddanie n.

przym. oddany

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zwracanie

(1.2) odwzajemnianie

Wiktionary

oddawać

1. zwracać coś komuś;
2. dawać coś komuś w jakimś celu;
3. dawać coś komuś na własność; ofiarowywać;
4. umieszczać, lokować kogoś gdzieś;
5. wydalać coś z organizmu;
6. oddawać się: poświęcać się czemuś lub komuś

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. oddać)

(1.1) dawać coś komuś z powrotem, zwracać właścicielowi

(1.2) odzwierciedlać, przedstawiać coś w odpowiedni sposób

(1.3) przekazywać, dostarczać coś komuś

(1.4) umieszczać coś lub kogoś w jakimś miejscu

czasownik zwrotny niedokonany oddawać się

(2.1) angażować się w coś, robić coś z pełnym zaangażowaniem

(2.2) podporządkowywać się komuś

(2.3) przen. o kobiecie odbywać stosunek seksualny z kimś

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Lekkie i frywolne, a zarazem szybko wpadające w ucho melodie wspaniale oddawały atmosferę Wiednia z początku XX wieku.

(2.1) Razem z przyjaciółmi oddawałem się słuchaniu muzyki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈːavat͡ɕ, AS: o•davać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddawca m., oddawczyni ż., oddawiny nmos., oddawanie n., oddanie n.

czas. dać, oddać dk.

przym. oddany

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zwracać, odnosić

(1.2) przedstawiać, odzwierciedlać, wyrażać, obrazować, charakteryzować, opisywać

Wiktionary

oddawczyni

kobieta dostarczająca coś komuś

SJP.pl

oddać

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. oddawać)

(1.1) dać coś komuś z powrotem, zwrócić właścicielowi

(1.2) odzwierciedlić, przedstawić coś w odpowiedni sposób

(1.3) przekazać, dostarczyć coś komuś

(1.4) umieścić coś lub kogoś w jakimś miejscu

czasownik zwrotny dokonany oddać się

(2.1) zaangażować się w coś, zrobić coś z pełnym zaangażowaniem

(2.2) podporządkować się komuś

(2.3) przen. o kobiecie odbyć stosunek seksualny z kimś

(2.4) daw. reg-pl|Kresy. o kobiecie wyjść za mąż

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wczoraj prosiłem cię, żebyś oddał mi książkę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdːat͡ɕ, AS: o•dać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddawca m., oddawczyni ż., oddawiny nmos., oddawanie n., oddanie n.

oddechowy

Powiązane:

rzecz. oddech mrz.

Wiktionary

oddechowy

→ oddech

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) fizj. dotyczący oddechu i oddychania

Wiktionary

Patrz:

oddech

Przykłady

(1.1) Sekida dokładnie opisuje techniki oddechowe, sugerując, że przedstawia zachodnim czytelnikom skrzętnie dotąd skrywane tajemnice mistrzów zen.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddech m., oddychanie n.

czas. oddychać ndk.

Wiktionary

oddeklamowywać

dawniej: wygłaszać utwór literacki w sposób artystyczny

SJP.pl

oddelegowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddelegować.

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddelegować dk.

rzecz. delegacja ż.

Wiktionary

oddelegowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

rzecz. destylacja ż., destylat m.

czas. destylować ndk., oddestylować dk., przedestylować dk., przedestylowywać ndk., wydestylować dk., wydestylowywać ndk.

Wiktionary

oddokować

1. odpiąć laptopa od stacji dokującej;
2. wyprowadzić jednostkę z doku

SJP.pl

oddolnie

przysłówek

(1.1) w sposób oddolny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. dół m.

przym. oddolny

Wiktionary

oddolność

→ oddolny

SJP.pl

Patrz:

oddolny

1. pochodzący od pracowników, a nie od zarządu;
2. pochodzący od obywateli, a nie od władz państwowych

SJP.pl

przymiotnik

wdychać i wydychać tlen atmosferyczny

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddychać.

Wiktionary

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔdːɨˈxãɲɛ, AS: o•dyχãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddychać

rzecz. oddech

przym. oddechowy

Wiktionary

oddychać

wdychać i wydychać tlen atmosferyczny

SJP.pl

czasownik nieprzechodni niedokonany

(1.1) fizj. zool. biol. pobierać tlen z naturalnego dla danego gatunku środowiska

(1.2) przen. med. fizj. fant. przejawiać funkcje życiowe

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈːɨxat͡ɕ, AS: o•dyχać

Wiktionary

Powiązane:

czas. odetchnąć dk.

rzecz. oddychanie n., oddech m., odetchnięcie n.

przym. oddechowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) reg. śl. dychać

Wiktionary

oddymiać

czasownik przechodni niedokonany (dk. oddymić)

(1.1) pozbawiać dymu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Strażacy polewali wodą palące się pomieszczenie, zabezpieczyli i oddymiali je, a także przeprowadzali ewakuację zwierząt z płonącego budynku.

Wiktionary

oddzialik

zdrobnienie od: oddział

SJP.pl

oddział

część składowa instytucji stanowiąca pewną całość

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) odrębna i samodzielnie działająca część jakiejś organizacji lub urzędu

(1.2) grupa ludzi jako część pewnej formacji

(1.3) geol. jednostka chronostratygraficzna dziejów Ziemi, część systemu;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

oddział – w geologii formalna jednostka chronostratygraficzna niższa rangą od systemu
Oddział – amerykański western z 1975 roku
Oddział – amerykański horror z 2010 roku
Oddział – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grodziskim, w gminie Żabia Wola
oddział przedsiębiorstwa
oddział wojskowy – jednostka wojskowa; jednostka taktyki wojskowej; jednostka organizacyjna w sztabie wojskowym lub jednostka straży granicznej

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Firma utworzyła nowe oddziały w Poznaniu i Szczecinie.

1. wpływać;
2. powodować jakąś reakcję;
3. działać z określoną siłą na inne obiekty

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddziaływać.

(1.2) książk. wywierany wpływ

(1.3) fiz. zjawisko przyciągania lub odpychania obiektów

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Osteoporoza faktycznie ma większe oddziaływanie w krajach, w których konsumuje się duże ilości mleka i serów.

(1.3) Foton przenosi oddziaływanie elektromagnetyczne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdʲd͡ʑawɨˈvãɲɛ, AS: odʹʒ́au̯yvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddziaływać

Wiktionary

oddziaływać

1. wpływać;
2. powodować jakąś reakcję;
3. działać z określoną siłą na inne obiekty

SJP.pl

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. oddziałać)

(1.1) wpływać, powodować skutek

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddzielać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddzielać, oddzielić

przysł. oddzielnie

rzecz. oddzielność ż., podzielnica ż., oddzielenie n.

Wiktionary

oddzielać

czasownik niedokonany (dk. oddzielić)

(1.1) separować jedną rzecz od drugiej

(1.2) separować kogoś od jakiejś grupy

(1.3) powodować że fragment przestaje z czymś tworzyć całość

czasownik zwrotny niedokonany oddzielać się (dk. oddzielić się)

(2.1) oddzielać (1.2) siebie od jakiejś grupy

(2.2) ulegać odłączaniu od całości

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Piłem dużo, ale starannie oddzielając czas pracy od czasu rozluźnień.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdʲˈd͡ʑɛlat͡ɕ, AS: odʹʒ́elać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oddzielność ż., podzielnica ż., oddział, oddzielanie, oddzielenie

czas. oddzielić dk.

przysł. oddzielnie

Wiktionary

oddzielenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|oddzielić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. oddzielać, oddzielić

przysł. oddzielnie

rzecz. oddzielność ż., podzielnica ż., oddzielanie n.

Wiktionary

oddzielić

czasownik przechodni dokonany (ndk. oddzielać)

(1.1) dokonany od|oddzielać.

czasownik zwrotny dokonany oddzielić się (ndk. oddzielać się)

(2.1) dokonany od|oddzielać się.

Wiktionary

Przykłady

Wymowa:

IPA: ɔdʲˈd͡ʑɛlnɨ, AS: odʹʒ́elny

Wiktionary

Powiązane:

przysł. oddzielnie

czas. oddzielić

oddzwonić

1. odpowiedzieć telefonicznie na wcześniejszy telefon od kogoś;
2. o dzwonie, zegarze: wybić godzinę;
3. dzwoniąc, ogłosić rozpoczęcie jakiejś czynności

SJP.pl

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. oddzwaniać)

(1.1) telekom. skontaktować się telefonicznie z osobą, która wcześniej dzwoniła

(1.2) wydać sygnał dźwiękowy w określonej godzinie

(1.3) ogłosić rozpoczęcie czegoś za pomocą dzwonu lub sygnału dźwiękowego

Wiktionary

Powiązane:

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Erik Ode – niemiecki aktor
Michael Ode – amerykański muzyk
Ode – album Stephana Eichera
Ode Records – amerykańska firma fonograficzna
ODE
Sainte-Ode

Wikipedia

Przykłady

(1.1) […] ale nas zbaw ode złego […] (słowa modlitwy Ojcze Nasz)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdɛ, AS: ode

Wiktionary

Powiązane:

przyim. od

Wiktionary

odebranie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odebrać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɛˈbrãɲɛ, AS: odebrãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odebrać dk., odbierać dk.

rzecz. odbiorczyni ż., odbiór, odbiorca, odbiornik, odbieranie

wykrz. odbiór

Wiktionary

odebrać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odbierać)

(1.1) dokonany od|odbierać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) -Nie otworzył nawet ust, blada wściekłość odebrała mu mowę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈdɛbrat͡ɕ, AS: odebrać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odbieranie n., odebranie n., odbiorca m., odbiór m., odbiorczyni ż.

czas. odbierać

wykrz. odbiór

Wiktionary

odechciewać

odechciewać się - tracić ochotę na coś

SJP.pl

odechowiec

Odechowiec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Skaryszew. Ma status sołectwa.

Prywatna wieś szlachecka "Odachowiec", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.

Wikipedia

odechów

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odechów – wieś w woj. łódzkim, w pow. łęczyckim, w gminie Grabów
Odechów – wieś w woj. mazowieckim, w pow. radomskim, w gminie Skaryszew
Odechów – dawna gromada

Wikipedia

odegnanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odegnać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odegnać dk.

Wiktionary

odegnać

odpędzić, opędzać się od czegoś/kogoś, por. ognać

SJP.pl

odegrać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odgrywać)

(1.1) muz. odtworzyć utwór za pomocą instrumentu lub urządzenia

(1.2) film. teatr. odtworzyć postać i przebieg wydarzeń w ekranizacji lub inscenizacji

(1.3) udać kogoś innego

(1.4) grając, odzyskać to, co się straciło w poprzedniej grze

(1.5) sport. podać piłkę lub krążek kolejnemu zawodnikowi

czasownik zwrotny dokonany odegrać się (ndk. odgrywać się)

(2.1) odrobić przegraną; odzyskać, co się poprzednio przegrało

(2.2) odbyć się, zajść gdzieś w danym czasie

(2.3) pot. zrobić komuś coś złego w odwecie za doznane krzywdy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ten trudniejszy ustęp skrzypek dość niedbale odegrał z partytury.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odegranie n., grajek mos.

Wiktionary

Synonimy:

(2.2) odbyć się, wydarzyć się, zajść

(2.3) zemścić się

Wiktionary

odegrzewać

(1.1) Różnica to wynik odejmowania.

(1.2) Lecz odejmowanie komuś należnej mu zapłaty jest niesprawiedliwością, której nie można Bogu przypisać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɛjmɔˈvãɲɛ, AS: odei ̯movãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odjemna ż., odjemnik m., odjęcie n.

czas. odejmować ndk., odjąć dk.

przym. odjemny

Wiktionary

odejmować

czasownik przechodni niedokonany (dk. odjąć)

(1.1) mat. wykonywać działanie odejmowania;

(1.2) zabierać część jakiejś całości

(1.3) usuwać operacyjnie część ciała

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odejmij liczbę od niej samej, a dostaniesz różnicę zero.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɛjˈmɔvat͡ɕ, AS: odei ̯movać

Wiktionary

Powiązane:

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. odchodzić)

(1.1) oddalić się od jakiegoś miejsca

(1.2) opuścić kogoś, zerwać związek z kimś

(1.3) eufem. umrzeć

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Mały byłeś, kiedy ojciec odszedł od matki, a potem zabrał cię na wieś.

Wiktionary

izba niższa parlamentu norweskiego (Stortingu) do 2009 roku

SJP.pl

odemglanie

usuwać skądś mgłę

SJP.pl

odemglać

usuwać skądś mgłę

SJP.pl

odemglić

usunąć skądś mgłę

SJP.pl

odemknąć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odmykać)

(1.1) uchylić zamknięcie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nie bez trudu odemknął skrzypiące drzwi i po krętych schodkach dostał się do opuszczonej baszty.

(1.1) Kiedy ocknął się po kilku godzinach czy może minutach i powoli, z wysiłkiem odemknął powieki, nie musiał już mrużyć oczu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odemknięcie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) otworzyć

Wiktionary

odemścić

dawniej:
1. pomścić, odpłacić zemstą za coś;
2. odemścić się - zemścić się, dokonać zemsty

SJP.pl

odense

miasto w Danii

SJP.pl

Odense (duń.) – trzecie pod względem wielkości miasto Danii, położone na Fionii, u ujścia do zatoki Odense Fjord. Odense zamieszkuje 182,4 tys. osób (2023). Jest to jedno z najstarszych duńskich miast; w 1988 r. obchodziło tysięczną rocznicę powstania. Siedziba gminy Odense.

Wikipedia

odeon

1. w antycznej Grecji - okrągła budowla przykryta dachem, w której odbywały się konkursy muzyczne i recytatorskie
2. rodzaj orkiestry rozrywkowej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) archit. hist. zadaszona budowla z amfiteatrem, w starożytnej Grecji i Rzymie, w której odbywały się konkursy muzyczne i recytatorskie;

(1.2) muz. typ orkiestry grającej muzykę rozrywkową, popularnej na przełomie XIX i XX w., złożonej z muzyków grających na instrumentach dętych z towarzyszeniem kwintetu smyczkowego i perkusji;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odeon – rodzaj starożytnego budynku
odeon – rodzaj orkiestry
Odeon Cinemas – sieć kinowa działająca w Wielkiej Brytanii
Odéon – teatr w Paryżu
Odeon – niemiecka wytwórnia płytowa, od 1945 polska wytwórnia płytowa
Odéon – stacja metra w Paryżu
Odeon – album studyjny formacji incarNations

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ɔˈdɛɔ̃n, AS: odeõn

Wiktionary

odepchnąć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odpychać)

(1.1) dokonany od|odpychać.

czasownik zwrotny dokonany odepchnąć się (ndk. odpychać się)

(2.1) dokonany od|odpychać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odepchnięcie n.

przym. odpychający

Wiktionary

odeprzeć

1. zmusić siłą do cofnięcia się; odrzucić, odepchnąć kogoś lub coś;
2. obronić się przed napaścią (słowną lub fizyczną), przeciwstawić się czemuś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odpierać)

(1.1) dokonany od|odpierać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Rebelianci wykryli naszą obecność – odparł spokojnym tonem Vader, jakby zastanawiał się nad trywialnymi kwestiami.

Wiktionary

IPA: ˌɔdɛrɔtɨzɔˈvãɲɛ, AS: oderotyzovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oderotyzować

Wiktionary

oderotyzować

czasownik dokonany

Powiązane:

rzecz. odrywanie n.

czas. oderwać dk., odrywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zerwanie, przerwanie, rozłączenie, odłączenie

Wiktionary

oderwać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odrywać)

(1.1) dokonany od|odrywać.

czasownik zwrotny dokonany oderwać się (ndk. odrywać się)

(2.1) dokonany od|odrywać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrywanie n., oderwanie n.

1. miasto na południowej Ukrainie;
2. nazwa kilku miast w USA

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, położone nad Morzem Czarnym;

Wiktionary

Odessa ( Одеса, "Odesa"; Одесса, "Odiessa") – miasto i stolica obwodu odeskiego Ukrainy, położone nad Morzem Czarnym. Na początku 2024 roku, z liczbą mieszkańców przekraczającą 1 mln, Odessa zajmowała trzecie miejsce (po Kijowie i Charkowie) wśród najludniejszych ukraińskich miast[].

Wikipedia

czas. odessać dk.

Wiktionary

odessyjczyk

mieszkaniec Odessy

SJP.pl

odessyjka

(1.2) przen. poczuć ulgę, odprężyć się po trudnej sytuacji

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odetchnięcie n.

czas. oddychać

Wiktionary

odetkać

udrożnić

SJP.pl

odetta

imię żeńskie

Synonimy:

(1.1) apel

(1.3) reskrypt

Wiktionary

odezwanie

odezwać się -
1. powiedzieć coś; przemówić;
2. dać się słyszeć;
3. skontaktować się z kimś, zwykle pisemnie lub telefonicznie;
4. o chorobach lub dolegliwościach: odnowić się;
5. zgłosić kolor lub bez atu i zamierzoną wysokość gry

SJP.pl

odezwać

SJP.pl

odezwowy

przymiotnik relacyjny

rzeczownik, rodzaj nijaki

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odgadnąć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgadnąć

rzecz. odgadywanie n.

Wiktionary

odgadnąć

1. rozumując znaleźć trafną odpowiedź na coś, rozwiązanie czegoś; rozwiązać, rozwiązywać, zgadnąć;
2. domyślić się czegoś, przewidzieć, przeniknąć coś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odgadywać)

(1.1) dokonany od|odgadywać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przez 12 tygodni próbowali oni odgadnąć, kto jest agentem.

(1.1) Mimo wysiłków, szperania w pamięci, nie mogłem odgadnąć, co wydawało ten dźwięk.

(1.1) Gdy sprawa nie jest jasna, uważnie wpatrujemy się w interlokutora, by poprzez jego wyraz twarzy odgadnąć, z czym mamy właściwie do czynienia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈɡadnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: odgadnõńć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odgadywanie n., odgadnięcie n.

Wiktionary

odgadywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odgadywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɡadɨˈvãɲɛ, AS: odgadyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. zagadkowość ż., odgadnięcie n., zgadywanka ż., zagadka ż., zgadywannie n., zgadnięcie n., zagadywanie n., zagadnięcie n.

czas. odgadywać ndk., odgadnąć dk., zgadywać ndk., zgadnąć dk., zagadywać ndk., zagadnąć dk.

przym. zagadkowy

przysł. zagadkowo

Wiktionary

odgadywać

1. rozumując znajdować trafną odpowiedź na coś, rozwiązanie czegoś; rozwiązywać, zgadywać;
2. domyślać się czegoś, przewidywać, przenikać coś

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odgadnąć)

(1.1) znajdować rozwiązanie poprzez rozumowanie

(1.2) starać się przeniknąć, poznać; myśleć, że samemu rozpoznano sytuację; próbować przewidzieć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odgadywanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) rozwiązywać

(1.2) domyślać się, przewidywać

Wiktionary

rzecz. odgarnięcie n.

Wiktionary

odgarowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) gwara. przestępcza: odbycie kary więzienia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɡarɔˈvãɲɛ, AS: odgarovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgarować

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odkiblowanie, odkitowanie

Wiktionary

odgarować

czasownik dokonany

rzeczownik, rodzaj nijaki

Synonimy:

(1.1) bocznica, gałąź, odnoga, rozgałęzienie

(1.2) filia

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) techn. elastyczny element zabezpieczjący końcówkę przewodu przed nadmiernym wyginaniem się

(1.2) mykol. nazwa systematyczna|Resupinatus|Nees ex Gray|ref=tak., rodzaj grzybów z rodziny boczniakowatych;

(1.3) mykol. grzyb z rodzaju odgiętek (1.2)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odgiętka – rodzaj grzybów z rodziny boczniakowatych
odgiętka – element zabezpieczający końcówki przewodów elektrycznych

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Złącza muszą być wyposażone w odgiętki stanowiące zabezpieczenie złączy przed zbyt małymi promieniami gięcia.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odginanie n., odgięcie n., giąć ndk., gięcie n., zgięcie n., przeginanie n., przegięcie n., uginanie n., ugięcie n., giętkość ż., giętarka ż., odginacz m., giętarz m., gięciarz m.

czas. odginać ndk., odgiąć dk., giąć ndk., zgiąć dk., przeginać ndk., przegiąć dk., uginać ndk., ugiąć dk.

przym. giętki

przysł. giętko

Wiktionary

odglebowy

przymiotnik relacyjny

Powiązane:

rzecz. groźba ż., grożenie n., wygrażanie n., pogrożenie n., pogróżka ż.

czas. odgrażać ndk., grozić ndk., wygrażać ndk., pogrozić dk.

przym. groźny, groźnie

→ odgromnik

SJP.pl

Patrz:

odgromnik

odgromowy

odgrywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odgrywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdɡrɨˈvãɲɛ, AS: odgryvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgrywać

Wiktionary

odgrywać

czasownik niedokonany (dk. odegrać)

(1.1) odtwarzać utwór muzyczny

(1.2) pełnić w czymś jakąś funkcję, mieć znaczenie

(1.3) tworzyć jakąś postać w przedstawieniu teatralnym lub filmie

(1.4) udawać kogoś, kim się nie jest

(1.5) udawać jakieś emocje

(1.6) sport. w piłce nożnej: właściwie podać piłkę

(1.7) odtwarzać w inscenizacji rzeczywiste wydarzenia

czasownik zwrotny niedokonany odgrywać się (dk. odegrać się)

(2.1) odzyskiwać w grze to, co się uprzednio przegrało

(2.2) mścić się

(2.3) wydarzać się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ten didżej odgrywa same nudne kawałki.

(1.2) Organizacje pozarządowe odgrywają istotną rolę w społeczeństwie demokratycznym.

(1.3) Przygotowałem na egzamin teatralny etiudę, w której odgrywam śniętą rybę.

(1.4) Jego żona publicznie odgrywa męczennicę, choć faktycznie jest szczwaną osóbką.

(1.5) Dzieciak Kowalskich zawsze odgrywa napad histerii przed sklepem z zabawkami.

(1.6) Już w piątej minucie drugi pomocnik odgrywa do napastnika w środku pola karnego i tak pada pierwsza bramka.

(1.7) Inscenizację bitwy pod Grunwaldem odgrywano z dbałością o krwawe szczegóły.

(2.1) Wczoraj przerżnąłem w kasynie trzy tysiące, ale dzisiaj już się odgrywam.

(2.2) Jacek odgrywa się na mnie za wczorajszy żart pod jego adresem.

(2.3) Kiedy to wszystko się odgrywało?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈɡrɨvat͡ɕ, AS: odgryvać

Wiktionary

oddzielić przy pomocy zębów jedną rzecz od drugiej

SJP.pl

odgrzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odgrzać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgrzać

Wiktionary

odgrzać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odgrzewać)

(1.1) dokonany od|odgrzewać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Politycy PiS chcą przy okazji odgrzać sprawę konfliktu byłego ministra sprawiedliwości Grzegorza Kurczuka (SLD) z jedną z lubelskich gazet.

Wiktionary

IPA: ɔdˈɡʒɛbat͡ɕ, AS: odgžebać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odgrzebanie n.

Wiktionary

odgrzebywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odgrzebywać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgrzebywać ndk.

Wiktionary

odgrzechotać

rzadko: odpowiedzieć grzechotem; odgrzmieć

SJP.pl

odgrzewać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odgrzać)

(1.1) ponownie podnosić temperaturę czegoś; ogrzewać na nowo

(1.2) pot. wracać do dawnej sprawy

czasownik zwrotny niedokonany odgrzewać się (dk. odgrzać się)

(1.1) – Na jubileusz odgrzybiliśmy ściany wilgotnego budynku, wymalowaliśmy każdą salę w innym kolorze, nowy wystrój ma również kaplica, teraz jest jeszcze cieplej i przyjemniej – dodaje pani prezes.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odgrzybiać ndk.

rzecz. grzyb mos./mrz.

Wiktionary

odgwizdanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

Powiązane:

czasownik przechodni niedokonany (dk. odholować)

(1.1) mot. zabierać niesprawny pojazd za pomocą holownika

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. holownik m.

(1.1) jęz. utworzony od rzeczownika, przymiotnika lub zaimka

(1.2) pochodzący od imienia

Wiktionary

odindywidualizowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odindywidualizować.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odindywidualizowywać, odindywidualizować dk.

Wiktionary

odindywidualizować

pozbawić cech indywidualnych

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odindywidualizowywać)

(1.1) pozbawić cech indywidualnych

czasownik zwrotny dokonany odindywidualizować się (ndk. odindywidualizowywać się)

(2.1) pozbawić się lub zostać pozbawionym cech indywidualnych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) My, indywidualiści, odindywidualizowaliśmy się z rozentuzjazmowanego tłumu, który oklaskiwał przeintelektualizowane i przeliteraturalizowane dzieło.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. indywidualizm m., indywidualista m., indywidualistka ż., indywiduum n., indywidualizacja ż., indywidualizowanie n., odindywidualizowanie n.

czas. indywidualizować ndk., odindywidualizowywać ndk.

przym. indywidualny, indywidualistyczny

przysł. indywidualnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odgraniczyć, odróżnić, przeciwstawić

(2.1) odgraniczyć się, odróżnić się, przeciwstawić się

Wiktionary

odindywidualizowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odgraniczać, odróżniać, przeciwstawiać

(2.1) odgraniczać się, odróżniać się, przeciwstawiać się

Wiktionary

odinstalowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odłączenie czegoś, co zostało wcześniej zainstalowane

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odinstalowywanie n.

czas. odinstalować dk., odinstalowywać ndk.

Wiktionary

odinstalować

usunąć zainstalowany program komputerowy

SJP.pl

odinstalowywać

usuwać zainstalowany program komputerowy

SJP.pl

odintelektualizować

czasownik przechodni dokonany (ndk. odintelektualizowywać)

(1.1) pozbawić coś nadmiernie intelektualnego charakteru

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Autor odintelektualizował tekst, aby był dostępny dla szerszego grona odbiorców.

Wiktionary

odiskać

czasownik

(1.1) książk. niechęć lub nienawiść do kogoś, kogo obarcza się winą za coś

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odium – tytuł gry Gorky 17 na rynku amerykańskim
Odium – album zespołu Morgoth
Odium – film z 2010 roku

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Do znudzenia już niejednokrotnie była mowa o tym, że magicznych nazistów wymyślono, genialnie zresztą, za czasów kanclerza Adenauera, by odium winy za zbrodnie zdjąć z niemieckiego narodu. […] Nie ma zbrodni niemieckich, są nazistowskie. […] Kim byli naziści? Tego bliżej nie wiadomo.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdʲjũm, AS: odʹi ̯ũm

Wiktionary

odizolować

czasownik przechodni dokonany (ndk. odizolowywać)

(1.1) dokonany od|odizolowywać.

czasownik zwrotny dokonany odizolować się (ndk. odizolowywać się)

(2.1) dokonany od|odizolowywać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odizolowanie n., izolacja ż., odizolowywacz mrz.

czas. izolować

Wiktionary

odizolowywacz

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. urządzenie służące do usuwania izolacji z kabli i przewodów

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Bartek dorabia na odizolowywaczu w złomowni.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odizolowywać ndk., odizolować dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) skórowarka, korowarka

Wiktionary

odizolowywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odizolować)

(1.1) pozbawiać kontaktu ze światem zewnętrznym

(1.2) oddzielać coś materiałem izolującym

czasownik zwrotny niedokonany odizolowywać się (dk. odizolować się)

(2.1) pozbawiać się kontaktu z innymi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odizolowywanie n., odizolowywacz mrz.

Wiktionary

odjadać

jedząc, uzupełniać braki po niedojadaniu lub głodówce; odjadać się

SJP.pl

odjaniepawlać

potocznie: odjaniepawlać (się) - dziać się; wyrabiać się, wyprawiać się

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odjaniepawlić)

(1.1) pot. wyprawiać, wyczyniać

czasownik zwrotny niedokonany odjaniepawlać się (dk. odjaniepawlić się)

(2.1) pot. wyprawiać się, wyczyniać się, dziać się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Stary, nie uwierzysz co wczoraj odjaniepawliłem.

(2.1) Co tu się odjaniepawla?!

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. janopawlizm m.

Wiktionary

odjaniepawlić

potocznie: odjaniepawlić (się) - wydarzyć się, stać się

SJP.pl

odjazd

1. rozpoczęcie przemieszczania się jakiegoś środka lokomocji; wyjazd;
2. potocznie: coś wspaniałego, niezwykłego, ekscytującego; czad, bomba, wypas, odlot;
3. środowiskowo: utrata świadomości wywołana narkotykami lub alkoholem

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ruszenie w drogę, początek podróży jakimś środkiem lokomocji

(1.2) stan uniesienia lub błogości wywołany narkotykami, alkoholem itp.

(1.3) coś niezwykłego

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odjazd – polski film obyczajowy z 1991
Odjazd – amerykański film z 1997
Odjazd (serial telewizyjny)
Odjazd – album Renaty Przemyk z 2009

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Przed podróżą zawsze sprawdzam godzinę odjazdu pociągu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdʲjast, AS: odʹi ̯ast

Wiktionary

Powiązane:

czas. odjeżdżać ndk., odjechać dk.

Powiązane:

rzecz. odjazd

przysł. odjazdowo

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) klasa, wspaniały, znakomity; pot. bajer, bajerek, bomba, bombowy, czaderski, czadowy, ekstra, obłędny, odlotowy, super, wypas, wystrzałowy

Wiktionary

odjebanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odjebać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdʲjɛˈbãɲɛ, AS: odʹi ̯ebãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odjebać, jebać, wyjebać

przym. jebany, jebnięty

rzecz. jebany mos.

Wiktionary

odjebać

wulgarnie:
1. zrobić coś głupiego, dziwnego;
2. zrobić coś niedbale, niechętnie;
3. zabić, zastrzelić;
4. odjebać się:
a) wystroić się, wyszykować się;
b) zostawić w spokoju; odczepić się, odwalić się

SJP.pl

czasownik

(1.1) wulg. zrobić coś dziwnego, nieprzewidywalnego lub głupiego

(1.2) wulg. robić coś niedbale, niestarannie, byle tylko szybko skończyć; także robić coś pod przymusem, niechętnie, bez zaangażowania

(1.3) wulg. ogólne wyrażenie aprobaty lub pochwały czynności, pomysłu

(1.4) środ. wulg. zabić, zastrzelić

czasownik zwrotny odjebać się

(2.1) wulg. wystroić się

(2.2) wulg. odczepić się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Kazik wczoraj po pijaku odjebał numer i latał po ulicy z gołą dupą.

(1.2) Jeszcze tylko odjebię to zadanie i będę wolny.

(1.3) Ty ziomek to potrafisz odjebać niezłą gadkę do psów.

(1.4) Musimy go odjebać, zanim poda nas na psiarnię.

(2.1) Andżelika super odjebała się na ślub swojej siostry.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odjechać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odjechać

Wiktionary

odjechany

potocznie: niezły, fajny; zarąbisty, zaczepisty, zajefajny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) taki, który odstaje od normy

Wiktionary

odjechać

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. odjeżdżać)

odjemnik

liczba odejmowana od jakiejś liczby

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) mat. liczba, którą odejmujemy od innej

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W odejmowaniu 5 - 3 = 2 liczba 3 jest odjemnikiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdʲˈjɛ̃mʲɲik, AS: odʹi ̯ẽmʹńik

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odejmowanie n., odjemna ż.

czas. odejmować ndk., odjąć dk.

Wiktionary

odjezdne

dziś tylko w wyrażeniach: na odjezdne, na odjezdnym - na chwilę przed odjazdem; na wyjezdnym

SJP.pl

odjezdny

dawniej: odjazdowy (związany z odjazdem)

SJP.pl

odjeść

jedząc, uzupełnić braki po niedojadaniu lub głodówce; odjeść się

SJP.pl

odjeżdżanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odjeżdżać.

Wiktionary

Wymowa:

(1.3) Ażeby zapewnić mu dalsze spokojne życie, doktorzy odjęli mu lewą nogę.

(2.1) Dwa odjąć pięć równa się minus trzy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdʲjɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: odʹi ̯o̊̃ńć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odjemna ż., odjemnik m., odejmowanie n., odjęcie n.

czas. odejmować

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) odebrać

(1.3) wyciąć

(2.1) minus

Wiktionary

odjęczeć

1. odpowiedzieć, wydając przeciągły dźwięk pod wpływem bólu; odjęknąć;
2. odśpiewać coś przeciągłym, żałosnym głosem;
3. przez pewien czas wydawać szereg żałosnych, przeciągłych dźwięków pod wpływem bólu;
4. natrętnie prosić o coś przez pewien czas;
5. ponarzekać na coś płaczliwie

SJP.pl

odjęknąć

odpowiedzieć, wydając przeciągły dźwięk pod wpływem bólu; odjęczeć

SJP.pl

odk

skrótowiec

usuwać kamień kotłowy (twardy osad)

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odkamienić)

(1.1) usuwać kamień kotłowy (osad w naczyniach, instalacjach wodnych, itp.)

(1.2) usuwać kamień nazębny (zmineralizowaną płytkę nazębną)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nie chciało mu się odkamieniać czajnika i ciągle piliśmy u niego niesmaczną herbatę.

(1.2) Gdy odkamieniałam pańskie zęby, odkryłam jeszcze jeden ubytek - w lewej dolnej trójce.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkamieniacz m., odkamienianie n.

czas. odkamienić

Wiktionary

odkamienić

usunąć kamień kotłowy (twardy osad)

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odkamieniać)

(1.1) dokonany od|odkamieniać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkamieniacz m., odkamienianie n.

rzecz. odkażenie n., odkażanie n.

czas. odkażenie, odkażać ndk.

przysł. odkażająco

Wiktionary

odkażająco

przysłówek sposobu

(1.1) w sposób odkażający

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odwar z kory brzozy działa odkażająco i napotnie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtkaʒaˈjɔ̃nt͡sɔ, AS: otkažai ̯õnco

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkażacz mos., odkażanie n., odkażenie n.

czas. odkażenie, odkażać ndk., odkazić dk.

przym. odkażający

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) antyseptycznie, bakteriobójczo, antybakteryjnie

Wiktionary

odkażający

czas. odkażenie, odkazić dk.

przysł. odkażająco

Wiktionary

odkażenie

czasownik niedokonany

(1.1) zniszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych lub gnilnych

(1.2) usuwanie środków szkodliwych dla zdrowia ze skażonych powierzchni

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkażanie n.

czas. odkazić dk., odkażać ndk.

przysł. odkażająco

Wiktionary

odkiblowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) gwara. przestępcza: odbycie kary więzienia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtʲciblɔˈvãɲɛ, AS: otʹḱiblovãńe

Wiktionary

pospolicie: odsiadywać wyrok w więzieniu

SJP.pl

odkitowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkitować.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtʲcitɔˈvãɲɛ, AS: otʹḱitovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkitować

Wiktionary

odkitować

czasownik dokonany

(1.1) gwara. więz. odbyć karę więzienia

Powiązane:

rzecz. odklejenie n., odklejanie n.

czas. odklejać ndk.

Wiktionary

odklejeniec

potocznie: osoba oderwana od rzeczywistości; wariat, pomyleniec, postrzeleniec

SJP.pl

odklejka

potocznie: oderwanie się od rzeczywistości, życie we własnym świecie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) slang. stan oderwania od rzeczywistości i niezorientowania w sytuacji, zazwyczaj skutkujący niezrozumiałym i dziwnym zachowaniem

(1.2) slang. zachowanie sugerujące odklejkę (1.1)

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odklejeniec mos., odklejus mos., odklejuska ż.

:: zgrub. odkleja ż.

Powiązane:

czas. odkluczyć

Wiktionary

odkluczyć

czasownik

(1.1) gw-pl|Poznań. otworzyć coś kluczem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odkluczyłem kistę, a w niej sama gemela.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkluczenie n.

Wiktionary

odkludzić

czasownik dokonany

(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. odprowadzić

Wiktionary

odkląć

1. zdjąć z kogoś klątwę;
2. zdjąć urok, czar;
3. odpowiedzieć klątwą na klątwę

SJP.pl

odklęcie

1. zdjąć z kogoś klątwę;
2. zdjąć urok, czar;
3. odpowiedzieć klątwą na klątwę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. komar mzw.

Wymowa:

IPA: ˌɔtkɔpɨˈvãɲɛ, AS: otkopyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkopywać ndk., odkopać dk., kopać

rzecz. kopanie n., odkopanie n.

Wiktionary

odkopywać

1. kopiąc, odnajdywać lub wydobywać;
2. powracać do czegoś zapomnianego, np. odkopywać temat; odgrzebywać;
3. odrzucać coś uderzeniem nogą;
4. odkopywać się -
a) kopiąc, wydostawać się spod czegoś;
b) uwalniać się od czegoś, co całkowicie pochłaniało czas i uwagę; odgrzebywać się

SJP.pl

odkorkowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkorkować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkorkowywanie n.

czas. odkorkowywać ndk., odkorkować dk.

Wiktionary

odkorkować

czasownik dokonany

(1.1) odczasownikowy od|odkryć.

(1.2) napotkanie i opisanie prawa lub rzeczy istniejącej w naturze, ale przez nikogo do tej pory nieopisanej

(1.3) ujawnienie czegoś, co dotąd było skrywane lub nieznane

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Joseph Priestley w 1774 roku dokonał ważnego odkrycia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈkrɨt͡ɕɛ, AS: otkryće

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkrywka ż., odkrywca mos.

czas. odkrywać ndk., odkryć dk.

Wiktionary

odkrytka

dawniej: kartka pocztowa; korespondentka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. kartka pocztowa, pocztówka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈkrɨtka, AS: otkrytka

Wiktionary

odkryty

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) taki, który nie ma przykrycia

(1.2) wystawiony na środowisko zewnętrzne

forma czasownika.

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od odkryć

Wiktionary

IPA: ˌɔtkrɨˈvãɲɛ, AS: otkryvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkrywać, odkryć

rzecz. odkrywka ż., odkrywca mos.

Wiktionary

odkrywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odkryć)

(1.1) poznawać coś nowego

(1.2) odsłaniać coś zasłoniętego, ukrytego

czasownik zwrotny niedokonany odkrywać się (dk. odkryć się)

(2.1) zdejmować z siebie okrycie

(2.2) ujawniać swoje skrywane do tej pory uczucia, myśli, bądź pragnienia

Wiktionary

Zobacz też: Odkrywca (miesięcznik).

Odkrywca – trzeci męski stopień harcerski w ZHP (wprowadzony w 2003 wraz z wprowadzeniem nowego podziału na grupy metodyczne). Jego oznaczeniem jest jedna krokiewka na pagonie oraz (fakultatywnie) srebrna lilijka nabita na krzyżu harcerskim. Zdobywają go harcerze w wieku 13–16 lat (harcerze starsi).

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odkrycie n., odkrywanie n., odkrywacz m., odkrywaczka ż.

:: fż. odkrywczyni ż.

czas. odkrywać ndk., odkryć dk.

przym. odkrywczy

przysł. odkrywczo

Wiktionary

odkrywczość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest odkrywcze; cecha tych, którzy są odkrywczy

Wiktionary

Powiązane:

przym. odkrywczy

przysł. odkrywczo

Wiktionary

odkrywczy

1. przedstawiający coś nowego i nieznanego wcześniej; twórczy;
2. mający na celu dokonanie odkrycia, np. odkrywcza wyprawa; eksploracyjny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) związany z odkryciem

(1.2) stanowiący odkrycie

(1.3) taki, którego celem jest dokonanie odkrycia

Wiktionary

Przykłady

(1.2) W nocy się pije albo śpi, pomyślał Bolek i uśmiechnął się na tę odkrywczą myśl.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkrywać

rzecz. odkrywka ż., odkrywca mos., odkrywczość ż.

Wiktionary

odkrywczyni

kobieta, która dokonała odkrycia, zbadała coś nieznanego

SJP.pl

odkrywka

1. wyrobisko naziemne służące do wydobywania kopalin;
2. (geol.) odsłonięcie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

czas. odkrywać

rzecz. odkrywka ż., odkrywca mos., odkrywanie n., odkrycie n.

przym. odkryty

Wiktionary

odkrzaczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) usuwanie skądś krzaków, oczyszczanie jakiejś powierzchni z krzaków

Wiktionary

Powiązane:

czas. krzaczyć, odkrzaczać, odkrzaczyć

rzecz. krzak mrz., kierz mrz.

Wiktionary

odkrzaczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odkrzaczyć)

(1.1) niedokonany od|odkrzaczyć.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. krzak mrz., krzaczek mrz., kierz mrz., krzaczenie n., odkrzaczenie n., odkrzaczanie n., wykrzaczenie n., zakrzaczenie n., zakrzaczanie n.

czas. krzaczyć ndk., odkrzaczyć dk., zakrzaczyć dk., zakrzaczać ndk., wykrzaczyć dk.

przym. krzaczasty, krzaczkowaty

przysł. krzaczasto

Wiktionary

odkrzaczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) usunięcie skądś krzaków, oczyszczenie jakiejś powierzchni z krzaków

Wiktionary

Powiązane:

czas. krzaczyć, odkrzaczać, odkrzaczyć

rzecz. krzak mrz., krzaczek mrz., kierz mrz.

(1.1) Kiedy już dziecko coś odkrztusza, podajcie syropy wykrztuśne.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkrztuszanie n.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkręcić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkręcić

Wiktionary

odkręcić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odkręcać)

odkształceniowy

przymiotnik od: odkształcenie (zniekształcenie, deformacja), np. kompensator odkształceniowy - typ kompensatora cieplnego

SJP.pl

odkształcić

SJP.pl

odkup

1. odkupienie czegoś co zostało sprzedane lub zastawione;
2. pieniądze przeznaczone na wykupienie; okup;
3. dawniej: dzierżawa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hand. odkupienie czegoś, co zostało wzięte w zastaw lub sprzedane

(1.2) hand. wzięcie używanego produktu w rozliczeniu za nowy produkt

forma czasownika.

(2.1) rozk. od: odkupić

Wiktionary

Odkup (ang. Repurchase agreement, Repo) – porozumienie, klauzula w umowie, w której sprzedawca zobowiązuje się odkupić przedmiot sprzedaży w określonej dacie i określonej cenie. W przypadku urządzeń może to być uwarunkowane wynikami próbnej eksploatacji. W przypadku papierów wartościowych może to być element spekulacji.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odkupienie n., odkupowanie n., odkupiciel m., odkupicielka ż., kupiec mos.

czas. odkupić dk., odkupować dk.

Wiktionary

odkupiciel

ten, kto kogoś lub coś wybawił z czegoś, odkupił; wybawca; zbawca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

1. kupić od kogoś coś, co zostało już raz sprzedane;
2. wynagrodzić komuś stratę, kupując mu przedmiot równoważny zgubionemu lub zniszczonemu;
3. wynagrodzić lub odpokutować krzywdę popełnione przez siebie lub kogoś; zadośćuczynić;
4. o Jezusie Chrystusie: przez swoją mękę i śmierć umożliwić ludziom zbawienie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkupić.

(1.2) rel. chrześcijańskie zbawienie poprzez mękę i śmierć Chrystusa

(1.1) Chcę odkupić od sąsiada kawałek działki, żeby poszerzyć sobie dojazd do głównej drogi.

(1.2) Były właściciel może ziemię odkupić w drodze pierwszeństwa po cenie ustalonej przez rzeczoznawcę.

(1.3) Kolejny wydatek. Pies pogryzł książkę, którą wypożyczyłam z biblioteki. Muszę odkupić nową.

(1.4) Miało to im uświadomić, że najbardziej zatwardziały grzesznik ma możność odkupić swą winę, gdy publicznie wyrazi skruchę.

(1.5) Nie powiem, że człowiek jest to śmieszne bydlę, albowiem Pan nasz, Jezus Chrystus, odkupił go krwią swoją drogocenną.

(2.1) Doceniam, że daliście mi szansę, żeby odkupić się w waszych oczach.

(2.1) Dąbrowianki próbowały odkupić się za porażkę na własne życzenie w drugiej partii, ale na drodze stanęły im świetnie dysponowane w bloku siatkarki BKS.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. kupiec mos./mrz., zakupy nmos., zakup mrz., odkup m., odkupno n., odkupienie n., odkupiciel m., Odkupiciel m., odkupicielka ż.

przym. odkupny, odkupicielski

czas. odkupywać ndk.

Wiktionary

odkurzacz

przyrząd elektryczny służący do odkurzania, wsysający powietrze wraz z kurzem; elektroluks

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. urządzenie do zbierania kurzu i drobnych śmieci poprzez wsysanie ich do specjalnego zbiornika;

Wiktionary

Odkurzacz – urządzenie służące do usuwania kurzu i innych zanieczyszczeń poprzez zasysanie powietrza razem z zanieczyszczeniami.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Odkurzacza używa się do sprzątania dywanów i wykładzin.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈkuʒat͡ʃ, AS: otkužač

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. kurz m., odkurzanie n., odkurzenie n., poodkurzanie n.

czas. wkurzyć, wkurzać, odkurzać ndk., odkurzyć dk., poodkurzać dk.

przym. kurzowy, odkurzaczowy

Wiktionary

IPA: ˌɔtkuˈʒãɲɛ, AS: otkužãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkurzać

rzecz. odkurzacz m., kurz mrz.

Wiktionary

odkurzać

czyścić, trzepać, wycierać z kurzu, pozbywać się kurzu za pomocą odkurzacza

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odkurzyć)

(1.1) usuwać kurz

(1.2) odkurzaczem usuwać kurz, brud, śmieci itd.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Józefa codziennie tę półeczkę odkurzała osobiście z wielkim nabożeństwem.

(1.2) Żona nalegała, abym odkurzał codziennie. To było chore!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈkuʒat͡ɕ, AS: otkužać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkurzacz m., odkurzanie n., kurz m., zakurzenie n., kurzawa ż.

czas. wkurzyć, wkurzać, zakurzyć dk., kurzyć ndk., odkurzyć dk., poodkurzać dk.

przym. odkurzaczowy, zakurzony, okurzony

Wiktionary

odkurzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkurzyć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtkuˈʒɛ̃ɲɛ, AS: otkužẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkurzyć

rzecz. kurz mrz., odkurzacz mrz.

Wiktionary

odkurzyć

usunąć kurz

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odkurzać)

(1.1) dokonany od|odkurzać.

1. odczepić coś, rozłączyć z całością;
2. odrobić straty

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odkuwać)

(1.1) odłączyć za pomocą kucia

(1.2) wykuć

(1.3) uwolnić z kajdan za pomocą kucia

czasownik zwrotny dokonany odkuć się (ndk. odkuwać się)

(2.1) pot. odrobić swoje wcześniejsze straty

(2.2) pot. wziąć odwet, zemścić się

(2.3) uwolnić się z kajdan za pomocą kucia

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkuwać ndk., kuć ndk., wykuwać ndk., wykuć dk., przekuwać ndk., przekuć dk., zakuwać ndk., zakuć dk., przykuwać ndk., przykuć dk.

(1.1) od kiedy

(1.2) od którego miejsca

zaimek względny

(2.1) od kiedy

(2.2) od kiedy tylko (emfaza)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odkąd tu pracujesz?

(1.2) Odkąd zaczyna się plaża strzeżona?

(2.1) Odkąd ją poznałem, moje życie nabrało sensu.

(2.2) Odkąd pamiętam, nigdy się nie spóźnił.

Wiktionary

Wymowa:

rzecz. odkładanie n., odłożenie n.

czas. odkładać ndk., odłożyć dk.

Wiktionary

odkładanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkładać.

(1.2) hydrol. proces akumulacji rumowiska przez płynącą wodę w rzekach i zbiornikach

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odłożenie n., odkład mrz.

czas. odkładać ndk., odłożyć dk.

Wiktionary

odkładać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odłożyć)

(1.1) kłaść na bok rzeczy, które trzymało się w ręku

(1.2) telekom. odkładać słuchawkę przerywać rozmowę telefoniczną

(1.3) przenosić na późniejszy termin

(1.4) oszczędzać pieniądze lub inne zasoby na określony cel

(1.5) geom. wyznaczać na prostej odcinek równy danemu

(1.6) geom. budować przy prostej kąt równy danemu

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) ogrod. rozmnażać rośliny za pomocą odkładów

czasownik zwrotny niedokonany odkładać się (dk. odłożyć się)

(3.1) o mule, tłuszczu, osadzie: gromadzić się w coraz większej ilości

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Jeszcze raz tak powiesz i odkładam słuchawkę!

(1.3) Nie lubię odkładać rzeczy na później.

(1.4) Cały czas odkładacie pieniądze na wakacje w Grecji?

(3.1) Tkanka tłuszczowa odkłada się na brzuchu, biodrach, udach i pośladkach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈkwadat͡ɕ, AS: otku̯adać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkładanie n., odłożenie n., odkład m.

czas. odłożyć dk., kłaść ndk., nakładać ndk.

przym. odkładczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.3) przekładać, przenosić, przesuwać, odraczać

Wiktionary

odkładczy

służący do odkładania lub dotyczący odkładania czegoś, np. pole odkładcze

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) taki, gdzie coś się odkłada tymczasowo w celu późniejszego transportu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W przymontażowych miejscach odkładczych ilość zmagazynowana wystarcza na 1 dzień produkcji.

odkładnica

odkładowy

1. służący do odkładania jakichś przedmiotów;
2. związany z odkładem

SJP.pl

odkłamywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odkłamywać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. kłamać, odkłamywać ndk.

rzecz. lot m., lotnik m., lotnictwo n., latanie n., odlatywanie n., odlot m.

czas. latywać, lecieć ndk., odlecieć dk.

przym. lotny, oblatany

Wiktionary

odlać

1. zmniejszyć ilość płynu w zbiorniku
2. wykonać odlew (np. z metalu)
3. wulgarne: oddać mocz

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odlewać)

(1.1) dokonany od|odlewać.

czasownik zwrotny dokonany odlać się (ndk. odlewać się)

(2.1) dokonany od|odlewać się.

Wiktionary

Powiązane:

czas. olać, odlewać ndk.

rzecz. nadlew mrz., odlew m., odlewnictwo n., odlewnia ż., odlewnik m., odlewacz m., odlewanie n., odlanie n.

przym. odlewny, odlewniczy

Wiktionary

odlecieć

przestarzały stopień wyższy od przysłówka: odlegle

SJP.pl

odleglejszy

stopień wyższy od przymiotnika: odległy

SJP.pl

odległościomierz

przyrząd mierzący odległość przedmiotu od miejsca obserwacji; dalmierz, dalomierz, dalekomierz

SJP.pl

odległościowy

→ odległość

SJP.pl

Patrz:

odległość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) długość krzywej (w domyśle: odcinka) pomiędzy dwoma punktami

(1.2) czas dzielący wydarzenia

(1.3) cecha tego, co odległe

Wiktionary

Zobacz też: odległość (teoria grafów).

Odległość – wartość metryki; odległość między dwoma punktami przestrzeni metrycznej. Potocznie rozumie się pod tą nazwą metrykę euklidesową. Odległość euklidesowa między dwoma punktami formula_1 jest równa długości odcinka łączącego te punkty.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Odległość między tymi miastami wynosi 60 km.

(1.2) Zdarzenia tamtej nocy, ze względu na ich odległość, zatarły się już w jego pamięci.

Wiktionary

1. położony daleko od jakiegoś miejsca; daleki;
2. znajdujący się w pewnej odległości; oddalony;
3. o widoku lub dźwięku: widziany lub dochodzący z dużej odległości;
4. oddalony czasowo od chwili obecnej

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) znajdujący się daleko

(1.2) taki, który wydarzył się dawno temu lub wydarzy się w dalekiej przyszłości

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Urlop spędzimy w odległym zakątku Ukrainy.

(1.1) On zamieszkał we wsi odległej o dziesięć kilometrów od swojego rodzinnego miasta.

(1.2) Loty załogowe na Marsa to odległa przyszłość.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈlɛɡwɨ, AS: odlegu̯y

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odległość

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wyłączenie działki z produkcji leśnej

Wiktionary

odlesić

1. wyciąć las na jakimś terenie;
2. sprawić, że teren przestanie być gruntem leśnym

SJP.pl

czasownik

(1.1) wyłączyć działkę z produkcji leśnej

Wiktionary

odlew

1. produkt otrzymywany przez wypełnienie formy ciekłym tworzywem, zachowujący po skrzepnięciu jej kształt;
2. proces odlewniczy;
3. cykl pracy odlewni

beta odlewarowana - modyfikacja współczynnika beta, obrazująca ryzyko systematyczne związane z posiadaniem akcji notowanych na giełdzie

SJP.pl

odlewać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odlać)

(1.1) usuwać płyn z naczynia, lejąc go w jakieś miejsce

(1.2) oddzielać płyn od cząstek stałych

(1.3) wykonywać przedmiot poprzez wlewanie ciekłego surowca do specjalnej formy

czasownik zwrotny niedokonany odlewać się (dk. odlać się)

(2.1) wulg. oddawać mocz

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nadlew mrz., odlanie n., odlew mrz., odlewanie n., odlewnia ż., odlewnictwo n., odlewnik mos.

czas. olać, lać, odlać dk.

przym. odlewniczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.3) formować

(2.1) lać, odpryskać się, sikać, szczać, odcedzać kartofelki

Wiktionary

odlewca

osoba zawodowo wykonująca odlewy; odlewnik

SJP.pl

odlewka

niewielka ilość perfum przelana do mniejszego pojemnika

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) środ. kosmet. niewielka ilość perfum (od kilku do kilkunastu mililitrów, zazwyczaj od 1 do 10 ml) przelana z oryginalnego flakonu do mniejszej buteleczki, służąca do przetestowania zapachu

(1.2) gw-pl|Kraków. parapet

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Polecam przed zakupem flakonu kupić odlewkę!

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dekant

Wiktionary

odlewnia

zakład przemysłowy lub wydział zakładu, w którym się wytwarza odlewy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

odlewnik

odlewniczy

1. → odlewnik, → odlewnictwo;
2. koks odlewniczy - paliwo do topienia żeliwa w żeliwiakach

SJP.pl

odlewnik

osoba zawodowo wykonująca odlewy; odlewca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rzem. rzemieślnik wykonujący odlewy

(1.2) robotnik pracujący przy wytwarzaniu odlewów

(1.3) specjalista w dziedzinie odlewnictwa

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odlewnik wyrobów ceramicznych – tytuł zawodowy
Odlewnik wyrobów z materiałów polimerowych – tytuł zawodowy

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odlewnictwo n., odlew mrz., odlewanie n., odlewnia ż.

(1.1) med. miejscowe uszkodzenie skóry oraz głębiej położonych tkanek, które powstaje w wyniku długotrwałego lub powtarzającego się nacisku na ciało

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Najczęściej odleżyny występują w miejscach, gdzie kości znajdują się tuż pod skórą: na kości ogonowej, pośladkach, piętach, biodrach czy łopatkach.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) owrzodzenie odleżynowe

Wiktionary

odleżynowy

→ odleżyna

SJP.pl

Patrz:

odleżyna

odlichtowywać

odciążać statek, przenosząc część ładunku na lichtugę

SJP.pl

odliczalność

→ odliczalny

SJP.pl

Patrz:

odliczalny

możliwy do odliczenia (najczęściej w odniesieniu do kwot odliczanych od podatku)

SJP.pl

odliczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odliczać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdlʲiˈt͡ʃãɲɛ, AS: odlʹičãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odliczać ndk., odliczyć dk.

rzecz. liczba ż., odliczenie

Wiktionary

usunąć skądś lód, zlikwidować oblodzenia

SJP.pl

odlodzić

usunąć skądś lód, zlikwidować oblodzenia

SJP.pl

odlot

1. wyruszenie skądś drogą powietrzną;
2. potocznie: stan po spożyciu narkotyków; haj

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) start do podróży powietrznej, oddalenie się drogą powietrzną

(1.2) środ. młodz. oderwanie się od rzeczywistości, stan uniesienia, upojenia (pod wpływem środków odurzających)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odlot – program telewizyjny
Odlot – polski serial telewizyjny z 1982 r. w reż. Janusza Dymka
Odlot – amerykański film z 1971 r. w reż. Miloša Formana
Odlot – amerykański film z 1999 r.
Odlot – amerykański film animowany z 2009 roku ze studia Pixar
Odlot (oryg. Twelve) – amerykańsko-francuski film z 2010 roku

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Cały obszar Wysp Kanaryjskich to strefa wolnocłowa, nie ma więc sensu odkładać zakupów perfum czy alkoholi na ostatnią chwilę przed odlotem.

(1.1) Zbliżała się godzina odlotu, a część podróżnych nie zgłosiła się jeszcze do odprawy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdlɔt, AS: odlot

Wiktionary

Powiązane:

czas. ndk. odlatywać, dk. odlecieć

rzecz. lotnik mos., odlocik mrz., przelot mrz., wylot mrz., lot m., odlatywanie, odlecenie

przym. odlotowy, oblatany

przysł. odlotowo

Wiktionary

odlotowo

przysłówek

(1.1) pot. bardzo atrakcyjnie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odlot mrz.

rzecz. odlot

rzecz. odludzie n., odludnia ż., odludztwo n., odludność ż.

przym. odludny

(1.1) znajdujący się daleko od skupisk ludzi

(1.2) daw. żyjący z dala od ludzi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odludek mos., odludzie n., ludzik mzw.

przysł. odludnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ustronny

(1.2) samotny

Wiktionary

odludzie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) miejsce położone daleko od skupisk ludzkich

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈlud͡ʑɛ, AS: odluʒ́e

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odludek m., ludzik mzw.

Wikipedia

odm.

skrót od: odmiana, odmienny

SJP.pl

skrót, rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) = bot. odmiana

Wiktionary

odma

1. obecność powietrza w jamach ciała wskutek choroby lub urazu;
2. zabieg medyczny polegający na ograniczeniu funkcji narządu poprzez wprowadzenie powietrza do jamy ciała

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) med. przedostanie się powietrza do jamy lub tkanki ciała zaistniałe na skutek choroby, urazu lub zabiegu medycznego;

Wiktionary

Odma – przedostanie się powietrza atmosferycznego lub innych gazów w obręb tkanek lub jam ciała, gdzie prawidłowo gazy te nie występują. Odma może wystąpić na skutek urazu, samoistnie (w wyniku niektórych procesów chorobowych) lub też może zostać wykonana celowo w trakcie zabiegu medycznego.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈɔdma, AS: odma

Wiktionary

odmach

1. obecność powietrza w jamach ciała wskutek choroby lub urazu;
2. zabieg medyczny polegający na ograniczeniu funkcji narządu poprzez wprowadzenie powietrza do jamy ciała

SJP.pl

odmaczać

Przykłady

(1.1) Zmieniając pole, możemy magnesować kawałek żelaza lub stali; albo możemy go, przeciwnie, odmagnesowywać.

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przestawanie bycia zamarzniętym

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdmaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: odmavʹi ̯ä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmowa ż., odmówka ż., odmówienie n.

czas. odmawiać ndk., odmówić dk.

przym. odmowny, odmówny

przysł. odmownie

Wiktionary

odmawiać

1. nie zgadzać się; także nie chcieć przyjąć czegoś
2. namawiać kogoś, by czegoś nie robił
3. wypowiadać pewien tekst, np. pacierz; zmawiać

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odmówić)

(1.1) nie zgadzać się

(1.2) pot. namawiać kogoś, by czegoś nie robił

(1.3) rel. wypowiadać słowa modlitwy

odmałpowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odmałpować.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odmałpować dk.

przym. małpi

Wiktionary

odmałpować

potocznie: odpisać, skopiować od kogoś; zgapić, odgapić

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. małpować)

(1.1) pot. odpisać coś, skopiować od kogoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Muszę ten pomysł odmałpować od Ciebie.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. małpa ż., małpiatka ż., małpiszon m., małpka ż., małpowanie n., odmałpowanie n.

czas. małpować ndk.

przym. małpi

Wiktionary

odmedykalizować

czasownik przechodni dokonany

(1.1) pozbawić kontekstu medycznego, usunąć znaczenie medyczne

Wiktionary

odmeldować

odmeldować się - (zwykle w służbach mundurowych) zakomunikować swoje odejście

SJP.pl

odmeldowywać

odmeldowywać się - (zwykle w służbach mundurowych) komunikować swoje odejście

SJP.pl

odmiana

1. przemiana, zmiana
2. wariant czegoś
3. potocznie o innej pogodzie
4. w antropologii: jednostka klasyfikacyjna
5. w botanice, zoologii: jednostka podziału gatunku
6. w językoznawstwie: fleksja

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zmieniona postać lub sposób, zmienianie postaci lub sposobu

(1.2) jęz. zmiana formy wyrazu w zależności od przypadku, osoby itp.

(1.3) rodzaj, gatunek, wariant, klasa

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odmiana herbowa – wariant podstawowej wersji herbu;
odmiana (biologia) – takson w systematyce;
kultywar – odmiana uprawna;
fleksja – odmiana rzeczowników i czasowników;
odmiana językowa – wyodrębniona forma systemu językowego;
styl – odmiana stylistyczna języka, np. wariant potoczny.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dla odmiany zapalę teraz fajkę.

(1.2) Odmiana czasownika „być” w języku polskim jest nieregularna, trzeba się jej nauczyć na pamięć.

(1.1) osoba dziwnie się zachowująca, wyróżniająca się w społeczności

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) pot. herp. odmieniec jaskiniowy

(2.2) pot. herp. odmieniec amerykański

(2.3) pot. mikrobiol. odmieniec pospolity

(2.4) mit. lud. diabli lub wiedźmi podrzutek;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odmieniec – powieść science fiction amerykańskiego pisarza Rogera Zelazny’ego
Odmieniec – powieść amerykańskiego pisarza Victora LaValle’a
Odmieniec – powieść kanadyjskiego pisarza Freda Bodswortha
Odmieniec – powieść Stanisława Piętaka
Odmieniec – powieść Piotra Patykiewicza
Odmieniec – piosenka Kazimierza Grześkowiaka do muzyki Katarzyny Gärtner
odmieniec (kultura ludowa) – stwór z demonologii słowiańskiej.
odmieniec pospolity (Proteus vulgaris) – bakteria o kształcie pałeczki należąca do rodzaju Proteus
odmieniec jaskiniowy (Proteus anguinus) – gatunek ślepego płaza ogoniastego z rodziny odmieńcowatych występujący w jaskiń krasowych Gór Dynarskich
odmieniec amerykański (Necturus maculosus) – gatunek płaza z rodziny odmieńcowatych występujący w Ameryce Północnej

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Pokój odmieńca sąsiaduje z biblioteką.

(2.1) Podziemne siedliska odmieńców znajdują się w jaskiniach krasowych.

(2.4) Na polskim Śląsku odmieńce nazywano „podciepami”.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmiana ż., odmienienie n., odmienianie n., odmiennia ż., odmiennik mos., odmienność ż.

czas. odmieniać ndk., odmienić dk.

przym. odmienny

przysł. odmiennie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) cudak, dziwak, dziwoląg

Wiktionary

odmienienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odmienić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdmʲjɛ̇̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: odmʹi ̯ė̃ńė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. ndk. odmieniać, dk. odmienić

przym. odmienny

rzecz. odmieniec mzw./mos., odmienianie, odmiana, odmienność

Wiktionary

odmienić

1. uczynić kogoś innym, zmienionym
2. w językoznawstwie: nadać wyrazom odpowiednie formy gramatyczne
3. odmienić się -
a) stać się innym
b) w językoznawstwie, o wyrazach: utworzyć różne formy gramatyczne

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odmieniać)

(1.1) dokonany od|odmieniać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) A jednak – tuż przed świętami pierwsi poranni przechodnie ze zdumieniem ujrzeli świat odmieniony, przykryty niewinną bielą, idyllicznie cichy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈmʲjɛ̇̃ɲit͡ɕ, AS: odmʹi ̯ė̃ńić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmieniec mzw./mos., odmiana ż., odmienienie n., odmienianie n., odmienność ż.

przym. nieodmienny, odmienny

czas. odmieniać

Wiktionary

odmiennie

przysłówek sposobu

(1.1) w inny, odrębny sposób

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W łacinie, odmiennie od języka polskiego, przymiotniki i przysłówki pochodzące od nazw własnych pisze się wielką literą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈmʲjɛ̇̃ɲːɛ, AS: odmʹi ̯ė̃•ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmienianie n., odmiana ż., odmienność ż., odmieniec mos./mzw.

czas. odmieniać ndk.

przym. odmienny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) inaczej, przeciwnie

Wiktionary

odmienność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest odmienne; cecha tych, którzy są odmienni

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmieniec mzw./mos., odmiana ż., odmienianie n., odmienienie n.

czas. odmieniać ndk., odmienić dk.

przym. odmienny

przysł. odmiennie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) inność, oryginalność, różność

Wiktionary

odmienny

1. inny, różniący się
2. w językoznawstwie, o wyrazach: taki, który podlega fleksji, odmienia się

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) różny

(1.2) gram. podlegający odmianie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mimo że Jacek i Ryszard są bliźniakami, mają odmienne charaktery.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈmʲjɛ̃nːɨ, AS: odmʹi ̯ẽ•ny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmiana ż., odmieniec m., odmiennia ż., odmienność ż., odmienianie n., odmienienie n.

czas. odmieniać ndk., odmienić dk.

przysł. odmiennie

Wiktionary

Synonimy:

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈmʲjɛʒɨt͡ɕ, AS: odmʹi ̯ežyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmierzanie n. ndk., odmierzenie n. dk.

czas. odmierzać ndk.

Wiktionary

odmieńcowate

rodzina płazów z rzędu płazów ogoniastych

SJP.pl

Odmieńcowate (Proteidae) – rodzina płazów z rzędu płazów ogoniastych (Caudata).

Wikipedia

odmieńcowaty

o cechach odmieńcowatych (rodzina płazów)

SJP.pl

odmieńczy

→ odmieniec

SJP.pl

Patrz:

Wiktionary

odmownie

przysłówek

(1.1) w sposób odmowny; wyrażając odmowę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmowa ż., odmówienie n., odmawianie n.

czas. odmawiać ndk., odmówić dk.

przym. odmowny

Wiktionary

odmowny

zawierający odmowę, niezgadzający się z czymś (np. odpowiedź odmowna)

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) wyrażający odmowę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odmowa ż., odmówienie n., odmawianie n.

czas. odmawiać ndk., odmówić dk.

odmóżdżanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

Wiktionary

odmóżdżyć

1. pozbawić kogoś zdolności samodzielnego myślenia; otumanić, ogłupić;
2. odmóżdżyć się - stracić zdolność samodzielnego myślenia; ogłupić się, otumanić się

SJP.pl

odmęt

1. poetycko o głębokiej wodzie; otchłań, toń
2. książkowo o:
a) czymś kłębiącym się
b) zamieszaniu, chaosie

SJP.pl

Odmęt (daw. "Odment") – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie dąbrowskim, w gminie Mędrzechów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.

Wikipedia

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. młodzieniec mos., odmładzanie n.

czas. odmłodzić

Wiktionary

odmłodniały

w wyniku pewnych starań wyglądać młodziej; również: poczuć się młodszym

SJP.pl

odmłodnieć

w wyniku pewnych starań wyglądać młodziej; również: poczuć się młodszym

SJP.pl

czasownik

(1.1) odzyskać witalność, ponownie wyglądać i zachowywać się młodo

Wiktionary

Powiązane:

przym. młody, młodziuchny, młodziusieńki, młodziuteńki, młodziutki

rzecz. młody mos., młodzieniec mos.

Wiktionary

odmłodzić

1. uczynić kogoś, coś młodszym
2. zastąpić starszych młodszymi
3. w ogrodnictwie: wyciąć stare drzewa i zasadzić nowe
4. odmłodzić się - uczynić wysiłki, by wyglądać młodziej

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odmładzać)

(1.1) sprawić, że ktoś wygląda na młodszego lub czuje się młodszym, niż jest w rzeczywistości

(1.2) zastąpić w grupie osoby starsze młodszymi

(1.3) ogrod. odnowić drzewostan przez wycięcie starych i zasadzenie młodych drzew lub przycięcie starych pędów

(1.4) nadać czemuś nowszy wygląd; odnowić

(1.5) przywrócić siły witalne starzejącemu się organizmowi

czasownik zwrotny dokonany odmłodzić się (ndk. odmładzać się)

(2.1) sprawić, że wygląda się młodziej (np. dzięki zabiegom kosmetycznym, ubiorowi)

(2.2) poczuć się młodszym

(2.3) zyskać w swoim składzie więcej osób młodych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) To na pewno cię odmłodzi.

(1.2) Trener postanowił odmłodzić kadrę przed mistrzostwami.

(1.3) Musimy odmłodzić ten park, wycinając chore drzewa.

(1.4) W roku 2000 odmłodzona świątynia i wawelski zamek ukażą swoją nową twarz.

(2.1) Odmłodziła się u kosmetyczki.

(2.3) Zespół odmłodził się biologicznie i politycznie.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. młody mos., m. młodzik, młodzieniec; n. odmłodzenie, odmładzanie; ż. młodość

czas. odmładzać, młodnieć

przym. młody, odmłodzony

Wiktionary

(1.1) Moje skanery wreszcie odnajdują Świt, unoszącą się w fotelu katapultowym nieopodal powierzchni skały.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odnajdywanie n., znajdka ż.

czas. odnaleźć

Wiktionary

odnajmować

brać w użytkowanie za wynagrodzeniem pokój, lokal lub część czyjegoś mieszkania

SJP.pl

odnająć

wziąć w użytkowanie za wynagrodzeniem pokój, lokal lub część czyjegoś mieszkania

SJP.pl

odnalezienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnaleźć.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odnalezienie nowego domu wydawało się niemal niemożliwe, bo imperialni zagrozili publicznie, że każdy cywilizowany świat, który zapewni schronienie czy możliwość bezpiecznego przelotu jednostkom Sojuszu, padnie ofiarą wyniszczających sankcji i okupacji.

(1.1) – Miast frasować się losem ubogich dziadów – odezwał się znowu demeryt – i przeżywać rozterki moralne, użyłbyś raczej swych talentów celem odnalezienia drogi.

(1.1) Aby splatynować Ragnarok wymagane jest odczytanie inskrypcji wyrytych w kamieniu, odnalezienie zwojów oraz skradzionych skarbów.

Wiktionary

Wymowa:

(1.1) Dziś odnalazłam moją starą bluzkę.

(2.1) Jak się odnalazłaś w nowej roli?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈnalɛɕt͡ɕ, AS: odnaleść

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odnalezienie n., znajdka ż.

czas. odnajdować ndk., odnajdywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) znaleźć

Wiktionary

odnawialność

→ odnawialny

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co odnawialne

Wiktionary

Patrz:

odnawialny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Nowak mrz., nów mrz., nówka ż., nowy mos., nowość ż., odnowa ż., odnawialność ż., odnawiacz m., odnawiaczka ż., odnowiciel m., odnowicielka ż., odnawianie n., odnowienie n.

czas. odnowić dk.

przym. odnawialny, odnowicielski, odnowieniowy, nowy, nowiowy

Wiktionary

odnazwiskowy

utworzony od nazwiska

SJP.pl

odniemczać

pozbawiać cech niemieckości, niemieckiego charakteru

SJP.pl

odniemczyć

pozbawić cech niemieckości, niemieckiego charakteru

SJP.pl

odniesienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnieść.

(1.2) książk. nawiązanie do czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Proszę cię o odniesienie tych książek do biblioteki.

(1.2) W tej książce jest odniesienie do poprzedniej powieści autora.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdʲɲɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲɛ, AS: odʹńėśė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odnieść dk., odnosić ndk.

rzecz. odnoszenie n.

przysł. odnośnie

przyim. odnośnie

Wiktionary

odnieść

czasownik przechodni dokonany (ndk. odnosić)

(1.1) przynieść coś z powrotem; dostarczyć coś, aby to oddać

(1.2) zyskać coś, mieć jakiś wynik

czasownik zwrotny dokonany odnieść się (ndk. odnosić się)

(2.1) potraktować coś lub kogoś w pewien sposób

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wezmę na chwilę gazetę z programem telewizyjnym, zaraz ci odniosę.

(1.2) Kampania reklamowa odniosła sukces.

(2.1) Widziała pani? Z jakim lekceważeniem odniósł się do mnie ten młodzieniec?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdʲɲɛ̇ɕt͡ɕ, AS: odʹńėść

Wiktionary

Powiązane:

aspekt niedokonany odnosić, odnosić się

rzecz. odniesienie n., odnoszenie n.

czas. nieść

przysł. odnośnie

przyim. odnośnie

Wiktionary

odnoga

odgałęzienie, podłużna część biegnąca w bok od jakiejś całości

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odgałęzienie, podłużna część biegnąca w bok od jakiejś całości

Wiktionary

Wymowa:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnosić.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zacząłem odnoszenie ławek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdnɔˈʃɛ̃ɲɛ, AS: odnošẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odnosić (się) ndk., odnieść (się) dk.

rzecz. odniesienie

przysł. odnośnie

Wiktionary

odnotowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnotować.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdnɔtɔˈvãɲɛ, AS: odnotovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odnotować dk.

rzecz. notatnik mrz., notatka ż., notka ż.

Wiktionary

odnotować

czasownik przechodni dokonany (ndk. odnotowywać)

(1.1) zwrócić na coś uwagę

(1.2) przyjąć do wiadomości

(1.3) powiedzieć o czymś przy okazji

(1.4) sporządzić notatkę

(1.5) zrobić znak przy czymś istotnym celem pamiętania o tym

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odnotowałbym tylko te dni, kiedy zauważymy nowe stada szpaków na areałach lubuskich.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdnɔˈtɔvat͡ɕ, AS: odnotovać

Wiktionary

Powiązane:

czas. notować

rzecz. notatnik mrz., notatka ż., notka ż., odnotowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dostrzec, spostrzec, zauważyć, zaobserwować, złowić wzrokiem

(1.2) uświadomić sobie, nauczyć się, zakonotować, zapamiętać

(1.3) nadmienić, napomknąć, wspomnieć, wzmiankować, skonstatować

(1.4) spisać, wynotować, zanotować, zapisać

(1.5) odfajkować, odhaczyć

Wiktionary

odnotowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnotowywać.

Wiktionary

IPA: ˌɔdnɔtɔˈvɨvat͡ɕ, AS: odnotovyvać

Wiktionary

Powiązane:

czas. notować

rzecz. odnotowywanie n., notatnik mrz.

Wiktionary

odnowa

1. przywrócenie czemuś wyglądu rzeczy nowej; restaurowanie; odbudowa;
2. zmiana polepszająca stan czegoś;
3. odtwarzanie przez organizm utraconych lub uszkodzonych części, tkanek i komórek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przywrócenie czemuś świeżego, nowego wyglądu

(1.2) szereg zmian ulepszających stan czegoś

(1.3) odtwarzanie uszkodzonych części, komórek przez organizm

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Zakład Karny z Raciborza bierze udział w programie ekologicznej fundacji Silesia z Katowic. — Pozyskaliśmy 1500 zł na sadzonki. Pieniędzy starczy na wstępny etap odnowy przywięziennego parku – informuje Aleksandra Szlachetko z Działu Kwatermistrzowskiego placówkaacówki.

(1.2) Rok 2008 jest nie tylko numerologiczną jedynką, która oznacza nowe początki, czy Rokiem Szczura, symbolizującym w chińskim horoskopie odnowę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈnɔva, AS: odnova

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odnawialność ż., odnawiacz m., odnawiaczka ż., odnowiciel m., odnowicielka ż., odnawianie n., odnowienie n.

czas. odnawiać ndk., odnowić dk.

przym. odnawialny, odnowicielski, odnowieniowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) restauracja

Wiktionary

odnowiciel

przestarzałe: ten, kto odnawia, odbudowuje coś; ten, kto wprowadza coś na nowo, wznawia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, kto coś odnawia

Wiktionary

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odnowienie n.

:: fż. odnowicielka ż.

czas. odnawiać ndk., odnowić dk.

przym. odnowicielski, odnawialny

Wiktionary

odnowicielka

przestarzałe: kobieta, która odnawia, odbudowuje coś; kobieta, która wprowadza coś na nowo, wznawia

SJP.pl

odnowienie

zrobić coś aby stara rzecz była jak nowa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odnowić.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

w prawie:
- nowacja – instytucja prawa zobowiązań
w polityce:
- Odnowienie Włoskie – włoska partia polityczna, działająca w latach 1996–2002
w leśnictwie:
- odnowienie lasu
- naturalne odnowienie lasu
- sztuczne odnowienie lasu
- odnowienie odroślowe

Wiktionary

odnośnie

przyimek

(1.1) zob. odnośnie do.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Cyrograf papieski, czyli dokument, w którym Jan Paweł II powierza nadzwyczajne pełnomocnictwa Sekretarzowi Stanu odnośnie Państwa Miasta Watykańskiego (…), wywołał zaskoczenie w samym Watykanie oraz duże poruszenie i liczne, nieraz mylne, interpretacje w prasie światowej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈnɔɕɲɛ, AS: odnośńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odniesienie n., odnoszenie n.

czas. odnosić ndk., odnieść dk.

przym. odnośny

Wiktionary

odnośnik

odsyłacz;
1. znak graficzny umieszczony w tekście, odsyłający czytelnika do przypisu oznaczonego takim samym znakiem;
2. przypis, do którego odsyła znak graficzny umieszczony w tekście;
3. fragment strony internetowej lub dokumentu elektronicznego odsyłający do innego fragmentu strony, innego dokumentu lub innej strony internetowej; hiperlink, link, hiperłącze, hiperodnośnik

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) znak graficzny w postaci gwiazdki, litery, liczby lub znaku alternatywnego, umieszczony w publikacji, odsyłający czytelnika do opatrzonego takim samym znakiem przypisu

(1.2) przypis opatrzony odnośnikiem (1.1)

(1.3) inform. element nawigacyjny dokumentu elektronicznego odsyłający do innego dokumentu

(1.4) chem. roztwór służący do porównania z roztworem badanym

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odsyłacz

(1.2) komentarz, notatka, wyjaśnienie

(1.3) hiperłącze, link, odsyłacz

odnóżka

1. część rośliny, oderwana od rośliny macierzystej, zdolna do samodzielnego ukorzenienia; sadzonka;
2. zdrobnienie od: odnoga

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mała odnoga

(1.2) ogrod. część rośliny używana jako sadzonka

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Marlena sadzi odnóżki mięty obok malin.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odnoga ż., odnóże n.

Wiktionary

odo

1. uroczysty, patetyczny utwór poetycki
2. kompozycja wokalno-instrumentalna zbliżona do kantaty

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię|polski|m.

forma rzeczownika.

(2.1) W. lp. od: Oda

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odo – imię męskie
Odo – rodzaj pająków z rodziny Xenoctenidae
Odo – fikcyjna postać z serialu Star Trek: Stacja kosmiczna
Odo – brytyjsko-polski serial animowany

Wikipedia

Powiązane:

rzecz.

imię męskie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przest. kozłek lekarski

Wiktionary

Odolan, Odolen, Odylen – imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Pochodzi od słowa: "(p)odołać" - "oprzeć się, stawić opór, pokonać".

Odolen imieniny obchodzi 18 listopada (według kalendarza czeskiego).

jeden z ośmiu rejonów tworzących Wolę, dzielnicę Warszawy

SJP.pl

Odolany – dawna wieś, współcześnie obszar Miejskiego Systemu Informacji w dzielnicy Wola w Warszawie.

Wikipedia

odolanów

miasto w Polsce

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) geogr. adm. gmina miejsko-wiejska w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim;

(1.2) geogr. miasto, siedziba gminy Odolanów (1.1), w Kaliskiem;

Wiktionary

imię męskie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię|polski|m.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odon – imię
Odon – miasto w USA, w stanie Indiana, w hrabstwie Daviess
Odon (ok. 860-898) – władca Franków
Odon (1141/1149-1194) – książę wielkopolski
Odon – rzeka we Francji

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Relikwie św. Odona z Cluny niestety się nie zachowały.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) war. Odo

Wiktionary

odona

imię żeńskie

SJP.pl

odonatologia

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauka o ważkach;

Wiktionary

Odonatologia – dział entomologii zajmujący się badaniem owadów z rzędu ważek (Insecta: Odonata). Naukowcy zajmujący się badaniami ważek to odonatolodzy.

Wymowa:

IPA: ɔdˈɔ̃ntɔ, AS: odõnto

Wiktionary

odontoblast

Odontoblast, komórka zębinotwórcza – komórka wytwarzająca zębinę. Odontoblasty przylegają do wewnętrznych powierzchni zębiny od strony miazgi.

Wikipedia

odontolit

skamieniały ząb zwierzęcia kopalnego; również osad i kamień nazębny

SJP.pl

Odontolit (kostny kamień lub kostny turkus) – kostny lub zębny fosforan wymarłych zwierząt kopalnych np. mamuta, mastodonta, dinozaura, zabarwiony wiwianitem na kolor „turkusowy”.

Wikipedia

odontolog

specjalista w zakresie odontologii

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) specjalista w dziedzinie odontologii

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odontologia ż.

przym. odontologiczny

Wiktionary

odontologia

dziedzina nauki zajmująca się zębami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauk. stomat. nauka badająca budowę, rozwój, fizjologię i patologię zębów

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Niejako ubocznie profesor zajmował się też odontologią podczas studiów w Karlsruhe.

Wiktionary

rzecz. odontolog mos., odontologia ż.

Wiktionary

odorant

substancja dodawana do bezwonnego paliwa gazowego; nawaniacz

SJP.pl

Wikipedia

odorać

1. orząc, oddzielić z niezaoranej całości;
2. dawniej: zaorać określoną ilość ziemi

SJP.pl

odorek

smrodek, niemiły zapach

SJP.pl

Wikipedia

odorolog

specjalista w zakresie odorologii

SJP.pl

odorowicz

nazwisko

SJP.pl

odorowy

→ odór

SJP.pl

Patrz:

odór

odoryk

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) rzad. imię|polski|m.;

Wiktionary

Odoryk – imię męskie pochodzenia germańskiego, którego patronem jest bł. Odoryk z Pordenone.

Wikipedia

pochodzący od oskrzeli, np. odoskrzelowe zapalenie płuc

SJP.pl

odosobnienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odosobnić.

(1.2) stan odizolowania od innych

(1.3) miejsce oddalone, ze skrajnie ograniczonym kontaktem ze światem zewnętrznym

Wiktionary

czas. odosabniać, odosobnić

rzecz. odosobnienie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odizolowany, oddalony, odległy, samotny, satelitarny, ustronny, wyalienowany

(1.2) jednostkowy, pojedynczy, rzadki, sporadyczny, szczególny, unikalny, unikatowy, wyjątkowy

Wiktionary

odowadzić

czasownik przechodni

(1.1) usunąć owady ze ściany, z szyby lub innych powierzchni

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Muszę odowadzić przednią szybę w samochodzie.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odpadek

Wiktionary

odpadać

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. odpaść)

(1.1) oddzielać się od miejsca przymocowania

(1.2) zostać oddzielonym

(1.3) przestawać obowiązywać

(1.4) przestawać brać udział wskutek przegrania, wyeliminowania

(1.5) żegl. zmieniać kurs tak, aby wiatr wiał bardziej od rufy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Kleszcz odpada po nasyceniu się krwią.

(1.3) Zwłaszcza że w Pałacu Kultury, gdzie mama prowadziła pracownię rzeźby i ceramiki, o tej porze roku trwała właśnie przerwa świąteczna i wykręt, że czasu brak, odpadał sam przez się.

(1.4) Jeśli kobiety odpadają ze studiów magisterskich częściej niż mężczyźni, to sam proces edukacyjny musi być seksistowski.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpad mrz., odpadanie n., odpadek mrz., odpadnięcie n.

czas. odpaść dk.

Synonimy:

(1.2) reg. śl. abfal

Wiktionary

odpadnięty

rzadko: taki, który oderwał się od miejsca przyczepienia, umocowania; odpadły (częściej)

SJP.pl

odpadowość

→ odpadowy

SJP.pl

Patrz:

odpadowy

zapalać coś przez przytknięcie ognia

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpalić)

(1.1) zapalać jedną rzecz od drugiej

(1.2) zapalać / uruchamiać coś

(1.3) uruchamiać broń palną lub rakietową

(1.4) pot. dzielić się czymś, dawać kawałek

Wiktionary

Przykłady

(1.2) W nocy był taki mróz, że samochód za nic nie chciał mi odpalić, więc musiałem pojechać autobusem.

(1.2) Mój brat gdy tylko przyjdzie do domu, od razu odpala komputer.

(1.3) Okręt podwodny namierzył pancernik i odpalił w jego kierunku serię torped.

(1.4) Weź odpal mi szluga, skończyły mi się właśnie moje pety.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈpalat͡ɕ, AS: otpalać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpalenie n., odpalanie n., palenie n., paliwo n., przypał m., odpał m.

czas. odpalić dk., palić ndk.

przym. palny, paliwowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) zapalać

(1.4) slang. kopsnąć

Wiktionary

odpalić

zapalić coś przez przytknięcie ognia

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odpalać)

(1.1) dokonany od|odpalać.

czasownik zwrotny odpalić się

(2.1) zająć się ogniem od czegoś

(2.2) pot. przen. wykazać nagle wzmożoną, kompulsywną aktywność fizyczną lub werbalną

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈpalʲit͡ɕ, AS: otpalʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. palenie n., odpalenie n., palnik m., zapał m., zapalniczka ż., palnik m., zapał m., odpał m., podpałka ż., palność ż., zapaleniec m.

czas. palić ndk., zapalać ndk., zapalić dk., odpalać ndk.

przym. palny, niepalny, palnikowy, zapalony

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) mieć odpał

Wiktionary

odpampersować

oduczyć dziecko noszenia jednorazowych pieluszek

SJP.pl

odpampersowywać

oduczać dziecko noszenia jednorazowych pieluszek

SJP.pl

odparcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

zlikwidować wpływy partii w jakimś środowisku

SJP.pl

o gospodarce: uniezależnić od decyzji władz państwowych, zwykle przez usamodzielnienie i prywatyzację przedsiębiorstw

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odpaństwawiać)

(1.1) przekazać z własności państwowej w ręce prywatne; sprywatyzować

(1.2) wyłączyć spod prawnej, administracyjnej lub ideologicznej kontroli państwa; uniezależnić od struktur i polityki państwowej

czasownik zwrotny dokonany odpaństwowić się (ndk. odpaństwawiać się)

(2.1) stać się niezależnym od państwa, jego ideologii lub kapitału

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W polskim państwie narodowym trzeba będzie możliwie najwięcej dziedzin gospodarki narodowej odpaństwowić przez przejęcie tych dziedzin gospodarki przez ludzi prywatnych.

(1.1) Doświadczenie bowiem lat wojennych i powojennych dobitnie wykazało, iż rząd w swych przedsiębiorstwach w charakterze przemysłowym prowadzi gospodarkę kosztowną, co w ogromnej mierze jest powodem olbrzymich deficytów budżetowych państwowych. Rząd włoski postawił sobie za zadanie odpaństwowić te przedsiębiorstwa i oddać je w ręce prywatne.

(1.1) W latach 90. XX w. sprzedaż (lub przekazanie) firm osobom w nich zatrudnionym była główną ścieżką prywatyzacyjną w naszym kraju. […] Tak odpaństwowiono ok. 2 tys. zakładów […].

(1.2) Kierunek naszego rozwoju jest więc prosty: odnarodowić państwo, a potem odpaństwowić wspólnoty, wtedy uniwersalne idee człowieczeństwa i jego praw będą miały przestrzeń do rozwoju.

(1.2) Linia pomiędzy małżeństwem, konkubinatem, współmieszkaniem a związkiem cywilnym zaczyna tak się zacierać, że pojawiają się głosy, by całą tę sferę wyłączyć ze sfery zainteresowań państwa, „odpaństwowić” małżeństwa, ograniczyć je wyłącznie do ślubów kościelnych bądź do umów cywilnoprawnych dwojga osób dowolnej płci.

(1.2) Oczywiście, że Sokratesowi powinno być wolno młodzież demoralizować. Dlatego szkolnictwo należy odpaństwowić jeszcze bardziej, niż w Atenach, a kontrolę państwa oprzeć nie na otwartych interpretacyjnie prawach o „demoralizacji”, tylko na precyzyjnych, liberalnych zapisach zakazujących bardzo konkretnych rzeczy.

(2.1) […] przemysłowcy wolą wykupywać z banków państwowych własne akcje, by się odpaństwowić, niż wkładać je [zyski] w zalecane przez rząd inwestycje […].

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. państwo n., państwowość ż., państwowiec mos., państwówka ż., upaństwowienie n.

:: zdrobn. państewko n.

czas. upaństwowić dk., upaństwawiać ndk.

przym. państwowy, wewnątrzpaństwowy

przysł. państwowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) sprywatyzować

(1.2) odpolitycznić, uspołecznić, upublicznić

Wiktionary

odpaść

1. karmiąc zwierzę paszą doprowadzić je do pożądanej tuszy, nakarmić do syta po głodówce; utuczyć; odkarmić;
2. przywrócić komuś dawną tuszę, dawny dobry wygląd; odżywić

SJP.pl

czasownik dokonany

(1.1) dokonany od|odpadać.

(1.2) dokonany od|odpasać.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzad. oczyszczenie kogoś lub czegoś z pcheł

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Żaden pies nie miał aktualnych odrobaczeń ani odpchleń.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈpxlɛ̃ɲɛ, AS: otpχlẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpchlić dk.

rzecz. pchełka ż., pchła ż.

przym. pchli

Wiktionary

odpchlić

wyeliminować pchły na jakimś obszarze

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)

(1.1) rzad. oczyścić kogoś lub coś z pcheł

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔtpxlʲit͡ɕ, AS: otpχlʹić

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. pchełka ż., pchła ż., odpchlenie n.

przym. pchli

Wiktionary

odpestczarka

przyrząd do usuwania pestek z owoców; drylownica

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpieprzać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpieprzać, odpieprzyć

Wiktionary

odpieprzać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpieprzyć)

(1.1) wulg. zrobić coś niestarannie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈpʲjɛpʃat͡ɕ, AS: otpʹi ̯epšać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpieprzanie n., odpieprzenie n.

czas. pieprzyć ndk.

przym. pieprznięty

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odwalać

Wiktionary

odpieprzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpieprzyć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpieprzyć, odpieprzać

Wiktionary

odpieprzony

Synonimy:

(1.2) pokonywać, przeciwstawiać się

(1.3) ripostować

(2.1) spierać

Wiktionary

odpierdalanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wulg. urywanie, ułamywanie czegoś

(1.2) wulg. robienie czegoś pobieżnie, byle jak

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpʲjɛrdaˈlãɲɛ, AS: otpʹi ̯erdalãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpierdolenie n.

czas. zapierdalać, pierdolić, odpierdalać ndk., odpierdolić dk.

przym. odpierdolony

przysł. na odpierdol

Wiktionary

odpierdalać

wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. robić coś bez starania, bez zaangażowania, na odczepne, źle;
2. robić coś szalonego, śmiesznego

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpierdolić)

(1.1) wulg. urywać, ułamywać

(1.2) wulg. wykonywać pobieżnie

(1.3) wulg. odbijać (w zn. wariować)

(1.4) wulg. wyprawiać, wyczyniać

czasownik zwrotny niedokonany odpierdalać się (dk. odpierdolić się)

(2.1) wulg. urywać się, ułamywać się

(2.2) wulg. stroić się, robić eleganckim

(2.3) wulg. zostawiać w spokoju

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odpierdoliłem sobie antenkę od telefonu.

(1.2) Firma remontowa odpierdoliła robotę.

(1.3) Jankowi znowu coś odpierdala.

(1.4) Co ty odpierdalasz?

(2.1) Odpierdoliła mi się antenka od telefonu.

(2.2) Odpierdoliłeś się jak stróż w Boże Ciało!

(2.3) Powiedz mu, żeby się odpierdolił. Odpierdol się od niej.

(2.3) Nie wkurwiaj mnie nawet! I odpierdol się człowieku ode mnie!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpʲjɛrˈdalat͡ɕ, AS: otpʹi ̯erdalać

Wiktionary

Powiązane:

czas. zapierdalać, pierdolić ndk., odpierdolić dk.

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) wulg. ładnie wyglądający, ładnie ubrany

forma czasownika.

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: odpierdolić

Wiktionary

Przykłady

(1.1) To tylko zwykłe spotkanie, a ty jesteś odpierdolony jak na bal!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpʲjɛrdɔˈlɔ̃nɨ, AS: otpʹi ̯erdolõny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpierdalanie n., odpierdolenie n.

czas. odpierdalać ndk., odpierdolić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wystrojony

Wiktionary

odpierwiastkowywać

potocznie: odpierwiastkowywać się - zostawiać kogoś lub coś w spokoju; odpieprzać się, odpierniczać się

SJP.pl

odpis

1. kopia lub przepisany tekst oryginalnego dokumentu, pisma; wtórnik, duplikat;
2. w księgowości: przeniesienie sumy z jednego konta na inne;
3. w księgowości: odliczenie pewnej kwoty od jakiejś całości

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odpis dokumentu
odpis podatku
odpis (metryka) z aktów stanu cywilnego lub z ksiąg metrykalnych
odpisy aktualizujące

Synonimy:

(1.2) przepisać

(1.3) przepisać, ściągnąć, zerżnąć

Wiktionary

odpisywacz

1. osoba kopiująca jakiś tekst;
2. internauta odpowiadający na posty innych internautów

SJP.pl

odpisywaczka

→ odpisywacz

SJP.pl

Patrz:

odpisywacz

odpisywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) udzielanie pisemnej odpowiedzi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpisanie n., pisanina ż.

czas. odpisać dk., odpisywać ndk.

Wiktionary

odpisywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpisać)

Przykłady

(1.1) Złodzieje najpierw uporali się z kratą zabezpieczającą okno, odpiłowując jeden z prętów, a dwa pozostałe wyrywając.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpiłować dk.

Wiktionary

odplamiacz

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hand. środek chemiczny służący do wywabiania plamaam

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jeśli plama po wysuszeniu jest widoczna, można użyć odplamiacza. (z Internetu)

Wiktionary

rzecz. odplamiacz m., plama ż., plamienie n., plamka ż., odplamianie n.

czas. plamić ndk., zaplamić dk.

przym. plamisty

Wiktionary

odplamić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odplamiać)

(1.1) dokonany od|odplamiać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odplamianie n., odplamiacz mrz., plama ż.

rzecz. odpoczywanie n., odpoczęcie n., odpocznienie n.

czas. począć, odpoczywać ndk., odpocząć dk.

przym. odpoczynkowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przerwa, sjesta, czas wolny, pot. rekreacja, relaks, rozrywka, wypoczynek, spoczynek, pot. zabawa, laba, odetchnięcie, odprężenie, odsapnięcie, oddech, przest. popas, relaks, rozluźnienie, wytchnienie

Wiktionary

odpoczywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpoczywać.

Wiktionary

(1.1) Górnikom kazał czekać na ratowników w spokoju, bez zbędnych ruchów i paniki, odpoczywać, sam jednak wziął się za uszczelnianie gliną drewnianych tam, żeby zatrzymać pęd ognia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpɔˈt͡ʃɨvat͡ɕ, AS: otpočyvać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpoczęcie n., odpocznienie n., odpoczywanie n., odpoczynek mrz., wypoczynek mrz.

czas. odpocząć dk., począć dk.

Wiktionary

odpocząć

1. przerwać jakąś czynność związaną z wysiłkiem w celu zregenerowania sił
2. pozbyć się uczucia zmęczenia, zajmując się czymś, co sprawia przyjemność
3. zrobić sobie przerwę w wykonywaniu uciążliwej czynności

rzecz. odpocznienie n., odpoczynek mrz., odpoczywanie n.

rzeczownik, rodzaj nijaki

czas. pokutować

rzecz. pokuta ż., odpokutowanie n.

przym. pokutny

Wiktionary

odpoliturować

ponownie pokryć politurą

SJP.pl

odpoliturowywać

ponownie pokrywać politurą

SJP.pl

odpolitycznienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pozbawienie czegoś politycznego charakteru

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpolitycznianie n.

czas. odpolityczniać ndk., odpolitycznić dk.

Wiktionary

odpolitycznić

1. pozbawić coś charakteru politycznego, oddzielić coś od wpływu polityki i polityków;
2. odpolitycznić się - ulec odpolitycznieniu

SJP.pl

odpolityzować

pozbawiać czegoś charakteru politycznego

SJP.pl

odpolszczać

pozbawiać cech polskości, polskiego charakteru

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpolszczyć)

(1.1) pozbawiać charakteru polskiego, cech polskich

rzecz. polski mrz., odpolszczenie n., Polska ż.

czas. odpolszczać ndk., polszczyć ndk.

przym. polski

Wiktionary

odpominać

rzadko: odszukiwać w pamięci osoby, zdarzenia; przypominać, wspominać

SJP.pl

odporniej

stopień wyższy od przysłówka: odpornie

SJP.pl

odporniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: odporny; bardziej odporny

SJP.pl

odpornościowy

przymiotnik

(1.1) dotyczący odporności

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Autoimmunologiczna hemolityczna anemia to zagrażająca życiu choroba, w której układ odpornościowy psa atakuje jego krwinki czerwone.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odporność ż.

Wiktionary

odporność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdolność do przeciwstawienia się; brak wrażliwości

(1.2) med. zdolność do czynnej i biernej obrony organizmu przed patogenami

Wiktionary

Odporność – stan niepodatności organizmu na działanie niekorzystnych czynników zewnętrznych takich jak brak wody, brak pokarmu, obecność toksyn, pasożytów, mikroorganizmów chorobotwórczych.

W biologii przez odporność rozumie się utrzymywanie stanu równowagi organizmów wielokomórkowych pomiędzy sprawnymi mechanizmami biologicznej obrony przed zakażeniem i stanami chorobowymi, a utrzymywaniem stanu tolerancji, która zapobiega alergii i chorobom autoimmunologicznym.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Nadaje to włóknom keratynowym odporność na zerwanie i czynniki środowiskowe, zapewniając ich giętkość i elastyczność, zaś stwardnienie – przy bardzo dużej ilości mostków dwusiarczkowych.

(1.2) Jedną z najważniejszych witamin wspomagających odporność jest wit. A występująca m.in. w marchewce i jabłkach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈpɔrnɔɕt͡ɕ, AS: otporność

Wiktionary

Powiązane:

czas. uodparniać, uodporniać, uodpornić

przym. odporny, odpornościowy

rzecz. odpór mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wytrzymałość, twardość

(1.2) uodpornienie, immunizacja

Wiktionary

odporny

1. niewrażliwy na działanie czegoś; nieczuły, wytrzymały;
2. nieulegający chorobom, zakażeniom

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) mający wysoką odporność i wytrzymałość; silny, wytrzymały

Przykłady

(1.1) Jednym z obowiązków Marty jest odpowiadanie na listy od klientów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpɔvʲjaˈdãɲɛ, AS: otpovʹi ̯adãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. powiedzieć, odpowiadać ndk., odpowiedzieć dk.

rzecz. odpowiedzialność ż., odpowiedź ż., odpowiedzenie n.

przysł. odpowiedzialnie

Wiktionary

odpowiadać

1. udzielać odpowiedzi na pytanie;
2. wypowiadać się w kontekście innej wypowiedzi;
3. być winnym czegoś, spowodować, ponosić odpowiedzialność;
4. pasować, być odpowiednim, właściwym;
5. przyjąć skutki własnych działań, decyzji;
6. reagować

SJP.pl

czasownik niedokonany (dk. odpowiedzieć)

(1.1) udzielać odpowiedzi

(1.2) odpisywać (np. na list)

(1.3) być równoważnym czemuś

(1.4) być za coś odpowiedzialnym

(1.5) ponosić za coś konsekwencje

(1.6) odpowiadać (1.1) na pytania nauczyciela w celu oceny wiedzy

(1.7) podobać się

(1.8) spełniać jakieś warunki, oczekiwania

(1.9) reagować, odwzajemniać się

(1.10) być zgodnym z czymś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Nie odpowiadam na to pytanie.

(1.2) Staram się odpowiadać na wszystkie listy.

(1.3) Ilu rublom odpowiada jeden dolar?

(1.4) Rodzice odpowiadają za bezpieczeństwo swoich dzieci.

(1.5) Nadal odpowiadamy za skutki.

(1.6) Odpowiadał dziś z matematyki.

(1.7) Nie odpowiada mi ten kolor.

(1.8) Jakość wody nie odpowiada wymaganiom sanitarnym.

(1.9) Na każdy ostrzał załoga fortu odpowiadała ogniem.

(1.10) Twoja wersja opowieści nie odpowiada faktom.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpɔˈvʲjadat͡ɕ, AS: otpovʹi ̯adać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpowiedzialny mos., odpowiedź ż., odpowiedzialność ż., odpowiadanie n., odpowiedzenie n., odpowiedniość ż.

przym. odpowiedzialny, odpowiedni

czas. odpowiedzieć, powiedzieć dk.

przysł. odpowiedzialnie

Wiktionary

odpowiedni

przymiotnik jakościowy

(1.1) spełniający wymagane warunki

Wiktionary

Przykłady

SJP.pl

odpowiednik

coś odpowiadające czemuś innemu ze względu na podobne cechy; analog, analogon

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pojęcie, przedmiot lub osoba o podobnych cechach, elementach, mające to samo zastosowanie, mogące pełnić tę samą funkcję

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) osoba o podobnych cechach, elementach, mające to samo zastosowanie, mogące pełnić tę samą funkcję

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odpowiednik – serial telewizyjny
Odpowiednik – skała wspinaczkowa w Dolinie Będkowskiej na Wyżynie Olkuskiej

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Fraza – to odpowiednik zdania, to taka jednostka frazeologiczna, w której jeden z członów jest podmiotem, a drugi orzeczeniem.

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Czworościan, sześcian i ośmiościan mają odpowiednio sześć, dwanaście i dwanaście krawędzi.

Wiktionary

IPA: ˌɔtpɔˈvʲjɛdʲɲɔ̇ɕt͡ɕ, AS: otpovʹi ̯edʹńȯść

Wiktionary

Powiązane:

przym. odpowiedni

przysł. odpowiednio

czas. odpowiadać, odpowiedzieć

rzecz. odpowiednik mos./mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) adekwatność, stosowność, zgodność, równoważność

Wiktionary

odpowiedzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpowiedzieć.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odpowiedzenie na ten list zajęłoby ci chwilkę, a teraz, jak już klient się obraził, to tak łatwo się nie da tego naprawić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtpɔvʲjɛˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: otpovʹi ̯eʒẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. powiedzieć, odpowiedzieć dk., odpowiadać ndk.

rzecz. odpowiedzialność ż., odpowiedź ż., odpowiadanie n.

przysł. odpowiedzialnie

Wiktionary

odpowiedzialna

kobieta odpowiedzialna za coś

SJP.pl

odpowiedzialnie

przysłówek

(1.1) w sposób odpowiedzialny

Wiktionary

Przykłady

(1.1) To pan Józef zachował się najodpowiedzialniej, a nie wójt, czy sołtys.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpowiedzialność ż., odpowiedzialny mos., współodpowiedzialność ż., odpowiedź ż., odpowiadanie n., odpowiedzenie n.

czas. odpowiadać ndk., odpowiedzieć dk.

przym. odpowiedzialny

Wiktionary

odpowiedzialniej

stopień wyższy od przysłówka: odpowiedzialnie

SJP.pl

odpowiedzialniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: odpowiedzialny

SJP.pl

odpowiedzialność

1. akceptowanie konsekwencji działań
2. za kogoś to opieka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) obowiązek odpowiadania za swoje działanie, bycia odpowiedzialnym za coś

(1.2) cecha kogoś, kto jest odpowiedzialny, dojrzały, rozsądny

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odpowiedzialność moralna
odpowiedzialność etyczna
poczucie odpowiedzialności
odpowiedzialność prawna
odpowiedzialność polityczna (parlamentarna)
odpowiedzialność przyczynowo-skutkowa
odpowiedzialność zbiorowa
odpowiedzialność posiłkowa
odpowiedzialność nieletnich za czyny zabronione
Odpowiedzialność – łotewska partia polityczna

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Wolność wymaga odpowiedzialności, dlatego budzi lęk w tak wielu ludziach.

(1.1) przeznaczony do poniesienia konsekwencji

(1.2) kierujący czymś

(1.3) poważnie traktujący swoje obowiązki

(1.4) mający poczucie winy w przypadku, gdy coś się nie udaje

(1.5) przeznaczony do pewnej czynności

(1.6) będący przyczyną

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) ktoś ponoszący winę

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Za szkodę odpowiedzialny jest jej sprawca.

(1.2) Jestem odpowiedzialny za zespół do spraw analiz.

(1.3) To bardzo odpowiedzialny człowiek.

Wymowa:

IPA: ɔtˈpɔvʲjɛ̇t͡ɕ, AS: otpovʹi ̯ėć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpowiadanie n., odpowiedzenie n., odpowiedzialność ż.

czas. odpowiadać ndk., odpowiedzieć dk.

przysł. odpowiedzialnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odzew, replika, respons, riposta

(1.2) rozwiązanie, wynik

Wiktionary

odpowietrzacz

1. urządzenie do usuwania zbędnego powietrza z rurociągu lub zbiornika z cieczą;
2. urządzenie do usuwania powietrza puszek konserwowych w procesie ich napełniania; ewakuator

SJP.pl

odpowietrzać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpowietrzyć)

(1.1) wypuszczać zbyteczne powietrze z zamkniętych przestrzeni

czasownik zwrotny niedokonany odpowietrzać się (dk. odpowietrzyć się)

(2.1) wypuszczać z samego siebie zbyteczne powietrze

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mijam wielką wierzbę i buczącą betonową wieżyczkę, która odpowietrza metro.

(2.1) Warto pamiętać o tym, że chcąc odpowietrzyć pompowtryski, nie musimy korzystać z pomocy fachowca, bowiem te podzespoły układu paliwowego odpowietrzają się same.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpowietrzanie n., odpowietrzacz mrz., odpowietrznik mrz., powietrze n.

przym. odpowietrzający

Wiktionary

odpoznanie

rzadko: rozpoznanie w czymś czegoś dawniej znanego

SJP.pl

odpoznawać

1. rozpoznawać kogoś;
2. zdobywać wiedzę o czymś na podstawie dostępnych danych;
3. uzyskiwać na nowo jakąś wiedzę

SJP.pl

odpoznać

1. rozpoznać kogoś;
2. zdobyć wiedzę o czymś na podstawie dostępnych danych;
3. uzyskać na nowo jakąś wiedzę

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odpoznawać)

(1.1) rzad. rozpoznać kogoś lub coś dawniej znanego

(1.2) książk. zidentyfikować określone cechy, elementy lub motywy w jakiejś całości

czasownik zwrotny dokonany odpoznać się (ndk. odpoznawać się)

(2.1) rzad. rozpoznać siebie nawzajem

(2.2) przest. rzad. stać się ponownie nieznajomymi

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przybitego do ściany więzienia za nogi i za ręce, ani żona, ani krewni, ani przyjaciele odpoznać nie mogli; tak wśród mąk wycierpianych, zmieniły się rysy twarzy jego.

(1.1) Dwie kobiety, które podeszły do mnie, podając się za moje uczennice sprzed lat, znające mnie z pobieżnej obserwacji, nie mogły mnie pamiętać tak, aby mnie, zmienionego, bez wahania odpoznać.

(1.1) Czy można dziwić się wobec zmian pokoleniowych, wobec przemian w czasie i przestrzeni, że trudno nam nawet po niewielu latach odpoznać miejsca naszego dawnego pobytu, odtworzyć dawne, dziejące się w tej przestrzeni sprawy nasze, własne i cudze?

(1.1) Zwłoki chłopca nie zostały jeszcze odpoznane. My wiemy, że były to zwłoki Chaimka, które nie zostały odpoznane, bo pan kierownik nie chciał ich odpoznać.

(1.2) Wprawne oko w jego wyglądzie potrafi odpoznać nie tylko jego wiek i budowę słojów, ale nawet charakter gleby, która je wydała (…).

(1.2) Wiemy jednak również, że właśnie w architektonice świata topologicznego mamy dane te uniwersalne kształty i że trzeba się tylko rozejrzeć po rozmaitych dziedzinach bytu, ażeby odpoznać w nich te topologiczne postacie.

(2.1) Gdy się wzajem ujrzeli i odpoznali tuż twarz w twarz, rozpłakali się jęcząc, cały dom jęki obija.

(2.1) Lecz gdy was już czarowne te blzski [blaski] oświecą,
I gdy się odpoznacie wśród dusz kroci — kroci…
Jesteście sobie wzajem niebieską skarbnicą.

(2.2) Zapoznane ludy już się nie odpoznają — skupiony razem duch germański już się nie rozprzęże — włoski toż samo i hiszpański toż samo!

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpoznanie n., odpoznawanie n.

czas. odpoznawać ndk., odpoznać się dk., odpoznawać się ndk., poznać dk., znać ndk., rozpoznać dk., zapoznać dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) rozpoznać

(1.2) zidentyfikować, rozeznać, wyodrębnić

(2.1) rozpoznać się

Wiktionary

odpożyczać

pożyczać komuś coś, co zostało pożyczone od kogoś innego

SJP.pl

odpożyczyć

pożyczyć komuś coś, co zostało pożyczone od kogoś innego

SJP.pl

odprasowanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wygładzenie jakiejś tkaniny lub części garderoby przez prasowanie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. prasówka ż., prasownictwo n., prasownia ż., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., prasa ż., prasowalnia ż., prasowalnica ż., prasowanie n., prasowanko n., prasowarka ż., prasownica ż., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n., prasowalność ż.

czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.

przym. prasowalny, prasowalniczy, prasowniczy

Wiktionary

odprasować

czasownik przechodni dokonany (ndk. odprasowywać)

(1.1) wygładzić jakąś tkaninę lub część garderoby przez prasowanie

czasownik zwrotny dokonany odprasować się (ndk. odprasowywać się)

(2.1) zostać odprasowanym (1.1)

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Podniósł szklankę, zachwycony tym, jak odbijała surowe światło mesy, rzucając kolory na idealnie odprasowany, nieskazitelnie biały obrus.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. prasówka ż., prasownictwo n., prasownia ż., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., prasa ż., prasowalnia ż., prasowalnica ż., prasowanie n., prasowanko n., prasowarka ż., prasownica ż., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n., prasowalność ż.

czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.

przym. prasowalny, prasowalniczy, prasowniczy

Wiktionary

odprasowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wygładzanie jakiejś tkaniny lub części garderoby przez prasowanie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. prasówka ż., prasownictwo n., prasownia ż., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., poprasowanie n., prasa ż., prasowalnia ż., prasowalnica ż., prasowanie n., prasowanko n., prasowarka ż., prasownica ż., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n., prasowalność ż.

przym. prasowalny, prasowalniczy, prasowniczy

Wiktionary

odprasowywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odprasować)

(1.1) niedokonany od|odprasować.

czasownik zwrotny niedokonany odprasowywać się (dk. odprasować się)

(2.1) niedokonany od|odprasować.

Wiktionary

Powiązane:

czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.

przym. prasowalny, prasowalniczy, prasowniczy

Wiktionary

odprawa

1. wynagrodzenie wypłacane jednorazowo pracownikowi zgodnie z umową przy rozwiązaniu pracy, przechodzeniu na emeryturę itp.;
2. formalności załatwiane przed odlotem pasażera samolotem lub odpłynięciem statkiem;
3. zebranie zespołu zwołane w celu udzielenia instrukcji przez zwierzchnika albo podsumowania jakichś prac

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zebranie, podczas którego zwierzchnik udziela instrukcji podwładnym

(1.2) ostra, stanowcza odpowiedź

(1.3) załatwienie formalności związanych z wyjazdem osób, wysłaniem towarów lub odlotem samolotu lub odejściem jednostki pływającej

(1.4) jednorazowe wynagrodzenie udzielane pracownikowi przy opuszczaniu posady

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Na odprawie szef rozdzielił zadania.

(1.2) Po odprawie posłów greckich rozpoczęło się oblężenie Troi.

(1.3) Odprawa na lotnisku polega na sprawdzeniu paszportu podróżnego, zdaniu bagażu oraz odbiorze karty pokładowej.

(1.4) W mediach pojawiają się informacje, że prezesi i menedżerowie, odchodząc z firmy, otrzymują wysokie odprawy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈprava, AS: otprava

Wiktionary

Powiązane:

czas. odprawić dk., odprawiać ndk.

rzecz. odprawianie n., odprawienie n.

Wiktionary

odprawiaczka

→ odprawiacz

SJP.pl

Patrz:

odprawiacz

odprawianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odprawiać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Zabroniono Ojcu Pio publicznego odprawiania mszy i spowiadania.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odprawienie n., odprawa ż.

czas. odprawić dk., odprawiać ndk.

Wiktionary

odprawiać

załatwiać formalności związane z czyimś wyjazdem

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odprawić)

(1.1) odsyłać kogoś, nie zrobiwszy tego, o co prosił

(1.2) czynić coś według ustalonego wcześniej protokołu lub zwyczaju

(1.3) dać komuś wypowiedzenie, zwolnić kogoś

(1.4) zadośćuczynić wymogom związanym z wyjazdem kogoś lub wysłaniem czegoś

(1.5) poddawać kontroli celnej

czasownik zwrotny niedokonany odprawiać się (dk. odprawić się)

(2.1) przechodzić odprawę, np. na lotnisku, na granicy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Królewna odprawiała jedno poselstwo po drugim.

(1.2) Generalnie prezbiterzy odprawiają jedną mszę dziennie.

(1.3) Po takiej ilości bumelek, nic dziwnego, że go odprawiają.

(1.4) Gdy odprawiano grupę, rezydentka pomagała załatwiać formalności.

(2.1) Podróżni najpierw się odprawiają, a dopiero potem biegną do sklepów bezcłowych.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odprawa ż., odprawianie n., odprawienie n.

przym. odprawczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odsyłać, oddalać, wydalać

(1.2) sprawować, celebrować

(1.3) zwalniać

Wiktionary

odprawienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odprawić.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odprawienie cichej mszy świętej zajmuje ojcu Magnusowi dwadzieścia minut.

(1.1) Po odprawieniu faceta z seledynową walizą celniczka zrobiła sobie przerwę na kawę.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odprawianie n., odprawa ż.

czas. odprawić dk., odprawiać ndk.

Wiktionary

odprawić

załatwić formalności związane z czyimś wyjazdem

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odprawiać)

(1.1) dokonany od|odprawiać.

czasownik zwrotny dokonany odprawić się (ndk. odprawiać się)

(2.1) dokonany od|odprawiać się.

(2.2) śrpol. załatwić się (oddać fekalia), spuścić się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Królowa odprawiła poselstwo.

(1.1) Proboszcz z samego rana odprawił mszę świętą i pojechał do kurii.

(2.1) Najpierw pójdziemy się odprawić, a potem, już bez walizek, na spokojnie pomyślimy o jakimś śniadaniu.

(2.2) Niechże ciebie diabli łupią, już słowa nie rzekę! — A ty za moją duszę odpraw się choć w rękę.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odprawa ż., odprawianie n., odprawienie n.

przym. odprawczy

Wiktionary

odprawowy

→ odprawa

SJP.pl

dający się usunąć za pomocą przewodu, rury itp.

SJP.pl

odprowadzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

IPA: ˌɔtprɔˈvad͡ʑit͡ɕ, AS: otprovaʒ́ić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) gw. Śląsk Cieszyński odkludzić

Wiktionary

odpruwać

1. prując, oddzielać to, co było przyszyte;
2. odpruwać się - odrywać się w miejscu przyszycia

SJP.pl

odpruć

1. prując, oddzielić to, co było przyszyte;
2. odpruć się - oderwać się w miejscu przyszycia

SJP.pl

odprysk

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) dziura powstała na skutek odpryśnięcia

Wiktionary

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. wyprysk mrz.

(1.1) Proces odprzemysłowienia objął region Górnego Śląska.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. przemysł mrz.

przym. przemysłowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dezindustrializacja

Wiktionary

odprzezwiskowy

utworzony od przezwiska jakiejś osoby

SJP.pl

odprzodowy

przymiotnik

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odprężanie – zmniejszanie ciśnienia w silniku spalinowym
odprężanie – wyżarzanie odprężające
odprężanie szkła

Wikipedia

Powiązane:

czas. odprężać ndk.

Wiktionary

odprężać

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) uczynić mniej naprężonym, rozluźnić

(1.2) techn. obniżać ciśnienie sprężania

czasownik zwrotny niedokonany odprężać się

(2.1) usuwać stan napięcia, odpoczywać

Wiktionary

1. w polityce międzynarodowej: przejście od stanu konfrontacji do pokojowego współistnienia; détente;
2. stan psychiczny po ustaniu stresu, napięcia; relaks;
3. w technice: zwiększenie się objętości ciała po ustaniu nacisku

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) stan zmniejszenia napięcia psychicznego, nastania ulgi

1. darowanie kary doczesnej za popełnione grzechy pod warunkiem wykonania pewnych praktyk religijnych;
2. uroczystość kościelna z okazji święta patrona danego kościoła, zwykle połączona z kiermaszem i zabawami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel. w Kościele katolickim: darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy;

(1.2) etn. kośc. uroczystość kościelna ku czci patrona danego kościoła połączona z kiermaszem bądź festynem;

przymiotnik relacyjny

(2.1) związany z odpustem, odnoszący się do odpustu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wisiorek Żanety nie jest niczym innym jak tylko zwykłą odpustową tandetą.

rzecz. odpuszczenie n., odpuszczalność ż., odpust m.

czas. puszczać, odpuszczać ndk., odpuścić dk.

przym. odpustowy, odpustny

Wiktionary

odpuszczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpuścić)

(1.1) uwalniać od ciążącej winy lub obowiązku

(1.2) ulegać rezygnacji z czegoś

(1.3) met. mocno nagrzewać i następnie ostudzać zahartowaną stal w celu poprawienia właściwości plastycznych

czasownik zwrotny niedokonany odpuszczać się (dk. odpuścić się)

(2.1) być odpuszczanym

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpuszczanie n., odpust mrz., odpuszczenie n.

czas. puszczać, odpuścić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) darowywać, przebaczać

(1.2) rezygnować

Wiktionary

odpuszczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpuścić.

Wiktionary

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpychanie n., odepchnięcie n.

czas. odpychać ndk., odepchnąć dk.

przysł. odpychająco

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) niepociągający, odrażający, odstraszający, odstręczający, ohydny, repulsywny, zniechęcający

Wiktionary

odpychać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odepchnąć)

(1.1) oddalać pchnięciem

(1.2) zmuszać do wycofywania się

(1.3) zrywać stosunki

(1.4) powodować niechęć

(1.5) nie ulegać

czasownik zwrotny niedokonany odpychać się (dk. odepchnąć się)

odpytywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) środ. uczn. zadawanie uczniom pytań w celu sprawdzenia ich wiedzy z określonego zakresu materiału i zazwyczaj oceny ich odpowiedzi

(1.2) zadanie komuś dużej ilości pytań na konkretny temat

Wiktionary

Wikipedia

środowiskowo: ustne sprawdzanie wiedzy ucznia

SJP.pl

odpór

fizycznie lub moralne przeciwstawienie się czemuś; opór

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) stanowcze przeciwdziałanie czemuś

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odporność ż.

przym. odporny

Wiktionary

odpęd

1. czysty produkt destylacji; destylat;
2. proces pędzenia alkoholu

SJP.pl

odpędowy

→ odpęd

SJP.pl

Patrz:

odpęd

odpędzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpędzać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. pędzić, odpędzać

Wiktionary

odpędzać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odpędzić)

(1.1) zmuszać kogoś lub coś do odejścia, oddalenia się

(1.2) przen. nie dopuszczać do siebie lub usuwać niechciane myśli, uczucia

(1.3) fiz. usuwać gaz z cieczy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpędzanie n.

czas. pędzić

Wiktionary

odpędzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpędzić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. pędzić

Wiktionary

odpłacanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

IPA: ˌɔtpwaˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: otpu̯acẽńe

Wiktionary

IPA: ɔtˈpwat͡ɕit͡ɕ, AS: otpu̯aćić

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpłacać ndk.

rzecz. odpłacenie n., odpłacanie n., odpłata ż.

Wiktionary

odpłakać

spędziwszy pewien czas na płaczu, dać ujście uczuciom żalu, smutku

SJP.pl

odpłakiwać

spędzać pewien czas na płaczu, dając ujście uczuciom żalu, smutku

SJP.pl

odpłata

1. odwdzięczenie się komuś za coś;
2. kwota należna za usługę

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zwrot kosztów

(1.2) odwdzięczenie się; odwzajemnienie się; zrewanżowanie się

(1.3) działanie odwetowe za krzywdę; zrewanżowanie się

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpłacać, odpłacić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zapłata

(1.2) rewanż

(1.3) kara, odwet, rewanż, zemsta

Wiktionary

odpłatnie

przysłówek

(1.1) w sposób odpłatny, nie za darmo

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. płatność ż.

przym. odpłatny

Wiktionary

odpłatny

taki, za który się płaci; płatny

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) taki, za który się płaci; wymagający zapłacenia, zwrotu kosztów

Wiktionary

Powiązane:

przysł. odpłatnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) płatny

Wiktionary

odpłynąć

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. odpływać)

(1.1) dokonany od|odpływać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpływanie n., odpływ mrz.

czas. płynąć, odpływać ndk.

przym. płynny

Wiktionary

odpływ

1. zjawisko obniżania się poziomu wód morskich i oceanicznych pod wpływem przyciągania Słońca i Księżyca w regularnych odstępach czasu, dwa razy na dobę;
2. odpływanie cieczy lub gazu z jakiegoś miejsca;
3. otwór w zbiorniku umożliwiający wydostawanie się z niego cieczy lub gazu; spust; wylot;
4. stan w którym dochodzi do cofania się moczu z pęcherza moczowego do moczowodów i nerek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hydrol. niski stan wody w akwenie morskim wynikający ze zjawiska pływów

(1.2) ujście, otwór, przez który odpływa skądś woda

(1.3) przen. ubywanie czegoś z danego miejsca

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W antwerpskim porcie różnica między odpływem a przypływem wynosi zwykle kilka metrów.

(1.2) Odpływ w wannie zatkał się i nie schodzi nam teraz woda.

(1.3) Sama podwyżka wynagrodzeń nie jest wyjściem, ale może pomóc spowolnić odpływ z zawodu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔtpwɨf, AS: otpu̯yf

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odpływanie n., odpłynięcie n., pływ m., przypływ m.

czas. odpływać ndk., odpłynąć dk., pływać ndk., płynąć ndk., przypływać ndk., przypłynąć dk.

przym. odpływowy, pływowy, przypływowy

Wiktionary

odpływanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odpływać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odpłynąć, odpływać ndk.

IPA: ˈɔdra, AS: odra

Wiktionary

odra-party

spotkanie dzieci zdrowych z dziećmi chorymi na odrę, zorganizowane w celu ich zarażenia i uodpornienia na tę chorobę; odra party

SJP.pl

odrabianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odrabiać.

Wiktionary

(1.1) Na koniec odrabianek dziewczynka bardzo sprawnie rozebrała gramatycznie kilka zdań.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdraˈbʲjãŋka, AS: odrabʹi ̯ãŋka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrabianie n.

czas. odrabiać ndk.

Wiktionary

odrabiać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odrobić)

(1.1) spłacać dług

(1.2) eduk. wykonywać obowiązkową pracę

(1.3) robić coś, by zniwelować potencjalne skutki czegoś niekorzystnego

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrobek mrz., odrabianie n., odrabianka ż.

czas. robić

Wiktionary

odraczalny

dający się odłożyć na później

SJP.pl

odraczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odraczać.

Wiktionary

(1.1) Wygląda na to, że pan mecenas rzeczywiście może zrobić wiele złego, rozprawy są wciąż odraczane, linia obrony idzie w kierunku uznania kobiety za winną.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈrat͡ʃat͡ɕ, AS: odračać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odraczanie n., odroczenie n., odroczka ż.

czas. odroczyć dk.

Wiktionary

odradzać

mówić o czymś jako niekorzystnym, radzić komuś czegoś nie robić

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odradzić)

(1.1) radząc, namawiać do zrezygnowania z czegoś

czasownik przechodni niedokonany (dk. odrodzić)

(2.1) powodować istnienie lub działanie na nowo

czasownik zwrotny niedokonany odradzać się (dk. odrodzić się)

(3.1) zaczynać swoje istnienie lub działanie na nowo

(3.2) biol. tworzyć się znowu jako część organizmu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Michał Kamiński mówił mi, że on też odradzał i że Adam Bielan wręcz kładł się Rejtanem.

(1.1) Tradycyjnie odradzano w upały sycenia miodów i warzenia piwa.

(3.1) Upadek caratu w 1917 r. oraz klęska państw centralnych w listopadzie 1918 r. nie oznaczały likwidacji zagrożenia dla odradzającego się po latach niewoli państwa polskiego.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. radca mos., odradzanie n., porada ż.

przym. radcowski

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) odnawiać, wskrzeszać

(3.1) odnawiać się, odżywać

odrastanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odrastać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodrastanie n.

czas. odrastać ndk.

Wiktionary

odrastać

czasownik

(1.1) ponownie wyrastać po ucięciu, zniszczeniu, złamaniu itp.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wątroba odrasta, więc albo ja, albo mąż damy dziecku kawałek swojej.

Wiktionary

rzecz. ratunek m., ratowanie n., ratownictwo n., uratowanie n., poratowanie n., wyratowanie n., ratownik m., ratowniczka ż.

czas. ratować ndk., uratować dk., poratować dk., wyratować dk., odratować dk.

przym. ratowniczy, ratunkowy

przysł. ratunkowo, ratowniczo

wykrz. ratunku

Wiktionary

odraz

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) stpol. oddane cięcie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdras, AS: odras

Wiktionary

odraza

wstręt do kogoś lub czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uczucie wstrętu, obrzydzenia, niechęci do kogoś lub czegoś

Wiktionary

Odraza – polski zespół blackmetalowy powstały w 2009 roku w Krakowie.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Wystające włosy z nosa budzą we mnie odrazę.

(1.1) Odrazę wzbudzam u bliskich, / nastają na mnie kochani.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈraza, AS: odraza

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrażanie n., raz mrz.

czas. odrazić dk., odrażać ndk.

przym. odrażający

rzecz. odraza ż.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odremontować.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odremontować dk.

Wiktionary

odrobina

bardzo mała ilość czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) Jako byli pracownicy fabryki kupowali jej wyroby ze zniżką i z odroczonym terminem płatności.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈrɔt͡ʃɨt͡ɕ, AS: odročyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odroczenie n., odraczanie n.

czas. odraczać ndk.

Wiktionary

odrodek

rzecz. Odrodzenie n.

przym. odrodzeniowy, odrodzeńczy

Wiktionary

odrodzeniowość

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest odrodzeniowe; cecha tych, którzy są odrodzeniowi

Wiktionary

Powiązane:

przym. odrodzeniowy

przysł. odrodzeniowo

Wiktionary

odrodziciel

ktoś, kto wskrzesza coś, powołuje na nowo do istnienia, działania

SJP.pl

odrodzicielka

kobieta, która wskrzesza coś, powołuje na nowo do istnienia, działania

SJP.pl

odrodzicielski

→ odrodziciel

SJP.pl

Patrz:

odrodziciel

odrodzić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odradzać)

(1.1) dokonany od|odradzać.

czasownik zwrotny dokonany odrodzić się (ndk. odradzać się)

Przykłady

(1.1) A dziewczynka, choć ledwo od ziemi odrosła, jak szaleniec jakiś pastwi się nad pluszakiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈrɔsnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: odrosnõńć

Wiktionary

Powiązane:

czas. odrastać

rzecz. odrost mrz.

Wiktionary

odrost

1. pęd roślin drzewiastych;
2. odgałęzienie o długości ponad 2 cm w porożu jelenia, daniela i kozła;
3. przyrost masy roślinnej po skoszeniu roślin zielonych;
4. to, co odrasta po skoszeniu roślin zielonych

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) osiąganie wcześniejszej miary poprzez rośnięcie

(1.2) część która odrosła

(1.3) fryzj. odróżniająca się dolna część włosów odrosła np. po farbowaniu

(1.4) bot. ogrod. część rośliny wyrastająca z pnia lub korzenia

(1.5) zool. proces wzrostu ryb

(1.6) łow. odgałęzienie w porożu

Wiktionary

Powiązane:

czas. odrastać ndk., odrosnąć dk.

Wiktionary

odrosty

SJP.pl

Wikipedia

odrosły

taki, który odrósł; odrośnięty

SJP.pl

odrowy

→ odra

SJP.pl

Patrz:

odra

odrowąż

nazwisko

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) herald. polski herb szlachecki ze znakem rogaciny na czerwonym polu;

(1.2) geogr. toponim, nazwa kilku miejscowości w Polsce

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odrowąż – herb szlachecki
Odrowąż – przysiółek wsi Budków w woj. łódzkim, w pow. opoczyńskim, w gminie Żarnów
Odrowąż – wieś w woj. łódzkim, w pow. radomszczańskim, w gminie Wielgomłyny
Odrowąż – wieś w woj. małopolskim, w pow. nowotarskim, w gminie Czarny Dunajec
Odrowąż – przysiółek wsi Malnia w woj. opolskim, w pow. krapkowickim, w gminie Gogolin
Odrowąż – wieś w woj. opolskim, w pow. krapkowickim, w gminie Gogolin
Odrowąż – wieś w woj. świętokrzyskim, w pow. koneckim, w gminie Stąporków
Odrowąż – wieś w woj. wielkopolskim, w pow. gnieźnieńskim, w gminie Witkowo
Odrowąż – dawna gmina w województwie kieleckim
Odrowąż – dawna gmina w województwie krakowskim
Odrowąż – gromada w powiecie koneckim
Odrowąż – gromada w powiecie nowotarskim

Wikipedia

odrośl

młody pęd wyrastający z pnia lub korzenia rośliny; odrost, odrośle

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. boczny pęd

(1.2) przen. jedna z linii potomstwa, konkretny jej przedstawiciel, także w sensie materialnym w odniesieniu do kierunku rozwoju sztuki, przemysłu itp.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Cały ranek spędził w winnicy, odcinając zdziczałe odrośle.

(1.2) Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, / Odrośl Dawida, / tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrośle n., rośl ż.

czas. odrastać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odrośle, odrost, odnoga, odnóżka, pęd

(1.2) różdżczka

Wiktionary

odroślak

przym. odruchowy

Wiktionary

Powiązane:

przym. odruchowy

przysł. odruchowo

Wiktionary

odruchowy

1. niezamierzony, mimowolny;
2. odnoszący się do podświadomej reakcji organizmu na bodźce

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) fizj. dotyczący odruchu jako reakcji organizmu na bodźce

(1.2) taki, który powstaje nagle w zmierzeniu się z kimś lub czymś, bez zamierzenia

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odruch mrz., odruchowość ż.

rzecz. rysownica ż., odrysowywanie n., odrysowanie n., rysowniczka ż., rysownik mos.

Wiktionary

odrywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odrywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdrɨˈvãɲɛ, AS: odryvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oderwać, odrywać ndk.

rzecz. oderwanie n.

Wiktionary

odrywać

czasownik przechodni niedokonany (dk. oderwać)

(1.1) odłączać część od danej całości poprzez ciągnięcie lub szarpanie

(1.2) powodować, że coś nie styka się z czymś

(1.3) oddzielać siłą

(1.4) przerywać komuś jakąś czynność, zajmując czym innym

czasownik zwrotny niedokonany odrywać się (dk. oderwać się)

(2.1) być oddzielanym od całości, odłączać się

(2.2) przestawać stykać się; tracić styczność

(2.3) przestawać coś robić, zajmując się czym innym; robić przerwę w pracy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrywanie n., oderwanie n.

czas. oderwać dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oddzierać

(1.2) odsuwać

(1.4) odciągać

(2.1) odpadać

Wiktionary

odrzański

przymiotnik od: Odra

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z rzeką Odrą, dotyczący rzeki Odry

(1.2) związany z miastem Odry, dotyczący miasta Odry

(1.3) związany ze wsią Odry, dotyczący wsi Odry

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Odra ż., Nadodrze n., Poodrze n., Zaodrze n., odrzysko n., odrzanin m., odrzanka ż.

przym. nadodrzański, zaodrzański, pododrzański

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) odrawski

Wiktionary

odrzec

1. odpowiedzieć;
2. odrzec się - dawniej: wyprzeć się lub wyrzec się czegoś; zarzec się

SJP.pl

czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. odrzekać)

(1.1) dać odpowiedź; zareagować na czyjeś pytanie

czasownik zwrotny dokonany odrzec się (ndk. odrzekać się)

(2.1) przestać mieć cokolwiek wspólnego z czymś lub kimś; zaprzeczyć związkom

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrzeczenie n., odrzekanie n., odrzeknięcie n.

czas. rzec dk., odrzekać ndk., odrzeknąć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odpowiedzieć, war. odrzeknąć

(2.1) war. odrzeknąć się

Wiktionary

odrzeczny

dawniej: niedorzeczny, bezmyślny, bez sensu

SJP.pl

odrzekać

czasownik nieprzechodni (dk. odrzec, odrzeknąć)

(1.1) dawać odpowiedź; reagować na czyjeś pytanie

czasownik zwrotny odrzekać się (dk. odrzec się, odrzeknąć się)

(2.1) przestawać mieć cokolwiek wspólnego z czymś lub kimś; zaprzeczać związkom

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrzekanie n.

czas. odrzec

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odpowiadać

(2.1) wyrzekać się, zarzekać się

Wiktionary

odrzeknąć

rzadko: odrzec (odpowiedzieć)

SJP.pl

odrzeć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odzierać)

(1.1) zedrzeć

(1.2) pozbawić

czasownik zwrotny dokonany odrzeć się (ndk. odzierać się)

(2.1) pozbawić się

Wiktionary

Wiktionary

odrzucać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odrzucić)

(1.1) oddalać gwałtownie od siebie

(1.2) zmieniać położenie ruchem gwałtownym czy rzutem

(1.3) wykonywać czynność świadczącą o nieakceptowaniu czegoś

(1.4) unikać potwierdzenia a nawet zaprzeczać

(1.5) med. nie przyjmować przeszczepu

(1.6) wojsk. zmuszać do cofania

(1.4) negować, zaprzeczać, dementować, odpierać, przeczyć

(1.5) nie przyjmować, nie tolerować, tracić

(1.6) odpierać

Wiktionary

odrzucenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odrzucić.

(1.2) praw. uznanie żądania powoda za niedopuszczalne z przyczyn formalnych, na co przysługuje zażalenie a nie apelacja

Wiktionary

(1.1) rzucenie czegoś z powrotem

(1.2) fiz. siła powstająca podczas nadawania prędkości ciału, skierowana przeciwnie do kierunku ruchu tego ciała

(1.3) coś, co zostało oddzielone od innych rzeczy z powodu gorszej jakości

(1.4) med. nieprzyjęcie przeszczepu przez organizm

Wiktionary

Odrzut – zjawisko powstawania siły, zwanej siłą odrzutu, wywołanego tą siłą przyspieszenia oraz wywołanego nim ruchu ciała (odrzutu), gdy dane ciało (A) działając siłą na inne ciało (B) nadaje mu prędkość (rzuca to ciało). Powstawanie siły odrzutu wynika z III zasady dynamiki Newtona. Obie siły mają takie same wartości i kierunki, przeciwne zwroty, są przyłożone do różnych ciał.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. rzut mrz., odrzutowiec mrz., odrzucenie n.

czas. rzutować, odrzucać ndk., odrzucić dk.

przym. odrzutowy, bezodrzutowy

Wiktionary

odrzutek

to, co zostało odrzucone; odpad

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. odpadek

Wiktionary

odrzutka

to, co zostało odrzucone; odpad

SJP.pl

odrzutnik

część katapulty w samolotach

SJP.pl

Wikipedia

odrzutowiec

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) lotn. samolot, który ma silnik odrzutowy – wykorzystujący energię odrzutu gazów spalinowych;

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Rosja, skopiowawszy z Zachodu modele samochodów i samolotów, odrzutowiec, radar, penicylinę, telewizję, bombę atomową i niemieckie łodzie podwodne, występuje teraz do wyścigu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrzut m., odrzucanie n., odrzucenie n., rzucanie n., rzucenie n., rzut m., rzutnik m., rzutka ż.

czas. odrzucać ndk., odrzucić dk., rzucać ndk., rzucić dk.

przym. rzutowy, bezodrzutowy

przysł. odrzutowo

Wiktionary

odrzutowy

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z odrzutem, dotyczący odrzutu

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrzut m.

przym. bezodrzutowy

Wiktionary

odrzwia

oprawa bądź budowlane umocnienie otworu, w którym zamocowane są drzwi

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) oprawa drzwi

(1.2) zabytkowe drzwi

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ten kościół ma kamienne odrzwia.

Wiktionary

(1.1) Z paszczęki odrzychłopskich panów wydarł obłów mieszczaninka ubogiego.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔḍʒɨxˈwɔpsʲci, AS: oḍžyχu̯opsʹḱi

Wiktionary

odrzykoń

wieś w Polsce

SJP.pl

Zobacz też: Odrzykoń w innych znaczeniach tego słowa.

mieszkanka Odrzywołu (miasta w Polsce)

SJP.pl

odrzywolski

przymiotnik od: Odrzywół

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Czesław Odrzywolski – żużlowiec
Franciszek Odrzywolski – polityk
Jan Odrzywolski – rotmistrz
Sławomir Odrzywolski – architekt

Wikipedia

odrzywół

miasto w Polsce

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odróżniać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. wyróżniać, odróżniać ndk., odróżnić dk.

rzecz. odróżnienie n., wyróżnik mrz.

Wiktionary

odróżniać

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) identyfikować odmienne rodzaje czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Daltoniści to ludzie, którzy nie odróżniają od siebie niektórych kolorów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈruʒʲɲät͡ɕ, AS: odružʹńäć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. wyróżnik mrz., odróżnianie n., odróżnienie

czas. wyróżniać, dk. odróżnić, różnić

Wiktionary

(1.1) rozróżnienie

Wiktionary

odróżnić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odróżniać)

(1.1) dokonany od|odróżniać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czarnogłówkę z wyglądu bardzo trudno odróżnić od szarytki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈruʒʲɲit͡ɕ, AS: odružʹńić

Wiktionary

Powiązane:

czas. odróżniać, różnić, wyróżniać

rzecz. odróżnianie n., wyróżnik mrz.

Wiktionary

odrąbać

rąbiąc, oddzielić coś od czegoś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odrąbywać)

(1.1) oddzielić, odciąć coś od czegoś rąbiąc

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Całe ramię! całe ramię! Tyle razy wznosiłeś je na pogan w obronie Zakonu. A teraz odrąbał ci je polski topór…

Wiktionary

1. różniący się od innych; odmienny;
2. wydzielony spośród innych; oddzielny, osobny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) różniący się od innych

(1.2) stanowiący samodzielną całość

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈrɛ̃mbnɨ, AS: odrẽmbny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odrębność ż., wyodrębnienie n., wyodrębnianie n.

czas. wyodrębnić dk., wyodrębniać ndk.

przysł. odrębnie

Wiktionary

1. wykonany własnoręcznie;
2. wykonany na poczekaniu, bez przygotowań

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) wykonany ręcznie

(1.2) napisany własnoręcznie

(1.3) wykonany od razu, bez przygotowania

Wiktionary

Przykłady

(1.3) „Cibasol tylko na recepty lekarskie” – ogłaszała Naczelna Izba Aptekarska; „Tu sprzedaż odręczna”.

Wiktionary

powodujący odrętwienie

SJP.pl

odrętwiać

rzecz. drętwienie n., drętwota ż.

przym. drętwy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zesztywnienie, paraliż, drętwota

(1.2) zobojętnienie, apatia

Wiktionary

odrętwić

dawniej: uczynić drętwym, zdrętwiałym; znieczulić

SJP.pl

odsada

nasada ogona u konia

SJP.pl

odsadek

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) zootechn. młody koń (byczek, jałówka) oddzielony od matki

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈsadɛk, AS: otsadek

Wiktionary

odsadka

Odsadka – odległość pomiędzy rysunkiem (oczkiem) znaku a krawędzią pola znaku. W czcionce pole znaku jest płaszczyzną, na której stoi główka znaku, a odsadka (gwarowa nazwa to "abzac") to odległość od krawędzi oczka do krawędzi będącej przedłużeniem jednej z płaszczyzn słupka czcionki. Stąd rozróżnia się odsadki boczne, górną oraz sygnaturową (dolną).

Wikipedia

odsadnia

Odsadnia – element wystający poza boczny obrys łodzi wioślarskiej, przymocowany do burty. Do odsadni przymocowana jest dulka, która utrzymuje wiosło w odpowiedniej pozycji. Odsadnie wykonywane są z aluminium lub mieszanek włókna węglowego i szklanego. Wyróżnia się kilka typów odsadni: skrzydłowa, wsteczna oraz tradycyjna typu EURO - wszystkie one są zamocowane na trwałe do burty łodzi.

Wikipedia

odsadzka

1. poziomy uskok w licu ściany wynikający z przesunięcia ściany lub zmniejszenia jej grubości;
2. kształtka rurowa dwukrotnie wygięta w kształcie niepełnej litery S, służąca do łączenia ze sobą poszczególnych odcinków rur

SJP.pl

Odsadzka, także: berma – poziomy uskok wału w fortyfikacjach ziemnych, który zabezpieczał wał przed osuwaniem się ziemi. Konstruowany na wysokości naturalnego poziomu gruntu.

Wikipedia

odsalanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odsalać.

Wiktionary

Odsalanie – ogólne określenie procesów usuwania soli i innych minerałów z wody morskiej, w celu uzyskania słodkiej wody zdatnej do nawadniania lub spożycia.

Odsalanie jest metodą uzyskiwania wody pitnej na jednostkach pływających. Na większą skalę jest stosowane na bogatych obszarach ubogich w wodę, szczególnie w Arabii Saudyjskiej, na Karaibach i w Izraelu (Aszkelon, Palmachim). Coraz częściej jest też stosowane w USA, Chinach, Singapurze, Hiszpanii i Australii.

Wikipedia

Powiązane:

czas. odsalać ndk.

Wiktionary

odsalarka

urządzenie do usuwania soli z wody; wyparownik

SJP.pl

odsalarnia

zakład do odsalania wody

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zakład zajmujący się usuwaniem soli z wody

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Od Kuwejtu po Dubaj pracuje już ponad setka odsalarni wody morskiej i stale buduje się następne.

(1.1) Dzięki odsalarni, zbudowanej w 1964 roku na Lanzarote, w powszechnym użytku jest destylowana woda morska.

(1.1) Budowa jednej odsalarni wód kopalnianych to koszt rzędu od 1 mld zł do 1,5 mld zł […].

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsalarka ż.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odseparować.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Z całkowitym, u źródła, odrzuceniem dogmatu o odseparowaniu wiąże się teza o „przesiąkliwości” (…) dyskursów.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odseparować dk.

Wiktionary

odseparować

oddzielić

SJP.pl

odseparowywanie

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ekon. kwota stanowiąca określony procent całości kapitału

forma rzeczownika.

(2.1) D. lp. zob. odsetek.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Na tej lokacie po miesiącu kapitalizowane są odsetki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈsɛtka, AS: otsetka

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) procent, odsetek

Wiktionary

odsetki

kwota stanowiąca określony procent od jakiejś sumy pieniędzy, zwykle od kapitału, kredytu itp.; odsetek, odsetki

SJP.pl

Wikipedia

odsetkowy

Synonimy:

(1.1) ciupa, kić, mamer, paka, pudło, więzienie

Wiktionary

(1.1) Zamiast odsiadywać swoje za biurkiem, leżał godzinami pod biurkiem, bo kule świstały ze wszystkich stron.

(1.2) Cengić w latach 80. odsiadywał wraz z prezydentem Izetbegoviciem wyrok więzienia za działalność religijną.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. siad mrz., odsiadka ż., odsiadywanie n., siedzenie n., odsiedzenie n., nasiadówka ż.

czas. odsiadać ndk., odsiedzieć dk., siedzieć dk., siadać ndk.

przym. odsiadkowy

wykrz. siad

Wiktionary

Synonimy:

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przyszli z bukietami, odsiedzieli etykietalne 15 minut, po czym poderwali się i zaczęli żegnać.

(1.2) Mówiłam jej: po co ci to, Stalina poznałaś na własnej skórze, odsiedziałaś swoje w obozie, po diabła ci ta afera.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. siad mrz., odsiadka ż.

czas. siedzieć, siadać, odsiadać ndk., odsiadywać ndk.

Powiązane:

przym. odsiębierny

→ odskok

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) sprzedanie uprzedniego zakupu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) A może jeszcze, jakby pani się zreflektowała, to mam piękne tureckie pierścionki do odsprzedania.

Wiktionary

Powiązane:

przym. sprzedażowy

Wiktionary

odsprzedawanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odsprzedawać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodsprzedawanie n., odprzedawanie n., odprzedaż m., odsprzedaż m.

czas. odsprzedawać ndk., odprzedawać ndk., odsprzedać dk., odprzedać dk.

przym. sprzedażowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odprzedawanie

Wiktionary

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wylękniony Żaczek witał się tymczasem z jasnowłosym, suchym dżentelmenem, który mimo różowych odstających uszu wyglądał rzeczywiście na lorda.

(1.2) Coś połyskiwało jasno, w wyraźny sposób odstając od brązowo-zielonego sąsiedztwa.

Wiktionary

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) odkładać coś na inne miejsce, odsuwać, przesuwać, przenosić

(1.2) rezygnować (z czegoś)

(1.3) przen. pot. transportować, dostarczać (kogoś/coś dokądś) biorąc za niego odpowiedzialność

(1.4) posp. udawać kogoś swym zachowaniem, wystąpić w roli kogoś innego

(1.5) środ. odebrać komuś stanowisko, pozbawiać wpływu, znaczenia

(1.6) posp. wykonać, zrobić coś

czasownik zwrotny odstawiać się

(2.1) przen. pot. ubrać się modnie, elegancko

IPA: ɔtˈstafka, AS: otstafka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstawienie n.

Wikipedia

odstojnikowy

→ odstojnik; osadnikowy

SJP.pl

rzecz. odstradanie n.

Wiktionary

odstraszacz

urządzenie do odstraszania zwierząt lub owadów

SJP.pl

odstraszanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odstraszać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstraszenie n., odstraszacz mrz., strach mrz./mzw., straszak mrz.

czas. odstraszać ndk., odstraszyć dk.

Wiktionary

odstraszać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odstraszyć)

(1.1) strasząc, wywoływać czyjąś rezygnację z czegoś

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstraszanie n., strach mzw./mrz.

czas. odstraszyć dk.

przym. odstraszający

przysł. odstraszająco

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odpędzać, odstręczać, zniechęcać

Wiktionary

odstraszenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odstraszyć.

Wiktionary

1. podziałać na kogoś lub na coś odprężająca, umożliwić odpoczynek; zrelaksować;
2. odstresować się - zażyć relaksu, pozbyć się stresu; odprężyć się, zrelaksować się

SJP.pl

odstresowujący

1. działać na kogoś lub na coś odprężająca, umożliwiać odpoczynek; relaksować;
2. odstresowywać się - zażywać relaksu, pozbywać się stresu; odprężać się, relaksować się

SJP.pl

odstrzelać;
1. odrywać coś za pomocą strzału;
2. odrywać część ściany skalnej za pomocą zdetonowania ładunku wybuchowego;
3. wystrzeliwać określoną liczbę zwierzyny

SJP.pl

odstrzelić

czasownik przechodni

(1.1) tak strzelić, że coś odpada

(1.2) tak strzelić, że ktoś zostaje zabity

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ale gdy przyjrzał mu się dokładniej, zauważył, że gość nie ma wcale odstrzelonej połowy głowy.

(1.2) Jak ja bym jego nie zastrzelił, to tu teraz byś nie siedział, ino tam u niego z dziurą w głowie, obok tej kurewki, co żeśmy ją dla przestrachu odstrzelili.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. strzelec mos., strzelanina ż.

przym. strzelecki

Wiktionary

odstręczająco

→ odstręczający

SJP.pl

Patrz:

odstręczający

odstręczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odstręczać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodstręczanie n.

czas. odstręczać ndk.

Wiktionary

odstręczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odstręczyć)

(1.1) książk. wzbudzać u kogoś niechęć do jakiegoś działania lub wobec kogoś

czasownik zwrotny niedokonany odstręczać się (dk. odstręczyć się)

(2.1) przest. zniechęcać się do kogoś lub czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Od spółdzielni produkcyjnych odstręczało również chłopów ich wysokie zadłużenie, stale się powiększające mimo kilkakrotnej konwersji lub całkowitego umorzenia zaległości.

(2.1) A więc, nasamprzód handel mojego siostrzeńca przerwany jest z powodu, że braciszkowie z kongregacji każą dzieciom śpiewać przez cały dzień, a kupujący słysząc szalone krzyki odstręczają się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstręczanie n.

Wiktionary

(1.1) rezygnacja

Wiktionary

odstąpić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odstępować)

(1.1) dokonany od|odstępować.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wszyscy, zdziwieni, odstąpili go patrząc po sobie, a wójt skoczył do szafki i postawił na stole cztery litry.

(1.1) Ja major, ja nie mogę odstąpić żołnierzy, / Do mnie batalijonu komenda należy.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odstępować ndk.

rzecz. odstąpienie n., odstępowanie n., odstępstwo n., odstępca mos.

Wiktionary

odstęp

1. pewna odległość od czegoś do czegoś; oddalenie;
2. odległość w czasie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) odległość między dwoma przedmiotami, obiektami lub dwiema osobami

(1.2) odległość w czasie między jakimiś wydarzeniami

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odstęp PQ,
odstęp QT,
odstęp ST.
odstęp blokowy
odstęp od zbioru,
odstęp Hausdorffa.
odstęp iskrowy
spacja

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Proszę zwiększyć odstęp między stołami.

(1.1) Suwmiarka to instrument do mierzenia odstępów i długości.

(1.2) Czas jest wielkością fizyczną określającą odstęp między zdarzeniami.

Wiktionary

renegat, przeniewierca, zdrajca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś, kto odstąpił od dotychczas wyzwanych ideałów

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstąpienie n.

:: fż. odstępczyni ż.

czas. odstępować, odstąpić dk.

przym. odstępczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odszczepieniec, apostata, dysydent, zbłąkana owieczka

Wiktionary

odstępczy

→ odstępca; odszczepieńczy

SJP.pl

odstępczyni

kobieta, która odstąpiła od czegoś, sprzeniewierzyła się czemuś

SJP.pl

odstępne

1. zapłata za odstąpienie czegoś, za zrzeczenie się praw do czegoś;
2. odszkodowanie za odstąpienie od umowy

SJP.pl

Odstępne – instytucja prawa zobowiązań. Polski kodeks cywilny w art. 396 głosi: "Jeżeli zostało zastrzeżone, że jednej lub obu stronom wolno od umowy odstąpić za zapłatą oznaczonej sumy (odstępne), oświadczenie o odstąpieniu jest skuteczne tylko wtedy, gdy zostało złożone jednocześnie z zapłatą odstępnego."

Wikipedia

odstępnik

drobny element pozwalający na zachowanie odpowiedniego odstępu pomiędzy jakimiś elementami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) element zapewniający utrzymanie wymaganej odległości między dwoma obiektami

czasownik przechodni niedokonany (dk. odstąpić)

(1.1) oddawać coś komuś (bez zapłaty)

(1.2) przekazywać coś, odsprzedając to na dogodnych warunkach

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. odstąpić)

(2.1) odchodzić niedaleko

(2.2) odchodzić od postanowień

(2.3) zostawiać kogoś samego

(2.4) wojsk. zaprzestawać operacji wojskowej

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odstąpienie n., odstęp mrz., odstępca mos., odstępne n., odstępowanie n., odstępstwo n.

czas. stąpać, odstąpić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dawać, oddawać, przekazywać, udostępniać, zrzekać się

(1.1) sprzedawać

(2.1) cofać się, odchodzić, odskakiwać, odsuwać się

(2.2) odchodzić, rezygnować

(2.3) odchodzić, opuszczać, porzucać, zostawiać

(2.4) wycofywać się

środowiskowo: przestać subskrybować kanał w serwisie internetowym; odsubskrybować, dać unsuba

SJP.pl

odsubskrybować

środowiskowo: anulować subskrypcję; dać unsuba

SJP.pl

odsunąć

1. sunąc, oddalić kogoś, coś na niewielką odległość;
2. sunąc, otworzyć coś, co zamyka lub zasłania
3. pozbawić kogoś kontaktu z kimś lub związku z czymś;
4. przestać się czymś zajmować lub o czymś myśleć;
5. spowodować, że coś odbędzie się w późniejszym terminie

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odsuwać)

(1.1) sunąc, oddalić na małą odległość

(1.2) sunąc, otworzyć lub odsłonić coś

(1.3) oddalić od siebie jakieś obiekty, osoby, pozbawić bezpośredniego kontaktu

(1.4) stracić samemu styczność z czymś

(1.5) oddalić w czasie; przenieść na późniejszy termin

czasownik zwrotny dokonany odsunąć się (ndk. odsuwać się)

(2.1) zostać odsuniętym, otwartym, odsłoniętym

(2.2) oddalić się na małą odległość

(2.3) zaprzestać kontaktu z czymś lub kimś

(2.4) zostać przeniesionym na kiedy indziej

Wiktionary

Przykłady

(2.2) O, tu właśnie jest ten facet, co mnie napastował – mówiąc to, pasażerka odsunęła się od okna najbardziej, jak mogła, by milicjant mógł sobie spokojnie popatrzeć na zwyrodnialca.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsunięcie n., suw mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przesunąć

Powiązane:

czas. odsuwać ndk.

rzecz. suw mrz.

Wiktionary

odsuwać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odsunąć)

(1.1) sunąc czym, oddalać to na niewielką odległość

(1.2) sunąc, przemieszczać coś, co stanowi przeszkodę

(1.3) pozbawiać kogoś związku z czymś, oddalać kogoś od czegoś

(1.4) przestawać o czymś myśleć lub coś czynić

(1.5) przenosić na późniejszy termin

czasownik zwrotny niedokonany odsuwać się (dk. odsunąć się)

(2.1) oddalać się na niewielką odległość

(2.2) być przemieszczanym tak, by przestawać być przeszkodą

(2.3) pozbawiać siebie kontaktu z czymś

(2.4) ulegać zanikaniu

(2.5) być przenoszonym na późniejszy termin

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsuwanie n., suw mrz.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przesuwać

Przykłady

(1.1) Bo kto miał to robić? Matka nie dałaby rady, bo po szpitalu ledwie chociła o lasce, a ojciec odsypiał piątkowe picie i lepiej go było nie budzić, bo mogłaby być z tego tylko awantura.

Wiktionary

odsypisko

naniesiony przez wodę muł, piasek i żwir; odsyp

SJP.pl

odsysanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odsysać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odsysać ndk.

Wiktionary

odsyłacz

odnośnik;
1. tekst objaśnienia umieszczony pod odpowiednim znakiem; przypisek;
2. znak graficzny odsyłający czytelnika do przypisu zawartego pod tymże znakiem;
3. fragment strony internetowej lub dokumentu elektronicznego odsyłający do innego fragmentu strony, innego dokumentu lub innej strony internetowej; hiperlink, link, hiperłącze, hiperodnośnik

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) znak w tekście (gwiazdka, liczba) kierujący czytelnika do objaśnienia w innym miejscu

(1.2) inform. element (np. na stronie WWW) przenoszący w inne miejsce (najczęściej - po kliknięciu)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odsyłacz (notka, przypis, odnośnik) – adnotacja wyjaśniająca dany fragment tekstu, powiązana z nim numerem porządkowym
odsyłacz (odnośnik) – znak w tekście (np. gwiazdka, liczba, litera) kierujący do objaśnienia zamieszczonego w innym miejscu;
odsyłacz (dowiązanie, hiperłącze, link, linka, odnośnik) – element hipertekstu;

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ɔtˈsɨwat͡ʃ, AS: otsyu̯ač

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsyłka ż., odsyłanie n., odesłanie n.

czas. odsyłać ndk., odesłać dk.

przym. odsyłaczowy, odsyłkowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odnośnik

(1.2) link, odnośnik, hiperłącze

Wiktionary

odsyłaczowy

przymiotnik od: odsyłacz

SJP.pl

odsyłanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zwracanie czegoś za pomocą przesyłania

(1.2) kierowanie kogoś do kogoś innego

Wiktionary

Powiązane:

czas. odsyłać ndk., odesłać dk.

rzecz. odsyłacz mrz.

Wiktionary

odsyłać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odesłać)

(1.1) wysyłać z powrotem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsyłacz mrz., odsyłanie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zwracać

Wymowa:

IPA: ˌɔṭʃt͡ʃɛˈpʲjɛ̇̃ɲɛt͡s, AS: oṭščepʹi ̯ė̃ńec

Wiktionary

Powiązane:

odszkodowanie

dawniej:
1. wynagrodzić za poniesioną szkodę, wyrównać stratę;
2. odszkodować się - powetować

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) praw. rodzaj świadczenia, które wynika z odpowiedzialności za szkodę;

rzecz. odszpuntowanie n., odszpuntowywanie n., szpunt mrz., szpuntowanie n.

czas. szpuntować, odszpuntowywać ndk.

Wiktionary

odszpuntowywać

otwierać, wyjmując szpunt

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odszpuntować)

(1.1) otwierać, wyjmując szpunt

czasownik zwrotny niedokonany odszpuntowywać się (dk. odszpuntować się)

(2.1) być otwieranym przez wyjęcie szpuntu

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odszpuntowanie n., odszpuntowywanie n.

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Mroczny Lord Darth Vader, ogarnięty obsesją odszukania młodego Skywalkera, posłał tysiące sond w odległe zakątki wszechświata…

Wiktionary

Wiktionary

Powiązane:

czas. zaszumić, odszumiać ndk., odszumić dk.

rzecz. odszumiacz m., odszumienie n.

Wiktionary

odszumiać

usuwać szum ze zdjęć lub plików dźwiękowych

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odszumić)

(1.1) fot. techn. usuwać szum ze zdjęć, plików dźwiękowych

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jak skutecznie odszumiać zdjęcia? (z Internetu)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔṭˈʃũmʲjät͡ɕ, AS: oṭšũmʹi ̯äć

Wiktionary

Powiązane:

aspekt dokonany odszumić

rzecz. odszumianie n., odszumienie n., odszumiacz m.

czas. zaszumić

Wiktionary

odszumienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odszumić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odszumić, odszumiać, zaszumić

(1.3) Jakieś sensy, odszyfrowywane z piosenek i strzępów pokątnie tłumaczonych wierszy Ginsberga.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odszyfrować dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) deszyfrować, decyfrować, odcyfrowywać, rozszyfrowywać

rzecz. odsączanie n., odsączenie n.

czas. odsączyć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odcedzać

Wiktionary

odsączyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odsączać)

(1.1) dokonany od|odsączać.

czasownik zwrotny dokonany odsączyć się (ndk. odsączać się)

(2.1) dokonany od|odsączać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsączanie n., odsączenie n.

czas. odsączać ndk.

Wiktionary

odsądzać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odsądzić)

Wymowa:

IPA: ˌɔtswãˈɲä̃ɲɛ, AS: otsu̯ãńä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsłonięcie n.

czas. odsłaniać ndk., odsłonić dk.

Wiktionary

odsłaniać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odsłonić)

(1.1) powodować, że coś staje się widoczne

(1.2) sprawiać, że coś wychodzi na jaw

(1.3) usuwać to, co zasłania

(1.4) wojsk. pozbawiać zabezpieczenia

czasownik zwrotny niedokonany odsłaniać się (dk. odsłonić się)

(2.1) pozbawiać się zakrycia

(2.2) dawać się poznać

(2.3) przemieszczać się, aby ukazać to, co było zasłonięte

(2.4) wojsk. pozbawiać się ochrony

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Na niewielką scenę w kącie sali wrócił właśnie, z przysługującej mu piętnastominutowej przerwy rekreacyjnej, trzyosobowy zespół złożony z gitarzysty, perkusisty i śpiewaczki o platynowych włosach, ubranej w czarno-srebrzystą suknię niepotrzebnie mocno odsłaniającą dekolt.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odsłanianie n., odsłona ż., odsłonięcie n.

czas. odsłonić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) eksponować, obnażać, odkrywać, pokazywać, ukazywać

(1.2) pokazywać, ujawniać, ukazywać, wyznawać

(1.3) przesuwać, usuwać, zrzucać

(2.1) odkrywać się, pokazywać się, ukazywać się

(2.2) ujawniać się

(2.3) odsuwać się

Wiktionary

odsłoneczny

przymiotnik

(1.1) znajdujący się po przeciwnej stronie niż słońce, poddany mniejszej insolacji

rzecz. odsłanianie n., odsłona ż., odsłonięcie n.

czas. odsłaniać ndk.

Wiktionary

odsłonięcie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) czynność powodująca, że coś co było uktyte lub zasłonięte, staje się widoczne

(1.2) geol. miejsce ukazywania się utworów geologicznych na powierzchni terenu

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

czynność polegająca na udostępnieniu danego obiektu, podczas gdy wcześniej nie był dostępny (np. odsłonięcie warstwy lakieru, odsłonięcie tablicy pamiątkowej)
miejsce, gdzie skała (ciało, warstwa geologiczna) jest dostępna z powierzchni ziemi. Naturalne odsłonięcie nazywamy wychodnią, natomiast sztuczne – odkrywką, szurfem, wkopem, wcinką itp.

Wikipedia

Przykłady

(1.2) W odsłonięciu widoczne są żwiry rzeczne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtswɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: otsu̯õńė̃ńće

Wiktionary

Powiązane:

czas. odsłonić dk., odsłaniać ndk.

Wymowa:

IPA: ˈɔtswux, AS: otsu̯uχ

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. słuch m.

czas. słuchać ndk., osłuchiwać ndk.

Wiktionary

przymiotnik od: odsłuch

SJP.pl

odtajać

1. uspokoić się po silnym wzburzeniu, zdenerwowaniu;
2. o lodzie, mrozie, zamarzniętych ciałach: stopnieć, rozmrozić się, ogrzać się

SJP.pl

odtajały

1. uspokoić się po silnym wzburzeniu, zdenerwowaniu;
2. o lodzie, mrozie, zamarzniętych ciałach: stopnieć, rozmrozić się, ogrzać się

SJP.pl

odtajnienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odtajnić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odtajnić

Wiktionary

odtajnić

1. udostępnić do publicznej wiadomości coś wcześniej tajnego; ujawnić;
2. odtajnić się - ujawnić się

SJP.pl

czasownik dokonany (ndk. odtajniać)

(1.1) uczynić jawnym

czasownik zwrotny dokonany odtajnić się (ndk. odtajniać się)

(2.1) wyjaśnić się

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtˈːajɲit͡ɕ, AS: o•tai ̯ńić

Wiktionary

Powiązane:

przym. tajny

Patrz:

odtleniać

antidotum; antydotum;
1. substancja likwidująca lub zmniejszająca działanie trucizny na organizm; antydot;
2. w przenośni: środek mogący zaradzić czemuś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) farm. środek likwidujący lub zmniejszający działanie trucizny;

Wiktionary

Odtrutka, antidotum – substancja mająca zdolność neutralizacji lub zmniejszenia toksyczności trucizny. Jej działanie najczęściej polega na tworzeniu z trucizną niewchłanialnego lub mniej toksycznego związku chemicznego. Wyróżnia się odtrutki swoiste (skierowane przeciw konkretnej truciźnie) i nieswoiste (ogólne, na przykład mleko lub węgiel aktywny przy zatruciach doustnych).

Wikipedia

odtruwać

odtruwanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odtruwać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odtruć, odtruwać ndk.

rzecz. trujak mzw., odtrutka ż., odtrucie n.

Wiktionary

odtruć

usunąć z czyjegoś organizmu substancje trujące

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odtruwać)

(1.1) zob. odtruwać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. trujak mzw., odtruwacz mrz., odtruwanie n., odtrucie n., odtrutka ż.

czas. wytruwać, odtruwać ndk.

Wiktionary

odtrzaskiwać

rzadko: trzaskając, odrywać, odłamywać

SJP.pl

odtrąbiać

1. trąbieniem dawać sygnał ukończenia czegoś; otrąbiać;
2. odpowiadać na coś trąbieniem;
3. grać jakiś utwór w całości na trąbce;
4. ogłaszać coś uroczyście; otrąbiać, obtrąbiać

SJP.pl

odtrąbić

1. trąbieniem dać sygnał ukończenia czegoś; otrąbić;
2. odpowiedzieć na coś trąbieniem;
3. zagrać jakiś utwór na trąbce;
4. ogłosić coś uroczyście; otrąbić, obtrąbić

SJP.pl

odtrącać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odtrącić)

(1.1) gwałtownie odsuwać kogoś lub coś od siebie

(1.2) przen. nie przyjmować

(1.3) przen. zrażać do siebie

(1.4) odejmować część jakiejś należności

(1.5) odłączać lub oddzielać coś od czegoś przez trącenie

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. urządzenie odtwarzające dźwięk lub obraz i dźwięk

(1.2) inform. program komputerowy umożliwiający odtwarzanie dźwięku lub obrazu i dźwięku

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przez przypadek usiadłam na odtwarzaczu Ilony.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odtwarzanie n., odtworzenie n.

czas. odtworzyć, odtwarzać ndk.

Wiktionary

odtwarzalność

możliwość odtworzenia czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha pozwalająca coś odtworzyć

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odtwarzalność (badania naukowe)
Odtwarzalność (teoria sterowania)

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odtwarzanie n., odtworzenie n.

czasownik przechodni niedokonany (dk. odtworzyć)

(1.1) ponownie tworzyć

(1.2) wykonywać naśladując

(1.3) tworzyć na podstawie teorii i pamięci

(1.4) prezentować nagranie

czasownik zwrotny niedokonany odtwarzać się (dk. odtworzyć się)

(2.1) ponownie wykształcać się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Które organizmy potrafią odtwarzać swoje tkanki?

rzeczownik, rodzaj nijaki

odtworzenie

odtworzyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odtwarzać)

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odtykać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odtykać ndk.

Wiktionary

odtylcowy

przymiotnik relacyjny

(1.1) wojsk. o broni palnej: nabijany od strony nasady lufy

Wiktionary

rzecz. odtłuszczanie n., odtłuszczenie n., tłuszcz m.

czas. odtłuszczać ndk.

rzecz. odurzenie n.

czas. odurzyć dk.

przym. odurzony

Wiktionary

odurzenie

1. spowodować utratę przytomności, niewrażliwość na ból; zamroczyć;
2. wywołać u kogoś stan podniecenia lub otępienia;
3. odurzyć się:
a) spowodować u siebie utratę przytomności, niewrażliwość na ból;
b) wywołać u siebie stan podniecenia lub otępienia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zamroczenie świadomości wywołane środkami odurzającymi

(1.2) podniecenie wywołane jakąś sytuacją, zjawiskiem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) (…) w art. 18 § 2 k.k. używa się terminu „odurzenie", natomiast w art. 22 ustawy przeciwalkoholowej — „stan nietrzeźwości".

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odurzanie n.

czas. odurzać ndk., odurzyć dk.

przym. odurzający

przysł. odurzająco

Wiktionary

odurzyć

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odurzać)

(1.1) dokonany od|odurzać.

czasownik zwrotny dokonany odurzyć się (ndk. odurzać się)

(2.1) dokonany od|odurzać się.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odurzenie n., odurzanie n.

czas. odurzać ndk.

Wiktionary

odwach

w dawnej terminologii wojskowej:
1. pomieszczenie dla żołnierzy pełniących wartę główną w garnizonie; także areszt w tym pomieszczeniu;
2. żołnierze pełniący wartę; straż garnizonowa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przest. główna siedziba warty garnizonu

(1.2) areszt wojskowy

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odwach zbudowano z rozmachem: był to wysoki, ceglany budynek.

czasownik przechodni niedokonany (dk. odwodnić)

(1.1) odprowadzać nadmiar wody

(1.2) fizj. zmniejszać ilość wody w organizmie

(1.3) chem. usunąć wodę ze związku chemicznego

czasownik zwrotny niedokonany odwadniać się (dk. odwodnić się)

(2.1) pozbywać się niezbędnej wody

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Strumień odwadnia północną część bagien leśnych.

(1.2) Niestety te leki będą pana odwadniać.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwodnienie n., odwadnianie n., bezwodzie n., woda ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odwodnić

(2.1) odwodnić się

Wiktionary

odwaga

śmiała i zdecydowana postawa w obliczu niebezpieczeństwa; męstwo; dzielność

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdolność zrobienia czegoś, podjęcia ryzyka, mimo silnych obaw lub strachu czy niebezpieczeństwa

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Takiej odwagi nie miał przed Schröderem ani Helmut Kohl przez szesnaście lat swych rządów, ani sam Schröder w czasie swej pierwszej legislatury.

czasownik

(1.1) pot. robić coś niechętnie, od niechcenia

(1.2) pot. robić coś niedokładnie

(1.3) komuś – zaczynać zachowywać się dziwnie

(1.4) uczn. odpisywać

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwalić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odbębniać

świeżo przyrządzony wyciąg wodny z roślinnych surowców leczniczych; wywar

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) farm. wyciąg wodny z kłączy, korzeni, kory lub ziela, wymagających dłuższego gotowania;

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Pijał odwar z zebranych przez szeptuchę ziół.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. war m.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) daw. dekokt

Wiktionary

odwarowy

→ odwar

SJP.pl

Patrz:

Wiktionary

Powiązane:

czas. wyważyć

rzecz. odważnik mrz., odważniak mos.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odmierzać, wydzielać

Wymowa:

IPA: ɔdˈvaʒʲɲɛ, AS: odvažʹńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwaga ż., odważniak m., odważanie n., odważenie n.

czas. odważać się dk., odważyć się dk.

przym. odważny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) śmiało, mężnie, dzielnie

Wiktionary

odważniej

stopień wyższy od przysłówka: odważnie

SJP.pl

odważniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: odważny

SJP.pl

odważnik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przedmiot służący do pomiaru masy innych przedmiotów na wadze szalkowej;

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Do kontroli wagi odważników użytkowych istnieją odważniki specjalne.

Odważny (ang. "The Brave") – amerykański dramat z 1997 roku w reżyserii Johnny’ego Deppa, grającego w nim główną rolę, na podstawie powieści Gregory'ego MacDonalda. Film walczył o Złotą Palmę na festiwalu w Cannes, gdzie przegrał ze "Smakiem wiśni" Abbasa Kiarostamiego. W Polsce "Odważnego" wyświetlano w czasie festiwalu Camerimage.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Był bardzo odważny, gdy widział jakąś bójkę, wpadał natychmiast w sam środek.

(1.2) Znany jest odważny eksperyment Piotra Curie, który wystawił rękę na działanie radu w ciągu kilku godzin.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvaʒnɨ, AS: odvažny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwaga ż., odważniak m., odważanie n., odważenie n.

czas. wyważyć, odważać się dk., odważyć się dk.

przysł. odważnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-2) nieustraszony, nieulękły, śmiały, mężny, dzielny; przest. mołojecki; stpol. chrobry, przeważny; pot. chojracki

Wiktionary

odważyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odważać)

(1.1) dokonany od|odważać.

czasownik zwrotny dokonany odważyć się (ndk. odważać się)

(2.1) dokonany od|odważać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odważył więc Efronowi sumę, którą ten wymienił w obecności Chetytów: czterysta syklów srebra, jakie były wówczas w obiegu.

(2.1) Nie odważyłabym się trzymać chausa w domu.

(2.1) Chyba nie odważyłem się z dziewczyną porozmawiać, a co dopiero towarzyszyć jej po tańcach w drodze do domu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odważniak mos., odważenie n., waga ż., odważnik mrz., wagowy mos.

czas. wyważyć

przym. wagowy

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) gw. Śląsk Cieszyński opowożyć sie

Wiktionary

odwdzięczyć

odpłacić, odwzajemnić

SJP.pl

odwecik

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od odwet

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwet m.

Wiktionary

odwet

zemsta, riposta

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) odwzajemnienie za zło

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Odwet – zemsta
Odwet – pismo podziemne wydawane przez organizację konspiracyjną Odwet
Odwet – polska organizacja konspiracyjna
Odwet – 6 Dywizja Piechoty AK Ziemi Krakowskiej
Odwet – radziecki film z 1967 roku w reżyserii Aleksandra Stolpera
Odwet – polski film z 1982 roku w reżyserii Tomasza Zygadło
Odwet (ang. Revenge) – amerykański film z 1990 roku w reżyserii Tony'ego Scotta
Odwet (ang. A Man Apart) – amerykański film z 2003 roku w reżyserii F. Gary Graya
Odwet – spektakl telewizyjny na podstawie sztuki Francisa Durbridge'a
Odwet – brytyjski serial kryminalny
Odwet (ros. Возмездие, Wozmiezdije) – nieukończony poemat rosyjskiego poety Aleksandra Błoka
Odwet, czyli Barbara Zapolska - komedia Ludwika Adama Dmuszewskiego

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Nie zawaham się wziąć odwetu za moich towarzyszy.

Wiktionary

Powiązane:

przym. odwetowy

Powiązane:

przym. odwieczny

przysł. odwiecznie

Wiktionary

odwieczny

1. istniejący od wieków; prastary; pradawny;
2. niedzisiejszy, niemodny

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) istniejący, trwający od wieków

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Teraz szli w jak najlepszej zgodzie ze swymi odwiecznymi wrogami, dzielili się z nimi betelem, powszechnie tu uznawanym za symbol pokoju.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvʲjɛt͡ʃnɨ, AS: odvʹi ̯ečny

Wiktionary

Powiązane:

przysł. odwiecznie

rzecz. odwieczność ż.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) niepamiętny, dawny, stary jak świat

Wiktionary

odwiedzający

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która przychodzi do kogoś lub do jakiegoś miejsca, aby je zobaczyć, spotkać się lub spędzić tam czas

Wiktionary

Odwiedzający (wizytator) – wzorzec projektowy, którego zadaniem jest odseparowanie algorytmu od struktury obiektowej na której operuje. Praktycznym rezultatem tego odseparowania jest możliwość dodawania nowych operacji do aktualnych struktur obiektów bez konieczności ich modyfikacji.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odwiedzanie n.

czas. odwiedzać ndk., odwiedzić dk.

Wiktionary

odwiedzalność

stopień, w jakim dane miejsce, strona internetowa lub obiekt są odwiedzane

SJP.pl

odwiedzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwiedzać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwiedzać ndk.

rzecz. odwiedziny nmos., odwiedzający mos.

Wiktionary

odwiedzać

czasownik

(1.1) składać wizytę, pójść na spotkanie z kimś

(1.2) pójść, udać się, wybrać się dokądś

czasownik zwrotny

(2.1) składać wizyty sobie nawzajem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odwiedziłem dziś babcię w szpitalu.

(1.2) Odwiedzimy naszą ulubioną kawiarnię?

(1.2) Często odwiedzam portale o tematyce politycznej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvʲjɛd͡zat͡ɕ, AS: odvʹi ̯eʒać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwiedzający mos., odwiedziny nmos., odwiedzanie n. ndk., odwiedzenie n. dk.

czas. zwiedzić, odwiedzić

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wizytować, spotykać

Wiktionary

odwiedzenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwiedzić.

Synonimy:

(1.2) wizyta, gościna, gw. Górny Śląsk wysiady

Wiktionary

odwiedzić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odwiedzać)

(1.1) przybyć do kogoś

(1.2) przybyć gdzieś

(1.3) inform. otworzyć witrynę internetową

czasownik zwrotny dokonany odwiedzić się (ndk. odwiedzać się)

(2.1) odwiedzić (1.1) jeden drugiego

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Mój chciwy kuzyn odmówił poczęstowania mnie piwem, gdy go odwiedziłem.

(1.2) Zanim zaczniemy odchudzać psa, warto odwiedzić weterynarza i zrobić pupilowi okresowe badania, aby mieć pewność, że z jego zdrowiem i ogólną kondycją wszystko w porządku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvʲjɛ̇d͡ʑit͡ɕ, AS: odvʹi ̯ėʒ́ić

Wiktionary

Powiązane:

czas. zwiedzić, odwiedzać

rzecz. odwiedziny nmos., odwiedzenie n., odwiedzający mos.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) reg. śl. nawszczywić, reg. śl. naszczywić

Wiktionary

odwierać

dawniej: otwierać

SJP.pl

odwiert

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) górn. wykonanie otworu w ziemi przy pomocy wprawianego w ruch obrotowy narzędzia

(1.2) górn. wąski, głęboki otwór wywiercony w ziemi

Wiktionary

Odwiert – otwór wiertniczy, wykonany w górotworze dla celów badawczych, poszukiwawczych, dokumentacyjnych lub eksploatacyjnych, w którym zakończono prace wiertnicze oraz uzbrojono w głowicę pozwalającą na eksploatację kopaliny.

Rozróżnia się odwierty pionowe, kierunkowe i poziome. Odwierty kierunkowe mogą być od początku, celowo wiercone pod kątem do powierzchni ziemi, albo mogą się samoczynnie odchylać od pionu w wyniku oddziaływania przewiercanych skał.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Policjanci przybyli na miejsce odwiertu znaleźli samochód ciężarowy marki Kamaz z naczepą przystosowaną do przewozu paliw.

(1.2) Docierające do nas informacje mówią o dziesiątkach podpalonych przez uciekających popleczników Husajna odwiertach i rafineriach ropy naftowej.

Wiktionary

Powiązane:

czas. wywiercić, wiercić, odwiercać ndk., odwiercić dk.

rzecz. rozwiertak mrz., wiertło n., wiertarka ż., wiercenie n., wiertareczka ż.

Wiktionary

odwiertowy

Powiązane:

rzecz. nieodwieszanie n.

okres ocieplenia przychodzący po okresie zamarzania, połączony z topnieniem śniegu

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) meteorol. ocieplenie w zimie połączone z topnieniem śniegu

(1.2) przen. polit. złagodzenie represyjnej polityki władz

forma czasownika.

(2.1) 2. os. rozk. od odwilżyć

Wiktionary

Odwilż – okres ocieplenia przychodzący po okresie zamarzania. Skala czasowa odwilży zależy od rozważanych procesów klimatycznych i może trwać od kilku dni do tysięcy lat.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W trzeciej dekadzie grudnia następuje tzw. odwilż bożonarodzeniowa.

(1.1) Innym mechanizmem powodziowym związanym z odwilżą jest akumulacja i blokada lodu na rzekach.

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwirować.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. nieodwirowanie n.

czas. odwirować dk.

Wiktionary

odwirowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

Zobacz też: Odwiśle w innych znaczeniach tego słowa.

Odwiśle – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Igołomia-Wawrzeńczyce.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.

Wikipedia

odwlec

1. opóźnić coś;
2. odsunąć coś lub kogoś wlokąc

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odwlekać, odwłóczyć)

(1.1) przesunąć w czasie wykonanie czegoś

czasownik zwrotny dokonany odwlec się (ndk. odwlekać się, odwłóczyć się)

(2.1) zostać odwleczonym

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Kuba musiał odwlec spotkanie na następny tydzień.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwleczenie n.

czas. odwlekać, wlec

Wiktionary

czasownik przechodni niedokonany (dk. odwlec)

(1.1) odsuwać coś dalej (w inne miejsce), wlokąc

(1.2) odsuwać coś w czasie, powodować opóźnienie czegoś

czasownik zwrotny niedokonany odwlekać się (dk. odwlec się)

(2.1) odsuwać się w czasie, ulegać opóźnieniu

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Odwlekał ten moment jak najdłużej, ale wreszcie z powrotem wysunął głowę ponad krawędź koca i podniósł powieki.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwlekanie n., odwleczenie n.

czas. odwlec dk., wlec ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odciągać, odsuwać

(1.2) opóźniać, przeciągać, przewlekać

(2.1) opóźniać się, przeciągać się, przewlekać się

Wiktionary

odwodnienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) fizj. niezdrowy stan organizmu powstały jako rezultat utraty wody przez organizm

(1.2) odprowadzenie nadmiaru wody z jakiegoś terenu lub obiektu

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odwodnienie w budownictwie
odwodnienie w medycynie
- odwodnienie hipertoniczne
- odwodnienie hipotoniczne
- odwodnienie izotoniczne
dehydratacja
drenaż
kanalizacja
melioracja

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. wodowanie n., bezwodzie n., odwadnianie n., woda ż.

czas. odwodnić dk., odwadniać ndk.

przym. wodny

Wiktionary

odwodnieniowy

→ odwodnienie

SJP.pl

Patrz:

SJP.pl

Patrz:

odwód

odwodziciel

w anatomii: mięsień odciągający kończynę od osi ciała; abduktor

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat. mięsień odciągający kończynę od ciała;

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwodzenie n.

odwóz

odwołalny

dający się odwołać

SJP.pl

odwołanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zwrócenie się osoby nieakceptującej decyzji jakichś władz do wyższej instancji o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę lub uchylenie wydanej decyzji

(1.2) pismo zawierające prośbę o ponowne rozpatrzenie sprawy

(1.3) odniesienie do czegoś

(1.4) usunięcie ze stanowiska

(1.5) odczasownikowy od|odwołać.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odwołanie – określenie prawne używane w postępowaniu administracyjnym
pot. odwołanie – jakikolwiek (zwyczajny lub nadzwyczajny) środek zaskarżenia (w tym odwoławczy):
- w postępowaniu administracyjnym → odwołanie lub zażalenie
- w postępowaniach sądowych → apelacja lub zażalenie, dawniej także kasacja
- w postępowaniach sądowych nadzwyczajnych → skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania
- skarga do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą
- skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
odwołanie – sposób zakończenia stosunku pracy opartego na mianowaniu lub powołaniu

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Od decyzji służy prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie w terminie czternastu dni za moim pośrednictwem.

(1.2) Otrzymałem pana odwołanie w sprawie odmowy majora Derlina dotyczącej prośby o przydzielenie służby wartowniczej na stanowisku Baza Echo 3-T-8.

(1.4) Od odwołania nie ma odwołania.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdvɔˈwãɲɛ, AS: odvou̯ãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwoływanie n.

czas. odwołać dk., odwoływać ndk.

przym. odwoławczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.4) dymisja, zwolnienie; pot. odstawka

Wiktionary

odwołać

czasownik przechodni dokonany

(1.1) dokonany od|odwoływać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) W wyniku referendum został odwołany - prawo demokracji. Ale paradoksalnie wójt miał przestać pracować dla gminy w czasie, gdy z powodzeniem finalizował kilka najważniejszych inwestycji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvɔwat͡ɕ, AS: odvou̯ać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwołanie dk. n., odwoływanie ndk. n., odwoływalność ż., odwołalność ż.

czas. odwoływać ndk.

przym. odwoławczy, odwołalny, nieodwołalny

Wiktionary

odwoływalny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wstrzymywać, zawieszać

(1.2) anulować, unieważniać, cofać, uchylać

(1.3) dymisjonować, zwalniać, odprawiać

(2.1) powoływać się, opierać się, nawiązywać, bazować

(2.2) zwracać się, apelować, upraszać

Wiktionary

odwracalność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest odwracalne

Wiktionary

Powiązane:

przym. odwracalny

przysł. odwracalnie

czas. odwracać

rzecz. odwrót mrz.

Wiktionary

odwracalny

przymiotnik

(1.1) taki, który daje się odwrócić, zdolny do powrotu do stanu pierwotnego

(1.2) taki, który może się swobodnie obracać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwracalność ż., odwrót mrz.

czas. odwracać ndk., odwrócić dk.

Wiktionary

odwracanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwracać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdvraˈt͡sãɲɛ, AS: odvracãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwracać

rzecz. odwrót m.

Wiktionary

odwracać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odwrócić)

(1.1) przekręcać, obracać na drugą stronę

(1.2) zmieniać kierunek czegoś na przeciwny

(1.3) przen. zapobiegać negatywnym zdarzeniom

czasownik zwrotny niedokonany odwracać się (dk. odwrócić się)

(2.1) zwracać się w drugą stronę

(2.2) przen. porzucać kogoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przeglądała album, powoli odwracając kartki.

(2.1) Nie odwracaj się, gdy do ciebie mówię!

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

odwrotka – konwencja brydżowa
odwrotka – rodzaj orki
odwrotka – w numizmatyce polskiej, potoczne określenie odnoszące się bicia monety w taki sposób, że górna część rysunku rewersu styka się z dolna częścią rysunku awersu.

Wikipedia

odwrotnie

przysłówek

(1.1) w inny sposób, inaczej niż należy, na odwrót

(1.2) przeciwnie

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Raz chodziły plotkaotki, że Polacy będą wywożeni do Niemiec, a górale zostaną. Kiedy indziej odwrotnie. Że górali będą wywozić, a Polacy zostaną.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvrɔtʲɲɛ, AS: odvrotʹńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwrót m., odwrotność ż.

czas. odwracać ndk.

przym. odwrotny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odmiennie

(1.2) przeciwnie

Wiktionary

odwrotnik

krocznik odwrotnik - gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych

SJP.pl

odwrotność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. całkowite przeciwieństwo czegoś

(1.2) mat. liczba, która pomnożona przez daną niezerową liczbę daje jeden;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈvrɔtnɔɕt͡ɕ, AS: odvrotność

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwrót m.

przym. odwrotny

przysł. odwrotnie

czas. odwracać ndk., odwrócić dk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) przeciwieństwo

(1.2) liczba odwrotna

Wiktionary

odwrotny

przymiotnik

(1.1) mający cechy przeciwne w stosunku do cech danej rzeczy

(1.2) stanowiący drugą stronę czegoś

(1.3) odbywający się w przeciwnym kierunku

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwrócić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwracać

rzecz. odwrót m.

Wiktionary

odwrócić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odwracać)

(1.1) dokonany od|odwracać.

czasownik zwrotny odwrócić się

(2.1) dokonany od|odwracać się.

Wiktionary

Przykłady

czas. odwracać ndk., odwrócić dk.

przym. odwrotny, odwracalny, odwrócony

przysł. odwrotnie, odwracalnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) cofnięcie, cofnięcie się, ewakuacja, wycofanie, wycofanie się, zwrot; przest. rejterada

(1.2) odejście, odstawienie, odstąpienie

(1.3) rewers

Wiktionary

odwszalnia

miejsce, gdzie się dokonuje odwszenia

SJP.pl

odwyk

potocznie: leczenie, kuracja odwykowa

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) proces zdrowienia osoby uzależnionej

(1.2) przen. odzwyczajanie się od kogoś lub czegoś

Wiktionary

odwykać

wyzbywać się wcześniejszych nawyków; odzwyczajać się

SJP.pl

odwyknąć

wyzbyć się wcześniejszych nawyków; odzwyczaić się

SJP.pl

odwykowiec

potocznie: nałogowiec poddany leczeniu odwykowemu

SJP.pl

odwykowy

→ odwyk

SJP.pl

Patrz:

odwyk

odwykły

taki, który odzwyczaił się od czegoś; odzwyczajony

SJP.pl

odwyrtka

potocznie: druga strona czegoś; zwykle w wyrażeniu: na odwyrtkę - na odwrót, inaczej niż normalnie

SJP.pl

odwzajemnienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odwzajemnić.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwzajemnić dk., odwzajemniać ndk.

rzecz. odwzajemnianie n.

Wiktionary

odwzajemnić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odwzajemniać)

(1.1) odpowiedzieć tym samym na działanie, zachowanie lub emocje skierowane wobec siebie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Najbardziej w swojej pracy lubię uśmiech na twarzy ludzi, którym przynoszę wiadomości, czasami dobre, a czasami złe — mówi pan Józef. — Staram się zawsze uśmiech odwzajemnić, zagadnąć ich miłym słowem.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odwzajemnienie n.

przym. wzajemny

Wiktionary

odwzorowanie

1. utworzyć coś według ustalonego wzorca;
2. stworzyć model lub projekcję czegoś; odzwierciedlić;
3. w matematyce: przypisać elementowi pewnego zbioru element innego zbioru

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odtworzenie zgodnie ze wzorem

Wiktionary

Powiązane:

czas. odwzorować dk.

Wiktionary

odwzorować

1. utworzyć coś według ustalonego wzorca;
2. stworzyć model lub projekcję czegoś; odzwierciedlić;
3. w matematyce: przypisać elementowi pewnego zbioru element innego zbioru

SJP.pl

odwzorowywać

1. tworzyć coś według ustalonego wzorca;
2. tworzyć model lub projekcję czegoś; odzwierciedlać;
3. w matematyce: przypisywać elementowi pewnego zbioru element innego zbioru

SJP.pl

odwód

rezerwowy oddział przeznaczony do walki w późniejszej fazie bitwy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wojsk. oddziały wydzielone jako rezerwa z podstawowego składu wojsk

(1.2) przest. odwiedzenie, odciągnięcie czegoś, np. kurka u broni

(1.3) przest. odwrót, cofanie się

(1.4) daw. praw. odpieranie zarzutów, posądzeń w rozprawie sądowej

Wiktionary

(1.1) zool. tylny odcinek ciała stawonogów;

Wiktionary

Odwłok ("abdomen", "urosoma") – trzecia, tylna część ciała stawonoga, połączona z tułowiem lub głowotułowiem. Odwłok pokryty jest oskórkiem, ale znacznie delikatniejszym niż okrywy głowy czy głowotułowia. Na odwłoku mogą występować odnóża kroczne; u form bardziej wyspecjalizowanych są one często przekształcone w kądziołki przędne (pająki) czy najrozmaitsze narządy kopulacyjne.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Osę łatwo poznać po żółto-czarnych pasach na tułowiu i odwłoku.

(1.1) Granica pomiędzy głowotułowiem a odwłokiem jest niewyraźna, co nadaje ciału owalny kształt.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔdvwɔk, AS: odvu̯ok

Wiktionary

Powiązane:

przym. odwłokowy

czas. wlec

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) abdomen

Wiktionary

odwłoka

dawniej: opóźnienie, zwłoka; w przestarzałych wyrażeniach:
a) pójść w odwłokę - odwlec się (np. Sprawa ta poszła w odwłokę.);
b) puścić (puszczać) w odwłokę - spowodować (powodować), aby sprawa się odwlekła (np. Wojna poszła w odwłokę.);
c) bez odwłoki - nie zwlekając (np. Ruszyli w pogoń bez odwłoki.)

SJP.pl

odwłokowy

przymiotnik

Wikipedia

odyniec

samiec dzika

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) łow. stary samiec samotnie żyjący, najczęściej w odniesieniu do dzika, rzadziej do żubra

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

dzik
Odyniec (herb szlachecki)
nazwisko
- Antoni Edward Odyniec
- Cyprian Odyniec
- Wacław Odyniec
- Wincenty Odyniec
imiona wywodzone od odyńca
- Ebrulf
- Erwin
Odiniec

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Wyczailiśmy w zaroślach sporego odyńca.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈdɨ̃ɲɛt͡s, AS: odỹńec

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) pojedynek

Wiktionary

odynofagia

ból odczuwany podczas przełykania

SJP.pl

Odynofagia (z greckiego "odyno" – ból; "phagein" – jeść) – w medycynie objaw chorobowy polegający na bolesnym połykaniu. Może towarzyszyć dysfagii lub występować niezależnie od niej.

Wikipedia

odys

główny bohater "Odysei", król Itaki, słynny żołnierz i podróżnik, uczestnik wojny trojańskiej; Odyseusz

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) mitgr. imię mitycznego króla Itaki, głównej postaci Odysei Homera;

(1.1) książk. długa podróż pełna wydarzeń i przygód

Wiktionary

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔdɨˈsɛja, AS: odysei ̯a

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Odyseusz m., Odys m., Odyseja ż.

przym. odysejski

Wiktionary

odyseusz

główny bohater "Odysei", król Itaki, słynny żołnierz i podróżnik, uczestnik wojny trojańskiej; Odys

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) mitgr. imię mitycznego króla Itaki, głównej postaci Odysei Homera;

(1.2) imię|polski|m.

Wiktionary

Wikipedia

odyńść

czasownik dokonany

(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. odejść

Wiktionary

odzbroić

dawniej:
1. pozbawić zbroi;
2. rozbroić

SJP.pl

odzew

[czytaj: od-zew]
1. odpowiedź na czyjeś wezwanie;
2. odzywka, hasło

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) odpowiedź na czyjeś wezwanie

(1.2) reakcja na coś

(1.3) wojsk. ustalona odpowiedź na hasło, służąca do weryfikacji tożsamości

(1.4) daw. praw. odwołanie się do sądu

(1.5) daw. muz. refren

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odezw mrz., odezwa ż., odzywka ż.

czas. odezwać się dk., odzywać się ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oddźwięk, replika, respons, riposta; daw. odezw

(1.3) daw. odezw

(1.1) techn. urządzenie odziarniające bawełnę i len

Wiktionary

Odziarniarka – maszyna stosowana we wstępnym procesie przerobu słomy lnianej, służąca do oddzielania torebek nasiennych od słomy. Proces ten nazywa się odziarnianiem i przygotowuje słomę do procesu roszenia.

odziczać

odziczać się - dawniej: dziczeć

SJP.pl

odziedziczalność

Odziedziczalność, wskaźnik odziedziczalności (formula_1 ang. "heritability") – miara statystyczna, która opisuje proporcję wariancji fenotypowej współzmiennej z wariancją genetyczną w stosunku do ogólnej zmienności w próbie. Wyraża odpowiedź na pytanie: jaka część całej zaobserwowanej zmienności fenotypu była wyjaśniana (w sensie statystycznym) przez zaobserwowaną zmienność genetyczną?

Wikipedia

odziedziczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

rzecz. odziedziczenie n., dziedziczenie n., wydziedziczenie n., dziedziczność ż.

czas. wydziedziczyć, dziedziczyć ndk.

przym. dziedziczny

Wiktionary

odziemek

przestarzałe: dolna, niemająca gałęzi część pnia drzewa, odznaczająca się zwykle najlepszą jakością drewna; odziomek

SJP.pl

odzienie

przestarzale: to, w co się człowiek odziewa; okrycie, odzież, ubranie

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przest. to, w co człowiek ubiera się; ubranie, odzież

(1.2) stpol. zbroja

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdoła.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈd͡ʑɛ̇̃ɲɛ, AS: oʒ́ė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzianie n., odziewadło n., odziewanie n., odziewek mrz., odzieżówka ż., odzieniec mos., odzież ż.

czas. odziać dk., odziewać ndk.

przym. odziany

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) garderoba, odzież, przyodziewek, ubiór, ubranie

Wiktionary

odzieniec

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

Synonimy:

(1.1) ubierać

(2.1) ubierać się

Wiktionary

odzież

okrycie ciała; to, co się wkłada na siebie; ubranie; ubiór; strój; garderoba; konfekcja

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ubranie, okrycie, tkanina służąca do ochrony przed zimnem, wilgocią oraz okrywająca intymne miejsca

Wiktionary

Odzież, ubranie, strój – sposób na okrycie ludzkiego ciała. Noszenie odzieży jest przeważnie zarezerwowane dla ludzi i jest cechą wszystkich ludzkich społeczeństw. Ilość i rodzaj noszonej odzieży zależy od płci, typu ciała, sytuacji społecznej i geograficznej. Odzież produkowana jest z różnych materiałów naturalnych jak jedwab, len, agawa, bawełna, wełna, skóra lub syntetycznych akryl, jedwab sztuczny, bistor i inne.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Przedsiębiorstwo zajmuje się dystrybucją odzieży, obuwia, sprzętu i akcesoriów sportowych oraz wyposażenia trekkingowego na terenie Europy Środkowej, Południowej i Wschodniej głównie przez własną sieć salonów sportowych.

(1.1) Jan III Sobieski jest we współczesnej kulturze polskiej ważnym mitem, do którego chętnie odwołują się politycy, publicyści czy producenci odzieży.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔd͡ʑɛʃ, AS: oʒ́eš

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzieżowy m., odzieżowiec m., odzieżówka ż., przyodziewek m., odzienie n., odziewanie n., odzianie n., przyodzianie n., przyodziewanie n.

czas. odziewać, odziać, przyodziać, przyodziewać

przym. odzieżowy, odziany

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ubranie, okrycie, garderoba; przest. przyodziewek, przyodzienie, odzienie

Wiktionary

odzieżowiec

fachowiec w dziedzinie produkcji odzieży; pracownik przemysłu odzieżowego

SJP.pl

odzieżownictwo

przemysł odzieżowy

SJP.pl

odzieżowy

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z odzieżą, dotyczący odzieży

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Włókno lniane stanowi doskonały, ekologiczny surowiec dla przemysłu włókienniczego (tkaniny odzieżowe, obiciowe, domowego użytku – obrusy, serwety itp.).

(1.1) Zaczęli odwiedzać firmę klienci, realizując kupony przydziałowe na bieliznę, galanterię odzieżową, tkaniny wełniane ubraniowe i obuwie (…).

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔd͡ʑɛˈʒɔvɨ, AS: oʒ́ežovy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzież ż., odzieżówka ż., przyodziewek m., odziewek m.

czas. odziać, odziewać, przyodziać, przyodziewać

Wiktionary

odzieżówka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. eduk. zawodowa szkoła odzieżowa

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzież nmos. lm., odzianie n., odziewanie n., odzienie n., wdziewanie n., wdzianie n., wdzianko n.

czas. odziewać ndk., odziać dk., wdziewać ndk., wdziać dk.

przym. odzieżowy, odzieżówkowy

przysł. odzieżowo

Wiktionary

odziomek

dolna, niemająca gałęzi część pnia drzewa, odznaczająca się zwykle najlepszą jakością drewna

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) leśn. najniższa część pnia drzewa, tuż przy ziemi, zwykle odznaczająca się najwyższą jakością drewna;

Wiktionary

Odziomek – dolna, zazwyczaj najgrubsza część pnia, najczęściej bez gałęzi, zawierająca zwykle drewno o najlepszej jakości technicznej.

rzeczownik, rodzaj żeński

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odznaczać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdznaˈt͡ʃãɲɛ, AS: odznačãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odznaczać

rzecz. odznaczenie n., odznaka ż.

Wiktionary

odznaczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odznaczyć)

(1.1) wyodrębniać coś

(1.2) nadawać odznaczenie

(1.3) pot. usuwać, cofać zaznaczenie

czasownik zwrotny niedokonany odznaczać się (dk. odznaczyć się)

(2.1) zasłynąć czymś

(2.2) zostawiać na czymś ślad

(2.3) odznaczać (1.1-2) samego siebie

(2.4) odznaczać (1.1-2) siebie nawzajem

czasownik zwrotny niedokonany odznaczać się (dk. brak)

(3.1) wyróżniać się czymś

(3.2) być wyraźnie widocznym

Wiktionary

Przykłady

(1.2) Premier odznaczał wielu ludzi.

(2.3) To skandal! Prezydent sam się odznacza medalami!

(2.4) Afrykańscy przywódcy lubią odznaczać się orderami.

(3.1) Na twarzy tej kobiety wyraźnie odznaczają się jej duże oczy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈznat͡ʃat͡ɕ, AS: odznačać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odznaka ż., odznaczenie n., odznaczanie n.

czas. znaczyć ndk.

przym. odznaczeniowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) zaznaczać, wyodrębniać

(1.3) pot. odhaczać, odfajkowywać

(2.1) zasłynąć

(3.1) wyróżniać się

(3.2) wyróżniać się

Wiktionary

odznaczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) honorowe wyróżnienie w formie emblematu: odznaki, medalu, krzyża lub gwiazdy, przyznawane komuś za wybitny czyn lub osiągnięcia – przez władze, dowództwo wojskowe lub instytucję;

(1.2) odczasownikowy od|odznaczyć.

Wiktionary

Odznaczenie – honorowe wyróżnienie o określonym znaku nadawane za szczególne zasługi lub wybitne osiągnięcia w różnych dziedzinach pracy zawodowej lub społecznej, za akty odwagi i poświęcenia, w celu upamiętnienia wydarzeń, udziału w wojnie itp.

Odznaczenia dzielą się na ogół na: ordery, krzyże, medale, gwiazdy i odznaki.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Z wojny dziadek wrócił do domu w dziurawych butach, ale z całą serią odznaczeń.

(1.2) Po uroczystym apelu odbyło się odznaczenie wyróżniających się żołnierzy i podoficerów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdznaˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: odznačẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. znak m., odznaka ż., odznaczanie n.

czas. odznaczać ndk., odznaczyć dk., znaczyć ndk.

przym. odznaczeniowy

Wiktionary

odznaka

[czytaj: od-znaka]
1. medal, order, odznaczenie;
2. znaczek przynależności organizacyjnej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) znak przynależności do czegoś, np. organizacji, noszony na ubraniu

(1.2) znak wyróżniający kogoś zasłużonego, nagrodzonego, noszony na ubraniu

Wiktionary

Odznaka – graficzny symbol lub znak symbolizujący przynależność do jakiejś grupy, posiadanie specjalnej umiejętności lub specjalnego wyróżnienia (jako odznaczenie). Występuje w formie metalowego znaczka, wstążki, naszywki, medalu bądź innych.

Może być nadawana zarówno przez władze państwowe, jak i instytucje społeczne i naukowe oraz powstałe w tym celu komisje nadawcze.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) W dzisiejszych czasach odznaka Straży Miejskiej na całych równinach wzbudzała co najmniej szacunek, jeśli już nie skłaniała do pełnej współpracy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈznaka, AS: odznaka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. znak m., znaczek m., oznaka ż., odznaczanie n., odznaczenie n., oznaczenie n.

czas. oznaczać ndk., odznaczać ndk., znaczyć ndk., oznaczyć dk., odznaczyć dk., zaznaczyć dk.

przym. znaczny, znaczący

Wiktionary

odzobaczyć

[czytaj: od-zobaczyć] żartobliwie: zapomnieć, usunąć z pamięci jakiś widok

SJP.pl

czasownik dokonany

(1.1) żart. przestać widzieć, żałując, że się w ogóle zobaczyło, chcieć to zapomnieć; wyrażone w kategorii życzeniowej, niemożliwej do spełnienia

Wiktionary

odzowny

dawniej: związany z odgłosem, oddźwiękiem, rozbrzmiewaniem

SJP.pl

odzwierciedlać

odbijać, ukazywać obraz czegoś jak w zwierciadle; wyrażać, przedstawiać

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odzwierciedlić)

(1.1) przen. przedstawiać obraz, oddawać zestaw cech

(1.2) dawać zwierciadlany obraz, lustrzane odbicie

czasownik zwrotny niedokonany odzwierciedlać się (dk. odzwierciedlić się)

(2.1) być wyrażanym w czymś

(2.2) ukazywać się jak w zwierciadle

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Muzyka sama w sobie jest kulturową formą ekspresji, która odzwierciedla czas i tradycje.

(1.1) Pragnę, aby moje życie osobiste odzwierciedlało całe moje wewnętrzne piękno.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzwierciedlanie n., odzwierciedlenie n., zwierciadło n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) odtwarzać, przedstawiać

(1.2) odbijać

(2.1) malować się, odbijać się, ujawniać się, wyrażać się

(2.2) odbijać się

Wiktionary

odzwierciedlenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) dokładne przedstawienie, wyrażenie czegoś; wierny obraz

(1.2) obraz odbity w tafli czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jest odzwierciedleniem naszej epoki, ostatnim niewinnym w czasach, kiedy Ameryka utraciła swą niewinność.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odzwierciedlać, odzwierciedlić dk.

rzecz. zwierciadło n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) odbicie

Wiktionary

odzwierciedlić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odzwierciedlać)

(1.1) dokonany od|odzwierciedlać.

czasownik zwrotny dokonany odzwierciedlić się (ndk. odzwierciedlać się)

(2.1) dokonany od|odzwierciedlać się.

Wiktionary

[czytaj: od-zysk]
1. odzyskanie czegoś, zwykle jakichś materiałów nadających się do powtórnego wykorzystania;
2. to, co odzyskano z czegoś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przywracanie lub przywrócenie tego, co utracono

(1.2) pozyskiwanie lub pozyskanie surowców wtórnych

(1.3) środ. to, co odzyskano

Wiktionary

należy dopracować:

"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.

Odzysk – wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania. Pojęcie odzysku jest zatem szersze od pojęcia recyklingu, obejmuje np. także spalanie odpadów w spalarniach odpadów komunalnych.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dla odzysku posiadłości musieliśmy opłacić sowicie kilku prawników.

(1.2) Odzysk metali kolorowych z tego cacuszka jak najbardziej się opłaca.

(1.3) Worki z odzyskiem zapakowałem na przyczepę.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzyskanie n., odzyskiwanie n., odzysknica ż.

czas. odzyskać dk., odzyskiwać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1-2) odzyskanie, odzyskiwanie

(1.2) recykling / recycling, recyklizacja

Wiktionary

odzyskanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odzyskać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jego głównym celem było odzyskanie majątku utraconego w wyniku nacjonalizacji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdzɨˈskãɲɛ, AS: odzyskãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzyskiwanie n., odzysk m.

czas. odzyskać dk., odzyskiwać ndk.

Wiktionary

odzyskać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odzyskiwać)

(1.1) sprawić, że ma się coś ponownie na własność

(1.2) sprawić, że ponownie się z kimś tworzy bliską relację

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czasem jednak to jedyne wyjście, jeśli chcesz odzyskać swoje pieniądze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈzɨskat͡ɕ, AS: odzyskać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzyskanie n., odzyskiwanie n., odzysk mrz.

czas. zyskać

Wiktionary

odzyskiwalność

możliwość odzyskania czegoś

SJP.pl

odzyskiwalny

dający się odzyskać

SJP.pl

odzyskiwanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odzyskiwać.

(1.2) sprawianie, że coś może być ponownie użyte

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Firma specjalizuje się w odzyskiwaniu majątków utraconych w wyniku nacjonalizacji.

(1.2) Zgodnie ze standardową procedurą ogołocono lambdę ze wszystkiego, co nadawało się do ponownego użycia. Machina wojenna Imperium była ogromna, a odzyskiwanie sprzętu stanowiło ważną część procesu utylizacji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdzɨsʲciˈvãɲɛ, AS: odzysʹḱivãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzyskanie n., odzysk m.

czas. odzyskiwać ndk., odzyskać dk.

Wiktionary

odzyskiwać

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) ponownie wchodzić w posiadanie jakiejś rzeczy

(1.2) mieć z powrotem wartość, którą się straciło; wrócić do dawnego stanu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odzyskałem swój aparat fotograficzny, który zgubiłem na wycieczce. Ktoś znalazł go i dał ogłoszenie w gazecie.

(1.2) Ojciec powoli odzyskuje zdrowie po operacji. Dzisiaj nawet poszedł na spacer.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔdzɨˈsʲcivat͡ɕ, AS: odzysʹḱivać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odzyskiwanie n., odzyskanie, odzysk

czas. zyskiwać

Wiktionary

odzysknica

[czytaj: od-zysknica] urządzenie do odzyskiwania części ciepła unoszonego przez gorące gazy z pieców hutniczych

SJP.pl

odzyskowy

→ odzysk

SJP.pl

Patrz:

odzysk

odzywka

[czytaj: od-zywka]
1. nieuprzejma wypowiedź;
2. w grach karcianych: odezwanie się przy licytacji informujące o kolorze i zamierzonej wysokości gry

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. odezwanie się, zazwyczaj prostackie, nieuprzejme

(1.2) karc. odezwanie się w trakcie licytacji informujące o kolorze i planowaćanowanej wysokości gry

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jeszcze wczoraj wszystkich w domu zaskoczył odzywką / Mówiąc do mnie, tu cytuję: „won, ty stara dziwko!”

(1.1) O Simonie Cowellu i jego chamskich odzywkach krążą już legendy.

(1.2) W brydżu nie ma jednak obowiązku zgłaszania "systemowych" odzywek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔdˈzɨfka, AS: odzyfka

Wiktionary

Powiązane:

zgrub. odzywa

czas. odzywać się ndk., odezwać się dk.

rzecz. odezwanie n., odzywanie n., odezwa ż., odzew mrz.

Wiktionary

odór

przykry, duszący zapach; smród

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych

SJP.pl

Odętka ("Physostegia" L.) – rodzaj roślin należących do rodziny jasnotowatych. Obejmuje 12–13 gatunków. Rosną one na wilgotnych łąkach, preriach i w lasach Ameryki Północnej, z wyjątkiem jej południowo-zachodniej części. Jeden gatunek – odętka wirginijska "P. virginiana" – uprawiany jest jako roślina ozdobna.

Wikipedia

odętość

(1.1) Wszędzie leżały odłamy skalne, wśród których grasowały góralki.

(1.1) Słowo wanta w gwarze podhalańskiej oraz tatrologii oznacza wielki odłam skalny.

(1.2) Alkantaryni byli odłamem franciszkanów.

(1.3) W swym traktacie nie zapomniał o żadnym odłamie mistycyzmu, wspomniał nawet o mistycyzmie mnichów palestyńskich.

(1.4) Rumowisko karpackiego piaskowca jest tu bardzo zbite, twarde i śliskie w odłamie.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odłamek m., odłamanie n., odłamywanie n.

czas. odłamać dk., odłamywać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) część

(1.2) frakcja, stronnictwo

(1.3) nurt

Wiktionary

odłamać

czasownik przechodni dokonany (ndk. odłamywać)

(1.1) oddzielić część od całości poprzez łamanie

czasownik zwrotny dokonany odłamać się (ndk. odłamywać się)

(2.1) ulec odłamaniu

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odłam mrz., odłamek mrz.

Wiktionary

odłamek

1. niewielki, odkruszony kawałeczek czegoś; okruszyna, okruch;
2. kawałek pocisku oderwany odeń podczas eksplozji

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) mała część odłamana od całości

(1.2) wojsk. część pocisku oderwana w czasie wybuchu

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Wpełzła pod konsolę od sterburty i zawołała: – No i te odłamki nieźle poturbowały antenę!

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odłam mrz., odłamanie n., odłamywanie n.

czas. odłamać dk., odłamywać ndk.

odłów

odłożenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odłożyć.

Wiktionary

Powiązane:

czas. odkładać ndk., odłożyć dk.

rzecz. odkładanie n., odkład mrz.

Wiktionary

odłożyć

1. położyć gdzieś coś, co przestało być potrzebne;
2. przenieść coś na późniejszy termin;
3. oszczędzić pieniądze;
4. zostawić coś do późniejszego wykorzystania;
5. zgromadzić w organizmie substancje odżywcze

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. odkładać)

(1.1) położyć na bok lub na miejsce coś, co przestało być potrzebne

(1.2) telekom. odłożyć słuchawkę przerwać rozmowę telefoniczną

(1.3) przenieść na późniejszy termin

(1.4) oszczędzić pieniądze lub inne zasoby na określony cel

(1.5) geom. wyznaczyć na prostej odcinek równy danemu

(1.6) geom. zbudować przy prostej kąt równy danemu

czasownik zwrotny dokonany odłożyć się (ndk. odkładać się)

(2.1) o mule, tłuszczu, osadzie: zgromadzić się

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odłożyłem twoją książkę na półkę.

(1.2) Kiedy zaczął na mnie krzyczeć, odłożyłam słuchawkę.

(1.3) Prezydent odłożył wizytę z powodu choroby.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odkładanie n., odłożenie n., odkład m.

czas. odkładać ndk., kłaść ndk., nałożyć dk.

Wikipedia

odłupkowy

→ odłupek

SJP.pl

Patrz:

odłupek

odłupywać

1. odrywać, oddzielać coś przez łupanie
2. odłupywać się - ulegać odłupaniu

SJP.pl

czasownik

odłóg

ziemia nieuprawiana przez dłuższy czas, porośnięta chwastami; ugór

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) roln. nieuprawiany grunt orny

Wiktionary

Odłóg – grunty porolne pozostawione bez ingerencji człowieka przez wiele lat, które początkowo zarastają roślinnością segetalną, a następnie ruderalną oraz ekspansywnymi gatunkami krzewów i drzew, jak jeżyna, wierzba, brzoza, olcha.

W glebach odłogowanych zachodzą następujące procesy:

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Władze miasta na stuhektarowym odłogu wybudują domy mieszkalne.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Odłogi lm nm., odłogowanie n.

czas. odłogować ndk.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odłącznik mrz.

czas. odłączyć

Wiktionary

odłącznik

urządzenie do rozłączania obwodu elektrycznego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) elektr. łącznik tworzący widoczną przerwę między stykami

Wiktionary

Odłącznik (łącznik izolacyjny) – łącznik elektryczny, który ma stworzyć w obwodzie elektrycznym bezpieczną przerwę izolacyjną. Czynności manewrowe (zamykanie / otwieranie) wykonywane są wyłącznie w stanie bezprądowym lub przy prądach o niewielkiej wartości.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Nie wolno otwierać odłącznika, gdy w obwodzie płynie prąd.

Wiktionary

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) usuwanie śniegu z jakiejś powierzchni

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odśnieżanie podjazdu zajęło mi chyba z pół godziny.

Wiktionary

(1.1) Odśnieżarka wirnikowa pomoże zaoszczędzić twój czas, usuwając śnieg z takich obszarów jak podjazdy czy chodniki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtʲɕɲɛˈʒarka, AS: otʹśńežarka

Wiktionary

Powiązane:

czas. odśnieżać ndk., odśnieżyć dk.

rzecz. odśnieżanie n., odśnieżenie n.

Wiktionary

odśnieżać

oczyszczać ulice, drogi itp. ze śniegu

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odśnieżyć)

(1.1) usuwać śnieg z ulic, chodników, dachów itp. przy pomocy łopat, mioteł, soli lub pługów

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Kupcy z lęborskiego targowiska sami odśnieżali teren. (z Internetu)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtʲˈɕɲɛʒat͡ɕ, AS: otʹśńežać

Wiktionary

Powiązane:

aspekt dokonany odśnieżyć

rzecz. odśnieżanie n., odśnieżenie n., odśnieżarka ż., Śnieżnik mrz., śnieg mrz., śnieżnik mzw./mrz.

czas. ośnieżyć

Wiktionary

odśnieżenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) usunięcie śniegu z jakiejś powierzchni

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Starszy pan z naprzeciwka poprosił mnie o odśnieżenie jego podwórka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtʲɕɲɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: otʹśńežẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odśnieżyć dk., odśnieżać ndk.

aspekt niedokonany odśnieżać

rzecz. odśnieżenie n., odśnieżanie n., odśnieżarka ż., śnieg m., Śnieżnik mrz., śnieżnik mzw./mrz.

Wiktionary

Patrz:

odśrodkowy

Powiązane:

przym. odśrodkowy

Wiktionary

odśrodkowy

przymiotnik

(1.1) skierowany od środka czegoś w kierunku zewnętrznym

(1.2) polit. zorientowany na większe uprawnienia i działania organów niższych szczebli

(1.3) książk. taki, który osłabia spójność danej zbiorowości i niosący ryzyko jej rozpadu

Wiktionary

czas. świeżyć, odświeżać ndk., odświeżyć dk.

rzecz. odświeżenie n., odświeżacz m.

przym. świeży

Wiktionary

odświeżać

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. odświeżyć)

(1.1) czynić ponownie świeżym, przywrócić nowy lub nadać pożądany stan czemuś

(1.2) czynić coś świeżym, rześkim

(1.3) czynić zespół ludzi świeżym poprzez wymianę osób lub dołączanie kogoś nowego

(1.4) powracać do czegoś po przerwie i czynić na nowo aktualnym

czasownik zwrotny niedokonany odświeżać się (dk. odświeżyć się)

(2.1) doprowadzać siebie do pożądanego stanu

(2.2) stawać się świeżym, rześkim

(2.3) zostawać odświeżonym poprzez dołączenie nowych osób

(2.4) stawać się na nowo aktualnym

Wiktionary

Przykłady

(1.2) W komnacie matczynej było ciepło, woniało kadzidłem i dymem z jałowca. Na kominie strzelał ogień, odświeżając powietrze, Anusia leżała na wznak, drzemiąc.

(1.4) Na odświeżanym w czasie rzeczywistym podglądzie zaworów wyraźnie widać, że to pięćdziesiątkapiątka szwankuje.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odświeżanie n., odświeżenie n., świeżość ż.

przym. odświeżający, świeży

przysł. świeżo

czas. świeżyć

Wiktionary

Synonimy:

(1.3) odmładzać

(1.4) odgrzewać

(2.3) odmładzać się

Wiktionary

odświeżenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odświeżyć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔtʲɕfʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: otʹśfʹi ̯ežẽńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. świeżyć, odświeżyć dk., odświeżać ndk.

rzecz. odświeżanie n., odświeżacz m.

przym. świeży

Wiktionary

odświeżyć

czasownik przechodni dokonany (ndk. odświeżać)

(1.1) dokonany od|odświeżać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔtʲˈɕfʲjɛʒɨt͡ɕ, AS: otʹśfʹi ̯ežyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odświeżanie n., odświeżenie n., świeżość ż.

przysł. świeżo

przym. świeży

czas. świeżyć

Wiktionary

odświętnie

przysłówek

(1.1) tylko od święta

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. świątek mzw./mrz., odświętność ż.

przysł. odświętnie

przym. świąteczny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) galowy, paradny, świąteczny, od parady, od święta

(1.2) podniosły, uroczysty

Wiktionary

odźwierna

kobieta pilnująca drzwi; dozorczyni

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. kobieta pełniąca służbę przy wejściu, drzwiach, bramie

Wiktionary

Odźwierna ( Адзверна; Одверна) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Gudziewicze.

W dwudziestoleciu międzywojennym wieś (oraz folwark o tej samej nazwie) leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Gudziewicze.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odźwierny mos., odźwiernik mrz.

Wiktionary

odźwiernia

dawniej, dziś gwarowo: portiernia

SJP.pl

odźwiernik

pojęcie anatomiczne: zwieracz oddzielający żołądek od dwunastnicy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat. zool. mięśniowy pierścień łączący żołądek z dwunastnicą;

Wiktionary

Odźwiernik ( pylorus) – mięśniowy pierścień łączący

żołądek z dwunastnicą. Buduje go zwieracz odźwiernika ("musculus sphincter pylori"), pokryty od strony światła żołądka fałdem błony śluzowej, tworzącym zastawkę odźwiernika ("valvula pylori"), otwierającą lub zamykającą się pod wpływem mięśnia i regulująca w ten sposób przepływ treści pokarmowej do dwunastnicy. W jego błonie śluzowej znajdują się gruczoły odźwiernikowe (wydzielające śluz) oraz komórki wytwarzające gastrynę.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. odźwiernia ż., odźwierny mos., odźwierna ż.

Wiktionary

odźwiernikowy

→ odźwiernik

SJP.pl

Patrz:

odźwiernik

odźwierny

człowiek pilnujący drzwi, bramy; stróż; portier; dozorca

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. osoba pełniąca służbę przy wejściu, drzwiach, bramie

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odźwiernia ż., odźwiernik mos.

(1.1) daw. w wierzeniach ludowych: znakiem krzyża lub jakimś zaklęciem odwrócić działanie złego; oddalić, odegnać diabła, uroki, złe duchy itp.

(1.2) przest. zażegnać coś, zapobiec czemuś

czasownik zwrotny dokonany odżegnać się (ndk. odżegnywać się)

(2.1) stanowczo, zdecydowanie wyrzec się kogoś lub czegoś; wyprzeć się jakichś związków z kimś lub czymś

(2.2) przest. uwolnić się od kogoś lub czegoś

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Precz potem odżegnano duchy czarne, uroki i złe wszelkie od niego.

(1.2) Sejm 1607 roku miał być wyjątkowo ważny (…) Odżegnać miał zwłaszcza rokosz, który na kształt czarnej, pioruny niosącej chmury ciążył nad krajem.

(2.1) Odżegnał się od jedzenia, mówiąc, że jest po kolacji.

czasownik zwrotny niedokonany odżegnywać się (dk. odżegnać się)

(2.1) niedokonany od|odżegnać się.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Czemu się starzec dopóki tchu miota? Hej, odżegnywa on zmory żywota, co wspomnieniami grzechów duszę mącą.

(2.1) O niczym nie chciała wiedzieć, odżegnywała się od wszystkiego.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odżegnywanie n.

czas. odżegnać, żegnać

Wiktionary

odżelaziać

czasownik przechodni niedokonany (dk. odżelazić)

(1.1) usuwać z wody nadmiar związków żelaza

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Następnie woda przepływa do zamkniętych filtrów, gdzie jest odżelaziana przez złoża filtracyjne.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odżelaziacz m.

Wymowa:

IPA: ˌɔḍʒɨˈvãɲɛ, AS: oḍžyvãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odżywać ndk., odżyć dk.

rzecz. odżycie n.

Wiktionary

odżywać

czasownik

(1.1) odzyskiwać siły (fizyczne, psychiczne), dawną sprawność; wracać do życia

(1.2) przen. odnawiać się, zjawiać się ponownie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔḍˈʒɨvat͡ɕ, AS: oḍžyvać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odżywanie n., życie

przym. żywy

czas. żyć

przysł. życiowo

Wiktionary

przymiotnik jakościowy

(1.1) taki, który służy do odżywiania; pożywny

(1.2) taki, który wzmacnia skórę, włosy, paznokcie, itp.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Walory smakowe rzodkwi japońskiej zbliżone są do rzodkiewki, jednak jej wartość odżywcza jest wyższa.

(1.1) Krew transportuje substancje odżywcze do komórek.

(1.2) Olejek ten jest znany ze swoich właściwości odżywczych i regenerujących.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔḍˈʒɨft͡ʃɨ, AS: oḍžyfčy

Wiktionary

Powiązane:

czas. odżywiać ndk., odżywić dk.

rzecz. odżywianie n., odżywienie n., odżywka ż., odżywczość ż.

przym. odżywczy

rzecz. żywienie n., odżywianie n., odżywienie n., odżywka ż., żywność ż.

Wiktionary

odżywienie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|odżywić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔḍʒɨˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: oḍžyvʹi ̯ė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. odżywić dk., odżywiać ndk.

rzecz. żywienie n., odżywianie n., odżywka ż.

przym. odżywczy

przysł. odżywczo

Wiktionary

odżywić

czasownik przechodni dokonany (ndk. odżywiać)

(1.1) dokonany od|odżywiać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔḍˈʒɨvʲit͡ɕ, AS: oḍžyvʹić

Wiktionary

Powiązane:

przym. odżywczy

rzecz. żywienie n., odżywianie n., odżywienie n., odżywka ż., żywność ż.

Wiktionary

odżywka

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) spoż. produkt zawierający składniki odżywcze w skomasowanej ilości, najczęściej w postaci syropu, pasty, mączki lub granulatu

(1.2) kosmet. środek kosmetyczny (krem, maseczka, żel lub pianka) o działaniu regenerującym, wzmacniającym lub pielęgnującym

(1.1) dokonany od|odżywać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔḍʒɨt͡ɕ, AS: oḍžyć

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. odżywanie n., życie n.

przym. żywy

czas. żyć

przysł. życiowo

Wiktionary

odżyłować

czasownik

(1.1) kulin. usunąć z mięsa skórę, tłuszcz i ścięgna

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. żyła ż., żyłka ż.

czas. żyłować

rzecz. oenerowiec mos., ONR-owiec mos., oenerówka ż.

przym. ONR-owski

Synonimy:

(1.1) ONZ-owski

Wiktionary

oere

drobna moneta w Szwecji, Norwegii i Danii; 1/100 korony; öre

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Øre – 1/100 korony duńskiej i korony norweskiej
Öre – 1/100 korony szwedzkiej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) masowe pojawienie się czegoś

(1.2) wojsk. atak dużych sił wojska na wielkim obszarze lub na całym froncie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ofensywa plotkarskich czasopism.

(1.2) W styczniu 1945 roku ofensywa Armii Czerwonej gigantycznie rozpoczęła się na całym froncie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔfɛ̃w̃ˈsɨva, AS: ofẽũ̯syva

Wiktionary

Powiązane:

przym. ofensywny

przysł. ofensywnie

ofensywny

Powiązane:

rzecz. ofensywa ż.

przym. ofensywny

przysł. ofensywnie

Wiktionary

ofensywny

1. w wojskowości, sporcie: dotyczący zorganizowanego natarcia;
2. obraźliwy, napastliwy;
3. śmiały w działaniu; bojowy, wojowniczy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) wojsk. sport. wyrażający ofensywę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ofensywa ż., ofensywność ż.

przym. ofertowy

przysł. ofertowo

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ofertodawca

Wiktionary

oferentka

→ oferent

SJP.pl

Patrz:

oferent

oferma

osoba niezdarna, często popełniająca błędy; niedołęga; niezdara

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński

Wymowa:

IPA: ˌɔfɛrɔˈvãɲɛ, AS: oferovãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oferować

rzecz. oferent, oferta ż.

Wiktionary

oferować

przedkładać ofertę, proponować jakiś produkt, usługę lub pomoc

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) proponować coś, składać ofertę

Wiktionary

Przykłady

→ off-Broadway [czytaj: of brodłejowski]

SJP.pl

off-line

[czytaj: ofLAJN] offline, off line;
1. dostępny lub odbywający się bez połączenia z internetem;
2. bez połączenia z internetem

SJP.pl

off-off-broadway

off-off-Broadway (ang. dosł. "poza off-Broadwayem") – nazwa używana na określenie grupy niewielkich, niezależnych teatrów nowojorskich, mniejszych niż broadwayowskie i off-broadwayowskie oraz na określenie wystawianych w nich produkcji obejmujących przede wszystkim sztuki, musicale oraz performance art. Sceny i produkcje off-off-Broadwayu mają głównie charakter eksperymentalny i awangardowy.

Wikipedia

off-road

[czytaj: ofrołd] jazda pojazdem terenowym po nieutwardzonych trasach; offroad, off road

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) sport. mot. sport motorowy polegający na przemierzaniu terenów specjalnym samochodem, ciężarówką, motocyklem lub innym pojazdem, jeżdżąc po nieutwardzonych drogach;

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy

(2.1) środ. mot. pojazd przystosowany do off-roadu (1.1)

przymiotnik relacyjny

(3.1) sport. mot. środ. związany z off-roadem (1.1), dotyczący off-roadu (1.1)

przysłówek sposobu

(4.1) sport. mot. środ. w sposób odpowiedni dla off-roadu (1.1)

Wiktionary

Off-road (pisane też: offroad, off road) (z ang. "poza drogą") – sport motorowy polegający na jeżdżeniu specjalnie przygotowanym samochodem (samochodem terenowym) lub motocyklem po nieutwardzonych drogach.

W zależności od terenu, po którym się jeździ wyróżnia się kilka odmian off-roadu:

Wikipedia

[czytaj: ofrołder] osoba uprawiająca sportowo jazdę samochodem terenowym po nieutwardzonych trasach; terenowiec, off-roadowiec, offroadowiec, off-roadowiec, offroader

SJP.pl

off-roadowiec

[czytaj: ofrołdowiec] osoba uprawiająca sportowo jazdę samochodem terenowym po nieutwardzonych trasach; terenowiec, off roadowiec, offroadowiec, offroader, off-roader

przymiotnik relacyjny

(2.1) inform. niezwiązany z siecią internetową, odbywający się poza siecią internetową

przysłówek

(3.1) inform. poza Internetem

Wiktionary

Offline ( off-line – poza linią) – brak dostępu do Internetu lub innej sieci komputerowej.

Może oznaczać również sposób korzystania z materiałów i innych zasobów sieciowych pobranych w trybie online, a następnie przeglądanych w formie "offline".

rzecz. offline mrz.

przym. offline

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od offset

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. offset m.

Wiktionary

offset

[czytaj: ofset]
1. technika druku płaskiego polegająca na przenoszeniu obrazu z płaskiej formy drukowej na papier za pomocą cylindra obciągniętego gumą;
2. maszyna drukująca offsetem - techniką;
3. ogół specjalnych zobowiązań zagranicznej firmy, która wygrała przetarg w jakimś kraju;
4. w informatyce: informacja o pozycji danych w pliku lub w pamięci operacyjnej, względem wybranego punktu odniesienia;
5. różnica pomiędzy wysokością podeszwy pod piętą a wysokością podeszwy pod palcami w bucie sportowym; drop

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) druk. technika druku płaskiego;

(1.2) druk. maszyna drukarska pracująca w technice offsetu (1.1)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

offset (poligrafia) – jedna z technik druku
offset (sejsmika) – w sejsmice odległość między punktem wzbudzenia a punktem odbioru
offset (handel zagraniczny) – system kompensacji wydatków ponoszonych przez kraj dokonujący za granicą zakupów uzbrojenia i sprzętu wojskowego
offset (informatyka) – struktura adresowa w informatyce teoretycznej
offset (procesory Intela) – składnik (obok segmentu) adresu w pamięci komputerowej w architekturze opartej na procesorach Intela pracujących w trybie rzeczywistym
Offset (raper)

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Zamówiliśmy 100 000 ulotek wykonanych w offsecie.

(1.2) Wydrukujemy to na offsecie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔfsɛt, AS: ofset

Wiktionary

Powiązane:

przym. offsetowy

rzecz. offsecik mrz.

Wiktionary

offsetobiorca

beneficjent umowy offsetowej; przedsiębiorca wykonujący zobowiązanie offsetowe wynikające z umowy offsetowej

SJP.pl

offsetodawca

strona umowy offsetowej, która udziela praw biorcy umowy offsetowej i która nakłada nań obowiązki wynikające z tej umowy

skrótowiec

(1.1) = otwarty fundusz inwestycyjny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔfʲi, AS: ofʹi

Wiktionary

ofiakodonty

rodzina strunowców z rzędu pelykozaurów

SJP.pl

Ofiakodonty (Ophiacodontidae, Ophiacodontia) – grupa pelykozaurów obejmująca najwcześniejsze znane synapsydy.

Tradycyjnie monotypowy podrząd Ophiacodontia obejmował rodzinę Ophiacodontidae, ale obecnie nie jest wyróżniany, a Ophiacodontidae są uważane za klad.

Wikipedia

ofiara

1. osoba lub zwierzę, które doznały przemocy lub straciły życie;
2. osoba niezaradna, niezdara;
3. coś, co się ofiarowuje na jakiś cel;
4. składana bogu, bóstwom lub innym mocom żywa istota lub przedmiot, w celu przebłagania lub ochrony przed jakimś niebezpieczeństwem;
5. wyrzeczenie się czegoś cennego w imię jakichś wyższych wartości

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) osoba, która ucierpiała wskutek wypadku

(1.2) osoba lub zwierzę, która została napadnięta, zaatakowana przez kogoś

(1.3) poświęcenie czegoś dla kogoś lub czegoś, wyrzeczenie się czegoś

(1.4) datek, podarowanie jakiejś kwoty (najczęściej na cele dobroczynne)

(1.5) rel. dar składany bogom lub duchom przez grupę ludzi

(1.6) pot. przen. człowiek, który nie umie sobie radzić, jest niezdarny

(1.7) szach. zob. poświęcenie.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ofiara – osoba
ofiara – forma kultu religijnego
Ofiara – powieść Henryka Sienkiewicza, zniszczona przez autora
Ofiara (Victim) – film z 1961 roku
Ofiara – komiks z serii Thorgal
Ofiara – opowiadanie autorstwa Philipa K. Dicka
Ofiara (Sacrifice) – powieść Johna Eversona z 2009 roku
ofiara – jedna ze stron antagonistycznego oddziaływania międzygatunkowego zwanego drapieżnictwem (zob. model drapieżnik-ofiara)

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Bandyta zaatakował ofiarę u wejścia na peron.

(1.3) Bóg jeden wie, ile ofiar musiała ponieść, by wykształcić syna.

(1.5) Podczas rytuału kapłani złożyli w ofierze mnóstwo gadów, a konkretnie trzydzieści dwa.

cienka świeca wotywna zapalana w określonej intencji w miejscu kultu

SJP.pl

ofiarnica

1. kapłanka składająca ofiary;
2. kobieta poświęcająca się za kogoś lub za coś

SJP.pl

ofiarnictwo

1. poświęcanie się w ważnej sprawie;
2. składanie ofiary Bogu lub bogom

SJP.pl

ofiarniczy

→ ofiarnik

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany ze składaniem ofiar, dotyczący składania ofiar

przymiotnik dzierżawczy

ofiarniejszy

stopień wyższy od przymiotnika: ofiarny

SJP.pl

ofiarnik

1. kapłan składający ofiary;
2. osoba poświęcająca się za kogoś lub za coś

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. składający ofiarę, poświęcający się

(1.2) rel. kapłan składający ofiarę

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ofiara ż., ofiarowywanie n., ofiarowanie n., ofiarność ż.

czas. ofiarowywać ndk., ofiarować dk.

przym. ofiarniczy, ofiarny

przysł. ofiarnie

Wiktionary

ofiarność

→ ofiarny

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha osób, rzeczy i zjawisk ofiarnych

Wiktionary

Patrz:

ofiarny

Przykłady

(1.1) Oddanie jej było całkowite, świeciła przykładem ofiarności, stałości i uporu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ofiarnik mos., ofiara ż.

przym. ofiarny

Wiktionary

ofiarny

1. dotyczący ofiary sakralnej;
2. gotowy do poświęceń

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) gotowy do poświęceń, oddany

(1.2) rel. związany ze składaniem ofiar

Wiktionary

Przykłady

(1.1) …Legiony to żołnierska buta, • Legiony to ofiarny stos.

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. ofiarowywać)

(1.1) dać bezinteresownie

(1.2) poświęcić coś lub kogoś ważkiej sprawie

(1.3) złożyć ofiarę

czasownik zwrotny dokonany ofiarować się (ndk. ofiarowywać się)

(2.1) okazać gotowość wykonania czegoś

(2.2) złożyć siebie w ofierze

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Jako przyjacielską prowokację ofiarował mi wówczas Jarema w Bagdadzie piękną kasetę z farbami.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ofiarowywać ndk.

rzecz. ofiara, ofiarnik, ofiarność, ofiarodawca, ofiarodawczyni, ofiarowanie/ofiarowywanie

ims. ofiarowujący (się)

przym. ofiarny

przysł. ofiarnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) oddać, podarować, przekazać, przeznaczyć, sprezentować, wspomóc

Wiktionary

ofiarowywanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wojsk. adm. osoba zajmująca odpowiednią pozycję w hierarchii jakiejś służby mundurowej; w Polsce: posiadająca stopień od podporucznika wzwyż;

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) wojsk. adm. kobieta będąca oficerem (1.1)

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

oficer w wojsku
- oficer dyplomowany – tytuł oficera wojskowego
- oficer dyżurny – doraźna funkcja
- oficer polityczny – stanowisko
oficer policji
oficer straży pożarnej
oficer żeglugi
- oficer wachtowy – stanowisko oficerskie
- starszy oficer – stanowisko oficerskie
oficer żeglugi jachtowej
Oficer Wywiadu Departamentu Obrony USA
Oficer – serial telewizyjny

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Oficerowie do rana bawili się w kantynie.

Powiązane:

rzecz. oficerki nmos., oficer mos., oficerstwo n., oficerka ż.

przym. oficerski

Wiktionary

oficerka

wzgardliwie, rzadziej zdrobniale, o niskim rangą oficerze

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. żona oficera

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Tego dnia oficerkom pozwolono wejść do kantyny.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oficer mos., oficerek mos./mrz., oficerstwo n., oficerzyna mos.

przym. oficerski

Wiktionary

oficerki

wzgardliwie, rzadziej zdrobniale, o niskim rangą oficerze

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) pot. obuw. wojskowe buty oficerskie

forma rzeczownika|rodzaj=żeński.

(2.1) plural|oficerka.

forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.

(3.1) plural|oficerek.

Wiktionary

Oficerki – potoczne określenie skórzanych butów o wysokich sztywnych cholewach, niskim obcasie i zazwyczaj płaskiej podeszwie. Termin utożsamiany głównie z butami jeździeckimi lub wojskowymi (oficerskimi).

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Do kościoła pójdę w oficerkach po ojcu.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oficer mos., oficerek mos./mrz., oficerka ż., oficerstwo n., oficerzyna mos.

przym. oficerski

Wiktionary

oficerkowy

→ oficerka

SJP.pl

Patrz:

oficerka

oficerski

przymiotnik

(1.1) dotyczący oficera

Wiktionary

Przykłady

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oficerki nmos., oficer mos., oficerstwo n., oficerka ż.

przym. oficerski

Wiktionary

oficj.

skrót od: oficjalny, oficjalnie (czytany jako cały, odmienny wyraz)

SJP.pl

oficjalista

Wymowa:

IPA: ˌɔfʲiˈt͡sʲjawka, AS: ofʹicʹi ̯au̯ka

Wiktionary

Powiązane:

przym. oficjalny

przysł. oficjalnie

Wiktionary

oficjel

przedstawiciel władzy, urzędnik; VIP

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ważny i oficjalny przedstawiciel urzędu, instytucji, państwa

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) dygnitarz, osobistość, prominent, VIP, dostojnik, szycha, gruba ryba, ważniak

Wiktionary

oficjum

1. urząd kościelny wraz z obowiązkami;
2. spełnienie czynności liturgicznej;
3. kongregacja papieska do spraw wiary i obyczajów;
4. odmawianie brewiarza;
5. średniowieczne widowiska o tematyce religijnej

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) daw. rel. urząd kościelny

(1.2) rel. obowiązkowa modlitwa liturgiczna odmawiana przez duchownych i osoby konsekrowane

(1.3) hist. średniowieczne widowisko religijne

Wiktionary

Oficjum – forma dramatyczna uprawiana w średniowieczu. Była ona wykonywana jako część obrzędu liturgicznego, ale nie należała do kanonicznych składników nabożeństwa. Wyróżniane były dwie formy oficjum:

Odmawianie brewiarza przez duchownego Kościoła katolickiego nosi także nazwę oficjum.

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Po odmówieniu oficjum mnisi wrócili do pracy.

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) brewiarz, Liturgia godzin

Wiktionary

oficyna

1. wydawnictwo;
2. dawniej: warsztat drukarski lub przedsiębiorstwo drukarsko-wydawnicze;
3. osobny budynek przy pałacu albo skrzydło pałacowe, gdzie zazwyczaj mieściły się pomieszczenia dla służby, oficjalistów, niekiedy pokoje gościnne;
4. boczne skrzydło kamienicy miejskiej lub budynek znajdujący się za frontem kamienicy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bud. boczne skrzydło kamienicy lub pałacu

(1.2) bud. tylny budynek na wewnętrznym podwórzu kamienicy

(1.3) hist. bud. budynek w sąsiedztwie dworu lub pałacu mający przeznaczenie gospodarcze

(1.4) druk. wydawnictwo

(1.5) hist. drukarnia w XV-XVIII wieku

(1.6) daw. wytwórnia

Wiktionary

Oficyna ( officina, warsztat) – określenie obiektu budowlanego w sąsiedztwie pałacu lub dworu pełniącego w stosunku do niego funkcję służebną lub (w zabudowie miejskiej) oznaczające skrzydło kamienicy, ewentualnie budynek usytuowany z tyłu kamienicy w głębi działki.

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Toalety w oficynie znajdowały się na półpiętrach.

(1.3) Hrabia kazał wznieść nową oficynę, która sąsiadowała z zabudowaniami stajennymi.

(1.4) Rabin publikował swe prace w jednej z lubelskich oficyn.

(1.5) Bardzo szybko w Cieszynie powstawały oficyny luterańskie.

(1.6) Przybysze z Niderlandów znajdywali zatrudnienie w oficynach metalurgicznych.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz.

:: zdrobn. oficynka ż.

przym. oficynowy

Wiktionary

oficynka

budynek stojący obok głównej posiadłości

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdrobn. oficyna

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oficyna ż.

Wiktionary

oficynowy

→ oficyna

SJP.pl

Patrz:

oficyna

ofidiofobia

chorobliwy lęk przed wężami

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) med. psych. chorobliwy, nieuzasadniony lęk przed wężami

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Odwiedzającym cierpiącym na ofidiofobię odradzamy zwiedzanie pawilonu z wężami.

Wiktionary

ofiklejda

instrument muzyczny dęty blaszany, poprzednik tuby basowej

SJP.pl

Wikipedia

ofiodon

duża ryba z rodziny terpugowatych, występująca w północno-wshodnim Pacyfiku

SJP.pl

Ofiodon ("Ophiodon elongatus") – gatunek ryby z rodziny terpugowatych.

Wikipedia

ofiolatria

oddawanie czci wężom; kult węży

SJP.pl

ofiolit

zespół skał stanowiący fragment oceanicznej skorupy ziemskiej i górnego płaszcza Ziemi; kompleks ofiolitowy

SJP.pl

Ofiolit – zespół powstałych pod powierzchnią oceanów, skał magmowych (obojętnych lub zasadowych), często w różnym stopniu przeobrażonych.

Najniżej występują głębinowe, ultrazasadowe perydotyt i dunit (najczęściej zserpentynizowane), następnie gabro i bazalty (najpierw w formie dajek, następnie bazaltów poduszkowych), przykryte oceanicznymi osadami. Pełna sekwencja ofiolitowa występuje na Cyprze w masywie Trodos, w Polsce największym kompleksem ofiolitowym jest Masyw Ślęży.

Wikipedia

ofiolitowy

→ ofiolit

SJP.pl

Patrz:

(1.2) przen. kraj zasobny w drogocenne kruszce i skarby

Wiktionary

Wikipedia

ofit

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. miner. zielonawa skała porfirowa, zbudowana z masy zieleńca (diorytu), w której rozsiane są białe kryształy albitu

(1.2) daw. miner. serpentyn

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Strome położenie warstw dowodzi bez zaprzeczenia, że ofit musi być późniéjszy nie tylko od kredy, ale i od wapienia i molassu.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) daw. porfir zieleńcowy, porfir zielony

(1.2) zob. serpentyn.

Wiktionary

ofita

członek ugrupowania chrześcijańskiego, czczącego Węża, który skusił Ewę

SJP.pl

ofitka

→ ofita

SJP.pl

Patrz:

ofita

ofka

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) zdrobn. Eufemia

(1.2) imię|polski|ż.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Wysłałem Ofce zdjęcie z lamparcicą.

(1.1) sport. związany z ofsajdem

Wiktionary

Patrz:

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔfˈtalmɔ, AS: oftalmo

Wiktionary

oftalmolog

specjalista w zakresie oftalmologii

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) med. okulista

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) med. okulistka

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Oftalmolog to po prostu okulista.

(2.1) Małgorzata chce zostać oftalmologiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔftalˈmɔlɔk, AS: oftalmolok

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oftalmologia ż.

:: fż. oftalmolożka ż.

przym. oftalmologiczny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) okulista

(2.1) okulistka

Wiktionary

oftalmologia

dział medycyny klinicznej oraz nauka o budowie i czynnościach narządu wzroku, leczeniu jego wad i chorób, itp.; oftalmika; okulistyka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) med. zob. okulistyka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔftalmɔˈlɔɟja, AS: oftalmoloǵi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oftalmolog m.

przym. oftalmologiczny

SJP.pl

Ogak, dorsz grenlandzki ("Gadus ogac") – ryba morska z rodziny dorszowatych (Gadidae) poławiana w ilościach przemysłowych. Występuje na głębokościach do 200 m p.p.m. w Oceanie Arktycznym i w północnym Atlantyku. Kształt ciała bardzo podobny do dorsza atlantyckiego i pacyficznego, z którymi jest blisko spokrewniony. Różni się od nich brakiem cętkowania.

Wikipedia

ogam

staroceltycki system pisowni

SJP.pl

ogamiczny

pismo ogamiczne - alfabetyczne pismo składające się z kółek i kresek, stosowane w Irlandii, Szkocji i Walii do VII wieku

SJP.pl

oganeson

pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 118 (symbol Og)

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Og i liczbie atomowej 118;

(1.1) kynol. gończy pies myśliwski

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) gw-pl|Poznań. łobuz

(2.2) gw-pl|Bukowina. pracoholik

(2.3) slang. ktoś kto ogarnia (jest opanowany, potrafi sprostać danej sytuacji)

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(3.1) opalenizna

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogar – samochód produkcji FSO
Romet Ogar – motorower produkowany w Polsce
ogar polski – rasa psa
PWS-35 Ogar – samolot szkolno-akrobacyjny
SZD-45 Ogar – polski motoszybowiec
Ogar – wieś w Serbii, w Wojwodinie, w okręgu sremskim, w gminie Pećinci

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Ogary poszły w las.

(1.1) Ogary biegły z trudem i kaleczyły się, zapadając w śniegu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈɔɡar, AS: ogar

Wiktionary

Powiązane:

(1.1)

:: rzecz. ogarczyca ż.

::: zdrobn. ogarek mrz.

(2.3)

:: czas. ogarniać ndk., ogarnąć dk.

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) łogar

Wiktionary

ogarek

mały, niedopalony do końca kawałek świecy, papierosa, knota itp.

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) niewielka, dopalająca się resztka czegoś (świecy, papierosa, pochodni)

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) zdrobn. ogar

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogarek – dopalająca się resztka świecy lub pochodni
Franciszek Ogarek – polski wojskowy i działacz niepodległościowy
Halina Ogarek-Czoj – polska koreanistka, tłumaczka i wykładowczyni

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Pod krzyżem tlił się ogarek zapalony przez starowinkę.

ogarniacz

ogarnialny

możliwy do ogarnięcia

SJP.pl

ogarnianie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ogarniać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡarʲˈɲä̃ɲɛ, AS: ogarʹńä̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. ogarniać, ogarnąć

Wiktionary

ogarniać

1. otaczać ramionami; ujmować w ramiona, obejmować;
2. otaczać zewsząd; okrążać, osaczać;
3. obejmować zasięgiem; rozprzestrzeniać się, rozszerzać się;
4. o uczuciach, wrażeniach: nachodzić, opanowywać, przenikać;
5. pojmować coś; zdawać sobie sprawę, rozumieć;
6. potocznie: niezbyt dokładnie sprzątać; uprzątać, ładzić;
7. ogarniać się - potocznie: doprowadzać się do porządku

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. ogarnąć)

(1.1) książk. otaczać

(1.2) książk. o uczuciu, emocji, wrażeniu: zawładnąć kimś, stać się silnie odczuwanym

(1.3) pot. rozumieć, pojmować

(1.4) pot. dawać sobie radę, potrafić

(1.5) o wojnie, pożarze, buncie: rozprzestrzeniać się w kolejne miejsca

(1.6) pot. niezbyt dokładnie porządkować, sprzątać

czasownik zwrotny niedokonany ogarniać się (dk. ogarnąć się)

(2.1) panować nad sobą, doprowadzać się do ładu

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Okolicę zaczynała ogarniać ciemność.

(1.2) Po kolacji zawsze ogarnia mnie zmęczenie.

(1.3) Nie ogarniam tych całek.

(2.1) Zawsze, gdy do ciebie przyjdę, dopiero się ogarniasz.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈɡarʲɲät͡ɕ, AS: ogarʹńäć

Wiktionary

Powiązane:

czas. ogarnąć dk.

rzecz. ogarnięcie n., ogarnianie n., nieogarnianie n., nieogarnięcie n.

forma czasownika.

(1.1) skrót|imiesł.|imiesłów|imiesłów. przym. bierny od: ogarnąć

przymiotnik

(2.1) pot. obeznany w sytuacji, wiedzący, co i jak

(2.2) pot. trzeźwo i racjonalnie myślący

Wymowa:

IPA: ɔˈɡarnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ogarnõńć

Wiktionary

Powiązane:

czas. ogarniać ndk.

rzecz. ogarnięcie n., ogarnianie n., nieogarnianie n., nieogarnięcie n.

Wiktionary

ogartowo

Ogartowo (do 1945 r. niem. "Jagertow") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Połczyn-Zdrój.

Wikipedia

ogbomosho

miasto w Nigerii

SJP.pl

Ogbomosho – miasto w południowo-zachodniej Nigerii w stanie Oyo.

Zostało założone w połowie XVII wieku. W marcu 2005 r., oszacowano ludność na około 1,2 miliona mieszkańców. Większość ludzi to członkowie grupy etnicznej Joruba.

Ważne produkty rolnicze w regionie to: ignam, maniok, kukurydza i tytoń.

Wikipedia

ogdoada

rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna

(1.1) geogr. wieś w Polsce w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Biała;

Wiktionary

Ogiernicze (dodatkowa nazwa w j. niem. Legelsdorf) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Biała. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej. Położona jest na terenie Kotliny Raciborskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. ogierniczanin mos., ogierniczanka ż.

przym. ogiernicki

Wiktionary

ogień

1. płomienie i ciepło towarzyszące paleniu się ciał;
2. palenie się, płomień;
3. pożar;
4. ognisko, zapalony stos drewna;
5. blask, odblask, łuna;
6. strzały z broni palnej; kanonada; strzelanina

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) płomienie i żar powstające podczas procesu gwałtownego utleniania;

(1.2) wojsk. strzelanie z broni palnej

(1.3) przen. głębokie zaangażowanie w coś, przeżywanie czegoś

(1.4) pot. materiał służący do zapalania, zwykle zapałki lub zapalniczka

Wiktionary

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Ogień strawił miasto.

(1.1) obejrzenie czegoś w celu zrozumienia sprawdzanej rzeczy

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oglądalność ż., oglądanie n., oględziny nmos.

czas. oglądać ndk., oglądnąć dk.

przym. oględny

przysł. oględnie

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) monitoring, obejrzenie, obserwacja

Wiktionary

oglądactwo

dewiacja seksualna charakteryzująca się skłonnością do oglądania osób uprawiających seks; podglądactwo, wojeryzm, voyeuryzm, skopofilia, skoptofilia

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) psych. seks. zaburzenie seksualne charakteryzujące się skłonnością do oglądania innych ludzi podczas zachowań seksualnych;

Wiktionary

Oglądactwo, voyeuryzm, voyeryzm, voyeurism, wojeryzm, skopofilia, skoptofilia – zaburzenie zachowania z grupy zaburzeń preferencji seksualnych charakteryzujące się skłonnością do oglądania innych ludzi podczas zachowań seksualnych.

Wikipedia

Powiązane:

rzecz. oglądanie n.

czas. oglądać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) wojeryzm, voyeuryzm, voyeryzm, skopofilia, skoptofilia

Wiktionary

oglądacz

1. ten, kto coś ogląda;
2. człowiek zawodowo badający mięso przeznaczone do spożycia

SJP.pl

oglądaczka

→ oglądacz

SJP.pl

Patrz:

oglądacz

oglądalność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. intensywność oglądania programów telewizyjnych;

Wiktionary

Oglądalność – procent grupy docelowej oglądający dany program telewizyjny, stację telewizyjną, reklamę itp. Wyniki badań telemetrycznych są źródłem informacji dla stacji telewizyjnych, dzięki którym nadawcy wiedzą, jak konstruować ramówki, by cieszyły się popularnością wśród widzów. Natomiast domy mediowe posługują się wynikami jako narzędziem do planowania kampanii reklamowych.

Wikipedia

Przykłady

(1.1) Dobranocki z Uszatkiem miały ogromną oglądalność.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡlɔ̃nˈdalnɔɕt͡ɕ, AS: oglõndalność

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oglądanie n., ogląd mrz.

IPA: ˌɔɡlɔ̃nˈdãɲɛ, AS: oglõndãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. oglądać ndk.

rzecz. oglądactwo n., oglądacz, oglądalność, ogląd, oględziny

Wiktionary

oglądać

czasownik przechodni niedokonany (dk. obejrzeć lub reg. oglądnąć)

(1.1) przypatrywać się komuś lub czemuś

czasownik zwrotny niedokonany oglądać się (dk. obejrzeć się lub reg. oglądnąć się)

(2.1) przypatrywać się samemu sobie

(2.2) przypatrywać się sobie wzajemnie

(2.3) spoglądać za siebie

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Romek wczoraj oglądał jakieś rzeźby w muzeum.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔɡˈlɔ̃ndat͡ɕ, AS: oglõndać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. oglądactwo n., oglądanie n., przegląd m., przeglądarka ż., ogląd mrz.

czas. przeglądać ndk., zaglądać ndk., spoglądać ndk.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obserwować, patrzeć

Wiktionary

oglądnąć

potocznie, regionalnie: obejrzeć

SJP.pl

oglądowy

→ ogląd

SJP.pl

Patrz:

ogląd

oględnie

przysłówek

(1.1) w sposób oględny

Wiktionary

Powiązane:

przym. oględny

rzecz. ogląd mrz., oględziny nmos.

Wiktionary

oględniej

Synonimy:

(1.3) współcz. oglądalny, widzialny

Wiktionary

oględzinować

czasownik przechodni niedokonany (dk. zoględzinować)

(1.1) o upoważnionej osobie, zwłaszcza specjaliście z pewnej dziedziny: szczegółowo oglądać coś lub kogoś w związku z pewnym zdarzeniem

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Certyfikowany specjalista patrzy na całość, oględzinuje miejsce, gdzie jest np. kilkadziesiąt kropli krwi, jest w stanie odróżnić, że niektóre z nich mogły powstać pod wpływem innego mechanizmu

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɡlɛ̃ɲd͡ʑĩˈnɔvat͡ɕ, AS: oglẽńʒ́ĩnovać

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. oględziny nmos.

czas. zoględzinować dk.

przym. oględzinowy

Wiktionary

oględzinowy
→ oględziny

SJP.pl

Patrz:
oględziny

oględziny
1. obejrzenie miejsca, osoby lub rzeczy przez upoważnioną do tego osobę, komisję; wizja, lustracja;
2. w medycynie i prawie: obdukcja;
a) badanie lekarskie wykonywane w celu ustalenia doznanych uszkodzeń ciała;
b) zewnętrzne badanie zwłok w celu ustalenia przyczyny śmierci

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) praw. urz. oglądanie czegoś lub kogoś przez upoważnioną osobę, komisję

(1.2) med. praw. obdukcja

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɡlɛ̃ɲˈd͡ʑĩnɨ, AS: oglẽńʒ́ĩny

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogląd m., oglądanie n.

przym. oględny

przysł. oględnie

czas. oględzinować

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) lustracja, przegląd

Wiktionary

oględów
Oględów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Staszów. Ma status sołectwa.
Oględów liczy 402 mieszkańców i ok. 150 domów.
Do 1954 roku istniała gmina Oględów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Wikipedia

ogma
bóg celtycki; Ogmios

SJP.pl

Ogma (Ogme, Ogmios) – w mitologii irlandzkiej bóg uczonych, nauczania, pisma i elokwencji. Był synem Danu i Dagdy i należał do ludu Tuatha Dé Danann. Wynalazł pismo ogamiczne, stosowane we wczesnym języku irlandzkim.
Został zabity w drugiej bitwie pod Mag Tuireadh po tym, jak zabrał miecz Balora.

Wikipedia

ogmios
bóg celtycki; Ogma

SJP.pl

ogn.
skrót od: ogniomistrz

SJP.pl

skrót

(1.1) = ogniomistrz

Wiktionary

Przykłady
(1.1) Mł. ogn. Adam Niesłony w pojedynkę ewakuował z płonącego mieszkania w Opolu troje dzieci i ich rodziców, a także starszą kobietę mieszkającą w sąsiedztwie.

Wiktionary

ognać
1. odpędzić od czegoś, kogoś (zwłaszcza muchy, komary itp.); odgonić, ogonić;
2. dawniej: obiec, oblecieć, objeździć coś dookoła;
3. ognać się - odpędzić od siebie (zwłaszcza muchy, komary itp.); opędzić się, ogonić się

SJP.pl

ognia
1. płomienie i ciepło towarzyszące paleniu się ciał;
2. palenie się, płomień;
3. pożar;
4. ognisko, zapalony stos drewna;
5. blask, odblask, łuna;
6. strzały z broni palnej; kanonada; strzelanina

SJP.pl

wykrzyknik

(1.1) wojsk. komenda do oddania pojedynczego strzału lub salwy

forma rzeczownika.

(2.1) D. lp., zob. ogień.

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogień mrz.

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) pal

Wiktionary

ogniatać
dawniej: gnieść na około, uwierać

SJP.pl

ognica
1. rodzaj ryb morskich z rodziny skorpenowatych; skrzydlica;
2. kobieta demon związana z żywiołem ognia, występująca w wierzeniach słowiańskich;
3. dawniej:
a) baśniowa bogini ognia;
b) świetlik świętojański

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
ognica – drapieżna ryba morska z rodziny skorpenowatych
Ognica – część miasta Świnoujście
Ognica – kolonia wsi Krzymów w woj. zachodniopomorskim, w pow. gryfińskim, w gminie Chojna
Ognica – wieś w woj. zachodniopomorskim, w pow. gryfińskim, w gminie Widuchowa
Ognica – wieś w woj. zachodniopomorskim, w pow. stargardzkim, w gminie Dobrzany
Ognica – struga, dopływ Reczycy
Ognica – struga, dopływ cieśniny Świna
Ognica – wzniesienie na Wybrzeżu Słowińskim, w woj. pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Ustka
Ognica – gromada
Ognica – stacja kolejowa

Wikipedia

ognicha
ludowa nazwa gorczycy polnej

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
ognicha – ludowa nazwa zdziczałej formy gorczycy polnej
Ognicha – demon słowiański

Wikipedia

ognicho
ludowa nazwa gorczycy polnej

SJP.pl

ognichowy
→ ognicho, → ognicha

SJP.pl

Patrz:
ognicho, → ognicha

ogniczek
1. gatunek ptaka z rodziny mysikrólików;
2. ogniczek większy - gatunek chrząszcza z rodziny ogniczkowatych

SJP.pl

Ogniczek ("Corthylio calendula") – gatunek małego ptaka z rodziny mysikrólików (Regulidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych. Zamieszkuje Amerykę Północną, nie jest zagrożony.

Wikipedia

ogniczkowate
o cechach ogniczkowatych (rodzina chrząszczy)

SJP.pl

Ogniczkowate (Pyrochroidae) – rodzina owadów z rzędu chrząszczy.
Przedstawicieli tej niezbyt licznej rodziny charakteryzuje szkarłatne lub żółtoczerwone ubarwienie ostrzegawcze. Głowa duża wysunięta w przód, przewężona za oczami, przedplecza znacznie węższe niż pokrywy i zaokrąglone. Długie 11-członowe czułki są grzebieniaste lub piłkowane. Pospolitym gatunkiem środkowoeuropejskim jest ogniczek większy ("Pyrochroa coccinea").

Wikipedia

ogniczkowaty
o cechach ogniczkowatych (rodzina chrząszczy)

SJP.pl

ognieżdżanie
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ognieżdżać.

Wiktionary

ognieżdżenie
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ognieździć.

Wiktionary

ognik
niewielki ogień; ogieniek, płomyk, ogienek

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) drobny ogień

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Ognik (Pyracantha) – rodzaj z rodziny różowatych.
Ognik – istota demoniczna

Wikipedia

Powiązane:
rzecz. ogień mrz.

Wiktionary

ogniki
niewielki ogień; ogieniek, płomyk, ogienek

SJP.pl

ogniomierz
dawniej: przyrząd do mierzenia wysokich temperatur; pyrometr, żaromierz

SJP.pl

ogniomistrz
stopień podoficerski w artylerii odpowiadający stopniowi sierżanta w innych rodzajach wojsk lądowych; podoficer mający ten stopień

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) stopień podoficerski w artylerii; też: podoficer mający ten stopień

(1.2) czwarty stopień podoficerski w Państwowej Straży Pożarnej

Wiktionary

Ogniomistrz (ogn.) – stopień podoficerski w Wojsku Polskim i Państwowej Straży Pożarnej.
W Państwowej Straży Pożarnej niższym stopniem jest młodszy ogniomistrz, a wyższym starszy ogniomistrz.
5 sierpnia 1919 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził tytulaturę stopni podoficerskich i żołnierskich w artylerii. Stopień ogniomistrza w artylerii był odpowiednikiem stopnia sierżanta w piechocie.

Wikipedia

Wymowa:
IPA: ɔɟˈɲɔ̃mʲisṭʃ, AS: oǵńõmʹisṭš

Wiktionary

ogniomistrzyni
→ ogniomistrz

SJP.pl

Patrz:
ogniomistrz

ogniomur
ściana budynku wystająca ponad dach, ograniczająca rozprzestrzenianie się pożaru; ściana ogniowa

SJP.pl

ognioodporny
odporny na działanie wysokich temperatur; ogniotrwały, żaroodporny, przeciwogniowy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) niewrażliwy, niepodatny na działanie ognia i wysokich temperatur, mogący jednak ulec zniekształceniu pod ich wpływem

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) trudnopalny, ogniotrwały

Wiktionary

ogniotrwałość
właściwość materiałów polegająca na ich odporności na działanie wysokiej temperatury i ognia

SJP.pl

ogniotrwały
odporny na działanie wysokich temperatur; ognioodporny, żaroodporny, przeciwogniowy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) wytrzymujący bardzo wysokie temperatury, nieulegający stopieniu, rozkładowi ani zniekształceniu w warunkach silnego nagrzania

Wiktionary

Przykłady
(1.1) Materiały ogniotrwałe powinna znamionować odporność na utlenianie, topienie i deformację w wysokich temperaturach.

(1.1) We wnęce muru stała wielka zielona kasa ogniotrwała.

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) żaroodporny, ognioodporny

Wiktionary

ogniotrysk
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) tryśnięcie ognia lub fajerwerków

Wiktionary

ogniowo
przysłówek

(1.1) w sposób ogniowy

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogień mrz., ogniowość ż.

Wiktionary

ogniowość
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ogniowe; cecha tych, którzy są ogniowi

Wiktionary

Powiązane:
przym. ogniowy

przysł. ogniowo

rzecz. ogień mrz.

Wiktionary

ogniowy
1. dotyczący ognia, pożaru, palenia się;
2. chroniący przed ogniem; przeciwpożarowy;
3. związany ze strzelaniem, walką zbrojną

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do ognia

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogień mrz., ogniowość ż.

Wiktionary

ognipiór
choroba skórna, łojotok owłosionej skóry głowy

SJP.pl

ognisko
1. płonący stos drewna lub chrustu;
2. spotkanie towarzyskie przy takim stosie;
3. forma zajęć kulturalnych lub oświatowych;
4. instytucja prowadząca takie zajęcia lub miejsce ich prowadzenia;
5. w optyce: punkt przecięcia się promieni światła przechodzących przez soczewkę lub odbitych od zwierciadła, padających na nie równolegle do osi optycznej;
6. miejsce będące źródłem lub punktem nasilenia jakiegoś zjawiska;
7. dawniej: miejsce rozpalania ognia; palenisko

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) ułożony, płonący stos drewna

(1.2) pot. zabawa, impreza przy ognisku (1.1)

(1.3) opt. punkt na zewnątrz soczewki lub zwierciadła, w którym skupiają się przechodzące przez nią promienie;

(1.4) geom. punkt krzywej stożkowej, określający ją przez odpowiedni stosunek odległości jej punktów od kierownicy i tego punktu

(1.5) przest. miejsce, na którym rozpala się ogień; także: ogień palący się w tym miejscu

(1.6) miejsce, w którym coś się zaczyna lub z którego się rozprzestrzenia

Wiktionary

Ognisko – płonący stos, najczęściej z drewna lub innej substancji łatwopalnej. Używane do ogrzewania, oświetlania i przygotowywania posiłków, może także pełnić rolę miejsca spotkań towarzyskich i spalania odpadów (głównie pochodzenia roślinnego).

Wikipedia

Przykłady
(1.1) W lasach nie wolno palić ognisk.

(1.2) We wtorek urządzamy ognisko klasowe.

(1.3) Jeśli położyć papier w ognisku soczewki, to po pewnym czasie promienie słońca mogą go zapalić.

(1.4) Ogniskiem okręgu jest jego środek.

(1.6) Uzasadniona jest retroaktywna kwalifikowalność kosztów poniesionych przez Łotwę ze skutkiem od dnia notyfikacji ognisk choroby oraz przez Litwę i Białoruś ze skutkiem od dnia rozpoczęcia działań nadzorczych (…)

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ɔɟˈɲiskɔ, AS: oǵńisko

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogień m., ogniskowa ż., ogniskowanie n., zogniskowanie n.

czas. ogniskować, zogniskować

przym. ogniskowy

Wiktionary

Synonimy:
(1.6) zarzewie

Wiktionary

ogniskowa
odległość pomiędzy płaszczyzną główną układu optycznego a jego płaszczyzną ogniskową (dla soczewek cienkich - pomiędzy środkiem soczewki a jej ogniskiem)

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) fiz. fot. odległość ogniska układu optycznego od soczewki lub zwierciadła;

forma przymiotnika.

(2.1) M. i W. ż. lp. od: ogniskowy

Wiktionary

Ogniskowa, odległość ogniskowa – odległość między ogniskiem układu optycznego a punktem głównym układu optycznego, na przykład odległość środka soczewki cienkiej od punktu, w którym skupione zostaną promienie świetlne, które przed przejściem przez soczewkę biegły równolegle do jej osi. Ogniskową można określić zarówno dla soczewek i ich układów, jak i dla zwierciadeł.

Wikipedia

Przykłady
(1.1) Każdy obiektyw o ogniskowej krótszej niż przekątna klatki jest obiektywem szerokokątnym.

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɟɲiˈskɔva, AS: oǵńiskova

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ognisko n.

przym. ogniskowy

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) odległość ogniskowa

Wiktionary

ogniskowanie
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ogniskować.

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ognisko n.

Wiktionary

ogniskować
1. w optyce: skupiać w jednym punkcie promienie światła;
2. skupiać wokół jakiejś sprawy lub osoby; koncentrować, gromadzić;
3. ogniskować się - skupiać się, koncentrować się

SJP.pl

ogniskowy
przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z ogniskiem, dotyczący ogniska

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ognisko n., ogniskowa ż.

Wiktionary

ognistobrzuchy
świergotka ognistobrzucha, afrykanka ognistobrzucha - gatunki ptaków

SJP.pl

ognistoczerwony
intensywnie czerwony; krwawoczerwony, krwistoczerwony

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) koloru intensywnie czerwonego

Wiktionary

Przykłady
(1.1) Gdy zaś przybiera kolor ognistoczerwony, wówczas istnieje podejrzenie, że organizmowi brakuje witaminy B12.

Wiktionary

ognistoczuby
kakadu ognistoczuba - gatunek ptaka z rodziny kakaduowatych

SJP.pl

ognistopióry
przymiotnik

(1.1) taki, który ma ogniste pióra, pierze

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɟɲistɔˈpʲjurɨ, AS: oǵńistopʹi ̯ury

Wiktionary

ognistopomarańczowy
pomarańczowy o ognistym odcieniu

SJP.pl

ognistopurpurowy
purpurowy o czerwonym, ognistym odcieniu

SJP.pl

ognistopłynny
mający postać rozżarzonej cieczy

SJP.pl

ognistorudy
intensywnie rudy; płomiennorudy

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) koloru intensywnie rudego

Wiktionary

Przykłady
(1.1) W roku 1867 w Paryżu poznano tajemniczy barwnik ze Wschodu, który nadawał włosom ognistorudą barwę.

Wiktionary

ognistoryży
intensywnie ryży (rudy)

SJP.pl

ognistoskrzydły
przymiotnik

(1.1) taki, który ma skrzydła w ognistych barwach

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɟɲistɔˈskʃɨdwɨ, AS: oǵńistoskšydu̯y

Wiktionary

ognistowłosy
mający ogniste, rude włosy; rudowłosy

SJP.pl

ognistozłoty
złoty o czerwonym, ognistym odcieniu

SJP.pl

ognistość
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ogniste; cecha tych, którzy są ogniści

Wiktionary

Powiązane:
przym. ognisty

przysł. ogniście

rzecz. ogień mrz.

Wiktionary

ognistożółty
żółty o ognistym odcieniu

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) żółty w ognistym odcieniu

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˌɔɟɲistɔˈʒuwtɨ, AS: oǵńistožuu̯ty

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) żótłopomarańczowy, pomarańczowożótły

Wiktionary

ognistszy
stopień wyższy od przymiotnika: ognisty

SJP.pl

ognisty
1. pełen ognia, żaru; płomienisty, rozpalony, gorejący;
2. pełen energii, namiętności; gorliwy, żarliwy, płomienny;
3. mający kolor ognia

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) pałający ogniem

(1.2) koloru czerwonego o intensywnym odcieniu

Wiktionary

Przykłady
(1.1) Jego oddział schronił się w jeziorze, gdy flota przeprowadzała bombardowanie Bazy Gamma Jeden. W ognistej pożodze woda w jeziorze zagotowała się i wyparowała.

(1.2) Według Egipcjan, gdy Syriusz wschodzi jasny i biały, i jest dobrze widoczny, wówczas Nil przybierze znacznie i będzie urodzaj, natomiast gdy wschodzi ognisty i czerwonawy - będzie wojna.

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogień mrz., ognistość ż.

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) gorejący, płonący

Wiktionary

ogniwać
dawniej: psuć się, gnić z wierzchu, dookoła

SJP.pl

ogniwkowy
→ ogniwko

SJP.pl

Patrz:
ogniwko

ogniwo
1. składowa część łańcucha, element, jedno z kółek;
2. składowa część jakiejś organizacji;
3. źródło prądu elektrycznego

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) kółko w łańcuchu

(1.2) książk. coś materialnego lub niematerialnego, co jednoczy

(1.3) techn. źródło prądu elektrycznego działającego na zasadzie reakcji chemicznej, cieplnej lub promieniowania elektromagnetycznego

(1.4) część danej organizacji

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
ogniwo – człon automatyki
ogniwo (geologia) – jednostka litostratygraficzna
ogniwo Peltiera
ogniwo słoneczne
ogniwo galwaniczne (ogniwo chemiczne):
ogniwo Leclanchégo
ogniwo Volty
ogniwo Daniella
ogniwo Westona
ogniwo srebrowo-cynkowe
ogniwo stężeniowe
ogniwo paliwowe

Wikipedia

Wymowa:
IPA: ɔɟˈɲivɔ, AS: oǵńivo

Wiktionary

ogniwowy
→ ogniwo

SJP.pl

Patrz:
ogniwo

ogniówka
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. składka ubezpieczeniowa od skutków ognia

(1.2) górn. dzień roboczy strażaka górniczego

Wiktionary

ognić
zgnić z wierzchu, dookoła

SJP.pl

ogniły
zgnić z wierzchu, dookoła

SJP.pl

ogniściej
stopień wyższy od przysłówków: ognisto, ogniście

SJP.pl

ognoić
czasownik

(1.1) pokryć gnojem

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. gnójka ż., gnojankowate nmos., gnojanka ż., Gnojnik mrz., gnój m., ognojenie n., gnojnik mrz., gnojówka ż., gnojowica ż.

czas. gnoić, zgnoić

przym. gnojowy, gnojny

Wiktionary

ognojenie
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ognoić.

Wiktionary

Powiązane:
czas. ognoić

Wiktionary

ogolenie
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ogolić.

Wiktionary

Powiązane:
czas. ogolić, obnażać, zgolić

przysł. goło

rzecz. golarnia ż., zgolenie n., golenie n., golarka ż.

Wiktionary

ogolić
1. usunąć zarost, włosy poprzez golenie; zgolić;
2. ogolić się - usunąć zarost, włosy ze swojego ciała poprzez golenie

SJP.pl

czasownik

(1.1) usunąć zarost, włosy

(1.2) pot. okraść, zwłaszcza ze wszystkiego, co się dało

Wiktionary

Przykłady
(1.1) W swojej celi długie godziny spędzał na modlitwach, dał sobie ogolić włosy, przywdział strój kapłański i cztery razy na dobę uczęszczał do chóru najmłodszych kapłanów.

(1.2) Złodzieje obrobili mi mieszkanie, ogolili mnie do czysta.

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ɔˈɡɔlʲit͡ɕ, AS: ogolʹić

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. golarnia ż., zgolenie n., goły nmos., golenie n., golarz mos., golarka ż., golasek mos., ogolenie n.

czas. zgolić, golić

przym. goły

przysł. goło

Wiktionary

ogon
1. u zwierząt kręgowych: tylna część ciała, złożona zwykle z coraz drobniejszych kręgów;
2. tylna, zwężona część ciała wielu bezkręgowców;
3. futro, skóra z takiej części ciała; kitka, kita;
4. końcowa część przedmiotu, urządzenia, stroju itp., będąca jego przedłużeniem;
5. potocznie: zwierzę hodowane w gospodarstwie rolnym;
6. rząd ludzi stojących jeden za drugim i czekających na coś; kolejka, ogonek;
7. potocznie: osoba (osoby) chodząca za kimś, śledząca kogoś;
8. środowiskowo: epizodyczna, drugorzędna rola sceniczna, niepozwalająca zaprezentować aktorowi swoich umiejętności;
9. koński ogon - uczesanie kobiece, w którym długie włosy ujęte są wysoko i związane z tyłu przy samej głowie;
10. ogon komety - świetlista smuga utworzona z rozrzedzonych gazów i pyłu, ciagnąca się od jądra komety w stronę przeciwną niż Słońce; warkocz komety

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zool. anat. część ciała niektórych zwierząt, składająca się z włosów, piór lub kręgów, także futro z tej części ciała;

(1.2) końcowa część jakiegoś przedmiotu

(1.3) pot. długa kolejka

(1.4) środ. teatr. film. rola drugoplanowa, epizodyczna

(1.5) pot. samochód, osoba lub grupa osób itp. śledzący kogoś

(1.6) astr. gazowy strumień za kometą

(1.7) eufem. penis

(1.8) daw. gwara. więz. dewizka

(1.9) środ. kosmet. zapach perfum, który unosi się za osobą noszącą je

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
ogon – część ciała niektórych kręgowców
ogon u człowieka
ogon – upierzenie tylnej części ciała ptaków
ogon – tylna część statku powietrznego np. samolotu, helikoptera
ogon – końcowa część obiektów latających np. komet
Ogon – polskie nazwisko noszone m.in. przez jeden z rodów szlacheckich; por. ród Ogonów h. Ogon (Ogończyk)
Ogonek
Ogonki

Wikipedia

Przykłady
(1.1) Ten pies wesoło merda ogonem.

(1.2) Ogon samolotu. Ogon komety.

(1.3) Do sklepu od rana oczekuje długi ogon klientów.

(1.4) Ogonów nikt grać nie lubi.

(1.9) Co polecacie na wyjście na miasto z dłuższym ogonem, znośną trwałością?

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ˈɔɡɔ̃n, AS: ogõn

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogonówka ż., ogończa ż.

:: zdrobn. ogonek m., ogoneczek m.

przym. ogonowy, ogoniasty

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) odwłok, kita

(1.2) tył

(1.6) warkocz

(1.7) kuśka, korzeń, kita

(1.9) sillage

Wiktionary

ogonatka
wolno żyjąca larwa przywr, zaopatrzona w umięśniony, ruchliwy ogonek umożliwiający poruszanie się w wodzie; cerkaria

SJP.pl

ogoneczek
zdrobnienie od: ogonek

SJP.pl

ogonek
1. zdrobnienie od: ogon
2. potocznie: rodzaj krótkiej łodyżki;
3. ukośny znaczek dopisywany u spodu niektórych liter;
4. rząd ludzi; kolejka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od: ogon

(1.2) mały ogon u zwierzęcia

(1.3) kształt podobny do zakręconego ogona, zawijas

(1.4) jęz. znak diakrytyczny w postaci ogonka (1.2) umieszczany pod literą

(1.5) kolejka, np. do kasy

(1.6) pot. szypułka owocu lub liścia

Wiktionary

Zobacz też: ogonek w anatomii oraz ogon.
Ogonek (˛) – znak diakrytyczny używany dla oznaczenia:
Ogonków używa się też w transliteracji języka staro-cerkiewno-słowiańskiego.

Wikipedia

Przykłady
(1.1) Ten piesek ma śmieszny ogonek!

(1.4) Dwie samogłoski w języku polskim mają ogonki: „ą” oraz „ę”.

(1.5) Ludzie stojący zimą przed sklepem w ogonku przeklinali na czym świat stoi.

(1.6) O dojrzałości arbuzów zapewnić się można, jeżeli wąs przy ogonku usechł.

Wiktionary

Wymowa:
IPA: ɔˈɡɔ̃nɛk, AS: ogõnek

Wiktionary

Powiązane:
rzecz. ogon m., ogonówka ż., ogończa ż.

:: zdrobn. ogoneczek m.

przym. ogonkowy, ogonowy, ogoniasty

Wiktionary

Synonimy:
(1.1) ogoneczek, chwościk

(1.2) omyk, chwościk

(1.5) kolejka

(1.6) szypułka

Wiktionary

ogoniarz
1. aktor grający drugorzędne role;
2. złodziej kradnący na jarmarkach;
3. w gwarze żołnierskiej: strzelec ogonowy

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. kochanek

Wiktionary

ogoniasty
1. mający długi ogon (zakończenie ciała);
2. mający przedłużenie przypominające kształtem ogon zwierzęcia;
3. płazy ogoniaste - rząd płazów mających wydłużone ciało, krótkie nogi i charakterystyczny spłaszczony lub walcowaty ogon

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) zool. o zwierzęciu: mający ogon, zwłaszcza długi, pokaźny

(1.2) zakończony czymś wydłużonym, mający przedłużenie przypominające kształtem ogon (np. o komecie, ubiorze, roślinie, maszynie)

(1.4) przest. o mierze odległości: z okładem, z górą (większy niż nominał)

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) daw. gwara. diabeł, bies

Wiktionary

Przykłady
(1.1) Po drzewach igrają małpy ogoniaste

(1.2) A ja na co czas tracę? Na gadanie o dzisiejszym dniu, o ogoniastych odrzutowcach na niebie?

(1.3) Zapach utrzymuje się naprawdę długo, jest ogoniasty i na pewno nie będzie odpowiedni dla wielbicielek lekkich, morskich zapachów.

(1.4) Z bliższych sąsiadów, w promieniu ogoniastej mili mieszkających, miałem jednego tylko znajomego.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogon mrz., ogonek mrz.

przym. ogonowy

Wiktionary

Synonimy:

(2.1) diabeł, bies, czart, rogaty

Wiktionary

ogoniatka

przedstawiciel rodziny ptaków z rzędu wróblowych

SJP.pl

ogoniatki

przedstawiciel rodziny ptaków z rzędu wróblowych

SJP.pl

Ogoniatki (Paradoxornithidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes).

Wikipedia

ogonica

przedstawiciel gromady ogonic żyjący w toni wodnej na niewielkich głębokościach

SJP.pl

ogonice

gromada małych zwierząt morskich z podtypu osłonic, z typu strunowców

SJP.pl

Zobacz też: "Appendicularia" – rodzaj roślin z rodziny zaczerniowatych.

Ogonice (Appendicularia) – gromada małych zwierząt morskich zaliczanych do osłonic.

Wikipedia

ogonopiórowaty

o cechach ogonopiórowatych (rodzina ssaków)

SJP.pl

ogonowa

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. kulin. zupa z ogona wołowego lub wieprzowego

Wiktionary

ogonowice

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogonowice – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. legnickim, w gminie Legnickie Pole
Ogonowice – wieś w woj. łódzkim, w pow. opoczyńskim, w gminie Opoczno
Ogonowice – gromada

Wikipedia

ogonowo

Ogonowo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ciechanowskim, w gminie Glinojeck. Leży nad Wkrą dopływem Narwi. Ma status sołectwa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

Wikipedia

ogonowski

nazwisko

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Andrzej Ogonowski (ur. 1965) – polski bokser
Andrzej Ogonowski (1974–2020) – polski zawodnik Kyokushin karate
Antoni Ogonowski (1886–1977) – oficer Wojska Polskiego
Henryk Ogonowski (1880–1955) – polski nauczyciel
Jan Ogonowski – ujednoznacznienie
John Ogonowski (1949–2001) – amerykański pilot
Ryszard Ogonowski (1939–2025) – polski dowódca wojskowy
Szymon Ogonowski (ur. 1985) – polski lekkoatleta sprinter
Tomasz Ogonowski (ur. 1994) – polski zapaśnik
Zbigniew Ogonowski (1924–2018) – polski filozof

Wikipedia

ogonowy

1. dotyczący ogona, związany z ogonem;
2. kość ogonowa - kość będąca zakończeniem kręgosłupa u człowieka, powstała przez zrośnięcie się ostatnich, szczątkowych kręgów;
3. kręgi ogonowe - kręgi, z których składa się kość ogonowa

SJP.pl

przymiotnik relacyjny

(1.1) anat. związany z ogonem, dotyczący ogona

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Na obiad zjemy zupę ogonową z wczoraj.

(1.1) Na końcówkach piór ogonowych kolcosterników wyspowych znajdują się kolce o długości 1-2,50 mm.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogoniasty mos., ogon mrz., ogonek mrz., ogoneczek mrz., ogonowe n., ogonówka ż., ogończa ż.

przym. ogoniasty, nadogonowy

Wiktionary

ogonówka

1. rodzaj wędliny;
2. tropikalny owocożerny gołąb

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zupa ogonowa

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogon mrz., ogonek mrz.

przym. ogonowy

Wiktionary

ogorzałek

1. objęta całkowitą ochroną gatunkową kaczka o popielatoszarym lub białym upierzeniu, zamieszkująca euroazjatyckie i północnoamerykańskie bagna i zbiorniki wodne;
2. drzewo z rodziny serecznikowatych, którego drewna używano dawniej do budowy tratw, dziś jachtów; balsa

SJP.pl

ogorzałka

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Aythya marila|ref=tak., gatunek kaczki z grupy grążyc;

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogorzałka (Aythya marila) – ptak z rodziny kaczkowatych
Ogorzałka – monotypowy rodzaj roślin, z jednym gatunkiem ogorzałką wełnistą (Ochroma logopus), znaną jako drzewo balsa

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌɔɡɔˈʒawka, AS: ogožau̯ka

Wiktionary

ogorzałość

śniadość, ciemność skóry spowodowana działaniem promieni słonecznych; opalenizna

SJP.pl

ogorzały

mocno, trwale opalony

SJP.pl

przymiotnik jakościowy

(1.1) książk. o skórze człowieka: taki, który przybrał ciemniejszy kolor na skutek działania promieni słonecznych

(1.2) książk. taki, którego skóra przybrała ciemniejszy kolor na skutek działania promieni słonecznych

forma czasownika.

(2.1) 3. os. lm. nmos. trybu oznajm. od ogorzeć

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Przestraszył się. Jego ogorzałą twarz oblekła bladość.

(1.2) Towarzyszył mu kolorowo odziany, ogorzały mężczyzna z krótką, czarną brodą, którego Geralt wcześniej nie zauważył.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. pogorzelec mos., ogorzałość ż.

czas. gorzeć, ogorzeć dk.

Wiktionary

ogorzelczyn

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogorzelczyn – wieś w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Tuliszków
Ogorzelczyn – osada leśna w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Tuliszków

Wikipedia

ogorzelec

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogorzelec – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. kamiennogórskim, w gminie Kamienna Góra
Ogorzelec – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. polkowickim, w gminie Grębocice
Ogorzelec – stacja kolejowa
Ludwika Ogorzelec – polska artystka rzeźbiarz

Wikipedia

ogorzelina

przestarzale: ogorzałość

SJP.pl

ogorzelizna

ogorzałość

SJP.pl

ogorzeć

nabrać śniadej cery wskutek częstego przebywania na słońcu

SJP.pl

ogołocić

czasownik

rodzina ryb chrzęstnoszkieletowych

SJP.pl

Ogończowate, ogończe (Dasyatidae) – rodzina ryb chrzęstnoszkieletowych z rzędu orleniokształtnych (Myliobatiformes), obejmująca ponad 70 gatunków, w tym jadowite. Niektóre są niebezpieczne dla człowieka. Mają niewielkie znaczenie gospodarcze.

Wikipedia

ogończowaty

o cechach ogończowatych (rodzina ryb)

SJP.pl

ogończyk

motyl z rodziny modraszków

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogończyk – polski herb szlachecki.
Chodeccy herbu Ogończyk
Kościeleccy herbu Ogończyk
Paproccy herbu Ogończyk
Siewierscy herbu Ogończyk
Szwykowscy herbu Ogończyk
Żelscy herbu Ogończyk
Ogończyk tarninowiec – motyl dzienny z rodziny modraszkowatych.
Ogończyk śliwowiec – motyl dzienny z rodziny modraszkowatych.
Ogończyk ostrokrzewowiec – motyl dzienny z rodziny modraszkowatych.
Ogończyk akacjowiec – gatunek owada z rzędu motyli, z rodziny modraszkowatych.
Ogończyk wiązowiec − gatunek owada z rzędu motyli, z rodziny modraszkowatych.

Wikipedia

ogp.

skrót od: ogólnopolski

SJP.pl

ogr

olbrzymi stwór z legend i baśni ludowych, agresywny i mało inteligentny humanoid

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) legendarne stworzenie;

Wiktionary

1. przemocą, bezprawnie zabrać cudzą własność; obrabować, złupić;
2. zgarnąć coś grabiami wokół czegoś

SJP.pl

czasownik przechodni dokonany (ndk. grabić, ograbiać)

(1.1) zabrać siłą cudze rzeczy; dokonać grabieży

(1.2) ogrod. pozgarniać grabiami

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ograbienie n.

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) obrabować, okraść, złupić, war. zagrabić

(1.2) war. zgrabić

Wiktionary

ograbki

1. zbieranie grabiami; zgrabianie, ograbianie;
2. resztki skoszonego zboża, siana

SJP.pl

ogradzać

1. robić dookoła czegoś ogrodzenie; otaczać płotem;
2. stanowić ogrodzenie; otaczać, okalać

SJP.pl

czasownik przechodni niedokonany (dk. ogrodzić)

(1.1) otaczać ogrodzeniem

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogrodniczek mos., ogród m., ogródek m., ogrodnik m., ogrodniczka ż., ogradzanie n., ogrodzenie n.

czas. ogrodzić dk.

przym. ogrodzeniowy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) otaczać, okalać, opasywać

Wiktionary

ograniczający

→ ograniczać

SJP.pl

Patrz:

ograniczać

ograniczanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ograniczać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡrãɲiˈt͡ʃãɲɛ, AS: ogrãńičãńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ograniczenie n., granica ż.

czas. graniczyć, ograniczać ndk., ograniczyć dk.

przym. ograniczony, graniczny

Wiktionary

ograniczać

czasownik przechodni niedokonany (dk. ograniczyć)

(1.1) ujmować w pewną limitowaną przestrzeń; wyznaczać obszar czegoś; otaczać czymś, co oddziela od reszty

(1.2) być przestrzennym oddzieleniem, otaczać, stanowić barierę

(1.3) zmniejszać coś, redukować dostępność czegoś, uszczuplać coś

(1.4) stanowić niematerialną barierę, przeszkodę, trudność nie do pokonania

czasownik zwrotny niedokonany ograniczać się (dk. ograniczyć się)

(2.1) mieć określony, nie za duży zakres działania czy tematyki, którą się zajmuje; sprowadzać się do czegoś

(2.2) poprzestawać na czymś, działać w jakimś zakresie tylko do pewnego stopnia, w limitowanym zakresie

Wiktionary

Przykłady

(1.3) System plików MSDOS ograniczał długość nazwy pliku do ośmiu liter.

(1.4) Rządy na całym świecie próbują za pomocą restrykcyjnych przepisów i represyjnych metod ograniczać wolność słowa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡrãˈɲit͡ʃat͡ɕ, AS: ogrãńičać

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. granica ż., ograniczanie ndk., ograniczenie dk., ogranicznik m., ograniczoność ż.

czas. graniczyć, ograniczyć dk., rozgraniczać, rozgraniczyć dk.

przym. ograniczony, graniczny

Wiktionary

Synonimy:

(1.3) limitować, reglamentować, regulować

(1.4) blokować, hamować, powstrzymywać, przeszkadzać, szachować, utrudniać, ciemiężyć, dławić, dusić, dyskryminować, kneblować, krępować, nakładać kaganiec, pętać, przykręcać kurek, tłamsić, tyranizować, uciskać, ukrócić

(2.1) specjalizować się

(2.2) kończyć się, sprowadzać się

Wiktionary

ograniczenie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) norma, przepis, zarządzenie krępujące czyjąś swobodę działania

(1.2) brak szerszych horyzontów myślowych, brak inteligencji

(1.3) ograniczony charakter czegoś

(1.4) mat. liczba od której wszystkie liczby z danego zbioru są niemniejsze (ograniczenie dolne) lub niewiększe (ograniczenie górne)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡrãɲiˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ogrãńičẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ograniczanie n., granica ż.

czas. graniczyć, ograniczać ndk., ograniczyć dk.

przym. ograniczony, graniczny

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) limit

(1.2) tępota, głupota

Wiktionary

ogranicznik

1. coś co ogranicza, hamuje;
2. urządzenie ograniczające działanie jakiegoś mechanizmu

SJP.pl

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogranicznik amplitudy
Ogranicznik (programowanie)
Separator
Delimiter

Wikipedia

ograniczoność

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest ograniczone

(1.2) cecha tego, kto ma ograniczone horyzonty myśli

Wiktionary

Powiązane:

czas. ograniczać, ograniczyć

przym. ograniczony

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) ograniczenie, szczupłość, ubóstwo

(1.2) ograniczenie, tępota

Wiktionary

ograniczony

1. o czymś: mający niewielki zasięg;
2. o kimś: mający ciasne horyzonty myślowe; tępy

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) taki, który ma jasno określone granice, mieszczący się w określonym zakresie (najczęściej niewielkim)

(1.2) o człowieku, jego umyśle: taki, który ma wąskie horyzonty myślowe lub jest mało inteligentny, ma ciasny umysł

forma czasownika.

(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: ograniczyć

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Frutarianizm to bardzo ograniczona dieta składająca się głównie z owoców, orzechów, nasion i niektórych warzyw.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡrãɲiˈt͡ʃɔ̃nɨ, AS: ogrãńičõny

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ograniczenie n., ograniczanie n., ograniczoność ż., ogranicznik m.

rzecz. ograniczoność ż., ogranicznik m., ograniczenie n., ograniczanie n., granica ż.

czas. graniczyć, ograniczać ndk.

przym. ograniczony, graniczny

Wiktionary

ograny

1. pokonać kogoś w grze; pozbawić kogoś pieniędzy przez pokonanie go w grze;
2. wyrobić jakiś instrument muzyczny przez częste granie na nim;
3. sprawić, że coś, np. sztuka teatralna, stanie się nieciekawe z powodu częstego powtarzania

SJP.pl

ograszka

wieś w Polsce

SJP.pl

Ograszka – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Czernikowo.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.

W okresie okupacji niemieckiej 1939–1945 miejscowość nosiła nazwę Graßhof.

Wikipedia

ograć

SJP.pl

ogrodnica

Ogrodnica (niem. Schönau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie średzkim, w gminie Środa Śląska.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Wikipedia

ogrodnictwo

1. dział rolnictwa obejmujący uprawę i hodowlę roślin ozdobnych, sadownictwo i warzywnictwo;
2. wydział wyższej uczelni

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) roln. uprawa drzew owocowych, roślin ozdobnych i warzyw

Powiązane:

rzecz. ogrodowy mos., ogród mrz., ogródek mrz., ogrodnictwo n., ogradzanie n., ogrodzenie n., ogrodnik mos., ogrodniczka ż., ogrodniczki nmos.

czas. ogrodzić dk., grodzić ndk., ogradzać ndk.

przym. ogrodniczy, ogrodzeniowy, ogrodowy

Wiktionary

ogrodniczka

kobieta zajmująca się zakładaniem i uprawą ogrodu

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj żeński

spodnie na szelkach mające napierśnik na wzór fartucha

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) pot. kraw. rodzaj spodni z charakterystycznym karczkiem z przodu i szalkami;

forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.

(2.1) M. i W. plural|ogrodniczek.

forma rzeczownika|rodzaj=żeński.

(3.1) M., B., i W. plural|ogrodniczka.

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

ogrodniczki – spodnie z charakterystycznym karczkiem z przodu oraz zintegrowanymi szelkami
Ogrodniczki – wieś w woj. podlaskim, w pow. białostockim, w gminie Juchnowiec Kościelny
Ogrodniczki – wieś w woj. podlaskim, w pow. białostockim, w gminie Supraśl
Ogrodniczki – część wsi Stoczki w woj. podlaskim, w pow. białostockim, w gminie Turośń Kościelna
Ogrodniczki – gromada

Wikipedia

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogrodnik – osoba uprawiająca warzywa, drzewa owocowe i rośliny ozdobne
Ogrodnik – film z 1912
Ogrodnik – film z 1998
Ogrodnik – film bollywoodzki z 2003
Aleksander Ogrodnik (1897-1977) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, członek Związku Walki Zbrojnej
Andrzej Ogrodnik (ur. 1966) – kontradmirał Marynarki Wojennej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
Bogusław Ogrodnik (ur. 1965) – polski wspinacz, pływak, płetwonurek, podróżnik, przedsiębiorca
Dawid Ogrodnik (ur. 1986) – polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny
Jan Ogrodnik (1892-1919) – porucznik Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, Kawaler Orderu Virtuti Militari
Magdalena Ogrodnik (ur. 1989) – polska lekkoatletka specjalizująca się w skoku wzwyż
Stefan Ogrodnik (1926-2001) – polski ekonomista, doktor habilitowany nauk ekonomicznych, wykładowca UMCS
Ogrodnik Pankracy – serial animowany

(1.1) jadalna roślina ogrodowa

(1.2) zbiorowo: warzywa ogrodowe

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Inne zaś ogrodowizny poczynają siać jak tylko zimowa zejdzie skorupa (…).

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogrodowy mos., ogród m., ogrodnictwo n., ogrodnik m., ogrodniczka ż., ogrodniczki nmos.

przym. ogrodowy

Wiktionary

ogrodownictwo

dawniej: ogrodnictwo

SJP.pl

ogrodowski

nazwisko

SJP.pl

ogrodowy

przymiotnik

IPA: ˌɔɡrɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: ogroʒẽńe

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogrodniczek mos., ogradzanie n., grodzenie n., ogród m., ogródek mrz., ogrodnik m., ogrodniczka ż.

czas. ogradzać ndk., ogrodzić dk., grodzić ndk.

Przykłady

(1.1) Mój sąsiad postanowił ogrodzić swój dom.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogród m., ogródek m., ogródeczek m., ogrodnictwo n., ogrodnik m., ogrodniczek m., ogrodniczka ż., ogrodniczki nmos., ogrodzenie n., ogradzanie n.

Powiązane:

rzecz. ogrom m., ogromnienie n.

czas. ogromnieć

rzecz. ogromniasty

przysł. ogromnie

przym. ogromniasty

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) olbrzymi, kolosalny, gigantyczny

Wiktionary

ogryczak

nazwisko

SJP.pl

ogryzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ogryzać.

Wiktionary

Powiązane:

czas. ogryzać ndk.

rzecz. ogryzek mrz.

Wiktionary

ogryzeczek

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

przymiotnik

(1.1) dotyczący ogryzka

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogryzek mrz.

Wiktionary

ogryźć

ogołocić z otoczki (np. mięsa) za pomocą zębów

SJP.pl

ogrzanie

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) odczasownikowy od|ogrzać.

Wiktionary

Przykłady

(1.1) Ten piecyk pozwala na ogrzanie 40 m².

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈɡʒãɲɛ, AS: ogžãńe

Wiktionary

Powiązane:

czas. ogrzać dk., ogrzewać ndk.

Wymowa:

IPA: ɔˈɡʒɛvat͡ʃ, AS: ogževač

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogrzanie n., ogrzewanie n., grzałka ż.

(1.1) odczasownikowy od|ogrzewać.

(1.2) urządzenie lub instalacja, która zapewnia ciepło

Wiktionary

Ogrzewanie – dostarczanie energii termicznej do ciała, pomieszczenia, w celu podniesienia lub utrzymania jego temperatury.

Artykuł ten omawia ogrzewanie w kontekście wszelkiego rodzaju pomieszczeń, budowli i budynków, gdyż takie jest najczęstsze stosowanie tego wyrażenia. Ogrzewanie może dotyczyć również:

Wikipedia

Przykłady

rzecz. ogrzanie n., ogrzewacz mrz., ogrzewanie n., ogrzewnica ż., ogrzewnictwo n.

czas. ogrzać dk., ogrzewać ndk.

przym. ogrzewniczy, grzewczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ogrzewający, ogrzewniczy

Wiktionary

ogrzewnictwo

1. dział techniki dotyczący ogrzewania;
2. urządzenia i czynności związane z ogrzewaniem pomieszczeń

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) techn. dział techniki zajmujący się ogrzewaniem

(1.2) techn. zespół urządzeń przeznaczonych do ogrzewania pomieszczeń i ogół czynności z tym związanych

Wiktionary

Powiązane:

przym. ogrzewczy

Wiktionary

ogrzewnik

fachowiec zajmujący się instalacją i konserwacją urządzeń centralnego ogrzewania; specjalista w zakresie ogrzewnictwa

SJP.pl

ogrzy

→ ogr

SJP.pl

Patrz:

ogr

ogrzyca

samica ogra

SJP.pl

ogród

1. teren zasadzony roślinami (kwiatowy, botaniczny) lub warzywami (warzywny);
2. ogród zoologiczny; zoo

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ogrod. miejsce, gdzie uprawia się rośliny – np. kwiaty, drzewa, krzewy – w celach konsumpcyjnych lub estetycznych;

(1.2) daw. ogrodzone miejsce

Wiktionary

(1.1) W ogródeczku rośnie bobek przy ogóreczku.

(1.1) Koło mego ogródeczka rozkwitała jabłoneczka.

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogród mrz., ogródek mrz.

czas. ogrodzić

Wiktionary

ogródek

mały ogród

SJP.pl

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od: ogród

(1.2) mały ogród

(1.3) wydzielony teren gastronomiczny na zewnątrz lokalu

forma rzeczownika.

(2.1) D. lm. od: ogródka

Wiktionary

Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:

Ogródek – wieś w woj. mazowieckim, w pow. węgrowskim, w gminie Grębków
Ogródek – wieś w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. piskim, w gminie Orzysz

Wikipedia

Przykłady

(1.2) Chciało się Zosi jagódek, / kupić ich za co nie miała, / Jaś ich miał pełen ogródek, / ale go prosić nie śmiała.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ɔˈɡrudɛk, AS: ogrudek

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogrodowy mos., ogród m., ogródeczek m., ogrodnictwo n., ogrodnik m., ogrodniczek m., ogrodniczka ż., ogrodniczki nmos., ogrodzenie n., ogródka ż., ogrodzenie n., ogradzanie n., grodzenie n.

czas. ogrodzić dk., ogradzać ndk., grodzić ndk.

przym. ogródkowy, ogrodowy, ogrodniczy

Wiktionary

Synonimy:

(1.1) ogródeczek

(1.2) gw. Górny Śląsk zogrodek, zogrodka

Wiktionary

ogródka

dawniej: niejasne, omowne wyrażenie myśli

SJP.pl

ogródkowy

przymiotnik relacyjny

oguzowie

grupa tureckich plemion pasterskich, istniejąca pomiędzy VIII a XII wiekiem

SJP.pl

Oguzowie – tradycyjna turecka nazwa związku plemion oraz grupa tureckich plemion istniejąca pomiędzy VIII a XII wiekiem, od której wywodzą się m.in. dzisiejsi Turkmeni i Turcy.

Wikipedia

oguzyjski

1. → Oguzowie;
2. języki oguzyjskie - główna gałąź języków turkijskich

SJP.pl

przymiotnik

(1.1) dotyczący plemięemienia Oguzów, związany z plemięemieniem Oguzów

(1.2) o języku: należący grupy języków oguzyjskich;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌɔɡuˈzɨjsʲci, AS: oguzyi ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. Oguz m.

Wiktionary

Synonimy:

(1.2) południowoturecki

Wiktionary

ogólniaczek

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od ogólniak

Wiktionary

Powiązane:

rzecz. ogólniak m.

Wiktionary