1. niemający określonego celu, niezmierzający do jakiegokolwiek celu;
2. daremny, bezskuteczny, zbędny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma konkretnego celu, sensu
Wiktionary
IPA: ˌbɛst͡sɛˈlɔvɨ, AS: bescelovy
Wiktionary
rzecz. bezcelowość ż.
przysł. bezcelowo
Wiktionary
(1.1) bezskuteczny, bezowocny, bezpłodny, bezproduktywny, czczy, daremny, nadaremny, nieskuteczny, płonny, próżny, syzyfowy
Wiktionary
przestarzały stopień wyższy od przysłówka: bezcennie
SJP.pl
wartość wyższa od wszelkiej możliwej do określenia ceny
SJP.pl
mający wielką wartość
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający ogromną wartość
Wiktionary
IPA: bɛsˈt͡sɛ̃nːɨ, AS: bescẽ•ny
Wiktionary
rzecz. przecena ż., cena ż., bezcennność ż.
Wiktionary
(1.1) drogocenny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezceremonialny
Wiktionary
(1.1) Bezceremonialnie wpadli do gospodarczych domów, rozłożyli się w stodołach, podwórkach i ogrodach, gdzie tylko było możliwe.
Wiktionary
rzecz. bezceremonialność ż.
przym. bezceremonialny
Wiktionary
(1.1) obcesowo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezceremonialnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezceremonialne; cecha tych, którzy są bezceremonialni
Wiktionary
(1.1) W beletrystyczno-publicystycznej formie ukazał bezpośredniość i bezceremonialność Amerykanów, szybko rosnące miasta, rozległe przestrzenie kontynentu, który przemierzał koleją, konno i pieszo, żyzne doliny, skalne pustkowia i dzikie zwierzęta.
Wiktionary
przym. bezceremonialny
przysł. bezceremonialnie
Wiktionary
(1.1) nonszalancja, obcesowość
Wiktionary
niezwracający uwagi na ogólnie przyjęte zwyczaje, formy towarzyskie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie robiący ceremonii, nie zwracający uwagi na ogólnie przyjęte zwyczaje lub formy towarzyskie
Wiktionary
(1.1) Będę bezceremonialny – musisz schudnąć.
Wiktionary
rzecz. bezceremonialność ż.
przysł. bezceremonialnie
Wiktionary
(1.1) obcesowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rzad. bez charakteru, o słabym charakterze
Wiktionary
(1.1) małoduszny, pot. bez jaj, miękki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) meteorol. ukazując się bez chmur
Wiktionary
rzecz. bezchmurność ż.
przym. bezchmurny
przysł. bezchmurno
Wiktionary
(1.1) war. bezchmurno
Wiktionary
jasny, pogodny, bez chmur
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) charakteryzujący się brakiem chmur
Wiktionary
(1.1) — Spało się bardzo dobrze — odpowiadała chmurka. — Niebo dzisiejszej nocy było bezchmurne, więc mogłyśmy się wszystkie porządnie wyspać.
Wiktionary
IPA: bɛsˈxmurnɨ, AS: besχmurny
Wiktionary
rzecz. bezchmurność ż., chmura ż., chmurka ż., chmurność ż., zachmurzenie n., zachmurzanie n., pochmurność ż.
czas. chmurzyć ndk., zachmurzyć dk.
przysł. bezchmurnie, chmurnie, pochmurnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niezawierający cholesterolu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. med. utrata, brak popędu płciowego
Wiktionary
rzecz. chuć ż.
Wiktionary
niemający ciała, nieistniejący fizycznie; niematerialny, asomatyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający ciała, nieistniejący fizycznie
Wiktionary
(1.1) niematerialny
Wiktionary
taki, który nie ma cienia
SJP.pl
nieznajdujący się pod ciśnieniem
SJP.pl
niezawierający cukru
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niezawierający cukru
Wiktionary
(1.1) Poproszę o jakiś syrop bezcukrowy i ligninę.
Wiktionary
(1.1) niesłodzony
Wiktionary
coś, co jest poza czasem; bezczasowość
SJP.pl
Bezczas – druga płyta Szymona Wydry & Carpe Diem wydana 14 listopada 2005 roku nakładem wytwórni Universal Music Polska.
Album dotarł do 7. miejsca polskiej listy przebojów – OLiS i uzyskał status platynowej płyty.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób niepodlegający prawom czasu, niezwiązany z żadnym konkretnym momentem; bez wpływu czasu
Wiktionary
przym. bezczasowy
rzecz. bezczasowość ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak odczuwania upływu czasu lub stan niezależny od ograniczeń czasowych
Wiktionary
(1.1) Filozofowie, tacy jak Platon, rozważali bezczasowość w kontekście świata idei, gdzie wszystko istnieje w doskonałej formie, poza czasem i przestrzenią.
Wiktionary
przym. bezczasowy
przysł. bezczasowo
Wiktionary
1. niezwiązany z konkretnym czasem, terminem, epoką;
2. istniejący poza czasem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezwiązany z czasem, nie podlegający upływowi czasu
(1.2) poet. pozbawiony oznak czasu
(1.3) gram. bez określonego czasu
Wiktionary
(1.2) W tej dolinie panowała bezczasowa cisza.
Wiktionary
rzecz. czasownik mos./mrz., bezczasowość ż.
przysł. bezczasowo
Wiktionary
(1.1) nieprzemijający, ponadczasowy, wieczny, uniwersalny
Wiktionary
grupa niewielkich zwierząt przybrzeżnej strefy ciepłych mórz, bez czaszki i mózgu, ze szkieletem ograniczonym do struny grzbietowej
SJP.pl
Bezczaszkowce (Leptocardii) – gromada niewielkich zwierząt morskich zaliczanych do strunowców (Chordata). Obejmuje 30 gatunków. Są zwierzętami rozdzielnopłciowymi o rozwoju prostym. Najbardziej znanym bezczaszkowcem jest występujący w europejskich morzach lancetnik ("Branchiostoma lanceolatum"). Najstarsze bezczaszkowce (a zarazem strunowce) to "Cathaymyrus" oraz młodsza o 10 mln lat pikaia.
Wikipedia
przedstawiciel grupy zwierząt należących do strunowców
SJP.pl
bez wykształconej mózgoczaszki
SJP.pl
potocznie: osoba bezczelna, impertynent; bezczelnik
SJP.pl
Bezczel, właściwie Michał Andrzej Banaszek (ur. 18 stycznia 1984 w Białymstoku, zm. 21 września 2021 tamże) – polski raper. Członek białostockiego zespołu hip-hopowego Fabuła.
Raper współpracował ponadto m.in. z takimi wykonawcami jak: Peja, Kobra, Ten Typ Mes, Ero, Paluch, Lukasyno, Chada, Hukos, Cira, VNM, Zeus, Kaen, Szpaku, Z.B.U.K.U oraz Pyskaty.
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezczelny
Wiktionary
(1.1) Tak, tym właśnie jest Chad. Atrakcyjnym, bezczelnie uwodzicielskim i przebojowym facetem, któremu, w opinii inceli, nie oprze się żadna kobieta.
Wiktionary
IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlʲɲɛ, AS: beščelʹńe
Wiktionary
przym. bezczelny
rzecz. bezczelność ż., bezczelnik mos., bezczelnica ż.
Wiktionary
(1.1) arogancko, zuchwale
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezczelnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezczelny
SJP.pl
przestarzale: osoba bezczelna, impertynent; bezczel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. człowiek bezczelny
Wiktionary
rzecz. bezczelność ż.
:: fż. bezczelnica ż.
przym. bezczelny
przysł. bezczelnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieliczenie się z nikim i niczym, zbytnia pewność siebie
Wiktionary
(1.1) Zamiast porządnieć, wspinasz się na szczyt bezczelności.
(1.1) Nie oddałeś poprzedniego długu, a chcesz znów pożyczyć pieniądze? To bezczelność.
Wiktionary
IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlnɔɕt͡ɕ, AS: beščelność
Wiktionary
rzecz. bezczelnik mos., bezczelnica ż.
przym. bezczelny
przysł. bezczelnie
Wiktionary
(1.1) impertynencja, granda, kpina, hucpa, tupet, arogancja, zuchwałość
Wiktionary
świadomie, obraźliwie łamiący przyjęte normy społeczne; arogancki, chamski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) cechujący się bezczelnością, zbytnią pewnością siebie, zuchwałością
(1.2) świadczący o bezczelności, nadmiernej pewności siebie
Wiktionary
(1.1) Nie przypominała sobie, by kiedykolwiek rozmawiała z kimś tak nieokrzesanym i bezczelnym.
(1.2) Za takie bezczelne zachowanie zostaniesz ukarany.
Wiktionary
IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlnɨ, AS: beščelny
Wiktionary
rzecz. bezczelność ż., bezczelnik mos., bezczelnica ż.
przysł. bezczelnie
Wiktionary
(1.1) arogancki, bezwstydny, impertynencki, rozpanoszony, rozzuchwalony, zuchwały; pot. hucpiarski, tupeciarski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. bezczasowy, bezterminowy
(1.2) daw. nie mający czci, bezecny, haniebny
Wiktionary
rzecz. bezcześć ż., bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.
czas. bezcześcić ndk., zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) znieważanie czegoś, pozbawianie czci
Wiktionary
rzecz. bezcześć ż., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.
czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk., bezcześcić ndk.
przym. bezczesny
Wiktionary
znieważać coś, profanować, zwłaszcza obiekt kultu
SJP.pl
znieważać coś, profanować, zwłaszcza obiekt kultu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) znieważać coś, pozbawiać czci
Wiktionary
(1.1) Od kilku dni Ryszard spaceruje ulicami Warszawy i publicznie bezcześci symbole religijne.
Wiktionary
rzecz. bezcześć ż., bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.
czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk.
przym. bezczesny
Wiktionary
(1.1) brukać, hańbić, plugawić, profanować; podn. kalać, zbezczeszczać; okrywać hańbą
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. hańba, niesława
forma czasownika.
(2.1) 2. os. rozk. od: bezcześcić
Wiktionary
rzecz. bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.
czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk., bezcześcić ndk.
przym. bezczesny
Wiktionary
niemający czopa
SJP.pl
taki, który nie ma czujnika
SJP.pl
poetycko: bezczynność, bierność
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezczynny
Wiktionary
(1.1) Powinniśmy cieszyć się życiem bo nie zostaliśmy stworzeni żeby siedzieć bezczynnie i patrzeć jak życie przepływa obok.
Wiktionary
rzecz. bezczynność ż.
przym. bezczynny
Wiktionary
(1.1) nieaktywnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak aktywności
Wiktionary
(1.1) Bezczynność wpływa ujemnie na zdrowie.
Wiktionary
IPA: bɛʃˈt͡ʃɨ̃nːɔɕt͡ɕ, AS: beščỹ•ność
Wiktionary
rzecz. bezczyn m.
przym. bezczynny
przysł. bezczynnie
Wiktionary
(1.1) nicnierobienie; poet. bezczyn
Wiktionary
1. nic nierobiący, niemający żadnego zajęcia;
2. niewypełniony jakimikolwiek zajęciami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. nic nierobiący
(1.2) książk. niewypełniony działaniem
Wiktionary
(1.1) To cesarz Rudolf, co żmudził bezczynny, / Mogąc Italię ratować w złym kresie; / Dziś chorą leczyć próżno chce kto inny.
Wiktionary
IPA: bɛʃˈt͡ʃɨ̃nːɨ, AS: beščỹ•ny
Wiktionary
rzecz. bezczynność ż.
przysł. bezczynnie
Wiktionary
(1.1) bierny
Wiktionary
niewymagający płacenia czynszu
SJP.pl
taki, który nie ma czółenka
SJP.pl
niemający członków
SJP.pl
niewymagający cła; niezawierający cła
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieobjęty cłem; o zerowej stawce celnej
Wiktionary
(1.1) Podróżni najpierw się odprawiają, a dopiero potem biegną do sklepów bezcłowych.
Wiktionary
przysł. bezcłowo
rzecz. cło n.
Wiktionary
(1.1) wolnocłowy
Wiktionary
potocznie:
1. sklep bezcłowy;
2. strefa bezcłowa
SJP.pl
pozbawiony dachu
SJP.pl
o zagranicznych czasopismach i książkach - rozprowadzany bez debitu (np. pisma bezdebitowe)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o wydawnictwach: sprowadzany lub rozprowadzany bez zezwolenia
Wiktionary
(1.1) W stanie wojennym dom Topczewskich był kilkakrotnie przeszukiwany przez funkcjonariuszy SB i milicji, którzy rekwirowali wydawnictwa bezdebitowe, pisma związkowe, a nawet prywatną maszynę do pisania.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzdɛbʲiˈtɔvɨ, AS: bezdebʹitovy
Wiktionary
(1.1) podziemny, nielegalny, nieoficjalny
Wiktionary
brak oddechu, zatrzymanie czynności oddechowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. chorobowy lub wywołany celowo zanik oddechu;
Wiktionary
Bezdech (gr. απνοια, ang. "apnea", łac. "apnoe") – zanik przepływu powietrza przez drogi oddechowe (wentylacja płuc). Podczas bezdechu ustaje czynność mięśni oddechowych, a objętość płuc pozostaje niezmienna. Jednak wymiana gazowa ani oddychanie na poziomie tkankowym nie są zaburzone.
Wikipedia
(1.1) Bezdech jest zdecydowanie niebezpieczny, w najcięższych przypadkach może przyczynić się do niewydolności serca.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzdɛx, AS: bezdeχ
Wiktionary
rzecz. dech m., oddech m., wdech m., wydech m., przydech m.
Wiktionary
1. niemogący podjąć jakiejkolwiek decyzji;
2. niedecydujący o czymkolwiek; nierozstrzygający
SJP.pl
lekki ul drewniany, nierozbieralny i niemający dna, używany (głównie we wschodniej Polsce) do połowy XIX wieku
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób nie mający dna
(1.2) przen. w sposób ogromny, nieograniczony, niezmierzony
Wiktionary
rzecz. bezdenność ż.
przym. bezdenny
Wiktionary
1. niezwykle głęboki;
2. w przenośni: bezgraniczny; ogromny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wydaje się nie mieć dna
(1.2) przen. o bardzo dużym natężeniu
Wiktionary
rzecz. bezdeń ż.
przysł. bezdennie
Wiktionary
(1.1) bardzo / niezmiernie głęboki
(1.2) bezgraniczny, niezgłębiony, ogromny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. niepowiązanych z żadnym wyznaniem
Wiktionary
(1.1) Do lokalnych kościołów bezdenominacyjnych należy połowa społeczeństwa.
Wiktionary
rzecz. denominacja ż.
przym. denominacyjny
Wiktionary
niemający ozdobnego wzoru na tkaninie, tapecie, posadzce itp.
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) meteorol. bez opadów deszczu
Wiktionary
(1.1) Dzień minął bezdeszczowo, choć prognozy zapowiadały opady.
Wiktionary
przym. bezdeszczowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się brakiem deszczu
Wiktionary
(1.1) Woda gruntowa jest głównym źródłem zasilania cieków w długotrwałych okresach bezdeszczowych.
(1.1) Ocieplenie metodą lekką mokrą należy wykonywać w bezdeszczowe dni, gdy temperatura powietrza wynosi 5–25 st. C.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzdɛʃˈt͡ʃɔvɨ, AS: bezdeščovy
Wiktionary
przysł. bezdeszczowo
rzecz. deszczowiec mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bez wymogu wypłacania dewiz, bez obrotu dewizami
Wiktionary
coś, czego nie da się zmierzyć, ogarnąć; ogrom, bezmiar, bezdnia, bezdno
SJP.pl
coś, czego nie da się zmierzyć, ogarnąć; ogrom, bezmiar, bezdeń, bezdno
SJP.pl
coś, czego nie da się zmierzyć, ogarnąć; ogrom, bezmiar, bezdnia, bezdeń
SJP.pl
człowiek niemający dogmatów, nieopierający się na dogmatach
SJP.pl
potocznie: luźna czapka młodzieżowa malowniczo stercząca na głowie; beanie
SJP.pl
kobieta niemająca mieszkania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta nie mająca domu, bez stałego miejsca zamieszkania
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: bezdomny
Wiktionary
(1.1) Straż miejska pomogła bezdomnej, zawożąc ją na nocleg do schroniska.
Wiktionary
rzecz. bezdomność ż.
:: fm. bezdomny mos.
przym. bezdomny, bezdomy
przysł. bezdomnie
Wiktionary
bezdomny pies lub kot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) slang. bezdomny, bezpański pies lub kot
Wiktionary
(1.1) (…) prezent na Boże Narodzenie można zrobić bezdomnym czworonogom przez internet – mówi (…) prezes Fundacji NaszeZoo.pl, która prowadzi już trzecią edycję akcji „Gwiazdka dla bezdomniaka”
Wiktionary
rzecz. bezdomność ż., bezdomny m., bezdomna ż.
przym. bezdomny
przysł. bezdomnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) nie posiadając domu
Wiktionary
rzecz. bezdomniak m., bezdomność ż., bezdomna ż., bezdomny mos.
przym. bezdomny, bezdomy
Wiktionary
→ bezdomny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) socjol. problem społeczny, charakteryzujący się brakiem miejsca zamieszkania;
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.1) Bezdomność i ubóstwo grozi wielu uchodźcom.
Wiktionary
IPA: bɛzˈdɔ̃mnɔɕt͡ɕ, AS: bezdõmność
Wiktionary
rzecz. bezdomniak m., bezdomny m., bezdomna ż.
przym. bezdomny, bezdomy
przysł. bezdomnie
Wiktionary
niemający domu, miejsca zamieszkania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma domu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba bezdomna (1.1), nie mająca domu, bez stałego miejsca zamieszkania
Wiktionary
(1.1) Bezdomna kobieta siedziała na dworcowej ławce.
(2.1) Zimą przydatne są schroniska dla bezdomnych.
Wiktionary
IPA: bɛzˈdɔ̃mnɨ, AS: bezdõmny
Wiktionary
rzecz. bezdomność ż.
:: fż. bezdomna ż.
przym. bezdomy
przysł. bezdomnie
Wiktionary
(1.1) daw. bezdomy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. bezdomny
Wiktionary
przym. bezdomny
rzecz. bezdomna ż., bezdomność ż., bezdomny m.
przysł. bezdomnie
Wiktionary
1. niewymagający dotyku;
2. myjnia bezdotykowa - samoobsługowa myjnia samochodowa, w której używa się myjki ciśnieniowej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) działający bez potrzeby dotyku, odbywający się bez dotykania
Wiktionary
(1.1) Mój nowy samochód jest wyposażony w układ bezdotykowego otwierania bagażnika.
Wiktionary
przysł. bezdotykowo
rzecz. niedotykalski mos.
przym. niedotykalski
czas. dotykać
Wiktionary
potocznie: myjnia bezdotykowa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający dowodu, niepoparty dowodem
Wiktionary
działający, przebiegający bez drgań
SJP.pl
manowce;
1. teren bez dróg i drogowskazów, trudny do przejścia;
2. niepewna sytuacja lub niosące ryzyko działania w nieznanych dziedzinach
SJP.pl
Bezdroża (ang. "Sideways") – amerykański komediodramat z 2004 roku w reżyserii Alexandra Payne’a, zrealizowany na podstawie powieści Rexa Picketta.
Wikipedia
manowce;
1. teren bez dróg i drogowskazów, trudny do przejścia;
2. niepewna sytuacja lub niosące ryzyko działania w nieznanych dziedzinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) teren pozbawiony dróg
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gdy zapłonął nagle świat, bezdrożami szli przez śpiący las.
Wiktionary
(1.1) manowce
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezdrożne
Wiktionary
przym. bezdrożny
przysł. bezdrożnie
Wiktionary
pozbawiony dróg
SJP.pl
brak przewodów lub połączeń kablowych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony drzew, charakteryzujący się brakiem drzew
(1.2) techn. niezawierający drewna, części drzewnych
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezdurne; cecha tych, którzy są bezdurni
Wiktionary
przym. bezdurny
przysł. bezdurnie
Wiktionary
przyziemny, przeciętny, prozaiczny
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bez serca; w sposób bezwzględny dla innych
Wiktionary
(1.1) Helmut bezdusznie krytykował swoich pracowników.
Wiktionary
rzecz. bezduszność ż.
przym. bezduszny
Wiktionary
(1.1) bezlitośnie, mechanicznie, nieczule, okrutnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezdusznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezduszny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezduszne
Wiktionary
przym. bezduszny
przysł. bezdusznie
Wiktionary
bezwzględny, nieczuły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający nieczuły i bezwzględny stosunek do otoczenia lub wyrażający taki stosunek
Wiktionary
(1.1) To najbardziej bezduszna osoba jaką znam; wszystkich wyzywa i poniża.
Wiktionary
IPA: bɛzˈduʃnɨ, AS: bezdušny
Wiktionary
rzecz. bezduszność ż.
przysł. bezdusznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) nie wytwarzając dymu
(1.2) bez obecności dymu
Wiktionary
rzecz. dym mrz., dymienie n.
czas. dymić ndk.
przym. bezdymny, dymny
Wiktionary
niewydzielający dymu; niewydzielający dymu podczas spalania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niewydzielający dymu
Wiktionary
przysł. bezdymnie
Wiktionary
taki, który nie ma dysku
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bezsprzecznie, zdecydowanie, niezaprzeczalnie
Wiktionary
(1.1) Indie są bezdyskusyjnie najtańszym państwem jakie kiedykolwiek odwiedziliśmy!
Wiktionary
IPA: ˌbɛzdɨskuˈsɨjɲɛ, AS: bezdyskusyi ̯ńe
Wiktionary
przym. bezdyskusyjny
rzecz. bezdyskusyjność ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezdyskusyjne; cecha tych, którzy są bezdyskusyjni
Wiktionary
przym. bezdyskusyjny
przysł. bezdyskusyjnie
Wiktionary
niepodlegający dyskusji; bezsporny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niepodlegający dyskusji
Wiktionary
przysł. bezdyskusyjnie
rzecz. bezdyskusyjność ż.
Wiktionary
(1.1) bezsporny, kategoryczny, nieodwołalny, oczywisty
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) praw. nieodziedziczony przez nikogo
Wiktionary
rzecz. dziedzictwo n.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób właściwy bezdzietności, osobom bezdzietnym; bez potomstwa
Wiktionary
(1.1) Te genetyczne powikłania u Zamoyskich sprawiły, że następne pokolenia umierały bezdzietnie.
Wiktionary
IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtʲɲɛ, AS: beźʒ́etʹńe
Wiktionary
rzecz. bezdzietność ż.
przym. bezdzietny
Wiktionary
(1.1) bezpotomnie
Wiktionary
książkowo: nieposiadanie dzieci, potomstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieposiadanie potomstwa;
Wiktionary
Bezdzietność, bezpotomność – brak potomstwa danego osobnika, będący rezultatem czynników biologicznych lub celowej rezygnacji z rodzicielstwa.
Powody braku dzieci (u ludzi) bywają różne:
Wikipedia
(1.1) Dane demograficzne wskazują jednak wyraźnie, iż mamy współcześnie do czynienia z nasileniem się zjawiska bezdzietności w kulturze zachodniej.
Wiktionary
IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtnɔɕt͡ɕ, AS: beźʒ́etność
Wiktionary
przym. bezdzietny
przysł. bezdzietnie
Wiktionary
(1.1) bezpotomność
Wiktionary
książkowo: niemający dzieci, potomstwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający dzieci, potomstwa
Wiktionary
(1.1) Starsza córka Janina jest bezdzietna, a brat Józef ma córkę Marię.
Wiktionary
IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtnɨ, AS: beźʒ́etny
Wiktionary
rzecz. bezdzietność ż.
przysł. bezdzietnie
Wiktionary
(1.1) bezpotomny
Wiktionary
potocznie: opona bezdętkowa
SJP.pl
taki, który nie ma dętki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. niezawierający w swej konstrukcji dętki
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) nie wydając dźwięku
Wiktionary
(1.1) Drzwi zamknęły się bezdźwięcznie.
Wiktionary
rzecz. dźwięczność ż., bezdźwięczność ż.
przym. bezdźwięczny
Wiktionary
(1.1) cicho, milcząco
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak dźwięku
(1.2) fonet. brak drgań strun głosowych podczas wymowy głoski
Wiktionary
przym. bezdźwięczny
przysł. bezdźwięcznie
Wiktionary
1. o cichym, przytłumionym brzmieniu; głuchy;
2. niebędący źródłem żadnych dźwięków; niesłyszalny, bezdźwiękowy;
3. w językoznawstwie: powstający bez drgania strun głosowych, np. spółgłoska bezdźwięczna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie wydający dźwięku (głosu)
(1.2) nie dający się usłyszeć
(1.3) jęz. o spółgłoskach: taka, przy wymawianiu której nie drżą więzadła głosowe
Wiktionary
(1.3) Przy spółgłoskach dźwięcznych – b, g, d itd. – drgają wiązadła głosowe; przy bezdźwięcznych z kolei – t, p, k itp. – nie drgają.
Wiktionary
rzecz. bezdźwięczność ż., dźwięczność ż.
przysł. bezdźwięcznie
Wiktionary
(1.1) niemy, bezgłośny, atoniczny
(1.2) niesłyszalny
Wiktionary
niewydający żadnych dźwięków; niesłyszalny, bezdźwięczny
SJP.pl
przyimek
(1.1) forma oboczna przyimka bez
Wiktionary
(1.1) Idź beze mnie, ja zostaję tutaj.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzɛ, AS: beze
Wiktionary
niegodziwość, łajdactwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) cecha tego, co bezecne
(1.2) coś odrażającego i haniebnego
Wiktionary
(1.1) Bezeceństwo jego postępowania wzbudzało powszechną dezaprobatę.
(1.2) Przestańcie oglądać te bezeceństwa w internecie.
Wiktionary
rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezecność ż.
przym. bezecny
przysł. bezecnie
czas. bezecnić
Wiktionary
przemijający bez echa; odbywający się bez dźwięku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie dający echa
Wiktionary
→ bezecnik; łotrzyca, łajdaczka, nikczemnica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta bezwstydna
Wiktionary
(1.1) Może to nie o jednę z tych bezecnic stawiasz życie na kartę!
Wiktionary
rzecz. bezeceństwo n., bezecność ż.
:: fm. bezecnik m.
przym. bezecny
przym. bezecnie
przysł. bezecnie
czas. bezecnić
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w bezecny sposób
Wiktionary
rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezeceństwo n., bezecność ż.
przym. bezecny
czas. bezecnić
Wiktionary
(1.1) sprośnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezecnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezecny
SJP.pl
hultaj, łobuz, urwipołeć, ziółko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba bezwstydna
Wiktionary
(1.1) Powiedz, że jestem bezecnik, zbrodniarz, łajdak, bandyta, ale nie nazywaj mnie oszustem ani szpiegiem!
Wiktionary
rzecz. bezeceństwo n., bezecność ż.
:: fż. bezecnica ż.
przym. bezecny
przym. bezecnie
przysł. bezecnie
czas. bezecnić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. zob. bezcześcić.
(1.2) daw. czynić szpetnym lub zdeformowanym
(1.3) daw. gwałcić
Wiktionary
rzecz. bezecność ż., bezeceństwo n., bezecnik mos., bezecnica ż.
przym. bezecny
przysł. bezecnie
Wiktionary
→ bezecny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. cecha tego, co bezecne; cecha tych, którzy są bezecni
Wiktionary
rzecz. bezeceństwo n., bezecnik m., bezecnica ż.
przym. bezecny
przym. bezecnie
przysł. bezecnie
czas. bezecnić
Wiktionary
(1.1) niecność, podłość, nikczemność
Wiktionary
nieczysty, nieprzyzwoity, lubieżny, niemoralny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieprzyzwoity
(1.2) daw. pozbawiony czci i honoru
Wiktionary
(1.1) Choćbyś miał najbezecniejszy grzech na duszy, odpust za taką wojnę pewny i zbawienie pewne.
Wiktionary
rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezeceństwo n., bezecność ż.
przym. bezecnie
przysł. bezecnie
czas. bezecnić
Wiktionary
dawniej: nieefektywnie
SJP.pl
niepowodujący emisji czegoś, np. dwutlenku węgla
SJP.pl
pozbawiony emocji lub niewyrażający uczuć
SJP.pl
w handlu:
1. część towaru pozostająca na opakowaniu na skutek przylgnięcia, wsiąknięcia itp.;
2. bonifikata udzielona kupcowi za stratę na skutek przylgnięcia części towaru do opakowania itp.
SJP.pl
o tłuszczach, zwłaszcza oleju rzepakowym: niezawierający kwasu erukowego
SJP.pl
przestarzale: osoba pozbawiona majątku ziemskiego w wyniku reformy rolnej w 1944 r. w Polsce; były ziemianin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. niestosujący się do żadnych zasad etyki
Wiktionary
(1.1) Czas zastanowić się, do której też Polska właściwie należy cywilizacji i jakiej mamy się trzymać etyki? Inaczej grozi nam stan acywilizacyjny i bezetyczny.
Wiktionary
przym. etyczny
rzecz. bezetyczność ż.
przysł. bezetycznie
Wiktionary
bez niego
SJP.pl
forma ściągnięta
(1.1) książk. bez niego
Wiktionary
(1.1) Nie wszystko, co dobrze wygląda w kolorze, jakkolwiek wyjdzie bezeń.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzɛ̃ɲ, AS: bezẽń
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma fabuły
Wiktionary
(1.1) afabularny
Wiktionary
pozbawiony fazy
SJP.pl
taki, który nie ma felcu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. o języku, który nie ma odmiany wyrazów, nie ma form fleksyjnych
Wiktionary
(1.1) afleksyjny
Wiktionary
mający nieregularną, niewyraźną formę; bezkształtny
SJP.pl
niewymagający fug
SJP.pl
pozbawiony garażu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma garażu
Wiktionary
o wielbłądach: niemający wypukłości na grzbiecie
SJP.pl
niezawierający gipsu
SJP.pl
taki, który nie ma gleby
SJP.pl
potocznie: dieta oparta na żywności bez glutenu; bezgluten
SJP.pl
potocznie:
1. żywność niezawierająca glutenu;
2. dieta oparta na żywności bez glutenu; bezglut
SJP.pl
bezglut; potocznie:
1. osoba nadwrażliwa na gluten;
2. osoba będąca na diecie bezglutenowej
SJP.pl
niezawierający glutenu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. biochem. pozbawiony glutenu, niezawierający glutenu
Wiktionary
(1.1) Właśnie upiekłam pyszne ciasto marchwiowe; jest bez jaj, bez mleka i bezglutenowe.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɡlutɛ̃ˈnɔvɨ, AS: bezglutẽnovy
Wiktionary
rzecz. gluten mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) med. taki, który objawia się bez gorączki
Wiktionary
(1.1) Grypa może jednak także przebiegać jako łagodna, bezgorączkowa choroba układu oddechowego.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɡɔrɔ̃n͇t͡ʃˈkɔvɨ, AS: bezgorõṇčkovy
Wiktionary
przym. podgorączkowy, gorączkowy
rzecz. gorączka, gorączkowość
przysł. bezgorączkowo
czas. gorączkować
Wiktionary
ogół transakcji finansowych przeprowadzanych bez użycia gotówki
SJP.pl
osoba, która woli płacić elektronicznie zamiast gotówką
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bank. bez użycia fizycznej gotówki; za pomocą instrumentów płatniczych elektronicznych lub bankowych
Wiktionary
(1.1) Rachunek został uregulowany bezgotówkowo - kartą płatniczą.
Wiktionary
przym. bezgotówkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) bank. księg. odbywający się bez udziału gotówki
Wiktionary
(1.1) Obrót bezgotówkowy polega na regulowaniu płatności za pośrednictwem banków.
Wiktionary
przysł. bezgotówkowo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) książk. w sposób bezgraniczny, w najwyższym stopniu
Wiktionary
(1.1) Facet zdradza ją na prawo i lewo, a ta frajerka bezgranicznie mu ufa.
Wiktionary
rzecz. bezgraniczność ż., bezgranicze n.
przym. bezgraniczny
Wiktionary
(1.1) bardzo, niezmiernie, ogromnie, nieskończenie
Wiktionary
niezmierność, bezkresność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezgraniczne; cecha tych, którzy są bezgraniczni
Wiktionary
przym. bezgraniczny
przysł. bezgranicznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma granic; nie jest ograniczony czymś
(1.2) taki, który jest pełny, ma duże nasilenie
Wiktionary
Bezgraniczny ( Limitless) – amerykański serial telewizyjny dramat kryminalny, thriller wyprodukowany przez CBS Television Studios, K/O Paper Products oraz Relativity Media. Serial jest oparty na filmie Jestem Bogiem z 2011 roku w reżyserii Neila Burgera. Premierowy odcinek serialu został wyemitowany 22 września 2015 roku przez CBS.
Wikipedia
(1.1) Dla pozostałych rebeliantów Hoth było ponurą, jałową dziurą, skutą bezgranicznym lodem i smaganą zawodzącymi wiatrami.
(1.2) Nigdy nie zapomnę tych czarnych oczu, napełnionych bezgraniczną miłością.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɡrãˈɲit͡ʃnɨ, AS: bezgrãńičny
Wiktionary
rzecz. bezgraniczność ż., bezgranicze n.
przysł. bezgranicznie
Wiktionary
(1.1) nieograniczony, bezkresny
(1.2) niezmierny, nieograniczony
Wiktionary
dawniej: grząskie bagno, obszar trwale podmokły, miejsce, gdzie nie można dotrzeć do dna; bezgrunt
SJP.pl
dawniej: grząskie bagno, obszar trwale podmokły, miejsce, gdzie nie można dotrzeć do dna; bezgruncie
SJP.pl
ptak niezdolny do lotu, niemający na mostku grzebienia, który jest miejscem przyczepu mięśni poruszającymi skrzydłami
SJP.pl
Bezgrzebieniowce (Ratitae) – termin odnoszący się do grupy ptaków cechujących się brakiem grzebienia na mostku, obejmujących przedstawicieli nadrzędu paleognatyczne poza kusaczami. Zaprzestano używania terminu bezgrzebieniowce w systematyce z uwagi na to, że wiele innych ptaków wtórnie niezdolnych do lotu, a będących bliskimi krewnymi ptaków latających, również nie posiada grzebienia.
Wikipedia
ptak niezdolny do lotu, niemający na mostku grzebienia, który jest miejscem przyczepu mięśni poruszającymi skrzydłami
SJP.pl
bezgrzebieniowy ptak - ptak nieposiadający grzebienia kostnego na mostku
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) rel. nie poddając się grzechowi
Wiktionary
rzecz. bezgrzeszność ż.
przym. bezgrzeszny
Wiktionary
(1.1) niewinnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezgrzeszne; cecha tych, którzy są bezgrzeszni
Wiktionary
przym. bezgrzeszny
przysł. bezgrzesznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) poet. bez grzechu, wolny od grzechu, niewinny
Wiktionary
rzecz. bezgrzeszność ż.
przysł. bezgrzesznie
Wiktionary
(1.1) niewinny, czysty
Wiktionary
bez grzmotu, bez pioruna
SJP.pl
niemający grzywy
SJP.pl
dawniej: pozbawiony gustu, wykonany bez gustu; nieelegancki, nieszykowny, niegustowny
SJP.pl
potocznie: osoba niemająca gustu, dobrego smaku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odprzym. brak smaku, brak gustu
(1.2) odprzym. pot. o osobie niemającej smaku, gustu
Wiktionary
(1.1) Co za bezguście, jak można pokazywać się publicznie w takich ciuchach?!
Wiktionary
(1.1) chała, szmira, kicz, miernota, syf, szajs
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezgwiezdne
Wiktionary
przym. bezgwiezdny
przysł. bezgwiezdnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie mający gwiazd
Wiktionary
(1.1) Noc szła ciemna, bezgwiezdna i bezksiężycowa.
Wiktionary
rzecz. gwiazdorstwo n., gwiazdor mos., bezgwiezdność ż.
Wiktionary
charakteryzujący się brakiem gwiazd; bezgwiezdny
SJP.pl
wszoły bezgłaszczkowe - podrząd owadów z rzędu wszołów
SJP.pl
utrata dźwięczności głosu występująca najczęściej na skutek chorób krtani i strun głosowych; afonia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. brak głosu
Wiktionary
przysł. bezgłośnie
przym. głosowy
Wiktionary
(1.1) afonia
Wiktionary
niewydający głosu; niemy
SJP.pl
1. wada rozwojowa płodu, polegająca na niewykształceniu głowy lub wykształceniu jej w formie szczątkowej; acefalia;
2. dawniej rzadko: zamęt, bezład, brak organizacji
SJP.pl
1. niemający głowy;
2. niemający zakończenia w postaci główki (np. bezgłowa śrubka)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. taki, który nie ma głowy; pozbawiony głowy
(1.2) przen. pozbawiony rozumu
Wiktionary
(1.1) Rzeźba składa się z 106 bezgłowych, żeliwnych figur o wysokości 285 cm każda.
Wiktionary
IPA: bɛzˈɡwɔvɨ, AS: bezgu̯ovy
Wiktionary
(1.2) bezmózgi, nierozumny, głupi
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) bez słyszalnego głosu; bez żadnego dźwięku lub na granicy słyszalności
Wiktionary
(1.1) Na dworze był granatowobłękitny zmrok, wiatr ciskał bezgłośnie kłębami suchych śniegowych płatków.
(1.1) Dwanaście cylindrów ferrari 410 pracowało nadal bezgłośnie, choć strzałka szybkościomierza przekraczała cyfrę sto dwadzieścia.
Wiktionary
rzecz. bezgłos mrz., bezgłosość ż., bezgłośność ż.
przym. bezgłosy, bezgłośny, głosowy
Wiktionary
(1.1) bezdźwięcznie, bezszelestnie, cicho, cichutko
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co nie daje się usłyszeć
Wiktionary
IPA: bɛzˈɡwɔɕnɔɕt͡ɕ, AS: bezgu̯ośność
Wiktionary
przym. bezgłośny
przysł. bezgłośnie
Wiktionary
(1.1) bezdźwięczność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bardzo cichy lub wręcz niesłyszalny
Wiktionary
rzecz. bezgłośność ż.
przym. głosowy
przysł. bezgłośnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rel. taki, który nie ma specjalnego stroju zakonnego
Wiktionary
(1.1) Patrycja wstąpiła do bezhabitowego zgromadzenia zakonnego na Litwie.
Wiktionary
rzecz. habit mrz.
przym. habitowy
Wiktionary
niemający własnego herbu
SJP.pl
potocznie:
1. brak porządku, zamieszanie, bezład;
2. brak rządu, zarządu, kierownictwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. brak organizacji, dyscypliny, porządku, spowodowane brakiem kierownictwa (głowy) lub bezmyślnością
Wiktionary
(1.1) Tylko autorytet królewski opanuje to bezhołowie.
Wiktionary
IPA: ˌbɛsxɔˈwɔvʲjɛ, AS: besχou̯ovʹi ̯e
Wiktionary
(1.1) anarchia, chaos, bezład, rozprzężenie, rozprężenie, zamieszanie, nieład
Wiktionary
człowiek niemający ideologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. osoba niekierująca się żadną ideą, nie wyznająca żadnej idei
Wiktionary
(1.1) Nacjonaliści, czy narodowcy to ludzie o określonych, zdecydowanych poglądach. Do służb rekrutuje się raczej bezideowców, o giętkich karkach, takich żeby łatwo ich sobie było podporządkować.
Wiktionary
rzecz. bezideowość ż.
przym. bezideowy
przysł. bezideowo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezideowy
Wiktionary
rzecz. bezideowiec mos., bezideowość ż.
przym. bezideowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pejor. niekierowanie się żadnymi ideami
Wiktionary
rzecz. bezideowiec mos., idea ż., ideowiec mos.
przym. bezideowy, ideowy
przysł. bezideowo, ideowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) książk. niemający ugruntowanych przekonań, nie wyznający żadnej ideologii
Wiktionary
(1.1) Wandalizm na cmentarzu był dziełem bezideowych chuliganów.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzʲidɛˈɔvɨ, AS: bezʹideovy
Wiktionary
rzecz. bezideowiec mos., bezideowość ż.
przysł. bezideowo
Wiktionary
taki, który nie ma igły
SJP.pl
1. mała beza;
2. mały bez (krzew);
3. gra w karty podobna do mariasza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) karc. gra karciana pomiędzy dwiema, trzema lub czterema osobami;
Wiktionary
Bezik – gra karciana pomiędzy dwiema, trzema lub czterema osobami, za pomocą połączonych kilku talii 32-kartowych (pikietowych, skatowych). Gracze otrzymują po 8 kart (lub więcej w zależności od wariantu), reszta stanowi tzw. talon i służy do uzupełniania kart w ręku w trakcie rozgrywki.
Wikipedia
(1.1) W XIX w. na zielonym stoliku królowały przywiezione z Paryża bezik i wist.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bez podawania imienia lub nazwy
Wiktionary
rzecz. imiennik mos., imię n., bezimienność ż.
przym. bezimienny, imienny
przysł. imiennie
Wiktionary
(1.1) anonimowo
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezimienne; cecha tych, którzy są bezimienni
Wiktionary
przym. bezimienny
przysł. bezimiennie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie mający imienia czy nazwy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Otrzymałam wczoraj bardzo dziwny, bezimienny list.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzʲĩˈmʲjɛ̃nːɨ, AS: bezʹĩmʹi ̯ẽ•ny
Wiktionary
rzecz. bezimienność ż.
przysł. bezimiennie
Wiktionary
(1.1) anonimowy, bezautorski, nieznany, nienazwany, bez imienia, bez nazwiska, bez nazwy
Wiktionary
niepowodujący powstania pola magnetycznego przy przepływie prądu
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezinteresowny
Wiktionary
(1.1) Mam 13-letnią śliczną kotkę, którą bardzo lubię, a której muszę służyć bezinteresownie, i w dzień i w nocy, bo nieraz budzi mnie w nocy z jakimś życzeniem.
Wiktionary
rzecz. bezinteresowność ż.
przym. bezinteresowny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezinteresownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezinteresowny; bardziej bezinteresowny
SJP.pl
działanie ze szlachetnych pobudek, bez szukania dla siebie korzyści, zwłaszcza materialnych; dobroczynność, altruizm, filantropia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezinteresowne; cecha tych, którzy są bezinteresowni
Wiktionary
Bezinteresowność (od interesse „korzyść, interes, dochód”) – w etyce taka cecha działania podmiotu, przy której celem działania nie jest korzyść podmiotu, ale dobro innej osoby. Bezinteresowność jako cecha działania podmiotu łączy się z altruizmem jako postawą etyczną, przy której człowiek działa dla dobra innych, nawet za cenę poświęcenia dobra własnego.
Wikipedia
(1.1) Kiedy człowiek postępuje z absolutną bezinteresownością — jak to robi pan Owsiak — pojawiają się natychmiast zastępy podejrzliwych, którzy oskarżają go o wszelkiego rodzaju potworności.
Wiktionary
przym. bezinteresowny
przysł. bezinteresownie
Wiktionary
działający ze szlachetnych pobudek, bez szukania dla siebie korzyści, zwłaszcza materialnych; dobroczynny, altruistyczny, filantropijny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie oczekuje korzyści ze swoich szlachetnych działań, czynów, dobrych uczynków
Wiktionary
(1.1) Uczy też, że jeśli nie potrafimy objąć miłością psa, konika polnego czy owcy, to nie będziemy również zdolni do bezinteresownej miłości do drugiego człowieka.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzʲĩntɛrɛˈsɔvnɨ, AS: bezʹĩnteresovny
Wiktionary
rzecz. interes mrz., bezinteresowność ż.
przysł. bezinteresownie
Wiktionary
w medycynie: pozwalający na zbadanie narządów bez sond i interwencji chirurgicznej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się bez inwestycji, nie wymagający podejmowania inwestycji
Wiktionary
(1.1) No i najważniejsze - uproszczenie procedur jest bezinwestycyjne, nic nie kosztuje.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzʲĩnvɛstɨˈt͡sɨjnɨ, AS: bezʹĩnvestycyi ̯ny
Wiktionary
1. o jedzeniu: niezawierający jajek;
2. o mężczyźnie: pozbawiony charakteru; nijaki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. niezawierający jaj
Wiktionary
(1.1) Domowej roboty bezjajeczny majonez jest zaskakująco łatwy w przygotowaniu i smakuje znacznie lepiej niż kupny.
(1.1) Jak widać pomiędzy makaronami jajecznymi oraz bezjajecznymi istnieją różnice, które wynikają oczywiście z odróżniającego je składu.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzʲjäˈjɛt͡ʃnɨ, AS: bezʹi ̯äi ̯ečny
Wiktionary
rzecz. jajczarstwo n., jajczarka ż.
Wiktionary
grupa zwierząt pozbawionych jam ciała w stadium dorosłym
SJP.pl
organizmy zbudowane z komórek niezawierających jądra komórkowego; akariota
SJP.pl
organizm zbudowany z komórek niezawierających jądra komórkowego; protokariont, prokariont, przedjądrowiec, prajądrowiec, organizm prokariotyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. taki, który nie ma języka
Wiktionary
rodzina płazów bezogonowych; grzbietorody, grzbietorodowate, żaby bezjęzyczne
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób unikający przykrych konsekwencji, bez kary
Wiktionary
(1.1) W jacuzzi można sobie bezkarnie puszczać bąki.
(1.1) Wandale w Nowej Hucie czują się bezkarnie.
Wiktionary
rzecz. bezkarność ż.
przym. bezkarny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezkarnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezkarny
SJP.pl
→ bezkarny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozostawanie bez ukarania
(1.2) uchodzenie przewinień bez kary, brak obaw przed ukaraniem
Wiktionary
(1.1) Dając dziecku autonomię, nie myl jej nigdy z bezkarnością.
Wiktionary
przym. bezkarny
przysł. bezkarnie
Wiktionary
1. pozostający bez kary;
2. taki, któremu winy uchodzą bez kary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który uchodzi bez kary
Wiktionary
(1.1) W małżeństwie jedna ze stron przeważnie dominuje drugą, stając się jej bezkarnym dręczycielem, fizycznym i moralnym.
Wiktionary
rzecz. bezkarność ż.
przysł. bezkarnie
Wiktionary
niezawierający kasy, np. bezkasowy sklep
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezkastowe; cecha tych, którzy są bezkastowi
Wiktionary
przym. bezkastowy
przysł. bezkastowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie posiadający kast, nie podzielony na kasty
Wiktionary
rzecz. bezkastowość ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) chem. odbywający się bez katalizatora
Wiktionary
IPA: ˌbɛskatalʲiˈtɨt͡ʃnɨ, AS: beskatalʹityčny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) kulin. biochem. pozbawiony kazeiny, niezawierający kazeiny
Wiktionary
potocznie: kobieta, która nie ma dzieci
SJP.pl
niemający kielicha, np. rura bezkielichowa - rura niemająca rozszerzonego końca
SJP.pl
niemający kierunku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający kierunku lub celu, nieukierunkowany
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezklasowe; cecha tych, którzy są bezklasowi
Wiktionary
(1.1) „Ochlokracja" sprzyjać miała bezklasowości podporządkowanego społeczeństwa, w którym posłuszeństwo zbudowano na strachu i przymusie pracy, a kultura materialna nie znajdywała bodźców do rozwoju.
Wiktionary
przym. bezklasowy
przysł. bezklasowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) socjol. nie mający klas, nie podzielony na klasy, nie wyróżniający klas
Wiktionary
rzecz. bezklasowość ż.
Wiktionary
pozbawiony klatki, nieograniczony klatką
SJP.pl
niewymagający użycia kleju
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niewyposażony w klozet
Wiktionary
rzecz. klozecik mrz., klozet mrz., klozetka ż.
przym. klozetowy
Wiktionary
działający bez fizycznego klucza
SJP.pl
niewymagający użycia kluczyka
SJP.pl
niezawierający kofeiny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezawierający kofeiny
Wiktionary
(1.1) …wpływa ona (kawa) niekorzystnie na funkcjonowanie układu nerwowego (…) Kofeina zwiększa ilość skurczów serca oraz może powodować ostry wzrost ciśnienia tętniczego (…) Osoby z nadciśnieniem lub innymi schorzeniami układu krążenia powinny więc z tej używki zrezygnować lub pić kawę bezkofeinową. Obecnie produkowane kawy bezkofeinowe nie różnią się praktycznie smakiem i aromatem od kaw tradycyjnych.
Wiktionary
IPA: ˌbɛskɔfɛjĩˈnɔvɨ, AS: beskofei ̯ĩnovy
Wiktionary
rzecz. kofeina ż.
przym. kofeinowy
Wiktionary
w botanice: niemający kolanek; bezczłonkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wojsk. (o broni strzeleckiej) niemający kolby
Wiktionary
niemający kolców
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający kolców
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) bez narażenia na kolizję
Wiktionary
rzecz. bezkolizyjność ż.
przym. bezkolizyjny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezkolizyjne
Wiktionary
przym. bezkolizyjny
przysł. bezkolizyjnie
Wiktionary
odporny na kolizję, umożliwiający ruch pojazdów bez narażenia na kolizję
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nienarażony na kolizję
(1.2) umożliwiający ruch pojazdów bez kolizji
Wiktionary
(1.2) Tu musi być skrzyżowanie bezkolizyjne - twierdził Ryszard Piekło (LPR). - Estakady są budowane nawet w "dzikich" krajach.
Wiktionary
rzecz. bezkolizyjność ż.
przysł. bezkolizyjnie
Wiktionary
niemający koloru; bezbarwny
SJP.pl
potocznie: osoba nieuznająca kompromisów
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezkompromisowy
Wiktionary
przym. bezkompromisowy
Wiktionary
nieustępliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezkompromisowe
Wiktionary
(1.1) Impreza odbywała się w "Jaszczurach"; zaimponowała mi bezkompromisowość tamtejszych zawodników, choć i my w redakcji nie wylewaliśmy za kołnierz.
Wiktionary
przym. bezkompromisowy
Wiktionary
1. nieuznający sprzeciwu;
2. bezwzględny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieidący na kompromisy, nieuznający kompromisów
Wiktionary
(1.1) Mój głos był ożywiony, opinie bezkompromisowe, a mózg chłodny jak nigdy.
(1.1) Myśl integrystyczna jest w tym przypadku bezkompromisowa: należy dążyć do maksymalnego zadośćuczynienia.
Wiktionary
IPA: ˌbɛskɔ̃mprɔ̃mʲiˈsɔvɨ, AS: beskõmprõmʹisovy
Wiktionary
rzecz. bezkompromisowość ż.
przysł. bezkompromisowo
Wiktionary
(1.1) pryncypialny, zasadniczy, nieustępliwy
Wiktionary
cechujący się brakiem komórek, niezbudowany z komórek
SJP.pl
niewymagający obecności konduktora, np. obsługa bezkonduktorska
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezkonfliktowy
Wiktionary
rzecz. bezkonfliktowość ż.
przym. bezkonfliktowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak konfliktów, niewszczynanie konfliktów
Wiktionary
(1.1) W sposobie prowadzenia obrad uwidacznia się głównie wzgląd na ich szybkość i sprawność (pod którym to pojęciem niestety zbyt często rozumie się bezkonfliktowość).
Wiktionary
przym. bezkonfliktowy
przysł. bezkonfliktowo
Wiktionary
(1.1) niekonfliktowość, zgodność
Wiktionary
nie zawierający konfliktów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie wywołujący konfliktów, stroniący od agresji, przyjazny
Wiktionary
rzecz. bezkonfliktowość ż.
przysł. bezkonfliktowo
Wiktionary
(1.1) pokojowy, spokojny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w taki sposób, któremu nikt nie może dorównać
Wiktionary
(1.1) Ale w New Hampshire 16 lutego wygrał bezkonkurencyjnie wśród swoich, co potwierdził w tak zwany superwtorek 8 marca. Wtedy wiadomo już było, iż tylko on może być kandydatem republikanów.
Wiktionary
rzecz. bezkonkurencyjność ż.
przym. bezkonkurencyjny
Wiktionary
(1.1) niezrównanie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezkonkurencyjne; cecha tego, kto jest bezkonkurencyjny
Wiktionary
przym. bezkonkurencyjny
przysł. bezkonkurencyjnie
Wiktionary
taki, któremu nie można dorównać; najlepszy; niezastąpiony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) któremu nie można dorównać, z którym nie można konkurować
Wiktionary
rzecz. bezkonkurencyjność ż., konkurencja ż., konkurencyjność ż., konkurent mos., konkurentka ż., konkurowanie n., konkury nmos. lm.
czas. konkurować ndk.
przym. konkurencki, konkurencyjny
przysł. bezkonkurencyjnie, konkurencyjnie
Wiktionary
niemający konia, pozbawiony konia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bez koni; nie posiadający ani nie wykorzystujący koni
Wiktionary
(1.1) Dziadek prowadził bezkonne gospodarstwo.
Wiktionary
niewymagający kontaktu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niewymagający kontaktu
Wiktionary
(1.1) Całodobowy bezkontaktowy zwrot książek umożliwiają książkomat i wrzutnia przy wejściu głównym.
Wiktionary
czas. kontaktować
Wiktionary
wolfia bezkorzeniowa - najmniejsza w Polsce roślina okrytonasienna z rodziny obrazkowatych; wolffia bezkorzeniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezkorzystne; cecha tych, którzy są bezkorzystni
Wiktionary
przym. bezkorzystny
przysł. bezkorzystnie
Wiktionary
rodzina roślin bezkwiatowych; Liceaceae
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mitsłow. istota półdemoniczna będąca rodzajem wampira
Wiktionary
cecha tego, co nie zawiera kosztów; bezpłatność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezkosztowe
Wiktionary
przym. bezkosztowy
Wiktionary
pozbawiony kosztów; bezpłatny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma kół
Wiktionary
IPA: ˌbɛskɔˈwɔvɨ, AS: beskou̯ovy
Wiktionary
rzecz. koło n.
przyim. koło
Wiktionary
niezawierający końcówek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. nie mający końcówki fleksyjnej
Wiktionary
rzadko: niemający krańców; bezkresny, bezgraniczny, bezbrzeżny
SJP.pl
pusta, ogromna przestrzeń bez granic
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. rozległa przestrzeń sprawiająca wrażenie braku granic
Wiktionary
(1.1) Ponad głową rozpościerał się bezkres błękitnego nieba, którego nie mąciła ani jedna chmurka.
Wiktionary
rzecz. bezkresność ż.
przym. bezkresny
przysł. bezkreśnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezkresne; cecha tych, którzy są bezkresni
Wiktionary
przym. bezkresny
przysł. bezkresnie
rzecz. bezkres mrz.
Wiktionary
taki, który nie ma końca; nieskończony; rozległy, ogromny, niezmierzony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma kresu (końca)
(1.2) bardzo rozległy; wydający się pozbawionym granic
Wiktionary
(1.2) A przecież w dzikich ostępach górskich i na bezkresnych obszarach pustynnych łatwo było zabłądzić lub wpaść w zasadzkę rozbójniczych Beduinów.
Wiktionary
IPA: bɛsˈkrɛsnɨ, AS: beskresny
Wiktionary
rzecz. bezkres m., bezkresność ż.
Wiktionary
(1.1) wieczny, nieskończony, bezgraniczny
(1.2) obszerny
Wiktionary
najszybsza technika poruszania się na biegówkach w biegach narciarskich
SJP.pl
taki, który nie ma kropek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w sposób bezkrwawy
Wiktionary
przym. bezkrwawy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezkrwawe
Wiktionary
przym. bezkrwawy
Wiktionary
niewymagający rozlewu krwi; niekrwawy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który odbywa się bez rozlewu krwi
Wiktionary
(1.1) Po upadku komunizmu bezkrwawy, ale również błyskawiczny rozwód wzięli Słowianie tworzący Czechosłowację; na wschodzie Europy Ukraińcy i Białorusini rozstali się z braćmi Rosjanami.
Wiktionary
przym. bezkrwisty, bezkrwawo
przysł. bezkrwawo
rzecz. bezkrwawość ż.
Wiktionary
pozbawiony krwi; anemiczny, blady
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma w sobie wyrazistości
Wiktionary
przym. bezkrwawy
Wiktionary
brak krytycyzmu; bezkrytyczność
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezkrytyczny, bez słowa krytyki
Wiktionary
(1.1) Politycznie poprawne media tylko bezkrytycznie przytakują, nikt nie waży się krytykować decyzji.
Wiktionary
IPA: ˌbɛskrɨˈtɨt͡ʃʲɲɛ, AS: beskrytyčʹńe
Wiktionary
rzecz. bezkrytycyzm m.
przym. bezkrytyczny
Wiktionary
(1.1) ślepo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezkrytycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezkrytyczny
SJP.pl
brak krytycyzmu; bezkrytycyzm
SJP.pl
nieumiejący ocenić krytycznie czegoś lub kogoś; łatwowierny, naiwny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony krytyki, całkowicie coś akceptujący bez słowa sprzeciwu
Wiktionary
IPA: ˌbɛskrɨˈtɨt͡ʃnɨ, AS: beskrytyčny
Wiktionary
rzecz. bezkrytyczność ż., bezkrytycyzm m.
przysł. bezkrytycznie
Wiktionary
(1.1) łatwowierny, naiwny, ufny, prostoduszny
Wiktionary
czas między ustąpieniem jednego króla a objęciem władzy przez kolejnego; międzykrólewie, interregnum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres pomiędzy śmiercią lub abdykacją króla a koronacją jego następcy;
(1.2) chaos, anarchia spowodowana brakiem osoby kierującej, rządzącej
Wiktionary
Zobacz też: Bezkrólewie, powieść Karola Bunscha.
Bezkrólewie ( interregnum dosł. „międzykrólewie”) – okres między śmiercią lub abdykacją danego króla, a wstąpieniem na tron (koronacją) jego następcy.
Obu (polskiego i łacińskiego) terminów używa się też czasem, mając na myśli konkretne okresy historyczne, np. sytuację w Polsce po śmierci Władysława III Warneńczyka, portugalski kryzys w latach 1383–1385 lub lata 1332–1340 w historii Danii.
Wikipedia
IPA: ˌbɛskruˈlɛvʲjɛ, AS: beskrulevʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. bezkról m.
Wiktionary
(1.1) interregnum
(1.2) anarchia, bezrząd, bezprawie, rozprężenie, rozprzężenie, rozstrój; pot. bezhołowie; przest. nierząd
Wiktionary
grupa zwierząt wielokomórkowych bez szkieletu wewnętrznego w postaci kręgosłupa i czaszki; bezkręgowe
SJP.pl
Be
Wikipedia
grupa zwierząt wielokomórkowych bez szkieletu wewnętrznego w postaci kręgosłupa i czaszki; bezkręgowce
SJP.pl
zwierzę nie mające kręgosłupa; bezkręgowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. zwierzę nie mające szkieletu;
Wiktionary
(1.1) We współczesnych klasyfikacjach wśród bezkręgowców wyróżnia się ponad 30 typów zwierząt, w tym niektóre bardziej spokrewnione z kręgowcami, niż z innymi bezkręgowcami.
Wiktionary
rzecz. kręgowiec mzw., bezkręgowy mzw.
przym. bezkręgowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezkręgowe
Wiktionary
przym. bezkręgowy
przysł. bezkręgowo
rzecz. bezkręgowy mzw.
Wiktionary
o zwierzętach: niemający kostnego lub chrząstkowego szkieletu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. nieposiadający szkieletu
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. zwierzę nieposiadające szkieletu chrząstkowego lub kostnego
Wiktionary
(2.1) Po robakach i wymoczkach następują owady, po bezkręgowych — kręgowe i tak coraz wyżej, aż do Pana Stworzenia.
Wiktionary
rzecz. bezkręgowiec mzw., bezkręgowość ż.
Wiktionary
(2.1) bezkręgowiec
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) pozbawiony widoku księżyca, światła księżycowego
Wiktionary
(1.1) Noc szła ciemna, bezgwiezdna i bezksiężycowa.
Wiktionary
coś bezkształtnego
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak kształtu; cecha czegoś, co nie ma określonego kształtu
Wiktionary
przym. bezkształtny
przysł. bezkształtnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) o niewyraźnym, nieregularnym kszatłcie
(1.2) niesprecyzowany, niemal nieuchwytny
Wiktionary
(1.1) Daria poznała Franza po tatuażu na ramieniu, podobno okropnie wyglądał, był kawałkiem bezkształtnego, spopielonego mięsa.
(1.1) Między dwoma odłupkami filarów dostrzegłem zaklinowaną, bezkształtną bryłę.
Wiktionary
IPA: bɛsˈkʃtawtnɨ, AS: beskštau̯tny
Wiktionary
rzecz. bezkształtność ż.
przysł. bezkształtnie
Wiktionary
(1.2) amorficzny, bezpostaciowy
Wiktionary
niemający kurka
SJP.pl
taki, który nie ma kwiatów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. nie mający kwiatów (części roślinnych)
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie mający kwiatów (roślin)
Wiktionary
niemający kłów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. nie mający kłów
Wiktionary
potocznie: osoba będąca na diecie niezawierającej laktozy
SJP.pl
niezawierający laktozy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. biochem. pozbawiony laktozy, niezawierający laktozy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. niewielka rzeka w północnej Polsce i w Rosji (obwód królewiecki)
Wiktionary
rzecz. Bezledy lm.
Wiktionary
charakteryzujący się brakiem lasów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się brakiem lasów, niezalesiony
Wiktionary
(1.1) Trasa przecina w poprzek Kotlinę Raciborsko-Oświęcimską i przebiega przez tereny rolnicze i bezleśne.
Wiktionary
(1.1) niezalesiony
Wiktionary
niemający ligatur
SJP.pl
duża ilość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wielka ilość, liczba czegoś
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.1) Była zachwycona bezlikiem książek w jego domowej bibliotece.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzlʲik, AS: bezlʹik
Wiktionary
(1.1) ogrom
Wiktionary
bez limitu, bez ograniczenia ilości lub czasu
SJP.pl
mech z rodziny bezlistowatych, rosnący w miejscach ocienionych, nieco wilgotnych i kwaśnych
SJP.pl
Be
Wikipedia
niemający liści; bezlisty
SJP.pl
niemający liści; bezlisty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma liści
Wiktionary
(1.1) Na zimę drzewa liściaste stają się bezlistne.
(1.1) Idź do siwych strumieni swojego kraju, i pruchniej tam jak dąb bezlistny, co go wiatry nad Balwę nachyliły, aby nie zazieleniał więcej!
Wiktionary
IPA: bɛzˈlʲistnɨ, AS: bezlʹistny
Wiktionary
rodzina mchów liściastych; bezliściowate
SJP.pl
niemający liści; bezlistny
SJP.pl
liczebnik nieokreślony
(1.1) stpol. śrpol. bardzo, zbyt, bez liku datadef|1455|1535.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzlʲiʃ, AS: bezlʹiš
Wiktionary
(1.1) przezlisz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest bezlitosny; cecha tego, co bezlitosne
Wiktionary
przym. bezlitosny
przysł. bezlitośnie
Wiktionary
niemający litości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) okrutny; taki, który nie ma litości
Wiktionary
Bezlitosny (hangul: 불한당, MOCT: "Bul-han-dang") – południowokoreański film kryminalny z 2017 roku w reżyserii Byun Sung-hyuna. W głównych rolach wystąpili Sul Kyung-gu i Yim Si-wan.
Film miał swoją premierę w Korei Południowej 17 maja 2017 roku, a międzynarodową - w ramach sekcji "Midnight Screenings" na 70. MFF w Cannes 24 maja 2017 roku. W Polsce film po raz pierwszy został wyświetlony 6 kwietnia 2018 roku.
Wikipedia
(1.1) Bezlitosna rusycystka zostawiła siedmiu uczniów na drugi rok.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzlʲiˈtɔsnɨ, AS: bezlʹitosny
Wiktionary
rzecz. bezlitosność ż.
przysł. bezlitośnie
Wiktionary
(1.1) okrutny, bestialski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezlitosny
Wiktionary
(1.1) Tymczasem prywatni wierzyciele i państwo bezlitośnie egzekwowali należności.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzlʲiˈtɔɕɲɛ, AS: bezlʹitośńe
Wiktionary
rzecz. bezlitosność ż.
przym. bezlitosny
Wiktionary
(1.1) okrutnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezlitośnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezlitosny
SJP.pl
rodzina mchów liściastych; bezlistowate
SJP.pl
ptak o krótkich nogach i skrzydłach oraz czarno-białym upierzeniu, nielatający, lecz świetnie pływający, żyjący w wielkich koloniach, głównie na Antarktydzie; pingwin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak nielotny, o czarno-białym upierzeniu, przystosowany do życia w zimnym klimacie, poruszający się głównie pieszo lub pływaniem
Wiktionary
(1.1) pingwin
Wiktionary
ptak o krótkich nogach i skrzydłach oraz czarno-białym upierzeniu, nielatający, lecz świetnie pływający, żyjący w wielkich koloniach, głównie na Antarktydzie; pingwin
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) tak, że nie ma ludzi
Wiktionary
rzecz. ludność ż., bezludność ż.
przym. bezludny
Wiktionary
cecha czegoś niezamieszkanego przez ludzi
SJP.pl
charakteryzujący się brakiem ludzi; wyludniony, pusty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, gdzie nie ma ludzi; niezamieszkały przez ludzi, niebędący zaludnionym
Wiktionary
(1.1) Jego powieść opisuje, jak rozbitek przeżył na bezludnej wyspie.
Wiktionary
IPA: bɛzˈludnɨ, AS: bezludny
Wiktionary
rzecz. bezludzie n., ludność ż.
przysł. bezludnie
Wiktionary
(1.1) niezaludniony, niezamieszkały / niezamieszkany, niezasiedlony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce, gdzie nie ma ludzi
Wiktionary
rzecz. ludność ż., ludzie mos. lm., ludzik mzw., ludzina ż.
przym. ludzki, bezludny
przysł. po ludzku
Wiktionary
aparat fotograficzny bez lusterka za obiektywem, odchylającego się w momencie robienia zdjęcia, w którym kadr obserwuje się na wbudowanym monitorze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) fot. kompaktowy aparat fotograficzny z wymienną optyką
Wiktionary
Aparat bezlusterkowy z wymiennymi obiektywami (MILC, Mirrorless Interchangeable Lens Camera), potocznie bezlusterkowiec ( mirrorless camera), alternatywnie EVIL ( Electronic Viewfinder Interchangeable Lens) – nazwa typu cyfrowego aparatu fotograficznego, posiadającego możliwość wymiany obiektywów montowanych w korpusie, w którym wyeliminowano optyczny układ wizjera z lustrem (stąd nazwa), matówką i pryzmatem pentagonalnym, a podgląd kadru wykonuje się na wbudowanym monitorze bądź ekranie wizjera.
Wikipedia
(1.1) O bezlusterkowcach słyszało już wiele osób, ale nie powstała żadna konkretna nazwa kategorii tego typu aparatów.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzlustɛrˈkɔvʲjɛt͡s, AS: bezlusterkovʹi ̯ec
Wiktionary
przym. bezlusterkowy
rzecz. lustro n.
Wiktionary
(1.1) evil, hybryda
Wiktionary
aparat bezlusterkowy - aparat cyfrowy nieposiadający lustra
SJP.pl
partykuła oceniająca
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ponoć, prawdopodobnie
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Bezma Zeflik je chory? → Ponoć Józek się rozchorował?
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk snoci
Wiktionary
1. niemający majtek;
2. rajstopy bezmajtkowe - rajstopy niemające wszytej części majtkowej
SJP.pl
modulant
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. podobno, ponoć
Wiktionary
potocznie: osoba nienosząca maseczki ochronnej podczas epidemii wirusa; bezmaskowiec
SJP.pl
potocznie: osoba nienosząca maseczki ochronnej podczas epidemii wirusa; bezmaseczkowiec
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pszcz. pozbawiony matki pszczelej, bez matki
Wiktionary
rzecz. bezmatek m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pszcz. rodzina pszczela pozbawiona matki pszczelej
Wiktionary
rzecz. bezmateczność ż.
przym. bezmateczny
Wiktionary
dawna prosta waga przesuwnikowa o stałym odważniku; waga rzymska, przezmian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) metrol. hand. prosta waga dźwigniowa z przesuwanym ciężarkiem, służąca do ważenia towarów
Wiktionary
Bezmian, inaczej przezmian, waga rzymska, waga przesuwnikowa – waga składająca się z ramienia (rodzaj dźwigni dwustronnej) posiadającego na jednym końcu haczyk do zawieszenia ważonego przedmiotu, a na drugim stały obciążnik. Ważenie polegało na takim umiejscowieniu punktu zawieszenia dźwigni, aby była ona w położeniu poziomym. Na ramieniu zaznaczone były punkty oznaczające masę ważonego przedmiotu.
Wikipedia
(1.1) waga rzymska, war. bezmien, przezmian
Wiktionary
ogromna przestrzeń lub ilość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niezmierzona, nieograniczona przestrzeń
Wiktionary
(1.1) Bezmiar wszechświata jest trudny do wyobrażenia.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzmʲjar, AS: bezmʹi ̯ar
Wiktionary
czas. mierzyć ndk.
przym. bezmierny
przysł. bezmiernie
Wiktionary
(1.1) bezkres
Wiktionary
niezwiązany z żadnym konkretnym miejscem
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezmierne
Wiktionary
przym. bezmierny
przysł. bezmiernie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) ogromny tak, że aż niemożliwy do zmierzenia
Wiktionary
(1.1) Dla niego Franek, kowal, był czymś wielkim ze swoją bezmierną klatką piersiową, ze swymi masywnymi barkami i ze swymi szczeciniastymi i rudymi włosami.
Wiktionary
rzecz. bezmiar mrz., bezmierność ż.
Wiktionary
(1.1) nieograniczony, niezmierzony, nieskończony, bezgraniczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) poet. bezksiężycowy
Wiktionary
(1.1) Noc bezmiesięczna i gwiazdy się palą — / Sam na pokładzie, wichrem bity, blady, / Płynę przy skale nieszczęsnej Leukady.
Wiktionary
rzecz. miesiąc mrz., miesięczny mrz.
przym. miesięczny
Wiktionary
osoba nie mająca własnego mieszkania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o jedzeniu, diecie: niezawierający mięsa, pozbawiony mięsa
(1.2) o dniu, tygodniu itp.: taki, w którym nie je się mięsa, nie prowadzi się sprzedaży mięsa
Wiktionary
(1.1) Instytut Żywności i Żywienia przygotowuje zalecenia dotyczące wegetariańskiej diety dla szkół i przedszkoli. Uznano, że dieta bezmięsna jest zdrowa i może być stosowana u najmłodszych.
(1.2) W wielu katolickich domach piątek jest dniem bezmięsnym.
(1.2) Władze Vancouver wprowadziły dzień bezmięsny, jest to poniedziałek.
Wiktionary
IPA: bɛzˈmʲjɛ̃w̃snɨ, AS: bezmʹi ̯ẽũ̯sny
Wiktionary
rzecz. mięsny mrz., mięso n., mięsko n., mięsność ż., bezmięsność ż., mięsień m.
przym. bezmięśniowy, mięsny, mięśniowy
Wiktionary
(1.1) jarski, wegetariański
Wiktionary
dawniej: niemiłosierny - niemający litości
SJP.pl
niezawierający mleka
SJP.pl
niewytwarzanie się moczu na skutek schorzenia nerek lub niemożność wydalania go; anuria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. brak wydalania lub wytwarzania moczu;
Wiktionary
Bezmocz ( anuria) – dobowa ilość moczu mniejsza od 100 ml.
Bezmocz jest niebezpiecznym dla zdrowia i życia stanem patologicznym, spowodowanym np. przez uszkodzenie lub chorobę nerki, ucisk, zatkanie kanalików nerkowych czy zaburzenie krążenia nerkowego krwi. Bezmocz, zależnie od stanu, może być leczony farmakologicznie lub, w skrajnych przypadkach, może wymagać dializy zewnątrzustrojowej lub przeszczepu nerki.
Wikipedia
(1.1) Im dłużej trwa okres skąpomoczu i bezmoczu, rokowania stają się coraz gorsze.
Wiktionary
IPA: ˈbɛzmɔt͡ʃ, AS: bezmoč
Wiktionary
(1.1) anuria
Wiktionary
pozbawiony mułu
SJP.pl
niezawierający muszli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. med. zniedołężnienie umysłowe
(1.2) daw. stan niemyślenia
Wiktionary
(1.2) W głowie Adama obrazy i dźwięki poczęły się kawałkować, mieszać, gmatwać, zasnuwać mgłą. Ogarniał go bezmysł i apatya ciężkiej niemocy.
Wiktionary
(1.1) współcz. demencja
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezmyślny, bez namysłu
Wiktionary
(1.1) Nie pchaj bezmyślnie tych koszulek do szafki, przecież się pogniotą.
Wiktionary
IPA: bɛzˈmɨɕl̥ʲɲɛ, AS: bezmyśl̦ʹńe
Wiktionary
przym. bezmyślny
rzecz. bezmyślność
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezmyślnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest bezmyślny
Wiktionary
(1.1) Nie dość, że pił, to jeszcze nie zapiął pasów i jechał bez włączonych świateł – to podręcznikowy przykład bezmyślności za kierownicą samochodu!
Wiktionary
IPA: bɛzˈmɨɕl̥nɔɕt͡ɕ, AS: bezmyśl̦ność
Wiktionary
przym. bezmyślny
przysł. bezmyślnie
czas. myśleć
Wiktionary
(1.1) bezrefleksyjność, beztroska, niefrasobliwość, lekkomyślność; pot. bezmózgowie, odmóżdżenie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nad niczym się nie zastanawia; także. świadczący o takiej cesze
(1.2) dokonany bez udziału świadomości
Wiktionary
(1.1) Twoje bezsensowne i bezmyślne postępowanie doprowadziło do tragedii.
Wiktionary
rzecz. bezmyślność ż.
przysł. bezmyślnie
Wiktionary
(1.1) bezrefleksyjny
Wiktionary
potocznie: osoba głupia, bezmyślna; bezmózgowiec
SJP.pl
1. niemający mózgu;
2. bezmyślny, głupi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający mózgu
(1.2) przen. pozbawiony rozumu
Wiktionary
(1.2) Nie wyrabiam, co za bezmózgi osioł z tego kolesia!
Wiktionary
IPA: bɛzˈmuzʲɟi, AS: bezmuzʹǵi
Wiktionary
rzecz. bezmózgowiec m., bezmózgowie n.
Wiktionary
(1.2) bezrozumny, bezmyślny, bałwański, barani, debilny, debilowaty, durny, głupi, idiotyczny, kretyński, tępy
Wiktionary
wada wrodzona, polegająca na niewykształceniu się mózgu u płodu; anencefalia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. wada rozwojowa polegająca na niewykształceniu się mózgowia;
(1.2) pot. pogard. brak myślenia
Wiktionary
Bezmózgowie (łac. "anencephalia") – letalna (śmiertelna) wada wrodzona o charakterze malformacji, polegająca na braku lub na szczątkowym rozwoju mózgowia, zwykle przebiegającym łącznie z bezczaszkowiem ("acrania") czyli niewykształceniem struktur mózgoczaszki. Należy do tzw. dysrafii.
Wikipedia
(1.1) W bezmózgowiu całkowitym dzieci rodzą się martwe.
Wiktionary
rzecz. bezmózg mos., bezmózgowiec mos., mózg mrz., mózgowie n.
przysł. bezmózgi, bezmózgowy, mózgowy
przym. mózgowy, bezmózgi
Wiktionary
(1.1) anencefalia
Wiktionary
1. potocznie: osoba głupia, bezmyślna; bezmózg;
2. w medycynie: płód dotknięty bezmózgowiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. dziecko z bezmózgowiem
(1.2) pot. obraź. osoba, która zachowuje się nierozsądnie, głupio lub bezmyślnie
Wiktionary
rzecz. bezmózgowie n.
przym. bezmózgi
Wiktionary
niezawierający nabiału
SJP.pl
grupa roślin rozmnażających się za pomocą zarodników, niemających kwiatów i prawdziwych korzeni
SJP.pl
potocznie: beznadziejny, beznadziejnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan desperacji, utraty nadziei, rozpacz
(1.2) pot. coś kiepskiego, beznadziejnego, bez wartości lub nie zapowiadającego się dobrze
Wiktionary
IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇ja, AS: beznaʒ́ėi ̯a
Wiktionary
rzecz. nadzieja ż., beznadziejność ż.
przym. beznadziejny
przysł. beznadziejnie
Wiktionary
(1.1) desperacja, rozpacz, melancholia, boleść, smutek, żal
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób niedający nadziei na poprawę ani sukces
(1.2) pot. bardzo źle, kiepsko
(1.3) bardzo mocno
Wiktionary
(1.2) – Śpiewasz beznadziejnie, zrezygnuj lepiej z tego konkursu…
Wiktionary
IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jɲɛ, AS: beznaʒ́ėi ̯ńe
Wiktionary
rzecz. nadzieja ż., beznadziejność ż., beznadzieja ż.
przym. beznadziejny
Wiktionary
(1.2) wulg. do dupy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: beznadziejnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co beznadziejne; stan beznadziei
Wiktionary
IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jnɔɕt͡ɕ, AS: beznaʒ́ėi ̯ność
Wiktionary
rzecz. beznadzieja ż.
przym. beznadziejny
przysł. beznadziejnie
Wiktionary
(1.1) rozpaczliwość, dramatyczność, tragiczność
Wiktionary
1. taki, który się nie podoba; okropny, straszny, potworny;
2. niedający szans na pomyślny wynik; rozpaczliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony wszelkiej nadziei
(1.2) kiepski, bardzo słaby
(1.3) iron. o znacznym nasileniu jakiejś cechy
Wiktionary
(1.1) Jego sytuacja finansowa jest beznadziejna, zadłużenie wielokrotnie przekroczyło dochody.
(1.2) Ten tekst jest beznadziejny, nie nadaje się do opublikowania.
Wiktionary
IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jnɨ, AS: beznaʒ́ėi ̯ny
Wiktionary
rzecz. nadzieja ż., beznadzieja ż., beznadziejność ż.
przysł. beznadziejnie
Wiktionary
(1.1) bezwyjściowy, patowy
(1.3) straszny, okropny
Wiktionary
niewymagający nakładów pieniędzy, pracy lub energii
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób beznamiętny, pozbawiony namiętności
Wiktionary
przym. beznamiętny
rzecz. beznamiętność ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto lub co jest beznamiętne; obojętność, apatia
Wiktionary
(1.1) Beznamiętność, z jaką lekarz mówił o pacjencie i jego cierpieniu, zadziwiła słuchających go studentów medycyny.
Wiktionary
IPA: ˌbɛznãˈmʲjɛ̃ntnɔɕt͡ɕ, AS: beznãmʹi ̯ẽntność
Wiktionary
przym. beznamiętny
przysł. beznamiętnie
Wiktionary
(1.1) bezemocjonalność, obojętność, chłód, opanowanie, apatia
Wiktionary
bez emocji, nieokreślony, mdły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony emocji, emocjonalnego zaangażowania; obojętny, chłodny
Wiktionary
(1.1) – Niestety, nie zdał Pan. – oznajmił egzaminator beznamiętnym głosem.
Wiktionary
IPA: ˌbɛznãˈmʲjɛ̃ntnɨ, AS: beznãmʹi ̯ẽntny
Wiktionary
przysł. beznamiętnie
rzecz. beznamiętność
Wiktionary
(1.1) bezemocjonalny, obojętny, chłodny, opanowany, bezceremonialny
Wiktionary
niezawierający żadnego napisu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. nie mający narodowości, oderwany od jakiegokolwiek narodu
Wiktionary
rodzina roślin z gromady wątrobowców
SJP.pl
niezawierający nikotyny
SJP.pl
niemający nóg lub jednej nogi; beznożny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niemający nóg
(1.2) niemający jednej nogi
Wiktionary
(1.1) Węże są beznogimi gadami.
Wiktionary
IPA: bɛzˈnɔɟi, AS: beznoǵi
Wiktionary
(1.2) jednonogi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stan, w którym normy społeczne nie są przestrzegane
Wiktionary
niemający nosa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niemający nosa
Wiktionary
(1.1) Było w tym coś bezwstydnego, jakby zawinili nie napastnicy, lecz ich martwe ofiary. Twarze obciągnięte pergaminową skórą, beznose, z zapadniętymi oczodołami…
Wiktionary
IPA: bɛzˈnɔsɨ, AS: beznosy
Wiktionary
rzecz. nos mos./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest beznożne; cecha tych, którzy są beznożni
Wiktionary
przym. beznożny
przysł. beznożnie
Wiktionary
niemający nóg lub jednej nogi; beznogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie posiadający wcale nóg
Wiktionary
rzecz. beznożność ż.
Wiktionary
(1.1) beznogi
Wiktionary
taki, który nie ma nut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma nóżek
Wiktionary
rzecz. nóżka ż.
Wiktionary
kulisty twór w żołądku przeżuwaczy (np. kóz, krów), powstający z niestrawnych cząstek pokarmu oraz połkniętej w czasie linienia sierści; w medycynie ludowej przypisywano mu właściwości magiczne i lecznicze; strut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wet. kulisty twór powstający w żołądkach przeżuwaczy z niestrawionych resztek pokarmu, sierści oraz włókien roślinnych;
(1.2) daw. odtrutka
Wiktionary
Bezoar (arab. "bāzahr", pers. "bād-zahr") – rzekomy kamień jelitowy, nagromadzenie niestrawionych substancji w układzie pokarmowym zwierząt, w tym ludzi.
Wikipedia
(1.1) Bezoary były w średniowieczu uważane za talizmany, przypisywano im właściwości magiczne i lecznicze.
Wiktionary
IPA: bɛˈzɔar, AS: bezoar
Wiktionary
przym. bezoarowy
Wiktionary
przymiotnik od: bezoar
SJP.pl
osoba będąca nosicielem jakiejś choroby, ale niemająca jej objawów
SJP.pl
przysłówek
(1.1) med. bez objawów, symptomów
Wiktionary
(1.1) Zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub w postaci gorączki, nocnych potów, bólów brzucha, zespołu złego wchłaniania, znacznego ubytku masy ciała, mykobakteriemii, limfadenopatii oraz niedokrwistości.
Wiktionary
rzecz. bezobjawowość ż.
przym. bezobjawowy
Wiktionary
niedający objawów swojej obecności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. taki, który nie daje objawów
Wiktionary
(1.1) 5–50% torbieli jest bezobjawowa i wykrywana przypadkowo.
Wiktionary
rzecz. bezobjawowość ż.
przysł. bezobjawowo
Wiktionary
niewymagający obsługi; automatyczny, samoczynny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający oczu
Wiktionary
(1.1) bezoki, daw. bezoczy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. niemający oczu
Wiktionary
(1.1) bezoki, bezoczny
Wiktionary
w technice: niedający, niewytwarzający odpadów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie wytwarzający odpadów, nie powodujący powstawania odpadów
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma odpływu, nie uchodzi z niego żadna rzeka
Wiktionary
(1.1) W książce znajdziemy bowiem również rozdziały poświęcone łąkom, rzekom, kanałom i jeziorom, wśród których szczególne miejsce zajmują suchary, czyli bezodpływowe jeziora dystroficzne.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezodrzutowe
Wiktionary
przym. bezodrzutowy
przysł. bezodrzutowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niepowodujący odrzutu
Wiktionary
(1.1) Współczesne działo, szczególnie działo bezodrzutowe, musi trafić w czołg od pierwszego strzału.
Wiktionary
rzecz. rzut mrz., odrzut mrz., odrzutowiec mrz., bezodrzutowość ż.
czas. odrzucać ndk., odrzucić dk.
przym. odrzutowy
Wiktionary
bez odsetek
SJP.pl
niemający ogona; bezogonowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. niemający ogonka, wyrastający bezpośrednio z gałązki
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔɡɔ̃ŋˈkɔvɨ, AS: bezogõŋkovy
Wiktionary
(1.1) siedzący
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezogonowe
Wiktionary
przym. bezogonowy
przysł. bezogonowo
Wiktionary
niemający ogona; bezogoniasty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. biol. niemający ogona, czyli końcowej części tułowia
(1.2) techn. niemający ogona, czyli końcowej części konstrukcji
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔɡɔ̃ˈnɔvɨ, AS: bezogõnovy
Wiktionary
rzecz. bezogonowiec m., bezogonowość ż.
Wiktionary
skrót od: bezokolicznik, bezokolicznikowy
SJP.pl
niemający okapu
SJP.pl
niemający oczu lub jednego oka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający oczu
(1.2) niemający oka
Wiktionary
(1.1) bezoczny, daw. bezoczy
Wiktionary
niemający okien, np. bezokienny strych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający wcale okien
Wiktionary
(1.1) Było w południe na zewnątrz i na niebie świeciło gorące słońce, lecz w bezokiennym domu, gdzie siedzieliśmy, można myśleć, że teraz jest noc, ponieważ prawie nic nie dostrzegaliśmy.
Wiktionary
w językoznawstwie: podstawowa forma czasownika (np. robić, piec, kochać), która wyraża czynność lub stan w sposób abstrakcyjny, bez określenia osoby, rodzaju, liczby, czasu i trybu; infinitivus, infinitiwus, infinityw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. forma czasownika zazwyczaj (zależnie od języka) nieokreślająca czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony ani aspektu;
Wiktionary
Bezokolicznik ( infinitivus) – forma czasownika, która wyraża czynność lub stan w sposób abstrakcyjny, zazwyczaj bez określania czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony i aspektu. W niektórych językach może jednak wyrażać niektóre z tych kategorii, np. w łacinie istnieją bezokoliczniki wyrażające czas i stronę, a w grece klasycznej dodatkowo także aspekt. Istnieją też języki (np. arabski, nowogrecki lub bułgarski) pozbawione form bezokolicznika.
Wikipedia
(1.1) Bezokolicznik jest nieosobową formą czasownika.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔkɔˈlʲit͡ʃʲɲik, AS: bezokolʹičʹńik
Wiktionary
przym. bezokolicznikowy, bezokoliczny
rzecz. okolica ż., okolicznik mrz.
Wiktionary
(1.1) skr. bezok., infinitiwus, infinitivus
Wiktionary
przymiotnik od: bezokolicznik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. związany z bezokolicznikem, dotyczący bezokolicznika
Wiktionary
(1.1) Oba aspekty polskich czasowników mają swoje formy bezokolicznikowe.
Wiktionary
rzecz. bezokolicznik mrz., okolica ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezokoliczne
Wiktionary
przym. bezokoliczny
przysł. bezokolicznie
Wiktionary
niezawierający, niepotrzebujący oleju
SJP.pl
odbywający się bez operacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. taki, w którym nie wykonuje się operacji
Wiktionary
czas. operować
Wiktionary
(1.1) nieinwazyjny
Wiktionary
niestawiający oporu; bezoporowy
SJP.pl
niestawiający oporu; bezoporny
SJP.pl
pozbawiony opresji, zagrożenia
SJP.pl
niedotyczący żadnej osoby
SJP.pl
czasownik w formie bezosobowej
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) od: bezosobowy
Wiktionary
(1.1) Idąc ku widowni zaczynają mówić, półgłosem, jakby bezosobowo.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔsɔˈbɔvɔ, AS: bezosobovo
Wiktionary
przym. bezosobowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie jest skierowany do żadnej osoby
Wiktionary
(1.1) Wyrażenia bezosobowe są zawsze w trzeciej osobie liczby pojedynczej i stoją na miejscu podmiotu.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔsɔˈbɔvɨ, AS: bezosobovy
Wiktionary
przysł. bezosobowo
Wiktionary
niemający ości (zwykle o roślinach, rybach)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. (o roślinie) nie pokryty ościami
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezowocny, jałowo
Wiktionary
rzecz. bezowocność ż.
przym. bezowocny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezowocne
Wiktionary
rzecz. bezowocowość ż.
przym. bezowocny, bezowocowy
przysł. bezowocnie, bezowocowo
Wiktionary
(1.1) bezskuteczność, nieskuteczność, bezcelowość, bezpłodność, daremność
Wiktionary
nieprzynoszący rezultatów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) książk. nieprzynoszący pomyślnych rezultatów
Wiktionary
(1.1) Moje starania o jej rękę są jak dotąd bezowocne.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzɔˈvɔt͡snɨ, AS: bezovocny
Wiktionary
rzecz. bezowocność ż.
przysł. bezowocnie
Wiktionary
(1.1) daremny, próżny, bezskuteczny
Wiktionary
kręgowiec (krągłousty, ryba i płaz) niewytwarzający błon płodowych w rozwoju zarodkowym
SJP.pl
Bezowodniowce (Anamnia) – grupa kręgowców, które nie wytwarzają błon płodowych w rozwoju embrionalnym (w przeciwieństwie do owodniowców), w związku z czym ich rozwój związany jest nierozerwalnie ze środowiskiem wodnym. W ich rozwoju często występuje stadium larwalne.
Wikipedia
kręgowiec (krągłousty, ryba i płaz) niewytwarzający błon płodowych w rozwoju zarodkowym
SJP.pl
przymiotnik od: beza
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od beza
Wiktionary
IPA: bɛˈzɔvɨ, AS: bezovy
Wiktionary
rzecz. beza ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezołowiowe
Wiktionary
przym. bezołowiowy
przysł. bezołowiowo
Wiktionary
niezawierający ołowiu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezawierający ołowiu
Wiktionary
(1.1) Podczas lutowania bezołowiowego na powierzchni oporników i kondensatorów powstawać mogą kulki kapilarne, przy czym, w zależności od przyczyny ich powstawania, mają one różne rozmiary.
Wiktionary
rzecz. bezołowiowość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezościste
Wiktionary
przym. bezościsty
przysł. bezościście
Wiktionary
pszenica bezoścista - odmiana pszenicy ozimej, której plewki nie są zakończone ością; gółka
SJP.pl
zwykle o przedmiotach: niemający palców
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma palców
Wiktionary
przym. bezpalcy
Wiktionary
(1.1) bezpalcy
Wiktionary
niemający palca, dwóch i więcej palców lub w ogóle ich niemający
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma palców
Wiktionary
przym. bezpalcowy
Wiktionary
taki, który nie ma paleniska
SJP.pl
niewymagający paragonu
SJP.pl
inform. niewymagający przekazania parametru
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezpardonowe
Wiktionary
przym. bezpardonowy
Wiktionary
nieliczący się z niczym, pozbawiony skrupułów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przen. ostry, brutalny, bezwzględny, pozbawiony skrupułów
(1.2) niedający albo niebiorący pardonu
Wiktionary
(1.1) W tekście przytoczono ostatnie wpisy polityka, który w bezpardonowy sposób krytykuje działania rządu i pomoc spółek skarbu państwa w walce z pandemią koronawirusa.
Wiktionary
przysł. bezpardonowo
rzecz. bezpardonowość ż.
Wiktionary
kobieta nienależąca do żadnej partii
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezpartyjne; cecha tego, kto bezpartyjny
Wiktionary
Bezpartyjność – brak przynależności do jakiejkolwiek partii politycznej.
Wikipedia
przym. bezpartyjny
rzecz. partyjka ż., bezpartyjny mos.
Wiktionary
nienależący do żadnej partii politycznej; apartyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. nie należący do żadnego ze stronnictw albo partii politycznych
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) polit. ktoś nie będący zrzeszony w partii (w kontekście historycznym ktoś spoza PZPR i jej satelitów)
Wiktionary
rzecz. bezpartyjność ż., partia ż., partyjka ż.
Wiktionary
(1.1) niezależny, niezrzeszony
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie posiada pasm
Wiktionary
(1.1) Mikrostruktura blachy w stanie normalizowanym jest ferrytyczno-perlityczna pasmowa, natomiast po nagrzaniu do temperatury 920°C i następnym chłodzeniu natryskowym za pomocą dysz wodno-powietrznych jest jednorodna (bezpasmowa) ferrytyczno-bainityczna.
Wiktionary
rzecz. pasmo n.
przym. pasmowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie wymaga posiadania paszportu
(1.2) taki, który nie posiada paszportu
Wiktionary
(1.1) Erich Honecker przekazał mi przez telefon stanowisko władz NRD, że trzeba czasowo wstrzymać wielomilionowy ruch bezpaszportowy między naszymi krajami.
(1.2) Rosyjscy zawodnicy wystartowali jak gdyby nigdy nic w rywalizacji, jako… bezpaszportowi kolarze katalońskiego klubu Escola Ciclisme Catalunya.
Wiktionary
niezawierający pauzy
SJP.pl
niemający właściciela
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. nienależący do nikogo, niemający właściciela
Wiktionary
(1.1) Dwunastoletnią dziewczynkę idącą do szkoły zaatakował bezpański pies.
Wiktionary
rzecz. bezpańskość ż.
Wiktionary
(1.1) niczyj
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpańskie; cecha tych, którzy są bezpańsci
Wiktionary
przym. bezpański
przysł. bezpańskie
Wiktionary
osoba nieposiadająca obywatelstwa żadnego państwa; apolita; apatryda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba nieposiadająca obywatelstwa żadnego z państw
Wiktionary
(1.1) Trener i trzech chłopców uratowanych z jaskini Tham Luang nie mogą skorzystać z zaproszeń od klubów piłkarskich z Zachodu. Tajlandzkie media informują, że Ekkapol Chantawong i trzech jego podopiecznych to bezpaństwowcy, a skomplikowany status utrudnia im podróże nawet po kraju.
Wiktionary
rzecz. bezpaństwowość ż.
przym. bezpaństwowy
Wiktionary
(1.1) apatryda, apolita
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpaństwowe; cecha tych, którzy są bezpaństwowi
Wiktionary
rzecz. bezpaństwowiec mos.
przym. bezpaństwowy
Wiktionary
niebędący obywatelem żadnego państwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nie mający przynależności państwowej; nie należący do żadnego z państw
Wiktionary
rzecz. bezpaństwowiec m., bezpaństwowość ż.
Wiktionary
brak perspektyw
SJP.pl
brak pestek
SJP.pl
1. niezawierający pestek;
2. o kobiecie: dotknięta zespołem MRKH (wrodzony brak lub niedorozwój macicy i pochwy)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nie zawierający pestek
Wiktionary
(1.1) Wiem, że winogrona bezpestkowe są modyfikowane genetycznie, ale jednak wolę je jeść niż męczyć się z wyciąganiem gorzkich pestek.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɛˈstkɔvɨ, AS: bespestkovy
Wiktionary
przym. pestkowy
Wiktionary
1. stan braku zagrożeń;
2. potocznie: instytucja zajmująca się sprawami bezpieczeństwa publicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stan braku zagrożenia, obawy, powodów do strachu; bycie bezpiecznym
Wiktionary
Bezpieczeństwo – stan dający poczucie pewności i gwarancję jego zachowania oraz szansę na doskonalenie.
Wikipedia
(1.1) Niedawna akcja policji miała na celu zwiększenie bezpieczeństwa w regionie.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspʲjɛˈt͡ʃɛ̃j̃stfɔ, AS: bespʹi ̯ečẽĩ ̯stfo
Wiktionary
rzecz. zabezpieczenie n., bezpieczność ż., ubezpieczenie n., ubezpieczanie n., bezpieczniak mos.
czas. odbezpieczyć, ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., zabezpieczyć dk.
przym. bezpieczny, bezpieczeński
przysł. bezpiecznie
Wiktionary
(1.1) ochrona, pewność
Wiktionary
przymiotnik od: bezpieczniak
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. dotyczyć służby bezpieczeństwa i jej funkcjonariuszy
Wiktionary
(1.1) A cholera by jego wzięła z tym kolegą. Pierdolony gnojek z bezpieczniackiej bandy! – mamrotał do siebie Teofil, siedząc na desce.
Wiktionary
przym. bezpieczny
Wiktionary
pogardliwie: pracownik służb bezpieczeństwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. pot. funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa w PRL, agent służby bezpieczeństwa
Wiktionary
(1.1) W toku dalszej rozmowy esbek przystąpił do omówienia m.in. jego ucieczki za granicę. Tu zaobserwowałem u rozmówcy jego zdenerwowanie — zanotował wówczas bezpieczniak — stwierdził, że niechętnie rozmawia na te tematy.
Wiktionary
rzecz. bezpieczeństwo n., bezpiecznik m.
przym. bezpieczny
przysł. bezpiecznie
czas. odbezpieczyć
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezpieczny
Wiktionary
(1.1) Neon PZU z napisem „Z nami bezpieczniej” rzucał snop trupiego światła.
(1.1) W lokalach wyborczych można czuć się bezpiecznie dzięki przestrzeganiu wytycznych władz.
Wiktionary
IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃʲɲɛ, AS: bespʹi ̯ečʹńe
Wiktionary
przym. bezpieczny
rzecz. bezpieczeństwo n., ubezpieczenie n., ubezpieczanie n., zabezpieczenie n., zabezpieczanie n., bezpieczność ż., bezpieczniak mos.
czas. odbezpieczyć dk., ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., zabezpieczyć dk.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezpiecznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezpieczny
SJP.pl
urządzenie zabezpieczające, np. przed skutkami nadmiernego obciążenia instalacji elektrycznej albo nadmiernego obciążenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podzespół chroniący przed nieprawidłowym działaniem urządzenia lub sieci (np. elektrycznej, gazowej);
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. funkcjonariusz służby bezpieczeństwa
Wiktionary
Bezpiecznik – podstawowy element zabezpieczający urządzenie, jego fragment lub użytkownika przed określonym czynnikiem zagrażającym. Należy on do grupy urządzeń zabezpieczających.
Wikipedia
(1.1) Było zwarcie i jonieczna będzie wymiana bezpiecznika.
(2.1) Tamci dwaj to byli bezpiecznicy.
Wiktionary
IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃʲɲik, AS: bespʹi ̯ečʹńik
Wiktionary
rzecz. zabezpieczenie n., bezpieczniak mos.
czas. odbezpieczyć
przym. bezpieczny
Wiktionary
(1.1) korek (bezpiecznik elektryczny)
(2.1) ubek, esbek
Wiktionary
przymiotnik od: bezpiecznik
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. beztroska
(1.2) stpol. śmiałość
Wiktionary
IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: bespʹi ̯ečność
Wiktionary
rzecz. bezpieczeństwo
przym. bezpieczny
przysł. bezpiecznie
czas. odbezpieczyć
Wiktionary
1. taki, któremu nie grozi niebezpieczeństwo;
2. niezagrażający nikomu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie jest zagrożony, któremu nic nie grozi
(1.2) taki, który nie stwarza zagrożenia
(1.3) stpol. odważny
(1.4) stpol. beztroski
Wiktionary
(1.1) Jeśli będzie się bawił w parku, będzie bezpieczny.
(1.2) Te wibracje zdecydowanie przekraczają bezpieczną normę.
Wiktionary
IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃnɨ, AS: bespʹi ̯ečny
Wiktionary
rzecz. piecza ż., bezpieczność ż., niebezpieczność ż., bezpieczeństwo n., niebezpieczeństwo n., bezpiecznik m., bezpieczniak m., bezpieka ż., odbezpieczanie n., odbezpieczenie n., zabezpieczanie n., zabezpieczenie n., ubezpieczanie n., ubezpieczenie n., ubezpieczyciel m., ubezpieczycielka ż.
czas. odbezpieczyć dk., odbezpieczać ndk., zabezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk.
przym. niebezpieczny, bezpiecznikowy, bezpieczniacki, ubezpieczeniowy
przysł. bezpiecznie, niebezpiecznie
Wiktionary
potoczna nazwa organów bezpieczeństwa publicznego istniejących w czasach PRL, mających na celu przede wszystkim utrwalenie ustroju komunistycznego i zwalczanie opozycji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pejor. aparat bezpieczeństwa w PRL
(1.2) pot. pejor. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tajna policja na co dzień pilnuje ludzi, by nie zdołali przygotować jakiegoś buntu, który może zagrozić władzy. Od tego właśnie była w PRL bezpieka. Jednak gdy do buntu dochodziło, wkraczała armia.
Wiktionary
przym. bezpieczny
Wiktionary
sadzonka drzewa liściastego
SJP.pl
bezzałogowy statek powietrzny; drona, dron, bezzałogowiec
SJP.pl
taki, który nie wymaga pilota
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który działa lub porusza się bez pilota; zdalnie sterowany
Wiktionary
przysł. bezpilotowo
Wiktionary
niemający piór; nieopierzony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający piór
Wiktionary
(1.1) nieopierzony
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób nieprzemyślany, spontaniczny, bez ustalonego planu
Wiktionary
(1.1) Pojechaliśmy nad morze bezplanowo, decydując w ostatniej chwili.
Wiktionary
rzecz. bezplanowość ż.
przym. bezplanowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak planowanieanowania; stan działania bez planu
Wiktionary
przysł. bezplanowo
przym. bezplanowy
Wiktionary
(1.1) chaotyczność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bez wcześniej ustalonego planu
Wiktionary
(1.1) Spotkanie było bezplanowe, więc każdy mógł mówić, co chciał.
Wiktionary
rzecz. bezplanowość ż.
przysł. bezplanowo
Wiktionary
(1.1) nieprzemyślany, nieprzygotowany, niezaplanowany, przypadkowy, spontaniczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpodmiotowe; cecha tych, którzy są bezpodmiotowi
Wiktionary
przym. bezpodmiotowy
przysł. bezpodmiotowie
Wiktionary
niemający podmiotu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. taki, który nie zawiera podmiotu
Wiktionary
rzecz. bezpodmiotowość ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezpodstawny
Wiktionary
(1.1) Zresztą książę nie bezpodstawnie podejrzewał, że chciano go oszukać.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔtˈstavʲɲɛ, AS: bespotstavʹńe
Wiktionary
rzecz. bezpodstawność ż.
przym. bezpodstawny
Wiktionary
(1.1) bezzasadnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak podstaw, brak uzasadnienia dla czegoś
Wiktionary
przym. bezpodstawny
przysł. bezpodstawnie
Wiktionary
(1.1) bezzasadność, nieuzasadnienie
Wiktionary
nieuzasadniony, bez podstaw
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieuzasadniony, niesłuszny, nie mający słusznych podstaw
Wiktionary
(1.1) Zwrot przedmiotu odwołanej darowizny powinien nastąpić stosownie do przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.
(1.1) Właśnie dlatego, że jestem z tą szkołą duchowo związany, nie jestem skory do bezpodstawnego krytykanctwa.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔtˈstavnɨ, AS: bespotstavny
Wiktionary
rzecz. bezpodstawność ż.
przysł. bezpodstawnie
Wiktionary
(1.1) nieusprawiedliwiony, nieuzasadniony, bezzasadny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. nieodprawiający pokuty
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mors. nie mający pokładu
Wiktionary
członek odłamu staroobrzędowców w rosyjskiej cerkwi prawosławnej, która nie uznawała duchowieństwa (popów)
SJP.pl
brak uporządkowanej budowy; amorfizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezpostaciowe
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bezpostaciowy
Wiktionary
amorficzny;
1. nieposiadający określonych, ustalonych kształtów;
2. w fizyce: niemający uporządkowanej strukturalnie budowy wewnętrznej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający, nie przyjmujący żadnej postaci
Wiktionary
rzecz. bezpostaciowość ż.
przysł. bezpostaciowo
Wiktionary
(1.1) bezkształtny, amorficzny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) przest. książk. nie mając potomstwa
Wiktionary
(1.1) Z Adama zaś zrodzony syn Jan Bylczyński a ten miał czterech synów, Szymona, Pawła, Grzegorza i Stanisława, dwóch synów Szymon i Paweł bezpotomnie zeszli.
Wiktionary
rzecz. bezpotomność ż.
przym. bezpotomny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieposiadanie potomstwa
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔˈtɔ̃mnɔɕt͡ɕ, AS: bespotõmność
Wiktionary
przym. bezpotomny
przysł. bezpotomnie
Wiktionary
(1.1) bezdzietność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niemający potomstwa, dzieci
Wiktionary
(1.1) Jednocześnie w wypadku bezpotomnej śmierci Jagiełły, strona polska zobowiązała się nie wybierać monarchy, będącego zarazem wielkim księciem litewskim, bez zgody Litwinów.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔˈtɔ̃mnɨ, AS: bespotõmny
Wiktionary
rzecz. bezpotomność ż.
przysł. bezpotomnie
Wiktionary
(1.1) bezdzietny
Wiktionary
dawniej: niepotrzebny
SJP.pl
niemający przyczyny; bezprzyczynowy
SJP.pl
przysłówek
(1.1) nieodwołalnie, nieodwracalnie
Wiktionary
„Bezpowrotnie” – singel Kasi Kowalskiej z płyty "Antidotum".
Wikipedia
(1.1) Te czasy minęły już bezpowrotnie.
(1.1) Marta utraciła go bezpowrotnie.
Wiktionary
rzecz. bezpowrotność ż.
przym. bezpowrotny
Wiktionary
1. taki, który przeminął i nie powróci;
2. niedający się zastąpić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest bez możliwości powrotu do stanu wcześniejszego
Wiktionary
(1.1) To była bezpowrotna decyzja.
Wiktionary
rzecz. bezpowrotność ż.
przysł. bezpowrotnie
Wiktionary
(1.1) nieodwołalny, nieodwracalny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) inform. taki, który nie uwzględnia nawiązania połączenia między urządzeniami
Wiktionary
(1.1) Protokoły bezpołączeniowe — na przykład UDP i ICMP — przesyłają zawsze pojedyncze pakiety danych, nie troszcząc się o wcześniejsze nawiązanie połączenia, układanie przesyłanych pakietów w logiczny ciąg i sprawdzanie, czy wysłane dane zostały w ogóle odebrane.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma pośredników ani ogniw pośrednich; taki, który trafia do kogoś lub czegoś wprost
(1.2) taki, który nie działa zgodnie z konwencjami lub konwenansami; jest szczery, naturalny
(1.3) taki, który nie jest oddzielony, jest tuż obok czegoś
Wiktionary
(1.1) Ludzie są zdolni do wywierania bezpośredniego wpływu na innych.
(1.2) Bezpośredni charakter Xawerego to cecha, której wielu mu zazdrości.
(1.3) Hotel znajduje się w bezpośrednim położeniu morza.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲi, AS: bespośredʹńi
Wiktionary
rzecz. bezpośredniość ż.
przysł. bezpośrednio
przym. średni
Wiktionary
(1.2) otwarty, szczery, naturalny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezpośrednio
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezpośredni
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezpośredni
Wiktionary
(1.1) Wisła jest jedną z rzek, która bezpośrednio wpada do Morza Bałtyckiego.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲɔ, AS: bespośredʹńo
Wiktionary
rzecz. bezpośredniość ż.
przym. bezpośredni, pośredni
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest bezpośredni
(1.2) cecha tego, co jest bezpośrednie
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.1) W beletrystyczno-publicystycznej formie ukazał bezpośredniość i bezceremonialność Amerykanów, szybko rosnące miasta, rozległe przestrzenie kontynentu, który przemierzał koleją, konno i pieszo, żyzne doliny, skalne pustkowia i dzikie zwierzęta.
Wiktionary
IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲɔ̇ɕt͡ɕ, AS: bespośredʹńȯść
Wiktionary
przym. bezpośredni
przysł. bezpośrednio
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) pszcz. ubogi w pożytek
Wiktionary
(1.1) Pszczoły zbierają ten miód aby przetrwać okres bezpożytkowy (brak kwiatów), czyli okres październik-kwiecień.
Wiktionary
1. stan, którego nie normują prawa;
2. czyn sprzeczny z prawem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. stan, w którym nie są ustanowione lub przestrzegane normy prawne
(1.2) praw. czyn bezprawny
Wiktionary
rzecz. bezprawność ż.
przym. bezprawny
przysł. bezprawnie
Wiktionary
(1.1) anarchia, samowola, warcholstwo
(1.2) bezprawność, nadużycie, nielegalność
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezprawny, niezgodnie z prawem
Wiktionary
przym. bezprawny
rzecz. bezprawie n., bezprawność ż.
Wiktionary
(1.1) nieprawnie, nielegalnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezprawne
(1.2) praw. przedmiotowa cecha czynu sprawcy, ujmowana jako sprzeczność z obowiązującymi zasadami porządku prawnego
Wiktionary
rzecz. bezprawie n.
przym. bezprawny
przysł. bezprawnie
Wiktionary
(1.1-2) nielegalność
(1.1) nieprawność; pot. trefność
Wiktionary
1. niezgodny z prawem;
2. zabroniony przez prawo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) praw. niezgodny z przepisami prawa
Wiktionary
rzecz. bezprawie n., bezprawność ż.
przysł. bezprawnie
Wiktionary
(1.1) nielegalny, nieprawny; pot. lewy, trefny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezprecedensowe
Wiktionary
przym. bezprecedensowy
przysł. bezprecedensowo
Wiktionary
będący bez precedensu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. bez precedensu
Wiktionary
(1.1) Ten personalny atak na 59-letniego Janukowycza według komentatorów ukraińskiej sceny politycznej był bezprecedensowy.
Wiktionary
rzecz. precedens mrz., bezprecedensowość ż.
Wiktionary
(1.1) bezprzykładny, jedyny w swoim rodzaju, niebywały, pierwszy, wyjątkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. zob. bezprzedrostkowy.
Wiktionary
(1.1) bezprzedrostkowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpretensjonalne; cecha tych, którzy są bezpretensjonalni
Wiktionary
przym. bezpretensjonalny
przysł. bezpretensjonalnie
Wiktionary
prosty, skromny, naturalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) prosty, swobodny i naturalny
Wiktionary
(1.1) To wszystko utrzymane w rytmie bezpretensjonalnej zabawy, oparte na dobrych wzorach współczesnej hollywoodzkiej komedii sensacyjnej i balansujące na granicy pastiszu i mocnego kina akcji.
Wiktionary
rzecz. bezpretensjonalność ż.
przysł. bezpretensjonalnie
Wiktionary
(1.1) bezceremonialny, naturalny, nieskomplikowany, niewymuszony, niewymyślny, niewyszukany, normalny, prostolinijny, prosty, swobodny, zwyczajny, zwykły
Wiktionary
w Rosji po rewolucji październikowej: pozbawione opieki, bezdomne dziecko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezproblematyczne; cecha tych, którzy są bezproblematyczni
Wiktionary
przym. bezproblematyczny
przysł. bezproblematycznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezproblemowy
Wiktionary
(1.1) Jako zootechnik zarabiał całkiem dobrze, ale zgubiła go inseminacja. Gdy nauczył się tego szatańskiego sztucznego zapładniania, wtedy dopiero zaczął robić prawdziwe pieniądze, bo każdy chciał mieć bezproblemowo, bez użycia żywego buhaja czy knura, zapłodnioną krowę albo maciorę.
Wiktionary
rzecz. bezproblemowość ż.
przym. bezproblemowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezproblemowe; cecha tych, którzy są bezproblemowi
Wiktionary
przym. bezproblemowy
przysł. bezproblemowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie przysparza dodatkowych problemów
(1.2) taki, który nie odnosi się do żadnego ważnego problemu
Wiktionary
rzecz. bezproblemowość ż.
przysł. bezproblemowo
Wiktionary
(1.1) łatwy
(1.2) banalny
Wiktionary
niezawierający procentów
SJP.pl
niemający żadnej wartości produkcyjnej; bezowocny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nieprzynoszący żadnych efektów, korzyści
Wiktionary
(1.1) Brał on zły przykład ze swoich nieprzyjaciół i zaczął bombardować miasto co było obok bezproduktywnego marnowania amunicji barbarzyńskim znęcaniem się nad ludnością cywilną.
Wiktionary
przysł. bezproduktywnie
przym. produktywny
Wiktionary
(1.1) bezowocny, bezskuteczny, bezcelowy, bezpłodny, czczy, daremny, nadaremny, nieskuteczny, płonny
Wiktionary
niemający, nieroztaczający promieni (świetlnych smug)
SJP.pl
niemający prowizji
SJP.pl
brak pruderii, czyli udawanej, fałszywej wstydliwości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpruderyjne; cecha tych, którzy są bezpruderyjni
Wiktionary
przym. bezpruderyjny
przysł. bezpruderyjnie
Wiktionary
bezwstydny, bez zahamowań moralnych, szczególnie w sferze seksualności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony pruderii, bez oznak zawstydzenia
Wiktionary
rzecz. bezpruderyjność ż.
przysł. bezpruderyjnie
Wiktionary
(1.1) nieskromny, swobodny, frywolny
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
(u
Wikipedia
Bezprym z małżonką; Bezprymowie
SJP.pl
Bezprym z małżonką; Bezprymostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bezpryma lub z nim związany
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezpryncypialne; cecha tych, którzy są bezpryncypialni
Wiktionary
przym. bezpryncypialny
przysł. bezpryncypialnie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób pozbawiony uzasadnienia, celu, sensu lub związku z istotą sprawy
Wiktionary
rzecz. bezprzedmiotowość ż.
przym. bezprzedmiotowy
Wiktionary
(1.1) bezcelowo, bezsensownie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezprzedmiotowe
Wiktionary
przym. bezprzedmiotowy
przysł. bezprzedmiotowo
Wiktionary
(1.1) pustość
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niemający podstawy, przyczyny
Wiktionary
(1.1) Znowu czyta powieść, ten rozdział, kiedy, podczas gwiaździstej nocy, p. Rambaud naprawiał zepsutą lalkę małej Joasi, Helena tonęła we łzach bezprzedmiotowego żalu, a Opat Jouve radził, ażeby wyszła za mąż.
Wiktionary
przysł. bezprzedmiotowo
rzecz. bezprzedmiotowość ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gram. nie mający przedrostka
Wiktionary
(1.1) bezprefiksalny
Wiktionary
niemający przedziałów
SJP.pl
brak przemocy
SJP.pl
niestosujący przemocy
SJP.pl
nieskładający się z przerw
SJP.pl
dawniej: związany z brakiem przeszkód
SJP.pl
odbywający się, przebiegający bez przetargu
SJP.pl
przysłówek
(1.1) techn. nie wykorzystując przewodów elektrycznych
Wiktionary
rzecz. przewodnik mrz., przewód mrz.
czas. przewodzić ndk.
przym. bezprzewodowy, przewodowy
przysł. przewodowo
Wiktionary
cecha czegoś niezawierającego przewodów
SJP.pl
niemający przewodu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. taki, który obywa się bez przewodów elektrycznych
Wiktionary
(1.1) – To wspaniały wynalazek, telefon bezprzewodowy – wesoło zauważyła Mirka. – Nareszcie można porozmawiać w swoim pokoju.
Wiktionary
przysł. bezprzewodowo
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. taki, który nie ma akcentu lub na który nie pada akcent
(1.2) nie mający żadnych przycisków
Wiktionary
(1.1) Angielskie [o] jest samogłoską przyćmioną i zawsze krótką, i znachodzi się jedynie w zgłoskach bezprzyciskowych.
Wiktionary
(1.1) nieakcentowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha to, tego co nie ma przyczyny
Wiktionary
IPA: ˌbɛspʃɨt͡ʃɨ̃ˈnɔvɔɕt͡ɕ, AS: bespšyčỹnovość
Wiktionary
rzecz. przyczyna ż.
przym. bezprzyczynowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie mający przyczyny
Wiktionary
rzecz. bezprzyczynowość ż.
przysł. bezprzyczynowość
Wiktionary
(1.1) nieuzasadniony, bezpodstawny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób nie mający przykładu; nie do porównania
Wiktionary
przym. bezprzykładny
rzecz. bezprzykładność ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezprzykładne
Wiktionary
przym. bezprzykładny
przysł. bezprzykładnie
Wiktionary
(1.1) wielkość
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) książk. niedający się z niczym porównać
Wiktionary
(1.1) Epopea węgierska jest pasmem bohaterstw i bezprzykładnego, ofiarnego męstwa.
(1.1) - Przeżyliśmy bezprzykładny atak na ciało pedagogiczne - huknęła w mikrofon - Uczeń Aleksander Wielki wdarł się podstępem do pokoju nauczycielskiego.
Wiktionary
rzecz. bezprzykładność ż.
przysł. bezprzykładnie
przym. przykładowy
Wiktionary
taki, który nie ma przylgi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. nie mający przyrostka
Wiktionary
(1.1) bezsufiksalny
Wiktionary
dawniej: pozbawiony przytomności, nieprzytomny
SJP.pl
działający bez potrzeby zasilania prądem elektrycznym
SJP.pl
niewytwarzający pyłu; bezpyłowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. bezpyłowy.
Wiktionary
(1.1) bezpyłowy
Wiktionary
niewytwarzający pyłu; bezpylny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. nie powodujący pylenia, powstawania pyłu
Wiktionary
rzecz. pyłek mrz.
Wiktionary
(1.1) bezpylny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezpłatny, bez opłat(y)
Wiktionary
(1.1) W takiej sytuacji możemy tylko poradzić uczestniczenie w następnym nabożeństwie, bezpłatnie, choć można składać ofiary wedle ustalonego sposobu.
(1.1) Część z nich posiłki otrzymuje bezpłatnie, część za niewielką odpłatnością.
Wiktionary
IPA: bɛsˈpwatʲɲɛ, AS: bespu̯atʹńe
Wiktionary
rzecz. bezpłatność ż.
przym. bezpłatny
Wiktionary
(1.1) darmo, darmowo, gratis, gratisowo, nieodpłatnie, za Bóg zapłać, za darmo; pot. na ładne oczy, za darmochę, za frajer, za friko
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, za który nie pobiera się opłaty
Wiktionary
(1.1) Na tym odcinku autostrady przejazd jest bezpłatny.
(1.1) …a przy tym powiadano, że sam prezydent (…) prezydentem był tylko dlatego (…), że nikogo innego nie było, któryby się podjął tego urzędu, bo jest na wyspie Nipu bezpłatny.
Wiktionary
IPA: bɛsˈpwatnɨ, AS: bespu̯atny
Wiktionary
rzecz. bezpłatność ż.
przysł. bezpłatnie
Wiktionary
(1.1) nieodpłatny, darmowy
Wiktionary
osobnik pozbawiony płci, niemający cech fizycznych określonej płci
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezpłciowy; bez wyraźnych cech płciowych
(1.2) przen. bez wyrazu; bez charakterystycznych walorów
Wiktionary
rzecz. bezpłciowość ż.
przym. bezpłciowy
Wiktionary
(1.1) aseksualnie
(1.2) bezbarwnie, nijako
Wiktionary
brak określonej płci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezpłciowe
Wiktionary
przym. bezpłciowy
przysł. bezpłciowo
Wiktionary
1. niemający płci;
2. potocznie, przenośnie: niemający cech charakterystycznych, wyróżniających; nijaki, bezbarwny, nieokreślony
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. niewykazujący cech płciowych; bez udziału płci
przymiotnik jakościowy
(2.1) pot. pogard. niemający charakteru
Wiktionary
(1.1) Budda często pojawia się jako androginiczna i bezpłciowa postać, jak na tym malowidle w klasztorze w Laosie.
Wiktionary
rzecz. bezpłciowość ż.
przysł. bezpłciowo
Wiktionary
(1.1) aseksualny
(2.1) aseksualny, nijaki, nieokreślony, bez ikry
Wiktionary
gatunek dużego ptaka z rzędu blaszkodziobych; gęś skąpopłetwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Anseranas semipalmata|ref=tak., gatunek ptaka z rzędu blaszkodziobych;
Wiktionary
Bezpłetwiec, gęś skąpopłetwa ("Anseranas semipalmata") – gatunek dużego ptaka, jedynego przedstawiciela rodziny bezpłetwców (Anseranatidae). Zamieszkuje bagna i łąki w terasach zalewowych tropikalnych rzek w północnej Australii i południowej Nowej Gwinei; reintrodukowany w stanie Wiktoria (południowo-wschodnia Australia), gdzie dawniej był szeroko rozpowszechniony.
Wikipedia
(1.1) gęś skąpopłetwa
Wiktionary
morświnek bezpłetwy - gatunek morświna; morświn bezpłetwy
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) biol. będąc niezdolnym do wydania potomstwa
(1.2) przen. nie przynosząc efektów
Wiktionary
(1.2) Tyle talentu bezpłodnie ginie, skoro nawet nie próbujesz nic napisać.
Wiktionary
rzecz. bezpłodność ż.
przym. bezpłodny
czas. ubezpłodnić
Wiktionary
(1.2) bezużytecznie, jałowo
Wiktionary
1. brak zdolności dojrzałego osobnika do rozrodu;
2. bezowocność, bezskuteczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. med. nieodwracalny brak zdolności do rozrodu; cecha tego, kto bezpłodny, cecha tego, co bezpłodne
Wiktionary
(1.1) Uprawiamy tylko petting, gdyż on bardzo boi się ciąży i twierdzi, że przerwanie pierwszej ciąży grozi bezpłodnością.
Wiktionary
przym. bezpłodny
przysł. bezpłodnie
czas. ubezpłodnić
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) biol. taki, który nie może rozmnażać się
przymiotnik relacyjny
(2.1) przen. taki, który nie daje pożądanych wyników
Wiktionary
(1.1) Pozwalało ono, by bezpłodna żona przyprowadziła mężowi niewolnicę, a syna z takiego związku uznawano wtedy za legalnego dziedzica rodziny z wszelkimi prawami pierworodnego.
Wiktionary
rzecz. bezpłodność ż.
przysł. bezpłodnie
czas. ubezpłodnić
Wiktionary
(1.1) niepłodny, jałowy
(2.1) bezskuteczny, jałowy, daremny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie wytwarza płomienia
Wiktionary
mały, morski mięczak pozbawiony muszli; beztarczowiec
SJP.pl
Bezpłytkowce, beztarczowce, beztarczowe (Aplacophora) – gromada małych, morskich mięczaków (Mollusca), pozbawionych muszli. Na powierzchni ich ciała występują spikule. Długość ich ciała mieści się w przedziale od 0,8 mm do 30 cm, zwykle poniżej 5 cm. Bezpłytkowce początkowo nie były włączane do mięczaków. Obecność tarki uznano za cechę pozwalającą je do nich zaliczyć. Od 1987 roku klasyfikowane są w randze odrębnej gromady.
Wikipedia
mały, morski mięczak pozbawiony muszli; beztarczowiec
SJP.pl
niewymagający rachunku
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezradny
Wiktionary
(1.1) W jego akcencie tyle było złośliwości, że major nie odpowiedział i bezradnie pozostał stać.
Wiktionary
rzecz. bezradność ż.
przym. bezradny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezradnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezradny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niemożność poradzenia sobie, zwłaszcza w trudnej sytuacji;
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.1) Wyuczona bezradność jest poddaniem się, zaprzestaniem działania, które wynika z przekonania, że cokolwiek się zrobi, nie będzie to miało żadnego znaczenia.
Wiktionary
IPA: bɛzˈradnɔɕt͡ɕ, AS: bezradność
Wiktionary
przym. bezradny
przysł. bezradnie
Wiktionary
(1.1) bezsilność, niemoc
Wiktionary
1. nieumiejący poradzić sobie w życiu lub w trudnej sytuacji;
2. wyrażający bezradność, bezsilność
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemogący lub nieumiejący sobie poradzić w życiu lub w trudnej sytuacji
Wiktionary
(1.1) W czwartym secie Włosi byli bezradni i przegrali z biało-czerwonymi 14:25.
Wiktionary
IPA: bɛzˈradnɨ, AS: bezradny
Wiktionary
rzecz. bezradność ż.
przysł. bezradnie
Wiktionary
(1.1) bezsilny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. smutny, pozbawiony radości
Wiktionary
przysł. bezradośnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) daw. smutno, w sposób pozbawiony radości
Wiktionary
przym. bezradosny
Wiktionary
potocznie: smartfon lub tablet, którego ekran nie jest otoczony ramkami obudowy
SJP.pl
niemający ramki lub mający bardzo wąskie ramki, np. smartfon bezramkowy
SJP.pl
pozbawiony ramy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. zwłaszcza odlewanie metali: nie mający rdzenia
Wiktionary
dostępny bez recepty lekarskiej
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób bezrefleksyjny
Wiktionary
rzecz. bezrefleksyjność ż.
przym. bezrefleksyjny
Wiktionary
(1.1) lekkomyślnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezrefleksyjne; cecha tych, którzy są bezrefleksyjni
Wiktionary
przym. bezrefleksyjny
przysł. bezrefleksyjnie
Wiktionary
(1.1) bezmyślność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) pozbawiony refleksji
Wiktionary
(1.1) W niektórych sytuacjach bezrefleksyjny konformizm może być tragiczny w skutkach, trzeba pamiętać, że czasem warto pozwolić sobie na zachowanie nonkonformistyczne.
Wiktionary
rzecz. bezrefleksyjność ż.
przysł. bezrefleksyjnie
Wiktionary
(1.1) bezmyślny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|bezreligijny.
Wiktionary
przym. bezreligijny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niezawierający w sobie elementów żadnej religii, nieodwołujący się w żaden sposób do religii
Wiktionary
(1.1) Człowiek bezreligijny nauczył się już bowiem radzić sobie we wszystkich ważnych sytuacjach życiowych „bez uciekania się do hipotezy roboczej — Bóg".
(1.1) Indyferentyzm o charakterze doktrynalnym występuje przynajmniej w dwóch formach: a) jako bezreligijny („naturalny"), b) jako religijny („nadprzyrodzony"). Indyferentyzm bezreligijny można odnaleźć w ateizmie i częściowo w deizmie.
Wiktionary
rzecz. bezreligijność ż.
Wiktionary
(1.1) niereligijny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ekon. stan, w którym część osób zdolnych do pracy i chcących ją podjąć nie może jej znaleźć;
Wiktionary
Bezrobocie – zjawisko społeczne polegające na tym, że część ludzi zdolnych do pracy i pragnących ją podjąć nie znajduje zatrudnienia.
Wikipedia
(1.1) W Poznaniu jest najniższe bezrobocie w kraju.
(1.1) W Hiszpanii jest najwyższe bezrobocie wśród państw UE.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzrɔˈbɔt͡ɕɛ, AS: bezroboće
Wiktionary
przym. bezrobotny
rzecz. bezrobotny m., bezrobotna ż.
Wiktionary
kobieta bez stałego płatnego zajęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta bez pracy
Wiktionary
(1.1) Życie bezrobotnej jest nie do pozazdroszczenia.
Wiktionary
rzecz. bezrobocie n.
:: fm. bezrobotny
przym. bezrobotny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezrobotne
Wiktionary
przym. bezrobotny
Wiktionary
osoba niezatrudniona
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bez pracy, bez zajęcia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba bez pracy
Wiktionary
(2.1) Powiatowy urząd pracy organizuje zajęcia aktywizacyjne dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzrɔˈbɔtnɨ, AS: bezrobotny
Wiktionary
rzecz. bezrobocie n.
:: fż. bezrobotna ż.
Wiktionary
(2.1) gw. Górny Śląsk elwer
Wiktionary
niemający rogów; nierogaty, bezrożny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. nie mający rogów
Wiktionary
rzecz. bezrogość ż.
Wiktionary
(1.1) siuty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezrogie; cecha tych, którzy są bezrodzy
Wiktionary
przym. bezrogi
przysł. bezrogo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) rzad. śrpol. (także. gwara.) przyszły rok
Wiktionary
nieposiadający własnego gospodarstwa rolnego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nie posiadający własnej ziemi, gospodarstwa rolnego
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) bezrolny (1.1) chłop
Wiktionary
rzecz. bezrolność ż.
Wiktionary
niemający rowków
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób nieprzemyślany
Wiktionary
rzecz. bezrozumność ż.
przym. bezrozumny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezrozumne
Wiktionary
przym. bezrozumny
przysł. bezrozumnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma zdolności rozumowania; pozbawiony rozumu
(1.2) taki, który świadczy o braku rozumowania; pozbawiony rozsądku
Wiktionary
(1.1) Bezrozumne stworzenie nie potrafi pojąć ludzkich emocji.
Wiktionary
przysł. bezrozumnie
rzecz. bezrozumność ż.
Wiktionary
rzadko: niemający rogów; nierogaty, bezrogi
SJP.pl
niezawierający rtęci
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezawierający rtęci
Wiktionary
1. brak ruchu, zmian; nieruchomość;
2. u zwierząt: znieruchomienie będące reakcją obronną; akineza, akinezja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) brak ruchu
Wiktionary
(1.1) Mysz zastygła w bezruchy, słysząc huk sowy.
Wiktionary
rzecz. ruch mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. wegański półprodukt lub potrawa będąca zamiennikiem ryby, przypominająca ją w smaku
Wiktionary
rzecz. bezrybie n.
przym. bezrybny
Wiktionary
miejsce, w którym nie ma ryb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce, gdzie nie ma ryb
Wiktionary
rzecz. bezryba ż.
przym. bezrybny
Wiktionary
charakteryzujący się brakiem występowania ryb
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, w którym nie ma ryb
Wiktionary
rzecz. bezrybie n., bezryba ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezrymowe
Wiktionary
przym. bezrymowy
przysł. bezrymowo
Wiktionary
niezawierający rymów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liter. nie zawierający rymów
Wiktionary
rzecz. bezrymowość ż.
Wiktionary
(1.1) nierymowany
Wiktionary
anarchia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. stan braku rządu, władzy centralnej
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezrządne; cecha tych, którzy są bezrządni
Wiktionary
przym. bezrządny
przysł. bezrządnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) brak rządu, anarchia
Wiktionary
IPA: bɛzˈʒɔ̃ɲd͡ʑɛ, AS: bezžõńʒ́e
Wiktionary
niemający rzęs; bezrzęsy
SJP.pl
niemający rzęs; bezrzęsny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający rzęs
Wiktionary
dawniej: obojętny
SJP.pl
1. mech z rodziny skrętkowatych, którego jedynym przedstawicielem jest objęty ochroną w Polsce bezrąbek czterokanciasty;
2. bezrąbek sadowiec - pluskwiak z podrzędu piewików
SJP.pl
kamizelka bez rękawów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. element stroju (kamizelka lub sukienka) bez rękawów, noszony na bluzkę lub sweter
Wiktionary
(1.1) Danusia miała na sobie śliczny bezrękawnik robiony szydełkiem.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzrɛ̃ŋˈkavʲɲik, AS: bezrẽŋkavʹńik
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niemający rękawów
Wiktionary
(1.1) bezrękawy, bezrękawny, bezrękawkowy
Wiktionary
niemający rąk lub jednej ręki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający rąk
(1.2) niemający jednej ręki
Wiktionary
(1.1) Ja zaś widziałem, że wokół mojego dawnego szkolnego kolegi gromadzi się istna ludzka menażeria: bezręki, garbaty, ze szpotawą stopą, morfinista, nożownik i gwałciciel.
Wiktionary
IPA: bɛzˈrɛ̃ŋʲci, AS: bezrẽŋʹḱi
Wiktionary
(1.2) jednoręki
Wiktionary
forma przymiotnika.
(1.1) Ms., B., W. n. lp. i Ms., B., W. nmos. lm. od: bezsenny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezsenny, bez zaśnięcia
Wiktionary
(1.1) Noc za nocą leży bezsennie i czeka na niego, lecz on nie przychodzi.
Wiktionary
rzecz. bezsenność ż.
przym. bezsenny
Wiktionary
zaburzenie snu charakteryzujące się utrudnionym zasypianiem lub trwałym, przedwczesnym budzeniem się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. niemożność zaśnięcia;
Wiktionary
Bezsenność, agrypnia ( insomnia) – zakłócenie stanu zdrowia, w którym niewystarczająca jest długość snu lub niezadowalająca jego jakość. Może polegać na trudnościach w zasypianiu, wczesnym przebudzaniu się, wybudzaniu się w trakcie snu lub na złej jakości snu, czego następstwami w ciągu dnia są uczucie braku wypoczęcia, gorsze samopoczucie, drażliwość, osłabienie koncentracji i zdolności uczenia się. Bezsenność może być rozumiana albo jako objaw, albo jako odrębna jednostka chorobowa.
Wikipedia
(1.1) Moja bezsenność męczy mnie już drugą noc.
Wiktionary
IPA: bɛsˈːɛ̃nːɔɕt͡ɕ, AS: be•sẽ•ność
Wiktionary
przym. bezsenny
przysł. bezsennie
Wiktionary
(1.1) insomnia; med. agrypnia
Wiktionary
spędzony bez spania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) spędzony bez spania
Wiktionary
(1.1) Dopiero na korytarzu oprzytomniał na tyle, by przypomnieć sobie, gdzie jest, co robi i co to za jeden ten Drzymalski.Trzy bezsenne doby i teraz, ledwie zamknął powieki, łobuz raczył się odezwać.
Wiktionary
IPA: bɛsˈːɛ̃nːɨ, AS: be•sẽ•ny
Wiktionary
rzecz. bezsenność ż.
przysł. bezsennie
Wiktionary
(1.1) nieprzespany
Wiktionary
coś pozbawione sensu, logiki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) brak sensu, uzasadnienia w czymś
(1.2) pot. coś pozbawione sensu
Wiktionary
(1.1) Coraz więcej pacjentów uskarża się na poczucie bezsensu i życiowej próżni.
Wiktionary
IPA: ˈbɛsːɛ̃w̃s, AS: be•sẽũ̯s
Wiktionary
rzecz. bezsensowność ż.
przym. bezsensowny, bez sensu
przysł. bezsensownie, bez sensu
wykrz. bez sensu
Wiktionary
(1.2) nonsens, bezsensowność, absurd, absurdalność, niedorzeczność, nonsensowność; pot. bzdurność
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób pozbawiony sensu
Wiktionary
IPA: ˌbɛsːɛ̃w̃ˈsɔvʲɲɛ, AS: be•sẽũ̯sovʹńe
Wiktionary
rzecz. bezsens m., bezsensowność ż.
przym. bezsensowny, bez sensu
przysł. bez sensu
wykrz. bez sensu
Wiktionary
(1.1) absurdalnie, nonsensownie, niedorzecznie, ni w pięć, ni w dziewięć, ni przypiął, ni przyłatał
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezsensownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezsensowny
SJP.pl
brak logiki, brak sensu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak sensu czegoś
Wiktionary
(1.1) (…) większość ludzi wykonujących podobne prace jest świadoma ich bezsensowności. To by się zgadzało: nie jestem pewien, czy kiedykolwiek poznałem prawnika korporacyjnego, który nie uważałby swojej pracy za idiotyzm.
Wiktionary
rzecz. bezsens m.
przym. bezsensowny
przysł. bezsensownie
Wiktionary
(1.1) bezsens, nonsensowność, absurd, absurdalność, niedorzeczność
Wiktionary
niemający sensu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest pozbawiony sensu, uzasadnienia
Wiktionary
(1.1) Twoje bezsensowne i bezmyślne postępowanie doprowadziło do tragedii.
Wiktionary
IPA: ˌbɛsːɛ̃w̃ˈsɔvnɨ, AS: be•sẽũ̯sovny
Wiktionary
rzecz. bezsens m., bezsensowność ż.
przysł. bezsensownie, bez sensu
przym. bez sensu
wykrz. bez sensu
Wiktionary
(1.1) nonsensowny, absurdalny, bzdurny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezsensowe; cecha tych, którzy są bezsensowi
Wiktionary
przym. bezsensowy
przysł. bezsensowo
Wiktionary
dawniej: bezsensowny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony sensu
Wiktionary
rzecz. bezsensowość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezserdeczne; cecha tych, którzy są bezserdeczni
Wiktionary
przym. bezserdeczny
przysł. bezserdecznie
Wiktionary
niezawierający siarki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. niezawierający siarki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezsilny
Wiktionary
rzecz. siła ż., bezsilność ż.
przym. bezsilny
licz. siła
Wiktionary
stawać się bezsilnym, bezradnym; bezradnieć, bezwładnieć
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezsilny
SJP.pl
stawać się bezsilnym, bezradnym; bezradnieć, bezwładnieć
SJP.pl
niezawierający silnika
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający silnika
Wiktionary
rzecz. siła ż.
licz. siła
Wiktionary
brak możliwości poradzenia sobie; niemoc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezsilne; cecha osoby bezsilnej
Wiktionary
(1.1) Pomyślał o tych, którzy musieli zginąć z bezsilności, wspomniał, jak święta Elżbieta, kiedy żyła jeszcze na ziemi, ona, święta jego domu i jego dzieciństwa, szlachetna księżna Turyngii, wysoko znamienita pani, sama chodziła w najuboższe miejsca i przynosiła chorym pocieszenie i odświeżenie.
Wiktionary
rzecz. siła ż., bezsiła ż.
przym. bezsilny
przysł. bezsilnie
licz. siła
Wiktionary
(1.1) bezsiła, niemoc, bezradność, bezbronność
Wiktionary
1. niemający siły;
2. bezradny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie potrafi z czymś się zmagać
(1.2) bez sił, niezdolny do walki
Wiktionary
(1.1) Teściowa była bezsilna wobec tej sytuacji z Jurkiem.
Wiktionary
IPA: bɛɕˈːilnɨ, AS: be•śilny
Wiktionary
rzecz. bezsilność ż., bezsiła ż., bezsilnienie n.
czas. bezsilnieć ndk.
przysł. bezsilnie
Wiktionary
(1.1) bezradny, niezaradny, nieporadny
(1.2) bezbronny, schorzały, bezzębny, bezwładny, asteniczny, kruchy, adynamiczny, słaby, słabowity, wątły, cherlawy, scherlały
Wiktionary
brak energii, poczucie zrezygnowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan braku siły; uczucie niemocy
Wiktionary
IPA: bɛɕˈːiwa, AS: be•śiu̯a
Wiktionary
rzecz. bezsilność ż., siła ż.
licz. siła
przym. bezsilny
Wiktionary
(1.1) bezradność, niemoc; war. bezsilność
Wiktionary
1. taki, dla którego nie ma skali;
2. sieć bezskalowa - sieć o własnościach fraktalnych, np. Internet, sieć społeczna
SJP.pl
niemający skorupy
SJP.pl
bezskrzydlak pieszy - owad z rodziny szarańczowatych
SJP.pl
Be
Wikipedia
niemający skrzydeł
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma skrzydeł
Wiktionary
IPA: bɛsˈːkʃɨdwɨ, AS: be•skšydu̯y
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bez osiągnięcia oczekiwanego skutku
Wiktionary
(1.1) Winna Basieńka i obita wyładowała się na bitkach wołowych, które mąż lubił z kaszą, a Kazimierz bezskutecznie szukał Jadzi po Wałbrzychu.
Wiktionary
rzecz. bezskuteczność ż.
przym. bezskuteczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezskuteczne
Wiktionary
przym. bezskuteczny
przysł. bezskutecznie
Wiktionary
(1.1) nieskuteczność, daremność, bezcelowość, bezowocność
Wiktionary
niedający wyników, nieprzynoszący rezultatów; daremny, nadaremny, próżny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieprzynoszący żadnego z oczekiwanych skutków
(1.2) praw. o czynności prawnej taki, który pozostając co do zasady ważny, tymczasowo nie ma skutków prawnych do czasu uzyskania zgody osób trzecich albo będąc ważnym, ograniczony jest tak by nie łamać praw osób trzecich
Wiktionary
rzecz. bezskuteczność ż.
przysł. bezskutecznie
Wiktionary
(1.1) daremny, bezowocny, próżny, bezpłodny, czczy, nadaremny; stpol. darmy
Wiktionary
w prawie karnym: typ przestępstwa, którego dokonanie następuje bez konieczności wystąpienia określonego skutku
SJP.pl
o pokarmie: nie mający smaku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. nie wymagający smarowania, użycia smarów
Wiktionary
taki, który nie pozostawia smug
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający soczewek
Wiktionary
stan niewydzielania soku żołądkowego przez zanikłą lub uszkodzoną błonę śluzową żołądka; achylia
SJP.pl
Bezsoczność ( achylia) – niewydzielanie soku żołądkowego z powodu zaburzeń w funkcjonowaniu błony śluzowej żołądka. Także niewydzielanie enzymów trzustkowych przez trzustkę.
Wikipedia
niezawierający soi
SJP.pl
niezawierający soli
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie zawierający soli, pozbawiony soli
Wiktionary
pozbawiony spadku
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w taki sposób, który nie wzbudza kontrowersji, sporów
Wiktionary
(1.1) Bezspornie podstawą sufizmu jest właściwie odczytywany, kontemplowany i interpretowany Koran.
Wiktionary
IPA: bɛsˈːpɔrʲɲɛ, AS: be•sporʹńe
Wiktionary
rzecz. spór m., sporność ż., bezsporność ż.
przym. bezsporny, sporny
Wiktionary
niebudzący wątpliwości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie budzi wątpliwości
Wiktionary
(1.1) Wpływ kontekstu na procesy zapamiętywania treści wiadomości, koncentrację uwagi odbiorcy oraz zakres interpretacji przekazu jest bezsporny.
(1.1) Brak na ten temat dokumentów, brak bezspornych relacji ustnych, wreszcie o "wieku" biblioteki nie świadczy ani katalog główny, ani karty czytelników.
Wiktionary
przysł. bezspornie
Wiktionary
(1.1) bezdyskusyjny, niezaprzeczalny, niewątpliwy, bezsprzeczny, niezbity, oczywisty, ewidentny, jednoznaczny, zrozumiały sam przez się, niepodważalny, namacalny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) od: bezsprzeczny
Wiktionary
(1.1) Kontynuowanie procesu dezinflacji w Polsce będzie bezsprzecznie wymagać działań z zakresu polityki kursowej.
(1.1) Latem tegoż roku doszło do wydarzenia, które wielu historyków uważa za humorystyczne, podczas gdy ukazuje ono bezsprzecznie, jak bardzo przywódca Hunkpapów nienawidził białych przybyszów ze Wschodu.
Wiktionary
IPA: bɛsˈːpʃɛt͡ʃʲɲɛ, AS: be•spšečʹńe
Wiktionary
rzecz. bezsprzeczność ż.
przym. bezsprzeczny, sprzeczny
Wiktionary
niedający się zaprzeczyć
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie budzi sprzeciwu
Wiktionary
przysł. bezsprzecznie
Wiktionary
w językoznawstwie: połączony bez użycia spójnika; asyndetyczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. nie zawierający spójnika
Wiktionary
(1.1) asyndetyczny
Wiktionary
nieprzechowywanie informacji o stanie klienta
SJP.pl
w informatyce - działający bez zapamiętywania wcześniejszych danych i działań
SJP.pl
ssak, którego układ pokarmowy, wydalniczy i rozrodczy nie ma wspólnego ujścia w steku
SJP.pl
niemający steru
SJP.pl
nietracenie czegoś, np. jakości, danych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezstratne
Wiktionary
rzecz. strata ż., utrata ż., utracenie n., stracenie n.
czas. stracić dk., utracić dk.
przym. bezstratny, stratny
przysł. stratnie, bezstratnie
Wiktionary
niepowodujący strat
SJP.pl
niemający stref
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) iron. rozrabiające dziecko „wychowywane bez stresowania”, zwłaszcza gdy rozrabia w obecności rodziców
Wiktionary
rzecz. bezstresowość ż.
przym. bezstresowy
przysł. bezstresowo
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezstresowe; cecha tych, którzy są bezstresowi
Wiktionary
przym. bezstresowy
przysł. bezstresowo
rzecz. bezstresowiec mos.
Wiktionary
niewywołujący stresu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie powodujący stresu, nie stresujący
Wiktionary
rzecz. bezstresowiec mos., bezstresowość ż.
przysł. bezstresowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) muz. nie mający stroiku
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezstronny, obiektywnie
Wiktionary
(1.1) Od sędziego wymaga się czterech rzeczy: aby słuchał grzecznie, odpowiadał mądrze, rozważał sprawę trzeźwo i decydował bezstronnie.
Wiktionary
rzecz. bezstronność ż.
przym. bezstronny
Wiktionary
(1.1) sprawiedliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezstronnie
SJP.pl
brak stronniczości, brak uprzedzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest bezstronne, kto jest bezstronny
Wiktionary
Bezstronność – dyrektywa sprawiedliwości, w myśl której decyzja powinna być podejmowana na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie osobistych przekonań, uprzedzeń, preferencji lub w wyniku wpływu innych osób. Jest to brak dezaprobaty, pewne przyzwolenie, brak sprzeciwu.
Wikipedia
przym. bezstronny
przysł. bezstronnie
Wiktionary
(1.1) obiektywność, neutralność
Wiktionary
obiektywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie opowiada się po żadnej ze stron (np. konfliktu)
Wiktionary
(1.1) Otrzymanie akredytacji zobowiązuje do bezstronnej, obiektywnej obsługi prasowej urzędu prezydenta.
Wiktionary
IPA: bɛsˈːtrɔ̃nːɨ, AS: be•strõ•ny
Wiktionary
rzecz. bezstronność ż.
przysł. bezstronnie
Wiktionary
(1.1) neutralny, obiektywny, obojętny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) techn. nie mający styków, punktów styku; odbywający się bez zetknięcia elementów, powierzchni
Wiktionary
niemający stylu, nieutrzymany w żadnym stylu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. nie mający stylu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezsufiksalne
Wiktionary
przym. bezsufiksalny
przysł. bezsufiksalnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gram. zob. bezprzyrostkowy.
Wiktionary
rzecz. bezsufiksalność ż.
Wiktionary
silnik bezszczotkowy - rodzaj silnika elektrycznego z elektrycznie sterowanym komutatorem; silnik BLDC
SJP.pl
nadgromada najprymitywniejszych kręgowców wodnych; bezżuchwowce
SJP.pl
przedstawiciel nadgromady kręgowców wodnych, charakteryzujących się brakiem kości szczęki; bezżuchwowiec
SJP.pl
przysłówek
(1.1) nie szeleszcząc, nie wydając dźwięku
Wiktionary
rzecz. bezszelestność ż., szelest mrz.
czas. szeleścić ndk.
przym. bezszelestny
Wiktionary
(1.1) bezdźwięcznie, bezgłośnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezszelestne; cecha tych, którzy są bezszelestni
Wiktionary
przym. bezszelestny
przysł. bezszelestnie
rzecz. szelest mrz.
Wiktionary
cichy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie powodujący szeleszczenia, szelestów
(1.2) przen. bez słyszalnych uchem ludzkim dźwięków
Wiktionary
rzecz. bezszelestność ż., szelest mrz.
przysł. bezszelestnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) typogr. o krojach pisma: nie mający szeryfów, czyli ozdobnych zakończeń znaków
Wiktionary
niemający szkieletu
SJP.pl
niepowodowanie szkód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie powodujący szkód, strat materialnych
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) niemający szkoły
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezszmerowe; cecha tych, którzy są bezszmerowi
Wiktionary
przym. bezszmerowy
przysł. bezszmerowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) telekom. techn. nie wymagający kabla do działania, bezprzewodowy
Wiktionary
rzecz. sznur mrz., sznurowadło n.
Wiktionary
(1.1) bezprzewodowy
Wiktionary
gatunek ptaka z rodziny kurowatych; kuropatwa koroniasta
SJP.pl
Be
Wikipedia
niepowodujący szumu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. niewywołujący szumów; działający bez wytwarzania niepożądanych dźwięków lub zakłóceń
(1.2) przen. pozbawiony niepotrzebnych kontekstów, zakłóceń, przeszkód
Wiktionary
(1.1) System komunikacji został zoptymalizowany, aby był bezszumny i bardziej wydajny.
(1.2) Bezszumna współpraca zespołu była kluczem do sukcesu projektu.
Wiktionary
przysł. bezszumnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie wydaje szumów; niegenerujący hałasów
Wiktionary
(1.1) Ten wentylator jest bezszumowy, idealny do sypialni.
Wiktionary
(1.1) cichy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) włók. bez użycia szwów
(1.2) biol. bez widocznych zrośli w strukturze
Wiktionary
(1.2) Płaskie czoło zmięka bezszwowo przechodzi w nadustek.
Wiktionary
przym. bezszwowy
Wiktionary
(1.2) gładko, spójnie
Wiktionary
niemający szwów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający szwów, wykonany bez użycia szwów
Wiktionary
czas. szyć
przysł. bezszwowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rzad. taki, który nie ma szyb
Wiktionary
o środku lokomocji: nieporuszający się po szynach, niewymagający infrastruktury szynowej do przemieszczania się
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niewykorzystujący szyn do poruszania się
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. niemający szypułek
Wiktionary
rzecz. szypułka ż.
Wiktionary
niemający sęków; bezsękowy
SJP.pl
niemający sęków; bezsęczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bez słońca; pozbawiony dostępu do słońca
Wiktionary
(1.1) Piwnica była ciemna i bezsłoneczna.
Wiktionary
przym. podsłoneczny
Wiktionary
(1.1) zachmurzony
Wiktionary
przysłówek
(1.1) nie używając słów
Wiktionary
rzecz. dosłowność ż., posłowie n., przysłowie n., słowa lm nm., słownictwo n., słowniczek mrz., słownik mrz., słownikarz mos., słownikarka ż., słownikarstwo n., słowność ż., słowo n., słówko n.
czas. słowić, wysławiać ndk., wysłowić dk., wysłowić się dk.
przym. bezsłowny, dosłowny, odsłowny, pozasłowny, przysłowiowy, przysłowny, słownikarski, słownikowy, słowny
przysł. dosłownie, słownie
partyk. słowem
Wiktionary
niewyrażony słowami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażony lub odbywający się bez użycia słów
Wiktionary
przysł. bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
(1.1) milczący
Wiktionary
1. człowiek niemający talentu;
2. brak talentu;
3. rzecz wykonana bez talentu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pogard. człowiek bez talentu
(1.2) pogard. brak talentu
(1.3) pogard. rzecz zrobiona bez talentu
Wiktionary
przym. beztalentny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rzad. pozbawiony talentu
Wiktionary
rzecz. beztalencie n.
Wiktionary
gromada małych mięczaków bez muszli; bezpłytkowce, beztarczowe
SJP.pl
gromada małych mięczaków bez muszli; bezpłytkowce, beztarczowce
SJP.pl
nietekstylny;
1. taki, w którym należy przebywać bez ubrania;
2. niemający na sobie ubrania
SJP.pl
przysłówek czasu
(1.1) bez określonego terminu; na czas nieokreślony lub nieograniczony; bez ustalonego końca
Wiktionary
(1.1) Umowa została zawarta bezterminowo.
Wiktionary
rzecz. bezterminowość ż.
przym. bezterminowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezterminowe; cecha tych, którzy są bezterminowi
Wiktionary
przym. bezterminowy
przysł. bezterminowie, bezterminowo
Wiktionary
niemający określonego terminu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający wyznaczonej daty zakończenia
Wiktionary
rzecz. bezterminowość ż.
przysł. bezterminowo
przym. terminowy
Wiktionary
(1.1) daw. bezczesny
Wiktionary
nieopierający się na testamencie
SJP.pl
przedstawiciel podkrólestwa zwierząt, który nie wykształcił właściwych tkanek i organów; nietkankowiec, przedtkankowiec, nibytkankowiec
SJP.pl
grupa organizmów rozwijających się w warunkach beztlenowych lub w obecności znikomych ilości tlenu; anaeroby, anaerobionty, anoksybionty
SJP.pl
organizm rozwijający się w środowisku czasowo lub trwale pozbawionym wolnego tlenu; anaerob, anaerobiont, anoksybiont
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) biol. organizm niepotrzebujący tlenu do życia
Wiktionary
rzecz. tlen mrz., tlenek mrz., tlenowiec mrz./mzw., utleniacz mrz.
czas. dotleniać ndk., dotlenić dk., utleniać ndk., utlenić dk.
przym. beztlenowy, tlenowy
przysł. beztlenowo, tlenowo
Wiktionary
(1.1) anaerob, anaerobiont, anoksybiont
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bez wykorzystania lub obecności tlenu
Wiktionary
rzecz. beztlenowiec mzw., tlen mrz., tlenek mrz., utleniacz mrz., tlenowiec mzw./mrz.
czas. dotleniać ndk., dotlenić dk., utleniać ndk., utlenić dk.
przym. beztlenowy, tlenowy
przysł. tlenowo
Wiktionary
1. niezawierający tlenu (np. komora beztlenowa);
2. zachodzący bez udziału tlenu (np. fermentacja beztlenowa);
3. rozwijający się w środowisku czasowo lub trwale pozbawionym wolnego tlenu (np. bakterie beztlenowe)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie zawiera tlenu
(1.2) taki, który obywa się bez tlenu
Wiktionary
(1.2) Metan powstaje w przyrodzie w wyniku beztlenowego rozkładu szczątek roślinnych.
Wiktionary
rzecz. beztlenowiec m., tlen m., tlenek m., tlenowiec mzw./mrz.
przym. tlenowy
przysł. beztlenowo
Wiktionary
spójnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. z tego powodu, dlatego
Wiktionary
1. niemający głębszej treści; błahy, beztreściowy;
2. o pokarmie, sposobie żywienia lub odżywiania się: niedostarczający wartościowych składników odżywczych
SJP.pl
1. pogodna atmosfera, wesołość;
2. nieprzejmowanie się niczym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak trosk, zmartwień
(1.2) nieprzejmowanie się niczym, brak dbałości o coś
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: beztroski
Wiktionary
(1.1) Był tydzień Bożego Narodzenia; nikt z nas nie rozpoczął specjalnej pracy, lecz spędziliśmy czas w radości i domowej beztrosce.
Wiktionary
IPA: bɛsˈtrɔska, AS: bestroska
Wiktionary
rzecz. beztroskość ż.
przym. beztroski
przysł. beztrosko
Wiktionary
(1.2) niefrasobliwość
Wiktionary
1. niemający trosk, kłopotów; radosny, wesoły;
2. świadczący o braku trosk, kłopotów, np. beztroska zabawa;
3. nieskłonny do martwienia się, nieprzejmujący się niczym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie mający trosk, zmartwień
(1.2) świadczący o braku problemów, zmartwień
Wiktionary
(1.1) Lenistwo, szlachetna cnota dżentelmeńska, jest owocem długich beztroskich lat prosperity, obfitości i spokoju.
Wiktionary
IPA: bɛsˈtrɔsʲci, AS: bestrosʹḱi
Wiktionary
rzecz. beztroska ż., beztroskość ż.
przysł. beztrosko
Wiktionary
(1.2) idylliczny, sielankowy, bezproblemowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób beztroski
Wiktionary
(1.1) Eleganckie ekwipaże, roztrącając beztrosko ludzką ciżbę, zapowiadały rychły koniec świetlistego festynu.
Wiktionary
przym. beztroski
rzecz. beztroska ż., beztroskość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest beztroskie; cecha tych, którzy są beztroscy
Wiktionary
rzecz. troska ż., beztroska ż.
przym. beztroski, troskliwy
przysł. beztrosko, troskliwie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest beztrwożne; cecha tych, którzy są beztrwożni
Wiktionary
przym. beztrwożny
przysł. beztrwożnie
Wiktionary
nieznający trwogi, lęku
SJP.pl
przysłówek
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. w ciągu tygodnia
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Na beztydziyń jymy yno żur a wodzionka! → W tygodniu jemy tylko żur i wodzionkę!
Wiktionary
taki, który nie zawiera tytoniu
SJP.pl
niemający tytułu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. taki, który nie ma tytułu
Wiktionary
niezawierający tłuszczu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie zawiera tłuszczu
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m.
przym. tłusty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odwiedziny, wizyta
Wiktionary
pozbawiony uchwytów
SJP.pl
niemający uszu, uch lub jednego ucha
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający ucha lub uszu - narządu słuchu
(1.2) niemający ucha lub uch - uchwytów
Wiktionary
IPA: bɛzˈuxɨ, AS: bezuχy
Wiktionary
niemający uczuć
SJP.pl
wiertarka bezudarowa - wiertarka niewyposażona w funkcję udaru
SJP.pl
o współwłasności: bez ściśle określonych udziałów współwłaścicieli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezumne; cecha tych, którzy są bezumni
Wiktionary
przym. bezumny
przysł. bezumnie
Wiktionary
nie potwierdzony żadną umową
SJP.pl
taki, który nie powoduje urazów lub odbywa się bez uszkodzeń ciała
SJP.pl
przysłówek
(1.1) bez przerwy, ciągle, nieprzerwanie
Wiktionary
(1.1) Wydawało mu się, że ten, kto kocha, bezustannie daje.
Wiktionary
rzecz. bezustanność ż.
przym. bezustanny
Wiktionary
(1.1) nieustannie
Wiktionary
nieprzerwaność, ciągłość, ustawiczność; permanentność, trwałość
SJP.pl
trwający ciągle
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który trwa ciągle, bez przerwy
Wiktionary
(1.1) Poszukiwanie strategicznej wartości produktu jest bezustannym badaniem i ocenianiem kompozycji produktu, która jest najlepszą dla nabywcy.
Wiktionary
rzecz. bezustanność ż.
przysł. bezustannie
Wiktionary
(1.1) nieustanny; przest. bezprzestanny
Wiktionary
dawniej: nieustanny
SJP.pl
niemający usterek
SJP.pl
niemający ustnika
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. niemający ustnika
Wiktionary
w odniesieniu do przedmiotów: niemający ucha; bezuchy
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób pozbawiony użyteczności, bez praktycznego sensu lub efektu
Wiktionary
(1.1) Próbujesz bezużytecznie coś naprawić, co jest zepsute na zawsze.
Wiktionary
rzecz. bezużyteczność ż.
przym. bezużyteczny
Wiktionary
(1.1) daremnie, bez sensu, na próżno
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezużyteczne
Wiktionary
(1.1) Permisywizm zakłada bezużyteczność, a nawet szkodliwość zakazów obyczajowych.
Wiktionary
przym. bezużyteczny
przysł. bezużytecznie, użytecznie
Wiktionary
do niczego nieprzydatny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, z którego nie ma żadnego użytku
Wiktionary
(1.1) Grzebień bez zębów jest bezużyteczny.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzuʒɨˈtɛt͡ʃnɨ, AS: bezužytečny
Wiktionary
rzecz. bezużyteczność ż.
przysł. bezużytecznie
Wiktionary
(1.1) bezwartościowy, nieużyteczny, nieprzydatny, zbędny, zbyteczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwartościowe; cecha tych, którzy są bezwartościowi
Wiktionary
przym. bezwartościowy
przysł. bezwartościowo
Wiktionary
1. nic nie wart, niemający wartości;
2. będący kiepskiej jakości;
3. o człowieku: wyróżniający się ujemnymi cechami charakteru
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieposiadający żadnej wartości
(1.2) złej jakości
(1.3) o osobie mający zły, słaby charakter, niemający żadnych zalet
Wiktionary
(1.1) Daj spokój! Ten grat jest bezwartościowy.
(1.1) Jednocześnie Werner odnosił się do wszelkich przejawów nowoczesnej sztuki jako do czegoś „strasznego” lub „bezwartościowych śmieci”, a nawet obraził berlińską prasę liberalną, narzekając, że „sztuka była lepsza, gdy krytycy byli lepsi”.
(1.3) Po tym, co Tomek zrobił Agnieszce, wiem już, że jest to człowiek bezwartościowy.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzvartɔɕˈt͡ɕɔvɨ, AS: bezvartośćovy
Wiktionary
rzecz. bezwartościowość ż.
Wiktionary
(1.1) bezużyteczny, nieużyteczny, nic niewart, niewart funta kłaków, niewart złamanego grosza, niewart złamanego szeląga
(1.2) byle jaki, do chrzanu, do niczego, lichy, mierny, nędzny, niepotrzebny, tandetny, szmatławy, zużyty
(1.3) beznadziejny, podły, plugawy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bez względu na cokolwiek, bez stawiania warunków
(1.2) koniecznie, bezwzględnie, absolutnie
Wiktionary
(1.1) Mniej ważna jest treść reguły, niż fakt by posiadać regułę i bezwarunkowo jej przestrzegać.
(1.2) Przed zwrotem kasety wideo do wypożyczalni należało ją bezwarunkowo przewinąć do początku.
Wiktionary
rzecz. bezwarunkowość ż.
przym. bezwarunkowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwarunkowe; cecha tych, którzy są bezwarunkowi
Wiktionary
przym. bezwarunkowy
przysł. bezwarunkowo
Wiktionary
nieograniczony żadnymi warunkami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieograniczony warunkami, niezależny od żadnych warunków; całkowity, absolutny, zupełny
Wiktionary
(1.1) Roosevelt w sprawie Niemiec zaproponował formułę, której użył w czasie amerykańskiej wojny domowej generał Ulysses S. Grant — „bezwarunkowa kapitulacja”.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzvarũŋˈkɔvɨ, AS: bezvarũŋkovy
Wiktionary
rzecz. bezwarunkowość ż.
przysł. bezwarunkowo
Wiktionary
niemający wentyli
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bez udziału świadomości
Wiktionary
(1.1) Joanna złamała gałązkę tarniny i zaczęła ją bezwiednie gryźć.
Wiktionary
IPA: bɛzˈvʲjɛdʲɲɛ, AS: bezvʹi ̯edʹńe
Wiktionary
przym. bezwiedny
rzecz. bezwiedność ż.
Wiktionary
(1.1) machinalnie, mimowolnie, odruchowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwiedne
Wiktionary
przym. bezwiedny
przysł. bezwiednie
Wiktionary
wykonywany, odbywający się bez udziału świadomości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany bez udziału świadomości
Wiktionary
przysł. bezwiednie
rzecz. bezwiedność ż.
Wiktionary
(1.1) mimowolny, machinalny, nieświadomy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bez wiatru
Wiktionary
(1.1) W górach było bezwietrznie.
Wiktionary
rzecz. wiatr mrz., bezwietrzność ż., bezwietrze n.
przym. bezwietrzny
przysł. wietrznie
Wiktionary
bez wiatru
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się brakiem wiatru
Wiktionary
(1.1) Jeżeli pogoda będzie bezwietrzna, odbędą się pokazy lotów motolotniami.
Wiktionary
IPA: bɛzˈvʲjɛṭʃnɨ, AS: bezvʹi ̯eṭšny
Wiktionary
rzecz. wiatr mrz., bezwietrzność ż.
przysł. bezwietrznie
Wiktionary
niemający wież
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. niewinny
Wiktionary
IPA: bɛzˈvʲĩnːɨ, AS: bezvʹĩ•ny
Wiktionary
rzecz. bezwiństwo n.
przysł. bezwinnie
Wiktionary
cecha płynu niemającego w żadnym punkcie wypadkowej prędkości kątowej
SJP.pl
o przepływie płynu: niemający w żadnym punkcie wypadkowej prędkości kątowej
SJP.pl
niezawierający witamin
SJP.pl
niewymagający wiz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niewymagający uzyskania wizy
(1.2) niemający wizy
Wiktionary
(1.1) Do bezwizowej strefy obok Brześcia zostały również włączone rejony: brzeski, żabinecki, prużański, świsłocki, kamieniecki w tym Puszcza Białowieska na terenie Białorusi.
Wiktionary
przym. wizowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) techn. niepowodujący powstawania wiórów
Wiktionary
przysł. bezwiórowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. niewinność
Wiktionary
IPA: bɛzˈvʲĩj̃stfɔ, AS: bezvʹĩĩ ̯stfo
Wiktionary
przym. bezwinny
Wiktionary
1. bezwodnik kwasowy - tlenek, który łącząc się z wodą, tworzy kwas nieorganiczny;
2. bezwodnik kwasów organicznych - związek chemiczny otrzymywany przez odwodnienie kwasów karboksylowych;
3. bezwodnik zasadowy - tlenek, który łącząc się z wodą, tworzy zasadowe wodorotlenki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. tlenek niemetalu tworzący kwas lub zasadę w połączeniu z wodą
Wiktionary
(1.1) Podczas policyjnego nalotu na kuchence gazowej parował 50-litrowy garnek z wywarem. Obok stały butelki z rozpuszczalnikami, bezwodnikiem oraz acetonem.
Wiktionary
przym. bezwodny, bezwodnikowy
rzecz. bezwodzie n., woda ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwodne
Wiktionary
przym. bezwodny
przysł. bezwodnie
rzecz. bezwodzie n., woda ż.
Wiktionary
1. niemający rzek, jezior itp.;
2. o związku chemicznym: niezawierający wody;
3. o urządzeniu: działające bez użycia wody
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony wody, wilgoci
(1.2) chem. niezawierający wody w swej strukturze krystalicznej
(1.3) techn. niepotrzebujący wody do działania
Wiktionary
rzecz. wodowanie n., woda ż., bezwodnik m., bezwodzie n., bezwodność ż.
Wiktionary
1. brak płynu owodniowego;
2. dawniej: teren pozbawiony wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. patologiczny brak płynu owodniowego w przebiegu ciąży;
(1.2) przest. stan braku wody
Wiktionary
(1.1) Całkowite bezwodzie najczęściej wiąże się z agenezją nerek.
(1.2) Ludzkość tak wtenczas musiała uczynić z nauką, jak czyni z żywnością pielgrzym, przez bezchlebie i bezwodzie ciągnący (…)
Wiktionary
rzecz. woda ż., wody nmos., wodniczka ż., wodnik m., wodnica ż., wodniak m., wodzianka ż., Wodnik m., wódka ż., owodnia ż., małowodzie n., wielowodzie n., wodowanie n., zwodowanie n., uwadnianie n., uwodnienie n., nawadnianie n., nawodnienie n., uwadnianie n., uwodnienie n., odwadnianie n., odwodnienie n., wodnicha ż., wodniczka ż., wodniczek m., wodność ż., wodnistość ż., bezwodność ż., bezwodnik m.
czas. wodować ndk., zwodować dk., uwadniać ndk., uwodnić dk., nawadniać ndk., nawodnić dk., uwadniać ndk., uwodnić dk., odwadniać ndk., odwodnić dk.
przym. wodny, wodnisty, wodnikowy, wodniacki, bezwodny, owodniowy, wódczany
przysł. wodniście
temsłow. wodo-
Wiktionary
(1.2) susza, posucha
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bezwolny
Wiktionary
(1.1) Teofil był przerażony, ale jednak nie na tyle, by bezwolnie poddać się lękowi.
Wiktionary
rzecz. bezwolność ż.
przym. bezwolny
Wiktionary
→ bezwolny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwolne; cecha tych, którzy są bezwolni
Wiktionary
przym. bezwolny
przysł. bezwolnie
Wiktionary
dający sobą kierować
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma własnej woli
(1.2) o słabej woli, niepotrafiący się sprzeciwić
Wiktionary
(1.1) Być może był przyzwoitym człowiekiem, który nie znosił już grania haniebnej roli w Historii, jak bezwolna marionetka w rękach półmartwego cesarstwa.
Wiktionary
przysł. bezwolnie
rzecz. bezwolność ż.
Wiktionary
→ bezwonny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwonne; cecha tych, którzy są bezwonni
Wiktionary
przym. bezwonny
przysł. bezwonnie
Wiktionary
niemający woni; bezzapachowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemający zapachu
Wiktionary
(1.1) Powietrze jest bezwonną mieszaniną gazów.
Wiktionary
IPA: bɛzˈvɔ̃nːɨ, AS: bezvõ•ny
Wiktionary
rzecz. bezwonność ż.
przysł. bezwonnie
Wiktionary
(1.1) bezzapachowy
Wiktionary
niemający worka, np. odkurzacz bezworkowy
SJP.pl
taki, który nie zawiera wosku
SJP.pl
nieskromność, nieprzyzwoitość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nieskromność w postępowaniu
Wiktionary
rzecz. bezwstydnica ż., bezwstydnik mos., bezwstydność ż.
przym. bezwstydny
przysł. bezwstydnie
Wiktionary
(1.1) nieprzyzwoitość
Wiktionary
kobieta niemająca wstydu, skromności, pozbawiona skrupułów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zachowująca się nieskromnie lub wręcz rozpustnie
Wiktionary
(1.1) Powiesił się twój kochanek, ty bezwstydnico! To się stało.
Wiktionary
rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydność ż.
:: fm. bezwstydnik mos.
przym. bezwstydny
przysł. bezwstydnie
Wiktionary
(1.1) ladacznica, nierządnica, rozpustnica
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezwstydny
Wiktionary
(1.1) Wkrótce przybrał postać pięknego młodzieńca i bezwstydnie wszedł do sypialni dziewicy, aby ją zgwałcić.
Wiktionary
rzecz. bezwstydność ż., bezwstyd mrz., bezwstydnik m., bezwstydnica ż.
przym. bezwstydny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezwstydnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezwstydny; bardziej bezwstydny
SJP.pl
człowiek niemający wstydu, skromności, pozbawiony skrupułów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zachowująca się nieskromnie lub wręcz rozpustnie
Wiktionary
(1.1) Kilku starych bezwstydników siedziało pod samą sceną.
Wiktionary
rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydność ż.
:: fż. bezwstydnica ż.
przym. bezwstydny
przysł. bezwstydnie
Wiktionary
(1.1) lubieżnik, rozpustnik; przest. wszetecznik
Wiktionary
brak wstydu, skrupułów, skromności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwstydne; cecha tych, którzy są bezwstydni
Wiktionary
rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydnik mos., bezwstydnica ż.
przym. bezwstydny
przysł. bezwstydnie
Wiktionary
pozbawiony wstydu, nieprzyzwoity, bezczelny; zbereźny, sprośny, lubieżny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie odczuwa wstydu; bez skrupułów
(1.2) taki, który świadczy o braku skromności
Wiktionary
(1.1) Podchodziliście do śmierci w sposób bezwstydny, zafałszowany i obłudny!
(1.2) Ależ Edmundzie, ty tłum w sobie tę bezwstydną żądzę ku mnie!
Wiktionary
IPA: bɛsˈfstɨdnɨ, AS: besfstydny
Wiktionary
rzecz. bezwstyd m., bezwstydność ż., bezwstydnik m., bezwstydnica ż.
przysł. bezwstydnie
czas. zawstydzić
Wiktionary
(1.1) arogancki, bezczelny, buńczuczny, butny, impertynencki, wyzywający, zaczepny, zadufany, zuchwały; pot. hucpiarski, tupeciarski
(1.2) nieprzyzwoity, nieskromny, odważny, śmiały, wyuzdany, wyzywający, zuchwały; przest. bezecny, nieobyczajny, nieprzystojny, wszeteczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezwyjątkowe
Wiktionary
przym. bezwyjątkowy
Wiktionary
niedopuszczający wyjątków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma wyjątków
Wiktionary
rzecz. bezwyjątkowość ż.
przysł. bezwyjątkowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwymiarowe
Wiktionary
przym. bezwymiarowy
przysł. bezwymiarowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nie mający wymiarów
(1.2) fiz. nie posiadający jednostki miary
Wiktionary
(1.2) W hydrodynamice stosowana jest liczba Reynoldsa będąca wielkością bezwymiarową.
Wiktionary
rzecz. bezwymiarowość ż.
Wiktionary
(1.2) niemianowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezwypadkowe; cecha tych, którzy są bezwypadkowi
Wiktionary
przym. bezwypadkowy
Wiktionary
taki, w którym nie doszło do wypadku
SJP.pl
brak wysiłku, niewymaganie wysiłku
SJP.pl
niewymagający wysiłku; lekki, łatwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niewymagający wysiłku
Wiktionary
(1.1) Chcę osiągnąć bezwysiłkową płynność mowy po japońsku.
Wiktionary
przysł. bezwysiłkowo
rzecz. siła ż.
licz. siła
Wiktionary
osoba nienależąca do żadnego wyznania religijnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś nie identyfikujący się z żadnym wyznaniem religijnym
Wiktionary
(1.1) Bolesław dziś uważa się za bezwyznaniowca.
Wiktionary
rzecz. bezwyznaniowość ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwyznaniowe; cecha tych, którzy są bezwyznaniowi
Wiktionary
rzecz. bezwyznaniowiec m.
przym. bezwyznaniowy
przysł. bezwyznaniowo
Wiktionary
niezwiązany z żadnym wyznaniem religijnym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie wyznaje lub nie uznaje żadnej religii
Wiktionary
IPA: ˌbɛzvɨznãˈɲɔvɨ, AS: bezvyznãńovy
Wiktionary
rzecz. bezwyznaniowość ż.
Wiktionary
(1.1) bezbożny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób surowy, okrutny
(1.2) w sposób całkowity, zupełnie
(1.3) w sposób bezwarunkowy i bez względu na cokolwiek
Wiktionary
(1.2) U tych dwu wybitnych krytyków ekspresywizm jest również postawą bezwzględnie aprobowaną.
Wiktionary
rzecz. bezwzględność ż.
przym. bezwzględny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezwzględnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bezwzględny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|bezwzględny.
Wiktionary
(1.1) Dzieci obawiały się tej jej nieuzasadnionej bezwzględności.
Wiktionary
przym. bezwzględny
przysł. bezwzględnie
Wiktionary
1. bezwarunkowy, konieczny;
2. surowy, okrutny, bez skrupułów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) okrutny, pozbawiony współczucia
(1.2) ściśle wymagany, niedopuszczający wyjątków
(1.3) niezależny od okoliczności, nieuwarunkowany
(1.4) mat. pozbawiony znaku, będący wynikiem wartości bezwzględnej
(1.5) metrol. wyrażony w tych samych jednostkach, co mierzona wielkość
Wiktionary
(1.1) Ten bezwzględny bandzior trząsł całą okolicą.
(1.2) Obowiązuje bezwzględny zakaz kąpieli w jeziorze!
(1.2) Bezwzględne tlenowce rosną tylko w obecności tlenu atmosferycznego.
(1.3) Datowanie bezwzględne w archeologii nie zależy od datowania przypisanego innym artefaktom.
(1.4) Bezwzględna różnica to wartość bezwzględna różnicy dwóch liczb.
(1.5) Błąd bezwzględny pomiaru to różnica między wartością zmierzoną i wartością dokładną.
Wiktionary
IPA: bɛzˈvzɡlɛ̃ndnɨ, AS: bezvzglẽndny
Wiktionary
rzecz. bezwzględność ż.
przysł. bezwzględnie
Wiktionary
(1.1) despotyczny, okrutny
(1.3) absolutny
Wiktionary
odbywający się bez udziału wzroku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dziejący się, wykonywany bez udziału wzroku
Wiktionary
przysł. bezwzrokowo
Wiktionary
niemający wąsów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma wąsów
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwątpliwe
Wiktionary
przym. bezwątpliwy
przysł. bezwątpliwie
Wiktionary
dawniej: niewątpliwy
SJP.pl
niemający węzełków, wykonany bez węzełków, np. siatki bezwęzełkowowe
SJP.pl
niemający węzłów, np. sieć rybacka bezwęzłowa
SJP.pl
1. niechęć lub niezdolność do czynu, poruszania się; inercja
2. niemożność wykonywania jakichkolwiek ruchów porażoną częścią ciała; porażenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stan braku działania, pasywności, nieskuteczności
(1.2) med. brak możliwości poruszania częścią ciała na skutek uszkodzenia układu nerwowego
Wiktionary
(1.1) Społeczny bezwład paraliżuje zmiany.
Wiktionary
rzecz. władza ż., bezwładność ż.
przym. bezwładny
przysł. bezwładnie
Wiktionary
(1.1) apatia, bezczynność, inercja, ociężałość, pasywność
(1.2) porażenie, drętwota
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezwładny
Wiktionary
Bezwładnie – trzeci singel promocyjny i trzeci z kolei utwór na płycie "Matka i żony" zespołu Mikromusic z gościnnym udziałem Skubasa. Singel trafił do promocji radiowej 28 września 2015, wydany przez Warner Music Poland. Nagranie powstało na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu „Chemia” w reżyserii Bartka Prokopowicza. Teledysk, który miał premierę 29 września 2015, został wyreżyserowany przez Katię Priwieziencew (scenariusz - Katia Priwieziencew i Grzegorz Hartfiel, zdjęcia - Grzegorz Hartfiel).
Wikipedia
(1.1) Jeżeli sprawy dadzą się w ten sposób ułożyć, opuszczam ramiona, rzucam się bezwładnie kolejom losu, niech wszystko ginie, przepada, niech się raz kończą piekielne udręczenia.
(1.1) Spoczywał bezwładnie na stole oparty.
(1.1) Chciał coś powiedzieć, ale się zatoczył nagle jak pijany i ciężko, bezwładnie zwalił się na podłogę.
(1.1) Polluks poruszył jeszcze kilka razy wiosłami i — jak Sotion — osunął się bezwładnie na deski.
(1.1) Kij wypadł mi na ziemię, ręce obwisły bezwładnie.
Wiktionary
rzecz. bezwład mrz., bezwładność ż., władza ż.
przym. bezwładny, bezwładnościowy
czas. bezwładnieć ndk.
Wiktionary
(1.1) bezradnie, bezsilnie, nieruchomo
Wiktionary
stawać się bezsilnym, bezradnym; bezsilnieć, bezradnieć
SJP.pl
stawać się bezsilnym, bezradnym; bezsilnieć, bezradnieć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) rzad. stawać się bezwładnym
Wiktionary
(1.1) Królik, ujrzawszy węża grzechotnika, wpada w mimowolną drżączkę, bezwładnieje i staje się jego pastwą.
(1.1) A kiedy zbliżyliśmy się do cmentarnej bramy, to już nie był krzyż z Męką Pańską, ale żelazna szubienica, która osuwała mi się powoli z bezwładniejących rąk.
Wiktionary
przysł. bezwładnie
Wiktionary
oparty na bezwładzie; bezwładny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. związany z bezwładnością, wykorzystujący siły bezwładności
Wiktionary
rzecz. bezwładność ż.
przym. bezwładny
przysł. bezwładnie
Wiktionary
(1.1) inercyjny
Wiktionary
1. cecha ciała polegająca na dążeniu do zachowania stanu, w którym się to ciało znajduje;
2. niezdolność poruszania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezwładne
(1.2) cecha tych, którzy są bezwładni
(1.3) fiz. opór ciała materialnego przy przyspieszaniu
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.3) Masa jest miarą bezwładności.
Wiktionary
IPA: bɛzˈvwadnɔɕt͡ɕ, AS: bezvu̯adność
Wiktionary
przym. bezwładny, bezwładnościowy
przysł. bezwładnie
rzecz. bezwład mrz.
Wiktionary
(1.1) inercyjność
(1.2) apatia
(1.3) inercja
Wiktionary
1. niemający zdolności poruszania się;
2. w fizyce: dotyczący bezwładności ciał fizycznych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieruchomy z powodu braku sił witalnych, ułomności lub uszkodzenia
(1.2) przen. nie podejmujący aktywności z powodu braku realnej władzy
Wiktionary
(1.1) Bezwładna noga zwisała po wypadku.
(1.2) Jestem bezwładny w tej sytuacji i muszę się z tym pogodzić.
(1.2) Brytyjski rząd był bezwładny wobec działań UE.
Wiktionary
przysł. bezwładnie
rzecz. bezwład mrz., bezwładność ż., władza ż.
przym. bezwładnościowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwłasnowolne; cecha tych, którzy są bezwłasnowolni
Wiktionary
przym. bezwłasnowolny
przysł. bezwłasnowolnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezwłasnościowe
Wiktionary
przym. bezwłasnościowy
przysł. bezwłasnościowo
Wiktionary
nie oparty na prawie własności; będący bez własności
SJP.pl
nieposiadający włosów
SJP.pl
niemający włosów; łysy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) niemający włosów, będący bez włosów
Wiktionary
IPA: bɛzˈvwɔsɨ, AS: bezvu̯osy
Wiktionary
(1.1) łysy, nieowłosiony
Wiktionary
niemający zadziora
SJP.pl
przysłówek
(1.1) rzad. w sposób bezzapachowy
Wiktionary
rzecz. bezzapachowość ż.
przym. bezzapachowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bezzapachowe
Wiktionary
przym. bezzapachowy
przysł. bezzapachowo
Wiktionary
niemający zapachu; bezwonny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma zapachu
Wiktionary
(1.1) Często używam bezzapachowego dezodorantu.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzːapaˈxɔvɨ, AS: be•zapaχovy
Wiktionary
przysł. bezzapachowo
rzecz. bezzapachowość ż.
Wiktionary
(1.1) bezwonny
Wiktionary
grupa roślin niewytwarzających kwiatów, rozmnażających się głównie przez zarodniki; kryptogamy, skrytopłciowe
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bez podstaw; nie mając racji
(1.2) bez uzasadnienia, bez powodu
Wiktionary
(1.1) Oskarżono go bezzasadnie.
Wiktionary
rzecz. bezzasadność ż.
przym. bezzasadny
Wiktionary
(1.1) niesłusznie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezzasadne
Wiktionary
przym. bezzasadny
przysł. bezzasadnie
Wiktionary
niemający podstawy; bezpodstawny, nieuzasadniony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma racji bytu; nieuzasadniony, bezpodstawny, nieusprawiedliwiony
Wiktionary
(1.1) Nie jest to złośliwość bezzasadna, gdy się zważy różne samochwalcze okrzyki filozofa, który się mianował prorokiem nadchodzącego czasu.
Wiktionary
IPA: ˌbɛzːaˈsadnɨ, AS: be•zasadny
Wiktionary
rzecz. bezzasadność ż.
przysł. bezzasadnie
Wiktionary
(1.1) nieuzasadniony
Wiktionary
dawniej: niezawodny
SJP.pl
bezzałogowy statek powietrzny; drona, dron, bezpilotowiec
SJP.pl
1. niemający załogi;
2. odbywający się bez udziału załogi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) lotn. astronaut. taki, który nie ma załogi
Wiktionary
(1.1) Krótka, eksperymentalna, bezzałogowa misja, mająca na celu sprawdzenie sprzętu w warunkach kosmicznych, zakończyła się powodzeniem.
Wiktionary
rzecz. bezzałogowiec m.
Wiktionary
niemający lub niewymagający zbiornika
SJP.pl
dawniej: nieodbiegający od tematu
SJP.pl
niezawierający ziaren
SJP.pl
nie zawierający ciałek zieleni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. taki, który nie ma zielonych, fotosyntetyzujących części
Wiktionary
IPA: bɛʑˈːɛlnɨ, AS: be•źelny
Wiktionary
niepodlegający zwrotowi, niepodlegający spłacie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieobjęty obowiązkiem zwrotu
Wiktionary
(1.1) Zbyszek otrzymał pomoc w postaci bezzwrotnej zapomogi.
Wiktionary
rzecz. zwrot mrz., bezzwrotność ż.
przysł. bezzwrotnie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bezzwłoczny, natychmiast
Wiktionary
(1.1) Wszelkie reklamacje będę rozpatrywać uprzejmie i bezzwłocznie, zgodnie z zasadami sformułowanymi w publikacjach Amway na temat wymiany towarów i zwrotu pieniędzy za zakup wadliwych towarów.
Wiktionary
IPA: bɛzˈːvwɔt͡ʃʲɲɛ, AS: be•zvu̯očʹńe
Wiktionary
rzecz. bezzwłoczność ż.
przym. bezzwłoczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezzwłoczne
Wiktionary
przym. bezzwłoczny
przysł. bezzwłocznie
Wiktionary
(1.1) niezwłoczność
Wiktionary
natychmiastowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający nastąpić natychmiast, bez zwłoki
Wiktionary
(1.1) Ta rozmowa nie ma dalszego sensu. Gdyby decyzja należała wyłącznie do mnie, zarządziłbym bezzwłoczny sąd wojskowy.
Wiktionary
przysł. bezzwłocznie
rzecz. bezzwłoczność ż., zwłoka ż.
Wiktionary
(1.1) niezwłoczny
Wiktionary
całkowity brak zębów spowodowany nieleczoną próchnicą, chorobami przyzębia lub urazem
SJP.pl
Bezzębie – stan całkowitego braku naturalnych zębów. Może prowadzić do wielu zaburzeń funkcjonowania organizmu, jak na przykład zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego, cukrzycy typu II i przewlekłej choroby nerek.
Wikipedia
rząd ssaków, których zęby nie mają korzeni i emalii; Edentata
SJP.pl
→ bezzębny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak zębów
Wiktionary
IPA: bɛzˈːɛ̃mbnɔɕt͡ɕ, AS: be•zẽmbność
Wiktionary
przym. bezzębny
przysł. bezzębnie
Wiktionary
1. niemający zębów; bezzęby;
2. środowiskowo: słaby, bezradny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który nie ma zębów; pozbawiony zębów
(1.2) przen. słaby, bezradny i niegroźny
Wiktionary
(1.1) Drogę zagrodził jej żądający dwóch złotych bezzębny kloszard.
(1.1) Sporo bezzębnych kotów dobrze sobie w życiu radzi, ewentualne usuwanie zębów to również nie jest dramat.
(1.2) To bardzo ważna i potrzebna ustawa. Niestety w formie, która została zaproponowana, jest bezzębna.
Wiktionary
IPA: bɛzˈːɛ̃mbnɨ, AS: be•zẽmbny
Wiktionary
rzecz. bezzębność ż., ząb mrz.
przysł. bezzębnie
Wiktionary
(1.2) bezsilny, nieskuteczny
Wiktionary
nie mający zębów; bezzębny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. taki, który nie ma zębów
Wiktionary
(1.1) bezzębny
Wiktionary
brak organizacji, nieporządek, bałagan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stan braku ładu, porządku
Wiktionary
przym. bezładny
przysł. bezładnie
rzecz. bezładność ż.
Wiktionary
(1.1) bajzel, bałagan, chaos, dezorganizacja, nieład, nieporządek, zamieszanie
Wiktionary
przedstawiciel podklasy grzybów z klasy workowców właściwych
SJP.pl
podklasa grzybów z klasy workowców właściwych
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) bez ładu; w bałaganie; bez organizacji
Wiktionary
rzecz. bezład mrz., bezładność ż.
przym. bezładny
Wiktionary
(1.1) byle jak, chaotycznie, nieporządnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bezładnie
SJP.pl
dawniej: osoba nieporządna, niezorganizowana
SJP.pl
stan bezładu; chaotyczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezładne; cecha tych, którzy są bezładni
Wiktionary
rzecz. bezład m.
przym. bezładny
przysł. bezładnie
Wiktionary
charakteryzujący się brakiem ładu; nieuporządkowany, chaotyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pozbawiony ładu, porządku
Wiktionary
(1.1) Ze względu na często bezładny rozród i ubogie warunki panujące w fabrykach szczeniąt, u szczeniąt hodowanych w tego typu miejsach występuje skłonność do znaczących problemów zdrowotnych i behawioralnych.
Wiktionary
rzecz. bezład mrz., bezładność ż.
przysł. bezładnie
Wiktionary
(1.1) chaotyczny, nieskładny, nieskoordynowany, nieuporządkowany, niezorganizowany, zabałaganiony
Wiktionary
nieposiadający łodygi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. taki, który nie posiada łodygi
Wiktionary
rzecz. łodyga ż., łodyżka ż.
Wiktionary
takson obejmujący ssaki z rzędu stekowców i nadrzędu torbaczy
SJP.pl
ssak cechujący się prymitywnym łożyskiem lub jego brakiem
SJP.pl
niepokryty łuskami, np. murena bezłuska
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. nie mający łusek, nie pokryty łuskami
Wiktionary
niemający łusek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wojsk. o pocisku, amunicji: nie mający łuski; o broni: wykorzystujący takie pociski
Wiktionary
(1.1) Oprócz składanych nabojów łuskowych znane są także składane naboje bezłuskowe (…).
Wiktionary
niepozostawiający śladów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezostawiający śladów
Wiktionary
przysł. bezśladowo
Wiktionary
cechujący się brakiem śniegu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się brakiem śniegu
Wiktionary
(1.1) Brak szerokiej sieci gospodarstw agroturystycznych wynika również z niewielkich korzyści finansowych w okresie zimy, szczególnie tak ciepłej i bezśnieżnej jak w br.
Wiktionary
IPA: bɛɕˈːɲɛʒnɨ, AS: be•śńežny
Wiktionary
przysł. bezśnieżnie
Wiktionary
nieskładający się z świerków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezświetlne
Wiktionary
przym. bezświetlny
przysł. bezświetlnie
Wiktionary
→ bezżenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bezżenne; cecha tych, którzy są bezżenni
Wiktionary
rzecz. bezżeństwo n., bezżennik m., bezżeniec m.
przym. bezżenny
przysł. bezżennie
Wiktionary
(1.1) celibat; przest. bezżeństwo
Wiktionary
1. niemający żony;
2. taki, którego charakterystyczną cechą jest brak żony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zwykle o mężczyźnie: nie mający żony, będący kawalerem; nie będący mężem, małżonkiem
Wiktionary
rzecz. bezżenność ż.
Wiktionary
(1.1) nieżonaty
Wiktionary
niewchodzenie w związek małżeński; bezżenność, agamia
SJP.pl
nadgromada najprymitywniejszych kręgowców wodnych; bezszczękowce
SJP.pl
Bezżuchwowce, bezszczękowce (Agnatha, czyt. "agnata") – takson prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do których należą minogokształtne i śluzicokształtne oraz wymarłe kostnopancerne, Heterostraci i Thelodonti. W zależności od przyjętej systematyki klasyfikowany jest w randze nadgromady, supergromady lub infratypu.
Wikipedia
przedstawiciel nadgromady kręgowców wodnych, charakteryzujących się brakiem kości szczęki; bezszczękowiec
SJP.pl
pozbawiony żużlu
SJP.pl
bezżyłka plamista - gatunek karaczana
SJP.pl
1. niemający żądła;
2. o cechach bezżądłowych (plemię pszczół)
SJP.pl
1. niemający żądła;
2. o cechach bezżądłowych (plemię pszczół)
SJP.pl
niemający żądła
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nie ma żądła
Wiktionary
mieszkaniec Bełchatowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bełchatowa
(1.2) osoba pochodząca z Bełchatowa, urodzona w Bełchatowie
Wiktionary
IPA: ˌbɛwxatɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: beu̯χatovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Bełchatów mrz.
:: fż. bełchatowianka ż.
przym. bełchatowski
Wiktionary
mieszkanka Bełchatowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bełchatowa
(1.2) kobieta pochodząca z Bełchatowa, urodzona w Bełchatowie
Wiktionary
IPA: ˌbɛwxatɔˈvʲjãnka, AS: beu̯χatovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Bełchatów mrz.
:: fm. bełchatowianin mos.
przym. bełchatowski
Wiktionary
przymiotnik od: Bełchatów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bełchatowa, związany z Bełchatowem
Wiktionary
IPA: ˌbɛwxaˈtɔfsʲci, AS: beu̯χatofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bełchatów mrz., bełchatowianin mos., bełchatowianka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bełchatów – miasto powiatowe w województwie łódzkim, siedziba powiatu bełchatowskiego i gminy wiejskiej Bełchatów. Położone na Wzniesieniach Południowomazowieckich, w mezoregionie Wysoczyzna Bełchatowska nad rzeką Rakówką, ok. 50 km na południe od Łodzi i ok. 25 km na zachód od Piotrkowa Trybunalskiego.
Wikipedia
(1.1) Bełchatów i Wieluń leżą w województwie łódzkim.
Wiktionary
IPA: bɛwˈxatuf, AS: beu̯χatuf
Wiktionary
rzecz. bełchatowianin mos., bełchatowianka ż.
przym. bełchatowski
Wiktionary
wieś w województwie łódzkim
SJP.pl
Bełchów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Nieborów.
Wieś arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w ziemi rawskiej województwa rawskiego w 1792 roku.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bełt
Wiktionary
(1.1) To nie bełt, lecz tylko mały bełcik.
Wiktionary
rzecz. bełt m.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Bełczyna – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Wleń, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach.
Wikipedia
jezioro w Polsce
SJP.pl
Be
Wikipedia
przymiotnik od: Bełdany (jezioro w Polsce)
SJP.pl
wieś w województwie łódzkim
SJP.pl
Bełdów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Aleksandrów Łódzki.
Obecnie znajduje się tu siedziba sołectwa i szkoła podstawowa.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) daw. ryb. zagłębienie w dnie morza, topiel wodna, głębia
(1.2) gw-pl|Mazowsze. brzuch
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Z głębin morza dalekich a z bełku przepadłego powrócił, żeby u stopy braterskiej jasne czoło położyć.
Wiktionary
IPA: bɛwk, AS: beu̯k
Wiktionary
(1.1) głębia
Wiktionary
rodzaj skorupiaków z rzędu obunogów
SJP.pl
zdrobnienie od: bełkot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bełkot
Wiktionary
rzecz. bełkot m.
Wiktionary
1. niezrozumiała, niewyraźna mowa lub nieartykułowane dźwięki;
2. pozbawiona sensu wypowiedź
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niewyraźna mowa, bełkotanie
(1.2) pot. wypowiedź nie mająca sensu, z której nic konkretnego nie wynika; mowa trawa, pustosłowie
Wiktionary
(1.2) Wskazany przez Ciebie artykuł to przykład naukowego bełkotu – brzmi mądrze, ale nic z niego nie wynika.
Wiktionary
IPA: ˈbɛwkɔt, AS: beu̯kot
Wiktionary
rzecz. bełkotliwość ż., bełkotka ż., bełkotanie n., bełkocik mrz.
czas. bełkotać
przym. bełkotliwy
przysł. bełkotliwie
Wiktionary
(1.2) kit, gadka szmatka, bzdura, nonsens
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mówienie w sposób niewyraźny, niezrozumiały
(1.2) przen. wyrażanie się w sposób nielogiczny, niezborny i zawiły
Wiktionary
Bełkotanie – ciężka postać dyslalii polegająca na niemożności prawidłowego wymawiania dźwięków. Do bełkotania zalicza się reranie (nieprawidłowe wymawianie głoski „r” np.: rower = lowel); seplenienie i szeplenienie (nieprawidłowe wymawianie głosek „s” i „sz” np.: stacja = sztacja, poszła = posła); zniekształceniom może ulegać wymowa innych głosek np.: „k”, „l”, „p” i in.
Wikipedia
rzecz. bełkot m., bełkotliwość ż., bełkotka ż.
czas. bełkotać
przym. bełkotliwy
przysł. bełkotliwie
Wiktionary
(1.1) gulgotanie
Wiktionary
mówić bezładnie lub od rzeczy
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabełkotać)
(1.1) wypowiadać słowa w sposób bardzo niewyraźny, trudny do zrozumienia
(1.2) formułować wnioski bardzo niejasno
Wiktionary
(1.1) Z pijackim uporem jął bełkotać coś o spisku.
(1.2) Naprzeciw karykaturalnie przedstawionego Sejmu, w którym posłowie bełkoczą i dzielą włos na czworo, postawił Różewicz samego księdza Skargę.
Wiktionary
rzecz. bełkot m., bełkotanie n., bełkotka ż., bełkotliwość ż., wybełkotanie n., zabełkotanie n.
czas. wybełkotać dk., zabełkotać dk.
przym. bełkotliwy
przysł. bełkotliwie
Wiktionary
urządzenie służące do wprowadzania gazu lub pary pod powierzchnię cieczy; barboter
SJP.pl
Be
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bełkotliwy
Wiktionary
(1.1) Tadek mówił tak bełkotliwie, że nikt go nie rozumiał.
Wiktionary
rzecz. bełkotanie n., bełkot mrz., bełkotliwość ż.
przym. bełkotliwy
czas. bełkotać
Wiktionary
(1.1) niezrozumiale
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bełkotliwie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bełkotliwe; cecha tych, którzy są bełkotliwi
Wiktionary
przym. bełkotliwy
przysł. bełkotliwie
rzecz. bełkot mrz., bełkotanie n.
czas. bełkotać
Wiktionary
podobny do bełkotu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) brzmiący jak bełkot; wypowiadany bełkotem
Wiktionary
(1.1) Jego wyjaśnienia były bełkotliwe — nikt nic z tego nie zrozumiał.
Wiktionary
rzecz. bełkot mrz., bełkotanie n., bełkotliwość ż.
czas. bełkotać ndk.
przysł. bełkotliwie
Wiktionary
(1.1) niewyraźny, niezrozumiały
Wiktionary
przymiotnik od: Bełz, miasto na Ukrainie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bełzem, dotyczący Bełza
Wiktionary
rzecz. Bełz m., bełzianin m., bełzianka ż.
Wiktionary
wieś w województwie śląskim
SJP.pl
Bełsznica ( Belschnitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie wodzisławskim, w gminie Gorzyce. W latach 1945–1954 siedziba gminy Bełsznica.
Wikipedia
1. bełtanie się wody; plusk;
2. nasada strzały z trzema odpowiednio wykrojonymi piórami;
3. strzała, pocisk do kuszy;
4. cieśnina morska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. wojsk. pocisk kuszy;
(1.2) lotka, nasada strzały z piórami
(1.3) ryb. drąg służący rybakom do mącenia wody i naganiania ryb w sieci
(1.4) geogr. wąski przesmyk, cieśnina
(1.5) książk. szum, plusk wody
(1.6) pot. wymiociny
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. tanie wino niskiej jakości lub mieszanka wódki z innym wyrobem alkoholowym
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) mitsłow. demon polny wabiący podróżnych na bezdroża;
Wiktionary
Bełt – pocisk przeznaczony do wystrzeliwania z kuszy. W porównaniu ze strzałą stosowaną w łukach, jest od niej krótszy, cięższy i grubszy.
Podobnie jak w strzale, całość bełtu tworzą: grot, promień i niekiedy lotka. Jego zasięg i prędkość lotu uzależniona jest zarówno od kuszy i jej siły naciągu, jak i od długości oraz masy samego bełtu.
Wikipedia
(1.2) Co chwila bełt strzały do cięciwy przykładał i puszczał niechybnego posłańca śmierci w tłok największy.
(1.6) (…) przez większość czasu musiałam zasłaniać oczy[,] bo by poszedł bełt (…).
Wiktionary
IPA: bɛwt, AS: beu̯t
Wiktionary
czas. bełtać ndk., zbełtać się dk., wybełtać dk.
rzecz.
:: zdrobn. bełcik mrz.
Wiktionary
(1.1) pocisk, strzała
(1.2) lotka
(1.4) przesmyk, cieśnina
(1.6) rzygowiny
(2.1) jabol, alpaga, patyk, sikacz, wino marki wino, wino patykiem pisane, szampan za 23, lej na mur, łzy sołtysa; slang. barbolec, burak, ćmaga / śmaga, kijak, klos, kwacz, korbolak, maliniak, siara, sikol, szlamp, zbełt / zbełtak, żur
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bełtać.
Wiktionary
rzecz. zabełtanie n.
czas. bełtać ndk., zabełtać dk.
Wiktionary
(1.1) mieszanie
Wiktionary
potocznie: mieszać, mącić ciecz
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zbełtać)
(1.1) pot. mącić ciecz
Wiktionary
IPA: ˈbɛwtat͡ɕ, AS: beu̯tać
Wiktionary
rzecz. bełt m., bełtanie n.
czas. zabełtać dk.
Wiktionary
(1.1) mącić, mieszać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
bełtwa festonowa - gatunek krążkopława występujący w Oceanie Atlantyckim i Morzu Północnym
SJP.pl
potocznie: kiepskie, tanie wino; alpaga, mózgotrzep, jabol, pryta, siara, wińsko
SJP.pl
Bełty ("Bełcz, Bolc") – polski herb szlachecki.
Wikipedia
Bełwin (nazwa oboczna: Betwin, Бовино) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Przemyśl. Ma status sołectwa.
Wikipedia
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie sokalskim, nad Sołokiją i Rzeczycą, do 1951 roku znajdowało się w granicach Polski;
Wiktionary
Bełz ( Белз, בעלז) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie czerwonogrodzkim, położone nad rzekami Sołokiją i Rzeczycą, 4 km w linii prostej od granicy z Polską. Siedziba hromady Bełz.
W mieście jest stacja kolejowa Bełz. W granicach miasta znajduje się dawna wieś Witków. Dawniej do Bełza należało Zabłocie.
Wikipedia
rzecz. bełzianin mos., bełzianka ż.
przym. bełski
Wiktionary
nazwisko, m.in. Józef Bełza (1805-1888) - polski chemik; Igor Bełza (1904-1994) - rosyjski muzykolog i kompozytor pochodzenia polskiego
SJP.pl
Bełza – polski herb szlachecki, odmiana herbu Jastrzębiec, z nobilitacji.
Wikipedia
mieszkaniec Bełza
SJP.pl
mieszkanka Bełza
SJP.pl
mieszkaniec Bełżca
SJP.pl
mieszkanka Bełżca
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Bełżec (nazwa historyczna: Święcie, do 29 maja 1953 "Bełzec") – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim. Siedziba gminy Bełżec. Leży przy drodze krajowej nr 17
Bełżec uzyskał lokację miejską w 1607 r., zdegradowany przed 1676 r. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. W latach 1973–1991 w gminie Tomaszów Lubelski.
Wikipedia
przymiotnik od: Bełżec
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Be
Wikipedia
(1.1) Na cmentarzu w Bełżycach znajduje się zbiorowa mogiła więźniów z obozu na Majdanku.
Wiktionary
IPA: bɛwˈʒɨt͡sɛ, AS: beu̯žyce
Wiktionary
rzecz. bełżyczanin m., bełżyczanka ż., Bełżec m.
przym. bełżycki
Wiktionary
przymiotnik od: Bełżyce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Bełżycami, dotyczący Bełżyc
Wiktionary
IPA: bɛwˈʒɨt͡sʲci, AS: beu̯žycʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bełżyce nmos., bełżyczanin m., bełżyczanka ż., Bełżec m.
Wiktionary
mieszkaniec Bełżyc
SJP.pl
mieszkanka Bełżyc
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
kolor lub jakaś rzecz mająca ten kolor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kolor podobny do koloru kawy z mlekiem
(1.2) część odzieży w kolorze beżu (1.1)
przymiotnik
(2.1) mający kolor kawy z mlekiem
Wiktionary
(1.1) Ona wybrała sportowy samochód, który miał wyraźny odcień beżu.
Wiktionary
IPA: bɛʃ, AS: beš
Wiktionary
przym. beżowy
Wiktionary
(2.1) beżowy
Wiktionary
przypominający kolor beżowy
SJP.pl
zdrobnienie od: beżowy
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) odprzym. → beżowy
Wiktionary
(1.1) Polakierowałam paznokcie na beżowo.
Wiktionary
IPA: bɛˈʒɔvɔ, AS: bežovo
Wiktionary
zob. beżowy.
Wiktionary
brązowy o beżowym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) brązowy z odcieniem beżowym
Wiktionary
(1.1) Widziałaś może moją beżowobrązową łopatkę?
Wiktionary
IPA: ˌbɛʒɔvɔbrɔ̃w̃ˈzɔvɨ, AS: bežovobrõũ̯zovy
Wiktionary
miodowy o odcieniu beżowym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) miodowy z odcieniem beżowym
Wiktionary
(1.1) To beżowomiodowe ciasto jest całkiem smaczne. Jak się nazywa?
Wiktionary
IPA: ˌbɛʒɔvɔ̃mʲjɔˈdɔvɨ, AS: bežovõmʹi ̯odovy
Wiktionary
szary o odcieniu beżowym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) szary z odcieniem beżowym
Wiktionary
(1.1) Skąd się wzięła ta plama na beżowoszarej spódnicy?
Wiktionary
IPA: ˌbɛʒɔvɔˈʃarɨ, AS: bežovošary
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest beżowe; cecha tych, którzy są beżowi
Wiktionary
przym. beżowy
przysł. beżowo
Wiktionary
mający kolor kawy z mlekiem, piaskowy; beż (w użyciu przymiotnikowym)
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kolor kawy z mlekiem lub piasku
Wiktionary
(1.1) Mój pierwszy samochód był beżowy.
Wiktionary
IPA: bɛˈʒɔvɨ, AS: bežovy
Wiktionary
rzecz. beżowość ż., beż m.
przysł. beżowo
przym. beż
Wiktionary
skrót od: Bankowy Fundusz Gwarancyjny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bank Gdański SA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: be-gie-KA] skrót od: Bank Gospodarstwa Krajowego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. skrót od: Biuro Gospodarki Wodnej;
2. dawne wydawnictwo w Polsce
SJP.pl
skrót od: Bank Gospodarki Żywnościowej
SJP.pl
symbol bohru, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bhagawadgita (sanskryt भगवद्गीता "Bhagavadgītā", Pieśń Pana) – gita (pieśń) w formie dialogu stanowiąca niewielką część epickiego poematu Mahabharaty (ok. 700 strof "Bhiszma-Parwa", rozdziały 23–40). Jedna ze świętych ksiąg hinduizmu skomponowana najprawdopodobniej pomiędzy III a II wiekiem p.n.e.
Wikipedia
w hinduizmie: wielbiciel, żarliwy wyznawca
SJP.pl
Bhakta (też: "bhaktijogin") – w hinduizmie, a szczególnie w śiwaizmie i wisznuizmie, osoba praktykująca bhaktijogę.
Bhakta stara się osiągnąć wyzwolenie (różnie rozumiane w zależności od wyznawanej religii) poprzez rozwinięcie intensywnej i bezinteresownej miłości do Boga.
Wikipedia
ścieżka oddania, wielbienie, miłość do Boga
SJP.pl
Bhakti (sanskr. "bhakti" – przywiązanie, miłość; termin zwykle oddawany jako pobożność) – forma religijności w hinduizmie przejawiająca się głębokim emocjonalnym i intelektualnym oddaniem bogu, której metaforą może być miłosny związek z bóstwem, a zarazem niezwykle silny, żywiołowy ruch religijno-społeczny. Osoba praktykująca bhakti nazywana jest bhaktą.
Wikipedia
indyjski (hinduski) styl muzyczny
SJP.pl
Bhangra (język pendżabski: ਭੰਗੜਾ trb. [pə̀ŋgɽäː]) – rodzaj muzyki i tańca pochodzący z Pendżabu. Pierwotnie rodzaj tańca wykonywanego przez rolników podczas Waisakhi, pendżabskiego święta wiosny.
Współcześnie tą nazwą określa się też odmiana muzyki pop, będącą połączeniem różnych elementów zachodniego rocka i tradycyjnej pendżabskiej muzyki.
Wikipedia
[czytaj: bangramafin] gatunek muzyczny, odmiana dancehallu, na którą wpływ miała bhangra i inna indiańska muzyka
SJP.pl
Bank Handlowo-Kredytowy SA
SJP.pl
[czytaj bopal] miasto w Indiach
SJP.pl
Bh
Wikipedia
[czytaj: be-ha-PE lub jako całe, odmienne wyrażenie] skrót od: bezpieczeństwo i higiena pracy; BHP
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Bezpieczeństwo i Higiena Pracy (zbiór norm dotyczących metod zachowania bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy i wypoczynku)
Wiktionary
Bh
Wikipedia
(1.1) Przepisów BHP należy bezwzględnie przestrzegać.
Wiktionary
IPA: bɛ‿xa‿ˈpɛ, AS: be‿χa‿pe
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodnich Indiach, stolica stanu Orisa;
Wiktionary
Bhubaneswar (hindi भुवनेश्वर, trb.: "Bhubaneśwar", trl.: "Bhuvaneśvar"; orija ଭୁବନେଶ୍ବର; ang. "Bhubaneswar") – miasto we wschodnich Indiach, stolica stanu Orisa, w delcie rzeki Mahanadi. Około 647,2 tys. mieszkańców.
Wikipedia
rzecz. Bhubaneśwar m.
przym. bhubaneswarski
Wiktionary
(1.1) Bhubaneśwar
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan; pozycja leżąca na brzuchu, w której klatka piersiowa jest uniesiona do góry, lekko wspierając się na rękach
Wiktionary
(1.1) pozycja kobry, pozycja węża, kobra, wąż
Wiktionary
[czytaj: butan] państwo w Azji ze stolicą w Thimphu; Królestwo Bhutanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Azji ze stolicą w Thimphu;
Wiktionary
Bhutan ( འབྲུག་ཡུལ་, Bhutan), oficjalnie Królestwo Bhutanu (dzongkha འབྲུག་ཡུལ་, ang. Kingdom of Bhutan) – państwo śródlądowe w Azji Południowej, we wschodnich Himalajach, graniczące na północy, zachodzie i wschodzie z Chinami, a na południu z Indiami. Oficjalna nazwa "Druk Jul" oznacza Królestwo Smoka.
Wikipedia
(1.1) Bhutan to górzyste małe państwo na południowych zboczach Himalajów.
Wiktionary
IPA: ˈbutãn, AS: butãn
Wiktionary
rzecz. Bhutańczyk mos., Bhutanka ż.
przym. bhutański
Wiktionary
(1.1) ofic. urz. Królestwo Bhutanu
Wiktionary
[czytaj: butanka] obywatelka Bhutanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Bhutanu
Wiktionary
IPA: buˈtãŋka, AS: butãŋka
Wiktionary
rzecz. Bhutan mrz.
:: fm. Bhutańczyk mos.
przym. bhutański
Wiktionary
[czytaj: butańczyk] obywatel Bhutanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Bhutanu
Wiktionary
IPA: buˈtãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: butãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Bhutan mrz.
:: fż. Bhutanka ż.
przym. bhutański
Wiktionary
[czytaj: butański] przymiotnik od: Bhutan
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Bhutanu, państwa w Azji
Wiktionary
(1.1) Cudzoziemiec musi najpierw skontaktować się z bhutańskim biurem podróży i ustalić harmonogram pobytu: co chce zwiedzać, jak długo, gdzie mieszkać, co jadać.
Wiktionary
IPA: buˈtãj̃sʲci, AS: butãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bhutan mrz., Bhutańczyk mos., Bhutanka ż.
Wiktionary
potocznie o biseksualiście; biseks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. biseksualista
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) pot. biseksualistka
(2.2) daw. środ. polit. skr. bibuła (materiały agitacyjne)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) archeol. rodzaj nefrytowych dysków wytwarzanych w starożytnych Chinach
przymiotnik
(4.1) pot. biseksualny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bʲi, AS: bʹi
Wiktionary
przedrostek
(1.1) dwu-
(1.2) obu-
Wiktionary
(1.1) bisekcja
(1.2) bilateralny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) środ. harc. Robert Baden-Powell, twórca skautingu
Wiktionary
(1.1) Zostawcie świat lepszym niż go zastaliście, tak mówił Bi-Pi i teraz ja tak mówię do wszystkich harcerzy.
Wiktionary
IPA: ˈbʲi‿pʲi, AS: bʹi‿pʹi
Wiktionary
[czytaj: bi-acetyl] organiczny związek chemiczny zbudowany z dwóch grup acetylowych; dwuacetyl, diacetyl
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający grożące komuś niebezpieczeństwo, nieszczęście itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. nieszczęście
(1.2) daw. bieda
wykrzyknik
(2.1) wskazuje na to, że coś lub kogoś czeka wielkie nieszczęście
Wiktionary
(2.1) Biada nam! będziemy zgubieni.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjada, AS: bʹi ̯ada
Wiktionary
rzecz. biadanie n.
czas. biadać
Wiktionary
wieś w województwie opolskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
użalanie się, lament, biadolenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) głośne wyrażanie żalu
Wiktionary
czas. biadać ndk.
wykrz. biada
rzecz. biada ż.
Wiktionary
(1.1) lamentowanie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Biadaszka – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Cieszków.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.
Wikipedia
narzekać, lamentować; użalać się, skarżyć się, biadolić (potocznie)
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) wołać biada; uskarżać się głośno na coś
czasownik zwrotny niedokonany biadać się
(2.1) daw. wkładać wysiłek w coś
Wiktionary
(1.1) Zenobia biada na swój los.
Wiktionary
rzecz. biada ż., biadanie n.
czas. biadolić
wykrz. biada
Wiktionary
(1.1) labidzić, labodzić, lamentować, narzekać, niestetać, utyskiwać, żalić się; war. biadolić
(2.1) war. biedzić się
Wiktionary
potocznie: użalanie się, lament, biadanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biadolić.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjadɔˈlɛ̃ɲɛ, AS: bʹi ̯adolẽńe
Wiktionary
czas. biadolić
Wiktionary
(1.1) jeremiada, narzekanie, jęczenie, zrzędzenie
Wiktionary
potocznie: narzekać, lamentować; użalać się, skarżyć się, biadać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) lekcew. głośno wypowiadać żale (charakter emocjonalny, dramatyczny, zwykle o wydźwięku kpiącym, krytycznym)
Wiktionary
rzecz. biadolenie n.
czas. biadać
Wiktionary
(1.1) jęczeć, kwilić, marudzić, pojękiwać, skomleć, utyskiwać, narzekać, użalać się, lamentować, war. biadać
Wiktionary
region w Nigerii (w okresie od maja roku 1967 do stycznia roku 1970 - państwo, Republika Biafry)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. kraina w południowo-wschodniej Nigerii
(1.2) hist. geogr. państwo istniejące w latach 1967–1970 w Afryce, na wybrzeżu obecnej Nigerii;
(1.3) daw. geogr. zatoka Bonny;
Wiktionary
Biafra (Republika Biafry) – państwo, które istniało w południowo-wschodniej Nigerii od 30 maja 1967 do 15 stycznia 1970 i obejmowało obszar w okolicy wybrzeży Nigerii i Kamerunu. Jego nazwa pochodzi od zatoki Biafra, części Zatoki Gwinejskiej.
Wikipedia
rzecz. Biafrańczyk mos., Biafranka ż.
przym. biafrański
Wiktionary
(1.2) ofic. Republika Biafra
Wiktionary
mieszkanka Biafry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka (hist. obywatelka) Biafry
Wiktionary
rzecz. Biafra ż.
:: fm. Biafrańczyk mos.
przym. biafrański
Wiktionary
mieszkaniec Biafry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec (hist. obywatel) Biafry
Wiktionary
rzecz. Biafra ż.
:: fż. Biafranka ż.
przym. biafrański
Wiktionary
przymiotnik od: Biafra, kraina w Nigerii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Biafrą, odnoszący się do Biafry
Wiktionary
rzecz. Biafrańczyk mos., Biafranka ż., Biafra ż.
Wiktionary
1. narzędzie jubilerskie do wiercenia i szlifowania
2. rodzaj rdzenia ferrytowego
SJP.pl
Biaks ( biaxial – dwuosiowy) – rdzeń z ferrytu o prostokątnej pętli histerezy w postaci prostopadłościanu o dwóch prostopadłych, nieprzecinających się otworach. Sporadycznie stosowany w niewielkich, szybkich pamięciach ferrytowych o organizacji 2D i magnetycznych elementach logicznych.
Wikipedia
1. mieszkaniec miejscowości, której nazwa rozpoczyna się od "Biała", np. Biała Podlaska;
2. mieszkaniec Białego (wsi w polsce)
SJP.pl
1. mieszkanka miejscowości, której nazwa rozpoczyna się od "Biała", np. Biała Podlaska;
2. mieszkanka Białego (wsi w polsce)
SJP.pl
mieszkaniec Białej Podlaskiej (miasta w Polsce); Bialszczanin
SJP.pl
mieszkanka Białej Podlaskiej (miasta w Polsce); Bialszczanka
SJP.pl
taki jak świeży śnieg; przeciwstawny do czarnego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Biała, Biała Piska, Biała Rawska;
2. przymiotnik od: Biała Podlaska; bialskopodlaski, podlaskobialski (rzadziej)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Górami Bialskimi, dotyczący Gór Bialskich
(1.2) związany z Białą, dotyczący Białej
(1.3) związany z Białą Podlaską, dotyczący Białej Podlaskiej
(1.4) związany z Białą Piską, dotyczący Białej Piskiej
(1.5) związany z Białą Rawską, dotyczący Białej Rawskiej
Wiktionary
rzecz. Biała ż.
przysł. biało
przym. bialskopodlaski
Wiktionary
(1.3) bialskopodlaski
Wiktionary
→ Biała Podlaska; bialski, podlaskobialski (rzadziej)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący Białej Podlaskiej; związany z Białą Podlaską
Wiktionary
rzecz. bialanin mos., bialanka ż., Biała Podlaska ż.
przym. bialski
Wiktionary
(1.1) bialski
Wiktionary
mieszkaniec Białej Podlaskiej (miasta w Polsce); Bialczanin
SJP.pl
mieszkanka Białej Podlaskiej (miasta w Polsce); Bialczanka
SJP.pl
zdrobnienie od: biały; bieluchny, bialutki (bielutki), bialuśki (bieluśki)
SJP.pl
zdrobnienie od: bialuśki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
IPA: ˌbʲjaluˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯aluśė̃ńḱi
Wiktionary
przym. bieluchny
Wiktionary
zdrobnienie od: bialutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
IPA: ˌbʲjaluˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯alutẽńḱi
Wiktionary
przym. biały, bieluchny
rzecz. biały mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: biały; bialuchny (bieluchny), bielutki, bialuśki (bieluśki)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: biały
Wiktionary
(1.1) Mówią "bielutkie chmurki" zamiast bialutkie, "areoklub" zamiast aeroklub, "areobik" zamiast aerobik, że będzie "zero stopni" zamiast zero.
(1.1) Trudno uwierzyć, że bialutkie, pozbawione tłuszczu mięso krewetek, homarów, ośmiornic, kalmarów – to prawdziwa bomba szkodliwych składników.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈlutʲci, AS: bʹi ̯alutʹḱi
Wiktionary
przym. biały, bieluchny
rzecz. biały mos.
Wiktionary
(1.1) bialuśki, bieluśki, bielutki
Wiktionary
zdrobnienie od: biały; bialuchny (bieluchny), bialutki (bielutki), bieluśki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
IPA: bʲjaˈluɕci, AS: bʹi ̯aluśḱi
Wiktionary
[czytaj: bianko] puste miejsce w pełnomocnictwie, rachunku lub innym dokumencie handlowym; blanco, blanko
SJP.pl
Bianco – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kalabria, w prowincji Reggio Calabria.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 4019 osób, 129,6 os./km².
Wikipedia
[czytaj: bi-andria] zawarcie przez kobietę nowego związku małżeńskiego bez rozwiązania poprzedniego; dwumęstwo
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) astr. jeden z księżyców Urana;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbʲjãŋka, AS: bʹi ̯ãŋka
Wiktionary
[czytaj: bjaRIC] miasto we Francji
SJP.pl
Biarritz (gask. "Biàrritz", bask. "Miarritze") – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Pireneje Atlantyckie.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 28 742 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 2465 osób/km² (wśród 2290 gmin ówczesnej – starej Akwitanii Biarritz plasowała się na 10. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 953.). Popularna miejscowość turystyczna ze względu na dogodne warunki surfingowe.
Wikipedia
społeczne i ideowe przekonania nieuświadamiane przez badacza
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: biatlon] dyscyplina sportu zimowego składająca się z biegu narciarskiego i strzelania; biatlon; diathlon; diatlon; dwubój zimowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. zob. biatlon.
Wiktionary
Biathlon, biatlon, dwubój zimowy ( bi – dwu, gr. "áthlon" – zawody, nagroda) – zimowa dyscyplina sportu, łącząca biegi narciarskie ze strzelectwem. Polega na biegu na określonym dystansie (zwykle od 7,5 do 20 km), w czasie którego zawodnicy 2 lub 4 razy zajmują stanowiska na strzelnicy, przyjmując postawę stojącą lub leżącą, oddając za każdym razem po 5 strzałów. Rozgrywany jest również biathlon letni.
Wikipedia
przym. biatlonowy
Wiktionary
(1.1) biatlon, dwubój zimowy
Wiktionary
mężczyzna, chłopak uprawiający biathlon (biatlon); biatlonista
SJP.pl
związany z biathlonem (biatlonem, dwubojem zimowym); biatlonowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sport. zob. biatlonowy.
Wiktionary
przym. biatlonowy
Wiktionary
dyscyplina sportu zimowego składająca się z biegu narciarskiego i strzelania; biathlon; diathlon; diatlon; dwubój zimowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. zimowa dyscyplina sportu składająca się z biegu narciarskiego i strzelania;
Wiktionary
rzecz. biatlonista m., biatlonistka ż.
przym. biatlonowy
Wiktionary
(1.1) dwubój zimowy, biathlon
Wiktionary
mężczyzna, chłopak uprawiający biatlon (biathlon); biathlonista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. sportowiec, który uprawia biatlon
Wiktionary
(1.1) Biatlonista był szybki, ale stracił przewagę na strzelnicy.
Wiktionary
rzecz. biatlon m.
:: fż. biatlonistka ż.
przym. biatlonowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. kobieta, która uprawia biatlon
Wiktionary
IPA: ˌbʲjatlɔ̃ˈɲistka, AS: bʹi ̯atlõńistka
Wiktionary
rzecz. biatlon m.
:: fm. biatlonista m.
przym. biatlonowy
Wiktionary
związany z biatlonem (biathlonem, dwubojem zimowym); biathlonowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sport. związany z biatlonem (biathlonem)
Wiktionary
(1.1) W pierwotnym znaczeniu, sztafeta to drużynowa konkurencja sportowa (biegowa, pływacka, narciarska, biatlonowa lub łyżwiarska), w której człownkowie drużyny jeden po drugim przechodzą przez etapy, przekazując kolejkę poprzez włożenie w rękę pałeczki lub po prostu przez dotyk.
Wiktionary
rzecz. biatlon mrz., biathlon mrz., biatlonista mos., biatlonistka ż.
przym. biathlonowy
Wiktionary
(1.1) war. biathlonowy
Wiktionary
taki jak świeży śnieg; przeciwstawny do czarnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
(1.2) geogr. rzeka, prawy dopływ Dunajca;
(1.3) geogr. rzeka, prawy dopływ Wisły;
(1.4) geogr. dawniej miasto, a obecnie część Bielska-Białej;
(1.5) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego, położona nad rzeką Seret;
(1.6) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie tarnopolskim obwodu tarnopolskiego, położona nad rzeką Seret;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przez Białą przebiega droga wojewódzka nr 414.
(1.2) Biała to rzeka w Małopolsce.
(1.3) Na stokach Klimczoka znajdują się źródła Białej.
(1.4) W Białej urodziła się babcia Zofia.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjawa, AS: bʹi ̯au̯a
Wiktionary
przym. bialski
rzecz. bialanin/bialanka
Wiktionary
choroba układu krwiotwórczego o charakterze nowotworowym, polegająca na nadmiernym, niekontrolowanym tworzeniu się oraz nieprawidłowym dojrzewaniu krwinek białych (leukocytów); leukemia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nadmierne wytwarzanie białych krwinek;
Wiktionary
Białaczka (łac. "leucaemia") – grupa nowotworów złośliwych o różnym przebiegu i objawach, która jest spowodowana patologicznym klonalnym rozrostem komórek układu krwiotwórczego o różnym stopniu dojrzałości w szpiku kostnym, a także w węzłach chłonnych i narządach krwiotwórczych okresu płodowego (wątroba, śledziona), a w późniejszym etapie również w innych tkankach. W konsekwencji choroby dochodzi do zaburzeń ilościowych i jakościowych komórek krwi obwodowej.
Wikipedia
(1.1) Zdiagnozowanie białaczki wymaga specjalistycznych badań krwi obejmujących badanie komórek krwi w szpiku i krwi obwodowej.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈwat͡ʃka, AS: bʹi ̯au̯ačka
Wiktionary
przym. białaczkowy, białaczkotwórczy
czas. bielić
Wiktionary
(1.1) leukemia, leukoza
Wiktionary
sprzyjający rozwojowi białaczki
SJP.pl
człowiek cierpiący na białaczkę
SJP.pl
przymiotnik od: białaczka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. związany z białaczką
Wiktionary
rzecz. białaczka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Białaczowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Białaczowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Białaczów – miasto w Polsce, położone w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Białaczów, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Białaczów oraz rzymskokatolickiej parafii św. Jana Chrzciciela. W pobliżu miejscowości znajduje się rezerwat leśny Białaczów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. kobieta
(1.2) stpol. mężatka
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawaɡˈwɔva, AS: bʹi ̯au̯agu̯ova
Wiktionary
rzecz. białagłowka ż.
Wiktionary
(1.1) białogłowa
(1.2) białogłowa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. młoda kobieta, niezbyt roztropna
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawaɡˈwɔfka, AS: bʹi ̯au̯agu̯ofka
Wiktionary
rzecz. białagłowa ż., białogłowa ż.
Wiktionary
lekceważące określenie człowieka rasy białej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. slang. człowiek o bladej skórze
(1.2) pot. slang. pejor. człowiek o białej skórze, człowiek białej rasy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Na co się gapisz białasie?
Wiktionary
rzecz. biel m., białość ż., bielenie n.
:: fż. białaska ż.
przym. biały
czas. bielić ndk.
przysł. biało
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pogardliwie: kobieta rasy białej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie zdołbuszowskim obwodu rówieńskiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. białaszowianin m., białaszowianka ż.
przym. białaszowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie berezieńskim obwodu rówieńskiego
Wiktionary
Białaszówka ( Балашівка, "Bałasziwka") – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie rówieńskim, w hromadzie Bereźne. W 2001 liczyła 2169 mieszkańców.
W okresie międzywojennym wieś znajdowała się w granicach II RP, wchodząc w skład gminy Bereźne w powiecie kostopolskim, w województwie wołyńskim.
Wikipedia
przym. białaszówecki
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) lekko biało; nie całkiem biało
Wiktionary
(1.1) Jej włosy były już trochę siwe, wyglądały białawo.
Wiktionary
przym. białawy
rzecz. bielak mzw., białość ż.
Wiktionary
różowy o białawym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) różowy o białawym odcieniu
Wiktionary
szary o odcieniu białawym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) szary z odcieniem białawym
Wiktionary
(1.1) Nie zamawialiśmy takiej białawoszarej szafki. W katalogu była alabastrowa.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawavɔˈʃarɨ, AS: bʹi ̯au̯avošary
Wiktionary
zielony o białawym odcieniu
SJP.pl
nieco żółty o białawym odcieniu
SJP.pl
żółty o białawym odcieniu
SJP.pl
zbliżony do białego, nie do końca biały, prawie biały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający kolor podobny do białego; niezupełnie biały, prawie biały, jasny
Wiktionary
Zobacz też: Białawy w innych znaczeniach tej nazwy.
Białawy – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wińsko.
Do 2023 r. miejscowość była przysiółkiem wsi Białawy Małe.
Wikipedia
(1.1) Profesor z rozwichrzoną czupryną przelewał z retorty do retorty mętną białawą ciecz, mieszał ją z substancjami, zawartymi w szeregach probówek, przygotowując jakąś reakcję.
(1.1) Mężczyzna wyróżniał się na skrzyżowaniu, dzięki kurczowo trzymanemu, białawemu telefonowi.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈwavɨ, AS: bʹi ̯au̯avy
Wiktionary
rzecz. biały mos., białość ż., biel ż., bielak mzw.
przym. biały, bielecki
przysł. białawo, biało
temsłow. biało-
czas. bielić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Białczyk (niem. "Neu Balz") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Witnica.
W obecnym kształcie powstała w 1945 r. i składa się z kilku dawnych, odrębnych miejscowości. Nazwę miejscowości ustaliła poznańska komisja powołana do spolszczenia nazw niemieckich w Dolinie Dolnej Odry, zatwierdzając ją 8 listopada i ogłaszając w Poznańskim Dzienniku Wojewódzkim z 1945 r. w numerze 12. Wówczas nazwa odnosiła się jedynie do "Neu Balz".
Wikipedia
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pionki, bierki białego koloru
forma przymiotnika.
(2.1) lm. nmos. od: biały
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Powszechnie wierzy się, że białe wygrywają.
(1.1) O tym, kto gra białymi decydują reguły danego turnieju.
Wiktionary
przym. biały
rzecz. biały mos., bielak mzw.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Biełecki, Białecka – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ponad 5000 osób.
Wikipedia
dawniej: kobieta zamężna, niewiasta, białogłowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: kobieta zamężna, niewiasta, białogłowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. kobieta zamężna
(1.2) stpol. bułka pszenna
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: białko
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „białko”. Zobacz też: białko jaja kurzego.
Wikipedia
(1.1) Niechciał z nami przestawać, niechciał bydła pasać,// Lepiey mu za białkami po ulicach hasać
Wiktionary
IPA: ˈbʲjawka, AS: bʹi ̯au̯ka
Wiktionary
rzecz. biały mos., biel ż., białko n.
czas. bielić
przym. biały
Wiktionary
(1.1) białogłowa
Wiktionary
1. przeźroczysta część ptasiego jaja;
2. potocznie: biała, nieprzejrzysta część gałki ocznej;
3. występujący we wszystkich żywych organizmach wielocząsteczkowy związek chemiczny zbudowany z co najmniej stu aminokwasów połączonych wiązaniami peptydowymi; proteina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) biol. anat. kulin. płynna i przezroczysta substancja otaczająca żółtko ptasich jaj
(1.2) anat. pot. biała część oka (gałki ocznej), znajdująca się dookoła tęczówki
(1.3) biochem. wielocząsteczkowy związek organiczny zbudowany z aminokwasów;
(1.4) środ. przestępcze dokument, papier
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp., zob. białka.
Wiktionary
(1.1) Jajo składa się z trzech części: białka, żółtka i skorupy.
(1.1) Prawdziwe punki noszą irokezy usztywnione białkiem.
(1.3) Według Światowej Organizacji Zdrowia dzienne zapotrzebowanie na białko wynosi 5% ogółu kalorii.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjawkɔ, AS: bʹi ̯au̯ko
Wiktionary
rzecz. białka ż., biały mrz./mos., bielizna ż.
czas. bieleć ndk.
przym. biały, białkowy
Wiktionary
(1.3) proteina, polipeptyd
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. stosunek białka paszy do produkcji uzyskanej
Wiktionary
obecność ciał białkowych w moczu; albuminuria; proteinuria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. obecność białka w moczu;
Wiktionary
Białkomocz (łac. "proteinuria") – występowanie białka w moczu.
Gdy ilość wydalanego białka w moczu przekracza 3,5 g/24 godz. lub 50 mg/kg/24 godz. należy podejrzewać zespół nerczycowy.
Najczęściej białkomocz występuje w poważnych chorobach nerek – zapaleniach kłębuszków nerkowych.
Wikipedia
(1.1) Czy każdy białkomocz wskazuje na chorobę nerek?
Wiktionary
(1.1) proteinuria
Wiktionary
mający niektóre właściwości i budowę zbliżone do białka
SJP.pl
powodujący wydalanie się białka z organizmu, spędzający białko z moczem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bud. ogrod. pokrywanie mlekiem wapiennym
Wiktionary
rzecz. białko n.
czas. bielić, białkować
przym. białkowy
Wiktionary
(1.1) bielenie
Wiktionary
malować mlekiem wapiennym świeże tynki, płoty itp.; bielić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. pobiałkować, wybiałkować)
(1.1) pokrywać płynnym wapnem
(1.2) daw. zaprawiać białkiem
Wiktionary
rzecz. białko n., białkowanie n.
czas. bielić, pobiałkować dk., wybiałkować dk.
Wiktionary
(1.1) bielić
Wiktionary
→ białko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ białkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest białkowe
Wiktionary
przym. białkowy
przysł. białkowo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ białko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biochem. dotyczący białka
Wiktionary
(1.1) Nasz organizm nie jest w stanie samodzielnie wytwarzać niezbędnych aminokwasów egzogennych, dlatego ważne jest, abyśmy pozyskiwali je poprzez dietę lub suplementy diety takie jak odżywka białkowa.
Wiktionary
rzecz. białko n., białkowanie n., białkowość ż.
czas. bielić
Wiktionary
gruba, mocna, biaława błona łącznotkankowa otaczająca gałkę oczną w jej tylnej części; twardówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. biała, twarda błona pokrywająca gałkę oczną
Wiktionary
Białkówka – przysiółek wsi Moderówka w Polsce położony w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Jedlicze.
W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
(1.1) Studencji mogli zaobserwować zażółcenie białkówek u pacjenta.
Wiktionary
czas. bielić
Wiktionary
(1.1) twardówka
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem białej barwy, z obecnością białości
Wiktionary
(1.1) Sala jadalna miała bagiety srebrne i była malowana na biało.
(1.1) Spadł śnieg, zrobiło się biało i jakoś tak świątecznie.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjawɔ, AS: bʹi ̯au̯o
Wiktionary
rzecz. biały mos., nabiał mrz., białas mos., biel ż., bielik mzw., bielidło n., bielenie n., pobielenie n., bielica ż., Bielice lm nm., białość ż., bielak mzw.
czas. bieleć, bielić ndk., pobielić dk.
przym. białawy, biały, bialski, bielicki, bieluchny
temsłow. biało-
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na biały odcień barwy określonej przez drugi człon złożenia
(1.2) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na białą barwę jednej lub wielu części wielobarwnej całości
(1.3) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na białą barwę tego, co nazywa drugi, rzeczownikowy człon złożenia
(1.4) pierwszy człon rzeczowników złożonych wskazujący na biały kolor tego, co nazywa drugi człon złożenia
Wiktionary
(1.1) białobrązowy • białoszary • białozielony
(1.2) biało-czarny • biało-czerwony • biało-niebieski • biało-szary
(1.3) białobrody • białogrzywy • białoogonowy • białoskóry • białowłosy
(1.4) białobrzuszek • białogłowa • białogwardzista
Wiktionary
rzecz. biel ż.
przysł. biało
przym. białawy
czas. bielić
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: biały i brązowy
Wiktionary
w części biały, w części czarny; czarno-biały
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: biały i czarny
Wiktionary
(1.1) Czy macie w tej promocji coś oprócz biało-czarnych koszulek?
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔ‿ˈt͡ʃarnɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿čarny
Wiktionary
(1.1) czarno-biały
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający trzy kolory: biały, czerwony i niebieski
Wiktionary
(1.1) Na maszcie powiewały biało-czerwono-niebieskie flagi Francji i Czech.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrvɔ̃nɔ‿ɲɛˈbʲjɛsʲci, AS: bʹi ̯au̯o‿červõno‿ńebʹi ̯esʹḱi
Wiktionary
(1.1) biało-niebiesko-czerwony, czerwono-biało-niebieski, czerwono-niebiesko-biały, niebiesko-biało-czerwony, niebiesko-czerwono-biały
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający cztery kolory: biały, czerwony, zielony i żółty
Wiktionary
(1.1) Wśród biało-czerwono-zielono-żółtych straganów wasze stoisko wyraźnie się wyróżnia.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrvɔ̃nɔ‿ʑɛlɔ̃nɔ‿ˈʒuwtɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿červõno‿źelõno‿žuu̯ty
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma trzy kolory: biały, czerwony i zielony
Wiktionary
w części biały, w części czerwony; czerwono-biały
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: biały i czerwony
(1.2) przen. polski, dotyczący Polski, związany z reprezentacją Polski
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. sport. reprezentant Polski
Wiktionary
(1.1) Ze względu na bezpieczeństwo wysokie kominy maluje się w poprzeczne biało-czerwone pasy, aby były dobrze widoczne z daleka.
(2.1) W środowy wieczór do kadry biało-czerwonych dołączył kolejny zawodnik.
(2.1) Skład biało-czerwonych zdecydowanie odbiegał od optymalnego, natomiast rywale do Chicago przyjechali w najmocniejszym zestawieniu, z kadrą naszpikowaną medalistami ostatnich mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrˈvɔ̃nɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿červõny
Wiktionary
(1.1) czerwono-biały
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: biały i kasztanowy
Wiktionary
w części biały, w części niebieski; niebiesko-biały
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: biały i niebieski
Wiktionary
(1.1) Nieco w bok za domami srebrzy się w słońcu biało-niebieska, drewniana cerkiewka, o kilkaset metrów dalej stoi pobudowana z czerwonej cegły „malenna” starowierców, pod samym prawie lasem, już za wsią, mały „nomastyr”, gdzie żyją starowierskie „inoczki”.
Wiktionary
(1.1) niebiesko-biały
Wiktionary
w części biały, w części różowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jednocześnie biały i różowy
Wiktionary
(1.1) różowo-biały
Wiktionary
i biały, i szary, i czarny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający trzy kolory: biały, szary i czarny
Wiktionary
w części biały, w części szary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwa kolory: biały i szary
Wiktionary
biały i zielony
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwa kolory: biały i zielony
Wiktionary
w części biały, w części żółty; żółto-biały
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwa kolory: biały i żółty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w rejonie wierchowińskim, w obwodzie iwanofrankiwskim Ukrainy;
Wiktionary
Białoberezka ( Білоберізка) – wieś w rejonie wierchowińskim, w obwodzie iwanofrankiwskim Ukrainy. Siedziba hromady Białoberezka.
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Białoberezka”.
Wikipedia
przym. białobereski
Wiktionary
beżowy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik od: Biały Bór
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący Białego Boru; związany z Białym Borem
Wiktionary
rzecz. Biały Bór mrz.
Wiktionary
mieszkaniec Białego Boru (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Białego Boru (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś, a dawniej miasteczko, na Ukrainie w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Białobożnica ( Білобожниця, "Biłobożnycia") – wieś (dawniej miasteczko) na Ukrainie, w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego, w hromadzie Białobożnica. Siedziba hromadzie Białobożnica. Liczy ponad 2000 mieszkańców. Droga terytorialna T 2001 przechodzi przez wieś.
Wikipedia
przym. białobożnicki
Wiktionary
1. pingwin białobrewy - gatunek pingwina;
2. oceannik białobrewy - gatunek ptaka z rzędu rurkonosych;
3. lutung białobrewy - gatunek małpy z rodziny koczkodanowatych
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający białe brwi
Wiktionary
(1.1) Z dziupli wyglądało białobrewe ptaszysko.
Wiktionary
mający białą brodę, np. gnu białobrode, pekari białobrody
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o białej brodzie
Wiktionary
miasto powiatowe w Mazowieckiem; * forma dopełniacza liczby mnogiej "Białobrzeg" - regionalna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma białe brzegi
Wiktionary
Białobrzegi (czasem potocznie "Białobrzegi Radomskie" lub "Białobrzegi nad Pilicą") – miasto w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim. Leży nad rzeką Pilicą.
Miasto jest siedzibą władz gminy miejsko-wiejskiej Białobrzegi oraz powiatu białobrzeskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Białobrzegi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Białobrzegów, związany z Białobrzegami
Wiktionary
rzecz. Białobrzegi nmos., białobrzeżanin m., białobrzeżanka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Białobrzegów
SJP.pl
mieszkanka Białobrzegów
SJP.pl
1. bocian białobrzuchy, cukrownik białobrzuchy, bielik białobrzuchy - gatunki ptaków;
2. afrojeż białobrzuchy - gatunek ssaka z rodziny jeżowatych;
3. łuskowiec białobrzuchy - gatunek ssaka z rodziny pangolinów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający biały brzuch
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈbʒuxɨ, AS: bʹi ̯au̯obžuχy
Wiktionary
rzecz. białobrzuszek m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) rzad. osobnik o białym brzuszku
Wiktionary
(1.1) Przykicał ku nam białobrzuszek i Zuzia podała mu koniczynkę.
Wiktionary
przym. białobrzuchy
Wiktionary
białobrzuszka złotogłowa, białobrzuszka czarnogłowa - gatunki ptaków z rodziny papugowatych
SJP.pl
brązowy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) brązowy z odcieniem białym
Wiktionary
(1.1) Weź tę książkę w białobrązowej okładce.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔbrɔ̃w̃ˈzɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯obrõũ̯zovy
Wiktionary
→ Białe Błota, → Białobłoty
SJP.pl
Białobłocki ("Białynia odmiana Białobłocki", "Białobłocki (a)") – polski herb szlachecki, odmiana herbu Białynia.
Wikipedia
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Kyzył, nazwa używana przed 1918
Wiktionary
przym. białocarski
Wiktionary
(1.1) war. Biełocarsk
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Białą Cerkwią, dotyczący Białej Cerkwi
Wiktionary
rzecz. Biała Cerkiew ż.
Wiktionary
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rzadko: mający białe czoło;
2. w zoologii: część nazwy systematycznej wielu gatunków ptaków, np. zimorodek białoczelny, albatros białoczelny, gęś białoczelna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o białym czole
Wiktionary
białoczub holenderski miniaturowy - rasa kur ozdobnych
SJP.pl
duży, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący północną Eurazję i Amerykę Północną; gęś białoczelna
SJP.pl
drzewo z rodziny wierzbowatych (Populus alba), gatunek topoli; topola biała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dendr. nazwa systematyczna|Populus alba|L.|ref=tak., gatunek drzewa z rodziny wierzbowatych
Wiktionary
(1.1) topola biała
Wiktionary
przymiotnik od: Biały Dunajec
SJP.pl
1. mający biały dziób;
2. nur białodzioby - gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny nurów;
3. dzioborożec białodzioby - gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma biały dziób
Wiktionary
fioletowy o białym odcieniu
SJP.pl
miasto w województwie zachodniopomorskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Białogard ( Belgard) – miasto w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, siedziba powiatu białogardzkiego oraz gminy wiejskiej Białogard. Dziewiąty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby ludności).
Według danych GUS z 30 czerwca 2021 r. Białogard liczył 23 811 mieszkańców i był pod względem liczby ludności dziewiątym miastem w województwie zachodniopomorskim.
Wikipedia
(1.1) Białogard jest miastem pomorskim.
(1.1) Białogard leży nad Parsętą i Leśnicą.
(1.1) Przy rynku w Białogardzie znajduje się kościół.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈwɔɡart, AS: bʹi ̯au̯ogart
Wiktionary
rzecz. Białogardzianin mos., Białogardzianka ż.
przym. białogardzki
Wiktionary
mieszkaniec Białogardu
SJP.pl
mieszkanka Białogardu
SJP.pl
przymiotnik od: Białogard
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Białogardu, związany z Białogardem
Wiktionary
(1.1) O słynnych w całej Polsce białogardzkich przemytnikach papierosów znowu jest głośno.
Wiktionary
rzecz. Białogard mrz., Białogardzianin mos., Białogardzianka ż.
Wiktionary
1. kuja białogardła, gołąb białogardły, drozd białogardły - gatunki ptaków;
2. nowik białogardły - gatunek gryzonia;
3. kaczka białogardła - gatunek ptaka z rodziny kaczkowatych; lustrzynka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma białe gardło
Wiktionary
1. białogon afrykański - niewielki gryzoń z rodziny myszowatych;
2. dawniej: duży ptak z rodziny jastrzębiowatych; bielik, orzeł bielik;
3. chroniony ptak z rodziny muchołówek; białorzytka, opocznik;
4. rasa gołębia
SJP.pl
Bi
Wikipedia
przymiotnik od: Białogród nad Dniestrem
SJP.pl
1. mający biały grzbiet, jasną sierść lub pióra;
2. bydło białogrzbiete - bydło o charakterystycznym umaszczeniu, białe na karku, grzbiecie i lędźwiach, a czarne lub czerwone na łbie i bokach;
3. część nazwy systematycznej wielu gatunków ptaków, np. dzięcioł białogrzbiety, ślepowron białogrzbiety, ostrolot białogrzbiety
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma biały grzbiet
Wiktionary
1. mający białą grzywę;
2. serau białogrzywy - masywny ssak z rodziny krętorogich, występujący w Indonezji i Malezji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. mający białą grzywę, z białą grzywą
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bʲjaˈwɔɡrut, AS: bʹi ̯au̯ogrut
Wiktionary
przym. białogrodzki
Wiktionary
(1.1) Białogród nad Dniestrem, hist. Akerman
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie zasławskim obwodu chmielnickiego, położona nad rzeką Wydawą;
Wiktionary
Białogródka ( Білогородка) – wieś na Ukrainie w rejonie dubieńskim obwodu rówieńskiego.
Prywatna wieś szlachecka Biłohorodka, położona w województwie wołyńskim, w 1739 roku należała do klucza Ptycza Lubomirskich.
22 kwietnia 1943 (Wielki Czwartek) członkowie UPA dokonali tutaj mordu na 19 Polakach i 3 Czechach.
Wikipedia
przym. białogródecki
Wiktionary
(1.1) hist. także Białogród
Wiktionary
związany z Białą Gwardią (białymi), siłami antybolszewickimi działającymi w Rosji w latach 1917-22 w czasie wojny domowej i później na emigracji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hist. wojsk. związany z białą gwardią (stronnictwem białych podczas rosyjskiej wojny domowej)
Wiktionary
rzecz. białogwardzista mos., białogwardyjskość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest białogwardyjskie; cecha tych, którzy są białogwardyjscy
Wiktionary
rzecz. białogwardzista m.
przym. białogwardyjski
przysł. białogwardyjsko
Wiktionary
w Rosji w okresie rewolucji bolszewickiej: żołnierz wojsk kontrrewolucyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz białej gwardii
Wiktionary
(1.1) …republikę ze wszystkich stron otoczyli interwenci i białogwardziści.
Wiktionary
rzecz. biała gwardia ż., białogwardyjskość ż.
przym. białogwardyjski
Wiktionary
(1.1) biały
Wiktionary
wieś w województwie pomorskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie zachodniopomorskim
SJP.pl
Białogórzyno ( Bulgrin) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard.
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Białogórzyno, po jej zniesieniu w gromadzie Pomianowo. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 314 mieszkańców.
Wikipedia
przestarzałe: kobieta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. dziś książk. żart. kobieta, zwłaszcza zamężna;
forma przymiotnika.
(2.1) ż. zob. białogłowy.
Wiktionary
Białogłowa – w języku staropolskim termin ten oznaczał kobietę zamężną. Pochodzi od białego nakrycia głowy, powszechnie stosowanego w dawnych wiekach przez kobiety. Wyraz ten znajdował się w użyciu do końca XVIII wieku, po czym wyszedł z obiegu. Jeszcze wcześniej, bo mniej więcej w połowie tego samego stulecia, z użycia wyszła jego skrócona forma "białka" (zachowana do dziś w języku kaszubskim).
Wikipedia
(1.1) Matka moja oświadcza, mądra białogłowa, / Że z drugim mężem dom ten opuścić gotowa, / A ja się śmieję wesół, ot sobie trzpiot młody!
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈɡwɔva, AS: bʹi ̯au̯ogu̯ova
Wiktionary
przym. białogłowy
rzecz. białagłowka ż.
Wiktionary
(1.1) mężatka, daw. białka, podwika
Wiktionary
→ białogłowa (dawniej)
SJP.pl
Białogłowski ("Weiskopf") – polski herb szlachecki z indygenatu.
Wikipedia
przestarzałe: kobieta
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma białą głowę
(1.2) mający siwe lub bardzo jasne włosy
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) plural|białogłowa.
Wiktionary
Białogłowy ( Білоголови) – wieś na Ukrainie w rejonie tarnopolskim należącym do obwodu tarnopolskiego.
W II Rzeczypospolitej miejscowość należała do gminy wiejskiej Olejów w powiecie zborowskim województwa tarnopolskiego.
W latach 1943–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali w niej 24 Polaków.
Wikipedia
(2.1) Naprzeciw siebie stanęło kilkudziesięciu rycerzy w pełnym rynsztunku, skutecznie zagrzewanych do walki przez białogłowy.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈɡwɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯ogu̯ovy
Wiktionary
rzecz. białogłowa ż., białogłowiec m., białogłowik m., Białogłowski m., Białogłowy nmos.
Wiktionary
(1.2) siwowłosy
Wiktionary
1. niewielki ptak z rodziny tyrankowatych, występujący w Peru i Ekwadorze;
2. rasa gołębia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Białych Karpat, związany z Białymi Karpatami, pochodzący z Białych Karpat
Wiktionary
rzecz. Białe Karpaty nmos.
przym. karpacki
Wiktionary
wieś w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Białokoszyce – wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Chrzypsko Wielkie.
Białokoszyce są położone nad południową częścią jeziora Białokoskiego, w otoczeniu lasów i pól uprawnych.
Na terenie wsi, do którego należy ok. 150 ha pól uprawnych, znajduje się 10 gospodarstw. Strukturę ludności stanowi 41 osób.
Wikipedia
kremowy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) kremowy o białym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Białokremowy brzuch zaskrońca zwyczajnego pokrywają nieregularne czarne plamaamy.
Wiktionary
piętnówka białokropka - popularny w Polsce nocny motyl z rodziny sówkowatych, z charakterystycznymi białymi plamkami na skrzydłach
SJP.pl
dotyczący białych krwinek
SJP.pl
rodzina morskich ryb okoniokształtnych; bielankowate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie krzemienieckim, położona nad rzeką Dziadowską Krynicą;
(1.2) geogr. wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie podhajeckim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. białokrynicki
Wiktionary
(1.1) hist. także Biełokrynica, Białakrynica
(1.2) hist. Białokiernica, hist. także Białakrynica
Wiktionary
gołąb białokryzy - gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie oleskim obwodu żytomierskiego, położona u źródeł rzeki Żerem
(1.2) geogr. zob. Białokurowicze Nowe.
Wiktionary
Białokurowicze ( Білокоровичі, "Biłokorowyczi") – wieś na Ukrainie, w obwodzie żytomierskim, w rejonie korosteńskim, nad Żerewem. Liczy ponad 2100 mieszkańców.
Znajduje się tu przystanek kolejowy Białokurowicze Nowe, położony na linii Kijów – Sarny – Kowel. W pobliżu miejscowości jest stacja kolejowa Białokurowicze.
Wikipedia
(1.1)
przym. białokurowicki
(1.2)
przym. białokurowiecki
Wiktionary
1. ciemiężyk białokwiatowy - gatunek rośliny z rodziny toinowatych; ciemiężyk lekarski;
2. krasnokwiat białokwiatowy - gatunek rośliny z rodziny amarylkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający białe kwiaty
Wiktionary
przestarzałe: mający białe lica, mający białą twarz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o białym licu
Wiktionary
liliowy o odcieniu białym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liliowy z odcieniem białym
Wiktionary
(1.1) Nigdy nie pierz białoliliowej bielizny z czarnymi skarpetkami.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔlʲiˈlʲjɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯olʹilʹi ̯ovy
Wiktionary
mający białe liście
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Białą Lądecką, dotyczący Białej Lądeckiej
Wiktionary
rzecz. Biała Lądecka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Morze Białe
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Morzem Białym lub położony nad nim
Wiktionary
(1.1) Tyle zarabiali budowniczowie Kanału Białomorskiego, zaś miejsc pracy było tyle, że chętnych trzeba było przywozić przymusowo.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔ̃ˈmɔrsʲci, AS: bʹi ̯au̯õmorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Morze Białe n.
Wiktionary
niebieski o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) niebieski o białym odcieniu
Wiktionary
mający białe nogi
SJP.pl
1. mający biały nos;
2. delfinowiec białonosy - gatunek ssaka z rodziny delfinowatych; delfin białonosy;
3. ostronos białonosy - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych; ostronos meksykański
SJP.pl
dawniej: koń lub klacz o białych nogach
SJP.pl
mulak białoogonowy - gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych; jeleń wirginijski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma biały ogon
Wiktionary
pingwin białooki, trogon białooki, bilbil białooki - gatunki ptaków
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający białe oczy
Wiktionary
(1.1) Jakaś białooka ryba przemknęła przed obiektywem.
Wiktionary
bagiewnik białopierśny - gatunek ptaka z rodziny chruścielowatych
SJP.pl
1. mający białe pióra;
2. cudowronka białopióra - gatunek ptaka z rzędu wróblowych, występujący na Nowej Gwinei i pobliskich wyspach;
3. aborygenek białopióry - gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych, występujący w Australii;
4. sześciopiór białopióry - gatunek ptaka z rzędu wróblowych, występujący na Nowej Gwinei
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma białe pióra lub pierze
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈpʲjurɨ, AS: bʹi ̯au̯opʹi ̯ury
Wiktionary
kanczylek białoplamy - gatunek kanczyla występujący na Sri Lance; kanczyl indyjski
SJP.pl
1. miasto na Ukrainie;
2. nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na wschodzie Ukrainy, w obwodzie sumskim, siedziba rejonu białopolskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. białopolanin mos., białopolanka ż.
przym. białopolski
Wiktionary
w szachach: poruszający się po białych polach, np. goniec białopolowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) szach. poruszający się po białych polach
Wiktionary
rodzaj grzybów z rodziny pniarkowatych; porek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Prądnikiem Białym
Wiktionary
modrogończyk białopręgi - gatunek motyla z rodziny modraszkowatych
SJP.pl
1. morświn białopłetwy - gatunek ssaka z rodziny morświnowatych;
2. głowacz białopłetwy - gatunek ryby z rodziny głowaczowatych;
3. kiełb białopłetwy - gatunek słodkowodnej ryby z rodziny karpiowatych;
4. żarłacz białopłetwy - gatunek drapieżnej ryby z rodziny żarłaczowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) icht. posiadający białe płetwy
Wiktionary
rudy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) rudy z odcieniem białym
Wiktionary
(1.1) Skąd taki białoruda maść miotu?
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈrudɨ, AS: bʹi ̯au̯orudy
Wiktionary
mający białe runo
SJP.pl
przestarzale: Białorusin
SJP.pl
skrót od: białoruski
SJP.pl
skrót
(1.1) = białoruski
Wiktionary
zob. białoruski.
Wiktionary
(1.1) skr.: błr., błrus., brs.
Wiktionary
obywatel Białorusi; Białorus (przestarzałe)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. osoba narodowości białoruskiej, obywatel Białorusi, mieszkaniec Białorusi
Wiktionary
(1.1) – Polaków, Litwinów, Białorusinów i Rusinów połączyło wspólne zagrożenie. Była nim Moskwa – mówi białoruski historyk (…)
(1.1) Białorusini często mówią wyłącznie po rosyjsku.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈruɕĩn, AS: bʹi ̯au̯oruśĩn
Wiktionary
rzecz. Białoruś ż.
:: fż. Białorusinka ż.
przym. białoruski
przysł. po białorusku
Wiktionary
(1.1) przest. Białorus
Wiktionary
obywatelka Białorusi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna narodowości białoruskiej, obywatelka Białorusi, mieszkanka Białorusi
Wiktionary
(1.1) Wielu Polaków żeni się z Ukrainkami, Białorusinkami i innymi nie-Polkami.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔruˈɕĩŋka, AS: bʹi ̯au̯oruśĩŋka
Wiktionary
rzecz. Białoruś ż., białoruszczyzna ż., białorusyzm mrz., białorusycyzm mrz.
:: fm. Białorusin mos.
przym. białoruski
przysł. po białorusku
Wiktionary
przymiotnik od: Białoruś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Białorusi lub Białorusinów, charakterystyczny dla Białorusi lub Białorusinów
(1.2) dotyczący języka białoruskiego (2.1)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język wschodniosłowiański używany na Białorusi;
Wiktionary
(1.1) Białoruska opozycja wyszła na ulice.
(2.1) Nie znam białoruskiego.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈrusʲci, AS: bʹi ̯au̯orusʹḱi
Wiktionary
zob. Białoruś.
Wiktionary
(2.1) białoruszczyzna
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem białoruskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem białoruskim
(1.3) spisany, stworzony w języku białoruskim
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈruskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯au̯oruskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku białoruskim albo z niego przejęte; białorusyzm, białorutenizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka białoruskiego
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔruˈsɨt͡sɨsm̥, AS: bʹi ̯au̯orusycysm̦
Wiktionary
rzecz. białorusyzm mrz., Białorusinka ż.
Wiktionary
(1.1) białorusyzm, białorutenizm
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku białoruskim albo z niego przejęte; białorusycyzm, białorutenizm
SJP.pl
1. ogół cech białoruskich, kultura białoruska;
2. język białoruski;
3. w językoznawstwie, rzadko: wyraz zapożyczony z języka białoruskiego; zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na zwrocie lub konstrukcji składniowej charakterystycznej dla języka białoruskiego; białorusyzm, białorusycyzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język białoruski
(1.2) przest. zbiór cech typowych dla kultury i obyczajów białoruskich
Wiktionary
przym. białoruski
rzecz. Białorusinka ż., Białoruś ż., białoruski mrz.
Wiktionary
dział slawistyki zajmujący się badaniem języka, literatury i kultury białoruskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka zajmująca się badaniem języka, literatury i kultury białoruskiej;
Wiktionary
Białorutenistyka – dział slawistyki zajmujący się badaniem języka, literatury i kultury białoruskiej.
Wikipedia
rzecz. białorutenizm mrz., Białoruś ż.
Wiktionary
nadawanie charakteru białoruskiego
SJP.pl
Bi
Wikipedia
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku białoruskim albo z niego przejęte; białorusycyzm, białorusyzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. zob. białorusycyzm.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔruˈtɛ̃ɲism̥, AS: bʹi ̯au̯orutẽńism̦
Wiktionary
rzecz. białorutenistyka ż., białorutenista mos., białorutenistka ż., białorutenizacja ż.
przym. białorutenistyczny
czas. białorutenizować
Wiktionary
(1.1) białorusycyzm, białorusyzm
Wiktionary
państwo w Europie; Republika Białoruś; Republika Białorusi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Europie;
Wiktionary
Białoruś, Republika Białorusi (biał., ; "Biełaruś", "Respublika Biełaruś"; Беларусь lub Белоруссия, Республика Беларусь) – państwo w Europie Wschodniej. Graniczy z Polską, Litwą, Łotwą, Rosją i Ukrainą. W odróżnieniu od swoich sąsiadów nie ma dostępu do morza. Jest największym pod względem powierzchni państwem śródlądowym w Europie.
Wikipedia
(1.1) Białoruś jest krajem europejskim.
(1.1) Alek urodził się w rodzinie polskiej na Białorusi.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈwɔruɕ, AS: bʹi ̯au̯oruś
Wiktionary
rzecz. białoruszczyzna ż., Białorusin mos., Białorusinka ż., białorutenistyka ż., białorutenizacja ż., białoruski mrz.
przym. białoruski
przysł. po białorusku
Wiktionary
(1.1) ofic. urz. Republika Białorusi
Wiktionary
ryba z rodziny siejowatych
SJP.pl
Białorybica ("Stenodus leucichthys") – gatunek anadromicznej ryby łososiokształtnej, zaliczany do siejowatych (Coregoninae), blisko spokrewniony z nelmą ("Stenodus nelma"). Obydwa taksony były wcześniej klasyfikowane jako podgatunki w obrębie "Stenodus leucichthys". Białorybica wymarła w warunkach naturalnych. Przetrwały jedynie populacje hodowlane.
Wikipedia
chroniony ptak z rodziny drozdów; opocznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Oenanthe oenanthe|ref=tak., niewielki ptak wędrowny półkuli północnej zamieszkujący tereny otwarte, często kamieniste;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌbʲjawɔˈʒɨtka, AS: bʹi ̯au̯ožytka
Wiktionary
(1.1) opocznik, podkamionka
Wiktionary
1. sroczek białorzytny - gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych;
2. sokół białorzytny - gatunek ptaka z rodziny sokołowatych; pustułka białorzytna;
3. nawałnik białorzytny - gatunek małego ptaka morskiego z rodziny nawałników; nawałnik maderski;
4. perukarz białorzytny - gatunek ptaka z rodziny szpakowatych;
5. srokacz białorzytny - gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny ostrolotów;
6. kormoran białorzytny - gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów;
7. sowica białorzytna - gatunek dużego ptaka z rodziny puszczykowatych;
8. śnieżka białorzytna - gatunek małego ptaka z rodziny wróbli;
9. mniszka białorzytna - gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych;
10. biegus białorzytny - gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych; biegus Bonapartego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający bardzo jasne rzęsy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający bardzo jasne rzęsy
Wiktionary
różowy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) różowy o białym odcieniu
Wiktionary
gibon białoręki - gatunek ssaka naczelnego z rodziny gibonowatych o brązowo-czarnym ubarwieniu ciała i kończynach jasnego koloru; lar
SJP.pl
mający białe skrzydła
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma białe skrzydła
Wiktionary
(1.1) Czarne anioły choć białoskrzydłe • A na ich twarzach miny obrzydłe • Na sinym niebie jak fajerwerki • Ale przeklęte raz i na wieki.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈskʃɨdwɨ, AS: bʹi ̯au̯oskšydu̯y
Wiktionary
dział garbarstwa zajmujący się wyprawianiem skór miękkich na rękawiczki i na odzież
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. dział garbarstwa zajmujący się wyprawianiem skór miękkich na rękawiczki i odzież
Wiktionary
Białoskórnictwo – rzemiosło garbarskie specjalizujące się w wytwarzaniu cienkich, delikatnych skór na rękawiczki i odzież.
W procesie natłuszczania używano ałunu glinowego i żółtek. Skóry przed garbowaniem były mocno zwapnione i starannie obrobione mechanicznie. Cechy białoskórnicze posiadały folusze, w których ugniatano skóry. Garbowano głównie skóry pochodzące z kozłów, baranów, cieląt, łosi, jeleni, saren.
Wikipedia
IPA: ˌbʲjawɔskurʲˈɲit͡stfɔ, AS: bʹi ̯au̯oskurʹńictfo
Wiktionary
rzecz. białoskórnik mos., białoskórniczka ż.
przym. białoskórniczy
Wiktionary
dotyczący białoskórnictwa lub białoskórnika
SJP.pl
garbarz pracujący w białoskórnictwie, zajmujący się wyprawianiem skór miękkich na rękawiczki i na odzież
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. garbarz wytwarzający cienkie, delikatne skóry na rękawiczki i odzież;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) mykol. nazwa systematyczna|Cystostereum|Pouzar., rodzaj grzybów z rodziny białoskórnikowatych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. białoskórnictwo n.
:: fż. białoskórniczka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Białoskórski – polski herb szlachecki.
Wikipedia
mający białą skórę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający białą skórę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
perkozek białosmugi - gatunek ptaka z rodziny perkozów
SJP.pl
srebrny z białym odcieniem
SJP.pl
srebrzysty o białym odcieniu
SJP.pl
skrót od: białostocki
SJP.pl
skrót
(1.1) = białostocki
Wiktionary
astrapia białosterna, faeton białosterny - gatunki ptaków
SJP.pl
mieszkaniec Białegostoku; Białostoczanin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Białostocczyzny
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯au̯ostocčãńĩn
Wiktionary
rzecz. Białystok m., białostoczanin m., białostoczanka ż., Białostocczyzna ż.
:: fż. Białostocczanka ż.
przym. białostocki
Wiktionary
(1.1) Podlasianin, Podlaszanin; pot. Podlaszuk; żart. śledzik
Wiktionary
mieszkanka Białegostoku; Białostoczanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Białostocczyzny
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯au̯ostocčãnka
Wiktionary
rzecz. Białystok mrz., Białostocczyzna ż., białostoczanin mos., białostoczanka ż.
:: fm. Białostocczanin mos.
przym. białostocki
Wiktionary
(1.1) Podlasianka, Podlaszanka
Wiktionary
region w Polsce, region białostocki; Białostockie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. region wokół Białegostoku, na Podlasiu, obejmujący w przybliżeniu obszar dawnego województwa białostockiego
Wiktionary
(1.1) Województwo podlaskie obejmuje przede wszystkim Białostocczyznę i Suwalszczyznę.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃɨzna, AS: bʹi ̯au̯ostocčyzna
Wiktionary
rzecz. Białystok mrz., Białostocczanin mos., białostoczanin mos., Białostocczanka ż., białostoczanka ż.
przym. białostocki
Wiktionary
przymiotnik od: Białystok (miasto), Białostockie (Białostocczyzna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Białegostoku, związany z Białymstokiem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Białostocki Wydział Śledczy zaczął odnotowywać pojawianie się, w różnych miejscach miasta, dobrze podrobionych jednozłotówek.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈstɔt͡sʲci, AS: bʹi ̯au̯ostocʹḱi
Wiktionary
rzecz. Białystok mrz., białostoczanin mos., białostoczanka ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż., Białostocczyzna ż., Białostockie n.
Wiktionary
przymiotnik od: Białystok (miasto), Białostockie (Białostocczyzna)
SJP.pl
mieszkaniec Białegostoku; Białostocczanin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Białegostoku
(1.2) osoba pochodząca z Białegostoku, urodzona w Białymstoku
Wiktionary
(1.1) Tłumy białostoczan oraz turystów odwiedziły podbiałostocki skansen
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔstɔˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯au̯ostočãńĩn
Wiktionary
rzecz. Białystok m., Białostocczyzna ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.
:: fż. białostoczanka ż.
przym. białostocki
Wiktionary
mieszkanka Białegostoku; Białostocczanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Białegostoku
(1.2) kobieta pochodząca z Białegostoku, urodzona w Białymstoku
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔstɔˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯au̯ostočãnka
Wiktionary
rzecz. Białystok mrz., Białostocczyzna ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.
:: fm. białostoczanin mos.
przym. białostocki
Wiktionary
1. lepilemur białostopy - gatunek lemura;
2. szczuroskoczek białostopy - gatunek gryzonia
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny jastrzębiowatych
SJP.pl
szary o odcieniu białym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) szary z odcieniem białym
Wiktionary
(1.1) Dwa lata temu ta sofa była białoszara, więc chyba najwyższy czas na czyszczenie.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈʃarɨ, AS: bʹi ̯au̯ošary
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. mający białą szyję;
2. dzięcioł białoszyi - gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych; dzięcioł syryjski;
3. bocian białoszyi - gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów;
4. koliber białoszyi - gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych; bielczyk
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający białą szyję
Wiktionary
(1.1) Widziałem dzięcioła białoszyjego, który jest rzadkością w centrum miasta.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈʃɨji, AS: bʹi ̯au̯ošyi ̯i
Wiktionary
padlinożerny ptak z rodziny jastrzębiowatych; ścierwnik biały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Neophron percnopterus|Linnaeus|ref=tak., gatunek dużego ptaka padlinożernego z rodziny jastrzębiowatych;
Wiktionary
(1.1) Czy wiedzieliście, że białosęp potrafi rozbijać jaja strusi kamieniami?
Wiktionary
(1.1) ścierwnik biały, ścierwnik
Wiktionary
czubajka białotrzonowa - gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych
SJP.pl
1. uistiti białoucha - gatunek małpy z rodziny płaksowatych;
2. dydelf białouchy - gatunek ssaka z podrodziny dydelfów; dydelf południowy;
3. bilbil białouchy, turak białouchy - gatunki ptaków
SJP.pl
Białouchy (Peltopsinae) – zdefiniowana w 2014 roku monotypowa podrodzina ptaków z rodziny ostrolotów (Artamidae).
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Białej Waki
Wiktionary
rzecz. Biała Waka ż.
Wiktionary
jeleń białowargi - gatunek jelenia
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Białowice ( "Billendorf") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Nowogród Bobrzański.
Na południowy zachód od Białowic leżała dawna wieś Jasion (obecnie nie istnieje).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Białowieża
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Białowieży, związany z Białowieżą
Wiktionary
(1.1) Do bezwizowej strefy obok Brześcia zostały również włączone rejony: brzeski, żabinecki, prużański, świsłocki, kamieniecki w tym Puszcza Białowieska na terenie Białorusi.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjawɔˈvʲjɛsʲci, AS: bʹi ̯au̯ovʹi ̯esʹḱi
Wiktionary
rzecz. Białowieża ż., Białowieżanin mos., Białowieżanka ż.
przym. białowieszczański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. białowieski
Wiktionary
rzecz. Białowieża ż., Białowieszczański m., Białowieszczańska ż.
przym. białowieski
Wiktionary
(1.1) białowieski
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Równinie Bielskiej;
Wiktionary
Zobacz też: Białowieża w innych znaczeniach tej nazwy.
Białowieża ( Белавежа "Biełavieža", w miejsc. gwarze białoruskiej "Bałavež" lub "Biełavieš") – wieś w Polsce, położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Białowieża. Leży na rozległej polanie w Puszczy Białowieskiej, nad Narewką, na Równinie Bielskiej.
Wikipedia
(1.1) Uczniowie zwiedzą Białowieżę i Hajnówkę.
Wiktionary
rzecz. Białowieżanin mos., Białowieżanka ż.
przym. białowieski, białowieszczański
Wiktionary
mieszkaniec Białowieży
SJP.pl
mieszkanka Białowieży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie rokitnickim obwodu rówieńskiego, położona nad rzeką Studenicą, niedaleko na wschód przebiegała granica II RP
Wiktionary
Białowiż ( Біловіж) – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie sarneńskim, w hromadzie Rokitno. W 2001 liczyła 1021 mieszkańców, spośród których 1018 wskazało jako ojczysty język ukraiński, a 3 rosyjski. W 2026 liczyła 984 mieszkańców.
W okresie międzywojennym wieś znajdowała się w granicach II RP, wchodząc w skład gminy Kisorycze w powiecie sarneńskim, w województwie wołyńskim. Stacjonowała w niej Kompania graniczna KOP „Białowiż”.
Wikipedia
przym. białowiski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Białej Wody
Wiktionary
rzecz. Biała Woda ż.
:: fż. białowodzianka ż.
przym. białowodzki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Białej Wody
Wiktionary
rzecz. Biała Woda ż.
:: fm. białowodzianin mos.
przym. białowodzki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Białej Wody, związany z Białą Wodą
Wiktionary
rzecz. Biała Woda ż., białowodzianin mos., białowodzianka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Bi
Wikipedia
mający białe wąsy
SJP.pl
mający białe włosy; siwowłosy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma białe włosy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba o białych włosach
Wiktionary
zielonawy o białym odcieniu
SJP.pl
zielonkawy o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zielonkawy o białym odcieniu
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem białozielonej barwy
Wiktionary
przym. białozielony
Wiktionary
zielony o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zielony o białym odcieniu
Wiktionary
przysł. białozielono
Wiktionary
ptak drapieżny z rodziny sokołów; krzeczot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Falco rusticolus|ref=tak., zagrożony wyginięciem duży ptak drapieżny półkuli północnej;
Wiktionary
Białozór, sokół norweski ("Falco rusticolus") – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae), największy przedstawiciel rodzaju "Falco".
Wikipedia
IPA: bʲjaˈwɔzur, AS: bʹi ̯au̯ozur
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś, a dawniej miasteczko, na Ukrainie, w rejonie łanowieckim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Białozórka (ukr. Білозірка, "Biłozirka") – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie krzemienieckim. W 2001 liczyła 1102 mieszkańców.
Wikipedia
przym. białozórski
Wiktionary
białoząbka dwubarwica - gatunek ćmy z rodziny garbatkowatych
SJP.pl
1. mający białe zęby;
2. tukotuko białozębny - gatunek gryzonia
SJP.pl
rodzina mchów
SJP.pl
→ Białołęka (dzielnica lub wieś)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Białołęką, dotyczący Białołęki
Wiktionary
rzecz. Białołęka ż.
Wiktionary
1. dzielnica w północnej części prawobrzeżnej Warszawy;
2. wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Zobacz też: Białołęka w innych znaczeniach tej nazwy.
Białołęka – dzielnica Warszawy, położona w prawobrzeżnej części miasta. Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Białoń – postać półlegendarna, zbójnik grasujący w XVIII wieku na terenie Orawy.
Białoń miał pochodzić z Kiczor lub Lipnicy Wielkiej. Zbójnikiem został po sprzeczce i bójce z hajdukiem podczas odrabiania pańszczyzny. Swą kryjówkę miał na Babiej Górze, skąd wyprawiał się grabić okoliczne wsie. Według podania potrafił w ciągu jednej nocy przebiec ze swej kryjówki do Krakowa, tam dokonać napadów i rano wrócić na Orawę.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Białośliwie
SJP.pl
kolor biały; biel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) barwa biała
Wiktionary
(1.1) Nadmienia się dodatkowo, że dla otrzymania większej białości i pulchności pszennego pieczywa, posługują się piekarze potażem, biorąc 3 do 4 gramów potażu na 1 litr płynu, w którym się ciasto rozczynia.
(1.1) Fosforyczną białością powlekły się ściany / Nagich, skrzesanych turni; wielka cieniu rzeka / Ogarnia je i niesie w mroku oceany.
Wiktionary
rzecz. bielidło n., białas mos., biały mos., biel ż., wybielacz mrz., bielenie n., wybielenie n., wybielanie n., bielik mzw., bielak mzw.
czas. bielić ndk., wybielić dk., zabielić dk.
przym. białawy, biały, bieluchny
przysł. białawo, biało
Wiktionary
(1.1) biel
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Białożewin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin.
Wieś duchowna "Białowieżyno", własność arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie nakielskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 447 mieszkańców. Jest piątą co do wielkości miejscowością gminy Żnin.
Wikipedia
żółtawy o białym odcieniu
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem białożółtej barwy
Wiktionary
przym. białożółty
Wiktionary
żółty o białym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) żółty o białym odcieniu
Wiktionary
przysł. białożółto
Wiktionary
gatunek walenia z rodziny narwalowatych; wal biały, białucha arktyczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Delphinapterus|de Lacépède|ref=tak., rodzaj morskich ssaków o białej skórze, z rodziny narwalowatych;
Wiktionary
Białucha ("Delphinapterus") – rodzaj wodnych ssaków z rodziny narwalowatych (Monodontidae).
Wikipedia
(1.1) wal biały
Wiktionary
taki jak świeży śnieg; przeciwstawny do czarnego
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający bardzo jasną barwę przeciwstawną do czarnego, taką jak czysty śnieg, mleko itp.
(1.2) o włosach lub o człowieku: siwy
przymiotnik relacyjny
(2.1) fiz. emitujący wszystkie długości fal światła
(2.2) kulin. w odniesieniu do wina: powstały bez maceracji, w wyniku fermentacji winogron z usuniętymi skórkami, pestkami i szypułkami
(2.3) hist. związany z Białymi
(2.4) przen. niewinny, czysty
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) antrop. człowiek rasy białej
(3.2) hist. człowiek o przekonaniach zachowawczych; reakcjonista, kontrrewolucjonista
(3.3) hist. w Polsce: członek stronnictwa zachowawczego, antyrewolucyjnego w okresie powstania styczniowego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jacku, żółte litery na białym tle to chyba nie najlepszy pomysł.
(2.2) Wina białe mogą być bezbarwne, bladożółte, jasnożółte, złociste, słomkowe, bursztynowe, pomarańczowe a nawet rudawobrązowe.
(3.1) Podróżnicy wierzyli, że są pierwszymi białymi w tej dżungli.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjawɨ, AS: bʹi ̯au̯y
Wiktionary
rzecz. białka ż., bielidło n., nabiał mrz., białas m., białko n., biel ż., bielik mzw., bielinek mzw., bielizna ż., bielactwo n., bielmo n., białość ż., białe nmos., bielak mzw., bielenie n., dobielanie n., dobielenie n., obielanie n., obielenie n., odbielenie n., pobielanie n., pobielenie n., podbielanie n., podbielenie n., powybielanie n., przybielanie n., przybielenie n., rozbielanie n., rozbielenie n., ubielanie n., ubielenie n., wybielanie n., wybielenie n., zabielanie n., zabielenie n.
czas. bieleć, bielić ndk., dobielać ndk., dobielić dk., obielać ndk., obielić dk., odbielić dk., pobielać ndk., pobielić dk., podbielać ndk., podbielić dk., powybielać ndk., przybielać ndk., przybielić dk., rozbielać ndk., rozbielić dk., ubielać ndk., ubielić dk., wybielać ndk., wybielić dk., zabielać ndk., zabielić dk.
przym. białawy
:: zdrobn. bielutki, bialutki, bieluchny, bialuchny, bieluśki, bieluteńki, bialuteńki, bielusieńki
przysł. biało, bielutko, bialutko, bieluchno, bialuchno, bieluśko, bieluteńko, bialuteńko, bielusieńko
Wiktionary
(3.1) białoskóry, biały człowiek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Białynin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Głuchów.
Wieś arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w ziemi rawskiej województwa rawskiego w 1792 roku.
Wikipedia
rodzaj drożdżówki z cebulą i makiem
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w północno-wschodniej Polsce;
Wiktionary
Białystok ( Balstogė, "Беласток", "Білосток", ביאַליסטאָק, "Белосток") – miasto na prawach powiatu w północno-wschodniej Polsce, położone na Nizinie Północnopodlaskiej, nad rzeką Białą. Jest stolicą województwa podlaskiego i siedzibą władz ziemskiego powiatu białostockiego.
Wikipedia
(1.1) Stolicą województwa podlaskiego jest Białystok.
Wiktionary
IPA: bʲjaˈwɨstɔk, AS: bʹi ̯au̯ystok
Wiktionary
rzecz. Białostockie n., Białostocczyzna ż., białostoczanin mos., białostoczanka ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.
przym. białostocki, podbiałostocki
Wiktionary
wieś w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Białężyce – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września.
Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 432.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
libacja alkoholowa; bibka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. przyjęcie z alkoholem
Wiktionary
Biba – osiemnasty album zespołu Boys wydany w sierpniu 2002 roku w firmie fonograficznej Green Star. Na płycie znajdują się remiksy znanych polskich DJ-ów, a także prezentacja multimedialna. Do piosenek "Biba" i "Figo-fago" nakręcono teledyski. Teledysk do piosenki "Figo-fago" został tylko raz wyemitowany w TV, gdyż dopatrzono się w nim elementów nieprzyzwoitych i zakazano jego emisji.
Wikipedia
(1.1) Idę dziś na bibę do Basi.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiba, AS: bʹiba
Wiktionary
rzecz. bibosz mos., bibka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: bibelot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bibelot
Wiktionary
rzecz. bibelot mrz.
Wiktionary
drobny przedmiot pełniący najczęściej funkcję dekoracyjną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) drobny przedmiot o charakterze dekoracyjnym
Wiktionary
Bibelot (fr. „gracik”) – niewielki przedmiot, najczęściej niemający istotnej wartości użytkowej, spełniający funkcję ozdobną; określenie używane zwykle w liczbie mnogiej.
Wikipedia
(1.1) Na wystawie można obejrzeć cenną zastawę stołową oraz bibeloty z miśnieńskiej porcelany.
Wiktionary
IPA: bʲiˈbɛlɔt, AS: bʹibelot
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bibelocik m.
Wiktionary
(1.1) cacko, durnostojka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) reg. pozn. kapelusz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
obce imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Bibiampol (nazwa historyczna: Bibijampol) – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Młodzieszyn. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) geogr. miejscowość we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Turyn;
Wiktionary
Bibiana, Bibianna, Wiwiana – imię żeńskie utworzone od łacińskiej nazwy rodu "Vivius" i oznaczające „należąca do rodu "Vivii"”. Z kolei owa łacińska nazwa rodowa wywodzi się od łac. przymiotnika "vivus", oznaczającego „żywy, żwawy”. Wymiana "W" na "B" odzwierciedla ludową włoską i hiszpańską wymowę tego imienia. W Polsce nadawane co najmniej od 1755 roku.
Wikipedia
(1.1) Moja stryjeczna babka ma na imię Bibiana.
(1.1) Niektóre imiona są po prostu rzadko spotykane – mówi Bibiana Lisik z Rudy Śląskiej.
(1.1) W Kościele katolickim na 2 grudnia przypada wspomnienie św. Bibiany z Rzymu, patronki epileptyków i chorych umysłowo.
(1.1) Bibiany dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 2 grudnia.
Wiktionary
IPA: bʲiˈbʲjãna, AS: bʹibʹi ̯ãna
Wiktionary
rzecz.
:: war. Bibianna ż., Wiwiana ż.
:: zdrobn. Bibianka ż., Biba ż., Bibusia ż., Bibunia ż.
:: fm. Bibian mos., Wiwian mos.
przym. Bibianin, Bibianowy
Wiktionary
(1.1) war. Bibianna, Wiwiana; zdrobn. Bibianka, Biba, Bibusia, Bibunia
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bibiany lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Bibiana (imię żeńskie)
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bi
Wikipedia
Bibice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zielonki.
Integralne części miejscowości: Czekaj, Łysa Góra. Skrajem wsi przebiega DK7.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bibicami, dotyczący Bibic
Wiktionary
rzecz. Bibice nmos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ryż z warzywami, wołowiną i jajkiem przyprawiony pastą z papryczek chili, danie kuchni koreańskiej
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) kulin. ryż z warzywami, wołowiną, jajkiem i przyprawami;
Wiktionary
Bibimbap ( 비빔밥, dosł. „mieszany ryż” lub „mieszane danie”; latynizowane także jako bi bim bap lub bi bim bop) – popularne danie kuchni koreańskiej.
Bibimbap to ryż z warzywami, wołowiną i jajkiem, przyprawiony pastą z papryczek chili. Jedna z wariacji tej potrawy, "dolsot-bibimbap" (돌솥 비빔밥), podawana jest w gorącej kamiennej misie, do której dodawane jest surowe jajko.
Wikipedia
(1.1) Bibimbap to popularne koreańskie danie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hist. pogardliwe określenie propagandy PRL na radio BBC
Wiktionary
(1.1) Słuchał, słuchał bibisyna, aż mu spuchła łepetyna.
Wiktionary
IPA: bʲiˈbʲisɨ̃n, AS: bʹibʹisỹn
Wiktionary
libacja alkoholowa; biba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: biba; przyjęcie z alkoholem
Wiktionary
(1.1) Józek urządza dziś bibkę, masz ochotę się przyłączyć?
Wiktionary
IPA: ˈbʲipka, AS: bʹipka
Wiktionary
rzecz. biba ż.
Wiktionary
(1.1) biba, popijawa, libacja, lumpka
Wiktionary
skrót od: biblijny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z Biblią
Wiktionary
(1.1) biblista • biblistka • biblistyczny • biblistyka
Wiktionary
rzecz. biblia ż., Biblia ż.
Wiktionary
1. księga mająca dla kogoś duże znaczenie;
2. potocznie: książka dużych rozmiarów, gruba;
3. książka dająca komuś wzory do naśladowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przen. najważniejsza książka w danej dziedzinie; ważna, ceniona książka omawiająca podstawy jakiejś nauki
Wiktionary
Biblia ( βιβλίον, "biblion" – zwój papirusu, księga; l.m. βιβλία, "biblia" – księgi), Pismo Święte – wspólna nazwa (hiperonim) różnych dzieł literackich, zwanych kanonami. Łączy je znaczna część wspólna i to, że są otoczone kultem religijnym: judaizm, chrześcijaństwo i niektóre inne religie abrahamowe uznają swoje kanony za Słowo Boże – objawienie natchnione przez Boga.
Wikipedia
(1.1) Ta książka to biblia programistów.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiblʲja, AS: bʹiblʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Biblia ż., biblistyka ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m., biblioteka ż., bibliotekarz m., bibliotekarka ż.
przym. biblijny, biblistyczny, biblioteczny, bibliotekarski
przysł. biblijnie, biblistycznie
temsłow. bibli-
Wiktionary
(1.1) kompendium
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. umiejętność odnawiania starych ksiąg
Wiktionary
[czytaj: biblikum] rzymska wyższa uczelnia kościelna kształcąca specjalistów w dziedzinie biblistyki; Pontificium Institutum Biblicum; Papieski Instytut Biblijny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teol. rygoryzm w interpretacji biblijnej, uznanie Biblii za jedyną bazę w przepowiadaniu
Wiktionary
rzecz. Biblia ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) właściwie dla Biblii
Wiktionary
rzecz. Biblia ż., biblia ż.
przym. biblijny
Wiktionary
związany z nauką płynącą z Biblii oraz z duszpasterstwem (np. studium biblijno-pastoralne)
SJP.pl
dotyczący Biblii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) pochodzący z Biblii, związany z Biblią, charakterystyczny dla Biblii
Wiktionary
(1.1) Wielkie znaczenie dla biblijnej opowieści o ludzie wybranym, jakie przypisuje się Jakubowi, wynika z faktu, że dwunastu jego synów (Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zabulon, Józef, Beniamin, Dan, Neftali, Gad , Aser) dało początek tzw. dwunastu plemięemionom Izraela, po tym, jak sam Jakub zyskał to imię - Izrael, a jego potomkowie od tego czasu będą nazywać siebie Bnej Izrael, Izraelici, synowie Izraela.
(1.1) Daniel to imię pochodzenia biblijnego.
Wiktionary
IPA: bʲiˈblʲijnɨ, AS: bʹiblʹii ̯ny
Wiktionary
rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistyka ż., biblizm mrz.
przym. biblistyczny, postbiblijny, przedbiblijny
przysł. biblijnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. Biblia
Wiktionary
[czytaj: bibling lub bajbling] wspólne odczytywanie i interpretowanie Biblii w miejscach publicznych
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z książką
Wiktionary
IPA: ˈbʲiblʲjɔ, AS: bʹiblʹi ̯o
Wiktionary
autobus wyposażony w regały z książkami i czasopismami, biblioteka objazdowa; bibliowóz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) autobus z objazdową biblioteką
Wiktionary
Bibliobus – obwoźna, ruchoma biblioteka. Najczęściej są to autobusy lub specjalizowane samochody ciężarowe, wyposażone w regały z książkami i czasopismami, dodatkowo posiadają miejsca i stoliki do czytania. Książki udostępnia się czytelnikom w ten sam sposób, jak w wypożyczalni. Przeważnie organizowany w małych miejscowościach, w których brak biblioteki. Ma za zadanie rozpowszechniać kulturę czytelniczą.
Wikipedia
IPA: bʲiˈblʲjɔbus, AS: bʹiblʹi ̯obus
Wiktionary
(1.1) bibliowóz
Wiktionary
żartobliwie:
1. osoba czytająca mnóstwo książek; mól książkowy, książkoholik, książkojad;
2. szkodnik, np. mysz, mól
SJP.pl
kolekcjoner i miłośnik książek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) miłośnik książek
Wiktionary
(1.1) Wyrafinowani bibliofile wsłuchują się w szelest kartek, skrzypienie oprawy, brzęk okuć.
Wiktionary
IPA: bʲiˈblʲjɔfʲil, AS: bʹiblʹi ̯ofʹil
Wiktionary
rzecz. bibliofilstwo n., bibliofilia ż.
:: fż. bibliofilka ż.
przym. bibliofilski
przysł. bibliofilsko
Wiktionary
(1.1) biblioman; pot. mól książkowy
Wiktionary
zamiłowanie do książek
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miłośniczka książek
Wiktionary
rzecz. bibliofilstwo n., bibliofilia ż.
:: fm. bibliofil m.
przym. bibliofilski
przysł. bibliofilsko
Wiktionary
(1.1) bibliomanka
Wiktionary
dotyczący zamiłowania do kolekcjonowania rzadkich i cennych książek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bibliofilami, zbieraniem książek, przeznaczony dla bibliofili
Wiktionary
(1.1) W drukach okolicznościowych, bibliofilskich lub literaturze pięknej dajemy paginę większą, cycerową, a nawet tercjową.
Wiktionary
rzecz. bibliofil mos., bibliofilka ż., bibliofilstwo n., bibliofilia ż.
przysł. bibliofilsko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bibliofilski
Wiktionary
rzecz. bibliofil mos., bibliofilka ż.
przym. bibliofilski
Wiktionary
zamiłowanie do zbierania książek, znawstwo i kolekcjonerstwo cennych dzieł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miłośnictwo książek polegające na ich znawstwie i kolekcjonowaniu
Wiktionary
Bibliofilstwo ( biblos – książka, "phileo" – kocham) – miłośnictwo i znawstwo w zbieraniu książek, uwzględniające zarówno dobór tematyczny (np. kolekcjonowanie dzieł z zakresu hippiki), jak też rzadkość dzieła.
Terminu „bibliofilstwo” użył po raz pierwszy Richard de Bury, kanclerz Edwarda III, jeden z najwybitniejszych bibliofilów, w dziele "O miłości do ksiąg" (łac. "Philobiblon") (1344, druk 1473).
Wikipedia
rzecz. bibliofil m., bibliofilia ż., bibliofilka ż.
przym. bibliofilski
Wiktionary
(1.1) bibliomania, bibliofilia
Wiktionary
dawniej: nauka o książkach; bibliologia, księgoznawstwo
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bibliografii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. specjalista w dziedzinie bibliografii
Wiktionary
rzecz. bibliografia ż.
:: fż. bibliografka ż.
przym. bibliograficzny
przysł. bibliograficznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D., B. lp. od: bibliograf
Wiktionary
spis książek w danym zbiorze (np. w dorobku autora, w zasobach biblioteki, itp.)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wykaz odrębnych jednostek piśmienniczych, zestawiony z utworzonych według ustalonych zasad opisów bibliograficznych;
(1.2) nauk. nauka zajmująca się teoretycznym i praktycznym badaniem oraz opisywaniem dokumentów pisanych;
Wiktionary
Bibliografia ( βιβλιο „książka” + γραφία „pisanie”) – termin dwuznaczny:
Wikipedia
(1.1) Pełen wykaz wykorzystanych prac znajduje się w bibliografii.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈɡrafʲja, AS: bʹiblʹi ̯ografʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. bibliograf mos., bibliografka ż.
przym. bibliograficzny
przysł. bibliograficznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bibliograficzne
Wiktionary
przym. bibliograficzny
przysł. bibliograficznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z bibliografią
Wiktionary
(1.1) Normy bibliograficzne dotyczące publikacji elektronicznych są nadal in statu nascendi.
Wiktionary
rzecz. bibliograficzność ż., bibliografia ż., bibliograf m.
Wiktionary
specjalistka w zakresie bibliografii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto popada w bibliolatrię
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlatra, AS: bʹiblʹi ̯olatra
Wiktionary
rzecz. bibliolatria ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) oddawanie zbytniej czci Biblii, kult Biblii
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlatrʲja, AS: bʹiblʹi ̯olatrʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. bibliolatra mos.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie nauki o książce; księgoznawca, biblioznawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista od bibliologii; badacz książek
Wiktionary
(1.1) Profesor Nowak jest wybitnym bibliologiem, zajmuje się historią druku w Polsce.
Wiktionary
rzecz. bibliologia ż.
przym. bibliologiczny
Wiktionary
(1.1) księgoznawca
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. B. lp. od: bibliolog
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlɔɡa, AS: bʹiblʹi ̯ologa
Wiktionary
nauka o książce; księgoznawstwo, biblioznawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka o książce
Wiktionary
Nie mylić z: biblistyka.
Bibliologia, księgoznawstwo – nauka humanistyczna, której przedmiotem badań jest książka we wszystkich jej aspektach, czyli jako obiekt materialny, nośnik treści, a także społeczne narzędzie kultury. Zajmuje się ona zarówno książką dawną, jak i współczesną, oraz instytucjami z nią związanymi, tj. wydawnictwa, drukarnie, księgarnie, biblioteki, ośrodki informacji.
Wikipedia
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlɔɟja, AS: bʹiblʹi ̯oloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. bibliolog m.
przym. bibliologiczny
Wiktionary
(1.1) księgoznawstwo, biblioznawstwo
Wiktionary
związany z nauką o książce; biblioznawczy, księgoznawczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bibliologią, dotyczący bibliologii
Wiktionary
rzecz. bibliologia ż., bibliolog mos.
Wiktionary
(1.1) księgoznawczy
Wiktionary
miłośnik zbierania książek; bibliomaniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba gromadząca kolekcję książek
Wiktionary
(1.1) Zazwyczaj wybierał się taki biblioman na wyprawę do klasztoru z koszem węgrzyna i podpoiwszy mnicha klucz mającego od biblioteki, rabował co się dało, a książki wyrzucał przez otwarte okno, gdzie wspólnik umyślnie na to postawiony, chwytał je i pakował na brykę.
(1.1) Długo mi opowiadał ten smutnie nastrojony handlarz używanej literatury o prawdziwych bibliomanach, którzy nowem złotem za zbutwiałe papiery płacili, którzy rozkoszowali się charakterystyczną wonią dawnych szpargałów....
Wiktionary
rzecz. bibliomania ż.
:: fż. bibliomanka ż.
Wiktionary
(1.1) bibliofil, bibliomaniak
Wiktionary
wróżenie na podstawie interpretacji przypadkowo wybranych fragmentów z ksiąg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. wróżenie przez przypadkowe otwarcie księgi, zwykle Biblii
Wiktionary
Bibliomancja – sztuka wróżenia przy użyciu świętych ksiąg (w kulturze europejskiej zwykle Biblii), uznawana za wariant stychomancji. Polega na otworzeniu księgi na losowej stronie (na przykład poprzez postawienie jej na grzbiecie) oraz wskazaniu wersu bądź fragmentu tekstu z zamkniętymi oczami. Odnaleziony fragment ma odpowiadać na nurtujące praktykującego bibliomancję pytania, zawierać porady lub przepowiadać przyszłość. Praktyka ta była również wykorzystywana podczas procesów o czary.
Wikipedia
namiętność zbierania, kolekcjonowania książek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zamiłowanie albo obsesja posiadania i gromadzenia książek, zwłaszcza rzadkich czy cennych
Wiktionary
Bibliomania – jeden z możliwych objawów w zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym polegający na obsesyjnej namiętności do kolekcjonowania książek rzadkich lub efektownych bez względu na ich wartość intelektualną czy użytkową. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne w DSM-IV nie uznaje bibliomanii za zaburzenie.
Wikipedia
IPA: ˌbʲiblʲjɔ̃ˈmãɲja, AS: bʹiblʹi ̯õmãńi ̯a
Wiktionary
rzecz. biblioman mos., bibliomanka ż.
przym. bibliomański
Wiktionary
(1.1) książkomania, bibliofilstwo, bibliofilia
Wiktionary
potocznie: miłośnik kolekcjonowania książek; biblioman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba z pasją gromadząca książki
Wiktionary
(1.1) Wcisnął jakiemuś bibliomaniakowi kilka książek po profesorze.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. bibliomaniaczka ż.
Wiktionary
(1.1) bibliofil, biblioman
Wiktionary
kobieta mająca zamiłowanie do zbierania książek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: biblioman
Wiktionary
rzecz. biblioman mos., bibliomania ż.
Wiktionary
(1.1) bibliofilka
Wiktionary
ogół badań z wykorzystaniem analizy danych bibliograficznych
SJP.pl
Bibliometria – nazwa stosowana od 1969 r., przez Alana Pritcharda i Roberta A. Faithorne’a zamiast wcześniejszej, nieścisłej nazwy bibliografia statystyczna. Ta nauka wywodzi się z badań naukometrycznych i jest zbiorem metod matematycznych oraz statystycznych używanych do badania komunikacji piśmienniczej.
Wikipedia
rzadko: umiejętność tworzenia i komponowania książek
SJP.pl
dawniej: sprzedawca ksiąg, księgarz
SJP.pl
nauka badająca zjawiska psychiczne związane z wpływem książek na czytelników; psychologia książki i czytelnictwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka zajmująca się badaniem wpływu książki (czytelnictwa) na kształtowanie się postaw czytelników
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔpsɨxɔˈlɔɟja, AS: bʹiblʹi ̯opsyχoloǵi ̯a
Wiktionary
skrót od: bibliotekoznawstwo, bibliotekoznawczy
SJP.pl
żartobliwie: "grabarz książek", posiadacz biblioteki niepozwalający nikomu korzystać z książek, które zgromadził
SJP.pl
zdrobnienie od: biblioteka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: biblioteka
(1.2) niewielki księgozbiór
(1.3) przeszklony regał na książki
Wiktionary
(1.2) W swojej dziecięcej biblioteczce miałem książkę pt. „Magnus i wiewiórka”.
(1.3) Widać było, że poukładał książki w biblioteczce bez ładu i składu.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛt͡ʃka, AS: bʹiblʹi ̯otečka
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.
czas. bibliotekarzować ndk.
przym. bibliotekarski, biblioteczny
Wiktionary
(1.2) księgozbiór
Wiktionary
dotyczący biblioteki i informacji (np. system biblioteczno-informacyjny)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biblioteką
Wiktionary
(1.1) Na regałach bibliotecznych brakuje współczesnej prozy greckiej.
Wiktionary
rzecz. biblia ż., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.
czas. bibliotekarzować ndk.
przym. bibliotekarski, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. plural|biblioteka.
Wiktionary
IPA: bʲiˈblʲjɔtɛk, AS: bʹiblʹi ̯otek
Wiktionary
1. instytucja gromadząca i udostępniająca książki, wydawnictwa;
2. księgozbiór, zwł. uporządkowany;
3. biblioteczka; mebel na książki;
4. seria wydawnicza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) instytucja zajmująca się gromadzeniem i wypożyczaniem książek; budynek tej instytucji;
(1.2) zbiór książek należący do kogoś; pomieszczenie z takim zbiorem
(1.3) mebel do przechowywania książek
(1.4) inform. zbiór programów, procedur, elementów graficznych itp., które mogą być używane w innych programach;
Wiktionary
Biblioteka (gr. βιβλιοθήκη "bibliotheke"; βιβλίον "biblion" – książka, θήκη "thēkē" – zbiornik) – instytucja kultury, która gromadzi, przechowuje i udostępnia materiały biblioteczne oraz informuje o materiałach bibliotecznych (swoich i obcych).
W praktyce funkcjonują biblioteki publiczne, biblioteki prywatne, biblioteki kościelne i inne opisane w dalszej części artykułu.
Wikipedia
(1.1) Chociaż nie mogłem kupić tej książki, to w bibliotece znalazłem jej jakieś stare wydanie.
(1.2) Hrabia z dumą pokazywał swoją bibliotekę.
(1.3) W tej bibliotece trzymam książki z XIX wieku.
(1.4) To jest stara wersja biblioteki.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛka, AS: bʹiblʹi ̯oteka
Wiktionary
rzecz. bibliotekarstwo n., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.
:: zdrobn. biblioteczka ż.
czas. bibliotekarzować ndk.
przym. bibliotekarski, biblioteczny, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny
Wiktionary
(1.1) książk. książnica; gwara. stud. kujownia; gw. Górny Śląsk biblotyka
(1.2) księgozbiór
Wiktionary
pracownica biblioteki, specjalistka w zakresie bibliotekarstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która pracuje w bibliotece
Wiktionary
(1.1) Bibliotekarka przyniosła mi cztery opasłe tomiska.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔtɛˈkarka, AS: bʹiblʹi ̯otekarka
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.
:: fm. bibliotekarz m.
czas. bibliotekarzować ndk.
przym. bibliotekarski, biblioteczny
Wiktionary
przymiotnik od: bibliotekarz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z osobą lub zawodem bibliotekarza
Wiktionary
rzecz. biblia ż., bibliotekoznawczyni ż., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.
przym. biblioteczny
czas. bibliotekarzować
Wiktionary
1. zawód bibliotekarza;
2. wiedza z zakresu działalności biblioteki; bibliotekoznawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zaw. zawód, zajęcie bibliotekarza
(1.2) wiedza o prowadzeniu biblioteki
(1.3) pot. eduk. kierunek studiów dotyczących bibliotekarstwa (1.2)
(1.4) daw. stanowisko bibliotekarza
Wiktionary
Bibliotekarstwo – ogół umiejętności teoretycznych i praktycznych potrzebnych do wykonywania czynności bibliotekarza: gromadzenia, opracowania i udostępniana zbiorów bibliotecznych; także: zawód pozwalający na wykonywanie czynności bibliotecznych. Bibliotekarstwo wchodzi w zakres bibliotekoznawstwa, jako dyscyplina teoretyczna zajmująca się systematyką i metodyką czynności bibliotecznych.
Wikipedia
(1.1) Myślałam, że bibliotekarstwo jest raczej posłannictwem, a nie zwykłą fuchą.
(1.2) Wiedzę o dziejach bibliotekarstwa wyniósł ze studiów.
(1.3) Zwykle po bibliotekarstwie zostaje się bibliotekarzem.
Wiktionary
rzecz. bibliotekarzowanie n., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż.
czas. bibliotekarzować ndk.
przym. bibliotekarski, biblioteczny, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny
Wiktionary
(1.3) bibliotekoznawstwo
Wiktionary
pracownik biblioteki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik biblioteki;
Wiktionary
Bibliotekarz (w odniesieniu do kobiet stosuje się formę bibliotekarka) – pracownik biblioteki, pracownik zatrudniony zawodowo w bibliotekarstwie; tytuł i stanowisko w hierarchii służby bibliotecznej. Według przepisów unijnych (dyrektywa 89/48) osoba zatrudniona jako bibliotekarz musi mieć ukończone co najmniej studia licencjackie z zakresu informacji naukowej i bibliotekoznawstwa.
Wikipedia
(1.1) Mam znajomego bibliotekarza, który zawsze mi odkłada najnowsze książki.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛkaʃ, AS: bʹiblʹi ̯otekaš
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.
:: fż. bibliotekarka ż.
czas. bibliotekarzować
przym. bibliotekarski, biblioteczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wykonywanie zawodu bibliotekarzafakt.
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż.
czas. bibliotekarzować
przym. bibliotekarski, biblioteczny
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. wypełniać obowiązki bibliotekarza
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n., bibiloteczka ż., biblioteczka ż.
przym. bibliotekarski, biblioteczny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: biblioteka
Wiktionary
IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛkɔ, AS: bʹiblʹi ̯oteko
Wiktionary
automat służący do odbierania i oddawania zbiorów bibliotecznych; książkomat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie samoobsługowe z ekranem dotykowym, które umożliwia czytelnikom przeglądanie katalogu bibliotecznego, rezerwowanie książek i zakładanie konta bibliotecznego
Wiktionary
specjalista w zakresie wiedzy o działalności i dziejach bibliotek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) bibliot. specjalista w bibliotekoznawstwie
Wiktionary
(1.1) Pan profesor był bibliotekoznawcą i regionalistą, wykładał w Katowicach.
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., bibliotekoznawstwo n.
:: fż. bibliotekoznawczyni ż.
przym. bibliotekoznawczy
Wiktionary
związany z wiedzą o działalności biblioteki; bibliotekarski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) bibliot. odnoszący się do bibliotekoznawstwa, związany z bibliotekoznawstwem
Wiktionary
rzecz. bibliotekoznawca mos., bibliotekoznawczyni ż., bibliotekoznawstwo
Wiktionary
specjalistka w zakresie wiedzy o działalności i dziejach bibliotek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w bibliotekarstwie
Wiktionary
rzecz. biblioteka ż., bibliotekoznawstwo n.
:: fm. bibliotekoznawca
przym. bibliotekarski, bibliotekoznawczy
Wiktionary
wiedza z zakresu działalności biblioteki; bibliotekarstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bibliot. nauk. nauka zajmująca się formami i metodami pracy bibliotekarskiej
(1.2) nauk. eduk. kierunek studiów dotyczących bibliotekoznawstwa (1.1)
(1.3) nauk. eduk. wydział na którym studiuje się bibliotekoznawstwo (1.2)
Wiktionary
Bibliotekoznawstwo, nauka o bibliotekarstwie – dyscyplina zajmująca się teoretycznymi i praktycznymi problemami funkcjonowania bibliotek, m.in. problematyką katalogowania książek i czasopism, organizacji oraz zarządzania biblioteką w ujęciu historycznym i współczesnym. Bibliotekoznawstwo jest osobną dziedziną naukową w grupie nauk humanistycznych i wraz z bibliografią dało podstawy współczesnemu księgoznawstwu.
Wikipedia
(1.1) Pani Janina zajmuje się zawodowo bibliotekoznawstwem już czterdzieści lat.
(1.2) Ile godzin angielskiego macie na bibliotekoznawstwie?
(1.3) W którym roku otwarto wydziały dziennikarstwa i bibliotekoznawstwa w Katowicach?
Wiktionary
rzecz. bibliotekoznawca mos., bibliotekoznawczyni ż.
przym. bibliotekoznawczy
Wiktionary
(1.1) pot. bibliotekarstwo
(1.2) pot. bibliotekarstwo
Wiktionary
psycholog lub psychiatra stosujący czytanie wybranych tekstów jako pomoc terapeutyczną w leczeniu pacjentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) terapeuta prowadzący biblioterapię
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. biblioterapia ż.
:: fż. biblioterapeutka ż.
przym. biblioterapeutyczny
Wiktionary
kobieta psycholog lub psychiatra stosująca czytanie wybranych tekstów jako pomoc terapeutyczną w leczeniu pacjentów
SJP.pl
stosowanie czytania wybranych tekstów jako pomocy terapeutycznej w psychiatrii i psychologii
SJP.pl
Biblioterapia – dział arteterapii polegający na wykorzystywaniu odpowiednio dobranych materiałów czytelniczych (książki, wiersze, teksty popularnonaukowe) jako pomocy terapeutycznej, w celu wzmacniania zdrowia psychicznego, rozwoju osobistego oraz procesów edukacyjnych. Metoda ta znajduje zastosowanie m.in. w psychologii, pedagogice, psychiatrii, terapii zajęciowej, medycynie oraz poradnictwie.
Wikipedia
autobus wyposażony w regały z książkami i czasopismami, biblioteka objazdowa; bibliobus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bibliot. specjalnie przystosowany samochód (najczęściej bus lub większy pojazd), który przywozi książki do miejsc pozbawionych stałych bibliotek; objazdowa wypożyczalnia książek
Wiktionary
(1.1) bibliobus
Wiktionary
specjalista w dziedzinie nauki o książce; księgoznawca, bibliolog
SJP.pl
związany z nauką o książce; księgoznawczy, bibliologiczny
SJP.pl
nauka o książce; księgoznawstwo; bibliologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. zob. biblistyka.
(1.2) przest. zob. bibliologia.
(1.3) przest. zob. bibliotekoznawstwo.
Wiktionary
rzadko: nauka o zasadach i celowości gromadzenia książek
SJP.pl
znawca i badacz Biblii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. nauk. eduk. znawca Biblii, badacz zajmujący się Biblią
Wiktionary
(1.1) Jeden z biblistów twierdzi, że jest to tekst Aggeuszowy.
Wiktionary
IPA: bʲiˈblʲista, AS: bʹiblʹista
Wiktionary
rzecz. biblistyka ż., Biblia ż., biblia ż.
:: fż. biblistka
przym. biblistyczny, biblijny
Wiktionary
→ biblista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. znawczyni Biblii, badaczka zajmująca się Biblią
Wiktionary
(1.1) Wykład poprowadzi słynna italianistka i biblistka.
Wiktionary
IPA: bʲiˈblʲistka, AS: bʹiblʹistka
Wiktionary
rzecz. biblistyka ż.
:: fm. biblista m.
przym. biblistyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biblistyką
Wiktionary
(1.1) Żaneta wzięła udział w olimpiadzie biblistycznej.
Wiktionary
rzecz. biblistyka ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m., Biblia ż., biblia ż.
przym. biblijny
Wiktionary
dział wiedzy na temat Biblii, dziedzina wiedzy religijnej równoległa do teologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. szereg dyscyplin naukowych zajmujących się badaniem Biblii;
Wiktionary
Nie mylić z: bibliologia.
Biblistyka – grupa dyscyplin naukowych zajmujących się badaniem Biblii. W ich skład wchodzi: introdukcja biblijna, egzegeza biblijna (Starego i Nowego Testamentu) oraz teologia biblijna.
Introdukcja biblijna dzieli się na trzy części:
Wikipedia
(1.1) Wykłady z biblistyki odbywają się w sąsiednim budynku.
Wiktionary
rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m.
przym. biblistyczny, biblijny
Wiktionary
wyraz lub stałe wyrażenie wywodzące się z Biblii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. wyrażenie lub frazeologizm pochodzący z Biblii;
Wiktionary
(1.1) Bartek kupił sobie słownik biblizmów.
Wiktionary
rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistka ż., biblistyka ż.
przym. biblistyczny, biblijny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. biblioteka
Wiktionary
bebop; styl jazzowy charakteryzujący się krótkimi frazami melodycznymi, dużą improwizacją oraz ekspresją gry; muzyka w tym stylu
SJP.pl
przestarzałe:
1. człowiek lubiący bawić się w wesołym towarzystwie, koniecznie z udziałem alkoholu; birbant, hulaka, utracjusz, hulajdusza;
2. człowiek nadużywający alkoholu; alkoholik, moczygęba, moczymorda, ochlajtus, ochlaptus, ochlapus, opijus, opilca, opilec, opój, pijaczek, pijaczyna, pijaczysko, pijak, pijanica, pijus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna lubiący pić sporo alkoholu w wesołym towarzystwie; uczestnik bib
Wiktionary
rzecz. biba ż.
Wiktionary
(1.1) birbant, hulaka
Wiktionary
uszlachetnione skóry mniej cennych zwierząt futerkowych (najczęściej królików)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) skóry popularnych zwierząt futerkowych upodobnione przez wyprawienie i farbowanie do futra bobra;
Wiktionary
Bibrety (z niem. "Biber" - "bóbr") – zabarwione na kolor brązowy, wyprawione skóry mniej cennych zwierząt futerkowych (np. królików) imitujące futro bobra; także okrycia wykonane z tego surowca.
Bibrety używane są zwykle do wyrobu płaszczy futrzanych (np. pelis) oraz kołnierzy.
Wikipedia
IPA: bʲiˈbrɛtɨ, AS: bʹibrety
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
środowiskowo: zabawa, spotkanie towarzyskie; inba, impra, impreza, jubel, balanga, party
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) z bibuły
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż.
Wiktionary
przestarzale, ironicznie: człowiek ślęczący nad książkami, papierami; mól książkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) iron. osoba dużo czytająca
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. przycisk z bibułą do osuszania atramentu na papierze
Wiktionary
(1.1) Henryk jest istnym bibularzem, godzinami przesiaduje w czytelni.
(2.1) Mamy bibularze sprowadzane z Chin z rękojeścią z masy perłowej.
Wiktionary
rzecz. bibułkarstwo n., bibuła ż., bibułka ż.
przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy, bibułowy
Wiktionary
(1.1) bibliofil, biblioman, mól książkowy, pożeracz książek
(2.1) pismosuszka, suszka
Wiktionary
związany z bibułą, przypominający bibułę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jakby zrobiony z bibuły
Wiktionary
(1.1) Krzywd dawno przebaczonych puste gniazda osie / w kłębki się bibulaste pozwijały w kątach.
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż.
przym. bibulany, bibułkowy
Wiktionary
1. miękki, gruby papier chłonący ciecze, stosowany do filtrowania, osuszania itp.;
2. cieniutki papier do dekoracji, higieny, izolacji i wyrobu papierosów; bibułka;
3. potocznie: tajne, nielegalne publikacje, zwłaszcza w okresie wojny, stanu wojennego;
4. lekceważąco: pisma, druki, książki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rodzaj porowatego papieru o właściwościach chłonnych;
(1.2) kolorowy papier do wyrobu ozdób
(1.3) pot. wydawnictwo konspiracyjne;
(1.4) lekcew. materiały drukowane
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. pijak
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na koniec, po godzinie pisania podniósł twarz znad bibuły, spojrzał na szyby zalane deszczem i końcem długiego, kościstego palca powiódł po brzegu zaczerwienionej powieki.
(1.2) U pani Karoliny stał wazon z kwiatami z bibuły wykonanymi przez jej wnuki.
(1.3) W Internecie istnieje witryna z bibułą z okresu stanu wojennego.
(1.3) Edka złapali z walizą bibuły, jak nic odsiedzi ze trzy lata.
(2.1) Znowu pogotowie zabrało bibułę z parteru, ten facet pije dniami i nocami.
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz.
:: zdrobn. bibułka ż.
przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy
Wiktionary
(2.1) bibosz, opój
Wiktionary
1. cieniutki papier do dekoracji, higieny, izolacji i wyrobu papierosów; bibuła;
2. zdrobnienie od: bibuła (gruby papier chłonący ciecze)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cienka bibuła
(1.2) kawałek bibuły
Wiktionary
(1.1) Twórcy ludowi potrafią z kolorowej bibułki zrobić przepiękne kwiaty i motyle.
(1.2) Zapytaj w kiosku o bibułki papierosowe dla dziadka Antoniego.
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułkarka ż., bibułkarstwo n.
przym. bibułkowy ż.
Wiktionary
nauka wykonywania rzeczy (głównie ozdób) z bibuły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. wytwarzanie ozdób z bibuły;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Nasze prababki trudniły się bibułkarstwem, wytwarzając ozdoby, które sprzedawały na jarmarkach i odpustach.
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż., bibułkarka ż.
przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy, bibułowy
Wiktionary
przymiotnik od: bibułka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z bibułki
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibułka ż., bibuła ż.
Wiktionary
związany z bibułą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący bibuły, wykonany z bibuły
Wiktionary
(1.1) W wazonie stały bibułowe różyczki kupione ze straganu podczas odpustu w Goleszowie.
Wiktionary
rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. byle co
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. blotka, słaba karta w grze
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) slang. anat. biceps, mięsień dwugłowy ramienia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dziś będę pakować na bice i klatę.
Wiktionary
IPA: bʲit͡s, AS: bʹic
Wiktionary
rzecz. biceps mrz.
Wiktionary
potocznie: biceps; buła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. biceps
Wiktionary
rzecz. biceps mrz.
Wiktionary
mięsień dwugłowy ramienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. mięsień dwugłowy ramienia;
Wiktionary
(1.1) Jan mierzył obwód bicepsa centymetrem krawieckim.
(1.1) Głowy bicepsa bywają zduplikowane, dlatego też powszechne są bicepsy z czterema, a nawet sześcioma głowami.
Wiktionary
rzecz. bic m., bicek mzw.
:: zdrobn. bicepsik mrz.
Wiktionary
(1.1) pot. bicek, buła; slang. bic; środ. kaczucha
Wiktionary
wieś w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
Bichniów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Secemin. Ma status sołectwa. Na terenie Bichniowa znajduje się remiza Ochotniczej Straży Pożarnej.
Wieś w powiecie chęcińskim województwa sandomierskiego była w latach 70. XVI wieku własnością kasztelana sandomierskiego Stanisława Szafrańca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
pies rasy bichon frise
SJP.pl
w grach (np. planszowych): ruch powodujący zabranie, usunięcie z gry pionka, karty itp. przeciwnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bić.
(1.2) szach. wyeliminowanie z gry piona lub figury przeciwnika
(1.3) muz. uderzanie strun gitary dłonią, grając akordami
(1.4) odgłos miarowych uderzeń
(1.5) wytłaczanie monet lub medali
Wiktionary
(1.1) Ogłoszenie wyników przyprawiło wszystkich o szybsze bicie serca.
(1.1) Mężczyzna biciem egzekwował posłuszeństwo u swoich dzieci.
(1.2) Możliwość bicia w przelocie powstaje, gdy pion wykonał ruch o dwa pola, a pole, które minął, jest atakowane przez piona przeciwnika.
(1.4) Słychać bicie bębnów.
Wiktionary
IPA: ˈbʲit͡ɕɛ, AS: bʹiće
Wiktionary
rzecz. bitka ż., bijatyka ż., odbicie n., bitwa ż., bijak mrz., przebicie n.
czas. bić ndk., bijać ndk., dobijać ndk., dobić dk., obijać ndk., obić dk., przebijać ndk., przebić dk., przybijać ndk., przybić dk., rozbijać ndk., rozbić dk.
przym. bitny
Wiktionary
(1.1) uderzanie
Wiktionary
[czytaj: bic-inium] dwugłosowy utwór wokalny
SJP.pl
Bicinium – termin stosowany do określenia dwugłosowych utworów powstałych w epokach renesansu i wczesnego baroku; dawniej używany przez niemieckojęzycznych luterańskich nauczycieli łaciny na określenie duetów komponowanych celach pedagogicznych (nauka kontrapunktu we wszystkich trybach skal kościelnych). Po raz pierwszy termin został użyty w "Tabulaturze" Jana z Lublina.
Wikipedia
potocznie: biceps; buła
SJP.pl
[czytaj: bikorn] rodzaj kapelusza powszechnego w XVIII i XIX wieku w Europie i Ameryce Północnej w wojsku i marynarce, wywodzący się z trikornu, kojarzony z Napoleonem Bonaparte; dwuróg, bikorn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. rower
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. rower
Wiktionary
1. dawny rodzaj roweru o charakterystycznych kołach - przednim większym i tylnym mniejszym;
2. żart. rower
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) transp. hist. dawny rower, zwykle o kołach różnej wielkości;
Wiktionary
Bicykl – rower (welocyped) z wielkim przednim i małym tylnym kołem, będący jednym z symboli brytyjskiej epoki wiktoriańskiej.
Wikipedia
IPA: ˈbʲit͡sɨkl̥, AS: bʹicykl̦
Wiktionary
rzecz. bicyklet m.
Wiktionary
(1.1) przest. bicyklet
Wiktionary
w chemii: zawierający dwa pierścienie o dwóch lub więcej wspólnych atomach
SJP.pl
rzemień lub skręcony sznur służący do chłostania; bat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kilka splecionych ze sobą rzemieni przymocowanych do drewnianej rękojeści
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wzbija się kurzawa na piaszczystej drodze, wrzask gęsi miesza się z pokrzykiwaniem pastuszków, klaskanie biczów rozlega się szeroko w powietrzu, a nad całym tym gwarem panuje przeraźliwy krzyk sołtysowego gąsiora, który idzie, machając skrzydłami, przed stadem jakby wódz przed wojskiem.
Wiktionary
IPA: bʲit͡ʃ, AS: bʹič
Wiktionary
rzecz. biczowanie n., biczownik m., ubiczowanie n.
:: zdrobn. biczyk m.
:: zgrub. biczysko n.
czas. biczować ndk., ubiczować dk.
przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty
Wiktionary
(1.1) bat, knut, harap, batog, reg. basior, przest. bykowiec, daw. korbacz, puha, stpol. kańczug
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: biczfejs] środowiskowo: wrogi wyraz twarzy, głównie u kobiety; bitch face, bitchface
SJP.pl
rodzaj jaszczurek z rodziny agamowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uderzanie kogoś biczem, batem, pejczem lub podobnym narzędziem
Wiktionary
rzecz. bicz m., biczyk m., biczysko m., biczownik m.
czas. biczować
przym. biczowy, biczowniczy
Wiktionary
(1.1) batożenie, chłostanie, ćwiczenie, smaganie
Wiktionary
kształtem przypominający bicz
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) kształtem przypominający bicz
Wiktionary
(1.1) Biczowaty ogon diabła morskiego nie posiada kolca typowego dla większości orleniokształtnych.
Wiktionary
rzecz. bicz mrz.
czas. biczować ndk.
przym. biczowy
Wiktionary
1. bić czymś długim i cienkim;
2. publicznie i bardzo ostro kogoś krytykować;
3. biczować się:
a) bić samego siebie czymś długim i cienkim;
b) bić siebie nawzajem czymś długim i cienkim;
c) zadawać sobie cierpienie psychiczne
SJP.pl
czasownik
(1.1) uderzać kogoś za pomocą bicza
Wiktionary
(1.1) Jezus był biczowany na polecenie Piłata.
Wiktionary
rzecz. bicz mrz., biczowanie n.
przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty
Wiktionary
(1.1) batożyć
Wiktionary
roślina tropikalna z rodziny biczownicowatych
SJP.pl
rodzina roślin jednoliściennych z rzędu wiechlinowców; biczycowate
SJP.pl
roślina tropikalna z rodziny biczownicowatych
SJP.pl
członkini bractwa religijnego, założonego we Włoszech w XIII wieku, która zgodnie wędrowała wraz z innymi w procesjach pokutniczych, biczując się i będąc biczowaną przez współbraci, nawołując do pokuty; flagelantka, flagellantka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biczownikiem lub biczowaniem, dotyczący biczownika lub biczowania
Wiktionary
rzecz. bicz mrz., biczyk mrz., biczysko n., biczowanie n., biczownik mos., biczownica ż.
czas. biczować ndk., ubiczować dk.
przym. biczowy
Wiktionary
1. członek bractwa religijnego, założonego we Włoszech w XIII wieku, który zgodnie wędrował wraz z innymi w procesjach pokutniczych, biczując się i będąc biczowanym przez współbraci, nawołując do pokuty; flagelant, flagellant;
2. ten, kto biczuje, zadaje ciosy biczem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rel. członek średniowiecznego ruchu religijnego, który praktykował publiczne biczowanie się jako formę pokuty; chłostający się pokutnik
(1.2) osoba, która biczuje
(1.3) narzędzie do biczowania
(1.4) leśn. słabe, smukłe drzewo, które rośnie zbyt gęsto w zwarciu i jego giętkie, mocno kołysane wiatrem gałęzie smagają i uszkadzają korony sąsiednich drzew
(1.5) daw. trzeci koń zaprzęgu obok dwóch dyszlowych
Wiktionary
rzecz. bicz mrz., biczowanie n.
przym. biczowniczy, biczowy
Wiktionary
(1.1) flagelant
(1.3) bicz, kańczug
(1.5) koń biczowy
Wiktionary
→ bicz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biczem, dotyczący bicza
Wiktionary
rzecz. bicz mrz., biczyk mrz., biczysko n., biczowanie n., biczownik mos., biczownica ż.
czas. biczować ndk., ubiczować dk.
przym. biczowniczy, biczowaty
Wiktionary
mszak z klasy wątrobowców, niektóre gatunki prawnie chronione
SJP.pl
o cechach biczycowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Bi
Wikipedia
o cechach biczycowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
zdrobnienie od: bicz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rękojeść bicza;
2. zgrubienie od: bicz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrub. od bicz
(1.2) rękojeść bata lub bicza
Wiktionary
rzecz. bicz mrz., biczowanie n.
przym. biczowniczy, biczowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. napiwek, licha zapłata
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zapłata dla parobka
Wiktionary
oferowana cena, oferta na aukcji
SJP.pl
1. mały dwukołowy wózek jednokonny; bieda, biedka, biga, dwukółka;
2. potocznie: bieda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. lub gwara. bieda
Wiktionary
Bida – miasto w środkowej Nigerii, w stanie Niger, drugie pod względem wielkości miasto w stanie Niger, leży na skrzyżowaniu dróg z Jebba i Zungeru i Agaie.
W tym mieście rozwinął się przemysł materiałów budowlanych oraz spożywczy.
Wikipedia
(1.1) – Co u ciebie? – E, stara bida.
Wiktionary
IPA: ˈbʲida, AS: bʹida
Wiktionary
rzecz. bieda ż.
Wiktionary
potocznie, z politowaniem: biedak; bidaka, bidok
SJP.pl
(rodzaj żeński) potocznie: biedna kobieta; biedaczka
SJP.pl
zdrobnienie od: bidet; mały bidet
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
urządzenie do podmywania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie sanitarne służące do higieny intymnej;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Po skorzystaniu z toalety korzystam z bidetu.
Wiktionary
IPA: ˈbʲidɛt, AS: bʹidet
Wiktionary
przym. bidetowy
Wiktionary
mała słuchawka natryskowa przy toalecie służąca do podmywania się; bidetta
SJP.pl
przymiotnik od: bidet
SJP.pl
mała słuchawka natryskowa przy toalecie służąca do podmywania się; bidetka
SJP.pl
cienki, indyjski papieros
SJP.pl
potocznie, z politowaniem: biedny
SJP.pl
potocznie, z politowaniem: biedak; bidaka, bidak
SJP.pl
nieduże plastikowe lub metalowe, zamykane naczynie do przechowywania płynów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) butelka na płyny konsumpcyjne zakładana na ramę rowerową;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na wycieczkę rowerową wziąłem ze sobą bidon wypełniony napojem energetyzującym.
Wiktionary
IPA: ˈbʲidɔ̃n, AS: bʹidõn
Wiktionary
przym. bidonowy
Wiktionary
zdrobnienie od: bidon
SJP.pl
→ bidon
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bidonu, związany z bidonem
Wiktionary
rzecz. bidon mrz.
Wiktionary
gwarowo lub potocznie: biedota
SJP.pl
licytować zlecenie wystawione na przetarg na aukcji; kwotować
SJP.pl
potocznie: dom dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. dom dziecka
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) D. lm. od rzeczownika bidula
Wiktionary
(1.1) przest. sierociniec, ochronka, przytułek
Wiktionary
potocznie, z politowaniem: mężczyzna biedny, pokrzywdzony przez los; biedula
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inaczej: biedula
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) D. lp. od rzeczownika bidul
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: bidula
Wiktionary
IPA: bʲiˈdulɛ, AS: bʹidule
Wiktionary
zdrobnienie od: bidula (ze współczuciem o człowieku biednym); biedulek, biedulka
SJP.pl
zdrobnienie od: bidula (ze współczuciem o kobiecie biednej); biedulka
SJP.pl
potocznie: biedny, nieszczęśliwy
SJP.pl
potocznie, z politowaniem: osoba biedna, pokrzywdzona przez los; biedula, bidula
SJP.pl
Bidwell – osada w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym Bedfordshire, w dystrykcie (unitary authority) Central Bedfordshire. Leży 26 km na południe od centrum miasta Bedford i 53 km na północny zachód od centrum Londynu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
ruchoma część krosna służąca do prowadzenia czółenka
SJP.pl
Bidło – potoczna, skrócona nazwa mechanizmu bidłowego. Bidło dobija każdy wprowadzony wątek do krawędzi tkaniny, tworząc kolejne jej elementy. Bidło spełnia też inne, dodatkowe funkcje. Stanowi bieżnię dla czółenka i jest elementem napędzającym inne mechanizmy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Dalekim Wschodzie Rosji, w Żydowskim Obwodzie Autonomicznym, lewy dopływ Amuru
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie pomorskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeka w północno-wschodniej Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w północno-wschodniej Polsce, prawy dopływ Narwi;
Wiktionary
Biebrza – rzeka w północno-wschodniej Polsce, prawy dopływ Narwi.
Długość: ok. 165 km, powierzchnia dorzecza: 7051 km².
Biebrza ma źródła na południe od Nowego Dworu w województwie podlaskim, uchodzi do Narwi ok. 3 km od Wizny. Poprzez Kanał Augustowski łączy się z Niemnem. Biebrzę charakteryzuje asymetria dorzecza: bardziej rozwinięte jest dorzecze prawobrzeżne – 75,5% (głównie rzeki spływające z Pojezierza Mazurskiego), lewobrzeżne stanowi 24,5%.
Wikipedia
przym. biebrzański, nadbiebrzański
Wiktionary
przymiotnik od: Biebrza
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Biebrzy, związany z Biebrzą
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈbʒãj̃sʲci, AS: bʹi ̯ebžãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Biebrza ż.
Wiktionary
biegnąć;
1. przemieszczać się szybko dzięki dynamicznej pracy nóg;
2. śpieszyć, szybko udawać się gdzieś;
3. posuwać się naprzód (np. czas biegnie powoli);
4. prowadzić (np. droga biegnie przez las)
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) szybko poruszać się na nogach w krokach, podczas których następuje jednoczesne oderwanie obu nóg od ziemi
(1.2) o czasie mijać, przemijać
(1.3) prowadzić w jakimś kierunku
Wiktionary
(1.1) Zawodnicy biegli wzdłuż brzegu jeziora.
(1.2) Czas biegnie nieubłaganie i kończy się kolejny rok.
(1.3) Trasa biegnie przez las.
Wiktionary
IPA: bʲjɛt͡s, AS: bʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. bieganina ż., bieg m., biegacz m., biegaczka ż., biegły m., bieżnia ż., biegus m., ubieganie n., bieganie n.
czas. biegać ndk., wybiec dk., biegnąć ndk.
przym. biegły, biegowy
przysł. biegle
Wiktionary
(1.1) biegnąć, gnać, mknąć, pędzić, pot. zasuwać, zaiwaniać
(1.3) przebiegać, wieść, prowadzić
Wiktionary
1. wieś w województwie kujawsko-pomorskim;
2. wieś w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Biecz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Biecza, związany z Bieczem, pochodzący z Biecza
Wiktionary
(1.1) Do powiatu bieckiego w XVII w. należało 11 miast i 264 wsie.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛt͡sʲci, AS: bʹi ̯ecʹḱi
Wiktionary
rzecz. Biecz m., bieczanin m., bieczanka ż.
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowo-wschodniej Polsce, w województwie małopolskim;
Wiktionary
Biecz – miasto w południowo-wschodniej Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biecz. Leży nad rzeką Ropą, na jednym ze wzgórz Pogórza Karpackiego. Ze względu na bogatą historię często jest nazywane „perłą Podkarpacia” lub „małym Krakowem”. Bywa także określany jako „polskie Carcassonne”, dzięki zachowanym fragmentom średniowiecznych murów miejskich i zabudowy.
Wikipedia
(1.1) Wojsko rosyjskie w pogoni za konfederatami złupiło Biecz, zwłaszcza kościół i klasztor franciszkański, mordując także kilku zakonników.
Wiktionary
IPA: bʲjɛt͡ʃ, AS: bʹi ̯eč
Wiktionary
rzecz. bieczanin mos., bieczanka ż.
przym. biecki
Wiktionary
(1.1) peryfr. mały Kraków
Wiktionary
mieszkaniec Biecza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Biecza
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯ečãńĩn
Wiktionary
rzecz. Biecz m.
:: fż. bieczanka ż.
przym. biecki
Wiktionary
mieszkanka Biecza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Biecza
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯ečãnka
Wiktionary
rzecz. Biecz, bieczanin
przym. biecki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. z Biecza
Wiktionary
wieś w województwie zachodniopomorskim
SJP.pl
Bieczyno – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Trzebiatów.
Według danych z 31 grudnia 2009 wieś miała 176 mieszkańców.
W latach 1946–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
1. brak środków do życia; ubóstwo, nędza;
2. sytuacja nieprzyjemna, trudna; kłopoty, nieszczęście
3. rodzaj powozu; bida; biedka; biga; dwukółka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan braku środków do życia
(1.2) trudna sytuacja
(1.3) hist. dwukołowy pojazd jednokonny
(1.4) mitsłow. nieśmiertelny wędrujący demon sprowadzający na ludzi niedostatek
(1.5) gw-pl|księstwo łowickie. niepogoda
Wiktionary
Bieda, ubóstwo – pojęcie ekonomiczne i socjologiczne opisujące stały brak dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia potrzeb jednostki, w szczególności w zakresie jedzenia, schronienia, ubrania, transportu oraz podstawowych potrzeb kulturalnych i społecznych. Ubóstwo stanowi zagrożenie dla realizacji celów lub zadań życiowych.
Wikipedia
(1.1) Wielu mieszkańców tej dzielnicy mieszka w biedzie.
(1.5) Tako bieda ze niepodobne nosa na dwór wyścibić.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛda, AS: bʹi ̯eda
Wiktionary
rzecz. biedak m., biedaczek m., biedaczka ż., biedactwo n., biedota ż., biedny m., bida ż., biednienie n., biednięcie n., biedzenie n., biedowanie n., bidowanie n., biedaczyna m./ż., zbiednienie n., Biedowo n., Biedów m., Biedolewo n.
czas. biednieć ndk., biedować ndk., biedzić ndk., bidować ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniuteńki, biedniutki
przysł. biednie, biedniutko, biedniuteńko
Wiktionary
(1.1) nędza, ubóstwo, niedostatek
(1.2) kłopot, problem
(1.3) biedka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ze współczuciem: jednostka biedna lub nieszczęśliwa
Wiktionary
(1.1) Polityk twierdzi oczywiście, że został źle zrozumiany. Biedactwo!
(1.1) Ten kot ma tylko jedno oko. Chodź zobacz to jednookie biedactwo!
Wiktionary
rzecz. biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos.
czas. biednieć, zbiednieć
przym. biedny
przysł. biednie
Wiktionary
zdrobnienie od: biedak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ze współczuciem: osoba biedna lub nieszczęśliwa
Wiktionary
Biedaczek – osada w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Kaliska w kompleksie Borów Tucholskich.
Do 2023 miejscowość była osadą wsi Piece.
Wikipedia
(1.1) Kto cię, biedaczku, tak urządził?
Wiktionary
rzecz. biedactwo n., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedny mos.
:: fż. biedaczka ż.
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) biedactwo, biedaczysko
Wiktionary
1. kobieta niemający pieniędzy i dostatecznych środków do życia;
2. kobieta bardzo nieszczęśliwa, wzbudzająca współczucie;
3. rzadko: zwierzę płci żeńskiej, które się bardzo męczy z powodu jakiejś choroby, wzbudzające litość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ze współczuciem: kobieta biedna lub nieszczęśliwa
Wiktionary
(1.1) Któż cię, biedaczko, tak urządził?
Wiktionary
rzecz. biedactwo n., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedny mos.
:: fm. biedaczek m.
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) biedactwo, biedaczysko
Wiktionary
potocznie, z politowaniem: kobieta biedna, pokrzywdzona przez los; także o mężczyźnie (z silniejszym zabarwieniem ekspresywnym)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński
(1.1) pot. ze współczuciem: osoba biedna lub nieszczęśliwa
Wiktionary
(1.1) Poturbowali biedaczynę i zostawili przy drodze.
Wiktionary
rzecz. biedactwo n., biedaczek m., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedowanie n.
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) biedaczysko, biedactwo
Wiktionary
zgrubienie od: biedak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ze współczuciem: osoba biedna lub nieszczęśliwa
Wiktionary
(1.1) Nalej temu biedaczysku wody, nie widzisz, jak mu ślina kapie.
(1.1) Nikt się tymi biedaczyskami nie zainteresuje.
Wiktionary
rzecz. biedactwo n., biedaczek m., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedowanie n.
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) biedactwo
Wiktionary
wieś w województwie podkarpackim
SJP.pl
Biedaczów – wieś położona w Polsce, w województwie podkarpackim, powiecie leżajskim, gminie Leżajsk. Ma status sołectwa. Leży przy drodze 877
Wikipedia
bardzo niska emerytura niewystarczająca na przeżycie
SJP.pl
1. człowiek niemający pieniędzy i dostatecznych środków do życia;
2. człowiek bardzo nieszczęśliwy, wzbudzający współczucie;
3. rzadko: zwierzę, które się bardzo męczy z powodu jakiejś choroby, wzbudzające litość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, której brakuje środków do życia
(1.2) ze współczuciem o kimś
Wiktionary
(1.1) To wioska biedaków.
(1.2) Mój biedaku, ale cię skrzywdzili!
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛdak, AS: bʹi ̯edak
Wiktionary
rzecz. biedota ż., biedny m., biedactwo n., bieda ż., biedaczysko n.
:: zdrobn. biedaczek m.
:: fż. biedaczka ż.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
czas. biedować
Wiktionary
(1.2) biedactwo, biedaczek, biedaczyna, biedaczysko, biedota, biedula, biedulka, bryndzarz, chudziaczek, chudziak, chudzina, niebożę, niebożątko, nieboga, nieboraczek, nieborak, nieszczęśliwiec, nieszczęśnik
Wiktionary
(r. męski) rzadziej: biedak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biedać.
Wiktionary
czas. biedać ndk.
Wiktionary
miejsce nielegalnego wydobycia surowców przez osoby ubogie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) samowolny, prymitywny wykop górniczy wykonany w celu pozyskania surowców kopalnych, powstający zwykle w warunkach skrajnego ubóstwa;
Wiktionary
Biedaszyb (żarg., nazwa pochodzi z lat 30. XX wieku) – wyrobisko górnicze (szybik lub sztolnia) wykonane w pobliżu wychodni w sposób nielegalny, udostępniające węgiel, najczęściej węgiel kamienny. Osoba urabiająca węgiel z wykorzystaniem biedaszybu to biedaszybikarz.
Wikipedia
rzecz. biedaszybnik m.
Wiktionary
prymitywna kopalnia, z której uboga ludność wydobywa węgiel na własny użytek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba wydobywająca węgiel w biedaszybach
Wiktionary
potocznie: skromna zupa o wodnistej konsystencji, zwykle niskiej jakości; biedazupka
SJP.pl
potocznie: skromna zupa o wodnistej konsystencji, zwykle niskiej jakości; biedazupa
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. lamentować
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛdat͡ɕ, AS: bʹi ̯edać
Wiktionary
rzecz. biedanie n.
Wiktionary
[czytaj: bidermajer] mebel w stylu biedermeier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) szt. prosty i funkcjonalny styl w architekturze i wyposażeniu wnętrz, a także w literaturze, malarstwie, modzie itp.;
(1.2) mebel lub inny przedmiot w tym stylu
Wiktionary
Bi
Wikipedia
IPA: ˌbʲidɛrˈmajɛr, AS: bʹidermai ̯er
Wiktionary
przym. biedermeierowski
Wiktionary
→ biedermeier [czytaj: bidermajerowski]
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biedermeierem (stylem meblarskim lub meblem w takim stylu)
Wiktionary
rzecz. biedermeier m.
Wiktionary
dawniej: wojskowy i gospodarczy pojazd dwukołowy; dwukółka; bida; bieda; biga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. transp. niewielki, dwukołowy wózek bez kozła, używany w jednokonnym zaprzęgu jako pojazd gospodarski i w wojsku;
Wiktionary
Biedka (bieda, bida) – niewielki, prosty, dwukołowy wózek, używany w jednokonnym zaprzęgu dla komunikacji, celów gospodarskich i wojskowych.
Nazywana inaczej dwukółką, była lekkim, odkrytym pojazdem służącym na terenach wiejskich do podróży oraz transportu produktów na sprzedaż i towarów dla gospodarstwa domowego. Na ziemiach polskich używano jej od XVIII wieku. Nazwę tę wywodzono od łacińskiego "bīga" oznaczającego lekki wóz dwukołowy o różnorodnym zastosowaniu.
Wikipedia
(1.1) Pewnego czerwcowego południa wjechał na dziedziniec pan Szapsia Drejkönig, na biedce obdartej, zaprzężonej w jednego bułanka ślepego, kulawego i z odgniecioną od chomąta piersią.
(1.1) Listy, posłańce, biedki z Żydami latały i do późna spać się ludzie nie kładli, różne powtarzając wersje, dodając domysły, znosząc plotkaotki.
Wiktionary
(1.1) dwukółka; daw. bieda, bida
Wiktionary
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Biedkowo (niem. Betkendorf) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie braniewskim, w gminie Frombork.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1304 r..
Wikipedia
kobieta biedna; nędzarka; żebraczka
SJP.pl
Sedlo Biedna – przełęcz w słowackich Skoruszyńskich Wierchach. W tłumaczeniu na język polski oznacza to przełęcz Bieda. Ostatnio na słowackich mapach wprowadza się nową jej nazwę – Nad Studienkami. Przełęcz znajduje się w głównym grzbiecie Skoruszyńskich Wierchów, pomiędzy szczytami Biedna (965 m) i Oslí vrch (1039 m). Południowe stoki spod przełęczy opadają do miejscowości Habówka ("Habovka"), północne do doliny potoku Zábiedovčik.
Wikipedia
trochę biedny
SJP.pl
przymiotnik od: biedniak
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pogard. kojarzący się z biedą
(1.2) hist. dotyczący biedniaków
Wiktionary
rzecz. biedniak mos., biedniaczka ż.
Wiktionary
chłopka należąca do biedoty wiejskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. kobieta należącą do biedoty wiejskiej, czyli chłopka bezrolna lub małorolna
(1.2) pot. kobieta, która budzi litość lub znajduje się w trudnej sytuacji materialnej bądź życiowej
Wiktionary
rzecz.
:: fm. biedniak os.
przym. biedniacki
Wiktionary
chłop należący do biedoty wiejskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest.; hist. polit. bezrolny lub małorolny chłop;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz.
:: fż. biedniaczka ż.
przym. biedniacki
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób biedny, skromnie, ubogo
Wiktionary
Biednie – dawny zaścianek. Tereny, na których leżał, znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Nowy Pohost.
Wikipedia
(1.1) Mówiąc łachmaniarz, łachmyta, obdartus, łachudra, oberwaniec, obrzępała czy obszarpaniec wyrażamy dezaprobatę wobec źle, biednie lub brudno odzianych.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛdʲɲɛ, AS: bʹi ̯edʹńe
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedota ż., biedny m., biedak m., biedaczka ż., biedaczek mos., biedaczysko n., biedaczyna ż., biedactwo n., biedowanie n.
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: biednie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: biedny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biednieć.
Wiktionary
czas. biednieć
rzecz. bieda ż., Biedny mos.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stawać się biedniejszym
Wiktionary
(1.1) "Kapitalistyczne świnie stają się coraz bogatsze, a robotnicy biednieją!" - krzyknął demonstrant.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛdʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: bʹi ̯edʹńėć
Wiktionary
czas. zbiednieć
rzecz. biedaczyna ż./mos., biedaczek mos., biednienie n., biedota ż., biedactwo n., biedny mos., bieda
przysł. biednie
przym. biedny
Wiktionary
(1.1) ubożeć
Wiktionary
zdrobnienie od: biedny; biedniutki, biedniuchny, biedniuśki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. biedak, człowiek ubogi
Wiktionary
zdrobnienie od: biedny; biednieńki, biedniutki, biedniuśki
SJP.pl
zdrobnienie od: biedniuśki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biedny
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛdʲɲüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯edʹńüśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: biedniutki; biedniusieńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biedny
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛdʲɲuˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯edʹńutẽńḱi
Wiktionary
rzecz. bieda ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: biedny; biednieńki, biedniuchny, biedniuśki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: biedny
Wiktionary
IPA: bʲjɛdʲˈɲutʲci, AS: bʹi ̯edʹńutʹḱi
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedak m., biedaczyna m., biedaczka ż., biedowanie n., biedaczek mos.
czas. biedować ndk.
przym. biedny
przysł. biednie
Wiktionary
zdrobnienie od: biedny; biednieńki, biedniuchny, biedniutki
SJP.pl
dawniej: bieda, nędza, ubóstwo
SJP.pl
1. niemający środków do życia;
2. nieszczęśliwy, budzący współczucie;
3. zniszczony, lichy;
4. biedny jak mysz kościelna - bardzo ubogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, któremu brakuje środków do życia
(1.2) ze współczuciem o kimś; poszkodowany
(1.3) świadczący o biedzie
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba biedna (1.1), uboga
Wiktionary
(1.1) Proszę natychmiast wyjść, jest Pan za biedny, aby kupować w naszym sklepie!
(1.2) Takich przeciętnych zabójców amatorów można znaleźć na każdej ulicy. Zwykle to pomyleńcy, pijacy albo jakaś biedna kobieta, która miała ciężki dzień, a mąż podniósł na nią rękę o jeden raz za wiele i nagle dwadzieścia lat frustracji musiało się uwolnić.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛdnɨ, AS: bʹi ̯edny
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedak mos., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos., biedaczka ż., biedactwo n., biedota ż., biedowanie n.
:: fż. biedna ż.
czas. biednieć ndk., biedować ndk.
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) ubogi, niezamożny; gw. Górny Śląsk chudobny
Wiktionary
1. ludność biedna, pozbawiona pieniędzy;
2. potocznie:
a) kobieta biedna, pozbawiona pieniędzy; 2. kobieta budząca litość, współczucie; także o mężczyźnie z silniejszym zabarwieniem ekspresywnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół ludzi biednych, bez środków do życia
(1.2) pot. osoba bez środków do życia, także. człowiek, który budzi współczucie
Wiktionary
(1.1) Hrabiego stać było na wielki gest: wybudował szpital dla biedoty, czym zyskał sympatię córki księcia.
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedactwo n., biedny mos., zbiednienie n., biedowanie n., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos.
czas. biednieć
przym. biedny
przysł. biednie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) życie w biedzie, niedostatku
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedota ż., biedak m., biedaczka ż., biedaczek m., biedaczyna m., biedaczysko n., biedny mos., Biedny mos.
czas. biedować
przym. biedny, biedacki, biedniutki, biednieńki
przysł. biednie
Wiktionary
(1.1) dziadowanie, klepanie biedy, robienie bokami
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) żyć w biedzie, niedostatku
(1.2) przest. cierpieć z powodu przewlekłej choroby
(1.3) daw. biedzić się, ślęczeć nad czymś
(1.4) daw. narzekać, utyskiwać na kogoś
(1.5) daw. męczyć się, mozolić się
czasownik zwrotny niedokonany biedować się
(2.1) przest. męczyć się, mozolić się
Wiktionary
(1.1) Po co oszczędzać na dodatkową emeryturę? Aby w jesieni życia nie biedować na skromniutkiej emeryturce z ZUS.
(1.1) Dowiedziałem się, że wybuch rewolucji październikowej zastał malarza Z. i jego bardzo wtedy młodą żonę we Francji. Nie żyli w nędzy, ale trzeba powiedzieć, że biedowali, trwała jeszcze wojna. W tamtych czasach biedowała większość młodych artystów.
Wiktionary
rzecz. bieda ż., biedak m., biedowanie n., biedny mos.
przym. biedniutki, biedny
Wiktionary
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Biedowo (niem. "Neu Maraunen", 1928–1945 "Maraunen") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Barczewo.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Drohobycz., reg-pl|Kresy południowe, Przemyśl. z politowaniem: biedak, bezdomny
Wiktionary
(1.1) Czasami odnosił jej torbę z książkami pod sam dom i wówczas nie spiesząc się szli powoli (…), mijając po drodze emerytowanych urzędników, wojskowych i biedołachów z kręconymi grajcarkami, o wybitnie semickich twarzach.
(1.1) Widzę nagle, jak blednąc, męczeńsko się słania // Ten zagrobnych ran pleśńeśnią pokryty biedołach!…
(1.1) Kapujesz, po powstaniach styczniowym i listopadowym nasze emigranckie biedołachy tam na „Sanpolu” szukali sobie pomieszkanie. A jak potem zaczęli się zjeżdżać nasi Żydzi, to oni jęli się kręcić koło swoich dawnych „pureców”, bo po francusku nie bałakali.
Wiktionary
(1.1) gw. Lwów, Drohobycz biedołacha, gw. Ukraina biedołaka
Wiktionary
potocznie: sklep dyskontowy sieci handlowej "Biedronka"
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. jeden z dyskontów sieci handlowej Biedronka
Wiktionary
(1.1) Jaki ryż z biedry jest najsmaczniejszy i najzdrowszy?
Wiktionary
rzecz. biedrona ż., biedronka ż., biedroneczka ż.
przym. biedronkowy
Wiktionary
(1.1) biedronka
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: biedra
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) gw-pl|Mazowsze. biodro
Wiktionary
mała biedronka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: biedronka
Wiktionary
(1.1) Biedroneczki są w kropeczki.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛdrɔ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: bʹi ̯edrõnečka
Wiktionary
rzecz. biedra ż., biedronka ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński, Zaolzie biedróneczka
Wiktionary
drobny chrząszcz, zwykle czerwony w czarne kropki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. chrząszcz z rodziny nazwa systematyczna|Coccinellidae|ref=tak., biedronkowatych;
(1.2) hand. market z dyskontowej sieci handlowej Biedronka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Marysi na ramieniu usiadła biedronka.
(1.2) Idę do osiedlowej biedronki po chleb i parówki.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈdrɔ̃nka, AS: bʹi ̯edrõnka
Wiktionary
rzecz. biedronkowate nmos.
:: zdrobn. biedroneczka ż.
:: zgrub. biedrona ż., biedra ż.
przym. biedronkowaty, biedronkowy
Wiktionary
(1.1) boża krówka; przest. biedrzonka; reg. krówka Matki Boskiej, mateczka, babinka, babka, biedrążka, trusla, patronka, katanka, jedronka, jedrzonka, zazula; reg. pozn. petronelka; gw. Śląsk Cieszyński, Zaolzie biedrónka
(1.2) pot. lekcew. biedra
Wiktionary
rodzina chrząszczy wielożernych
SJP.pl
Biedronkowate (Coccinellidae) – rodzina owadów z rzędu chrząszczy (Coleoptera). Obejmuje około 5 tysięcy gatunków o owalnym, wypukłym ciele, krótkich odnóżach i czerwonych bądź żółtych pokrywach z czarnymi plamkami. Owady te osiągają niewielkie rozmiary, zwykle 8–10 mm.
Wikipedia
o cechach biedronkowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Biedrusko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Suchy Las, leżąca nad Wartą, ok. 5 km na północ od granic Poznania i ok. 15 km od centrum.
Wikipedia
roślina zielna z rodziny baldaszkowatych (selerowatych), o drobnych, białych lub różowawych kwiatach zebranych w baldachy, występująca w Europie i zachodniej Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Pimpinella|ref=tak|L.., rodzaj rośliny zielnej z rodziny selerowatych, obejmujący gatunki o pierzastych liściach i baldachowatych kwiatostanach i niektóre z nich mają znaczenie kulinarne i lecznicze
Wiktionary
Bi
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wieś w województwie dolnośląskim;
2. wieś w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krzew z rodziny berberysowatych, rosnący w Azji Wschodniej i w Ameryce Północnej
SJP.pl
Biedrzykowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Działoszyce. Ma status sołectwa. Leży przy DW768.
Do 1954 siedziba gminy Sancygniów. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Biedrzykowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
śródziemnomorska bylina o czerwonych kwiatach, należąca do rodziny kozłkowatych; ostrogowiec
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. pot. zdrobn. od: biedrónka
Wiktionary
(1.1) Biedróneczko, leć do nieba, / Prziniyś mi kóńszczyczek chleba.
Wiktionary
rzecz. biedrónka ż.
Wiktionary
(1.1) biedrónka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. biedronka
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. biedróneczka ż.
Wiktionary
(1.1) pieszcz. biedróneczka
Wiktionary
potocznie, z politowaniem: mężczyzna biedny, pokrzywdzony przez los; bidula
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński lub męskoosobowy
(1.1) pieszczotliwe lub współczujące określenie kogoś biednego, nieszczęśliwego lub pechowego
Wiktionary
(1.1) Ach, biedula, znów mu się nie udało.
Wiktionary
zdrobnienie od: biedula (ze współczuciem o człowieku biednym); bidulek, biedulka
SJP.pl
zdrobnienie od: biedula (ze współczuciem o kobiecie biednej); bidulka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
w znaczeniu: biedzić się - męczyć się
SJP.pl
1. przemieszczanie się za pomocą szybkich ruchów nóg;
2. ruch, przemieszczanie się, funkcjonowanie;
3. dzianie się, przebieg wydarzeń;
4. konkurencja sportowa;
5. pozycja przekładni w mechanizmie napędowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) poruszanie się przez krótkie i szybkie podskoki
(1.2) postępowanie, rozwój zdarzenia lub procesu
(1.3) sport. konkurencja sportowa, w której chodzi o jak najszybsze dobiegnięcie do mety
(1.4) hydrol. prąd wody, nurt
(1.5) mot. przełożenie w skrzyni biegów
(1.6) bud. ciąg stopni połączonych ze sobą
(1.7) łow. noga zwierząt łownych, głównie jeleniowatych i dzika
(1.8) stpol. śrpol. ucieczka
(1.9) stpol. najazd
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gdy spostrzegł napastników, rzucił się biegiem między drzewa.
(1.2) Optymista na ogół zakłada korzystny bieg zdarzeń.
(1.3) Adam zajął czwarte miejsce w biegu na 100 metrów.
(1.4) W górnym biegu rzeki często żyją pstrągi.
(1.5) Wrzuciłem piąty bieg.
(1.6) Bieg schodowy zaprojektowano jako żelbetowy.
Wiktionary
IPA: bʲjɛk, AS: bʹi ̯ek
Wiktionary
rzecz. biegi nmos., bieganie n., bieganina ż., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n.
czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć
przym. biegowy, zabiegowy
przysł. biegowo, biegle, biegiem
wykrz. biegiem
Wiktionary
pejoratywnie: bezkrytyczny stosunek do biegania, bliski fanatyzmowi religijnemu
SJP.pl
1. sportowiec uprawiający biegi;
2. dawniej: rodzaj służącego; goniec, laufer;
3. duży chrząszcz z rodziny o tej samej nazwie, o ciemnych, często metalicznie lśniących pokrywach i długich nogach, drapieżny, zwykle pożyteczny, prowadzący nocny tryb życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. osoba uprawiająca jedną z dyscyplin lekkoatletycznych – biegi
(1.2) sport. osoba uprawiająca biegi narciarskie
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ent. chrząszcz z rodziny biegaczowatych (nazwa systematyczna|Carabidae|ref=tak.);
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) bot. mykol. roślina (rzadziej grzyb) oderwana od podłoża i niesiona przez wiatr
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Polski biegacz znów przybiegł ostatni.
(1.1) Podczas wczorajszego spaceru spotkałem dwóch biegaczy.
(2.1) Biegacze na ogół są drapieżne.
(2.1) Podczas wczorajszego spaceru spotkałem dwa biegacze.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡat͡ʃ, AS: bʹi ̯egač
Wiktionary
rzecz. bieg mrz., bieganie n., biegnięcie n., biegówka ż., biegunka ż., biegaczowate lm nm., bieżnik mrz.
:: fż. biegaczka ż.
czas. biegać ndk., biec ndk., przybiec dk., przybiegać ndk., ubiec dk., ubiegać ndk., wybiec dk., wybiegać ndk.
przym. biegowy, biegaczowaty
przysł. biegle
Wiktionary
(3.1) chamaechor
Wiktionary
rodzina dużych chrząszczy obejmująca ponad 30 tysięcy gatunków; biegaczowate, szczypawkowate, szczypawki
SJP.pl
Bi
Wikipedia
kobieta sportowiec uprawiająca biegi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. sportsmenka uprawiająca biegi
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈɡat͡ʃka, AS: bʹi ̯egačka
Wiktionary
rzecz. bieg m., biegnięcie n., bieganie n.
:: fm. biegacz m.
rzecz. biec ndk., biegać ndk.
przym. biegowy
czas. biec
przysł. biegle
Wiktionary
rodzina dużych chrząszczy obejmująca ponad 30 tysięcy gatunków; biegacze, szczypawkowate, szczypawki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ent. nazwa systematyczna|Carabidae|Latreille|ref=tak., rodzina owadów z rzędu chrząszczy;
Wiktionary
Biegaczowate (Carabidae) – rodzina owadów z rzędu chrząszczy (Coleoptera) obejmująca ponad 30 tys. gatunków, z czego w Polsce występuje ponad 500.
Nauką o chrząszczach biegaczowatych jest karabidologia.
Wikipedia
(1.1) Głowa u biegaczowatych jest znacznie węższa od przedplecza.
Wiktionary
rzecz. biegacz mos./mzw.
Wiktionary
o cechach biegaczowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
środowiskowo: uczestniczyć w czymś, np. biegać maraton, sprinty
SJP.pl
typ pomieszczenia stajennego dla koni, w którym konie utrzymuje się swobodnie, wiążąc je tylko na czas karmienia lub przeprowadzania zabiegów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biegać.
(1.2) sport. dyscyplina sportowa
(1.3) przen. załatwianie czegoś w różnych miejscach, jedno po drugim
Wiktionary
(1.2) Mówiłem Wackowi, żeby nie przesadzał z tym bieganiem.
(1.3) Bieganie za pozwoleniem na ścięcie drzew może bardzo wyczerpać przeciętnego Janusza.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈɡãɲɛ, AS: bʹi ̯egãńe
Wiktionary
czas. biegać ndk., pobiegać dk., pobiec dk., biec ndk., biegnąć ndk.
rzecz. ubieganie n., obieg mrz., zbiegowisko n., bieżnia ż., biegacz m., biegaczka ż., bieg m., bieganina ż.
przym. biegowy
Wiktionary
(1.2) bieg, jogging
(1.3) bieganina
Wiktionary
przemieszczanie się i wykonywanie różnych czynności w wielu miejscach, zwłaszcza przy załatwianiu czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. nieustanne bieganie
Wiktionary
rzecz. bieg mrz., biegi nmos., bieganie n., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n.
czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć
przym. biegowy, zabiegowy
przysł. biegowo, biegle, biegiem
wykrz. biegiem
Wiktionary
(1.1) uganianie, zabieganie, krzątanina; góry|gońba.; przest. gonitwa, wyścig
Wiktionary
połączenie weganizmu z uprawianiem biegów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo: uczestniczyć w czymś, np. biegać maraton, sprinty
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przemieszczać się szybkimi krokami, podczas których następuje jednoczesne oderwanie obu nóg od ziemi, być w ruchu, uprawiać biegi
(1.2) pot. często gdzieś chodzić, żyć aktywnie
(1.3) pot. eufem. mieć kłopoty jelitowe
(1.4) stpol. napadać
(1.5) stpol. uciekać
Wiktionary
(1.1) Codziennie biegam koło domu, bo tak zalecił mi lekarz.
(1.1) Biega, krzyczy pan Hilary: • „Gdzie są moje okulary?”
(1.1) Psy biegały po podwórku i głośno ujadały.
(1.2) Janka miała mnóstwo rzeczy na głowie, biegała na wykłady, pracowała i opiekowała się chorą sąsiadką.
(1.3) Za dużo zjadłem tych śliwek, biegam po nich całe popołudnie.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡat͡ɕ, AS: bʹi ̯egać
Wiktionary
zob. biec.
czas. nadbiegać ndk., pobiegać dk.
Wiktionary
(1.1) latać, ganiać, reg. śl. gónić
Wiktionary
środowiskowo: uczestniczyć w czymś, np. biegać maraton, sprinty
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przemieszczanie się za pomocą szybkich ruchów nóg;
2. ruch, przemieszczanie się, funkcjonowanie;
3. dzianie się, przebieg wydarzeń;
4. konkurencja sportowa;
5. pozycja przekładni w mechanizmie napędowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) łow. nogi zwierzyny łownej
(1.2) sport. bieganie
forma rzeczownika.
(2.1) lm. od: bieg
Wiktionary
(1.1) Hrabia niósł biegi przerzucone przez ramię.
(1.2) Patryk od szkoły średniej trenuje biegi przełajowe.
Wiktionary
czas. biegać ndk., biegnąć ndk.
rzecz. bieg mrz., bieganina ż.
przysł. biegiem
wykrz. biegiem
Wiktionary
(1.2) bieganie
Wiktionary
potocznie: natychmiast, niezwłocznie, błyskawicznie; migiem, migusiem, biegusiem, w mig
SJP.pl
przysłówek
(1.1) biegnąc
wykrzyknik
(2.1) nakazując natychmiastowe przystąpienie do działania
forma rzeczownika.
(3.1) N. lp. od: bieg
Wiktionary
(1.1) Od czasu do czasu krótsze przestrzenie przebywali biegiem, skutkiem czego posuwali się naprzód prędzej.
(2.1) Przynieś mi tu zaraz raport! Biegiem!
Wiktionary
rzecz. bieganina ż., bieg mrz., biegi lm nm.
czas. biegać ndk.
przysł. biegle
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z łatwością
(1.2) ze znajomością rzeczy
Wiktionary
(1.1) Był nie tylko mistrzem gry na flugelhornie, grał również biegle na fortepianie.
(1.2) Wszyscy policjanci mówili biegle po niemiecku z austriackim akcentem.
Wiktionary
rzecz. bieg mrz., biegacz mos., biegaczka ż., bieganina ż., biegłość ż., biegły mos., biegówka ż.
czas. biec ndk., biegać ndk., biegnąć ndk.
przym. biegły, biegowy
przysł. biegiem
wykrz. biegiem
Wiktionary
(1.1) płynnie, poprawnie, sprawnie, wprawnie
(1.2) doskonale, profesjonalnie, rzeczowo, zawodowo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: biegle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: biegły
SJP.pl
wieś w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
Bieglów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Czarnocin. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
w muzyce: szybko po sobie następujące dźwięki przejściowe umieszczone pomiędzy głównymi dźwiękami melodii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. krótka sekwencja dźwięków, które w szybkim tempie łączą dwa główne dźwięki melodii, pełniąc funkcję przejściową między nimi
Wiktionary
przym. biegnikowy
Wiktionary
(1.1) pasaż
Wiktionary
związany z biegnikiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biec.
(1.2) odczasownikowy od|biegnąć.
Wiktionary
czas. biegnąć
rzecz. ubieganie n., biegacz mzw./mos.
Wiktionary
biec;
1. przemieszczać się szybko dzięki dynamicznej pracy nóg;
2. śpieszyć, szybko udawać się gdzieś;
3. posuwać się naprzód (np. czas biegnie powoli);
4. prowadzić (np. droga biegnie przez las)
SJP.pl
czasownik
(1.1) zob. biec.
Wiktionary
(1.1) "Biegłem polem // w żółtym świetle // wrześniowego słońca // kiedy nadleciały samoloty // upadłem…
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: bʹi ̯egnõńć
Wiktionary
rzecz. bieżnia ż., biegnięcie n., bieganie n., biegi nmos.
czas. biec
przysł. biegle
Wiktionary
osoba uzależniona od uprawiania biegania
SJP.pl
bardzo częste uprawianie biegania, traktowane jako objaw choroby
SJP.pl
wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Biegoszów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Świerzawa, na Pogórzu Kaczawskim (Pogórzu Złotoryjskim) w Sudetach.
Wikipedia
biegowiec osowaty, biegowiec świerkowy - gatunki chrząszczy z rodziny kózkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) sport. odnośnie biegu, biegania; w biegach
Wiktionary
rzecz. bieg mrz., bieganina ż.
przym. biegowy
Wiktionary
związany z biegiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z biegiem, bieganiem
(1.2) techn. związany z biegiem (przełożeniem)
Wiktionary
(1.1) Trening biegowy to ćwiczenie fizyczne, w którym poprzez bieg polepsza się lub utrzymuje kondycję ćwiczącego.
Wiktionary
rzecz. bieganie n., bieganina ż., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n., bieg mrz.
czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć
przym. zabiegowy
przysł. biegowo, biegle
Wiktionary
wygięte półokrągło płozy przy kołyskach, bujających fotelach, zabawkach; szybki koń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce z jakiegoś względu najdalsze lub posiadające najbardziej ekstremalne cechy;
(1.2) jeden z dwóch punktów na powierzchni obracającego się ciała niebieskiego, przez które przechodzi jego oś obrotu
(1.3) element takich przedmiotów jak koń na biegunach, lub fotel bujany, wygięty pręt na którym buja się dany przedmiot
(1.4) fiz. zob. biegun magnetyczny.
(1.5) fiz. zob. biegun elektryczny.
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) szybki koń wierzchowy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) rel. wyznawca jednego z odłamów staroobrzędowców
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) O tej porze roku na biegunie trwa dzień polarny.
(1.3) Ten fotel bujany nadaje się tylko do wyrzucenia, jego bieguny są strzaskane.
(1.4) Bieguny przeciwne przyciągają się.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡũn, AS: bʹi ̯egũn
Wiktionary
rzecz. biegunowość ż.
przym. biegunowy
Wiktionary
(3.1) strannik
Wiktionary
gatunek drzewa pochodzącego z Ameryki Północnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) bot. drzewo rosnące w Ameryce Południowej
Wiktionary
rzecz. biegunecznikowate lm.
Wiktionary
rodzina roślin z rzędu terpentynowców; w Polsce znany hodowany w parkach bożodrzew
SJP.pl
Biegunecznikowate ("Simaroubaceae" DC.) – rodzina roślin należąca do rzędu mydleńcowców "Sapindales" (lub rutowców "Rutales" w niektórych ujęciach systematycznych). Należy tu ok. 20 rodzajów ze 110 gatunkami występującymi głównie w obszarach tropikalnych. Strefy klimatu umiarkowanego sięgają nieliczne gatunki w południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, na Bliskim i na Dalekim Wschodzie.
Wikipedia
o cechach biegunecznikowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
1. choroba bakteryjna wywoływana poprzez zjedzenie czegoś nieświeżego; zatrucie pokarmowe;
2. przenośnie: tworzenie czegoś w dużej ilości, bez wyraźnej potrzeby, np. biegunka słowna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. częste wypróżnianie stolcem o rzadkiej konsystencji;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Ten zwlekał „meldując pokornie”, iż jest bardzo chory, ma biegunkę, mdłości, gorączkę i nie może ruszyć się z miejsca.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈɡũnka, AS: bʹi ̯egũnka
Wiktionary
rzecz. bieg m., biegacz mos./mzw.
czas. biegać
przym. biegunkowy
Wiktionary
(1.1) laksacja, rozwolnienie, reg. śl. laksyrka; pot. wulg. sraczka
Wiktionary
potocznie: mieć biegunkę
SJP.pl
→ biegunka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. związany z biegunką, dotyczący biegunki
Wiktionary
(1.1) W organizmie niemowlęcia kazeina mleka krowiego tworzy ser, z trudem trawiony przez niego; pojawia się niestrawność, kwaśne, biegunkowe stolce, kwaśne wymioty.
Wiktionary
rzecz. biegunka ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) występowanie skrajnych przeciwieństw w danym układzie
Wiktionary
Biegunowość (inaczej: "polarność", "polaryzacja") – występowanie różnic morfologicznych lub fizjologicznych pomiędzy dwoma biegunami (często przeciwstawnymi) różnych struktur organizacji organizmów (np. komórki, narządu). Biegunowość całego organizmu wyznacza przeciwległe krańce połączone osią biegunową, wokół której w określonym porządku organizują się jego struktury.
Wikipedia
(1.1) W dyskusji politycznej można mówić o biegunowości poglądów.
Wiktionary
rzecz. biegun mzw./mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) polarność
Wiktionary
przymiotnik od: biegun
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. związany z biegunami Ziemi
(1.2) fiz. dotyczący biegunowości cząsteczek (ładunków elektrycznych)
(1.3) skrajnie przeciwny
Wiktionary
(1.1) Autorzy opisali tam swoje biegunowe przygody.
Wiktionary
rzecz. biegun mrz.
Wiktionary
(1.1-2) polarny
Wiktionary
1. średniej wielkości ptak wędrowny z rodziny bekasowatych, o upierzeniu brunatnym, szarym i rdzawym, zamieszkujący tundrę, wybrzeża morskie i łąki w północnej części Eurazji i Ameryki;
2. kaczka typu nieśnego, pochodzenia indyjskiego, o upierzeniu czarnym, białym lub białobrązowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) ornit. ptak z rodzaju nazwa systematyczna|Calidris|ref=tak.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡus, AS: bʹi ̯egus
Wiktionary
czas. biec
Wiktionary
potocznie: natychmiast, niezwłocznie, błyskawicznie; biegiem, migiem, migusiem, w mig
SJP.pl
narta przeznaczona do biegów narciarskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. pot. narta do uprawiania narciarstwa biegowego
Wiktionary
rzecz. bieg m., ubieganie n., biegacz mzw./mos./mrz.
Wiktionary
narta przeznaczona do biegów narciarskich
SJP.pl
znawczyni, ekspertka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ekspertka powoływana przez sąd, mająca wiedzę w specjalistycznej dziedzinie, ułatwiająca zrozumienie związanych z tą dziedziną zagadnień istotnych dla sprawy
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: biegły
forma czasownika.
(3.1) 3. os. lp., ż., przesz. od: biec
Wiktionary
(1.1) Po katastrofie w elektrowni sąd powołał biegłą z dziedziny fizyki jądrowej.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡwa, AS: bʹi ̯egu̯a
Wiktionary
przym. biegły
rzecz. biegły mos.
Wiktionary
→ biegły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) doświadczenie w robieniu czegoś; nabyta wiedza umożliwiająca posiadanie praktycznej zdolności
Wiktionary
(1.1) Dzięki temu kursowi nabyłem biegłości w pisaniu programów.
(1.1) Tylko ćwiczenie pozwala nabrać biegłości.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡwɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯egu̯ość
Wiktionary
rzecz./przym. biegły
Wiktionary
(1.1) umiejętność, sprawność, zdolność, wprawa
Wiktionary
znający się na rzeczy, mający wprawę w czymś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dużą wiedzę lub umiejętności w danej dziedzinie
(1.2) łódź. zaradny, obrotny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) praw. ekspert powoływany przez sąd, mający wiedzę w specjalistycznej dziedzinie, ułatwiający zrozumienie związanych z tą dziedziną zagadnień istotnych dla sprawy
forma czasownika.
(3.1) 3. os. lm., nmos., przesz. od: biec
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mój kolega jest biegły w naprawianiu samochodów.
(1.2) Ona to jest biegła, wszystko ci załatwi.
(2.1) Po katastrofie w elektrowni sąd powołał biegłego z dziedziny fizyki jądrowej.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛɡwɨ, AS: bʹi ̯egu̯y
Wiktionary
rzecz. biegłość ż.
:: fż. biegła ż.
przysł. biegle
czas. biec
Wiktionary
(1.1) doświadczony, wprawiony, wprawny
Wiktionary
wieś w województwie mazowieckim
SJP.pl
Biejków dawniej też Bików – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim, w gminie Promna. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 731.
Wieś szlachecka Biejkowo położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie grójeckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
biały kolor; białość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biały kolor;
(1.2) biały ubiór
(1.3) biały pigment (barwnik) używany do wyrobu farb
(1.4) zewnętrzna część pni drzew, przewodząca wodę
(1.5) stpol. biała mąka
(1.6) stpol. żyto
(1.7) stpol. zboże
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) reg. częściowo bagienne, stojące rozlewisko wodne na terenach nizinnych
(2.2) daw. kosmet. bielący puder nakładany na twarz
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub żeński
(3.1) bot. zewnętrzna warstwa drewna w pniach i gałęziach, zawierająca żywe komórki i przewodząca wodę;
forma czasownika.
(4.1) 2. os. lp. rozk. od: bielić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na niebie rysowała się tu i ówdzie czysta biel delikatnych obłoczków.
(1.2) Dobrze jej w bieli – to ją odmładza.
(1.3) Naszkicowałam główne formy mieszanką błękitu z bielą cynkową rozcieńczoną terpentyną.
(2.1) Nowe znowu obrazy życia roztaczają się około leśnych strumieni, źródeł, moczarów i bieli. (…) O świcie latem ruch i życie zaczyna się po bielach.
(2.2) Gruba warstwa bielu czyniła z jej twarzy niemal maskę.
(3.1) Kołatek domowy żeruje w bielu.
Wiktionary
IPA: bʲjɛl, AS: bʹi ̯el
Wiktionary
zob. biały.
Wiktionary
(1.4) drewno bielaste
(2.1) jeziorzysko
(2.2) bielidło
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
brak lub niedobór barwników melaninowych u człowieka i zwierząt; albinizm; leukoderma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. schorzenie powodujące odbarwienia w skórze, włosach i tęczówce na skutek zmniejszenia lub braku melaniny
Wiktionary
przym. biały
rzecz. biały mos., bielak mzw.
czas. bielić
Wiktionary
tracz bielaczek - ptak płetwonogi z podrodziny traczy, w Polsce spotykany tylko w okresie przelotów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Mergus albellus|ref=tak., tracz bielaczek, gatunek z rodziny kaczkowatych;
Wiktionary
Bielaczek, tracz bielaczek ("Mergellus albellus") – gatunek średniej wielkości wędrownego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Zamieszkuje Eurazję. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
(1.1) Widzę nurkujące co chwilę tracze nurogęsi, tracze długodziobe i bielaczki.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈlat͡ʃɛk, AS: bʹi ̯elaček
Wiktionary
(1.1) tracz bielaczek
Wiktionary
przymiotnik od: bielactwo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bielactwem, dotknięty bielactwem
Wiktionary
(1.1) albinotyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie w obwodzie odeskim, siedziba władz rejonu bielajewskiego;
Wiktionary
Zobacz też: Bielajewka (rejon bielajewski).
Bielajewka (ukr. "Біляївка", trb. "Bilajiwka") – miasto na Ukrainie w obwodzie odeskim, rejonu odeskiego, liczy 14 tys. mieszkańców (2006). Ośrodek przemysłu spożywczego.
Wikipedia
przym. bielajewski
Wiktionary
gatunek zająca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. łow. zob. zając bielak.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. biel ż., białko n., bielik m., bielinek m., bielizna ż., bielactwo n., bielmo n., białość ż., białe nmos., bielenie n., biały mos.
czas. bielić ndk., pobielić dk., zabielić dk.
przym. biały, białawy, bielutki, bieluteńki
przysł. biało, bielutko, białawo, bieluteńko
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
członek katolickiego zakonu kontemplacyjnego; kameduła
SJP.pl
mieszkaniec Bielan (dzielnicy Warszawy)
SJP.pl
mieszkanka Bielan (dzielnicy Warszawy)
SJP.pl
w Kościele katolickim: dziewczynka sypiąca kwiaty w czasie procesji, zwykle ubrana na biało
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina morskich ryb okoniokształtnych; białokrwiste
SJP.pl
Bielankowate, białokrwiste (Channichthyidae) – rodzina morskich ryb okoniokształtnych. Są jedynymi kręgowcami, które nie mają we krwi hemoglobiny.
Wikipedia
o cechach bielankowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
członek katolickiego zakonu kontemplacyjnego; kameduła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. nazwa dzielnicy Warszawy;
(1.2) geogr. adm. nazwa dzielnicy w kilku miastach Polski;
(1.3) geogr. adm. nazwa kilku wsi w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W 1939 teren dzisiejszych Bielan częściowo obejmowała gmina Młociny, a częściowo obszar Marymontu w starostwie północnym miasta stołecznego Warszawy.
Wiktionary
przym. bielański
Wiktionary
urządzenie do bielenia przędzy lub gotowej tkaniny
SJP.pl
zakład, w którym odbywa się bielenie tkanin
SJP.pl
holender bielarski - typ aparatu, w którym zachodzi mieszanie i bielenie masy papierniczej; holender bielący
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
podmokła łąka torfowa w kotlinach lub dolinach rzecznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bielawa ( Langenbielau) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim. Bielawa położona jest na Przedgórzu Sudeckim, u podnóża Gór Sowich. Rozciąga się na przestrzeni 9 km, wzdłuż potoku Bielawica ( Biele), na wysokości 275–450 m n.p.m. Historycznie leży na Dolnym Śląsku. Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. miasto zamieszkiwały 28 344 osoby (157. miejsce w kraju).
Wikipedia
IPA: bʲjɛˈlava, AS: bʹi ̯elava
Wiktionary
rzecz. bielawianin, bielawianka
przym. bielawski
Wiktionary
mieszkaniec Bielawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bielawy
(1.2) osoba pochodząca z Bielawy
Wiktionary
(1.1) Mieszkam w Bielawie, więc jestem bielawianinem.
Wiktionary
rzecz. Bielawa ż.
:: fż. bielawianka ż.
przym. bielawski
Wiktionary
mieszkanka Bielawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bielawy
Wiktionary
(1.1) Gdy przejeżdżałem przez Bielawę, widziałem wiele pięknych bielawianek.
Wiktionary
rzecz. bielawianin m., Bielawa ż.
przym. bielawski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ Bielawa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Bielawy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Bielawa ż., bielawianin m., bielawianka ż.
Wiktionary
podmokła łąka torfowa w kotlinach lub dolinach rzecznych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Bielany
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bielanami, dotyczący Bielan
Wiktionary
Bielański – polski herb szlachecki nadany w zaborze austriackim.
Wikipedia
rzecz. Bielany nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północnej Mołdawii;
Wiktionary
Bielce ( Bălți) – drugie co do wielkości miasto Mołdawii, nazywane często „północną stolicą”. W 2023 roku liczyło 146 950 mieszkańców.
Najliczniejsze skupisko Polaków w Mołdawii, siedziba polonijnych organizacji.
Wikipedia
przym. bielecki
Wiktionary
1. gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych; koliber białoszyi;
2. rodzaj grzybów z klasy miseczniaków
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. mały owad żywiący się drewnem; termit;
2. ryba drapieżna z rodziny karpiowatych; rap, rapa, boleń
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bielcami, dotyczący Bielec
Wiktionary
Bielecki (forma żeńska: Bielecka; liczba mnoga: Bieleccy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 18 230 osób.
Wikipedia
rzecz. Bielce nmos.
przym. biały, białawy
Wiktionary
[czytaj: BIlefelt] miasto w Niemczech
SJP.pl
Bielefeld (wym. "MAF:",) – miasto na prawach powiatu w Niemczech, w północno-wschodniej części kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Detmold. To największe miasto w rejonie Ostwestfalen-Lippe, centrum kulturalne i gospodarcze. Położone w Lesie Teutoburskim, na wysokości 118 m n.p.m. Ośrodek przemysłowy (gł. włókienniczy, odzieżowy, spożywczy – zakłady koncentratów Dr. Oetkera, produkcja motocykli i obrabiarek). Centrum handlowe, kulturalne i naukowe (uniwersytet).
Wikipedia
[czytaj: bilefelder] niemiecka rasa kur; kura bielefeldzka
SJP.pl
→ Bielefeld (miasto w Niemczech)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Bielefeld
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: biało
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bielić.
(1.2) odczasownikowy od|bieleć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. bielizna ż., białas m., biały mos., białość ż., bielak mzw.
czas. bielić ndk.
przym. biały
przysł. biało
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zmieniać kolor na biały; siwieć;
2. jaśnieć na ciemnym tle; wydawać się białym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. pobieleć lub zbieleć)
(1.1) stawać się białym, przybierać białą barwę
(1.2) odróżniać się od otoczenia białą barwą
(1.3) siwieć
Wiktionary
rzecz. biały mos., białko n., biel ż.
przym. biały
przysł. biało
czas. bielić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. duży, drewniany statek rzeczny, używany głównie na Wołdze do transportu towarów, szczególnie drewna;
Wiktionary
Bieliana – rodzaj statku rzecznego (rzadziej morskiego), używanego w Rosji w drugiej połowie XIX w. i na początku XX w. do transportu surowego drewna budulcowego i z tegoż surowca zbudowanego. Statek taki był właściwie pływającym stosem drewna i odbywał tylko jeden rejs w dół rzeki. Drewno ułożone było w dość skomplikowany sposób, by zapewnić odpowiednią wentylację, możliwość gaszenia ewentualnego pożaru czy uszczelnianie burt. Po dotarciu do celu był rozbierany.
Wikipedia
(1.1) Podczas rejsu po Wołdze kapitan opowiadał historie o dawnych bielianach, które przemierzały te wody.
(1.1) Archeolodzy odkryli fragmenty bieliany podczas prac wykopaliskowych nad brzegiem rzeki.
(1.1) Muzeum rzeczne posiada zrekonstruowaną bielianę, która pokazuje, jak wyglądał transport towarów w XIX wieku.
Wiktionary
1. odbarwiona, jasnoszara gleba, z której wody wyługowały związki żelaza i manganu, gromadzące się niżej jako orsztyn;
2. stosowana w zielarstwie bylina o rozgałęzionych pędach; bylica pospolita; bylnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) typ jasnoszarej gleby o małej zawartości próchnicy i kwaśnym odczynie
(1.2) reg. bylica
Wiktionary
Bielica – typ gleby tworzącej się w warunkach klimatu umiarkowanego chłodnego (średnia temperatura 2-4 °C) i wilgotnego (roczny opad w granicach 400-1000 mm), na obszarach porośniętych lasami iglastymi. Występuje []. Bielica powstaje z utworów piaszczystych, zwykle pochodzenia lodowcowego i rzecznego, w procesie tzw. bielicowania. Słabo rozwinięty poziom próchniczny, a dobrze rozwinięty poziom wymywania.
Wikipedia
rzecz. bielicowanie n., zbielicowanie n.
czas. bielicować ndk., zbielicować dk.
przym. bielicowy
przysł. biało
Wiktionary
1. odbarwiona, jasnoszara gleba, z której wody wyługowały związki żelaza i manganu, gromadzące się niżej jako orsztyn;
2. stosowana w zielarstwie bylina o rozgałęzionych pędach; bylica pospolita; bylnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Bielice
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bielicami, dotyczący Bielic
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Bielice nmos.
przysł. biało
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wpływanie na powstawanie bielic
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. bielica ż.
czas. bielicować ndk.
przym. bielicowy
Wiktionary
wpływać na powstawanie bielic
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zbielicować)
(1.1) geogr. roln. tworzyć glebę bielicową poprzez wymywanie z górnych warstw gleby związków zasadowych (żelaza, glinu i humusu), głównie przez wodę opadową i przez roślinność
Wiktionary
rzecz. bielica ż., bielicowanie n.
przym. bielicowy
Wiktionary
przymiotnik od: bielica
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bielicami (rodzajem gleb)
Wiktionary
(1.1) Na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego występują zwykle kwaśne i mało żyzne gleby wytworzone z piasków eolicznych: gleby rdzawe i bielicowe oraz gleby gruntowoglejowe.
Wiktionary
rzecz. bielica ż., bielicowanie n.
czas. bielicować ndk.
Wiktionary
charakteryzujący się występowaniem gleb bielicowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bieliczkować.
Wiktionary
czas. bieliczkować ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. bielić twarz
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛlʲit͡ʃˈkɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯elʹičkovać
Wiktionary
rzecz. bieliczkowanie n.
Wiktionary
1. rodzaj pudru stosowany do nadania cerze białości; blansz;
2. substancja wybielająca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. biała farba do twarzy
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈlʲidwɔ, AS: bʹi ̯elʹidu̯o
Wiktionary
rzecz. biały mos., biel ż., białość ż.
czas. bielić ndk.
przym. biały
przysł. biało
Wiktionary
1. duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, o upierzeniu ciemnobrązowym, na głowie i ogonie - białym; birkut; berkut;
2. choroba roślin z rodziny krzyżowych, powodowana przez pasożytniczy grzyb; biała rdza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Haliaeetus albicilla|ref=tak., duży drapieżnik zamieszkujący północną Eurazję;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) roln. zob. biała rdza.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛlʲik, AS: bʹi ̯elʹik
Wiktionary
przym. biały
przysł. biało
rzecz. biały mos., białość ż., bielak mzw.
Wiktionary
o cechach bielikowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
o cechach bielikowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
wieś w województwie zachodniopomorskim
SJP.pl
Bielikowo (niem. "Behlkow") – wieś sołecka położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Brojce.
Według danych z 2 września 2013 r. wieś miała 252 mieszkańców.
Wikipedia
kłączowa bylina ozdobna; popularna również pod nazwą kalii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie kowelskim obwodu wołyńskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bieliński
Wiktionary
(1.1) hist. także Bilin
Wiktionary
biały motyl dzienny z rodziny bielinkowatych
SJP.pl
Bielinek (niem. "Bellinchen") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Cedynia.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
W pobliżu wsi rezerwat Bielinek z roślinnością stepową (ciepłolubną) i dąbrowami z dębem omszonym.
Wikipedia
baryłkarz bieliniak - gatunek owada z rodziny męczelkowatych, pasożytujący na gąsienicach bielinka kapustnika
SJP.pl
wieś w województwie podkarpackim
SJP.pl
Bieliniec – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie niżańskim, w gminie Ulanów. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego. Pierwsze wzmianki o Bielińcu pochodzą z XV wieku, kiedy to na terenie wsi powstały pierwsze zagrody chłopskie. W czasie drugiej wojny światowej działało we miejscowości kilkunastu partyzantów, którzy czynnie walczyli z okupantem. Ich pamięci został postawiony pomnik w centrum wsi.
Wikipedia
rodzina motyli różnoskrzydłych; bielinki
SJP.pl
Bielinkowate, bielinki (Pieridae) – rodzina motyli z podrzędu Glossata i nadrodziny Papillonoidea. Liczy około 1100 opisanych gatunków. Kosmopolityczna. Jej przedstawiciele mają przednie skrzydła trójkątne, zaś tylne zaokrąglone i pozbawione ogonków. U gatunków palearktycznych barwa skrzydeł jest główne biała, żółta lub pomarańczowa.
Wikipedia
o cechach bielinkowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
wieś w województwie mazowieckim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nazwa wielu wsi w Polsce;
2. część miasta Ostrowiec Świętokrzyski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. (zwykle w liczbie mnogiej) futro z brzuszków popielic;
2. mech z rodziny bielistkowatych
SJP.pl
1. (zwykle w liczbie mnogiej) futro z brzuszków popielic;
2. mech z rodziny bielistkowatych
SJP.pl
rodzina mchów
SJP.pl
poetycko: biały
SJP.pl
wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Bieliszów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie górowskim, w gminie Jemielno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.
We wsi był przystanek kolejowy Bieliszów.
Wikipedia
1. odzież zakładana na gołe ciało pod inne ubranie;
2. wyroby z tkaniny, zwykle białej, używane głównie w gospodarstwie domowym;
3. bielizna pościelowa - wierzchnia część pościeli, np. prześcieradło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kraw. odzież spodnia, np. majtki, biustonosz, podkoszulka
(1.2) kraw. wyroby z tkaniny, używane w domu
Wiktionary
Bielizna – wyroby, historycznie wykonywane z białej tkaniny (zwykle płótna), obecnie najczęściej kolorowe.
Wikipedia
(1.1) Rozwiesiłam bieliznę na sznurku, żeby szybciej wyschła.
(1.2) Gdzie odpowiedzialni za jadalnię trzymają czystą bieliznę stołową?
(1.2) Zakonnice piorą bieliznę ołtarzową co kilka tygodni.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈlʲizna, AS: bʹi ̯elʹizna
Wiktionary
rzecz. biały mos., biel ż., bielenie n., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos., bieliźniarka ż., białko n., bielak mzw.
przym. bieliźniany, biały, bieliźniarski
czas. bielić ndk., pobielić dk., wybielić dk.
przysł. bieliźniarsko
Wiktionary
1. malować mlekiem wapiennym świeże tynki, płoty itp.; białkować;
2. poddawać procesowi uszlachetniania różne produkty, przez podniesienie ich stopnia białości lub bezbarwności;
3. pokrywać przedmioty metalowe powłoką cyny
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. pobielić)
(1.1) malować wapnem rozpuszczonym w wodzie
(1.2) pokrywać rzeczy metalowe cynową powłoką
czasownik przechodni niedokonany (dk. wybielić)
(2.1) zwiększać natężenie koloru białego przy użyciu jakiegoś czynnika chemicznego lub fizycznego
czasownik zwrotny niedokonany bielić się
(3.1) wyróżniać się od tła jasnym kolorem, bielą
Wiktionary
rzecz. nabiał mrz., białas m., biel ż., bielactwo n., białko n., białka ż., białaczka ż., białkówka ż., białość ż., bielak mrz., bielidło n., bielinek mrz., bielizna ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarka ż., bielmo n., bieluń mrz., wybielacz mrz., biały mos., bielenie n., pobielanie n., białkowanie n.
czas. białkować ndk., bieleć ndk., obielać ndk., obielić dk., pobielać ndk., pobielić dk., wybiałkować dk., wybielać ndk., wybielić dk., zabielać ndk., zabielić dk., zbieleć dk.
przym. biały, bielutki, bieluteńki, bieluśki, bielusieńki, bieluchny, białawy, białkowy, bieliźniany, bieliźniarski
przysł. biało
przedr. biało-
Wiktionary
(1.1) pobielać
(2.1) wybielać, utleniać
Wiktionary
przymiotnik od: Bieliny
SJP.pl
Bieliński (forma żeńska: Bielińska; liczba mnoga: Bielińscy) – polskie nazwisko i nazwa herbu własnego. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 6112 osób.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bielizną, dotyczący bielizny
Wiktionary
rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.
przym. bieliźniarski
przysł. bieliźniarsko
czas. bielić
Wiktionary
1. szafa do przechowywania bielizny;
2. kobieta szyjąca bieliznę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szafa na bieliznę
(1.2) daw. kobieta szyjąca bieliznę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jednak co jakiś czas przenosił wzrok z telewizora na równie ciekawą rzecz – na zupełnie nową meblościankę. Zrobiono ją z drewna sosnowego, a nie z płyty wiórowej. Składała się z pięciu elementów – szafy ubraniowej, bieliźniarki, przeszklonej witrynki na książki, szafki z półkami, zawierającej też dwie pojemne szuflady, i w końcu niewielkiej dwudrzwiowej komody, na której dumnie prezentował się lśniący telewizor.
(1.2) W Kościele katolickim na 25 listopada przypada wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej, patronki katarzynek, krawcowych, bieliźniarek, prządek, modystek, fryzjerów, dziewcząt, mężatek, kołodziejów, młynarzy, garncarzy, polskich kolejarzy, studentów i uczonych oraz chroniącej od bólu głowy.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛlʲiʑˈɲarka, AS: bʹi ̯elʹiźńarka
Wiktionary
rzecz. bieliźniarstwo n., bielizna ż., bieliźniarz mos.
czas. bielić ndk.
przym. bieliźniarski, bieliźniany
przysł. bieliźniarsko
Wiktionary
(1.1) reg. pozn. szafonierka
Wiktionary
dotyczący bieliźniarstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bieliźniarstwem, dotyczący bieliźniarstwa
Wiktionary
rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.
przym. bieliźniany
przysł. bieliźniarsko
czas. bielić
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób charakterystyczny dla bieliźniarstwa
Wiktionary
rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.
przym. bieliźniany, bieliźniarski
Wiktionary
szycie, produkcja bielizny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zaw. zawód szyjącego bieliznę
(1.2) kraw. szycie bielizny
Wiktionary
rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarz mos.
przym. bieliźniarski, bieliźniany
przysł. bieliźniarsko
czas. bielić
Wiktionary
przestarzale: osoba szyjąca bieliznę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. rzem. krawiec szyjący bieliznę
Wiktionary
rzecz. bielizna ż., bieliźniarstwo n.
:: fż. bieliźniarka ż.
przym. bieliźniarski, bieliźniany
przysł. bieliźniarsko
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie pomorskim
SJP.pl
Bielkówko (niem. "Klein Bölkau", kaszb. "Bélkòwkò") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Kolbudy. Leży na trasie linii kolejowej Pruszcz Gdański-Żukowo (obecnie zawieszonej). Znajduje się tu nieczynna stacja kolejowa Bielkowo.
Wikipedia
bielmica sinogłówka - gatunek motyla z rodziny sówkowatych
SJP.pl
gatunek ryby z rodziny dorszowatych
SJP.pl
Bielmik "(Trisopterus luscus)" – gatunek ryby z rodziny dorszowatych.
Wikipedia
1. zmętnienie rogówki, plama na rogówce oka; leukoma;
2. tkanka miękiszowa w nasionach roślin okrytonasiennych; endosperm; endosperma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. wet. zmętnienie rogówki gałki ocznej;
(1.2) bot. rodzaj tkanki miękiszowej nasion roślin okrytonasiennych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Nasiona magnoliowców zawierają dużo bielma.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛlmɔ, AS: bʹi ̯elmo
Wiktionary
przym. biały
rzecz. biały mrz./mos.
Wiktionary
(1.2) endosperm
Wiktionary
przymiotnik od: bielmo
SJP.pl
zakażenie grzybicze wywołane przez drożdżaki; kandydoza
SJP.pl
1. drobnoustrój należący do drożdżaków, wywołujący bielnicę;
2. dział fabryki włókienniczej gdzie bieli się tkaniny; bielarnia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: bielnik
SJP.pl
chrząszcz z rodziny kornikowatych, którego larwy żerują pod korą zdrowych drzew, tocząc chodniki
SJP.pl
1. malować mlekiem wapiennym świeże tynki, płoty itp.; białkować;
2. poddawać procesowi uszlachetniania różne produkty, przez podniesienie ich stopnia białości lub bezbarwności;
3. pokrywać przedmioty metalowe powłoką cyny
SJP.pl
dotyczący bielu (zewnętrznych, jaśniejszych słojów rocznych drzewa)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bielu w drewnie
Wiktionary
Bielowy – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie dębickim, w gminie Pilzno. Ma status sołectwa. Leży w dolinie Wisłoki nad potokiem Bielawka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
W miejscowości znajduje się kaplica pod wezwaniem Bożego Miłosierdzia należąca do Parafii św. Jana Chrzciciela w Pilźnie, poświęcona 18 grudnia 1994 r..
Wikipedia
(1.1) bielasty
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie kotelewskim obwodu połtawskiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bielski
rzecz. bielszczanka ż.
Wiktionary
1. przymiotnik od: Bielsk;
2. przymiotnik od: Bielsk Podlaski; podlaskobielski;
3. przymiotnik od: Bielsko-Biała; bielsko-bialski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bielska lub Bielska Podlaskiego, związany z Bielskiem lub z Bielskiem Podlaskim
(1.2) przym. od Bielsko-Biała
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Za oknem pociągu mignęła nam tylko bielska lokomotywownia.
Wiktionary
rzecz. Bielsko n., Bielsk mrz., bielszczanin mos., bielszczanka ż.
Wiktionary
(1.2) bielsko-bialski
Wiktionary
1. przymiotnik od: Bielsk;
2. przymiotnik od: Bielsk Podlaski; podlaskobielski;
3. przymiotnik od: Bielsko-Biała; bielsko-bialski
SJP.pl
Zobacz też: Bielskie (Białoruś).
Bielskie (dawniej: niem. "Bilsken") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Miłki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
1. przymiotnik od: Bielsk;
2. przymiotnik od: Bielsk Podlaski; podlaskobielski;
3. przymiotnik od: Bielsko-Biała; bielsko-bialski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. dawniej miasto, a obecnie część Bielska-Białej;
(1.2) geogr. toponim odpowiadający czterem wsiom w Polsce;
(1.3) pot. geogr. Bielsko-Biała
Wiktionary
Bielsko (śl. "Biylsko", Bílsko, Bielitz) – dawne miasto na Śląsku Cieszyńskim, położone na lewym brzegu Białej, które 1 stycznia 1951 roku zostało połączone z małopolską Białą Krakowską w jeden organizm pod nazwą Bielsko-Biała.
Wikipedia
(1.1) Mój dziadek pochodzi z Bielska, dzisiejszej części Bielska-Białej.
(1.2) W Polsce są cztery wsie o nazwie Bielsko.
(1.3) Może w środę skoczymy do Bielska do galerii?
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛlskɔ, AS: bʹi ̯elsko
Wiktionary
rzecz. bielszczanin mos., bielszczanka ż.
przym. bielski
Wiktionary
przymiotnik od: Bielsko-Biała; bielski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bielskiem-Białą
Wiktionary
rzecz. Bielsko-Biała n.
Wiktionary
(1.1) bielski
Wiktionary
miasto w województwie śląskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim;
Wiktionary
}|-
Bielsko-Biała ( Bílsko-Bělá, Bielitz-Biala) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim, na Pogórzu Śląskim, u stóp Beskidu Małego i Beskidu Śląskiego, nad rzeką Białą i jej dopływami. Jest siedzibą władz powiatu bielskiego, Euroregionu Beskidy, diecezji bielsko-żywieckiej Kościoła rzymskokatolickiego i diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego, a także głównym miastem aglomeracji bielskiej i centralnym ośrodkiem Bielskiego Okręgu Przemysłowego.
Wikipedia
(1.1) Mój przyjaciel mieszka w Bielsku-Białej (nie: Bielsko-Białej).
(1.1) Tuż za Bielskiem-Białą zabrakło nam paliwa.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛlskɔ‿ˈbʲjawa, AS: bʹi ̯elsko‿bʹi ̯au̯a
Wiktionary
przym. bielsko-bialski
Wiktionary
mieszkaniec Bielska-Białej, Bielska lub Bielska Podlaskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bielska-Białej
(1.2) mieszkaniec Bielska Podlaskiego
Wiktionary
IPA: bʲjɛlʃˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯elščãńĩn
Wiktionary
rzecz. Bielsko n.
:: fż. bielszczanka ż.
przym. bielski
Wiktionary
mieszkanka Bielska-Białej, Bielska lub Bielska Podlaskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bielska-Białej
(1.2) mieszkanka Bielska Podlaskiego
Wiktionary
IPA: bʲjɛlʃˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯elščãnka
Wiktionary
rzecz. Bielsko n., Bielsk m.
:: fm. bielszczanin m.
przym. bielski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Bielszczyzna – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Hajnówka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Według stanu z 31 grudnia 2012 mieszkało tu 43 stałych mieszkańców.
Wikipedia
jedna z dzielnic Rudy Śląskiej, z kopalnią węgla kamiennego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. część miasta Ruda Śląska w Polsce, w województwie śląskim;
Wiktionary
Bielszowice (niem. "Bielschowitz") – dzielnica Rudy Śląskiej, którą według danych z 2006 roku zamieszkiwało 9505 osób. Godłem Bielszowic jest skrzyżowany topór z siekierą.
Wikipedia
(1.1) Mieszkając w Bielszowicach, mieliśmy bardzo blisko do szkoły.
Wiktionary
rzecz. bielszowiczanin mos., bielszowiczanka ż.
przym. bielszowicki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bielszowic, związany z Bielszowicami
Wiktionary
(1.1) Sprawa rozlewiska Potoku Bielszowickiego elektryzuje opinię społeczną od miesięcy.
Wiktionary
rzecz. Bielszowice lm nm., bielszowiczanin mos., bielszowiczanka ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: biały
SJP.pl
zdrobnienie od: biały; bialuchny, bialutki (bielutki), bialuśki (bieluśki)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odznaczający się niezwykle czystą, intensywną bielą; całkowicie biały
(1.2) daw. wyjątkowo jasny w odniesieniu do karnacji ludzkiego ciała; nadzwyczajnie blady
(1.3) daw. przen. pozbawiony grzechu i winy; moralnie nieskalany
Wiktionary
(1.1) Ja Kawalca zawsze porównuję do… chleba. On jest jak chleb, jaki moja matka piekła na święta - ciepły, bieluchny chleb.
(1.1) Pamięta, że kiedyś w oknach wieszała bieluchne firanki i przy „Sportach” oraz szklance kawy po turecku omawiała z sąsiadką serial o niewolnicy Isaurze.
(1.1) Mówiły już mało wiele nawet przy obiedzie, któren Hanka kazała podać na ganku, bo słońce się już całkiem wykryło, cały świat się rozjaśnił, a wszystkie dachy i drzewa kwitnące, kiej tym bieluchnym śniegiem przyprószone - pławiły się w przejrzystym, pachnącym powietrzu.
(1.2) Nie do dźwigania to te bieluchne rączki, nie do dźwigania te strzeliste pleczyki. Jakoś Bóg da, że i sam poradzę, jeno wypoczywać często muszę…
(1.2) Jasio krzyczał jeszcze cosik do sióstr, buczących pod domem, a patrzał jeno na nią jedną: w jej modre, zwilgotniałe oczy, kieby ten dzień majowy bardzo cudne; na jej głowę jasną, oplecioną warkoczami [...] na jej twarz bieluchną i tak śliczną, iż do róży polnej podobną.
(1.2) Była to piękna blondynka, od lat trzech dopiero zamężna, której puder modny bardzo był do twarzy — bieluchna, świeża, rumiana, rzekłbyś, łagodna jak baranek.
(1.3) Wówczas poruszyło się we mnie ku niéj serce i chciałem ją do łona mego garnąć, ale zaraz Marysia bieluchna stanęła przedemną i grzeszna myśl precz odleciała.
Wiktionary
rzecz. biały mos., biel ż., białość ż., biela ż., bielka ż., bielec mrz.
przym. biały, bialuchny, bieluczki, bielusi, bieluśki, bielusieńki, bialusieńki, bielusienieczki, bielutki, bialutki, bieluteńki, bialuteńki, bielutenieczki
przysł. biało, bieluchno, bialuchno, bieluczko, bielusio, bieluśko, bielusieńko, bialusieńko, bielusienieczko, bielutko, bialutko, bieluteńko, bielutenieczko
czas. bielić ndk., wybielić dk., pobielić dk., ubielić dk.
Wiktionary
(1.1) bielusieńki, bieluśki, bieluteńki, bielutki, bielusi; rzad. war. bialuchny
Wiktionary
zdrobnienie od: bielusi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛluˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯eluśė̃ńḱi
Wiktionary
czas. bielić
przym. biały, bieluchny
rzecz. biały mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: bielutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
(1.1) Błękitne niebo i lśniące na horyzoncie bieluteńkie tatrzańskie szczyty.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛluˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯elutẽńḱi
Wiktionary
przym. biały
rzecz. biały mrz./mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: biały; bialuchny (bieluchny), bialutki, bialuśki (bieluśki)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: biały
Wiktionary
(1.1) Pamiętam, że raz przyniosła mi pierożków, takich maleńkich i bielutkich.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈlutʲci, AS: bʹi ̯elutʹḱi
Wiktionary
przym. biały
rzecz. biały mrz./mos.
Wiktionary
(1.1) bialuśki, bieluśki, bialutki
Wiktionary
bieluń dziędzierzawa - silnie trująca roślina jednoroczna z rodziny psiankowatych, stosowana w lecznictwie; datura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Datura|L.|ref=tak., rodzaj trujących roślin z rodziny psiankowatych
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Bieluń jest rośliną silnie trującą – zawiera alkaloidy tropanowe.
Wiktionary
czas. bielić
Wiktionary
zdrobnienie od: biały; bialuchny (bieluchny), bialutki (bielutki), bialuśki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: biały
Wiktionary
(1.1) Wrzaskliwe, wygadane przekupki w spódnicach sztywnych od krochmalu i wysokich bieluśkich czepkach.
(1.1) Dlaczego lubimy na ten przykład miluśkie, bieluśkie króliczki, a nie lubimy pajączków?
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈluɕci, AS: bʹi ̯eluśḱi
Wiktionary
czas. bielić
przym. biały, bieluchny
rzecz. biały mos.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Bienduszka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Zbójna.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Anny w Dąbrówce k. Ostrołęki.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Bienias – polskie nazwisko odimienne, pochodzące od zdrobnień imion Benedykt (od łacińskiego wyrazu "benedictus" - błogosławiony ("bene" ‘dobrze’ i "dico, -ere" ‘mówić’) lub Beniamin.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Bieniasz − polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 1300 osób. Obecnie w Polsce nosi je 1661 osób. Późniejsza wersją nazwiska, wzmiankowaną po raz pierwszy w 1744 roku jest forma Bienias.
Nazwisko Bieniasz w powiatach i miastach.
Osoby o nazwisku Bieniasz zamieszkują 137 powiatów i miast. Najwięcej zameldowanych jest w Łańcucie, a dokładnie 254.
Wikipedia
Bieniaszowice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie dąbrowskim, w gminie Gręboszów na prawym brzegu Dunajca.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
Wikipedia
Bienice – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Dobra.
Wikipedia
wieś w województwie łódzkim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bieniewice – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Błonie. Leży w obrębie przystanku Witanów na linii kolejowej nr 3.
Na terenie wsi utworzono dwa sołectwa "Bieniewice" i "Witanów".
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sochaczewskim ziemi sochaczewskiej województwa rawskiego.
Wikipedia
wieś w województwie mazowieckim
SJP.pl
Bieniewiec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grodziskim, w gminie Żabia Wola.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
Bieniewo (niem. "Benern") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Lubomino.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bieniądzice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Wieluń.
Wikipedia
Bieniędzice – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Wolanów. Ma status sołectwa.
W skład sołectwa "Bieniędzice" wchodzi także wieś "Michałów".
Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
wystawa artystyczna odbywająca się co dwa lata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. wydarzenie artystyczne (wystawa, festiwal) odbywające się co dwa lata lub trwające dwa lata
Wiktionary
Biennale (z wł. „dwuletni”) – wydarzenie, najczęściej impreza artystyczna, mająca miejsce co dwa lata. Biennale mają zazwyczaj charakter międzynarodowy. Wyraz ten wywodzi się z języka włoskiego, w którym kontynuuje łacińską formę "biennalis" pochodzącą od "biennium" o znaczeniu „okres dwuletni”. "Biennium" to kompozycja złożona z cząstki "bi-" w znaczeniu „dwa” oraz elementu "-ennium" od "annus" „rok”.
Wikipedia
IPA: bʲjɛ̃nˈːalɛ, AS: bʹi ̯ẽ•nale
Wiktionary
[czytaj: bi-eńjum] okres dwuletni
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Bierawa ( Birawa, dodatkowa nazwa w j. niem. Birawa) – wieś gminna w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Bierawa (której jest siedzibą). Leży na Górnym Śląsku.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bierawa.
Wikipedia
przymiotnik od: Bierawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zootechn. gw-pl|Śląsk Cieszyński. orczyk
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wieszak rzeźniczy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie opolskim
SJP.pl
Zobacz też: Bierdzany w innych znaczeniach tej nazwy.
Bierdzany ( Bierdzan, dodatkowa nazwa w Bierdzan) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Turawa, przy drodze krajowej nr 45 z Wielunia do Opola.
W latach 1975–1998 wieś położona była w ówczesnym woj. opolskim.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w Kraju Permskim, na lewym brzegu Kamy;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
przym. bierieznikowski
Wiktionary
(1.1) war. Bierezniki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bierieznikami, dotyczący Bierieznik
Wiktionary
(1.1) W rejonie bierieznikowskim na Uralu w marcu 1931 r. wypiekano „chleb" składający się w 90% z trocin.
Wiktionary
rzecz. Bieriezniki nmos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. patyczek do bierek;
2. figura lub pionek w szachach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) patyczek do bierek
(1.2) szach. pion szachowy lub warcabowy
(1.3) daw. kostka, los
(1.4) ryb. patyczek pomagający zachować stałą wielkość oczka przy dzianiu sieci
(1.5) zootechn. gw-pl|Śląsk Cieszyński. rasa owiec wałaskich
(1.6) zootechn. gw-pl|Żywiec. owca, która nie została zapłodniona
Wiktionary
(1.1) Petronela pozbierała bierki z podłogi.
(1.2) Grając w warcaby używamy trzydziestu dwóch bierek.
(1.3) Rzuć los! Pokaż czyja lepsza bierka!
(1.4) Podłubał bierką i sieć była jak ta lala.
Wiktionary
rzecz. bierki nmos.
czas. brać ndk.
Wiktionary
popularna gra polegająca na wyciąganiu pojedynczego patyczka (bierki) ze stosu, nie poruszając przy tym pozostałymi bierkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gra polegająca na podnoszeniu uprzednio rozsypanych patyczków (bierek) tak, aby nie poruszyć innych;
Wiktionary
Bierki – gra towarzyska popularna od XVIII wieku polegająca na zbieraniu pojedynczych patyczków różniących się kształtem z bezładnie rozrzuconego stosu, bez poruszenia pozostałych. Ćwiczy silną wolę, koncentrację, zręczność. Wygrywa ten gracz, który uzyska największą liczbę punktów, naliczanych według rodzaju i liczby zebranych patyczków. Przy zdobywaniu patyczków można posłużyć się już zebranymi. Znana była jako gra wyrocznia plemionom germańskim już 2000 lat temu. Na zestaw bierek składają się:
Wikipedia
(1.1) Wieczorami graliśmy zawsze w bierki.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛrʲci, AS: bʹi ̯erʹḱi
Wiktionary
rzecz. bierka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawna rosyjska jednostka ciężaru równa dziesięciu pudom (ok. 164 kg); berkowiec
SJP.pl
wieś w województwie pomorskim
SJP.pl
Bi
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Biernacki, Biernacka – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ok. 13 tys. osób.
Wikipedia
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) stpol. imię|polski|m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbʲjɛrnat, AS: bʹi ̯ernat
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. podatek, danina, opłata
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛrʲɲa, AS: bʹi ̯erʹńa
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) bez żadnej inicjatywy
Wiktionary
(1.1) Większość prowadzi osiadły tryb życia, choć niektóre są biernie przenoszone przez wodę.
Wiktionary
IPA: ˈbjɛr.ɲɛ
Wiktionary
rzecz. biernik mrz., branie n., bierność ż.
przym. bierny
Wiktionary
(1.1) bezczynnie, nieaktywnie, pasywnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: biernie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bierny
SJP.pl
accusativus, akuzatiwus, akuzatyw; w językoznawstwie:
1. czwarty przypadek w polskiej deklinacji, odpowiadający na pytania: kogo? co?, który w zdaniu pełni funkcję dopełnienia bliższego;
2. forma wyrazowa tego przypadka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. czwarty przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? co?;
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Biernik ( accusativus) – czwarty przypadek deklinacji.
Wikipedia
(1.1) W tym zdaniu żaden wyraz nie jest w bierniku.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛrʲɲik, AS: bʹi ̯erʹńik
Wiktionary
rzecz. bierność
przym. bierny, biernikowy
przysł. biernie
Wiktionary
(1.1) akuzatyw
Wiktionary
→ biernik
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. dotyczący biernika
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛrʲɲiˈkɔvɨ, AS: bʹi ̯erʹńikovy
Wiktionary
rzecz. biernik m.
Wiktionary
1. brak zaangażowania, inicjatywy; obojętność;
2. w chemii: brak zdolności pierwiastków lub związków chemicznych do wchodzenia w reakcje chemiczne; bierność chemiczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak inicjatywy
(1.2) chem. niewchodzenie w reakcje chemiczne
Wiktionary
Bierność, pasywność (nłac. "passivitas") – w metafizyce cecha tego, co podlega lub może podlegać działaniu. Terminem "bierność" określa się alternatywnie doznawanie działania – jest ono jedną z kategorii Arystotelesowskich (πάσχειν, "paschein").
Wikipedia
(1.1) To oczywiste, że należy sprzeciwiać się niesprawiedliwości i bierności.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛrnɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯erność
Wiktionary
rzecz. biernik m.
przym. bierny
przysł. biernie
Wiktionary
(1.1) apatia, apatyczność, bezczynność, bezwolność, gnuśność, indyferentyzm, indyferencja, obojętność, pasywność
(1.2) obojętność
Wiktionary
obojętny, nie przejawiający aktywności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niewykazujący inicjatywy
(1.2) chem. niebiorący udziału w reakcjach
(1.3) gram. związany ze stroną bierną
Wiktionary
(1.1) ''Winkelriedyzm romantyczny kwestionował cierpienie i bierną mękę mesjanizmu (…)
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛrnɨ, AS: bʹi ̯erny
Wiktionary
rzecz. bierność ż., biernik m.
przysł. biernie
Wiktionary
wieś w województwie zachodniopomorskim
SJP.pl
Biernów ( Quisbernow) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Rąbino.
Kilkaset metrów na wschód od Biernowa płynie struga Bukowa.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Biertowice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, powiecie myślenickim, gminie Sułkowice.
W latach 1959–68 w granicach osiedla Sułkowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.
Wieś położona jest na Pogórzu Wielickim, nad rzeką Harbutówką.
Wikipedia
mieszkaniec Bierunia (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bierunia (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko, np. Bolesław Bierut (właściwie Bolesław Biernacki, 1892-1956), polski działacz komunistyczny, w latach 1948-1956 I sekretarz KC PZPR
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Bierutowa
SJP.pl
mieszkanka Bierutowa
SJP.pl
dawniej: Karpacz Górny - część miasta Karpacz
SJP.pl
→ Bierutów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bierutowa, związany z Bierutowem
Wiktionary
rzecz. Bierutów m., bierutowianin m., bierutowianka ż.
Wiktionary
totalitarny system rządów w okresie panowania B. Bieruta
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w województwie dolnośląskim;
Wiktionary
(do roku 1945 Bernstadt in Schlesien) – miasto w województwie dolnośląskim, w aglomeracji wrocławskiej, w powiecie oleśnickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bierutów. Historycznie i geograficznie leży na Dolnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. wrocławskiego.
Wikipedia
IPA: bʲjɛˈrutuf, AS: bʹi ̯erutuf
Wiktionary
rzecz. bierutowianin m., bierutowianka ż.
przym. bierutowski
Wiktionary
miasto i gmina w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Bieruń (niem. "Berun") – miasto w południowej Polsce, na Górnym Śląsku, położone w województwie śląskim, siedziba władz powiatu bieruńsko-lędzińskiego.
Według danych Głównego Urzędu Statystycznego z 31 maja 2023 miasto miało 18 966 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˈbʲjɛrũɲ, AS: bʹi ̯erũń
Wiktionary
rzecz. bierunianin m., bierunianka ż.
przym. bieruński
Wiktionary
→ Bieruń
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bierunia, związany z Bieruniem
Wiktionary
rzecz. Bieruń m., bierunianin m., bierunianka ż.
Wiktionary
kaktus nadrzewny z rodziny kaktusowatych; epifilum, filokaktus
SJP.pl
duży kawał drzewa przeznaczony na opał; polano, szczapa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pień drzewa oczyszczony z gałęzi, czasem także z kory
(1.2) spory kawałek drewna przeznaczony na opał
Wiktionary
(1.1) Gdy poseł i pan Skrzetuski zajechali przez bramę ze swymi wozami, ujrzeli nie dwór, ale raczej obszerną szopę z ogromnych bierwion dębowych zbitą, z wąskimi, podobnymi do strzelnic oknami.
(1.1) Brama potężna, z takichże bierwion dębowych, dawała przejście na majdan, który cały był otoczony rowem i palisadą.
Wiktionary
IPA: bʲjɛrˈvʲjɔ̃nɔ, AS: bʹi ̯ervʹi ̯õno
Wiktionary
(1.1) belka, kłoda
(1.2) polano, kloc, szczapa
Wiktionary
Bierzewice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie gostynińskim, w gminie Gostynin.
Wieś szlachecka "Bieżejewice" położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie gostynińskim ziemi gostynińskiej województwa rawskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
Bierzglin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
wieś w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Bierzglinek – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września, przy trasie drogi wojewódzkiej nr 442, oraz przy autostradzie A2, która stanowi fragment drogi międzynarodowej E30.
Wieś graniczy bezpośrednio z Wrześnią i przekształca się w jej południowe przedmieście.
Wikipedia
dawniej: znamię, piętno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. belka
Wiktionary
Bierzmo (nazwa oboczna: Bierzmo-Nowa Wieś) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Brudzew. Miejscowość położona jest na północny zachód od Brudzewa.
Staropolskie słowo "bierzmo" oznacza grubą belkę podtrzymującą strop.
Wikipedia
IPA: ˈbʲjɛʒmɔ, AS: bʹi ̯ežmo
Wiktionary
w niektórych wyznaniach chrześcijańskich: sakrament mający umocnić ochrzczonych w wierze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. w Kościele katolickim i Cerkwi prawosławnej sakrament potwierdzenia dojrzałości chrześcijańskiej;
(1.2) odczasownikowy od|bierzmować.
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Droga młodzieży, sakrament bierzmowania ma utwierdzić w was wiarę, a także powiększyć dary Ducha Świętego!
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛʒmɔˈvãɲɛ, AS: bʹi ̯ežmovãńe
Wiktionary
czas. bierzmować ndk.
Wiktionary
w Kościele katolickim: udzielać (udzielić) sakramentu bierzmowania
SJP.pl
czasownik przechodni dwuaspektowy
(1.1) rel. udzielać sakramentu bierzmowania
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj biskup Jan będzie bierzmować młodzież.
Wiktionary
IPA: bʲjɛʒˈmɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯ežmovać
Wiktionary
rzecz. bierzmowanie n.
Wiktionary
przymiotnik od: Bierzwnik
SJP.pl
1. jezioro na Pojezierzu Dobiegniewskim;
2. nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Bierzyce – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Długołęka.
Wikipedia
diabeł; czart; czort
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zły duch, szatan, czart;
Wiktionary
Bies – w przedchrześcijańskich wierzeniach Słowian uosobienie szkodliwego i złośliwego demona leśnego, nieprzyjaźnie nastawionego do ludzi. Nazwa "bies" wywodzi się z prasłowiańskiego "*bĕsъ", od praindoeuropejskiego "*bhoidh-", oznaczającego „powodujący strach, przerażenie”.
Wikipedia
(1.1) (…) uświadomił sobie, że to nic innego jak kosmaty ogon syberyjskiego czarta, który chętnie przybiera kobiecą postać, aby tym łatwiej móc kusić łatwowiernych, i jest niebezpieczniejszy niż inne biesy, groźniejszy niż czarna ospa, dżuma i cholera, ale nie każdemu pragnie szkodzić, że zależy to od jego widzimisię (…).
Wiktionary
IPA: bʲjɛs, AS: bʹi ̯es
Wiktionary
rzecz. biesek m.
Wiktionary
(1.1) szatan, czart, demon
Wiktionary
dawniej: podwójny worek lub podwójna torba, przystosowane do przewieszania przez ramię lub przez siodło; sakwa, biesagi
SJP.pl
dawniej: podwójny worek lub podwójna torba, przystosowane do przewieszania przez ramię lub przez siodło; sakwa, biesaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga
(1.1) daw. podróżne torby, sakwy, zwykle skórzane, w postaci podwójnego worka przewieszanego przez barki na piersi i plecy, służące najczęściej na pomieszczenie żywności
Wiktionary
(1.1) Rozpalił więc ogień, a następnie zdjąwszy z konia biesagi, począł z nich wydobywać zapasy.
(1.1) Rzucił tron, wdział łachmany, wziął żebracze biesagi;
W tym przebraniu w świat ruszył — jako pątnik-bairagi.
Wiktionary
biesek murzynek - gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
wystawne przyjęcie; bankiet, uczta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wystawne przyjęcie, któremu często towarzyszą śpiewy lub tańce
(1.2) przen. spotkanie poświęcone muzyce lub poezji
(1.3) stpol. rozmowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Melpomena i jej siostry uświetniały śpiewem biesiady bosko-ludzkie oraz uczty olimpijskie bogów.
Wiktionary
IPA: bʲjɛ̇ˈɕada, AS: bʹi ̯ėśada
Wiktionary
rzecz. biesiadowanie n., biesiadnik m., biesiadniczka ż., współbiesiadnik mos., współbiesiadniczka ż.
czas. biesiadować
przym. biesiadny
Wiktionary
zdrobnienie od: biesiada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: biesiada
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. uczestniczka biesiady
Wiktionary
uczestnik wystawnego przyjęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. uczestnik biesiady
Wiktionary
(1.1) Z otworów w suficie zaczęły spadać na biesiadników płatki różane.
Wiktionary
rzecz. biesiada ż., biesiadowanie n., współbiesiadnik m., współbiesiadniczka ż.
:: fż. biesiadniczka ż.
czas. biesiadować ndk.
przym. biesiadny
Wiktionary
(1.1) przest. przen. mięsopustnik
Wiktionary
→ biesiada; biesiadowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biesiadą, dotyczący biesiady
Wiktionary
rzecz. biesiada ż., biesiadniczka ż., biesiadnik mos., biesiadowanie n.
czas. biesiadować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biesiadować.
(1.2) spędzanie czasu na obfitym posiłku zwykle połączonym z zabawą
Wiktionary
(1.1) Mimo że pora była dość wczesna, kapitan Szwarc zakończył na dzisiaj biesiadowanie.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛ̇ɕadɔˈvãɲɛ, AS: bʹi ̯ėśadovãńe
Wiktionary
rzecz. biesiada ż., biesiadnik mos., biesiadniczka ż.
czas. biesiadować
przym. biesiadny, biesiadniczy
Wiktionary
potocznie: brać udział w biesiadzie; ucztować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) uczestniczyć w biesiadzie
Wiktionary
(1.1) Na obrazach widzimy robotników, którzy siedzą, piją, biesiadują, odpoczywają, śpią - należy dodać, że w czasie i miejscu pracy.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛ̇ɕaˈdɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯ėśadovać
Wiktionary
rzecz. biesiada ż., biesiadowanie n., biesiadnik m., biesiadniczka ż., współbiesiadniczka ż., współbiesiadnik m., Biesiada ż./mos.
czas. współbiesiadować ndk.
przym. biesiadny
przysł. biesiadnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce do biesiadowania
Wiktionary
1. wieś w województwie łódzkim;
2. szczyt w górach Bystrzyckich
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji i na Białorusi, lewy dopływ Soży;
Wiktionary
Biesiedź (biał. Бесядзь) – rzeka w Rosji i na Białorusi, lewy dopływ Soży (basen Dniepru). Długość wynosi 261 km, zlewnia – 5600 km². Średni przepływ w ujściu rzeki – 27,8 m³/s.
Wikipedia
przymiotnik od: Biesiekierz
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Biesiekierz ( Biziker) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim i gminie Biesiekierz, której jest siedzibą.
Według danych z 31 grudnia 2008 r. wieś miała 998 mieszkańców.
Przez wieś prowadzi droga wojewódzka nr 112.
Wikipedia
szaleć, dąsać się, gniewać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) daw. robić po złości, wyrządzać szkodę
czasownik zwrotny niedokonany biesić się
(2.1) daw. wpadać w złość, być wściekłym, pienić się ze złości
Wiktionary
rzecz. bieszenie n.
Wiktionary
(1.1) bruździć
(2.1) srożyć się, wściekać się, złościć się
Wiktionary
potocznie: mający w sobie demona, opętany
SJP.pl
Biesowice (kaszb. "Biésojce", niem. "Beßwitz") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kępice. Ma status sołectwa.
W skład "sołectwa Biesowice" wchodzą także osada Przyjezierze oraz osady leśne Biesowiczki i Kawka.
W miejscowości znajduje się przystanek kolejowy Biesowice.
Wikipedia
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Biesowo ( Groß Bössau, 1927–1945 "Groß Bößau") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec.
W latach 1954–1957 wieś była siedzibą gromady Biesowo. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Biestrzykowice (niem. "Eckersdorf") – wieś w Polsce, w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Świerczów.
W latach 1945–1954 siedziba gminy Biestrzykowice.
Wikipedia
wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Biestrzyków (niem. "Eckersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Siechnice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego, przed rokiem 1945 nosiła niem. nazwę "Eckersdorf".
Wikipedia
osadniczka żyjąca w Bieszczadach
SJP.pl
osadnik żyjący w Bieszczadach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek zakochany w Bieszczadach, który związał z Bieszczadami swoje życie
Wiktionary
(1.1) Nikt nie wiedział, z czego żyją, ale to nie było ważne, bo wystarczyło, aby bieszczadnik wszedł do knajpy, a wszyscy od razu chcieli mu stawiać, co chciał i ile chciał. Bo to był wielki zaszczyt dla takiego człowieka spoza Bieszczadów postawić bieszczadnikowi obiad, nie mówiąc już o tym, żeby się z nim napić piwa lub taniego wina. Dla Romka i mnie wejście do kasty bieszczadników wydawało się rzeczą absolutnie niemożliwą i nieosiągalną.
Wiktionary
rzecz. Bieszczady nmos.
:: fż. bieszczadniczka ż.
przym. bieszczadzki
Wiktionary
część Beskidów, pasmo górskie w Polsce i na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. zachodnia część Beskidów Wschodnich;
Wiktionary
Bieszczady (522.12 i 522.13; węg. "Besszádok", słow. i cz. "Bukovské vrchy", rus. Бещады, ukr. Бещади) – grupa dwóch pasm górskich w łańcuchu Karpat. Pasma Bieszczadów znajdują się między Przełęczą Łupkowską (640 m n.p.m.) a Przełęczą Wyszkowską (933 m n.p.m.). Najwyższy szczyt Bieszczadów to Pikuj (1405 m n.p.m., na Ukrainie) zaś na terytorium Polski – Tarnica (1346 m n.p.m.). Dzielą się na:
Wikipedia
(1.1) W Bieszczadach występują rośliny i zwierzęta niespotykane w innych częściach Polski.
Wiktionary
IPA: bʲjɛʃˈt͡ʃadɨ, AS: bʹi ̯eščady
Wiktionary
przym. bieszczadzki
rzecz. bieszczadnik mos., bieszczadniczka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Bieszczady
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bieszczadami, dotyczący Bieszczad, pochodzący z Bieszczad
Wiktionary
(1.1) Przywitał nas dyrektor Bieszczadzkiego Parku Narodowego.
Wiktionary
IPA: bʲjɛʃˈt͡ʃat͡sʲci, AS: bʹi ̯eščacʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bieszczady nmos., bieszczadnik mos., bieszczadniczka ż.
Wiktionary
Bieszkowice (dodatkowa nazwa w Bieszkòwice, Bieschkowitz) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo. Leży na obszarze leśnym Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego przy drodze wojewódzkiej nr 218.
Wikipedia
wieś w województwie lubuskim
SJP.pl
Bieszków – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Jasień.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Według danych z 1 stycznia 2011 roku wieś miała 140 mieszkańców.
Wikipedia
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Bi
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, położone w Osetii Północnej nad rzeką Terek;
Wiktionary
Biesłan ( Беслан, Беслæн) − miasto w Rosji, w Osetii Północnej, w pobliżu granicy z Inguszetią. []. W mieście rozwinął się przemysł spożywczy, elektrotechniczny oraz odzieżowy.
Wikipedia
(1.1) Władze w Biesłanie i w Moskwie informowały, że zakładników jest tylko trzystu pięćdziesięciu czterech, chociaż wszyscy w mieście wiedzieli, że było ich o wiele więcej.
(1.1) Zamach terrorystyczny w Biesłanie z września 2004 roku, choć wstrząsnął Rosją i Kaukazem, nie był wydarzeniem przełomowym, jeśli chodzi o konflikt czeczeński i sytuację w regionie północnokaukaskim.
Wiktionary
przym. biesłański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Biesłanem, dotyczący Biesłanu
Wiktionary
(1.1) Podczas spotkania z prezydentem Putinem największe rozczarowanie matek zabitych dzieci wzbudziła jego nieznajomość faktów związanych z biesłańską tragedią.
Wiktionary
rzecz. Biesłan mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji, w Baszkirii, lewy dopływ Kamy w dorzeczu Wołgi;
(1.2) geogr. rzeka w obwodzie irkuckim Rosji, lewy dopływ Angary;
(1.3) geogr. rzeka w azjatyckiej części Rosji, w Czukockim Okręgu Autonomicznym; lewy dopływ Anadyru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1-3) Bieła
Wiktionary
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w europejskiej części Rosji, nad rzeką Doniec, stolica obwodu biełgorodzkiego;
Wiktionary
Biełgorod ( Белгород) – miasto obwodowe w europejskiej części Rosji, położone nad rzeką Doniec, 40 km na północ od granicy z Ukrainą i 695 km na południe od Moskwy, w Centralnym Okręgu Federalnym.
Wikipedia
rzecz. biełgorodzianin mos., biełgorodzianka ż., Biełgorodczyzna ż.
przym. biełgorodzki
Wiktionary
(1.1) hist. Białogród
Wiktionary
→ Biełgorod (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Biełgorodem, dotyczący Biełgorodu
Wiktionary
(1.1) Głos żołnierzy biełgorodzkich przyczynił się jednak do wytworzenia na zjeździe atmosfery wyraźnie wrogiej korpusowi i Naczpolowi.
Wiktionary
rzecz. Biełgorod m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie amurskim, nad Tomem;
Wiktionary
Zobacz też: Biełogorsk (obwód kemerowski).
Biełogorsk ( Белогорск) – miasto w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie amurskim, nad Tomem (dopływ Zei), 108 km od Błagowieszczeńska. Centrum administracyjne rejonu biełogorskiego Miasto założone w 1860 roku, a prawa miejskie nadano w 1926.
Wikipedia
przym. biełogorski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Biełogorskiem, dotyczący Biełogorska
Wiktionary
rzecz. Biełogorsk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto rejonowe w Republice Baszkirii, w Rosji;
Wiktionary
Biełorieck ( Белоре́цк, baszk. Белорет / "Beloret") – miasto w Republice Baszkirii, w Rosji, ośrodek administracyjny rejonu biełorieckiego. W 2020 roku miasto zamieszkiwało 64 921 osób. Prawa miejskie nadano w 1923 r.
W Biełoriecku urodziła się Lilija Szobuchowa, rosyjska lekkoatletka, biegaczka długodystansowa.
Wikipedia
przym. biełoriecki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Biełorieckiem, dotyczący Biełoriecka
Wiktionary
rzecz. Biełorieck mrz.
Wiktionary
(r. męski) pogardliwie: określenie mężczyzny nieprzywykłego do ciężkiej pracy fizycznej, używane przez bolszewików w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie kemerowskim;
Wiktionary
Biełowo ( Белово) – miasto w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie kemerowskim, położone nad rzeką Baczat.
Wikipedia
zupa na bazie kwaśnego mleka, wędzonego boczku i ziemniaków, pochodząca z Beskidu Śląskiego
SJP.pl
Biełucha ( Белуха) – najwyższy szczyt gór Ałtaj (4506 m n.p.m.), położony w Górach Katuńskich, na granicy Rosji z Kazachstanem. Góra ma dwa wierzchołki, wschodni – 4506 m n.p.m. oraz zachodni – 4400 m n.p.m. Najwyższe partie powyżej granicy wiecznego śniegu, na zboczach lodowce o powierzchni ok. 70 km².
Wikipedia
ryba wędrowna z jesiotrowatych, jedna z największych ryb słodkowodnych (długość do 5 m, waga do 1500 kg), poławiana ze względu na smaczne mięso i ikrę (czarny kawior); wyz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Huso huso|ref=tak., duża ryba drapieżna;
Wiktionary
Bieługa, wyz ("Huso huso") – gatunek wędrownej, anadromicznej ryby z rodziny jesiotrowatych (Acipenseridae).
Wikipedia
IPA: bʲjɛˈwuɡa, AS: bʹi ̯eu̯uga
Wiktionary
(1.1) wyz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Bień – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Stąporków. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez miejscowość przepływa niewielka rzeka Krasna dopływ Czarnej.
Wikipedia
1. wieś w województwie zachodniopomorskim;
2. dzielnica Krakowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bieńczycami, dotyczący Bieńczyc
Wiktionary
rzecz. Bieńczyce nmos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Bieńkowo – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie braniewskim, w gminie Lelkowo.
W latach 1954-1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bieńkowo, po jej zniesieniu w gromadzie Lelkowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wieś w województwie kujawsko-pomorskim;
2. wieś w województwie małopolskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bieślin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Trzemeszno.
Wieś duchowna "Bieślino", własność opata kanoników regularnych w Trzemesznie pod koniec XVI wieku leżała w powiecie gnieźnieńskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
wieś w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Bieździadów – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Żerków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Przy głównej drodze w centrum wsi znajduje się kaplica, obok której usytuowano symboliczną mogiłę ofiar I wojny światowej. Upamiętnia ona 22 poległych mieszkańców Bieździadowa.
Wikipedia
skrót od: bieżący; b.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. osiedle typu miejskiego w Rosji, w obwodzie pskowskim, siedziba administracyjna rejonu bieżanickiego;
Wiktionary
Bieżanice, Bieżanicy ( Бежаницы) – osiedle typu miejskiego w zachodniej Rosji, centrum administracyjne rejonu bieżanickiego w obwodzie pskowskim. Jednocześnie miejscowość stanowi osiedle miejskie oraz jest centrum administracyjnym osiedla wiejskiego Bieżanickie, w którego skład jednak nie wchodzi.
Wikipedia
przym. bieżanicki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bieżanicami, dotyczący Bieżanic
Wiktionary
rzecz. Bieżanice nmos.
Wiktionary
przymiotnik od: Bieżanów
SJP.pl
obszar Krakowa
SJP.pl
Bi
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bieżeć.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: bʹi ̯ežẽńe
Wiktionary
czas. bieżeć
Wiktionary
uczestnik bieżeństwa (ewakuacji ludności z 1915 roku)
SJP.pl
przestarzałe:
1. biec, iść, śpieszyć, lecieć;
2. płynąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. dziś książk. biec, spieszyć
(1.2) przest. dziś książk. płynąć
Wiktionary
(1.1) Drugi wylazł, ku nam bieży, • Jakie obrzydłe trupisko!
(1.2) Rzeka bieży wartko.
Wiktionary
rzecz. bieżnia ż., bieżnik m., bieżenie n.
czas. pobieżeć dk.
przym. bieżący
Wiktionary
(1.1) biec
Wiktionary
masowa ewakuacja ludności z zachodnich terenów Imperium Rosyjskiego w głąb Rosji podczas I wojny światowej
SJP.pl
Bieżeństwo ( Бежaнствa, Біженство, Беженство – "uchodźstwo") – masowa ewakuacja w czasie I wojny światowej, w polszczyźnie nazywana też wygnaniem, przesiedleniem lub wysiedleniem ludności, głównie wyznania prawosławnego, z zachodnich guberni Imperium Rosyjskiego w głąb Rosji, po przerwaniu linii frontu przez wojska niemieckie w okresie od 3 maja do września 1915 roku. Apogeum bieżeństwa przypada na okres od wiosny do jesieni 1915 roku.
Wikipedia
1. pas okalający płytę boiska sportowego, przygotowany do biegów;
2. w zootechnice: specjalnie przygotowany, ogrodzony teren, służący do przymusowego spaceru zwierząt, najczęściej reproduktorów hodowlanych;
3. element mechaniczny sprzętu filmowego, po którym przesuwa się taśma;
4. w technice: tor, po którym toczą się elementy toczne - kulki, wałki itp.;
5. rzadko: miejsca startowania i lądowania samolotów; pas startowy;
6. dawniej: zewnętrzna część opony; bieżnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. specjalny tor do uprawiania biegów lekkoatletycznych;
(1.2) techn. powierzchnia łożyska, po której toczą się kulki lub wałki
(1.3) sport. techn. urządzenie treningowe do biegania w miejscu
(1.4) zootechn. ogrodzony teren służący do przymusowego spaceru reproduktorów hodowlanych
Wiktionary
Bieżnia – specjalnie wydzielona część stadionu sportowego, w postaci pasa okalającego boisko. Służy do rozgrywania konkurencji biegowych podczas zawodów lekkoatletycznych. Część bieżni może być też wydzielona dla sportowców innych konkurencji niż biegowe, np. skoku w dal czy rzutu oszczepem.
Wikipedia
(1.3) Zakupiono także nowe aparaty USG z opcjami do badań echokardiograficznych, a także ergometr do prób wysiłkowych z bieżnią, holter ciśnieniowy, 2 defibrylatory oraz 2 elektrokardiografy.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɛʒʲɲa, AS: bʹi ̯ežʹńa
Wiktionary
rzecz. bieganie n., bieżnik m., bieg mrz., bieganina ż.
czas. biec, biegać, biegnąć, bieżyć, bieżnikować, bieżeć
przym. bieżny, bieżnikowy, biegowy
Wiktionary
1. wąska, podłużna serwetka na stół;
2. warstwa opony stykająca się z drogą;
3. żeglarskie urządzenie do podnoszenia ciężarów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. zewnętrzna, ochronna warstwa opony z wgłębieniami na powierzchni, które poprawiają jej przyczepność;
(1.2) podłużna serweta na ławę lub stół
(1.3) żegl. urządzenie do podnoszenia ciężarów
(1.4) wzór na spodniej części podeszwy buta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbʲjɛʒʲɲik, AS: bʹi ̯ežʹńik
Wiktionary
rzecz. biegacz mzw./mos., bieżnikowanie n., bieżnikownia ż., bieg mrz., bieżnia ż.
czas. bieżyć, bieżnikować ndk., bieżeć
przym. bieżący, bieżnikowy, biegowy
Wiktionary
(1.1) bieżnia
(1.2) laufer
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. regenerowanie używanych opon poprzez nakładanie nowego bieżnika
Wiktionary
rzecz. bieżnik m., bieżnikownia ż.
czas. bieżnikować ndk.
Wiktionary
nakładać nowy bieżnik na oponę za pomocą wulkanizacji
SJP.pl
zakład zajmujący się bieżnikowaniem opon samochodowych
SJP.pl
zdolny do biegu, przystosowany do biegu
SJP.pl
mieszkaniec Bieżunia (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bieżunia (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|
Wikipedia
IPA: ˈbʲjɛʒũɲ, AS: bʹi ̯ežũń
Wiktionary
przymiotnik od: Bieżuń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bieżące
Wiktionary
przym. bieżący
przysł. bieżąco
Wiktionary
1. trwający obecnie; teraźniejszy;
2. przypadający według kolejności na dany czas; porządkowy, kolejny;
3. płynący, posuwający się naprzód
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy czynny od czasownika: bieżeć
przymiotnik
(2.1) taki, który właśnie, obecnie trwa
(2.2) płynący, posuwający się naprzód
(2.3) taki, który przypada w danym czasie
Wiktionary
(2.1) Na liczbę znaków, przypadającą na jeden kwadrat bieżący komputerowego składu, ma wpływ rozdzielczość wybranego urządzenia drukującego.
Wiktionary
IPA: bʲjɛˈʒɔ̃nt͡sɨ, AS: bʹi ̯ežõncy
Wiktionary
rzecz. bieżnik mrz., bieżącość ż., bieżączka ż.
czas. bieżeć
Wiktionary
(2.1) obecny, aktualny
Wiktionary
1. potocznie: sprawy bieżące;
2. dawniej: biegunka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. żart. ogół bieżących, codziennych spraw, które wymagają ukończenia i które z tego powodu bywają najpilniejsze
(1.2) pot. żart. stan, zwykle niechcianego, bycia zaabsorbowanym bieżączką (1.1)
(1.3) biegunka
Wiktionary
(1.2) Tak zwana „bieżączka” jest prawdziwą zmorą wielu z nas. Zamiast poprawić jakość naszej pracy podejmując radykalne kroki, to biegamy w kołowrotku bieżących wyzwań jak chomik w klatce.
Wiktionary
przym. bieżący
Wiktionary
mający dwie aktywne strony robocze, np. panel fotowoltaiczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bifyj.
Wiktionary
organiczny związek chemiczny, dimer benzenu; difenyl, dwufenyl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. organiczny związek chemiczny należący do węglowodorów aromatycznych, cząsteczka zbudowana z dwóch pierścieni benzenowych połączonych pojedynczym wiązaniem
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) difenyl; wzór chemiczny: C₁₂H₁₀, C₆H₅–C₆H₅
Wiktionary
średniowieczna machina miotająca
SJP.pl
Biffa, blida – machina miotająca kamienne pociski, wykorzystywana głównie w starożytności i średniowieczu. Wymyślono ją prawdopodobnie w starożytnym Rzymie, jednak istnieje również hipoteza, że powstała na terenie Bizancjum. Do średniowiecznej Europy przywędrowała w czasie krucjat, a zapoznano się z jej działaniem w Bizancjum. W średniowiecznej Europie nazywana była blidą.
Wikipedia
złożony z dwóch nitek lub drutów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. społ. dyskryminacja objawiająca się niechęcią lub agresją wobec osób biseksualnych;
Wiktionary
Bifobia – różne formy negatywnego nastawienia względem osób biseksualnych jako jednostek oraz jako grupy społecznej. Może ono obejmować uprzedzenie, dyskryminację, stereotypy (na przykład przekonania, że osoby biseksualne są rozwiązłe i nieuczciwe) oraz nadużycia połączone z nastawieniami i uczuciami od pogardy do wrogości. Osoby o dowolnej orientacji seksualnej mogą doświadczać bifobii lub ją powielać.
Wikipedia
(1.1) To oskarżenie o bifobię jest absolutnie niedorzeczne!
(1.1) Bifobia może dotykać osoby, które niekoniecznie są biseksualne, ale są postrzegane jako takie.
Wiktionary
przym. bifobiczny
Wiktionary
potocznie: spotkanie w gronie znajomych, poprzedzające główną imprezę towarzyską; beforek, beforka, biforek, biforka
SJP.pl
potocznie: spotkanie w gronie znajomych, poprzedzające główną imprezę towarzyską; beforka, biforka, beforek, bifor
SJP.pl
dwudzielne okno zakończone łukiem, charakterystyczne dla architektury romańskiej i gotyckiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) archit. podwójne arkadowe okno, podzielone kolumienką, charakterystyczne dla architektury romańskiej;
Wiktionary
Biforium, bifora (z łac. "biforis – dwudrzwiowy") – arkadowe okno lub przeźrocze podzielone najczęściej kolumienką lub słupkiem na dwie części.
Biforia były charakterystyczne dla budownictwa romańskiego, gotyckiego i historyzmu w XIX wieku nawiązującego do romanizmu.
Wikipedia
(1.1) Romańską wieżę ozdabiały biforia i gzymsy.
Wiktionary
przym. biforyjny
Wiktionary
potocznie: spotkanie w gronie znajomych, poprzedzające główną imprezę towarzyską; beforka, biforka, beforek, bifor
SJP.pl
mający dwie funkcje; dwufunkcyjny
SJP.pl
1. rozgałęzienie się rzeki na dwa ramiona płynące do różnych dorzeczy;
2. rozdzielenie, rozszczepienie czegoś na dwie części
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: bifurkacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kredens
Wiktionary
(1.1) Roz w antryju na bifyju stoła szklonka po kafyju.
Wiktionary
rodzaj powozu; bieda; biedka; bida; dwukółka
SJP.pl
[czytaj: bigbend] duży zespół jazzowy; orkiestra jazzowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zespół muzyczny, który wykonuje utwory jazzowe lub rozrywkowe
Wiktionary
Bi
Wikipedia
IPA: ˈbʲiɡ‿bɛ̃nt, AS: bʹig‿bẽnt
Wiktionary
przym. bigbandowy
Wiktionary
[czytaj: bigbit] rockowa muzyka rozrywkowa popularna w latach 60. XX wieku, charakteryzująca się silnie zaznaczonym rytmem; bigbit, bit, beat, mocne uderzenie
SJP.pl
rodzaj powozu; bieda; biedka; bida; dwukółka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. w starożytnym Rzymie wóz dwukołowy, zaprzężony w dwa konie;
(1.2) poligr. element wykrojnika służący do wytłaczania linii zgięcia papieru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbʲiɡa, AS: bʹiga
Wiktionary
(1.2) rzecz. bigowanie n., antybiga ż.
(1.2) czas. bigować ndk.
Wiktionary
(1.1) rydwan
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dwużeństwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozostawanie w związku małżeńskim z dwiema osobami;
Wiktionary
Bigamia – pozostawanie w związku małżeńskim z osobą, która znajduje się w innym ważnym związku małżeńskim.
Bigamia jest przestępstwem w większości krajów świata, które uznają wyłącznie małżeństwa monogamiczne. Najczęściej ani pierwszy, ani drugi małżonek nie wiedzą o drugim małżonku partnera. Zgoda poprzedniego małżonka nie ma wpływu na zgodność z prawem drugiego małżeństwa, uważanego za nieważne.
Wikipedia
IPA: bʲiˈɡãmʲja, AS: bʹigãmʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. bigamista m., bigamistka ż.
przym. bigamiczny
Wiktionary
(1.1) dwużeństwo
Wiktionary
przymiotnik od: bigamia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bigamią, dotyczący bigamii; będący bigamią
Wiktionary
rzecz. bigamia ż., bigamista mos., bigamistka ż.
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: bigamia
Wiktionary
żonaty, który zawarł ponownie ślub
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto popełnia bigamię tzn. ma dwie żony
Wiktionary
rzecz. bigamia ż.
:: fż. bigamistka ż.
przym. bigamiczny
przysł. bigamicznie
Wiktionary
mężatka, która zawarła ponownie ślub
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwóch mężów
Wiktionary
Bigamistka (jid. "Zajn wajbs man") – polski film fabularny z 1913 roku w języku jidysz, oparty na utworze "Bigamistka" Majzela.
Wikipedia
rzecz. bigamia ż.
:: fż. bigamista mos.
przym. bigamiczny
przysł. bigamicznie
Wiktionary
[czytaj: bigbitowy] związany z rockową muzyką rozrywkową popularną w latach 60. XX wieku, charakteryzującą się silnie zaznaczonym rytmem; bigbitowy
SJP.pl
rockowa muzyka rozrywkowa popularna w latach 60. XX wieku, charakteryzująca się silnie zaznaczonym rytmem; big-beat, bit, beat, mocne uderzenie
SJP.pl
Bigbit, big-beat (ang. „mocne uderzenie”) – funkcjonujące w Polsce i sąsiednich krajach określenie rock and rolla i pokrewnych gatunków muzycznych. Nazwę "big-beat" (zastępującą nieakceptowaną przez antyzachodnie władze nazwę "rock and roll)" po raz pierwszy zastosowano w Polsce.
Wikipedia
1. osoba śpiewająca lub grająca w stylu bigbitu (muzyki rozrywkowej i tanecznej);
2. miłośnik, sympatyk bigbitu;
3. środowiskowo: przedstawiciel subkultury młodzieżowej wzorującej się na bitelsach, popularnej w latach 60.
SJP.pl
związany z rockową muzyką rozrywkową popularną w latach 60. XX wieku, charakteryzującą się silnie zaznaczonym rytmem; bigbeatowy
SJP.pl
rzadko: fascynacja muzyką bigbitową
SJP.pl
1. kobieta śpiewająca lub grająca w stylu bigbitu (muzyki rozrywkowej i tanecznej);
2. środowiskowo: przedstawicielka subkultury młodzieżowej wzorującej się na bitelsach, popularnej w latach 60.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wieszak
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. potańcówka, zabawa
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Na biglu wisi mantel. → Na wieszaku wisi płaszcz.
(1.2) (gwara.) Aga zrychtowała srogi bigel na Halymbie. → Agnieszka zorganizowała sporą potańcówkę w Halembie.
Wiktionary
[czyta: bajdżender] psychiczne identyfikowanie się z dwoma płciami (binarnymi lub niebinarnymi)
SJP.pl
Bi
Wikipedia
potocznie: werwa, zapał; dziś tylko w potocznym wyrażeniu: z biglem - z werwą, z zapałem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zapał
(1.2) haczyk, kotwiczka, element biżuterii, na którym zawiesza się kolczyk
(1.3) gw-pl|Poznań, Górny Śląsk. wieszak na ubranie
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. potańcówka, zabawa
(1.5) łódź. deptak
(1.6) bud. element zbrojenia w kształcie litery Ufakt.
Wiktionary
(1.2) Pozostało tylko otworzyć delikatnie oczko w biglu i nałożyć na łezkę.
(1.3) Powieście płaszcze na bigle.
(1.4) U Agnieszki na Halembie zawsze były dobre bigle.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiɟɛl, AS: bʹiǵel
Wiktionary
(1.1) animusz, werwa, zapał
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pasta z gotowanej fasoli i oliwy, zwykle z dodatkiem papryczki chilli, natki pietruszki i czosnku; tradycyjna potrawa kuchni maltańskiej
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. żelazko
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk biglosko, biglołzko, żelosko, żelozko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk, Zaolzie. żelazko
Wiktionary
rzecz. biglowani n.
czas. biglować ndk.
Wiktionary
(1.1) żelazko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biglować.
Wiktionary
czas. biglować ndk.
Wiktionary
w gwarze śląskiej: prasować
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Opolski, ziemia lubliniecka, Śląsk Cieszyński, Zaolzie, Górny Śląsk. prasować
(1.2) sprzątać, robić porządki
(1.3) gw-pl|Zaolzie. bić
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Nyśka, biglujesz mi ta westa? → Agnieszko, prasujesz mi tę kamizelkę czy nie?
(1.2) Co ty tak biglujesz ten pokój? – gości się spodziewasz?
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. biglowani n.
(1.2)
:: rzecz. biglowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. żelazko
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk biglosko, biglonzko, żelosko, żelozko
Wiktionary
o cechach bignoniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Bi
Wikipedia
o cechach bignoniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
dysmorfia mięśniowa;
1. zaburzenie psychiczne objawiające się poczuciem posiadania niewystarczającej masy mięśniowej;
2. uzależnienie od treningu fizycznego wynikające z takiego zaburzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. med. męska odmiana anoreksji; zaburzenie polegające na obsesyjnej dbałości o masę mięśniową bazujące na przekonaniu, że nie jest się wystarczająco muskularnym/że nie ma się wystarczająco dużych mięśni; obsesja na punkcie umięśnionego ciała
Wiktionary
(1.1) Ćwiczenia fizyczne są w ich wykonaniu zachowaniami kompulsywnymi, kompensującymi wyobrażeniowe niedostatki dotyczące fizycznego wyglądu (np. bigoreksja w przypadku kulturystów permanentnie niezadowolonych ze swojego wyglądu).
Wiktionary
rzecz. bigorektyk mos., bigorektyczka ż.
przym. bigorektyczny
Wiktionary
(1.1) odwrotna anoreksja, dysmorfia mięśniowa
Wiktionary
kobieta cierpiąca na zaburzenie psychiczne objawiające się poczuciem posiadania niewystarczającej masy mięśniowej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) neol. rzad. związany z bigoreksją
Wiktionary
rzecz. bigoreksja ż., bigorektyk mos., bigorektyczka ż.
Wiktionary
osoba cierpiąca na zaburzenie psychiczne objawiające się poczuciem posiadania niewystarczającej masy mięśniowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) psych. mężczyzna cierpiący na bigoreksję
Wiktionary
(1.1) Niestety nie są w stanie zaakceptować swojego wyglądu i swojego ciała. W efekcie zaczynają sięgać po odżywki, a kiedy i one nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, zaczynają stosować sterydy anaboliczne. Jednak i w tym przypadku nie uda się osiągnąć celu, ponieważ wymarzona sylwetka bigorektyka nie istnieje.
Wiktionary
rzecz. bigoreksja ż.
:: fż. bigorektyczka ż.
przym. bigorektyczny
Wiktionary
1. tradycyjna staropolska potrawa z kiszonej i słodkiej kapusty, różnych gatunków mięsa, kiełbasy, suszonych grzybów i rozmaitych przypraw;
2. przenośne: kłopot, zmartwienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. potrawa z duszonej kapusty kiszonej z rozmaitymi dodatkami; ; Gloger.
(1.2) przen. pot. nieład, bałagan, zamieszanie
(1.3) przen. pot. kłopot
Wiktionary
Bigos – tradycyjna dla kuchni polskiej, litewskiej i białoruskiej potrawa z kapusty i mięsa.
Wikipedia
(1.1) Ale pyszny ten bigos.
(1.3) W niezły bigos się wpakowałeś.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiɡɔs, AS: bʹigos
Wiktionary
rzecz. bigosowanie n.
:: zdrobn. bigosik m.
czas. bigosować ndk.
przym. bigosowy
Wiktionary
zdrobnienie od: bigos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bigos
Wiktionary
(1.1) To nie bigos, lecz tylko mały bigosik.
Wiktionary
rzecz. bigos m., bigosowanie n.
czas. bigosować
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. pot. rąbać, siekać, robić z kogoś bigos, przen. wywoływać burdę, zamieszanie, robić publiczny zamęt
Wiktionary
(1.1) Dawajcie go nam sam! – krzyczał Migurski – wnet go tu będziem bigosowali.
(1.1) Jak pochwycę mą szabelkę damascenkę, jak jednego wytnę w mordę, tego w szyję, tego w rękę, jak ich zacznę bigosować.
(1.1) Czterdzieści tysięcy szabel zabłysło w słońcu, czterdzieści tysięcy gardzieli poczęło ryczeć: „Śmierć Wittembergowi!” – „Dawajcie go sam!” – „Bigosować! bigosować!”
Wiktionary
rzecz. bigosowanie n., bigos mrz., bigosik mrz.
Wiktionary
pobożniś, świętoszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. pogard. ktoś przesadnie religijny lub gorliwie manifestujący swą religijność
Wiktionary
BIGOT – dawna lista osób posiadających poświadczenie bezpieczeństwa i personelu znającego szczegóły danej operacji, lub inne informacje poufne.
Wikipedia
(1.1) Czuł w tym zasuszonym szczurze twardego bigota, z którym daleko prędzej można przyjść do kłótni, niż do jakiejkolwiek transakcji.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiɡɔt, AS: bʹigot
Wiktionary
rzecz. bigoteria ż.
:: fż. bigotka ż.
przym. bigoteryjny
Wiktionary
(1.1) dewot, nabożniś, pobożniś, religiant, świętoszek
Wiktionary
dewocja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. dewocja
Wiktionary
IPA: ˌbʲiɡɔˈtɛrʲja, AS: bʹigoterʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. bigot m., bigotka ż., bigoteryjność ż.
przym. bigoteryjny
Wiktionary
(1.1) dewocja, religianctwo, świętoszkowatość
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bigoteryjne; cecha tych, którzy są bigoteryjni
Wiktionary
rzecz. bigot m., bigotka ż., bigoteria ż.
przym. bigoteryjny
przysł. bigoteryjnie
Wiktionary
przymiotnik od: bigoteria
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy bigotowi i bigoterii
Wiktionary
(1.1) Tolkien był bigoteryjnym katolikiem i profesorem literatury staronordyckiej.
(1.1) W ten sposób Kraków podpadł ówczesnym władcom. Później już zawsze to miasto uważano za siedlisko reakcji, drobnomieszczaństwa i bigoteryjnej kołtunerii.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiɡɔtɛˈrɨjnɨ, AS: bʹigoteryi ̯ny
Wiktionary
rzecz. bigoteria ż., bigot m., bigotka ż., bigoteryjność ż.
przysł. bigoteryjnie
Wiktionary
(1.1) bogobojny, nabożny, religiancki, świątobliwy, świętoszkowaty, dewocyjny, klerykalny, parafiański
Wiktionary
kobieta manifestacynie religijna; dewotka; świętoszka; nabożnisia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: bigot
Wiktionary
(1.1) Daj spokój, nie przejmuj się opiniami tej bigotki, dla niej wszystko jest niemoralne.
Wiktionary
IPA: bʲiˈɡɔtka, AS: bʹigotka
Wiktionary
rzecz. bigoteria ż.
:: fm. bigot m.
przym. bigoteryjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bigować.
Wiktionary
Bigowanie (niem. – "zginanie") – proces introligatorski polegający na ułatwieniu zginania materiału w określonym i zamierzonym miejscu. Bigowanie oznacza wykonywanie na papierze lub kartonie specjalnych wgnieceń. Wgniecenia te mają za zadanie ułatwienie, a właściwie umożliwienie, odpowiedniego zgięcia kartonu lub kartki.
Wikipedia
czas. bigować ndk.
Wiktionary
wyciskać rowki w wytworach papierniczych, w miejscach zginania; rowkować
SJP.pl
czasownik
(1.1) druk. rowkować;
Wiktionary
IPA: bʲiˈɡɔvat͡ɕ, AS: bʹigovać
Wiktionary
rzecz. bigowanie n.
Wiktionary
[czytaj: biGIN] rzadko: antylski taniec w takcie 2/4, w tempie umiarkowanym, podobny do rumby; beguine
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
maszyna introligatorska do bigowania
SJP.pl
Bi
Wikipedia
skrótowiec
(1.1) = geogr. Bośnia i Hercegowina
Wiktionary
(1.1) Na spotkaniu zdecydowaliśmy jednogłośnie, żeby zaprosić wszystkich przewodniczących boszniackich i probośniackich partii w BiH do spotkania w Mostarze, aby tak, jak to miało miejsce w Srebrenicy, wysłać komunikat o jedności Boszniaków, powiedział Marić, dodając, że rozmowy o Mostarze muszą być prowadzone w tym mieście.
Wiktionary
1. trzeci pod względem liczby ludności stan indyjski;
2. miasto w Indiach, w stanie Bihar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. stan w Indiach;
Wiktionary
Bihar (hindi बिहार, trb. "Bihar", trl. "Bihār"; ang. "Bihar") – stan w północno-wschodnich Indiach ze stolicą w Patnie.
Bihar graniczy na północy z Nepalem. Na zachodzie ze stanem Uttar Pradesh, Jharkhand na południu i z Bengalem Zachodnim na wschodzie. Stan jest położony na żyznej równinie Gangesu. Jest to trzeci pod względem liczby ludności stan indyjski (2011; utrzymał pozycję od 2001).
Wikipedia
rzecz. Biharczyk mos., Biharka ż.
przym. biharski
Wiktionary
mieszkaniec Biharu (miasta w Indiach)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Biharu
Wiktionary
rzecz. Bihar mrz.
:: fż. Biharka ż.
przym. biharski
Wiktionary
mieszkanka Biharu (miasta w Indiach)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. rdzenna mieszkanka stanu Bihar w Indiach
Wiktionary
rzecz. Bihar mrz.
:: fm. Biharczyk mos.
przym. biharski
Wiktionary
przymiotnik od: Bihar, miasto i stan w Indiach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Biharem (regionem Indii)
Wiktionary
rzecz. Bihar mrz., Biharczyk mos., Biharka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północno-zachodniej Bośni;
Wiktionary
Bihać – miasto w północno-zachodniej Bośni i Hercegowinie, w Federacji Bośni i Hercegowiny, stolica kantonu uńsko-sańskiego, siedziba miasta Bihać. Leży nad rzeką Uną, w Bosanskiej krajinie. W 2013 roku liczyło 39 690 mieszkańców, z czego większość stanowili Boszniacy.
Wikipedia
(1.1) W 1997 roku otwarto Uniwersytet w Bihaciu.
Wiktionary
IPA: ˈbʲixat͡ɕ, AS: bʹiχać
Wiktionary
przymiotnik od: Bihor (Góry Bihorskie w Rumunii)
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) zob. bij zabij.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji przepływająca przez Kraj Ałtajski i Republikę Ałtaju, wypływa z Jeziora Teleckiego; po połączeniu z Katunią tworzy rzekę Ob;
Wiktionary
Bija (ros. "Бия") – rzeka w azjatyckiej części Rosji. Przepływa przez Kraj Ałtajski i Republikę Ałtaju. Źródła w Jeziorze Teleckim. Długość – 301 km, powierzchnia dorzecza – 37 000 km². Po połączeniu z rzeką Katuń tworzą rzekę Ob.
Wikipedia
rzecz. Bijsk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bijak
Wiktionary
rzecz. bijak m.
Wiktionary
1. kij przytwierdzony do rękojeści cepa, służący do młócenia
2. kij używany do podbijania piłki w baseballu
3. część kafara, młota itp. bezpośrednio uderzająca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. roln. krótsza część cepa, kij przytwierdzony do trzonka (dzierżaka), służący do uderzania zboża
(1.2) sport. kij używany do podbijania piłki w niektórych grach, np. w baseballu
(1.3) techn. część młota lub niektórych mechanizmów służąca do uderzania
Wiktionary
(1.1) Cep zbudowany jest z dwóch kijów: dzierżaka (dłuższego) i bijaka (krótszego), połączonych rzemieniem (zwanym gązwą, gackiem lub kapicą) lub metalowym przegubem (zwanym ósemką).
Wiktionary
rzecz. bijatyka ż., bicie n., bijanie n., ubijaczka ż.
:: zdrobn. bijaczek m.
czas. ubijać, bić ndk., bijać ndk.
przym. bitny
przysł. bitnie
Wiktionary
(1.1) młóczysko
Wiktionary
tyczący się bijaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bijać.
Wiktionary
czas. bijać ndk.
rzecz. bijak mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bójka z udziałem większej liczby osób
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gdy zaczęła się bijatyka w barze, spylaliśmy aż się kurzyło.
Wiktionary
czas. ubijać, bić ndk., bijać ndk.
rzecz. bicie n., bijak mrz.
Wiktionary
bić kogoś lub coś co pewien czas
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) bić co pewien czas
czasownik zwrotny niedokonany bijać się (dk. brak)
(2.1) bić się co jakiś czas; brać udział w bijatykach
Wiktionary
rzecz. bicie n., bijak mrz., bijany mos., bijatyka ż., bijanie n., odbijacz mrz.
czas. bić, odbijać, rozbić
Wiktionary
(1.1) karać
Wiktionary
funkcja będąca jednocześnie iniekcją i suriekcją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. funkcja wzajemnie jednoznaczna;
Wiktionary
część mechanizmu uderzeniowego broni palnej
SJP.pl
Bijnik – element mechanizmu uderzeniowego uderzający ruchem prostoliniowym w iglicę i powodujący odpalenie naboju. Ruch bijnika jest powodowany przez sprężynę uderzeniową.
W wielu wzorach broni rolę bijnika spełnia zamek lub suwadło. W takich przypadkach rolę sprężyny uderzeniowej pełni sprężyna powrotna.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. roln. gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. górna część cepa
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. awanturnik, ktoś skory do bójek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wodorowęglan sodowy, występujący w postaci białej substancji krystalicznej; soda oczyszczona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. żart. pejor. zob. bikejka. (dziewczyna)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. żart. pejor. zob. bikejka. (biały kozaczek)
Wiktionary
(1.1) Oczywiście bikeje bikejom nierówne, liczy się również to, co oprócz kozaczków mamy na sobie – róże, futerka i tak dalej. (z Internetu)
(1.1) Wiele bikejów to chcące się za wszelką cenę odmłodzić panie w średnim wieku. (z Internetu)
(2.1) Błądziłem po krakowskim rynku, podziwiając dziewczęta w bikejach. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˈbʲikɛj, AS: bʹikei ̯
Wiktionary
rzecz. bikejka ż.
Wiktionary
(1.1,2.1) bikejka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. żart. pejor. dziewczyna lub młoda kobieta ubierająca się w prowokujący i niezbyt gustowny sposób, której głównym celem jest eksponowanie swej urody, do której często podchodzi bezkrytycznie
(1.2) pot. żart. pejor. także: biały kozaczek noszony przez bikejkę (1.1)
Wiktionary
(1.1) Typowa bikejka jest zwykle stałą klientką solariów oraz bywalczynią dyskotek.
(1.1-2) Bikejki wciąż królują na dyskotekach, ulicach i w galeriach handlowych.
(1.2) Potem pomyka taka w kabaretkach, bikejkach na wiejskie party.
Wiktionary
IPA: bʲiˈkɛjka, AS: bʹikei ̯ka
Wiktionary
rzecz. bikej m.
Wiktionary
(1.1) bikej
(1.2) bikej
Wiktionary
[czytaj: bajk dżoring] dyscyplina sportu zaprzęgowego, w której jeden lub dwa psy ciągną rower
SJP.pl
Bi
Wikipedia
[czytaj: bajkpaking] forma turystyki rowerowej polegająca na wielodniowych wyprawach z lekkim bagażem mocowanym bezpośrednio na rowerze
SJP.pl
Bi
Wikipedia
[czytaj: bajkpark] wydzielone miejsce przeznaczone do sportowej jazdy rowerem; bajkpark, bike park
SJP.pl
[czytaj: bajker] potocznie: rowerzysta; bajker, bajkers, bikers
SJP.pl
BiKeR (Białostocka Komunikacja Rowerowa) – system bezobsługowych wypożyczalni rowerów miejskich działający w Białymstoku i okolicznych gminach na podstawie porozumień międzygminnych.
Wikipedia
[czytaj: bajkerka] potocznie: rowerzystka
SJP.pl
[czytaj: bajkers lub bikers] potocznie: rowerzysta; biker, bajker, bajkers
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Dalekim Wschodzie Rosji, prawy dopływ Ussuri
Wiktionary
Bikin (ros. "Бикин") – miasto w Rosji, w Kraju Chabarowskim, centrum administracyjne rejonu bikińskiego. Położony jest na prawym brzegu rzeki Bikin, dopływu Ussuri, 223 km od Chabarowska, przy granicy z Chinami.
Miejscowość powstała w roku 1885 w związku z budową w latach 1884–1887 linii kolejowej Władywostok-Chabarowsk. Status miasta od 1938 roku.
Wikipedia
damski dwuczęściowy kostium plażowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dwuczęściowy damski kostium plażowy;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Wszyscy oglądali się za zgrabną blondynką w bikini.
Wiktionary
IPA: bʲiˈcĩɲi, AS: bʹiḱĩńi
Wiktionary
rzecz. bikiniarz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini polskiej subkultury młodzieżowej w latach 50., strojem naśladujący styl amerykański – ubrania o jaskrawych kolorach
Wiktionary
rzecz. bikiniarz mos.
Wiktionary
charakterystyczny dla bikiniarza
SJP.pl
styl bikiniarza
SJP.pl
młodzian ubierający się nazbyt modnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek polskiej subkultury młodzieżowej w latach 50., strojem naśladujący styl amerykański – ubrania o jaskrawych kolorach i przydługa fryzura;
Wiktionary
rzecz. bikini n.
:: fż. bikiniarka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rodzaj kapelusza powszechnego w XVIII i XIX wieku w Europie i Ameryce Północnej w wojsku i marynarce, wywodzący się z trikornu, kojarzony z Napoleonem Bonaparte; dwuróg, bicorne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dwurożny kapelusz;
Wiktionary
Bikorn (także: dwuróg, kapelusz stosowany) – rodzaj kapelusza, powszechnego w użyciu w XVIII i XIX wieku, szczególnie w Europie i Ameryce Północnej zarówno w wojsku jak i w marynarce, kojarzonego często z Napoleonem Bonaparte. Bikorny noszone były zarówno przez oficerów jak i generałów epoki napoleońskiej, przetrwały jako składnik munduru galowego w wielu armiach aż do lat dwudziestych XX wieku.
Wikipedia
IPA: ˈbʲikɔrn, AS: bʹikorn
Wiktionary
(1.1) dwuróg, kapelusz stosowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk., reg. pozn. puszka, blaszane pudełko
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pot. samochód marki Syrena
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zootechn. worek na obrok
Wiktionary
rzecz. bikselka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał, odmiana berylu;
Wiktionary
Biksbit, czerwony beryl – minerał, agrestowoczerwona, przezroczysta odmiana berylu.
Wikipedia
IPA: ˈbʲiɡzbʲit, AS: bʹigzbʹit
Wiktionary
(1.1) bixbit
Wiktionary
ekstrakt z nasion arnoty właściwej, pomarańczowoczerwony barwnik terpenowy; annato
SJP.pl
Biksyna, E160b – organiczny związek chemiczny z grupy apokarotenoidów (podgrupa karotenoidów). Naturalny, pomarańczowoczerwony barwnik terpenowy. Jest to ekstrakt otrzymywany z nasion arnoty właściwej ("Bixa orellana"), nazywanej również "annato". 5% tych nasion stanowią pigmenty, które zawierają 70–80% biksyny.
Wikipedia
Od równania bikwadratowego, równanie algebraiczne.
SJP.pl
wieś w województwie mazowieckim
SJP.pl
Bikówek – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec.
W latach 1954–1958 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bikówek, po jej zniesieniu w gromadzie Kobylin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
kij używany do gry w bilard
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraków. świeża nieosolona słonina lub snookera
Wiktionary
(1.1) Kupiłem kilo bilu.
Wiktionary
1. kula do gry w bilarda;
2. w bilardzie: uderzenie kulą o kulę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. mała, twarda kula do gry w bilard;
Wiktionary
Bila – kula używana do gry w bilard.
Wikipedia
(1.1) Po dobrym uderzeniu kija, odbita bila wpada prosto do łuzy.
Wiktionary
IPA: ˈbʲila, AS: bʹila
Wiktionary
rzecz. bilard mrz., bilardzista mos.
przym. bilardowy
Wiktionary
(1.1) kula bilardowa
Wiktionary
w językoznawstwie: spółgłoska bilabialna - spółgłoska, przy której wymawianiu powstaje zwarcie lub szczelina między wargami, np. polskie p, b, m; spółgłoska dwuwargowa
SJP.pl
1. podsumowanie, zestawienie;
2. sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa za dany okres
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) księg. sprawozdanie finansowe
(1.2) proporcje wpływów i wypływów
(1.3) zestawienie porównawcze
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pozycje inwentarza sporządzonego przez jednostki, które nie prowadziły uprzednio ksiąg rachunkowych, powinny stanowić odpowiedniki lub rozwinięcia poszczególnych pozycji bilansu otwarcia.
Wiktionary
rzecz. bilansówka ż., bilansowanie n., bilansowość ż.
:: zdrobn. bilansik mrz.
czas. bilansować ndk.
przym. bilansowy
Wiktionary
zdrobnienie od: bilans
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bilans
Wiktionary
(1.1) To nie bilans, lecz tylko mały bilansik.
Wiktionary
rzecz. bilans m., bilansówka ż.
Wiktionary
specjalista sporządzający bilans
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrównywanie działania czegoś wzajemnie do siebie przeciwstawnego, utrzymywanie czegoś w równowadze
Wiktionary
IPA: ˌbʲilãw̃sɔˈvãɲɛ, AS: bʹilãũ̯sovãńe
Wiktionary
rzecz. bilansówka ż., bilans m., zbilansowanie ż.
czas. bilansować ndk., zbilansować dk.
przym. bilansowy
Wiktionary
(1.1) równoważenie, kompensowanie
Wiktionary
1. w księgowości:
a) sporządzać bilans księgowy;
b) o pozycji, sumie w bilansie księgowym: wyrównywać wielkości;
2. podsumowywać, zestawiać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) górn. geol. w odniesieniu do kopalin: cecha złoża, które spełnia ustalone kryteria geologiczno-górnicze, techniczno-jakościowe i ekonomiczne; zwykle kryteria te dotyczą m.in. głębokości występowania, miąższości pokładu i zawartości różnych minerałów w złożu;
Wiktionary
(1.1) Zgodnie z przyjętymi obecnie kryteriami bilansowości eksploatację węgla kamiennego ograniczono do głębokości 1000 m.
Wiktionary
IPA: ˌbʲilãw̃ˈsɔvɔɕt͡ɕ, AS: bʹilãũ̯sovość
Wiktionary
rzecz. bilansówka ż., bilans
przym. bilansowy
Wiktionary
przymiotnik od: bilans
SJP.pl
środowiskowo: wynagrodzenie wypłacane pracownikom księgowości w związku z ukończeniem prac nad bilansem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. premia wypłacana księgowym po zakończeniu prac nad bilansem
Wiktionary
(1.1) Powiedział mi, że da nam wysokie bilansówki jeśli przyspieszymy tempo.
Wiktionary
rzecz. bilans mrz., bilansowanie n., bilansowość ż., bilansik mrz.
czas. bilansować ndk.
przym. bilansowy
Wiktionary
1. gra rozgrywana na specjalnym, pokrytym suknem stole, polegająca na uderzaniu kijem w bile w ten sposób, aby wpadły do otworów znajdujących się na bokach stołu;
2. stół do gry w bilarda; stół bilardowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. gra towarzyska i sportowa polegająca na odbijaniu drewnianych kul kijem na specjalnym stole;
(1.2) pokryty suknem stół z bandami przystosowanydo gry w bilard (1.1);
(1.3) pot. automat do gry z odbijającą się wewnątrz metalową kulą
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Ten człowiek to mistrz gry w bilard.
Wiktionary
IPA: ˈbʲilart, AS: bʹilart
Wiktionary
rzecz. bila ż., bilardzista m., bilardzistka ż.
przym. bilardowy
Wiktionary
(1.2) stół bilardowy
(1.3) flipper
Wiktionary
przymiotnik od: bilard
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bilardem, służący do gry w bilard
Wiktionary
(1.1) Możesz ją spotkać gdziekolwiek - zaczynając od klubu bilardowego, aż na muzeum etnograficznym kończąc.
Wiktionary
IPA: ˌbʲilarˈdɔvɨ, AS: bʹilardovy
Wiktionary
rzecz. bilard m., bila ż., bilardzista m., bilardzistka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: bilard
SJP.pl
osoba grająca w bilard
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. ktoś, kto grywa w bilard – amatorsko lub sportowo
Wiktionary
Bilardzista (oryg. "The Hustler") – amerykański dramat filmowy z 1961 roku w reżyserii Roberta Rossena. Jest to adaptacja powieści Waltera Tevisa pod tym samym tytułem.
Wikipedia
rzecz. bilard m., bila ż.
:: fż. bilardzistka ż.
przym. bilardowy
Wiktionary
organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwhistaminowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. lek przeciwalergiczny; lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, antagonista receptora H1
Wiktionary
Bilastyna – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwhistaminowy II generacji, antagonista receptora histaminowego H1.
Bilastyna wprowadzona została do terapii w 2010 roku. Stosowana jest w leczeniu objawowym sezonowego oraz całorocznego nieżytu nosa i zapalenia spojówek, a także pokrzywki.
Wikipedia
(1.1) Gdy przyjmujesz bilastynę, unikaj soku grejpfrutowego.
Wiktionary
(1.1) nazwa systematyczna: kwas 2-[4-(2-{4-[1-(2-etoksyetylo)-1-benzoimidaz-2-ylo]piperydyn-1-ylo}etylo)fenylo]-2-metylopropionowy; wzór sumaryczny: C28H37N3O3; nazwa handlowa: Clatra
Wiktionary
system rozliczeń między dwoma państwami
SJP.pl
Bilateralizm – wzajemna, obustronna, a często jednoczesna realizacja zobowiązań dwóch państw lub organizacji międzynarodowych względem siebie. Zobowiązania te realizowane są w myśl wcześniej ustalonych umów dwustronnych pomiędzy zainteresowanymi krajami.
Wikipedia
dwustronność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bilateralne
Wiktionary
rzecz. bilateralizm m., lateralizacja ż.
przym. bilateralny
przysł. bilateralnie
Wiktionary
1. dwustronny, obustronny;
2. dotyczący dwóch krajów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dwustronny
Wiktionary
(1.1) Ta umowa jest bilateralna.
Wiktionary
IPA: ˌbʲilatɛˈralnɨ, AS: bʹilateralny
Wiktionary
rzecz. lateralizacja ż., bilateralizm m., bilateralność ż.
Wiktionary
(1.1) dwustronny, obustronny, obopólny, wzajemny
Wiktionary
miasto w Hiszpanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Hiszpanii;
Wiktionary
Bilbao ( Bilbo) – miasto w północnej Hiszpanii, w regionie Kraj Basków, u ujścia rzeki Nervión do Zatoki Biskajskiej Oceanu Atlantyckiego, siedziba administracyjna prowincji Biskaja. W 2019 liczyło ok. 346 405 mieszkańców. Wraz z przyległymi miejscowościami tworzy obszar metropolitalny "Gran Bilbao".
Wikipedia
przym. bilbaoński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bilbao, dotyczący Bilbao
Wiktionary
(1.1) Zarówno „Bizkaitarra”, jak i „Baserritarra” były wydawane w Bilbao i to właśnie społeczność bilbaońska tworzyła, jak można sądzić, podstawową grupę czytelniczą.
(1.1) Ale było ono tym boleśniejsze i przykrzejsze, że właśnie przemysł bilbaoński wyróżniał się w całej Hiszpanii swym zmysłem społecznym i ofiarnością, że najmniej był zaangażowany we wspieraniu faszyzmu (…) uwsp..
Wiktionary
rzecz. Bilbao n.
Wiktionary
roślina z rodziny bromeliowatych (ananasowatych)
SJP.pl
Bilbergia, zwodnica ("Billbergia") – rodzaj roślin należący do rodziny bromeliowatych. Należy do niego ponad 60 gatunków pochodzących z Ameryki Południowej i Środkowej (z obszaru między północnym Meksykiem i północną Argentyną). Są to epifity rosnące na drzewach w tropikalnych lasach deszczowych.
Wikipedia
ptak śpiewający z rzędu wróblowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak z rodziny bilbili (nazwa systematyczna|Pycnonotidae|ref=tak.);
Wiktionary
(1.1) Brat Owidiusz trzymał u siebie bilbila.
(1.1) Na akacji buszują dwa młode bilbile.
Wiktionary
rzecz. bilbilowiec m., bilbilak m., bilbile nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Pycnonotidae|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu wróblowych;
Wiktionary
Bilbile (Pycnonotidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes), obejmująca ponad 150 gatunków.
Wikipedia
(1.1) Większość bilbili rozsmakowuje się w owocach.
Wiktionary
rzecz. bilbil mzw.
Wiktionary
dawna gra polegająca na podrzucaniu przywiązanej do pałeczki kulki tak, aby wpadła ona do uchwytu w górnej części pałeczki
SJP.pl
bardzo duży plakat reklamowy; billboard
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża przydrożna tablica reklamowa
Wiktionary
(1.1) Radni cztery godziny dyskutowali o bilbordach zawieszonych w centrum miasta.
Wiktionary
zbyt powszechne występowanie bilbordów w przestrzeni publicznej; billboardoza
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Józef Bilczewski (1860-1923) - święty katolicki, arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego
SJP.pl
wieś w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
Bilczów – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
dziennik niemiecki
SJP.pl
Bi
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cieszyński. uczony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) liter. powieść opisująca rozwój młodzieńczy bohatera;
Wiktionary
Bildungsroman (z niem. "Bildung" – „kształcenie”, „formowanie” i "Roman" – „powieść”; dosł. „powieść edukacyjna” albo „powieść formacyjna”) – typ powieści przedstawiającej psychologiczny, moralny i społeczny rozwój protagonisty, zwykle młodego, oraz jego kształtowanie się w relacji z otoczeniem społecznym. W polskiej literaturze krytycznej termin bywa oddawany jako „powieść formacyjna”.
Wikipedia
IPA: ˌbʲildũŋkˈsrɔ̃mãn, AS: bʹildũŋksrõmãn
Wiktionary
(1.1) Entwicklungsroman
Wiktionary
urządzenie dziurkujące bilety kolejowe
SJP.pl
zdrobnienie od: bilet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bilet; mały bilet
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. bilet m., bileter mos., bileterka ż., biletowanie n.
przym. biletowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. kartka z odpowiednim nadrukiem wydającej ją instytucji, będąca dowodem uiszczenia opłaty przez nabywcę, uprawniająca do określonej usługi;
2. kartka z krótką wiadomością; bilecik, liścik;
3. potocznie: przepustka do czegoś, np. bilet do raju;
4. urzędowo: pieniądz papierowy; banknot, asygnata;
5. wilczy bilet - negatywna opinia uniemożliwiająca podjęcie pracy, studiów lub wyjazd zagraniczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dokument zezwalający na przejazd pociągiem, autobusem, samolotem itp., albo na wstęp do kina lub teatru
(1.2) środ. wojsk. wezwanie do odbycia służby wojskowej
(1.3) kartonik z nadrukiem
Wiktionary
Bilet (fr. "billet") – dokument potwierdzający uprawnienie do skorzystania z określonej usługi (np. wejścia na mecz, przejazdu środkami komunikacji publicznej (pociąg, autobus)), za którą uiściło się opłatę przy jego nabyciu.
W publicznym transporcie zbiorowym bilet oznacza ważny dokument lub inny dowód zawarcia umowy transportowej.
Wikipedia
(1.1) Przejazd autobusem komunikacji miejskiej bez ważnego biletu podlega karze 100 złotych.
(1.1) Chłopaki zaciągnęli go do kina, potem Pawełek zdobył bilety na recital Ewy Demarczyk, a potem był mecz hokejowy Polska – NRD, na który poszli całą gromadą i na przemian to wrzeszczeli, to dęli w trąbki, dopingując swojaków.
(1.2) Z moich planów nici, właśnie dostałem bilet do woja.
Wiktionary
IPA: ˈbʲilɛt, AS: bʹilet
Wiktionary
rzecz. bileter mos., bileterka ż., biletowanie n., zabiletowanie n.
:: zdrobn. bilecik mrz.
czas. biletować ndk., zabiletować dk.
przym. biletowy
Wiktionary
(1.2) karta mobilizacyjna, wezwanie do wojska, powołanie
Wiktionary
pracownik mający za zadanie kontrolę ważności biletów, np. w kinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik teatru, kina itp. kontrolujący bilety przy wejściu
Wiktionary
(1.1) Bileter nie chciał nas wpuścić, bo okazało się, że zapomnieliśmy biletów.
Wiktionary
IPA: bʲiˈlɛtɛr, AS: bʹileter
Wiktionary
rzecz. bilet m., bilecik m.
:: fż. bileterka ż.
przym. biletowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) serwis prowadzący sprzedaż biletów do wielu instytucji lub na występy wielu wykonawców
Wiktionary
(1.1) Na wstępie dodam, że piszę to jako osoba, która od lat współpracuje z różnymi bileteriami przy wydarzeniach stand-upowych i festiwalu.
Wiktionary
rzecz. bilet m., bileter m., bileterka ż.
przym. biletowy
Wiktionary
pracownica mająca za zadanie kontrolę ważności biletów, np. w kinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pracowniczka teatru, kina itp. kontrolująca bilety przy wejściu
Wiktionary
(1.1) Bileterka nie chciała nas wpuścić, bo okazało się, że zapomnieliśmy biletów.
Wiktionary
IPA: ˌbʲilɛˈtɛrka, AS: bʹileterka
Wiktionary
rzecz. bilet m., bilecik m.
:: fm. bileter m.
przym. bileterski, biletowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z osobą lub stanowiskiem biletera
Wiktionary
rzecz. bileterka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od biletomat
Wiktionary
rzecz. biletomat m.
Wiktionary
potocznie: automat do sprzedaży biletów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) automat służący do zakupu biletu;
Wiktionary
IPA: ˌbʲilɛˈtɔ̃mat, AS: bʹiletõmat
Wiktionary
rzecz. biletomacik mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) środ. sprzedawanie biletów
Wiktionary
rzecz. bilet m., bilecik m., bileter m., bileterka ż., bileciarka ż.
czas. biletować ndk.
przym. biletowy
Wiktionary
środowiskowo: sprzedawać bilety pasażerom środków lokomocji
SJP.pl
związany z biletem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący biletów
Wiktionary
(1.1) Od tego dzikiego, posępnego krajobrazu dziwnie odbijały mizerne urządzenia turystyczne: budka z kasą biletową, kiosk z napojami i ze słodyczami, tablice ze wskazówkami dla turystów.
Wiktionary
rzecz. bileteria ż., bilet m., bilecik m., bileter m., bileterka ż., biletowanie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tropikalna choroba pasożytnicza człowieka i niektórych gatunków zwierząt wywołana przywrą krwi; schistosomatoza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zob. schistosomatoza.
Wiktionary
(1.1) Ze względu na ryzyko zakażeniem bilharcjozą, nie wolno się kąpać w wodach stojących i płynących.
Wiktionary
liczba wynosząca 10^15
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. liczba o wartości 1 000 000 000 000 000 = 1015;
Wiktionary
Biliard – liczba o wartości: 1 000 000 000 000 000 = 1015. Termin "biliard" jest stosowany w nazewnictwie liczebników w skali długiej i nie ma swojego odpowiednika w skali krótkiej.
W krajach stosujących skalę krótką (głównie kraje anglojęzyczne) liczba 1015 nosi nazwę kwadrylion, tak jak 1024 w pozostałych krajach.
Wikipedia
(1.1) To odpowiada stężeniom na poziomie części na biliard (ppq).
Wiktionary
IPA: ˈbʲilʲjart, AS: bʹilʹi ̯art
Wiktionary
przym. biliardowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie starosamborskim, nad rzeką Jabłonką;
Wiktionary
Bilicz ( Біличі, "Biłyczi") – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie samborskim (wcześniej w rejonie starosamborskim), nad rzeką Jabłonką, siedziba rady wiejskiej. W 2022 roku liczyła 1263 mieszkańców.
Wieś dzieli się na Bilicz Górny (nad potokiem Bilicz) i Bilicz Dolny (poniżej ujścia potoku Bilicz do Jabłonki).
Wikipedia
przym. bilicki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
złożony z dwóch linii; dwuliniowy
SJP.pl
wykaz rozmów telefonicznych przesyłany abonentowi przez firmę telekomunikacyjną; billing
SJP.pl
w językoznawstwie: dobra znajomość dwu języków; dwujęzyczność, bilingwizm
SJP.pl
posługujący się dwoma językami lub napisany w dwóch językach; dwujęzyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dwujęzyczny, dwujęzykowy
Wiktionary
(1.1) dwujęzyczny, dwujęzykowy
Wiktionary
rzadko: posługujący się dwoma językami lub napisany w dwóch językach; dwujęzyczny, bilingwalny
SJP.pl
osoba, która posługuje się dwoma językami
SJP.pl
w językoznawstwie: dobra znajomość dwu języków; dwujęzyczność, bilingwalizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biegłe posługiwanie się przez kogoś dwoma językami
Wiktionary
(1.1) dwujęzyczność
Wiktionary
1. milion milionów; w niektórych krajach tysiąc milionów
2. zwykle w liczbie mnogiej, o nieprzebranej ilości czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liczba o wartości: 1 000 000 000 000 = 1012;
Wiktionary
Bilion (skrót: bln) – liczba o wartości: 1 000 000 000 000 = 1012 (czyli 1000 miliardów), w krajach stosujących długą skalę.
W krajach stosujących krótką skalę (głównie kraje anglojęzyczne) leksykalne bilion oznacza liczbę 109, czyli miliard na długiej skali.
Wikipedia
(1.1) Atmosfera Rei jest około 5 bilionów razy mniej gęsta od atmosfery Ziemi.
Wiktionary
IPA: ˈbʲilʲjɔ̃n, AS: bʹilʹi ̯õn
Wiktionary
przym. bilionowy
liczporz. bilionowy
Wiktionary
osoba mająca bilionowy majątek w jakiejś walucie
SJP.pl
kobieta mająca bilionowy majątek w jakiejś walucie
SJP.pl
przymiotnik od: bilion
SJP.pl
liczebnik porządkowy lub przymiotnik
(1.1) ostatni ze zbioru liczącego bilion jednostek; liczący bilion czegoś
Wiktionary
licz. bilion
rzecz. bilion mrz.
Wiktionary
pomarańczowy barwnik żółci powstający z hemoglobiny uwolnionej ze zniszczonych w wątrobie krwinek czerwonych, wydalany z kałem i śladowo z moczem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. barwnik organiczny, końcowy produkt degradacji hemu;
Wiktionary
Bilirubina (z łac. "bilis" – żółć, "ruber" – czerwony) – pomarańczowoczerwony barwnik żółciowy ssaków, produkt rozpadu hemu hemoglobiny i innych hemoprotein. Wzrost stężenia bilirubiny we krwi i tkankach może powodować zażółcenie skóry i białkówki oczu, czyli żółtaczkę. Barwnik ten wykryty został także u roślin z rodzaju strelicja.
Wikipedia
(1.1) Po spożyciu tych ziół znacznie wzrósł mi poziom bilirubiny we krwi i cały się zrobiłem żółty.
Wiktionary
IPA: ˌbʲilʲiruˈbʲĩna, AS: bʹilʹirubʹĩna
Wiktionary
przym. bilirubinowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biochem. związany z bilirubiną, dotyczący bilirubiny
Wiktionary
rzecz. bilirubina ż.
Wiktionary
inaczej: dwuliterowy, biliterowy
SJP.pl
złożony z dwóch liter; dwuliterowy
SJP.pl
zielonkawy barwnik żółci powstający w wątrobie z rozpadu hemoglobiny, przekształcany następnie pod wpływem flory bakteryjnej w bilirubinę
SJP.pl
Bi
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
projekt ustawy wniesiony do parlamentu w Wielkiej Brytanii lub w USA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. austriackie przedsiębiorstwo handlowe;
2. supermarket firmy Billa
SJP.pl
Zobacz też: Billa (film).
Billa () – pochodząca z Austrii sieć supermarketów należąca do koncernu Rewe Group.
Wikipedia
bilbord;
1. bardzo duży plakat reklamowy;
2. specjalna tablica, na której umieszczany jest plakat reklamowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża przydrożna tablica reklamowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Radni cztery godziny dyskutowali o billboardach zawieszonych w centrum miasta.
Wiktionary
przym. billboardowy
Wiktionary
→ billboard [czytaj: bilbordowy]; bilbordowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do billboardu, związany z billboardem
Wiktionary
(1.1) O aferze billboardowej zrobiło się głośno po publikacji artykułu w lokalnej gazecie.
Wiktionary
rzecz. billboard
Wiktionary
[czytaj: bilbordoza] zbyt powszechne występowanie billboardów w przestrzeni publicznej; bilbordoza
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bili] obce imię żeńskie
SJP.pl
wykaz rozmów telefonicznych przesyłany abonentowi przez firmę telekomunikacyjną; biling
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rasa psów gończych wywodząca się z Francji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) daw. ani trochę
czasownik ułomny, nieprzechodni
(2.1) gw-pl|Podole. nie znać, nie umieć, nie potrafić
Wiktionary
(2.1) Ani słowa bilmez. → Nie zna ani słowa.
Wiktionary
(1-2) war. belmez, belmes
Wiktionary
dwie wsie w województwie kujawsko-pomorskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jednoczesne przebywanie w dwóch miejscach (zjawisko paranormalne)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. rel. jednoczesne przebywanie w dwóch odległych od siebie miejscach;
Wiktionary
Bilokacja – wieloznaczne pojęcie dotyczące m.in. zjawisk paranormalnych polegających na możliwości znajdowania się w dwóch miejscach jednocześnie. W mistyce chrześcijańskiej bilokacja zaliczana jest do darów charyzmatycznych o charakterze nadprzyrodzonym.
Osoby, które opisane są jako doświadczające bilokacji są w pełni świadome swojego przebywania w dwóch miejscach.
Wikipedia
metalowe pieniądze, monety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) numizm. pieniądze o niskim nominale;
(1.2) numizm. met. stop miedzi i srebra używany do bicia monet;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pasażerka wysiadając z auta ukradła portfel szofera. W pugilaresie znajdowały się trzy karty bankomatowe, prawo jazdy, 400 euro i nieco bilonu.
(1.1) Dwóch dotychczas nieustalonych mężczyzn dokonało kradzieży bilonu z rozmieniarki znajdującej się przy myjce bezdotykowej w Garwolinie.
(1.1) Poproś kioskarza o resztę w bilonie.
Wiktionary
IPA: ˈbʲilɔ̃n, AS: bʹilõn
Wiktionary
rzecz. bilonówka ż.
:: zdrobn. bilonik mrz.
przym. bilonowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bilon
Wiktionary
rzecz. bilon m.
Wiktionary
związany z bilonem
SJP.pl
potocznie: mały portfel na monety
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bilsztajn] producent amortyzatorów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bilwinowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Szypliszki.
Wieś królewska ekonomii grodzieńskiej położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
wykrzyknik naśladujący bicie zegara; bam, bom, bim-bam, bim-bom
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wykrzyknik naśladujący bicie zegara; bim, bam, bom, bim-bom
SJP.pl
wykrzyknik naśladujący bicie zegara; bim-bam, bim-bom
SJP.pl
wykrzyknik naśladujący bicie zegara; bim, bam, bom, bim-bam
SJP.pl
Bim-Bom ("teatrzyk Bim-Bom") – gdański teatr studencki, działający w latach 1954-1960. Od 1957 r. rezydował w historycznym budynku przy ul. Wały Jagiellońskie 1, będącym w l. 1957-1995 siedzibą Klubu Studentów Wybrzeża „Żak” (od listopada 2000 r. mieści się w nim Nowy Ratusz - siedziba Rady Miasta Gdańska).
Wikipedia
podwyższenie na środku bóżnicy (podium z pulpitem); almemor; almemar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. rel. żyd. podwyższenie stawiane w centrum synagogi, z którego odczytywana jest Tora;
Wiktionary
Bima, belmer ( בימה dosł. „podwyższenie”, „wieża”; בימה "bime"), almemar ( באַלעמער, "balemer"), w nazewnictwie aszkenazyjskim bałemer, almejmar, a w nazewnictwie sefardyjskim tewa ( תבה dosł. „skrzynia, arka”) – podwyższone miejsce w synagodze, z którego odczytywana jest Tora oraz księgi prorockie i prowadzone są modlitwy.
Wikipedia
(1.1) Jakub Rosenberg podniósł się ciężko z ławki i przystanął jeszcze na chwilę na środku sali modlitewnej dla mężczyzn, wsparłszy się jedną ręką o kutą kratę bimy.
Wiktionary
(1.1) tewa, almemor, almemar
Wiktionary
szpital muzułmański; maristan; bimarchan
SJP.pl
potocznie:
1. próżnować, marnować czas; obijać się, próżniaczyć, wałkonić się;
2. lekceważyć kogoś lub coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. tramwaj
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od bimbać
Wiktionary
(1.1) W badejkach do bimby się ładujesz? Chyba ci amba odbiła!
(1.1) Szybciej bym przyleciał, ale dryndy żadnej nie było, no i na bimbę trzeba było poczekać.
Wiktionary
rzecz. bimbiorz m.
Wiktionary
(1.1) gw. Poznań trambimba, kraków|tramwajka., środ. stud. bimbaj
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bimbać.
Wiktionary
(1.1) Mówiłam ci, że to twoje bimbanie źle się skończy! Będziesz zimował w ostatniej klasie.
Wiktionary
IPA: bʲĩmˈbãɲɛ, AS: bʹĩmbãńe
Wiktionary
czas. bimbać
Wiktionary
(1.1) olewanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Zaolzie. członek męski
Wiktionary
czas. bimbać ndk., bimbać se ndk.
Wiktionary
potocznie:
1. próżnować, marnować czas; obijać się, próżniaczyć, wałkonić się;
2. lekceważyć kogoś lub coś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) pot. marnować czas, próżnować
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. chwiać się, kołysać się
(1.3) kołysać
Wiktionary
(1.1) Ciągle tylko bimbasz, zamiast się uczyć.
(1.2) Prziszij tyn knefel, bo bimbie.
(1.3) Nie mogła wprost patrzeć na Nowakowskiego, który, uśmiechając się pod ryżą czupryną, stał na progu w swojej cienkiej piżamce i ostentacyjnie bimbał torebką landrynek.
Wiktionary
IPA: ˈbʲĩmbat͡ɕ, AS: bʹĩmbać
Wiktionary
rzecz. bimbanie n., bimbas mzw.
Wiktionary
potocznie: kobiece piersi; bimbały, zderzaki, melony, donice
SJP.pl
potocznie:
1. próżnować, marnować czas; obijać się, próżniaczyć, wałkonić się;
2. lekceważyć kogoś lub coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy
(1.1) slang. duży biust
Wiktionary
potocznie: wódka lub spirytus wytwarzane nielegalnie prymitywnym, domowym sposobem; samogon, samizdat, księżycówka, krzakówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. mocny alkohol domowej roboty, zazwyczaj wytwarzany nielegalnie;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Tomek pędzi niezły bimber.
Wiktionary
IPA: ˈbʲĩmbɛr, AS: bʹĩmber
Wiktionary
rzecz. bimbrownia ż., bimbrownik m., bimbrownictwo n.
:: zdrobn. bimberek m.
przym. bimbrowniczy
Wiktionary
(1.1) pot. samogon, księżycówka, krzakówka, siwucha; eufem. koniak pędzony nocą; reg. pozn. berbelucha
Wiktionary
produkcja, pędzenie bimbru; bimbrownictwo
SJP.pl
rzadko: osoba pędząca bimber lub handlująca bimbrem; bimbrownik
SJP.pl
miejsce produkcji nielegalnego alkoholu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. miejsce, w którym produkuje się bimber
(1.2) techn. środ. niskociśnieniowe, fermentacyjne urządzenie do produkcji dwutlenku węgla dla akwariów;
Wiktionary
(1.1) W piwnicy uruchomił swoją bimbrownię, czym smrodzi nam w całym domu.
Wiktionary
IPA: bʲĩmˈbrɔvʲɲa, AS: bʹĩmbrovʹńa
Wiktionary
rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrownictwo n.
przym. bimbrowniczy
Wiktionary
produkcja, pędzenie bimbru; bimbrarstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. produkcja bimbru
Wiktionary
IPA: ˌbʲĩmbrɔvʲˈɲit͡stfɔ, AS: bʹĩmbrovʹńictfo
Wiktionary
rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrowniczka ż., bimbrownia ż.
przym. bimbrowniczy, bimbrowy
Wiktionary
wytwórczyni bimbru
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. związany z bimbrownictwem lub bimbrownikiem
Wiktionary
(1.1) 1410 to rok bitwy pod Grunwaldem albo – w bimbrowniczej anegdocie – wzór na połączenie jednej części drożdży, czterech cukru i dziesięciu wody.
Wiktionary
IPA: ˌbʲĩmbrɔvʲˈɲit͡ʃɨ, AS: bʹĩmbrovʹńičy
Wiktionary
rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrowniczka ż., bimbrownia ż., bimbrownictwo n.
przym. bimbrowy
Wiktionary
osoba pędząca bimber lub handlująca bimbrem; bimbrarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba produkująca bimber lub handlująca nim
Wiktionary
(1.1) Policjanci zatrzymali bimbrownika, który pokątnie wytwarzał alkohol i sprzedawał go nieletnim.
Wiktionary
IPA: bʲĩmˈbrɔvʲɲik, AS: bʹĩmbrovʹńik
Wiktionary
rzecz. bimber m., bimbrownia ż., bimbrownictwo n.
:: fż. bimbrowniczka ż.
przym. bimbrowniczy, bimbrowy
Wiktionary
układ warstwowy dwóch spojonych ze sobą metali lub stopów
SJP.pl
Bimetal – trwale połączone na całej powierzchni styku elementy z dwóch różnych pod względem właściwości fizykochemicznych metali lub stopów.
Wyróżnia się bimetale stykowe, przewodowe, przeciwkorozyjne, np. puszki ze stali pokrytej warstwą cyny, termometryczne (termobimetale).
Wikipedia
przymiotnik od: bimetal; bimetalowy
SJP.pl
system pieniężny, w którym środkiem płatniczym są dwa metale (zwykle złoto i srebro)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. hist. system monetarny, w którym funkcję pieniądza spełniają dwa kruszce, złoto i srebro, a ich wartości są od siebie ściśle zależne;
Wiktionary
Nie mylić z: bimetal.
Bimetalizm – kruszcowy system monetarny zbudowany w oparciu o dwa metale szlachetne: srebro i złoto. Opierał się na ustalonej relacji srebra do złota. Obydwa kruszce na równi uczestniczyły w obiegu pieniężnym. Jeśli jednak relacja rynkowa złota i srebra różniła się od ustawowej relacji monet złotych i srebrnych, wówczas pieniądz relatywnie droższy („lepszy”) był tezauryzowany (oszczędzany, odkładany), a w obiegu pozostawał pieniądz relatywnie tańszy („gorszy”).
Wikipedia
(1.1) W sprawach wewnętrznych republikanie sprzeciwiali się idei bimetalizmu i faworyzowali złoto.
Wiktionary
IPA: ˌbʲĩmɛˈtalʲism̥, AS: bʹĩmetalʹism̦
Wiktionary
przymiotnik od: bimetal; bimetaliczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) met. wykonany z dwóch różnych metali połączonych ze sobą
Wiktionary
rzecz. bimetal mrz.
przym. bimetaliczny
Wiktionary
(1.1) war. bimetaliczny
Wiktionary
1. posiadający dwie części, dwa tryby działania, złożony z dwóch składników lub etapów; dwuskładnikowy;
2. transport bimodalny - transport drogowo-kolejowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) posiadający dwa tryby, stany lub formy działania
Wiktionary
poprzeczna belka wiążąca boki statku, element usztywniający szkielet statku; pokładnik
SJP.pl
maszyna używana przy produkcji obuwia do wygładzania brzegów podeszwy buta
SJP.pl
syn (w imionach arabskich); ben, ibn
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
staroindyjski instrument strunowy szarpany, przypominający lutnię, budowany w wielu odmianach; vina, wina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. spoż. długa bułka pszenna
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. duży podest
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. pszczoła
Wiktionary
Bina (hebr. בינה) – określenie oznaczające zrozumienie, inteligencję.
Wikipedia
(1.1) bułka francuska, bułka paryska, reg. angielka, kraków|weka., reg. śl. francuz, reg. pozn. kawiorka, reg. baton, reg. bułka wyborowa, reg. gryzka, reg. bułka kielecka, reg. bułka wrocławska, reg. kawiarka
Wiktionary
odprawianie dwóch mszy przez jednego kapłana tego samego dnia
SJP.pl
Binacja ("binatio"), "binowanie" – sprawowanie drugiej Mszy św. w tym samym dniu. Sprawowana jest z ważnych przyczyn. Gdy zabraknie innego kapłana, biskup może zezwolić na nią kapłanowi, jeżeli tego domaga się konieczność duszpasterska. W tym przypadku binacja wymaga odpowiednich racji.
Wikipedia
potocznie: plik wykonywalny zawierający program w postaci kodu maszynowego
SJP.pl
1. cecha czegoś składającego się wyłącznie z zer i jedynek; zero-jedynkowość;
2. cecha czegoś złożonego z dwóch części; podwójność, dwuczęściowość
SJP.pl
1. składający się wyłącznie z zer i jedynek; zero-jedynkowy;
2. składający się z dwóch przeciwstawionych sobie części
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) podwójny, złożony z dwóch części
(1.2) inform. mat. zapisany w dwójkowym systemie liczbowym
Wiktionary
(1.1) podwójny, dwuczęściowy
(1.2) zero-jedynkowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Binarowa – wieś w Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz.
W latach 1954–1972 wieś należała a była siedzibą władz do 1959 r. gromady Binarowa. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Binarowa
SJP.pl
przedstawienie dowolnej informacji w postaci ciągu informacji, z których każda przybiera tylko dwie wartości
SJP.pl
metoda opisu systemu językowego
SJP.pl
1. dawna opaska do podwiązywania wąsów;
2. dawna kobieca opaska na głowę, rodzaj diademu do przystrojenia fryzury;
3. szpagat, służący do zszywania książek;
4. taśma służąca do oprawiania dokumentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) druk. szpagat do zszywania książki
(1.2) druk. dekoracyjne prążki na grzbiecie książki
(1.3) elastyczny grzbiet do bindowania dokumentów
(1.4) daw. opaska do podwiązywania wąsów;
(1.5) daw. rodzaj diademu, ozdobna kobieca opaska na głowę
Wiktionary
Zobacz też: Binda (stolica tytularna).
Binda (z niem. "Binde" – opaska) – opaska do podwiązywania wąsów dla nadania im odpowiedniego kształtu.
Mocowaną z tyłu głowy lub do uszu przy pomocy tasiemek albo gumki, zakładano ją na noc na wąsy dla utrzymania ich kształtu po uprzednim nałożeniu na nie pomady (fiksatuaru). Wkładano ją też np. na kilka godzin przed przyjęciem, by utrwalić pożądany kształt wąsów.
Wikipedia
IPA: ˈbʲĩnda, AS: bʹĩnda
Wiktionary
rzecz. bindownica, bindowanie
czas. bindować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żart. przest. członek męski
Wiktionary
(1.1) (…) bo miał bindasz tak dostały, / Żeby był nie wlazł w żadne famurały.
Wiktionary
IPA: ˈbʲĩndaʃ, AS: bʹĩndaš
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. przepaska
Wiktionary
IPA: ˈbʲĩndaw, AS: bʹĩndau̯
Wiktionary
kryta aleja w ogrodach XVI-XVII wieku; berso, kolebka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. ogrod. parkowa aleja kryta kratownicą stanowiącą stelaż dla gałęzi drzew lub pnączy;
Wiktionary
Bindaż (niem. "binden" – wiązać), berceaux, chłodnik, kolebka – aleja obsadzona obustronnie drzewami lub pnączami, których pędy splatają się nad drogą tworząc sklepienie. Bindaże zakładane były w ogrodach począwszy od renesansu, jednak najbardziej popularne były w okresie baroku.
Wikipedia
IPA: ˈbʲĩndaʃ, AS: bʹĩndaš
Wiktionary
(1.1) berso, kolebka, chłodnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Zaolzie. węzeł
Wiktionary
rzecz. bindla ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. krawat
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Jo bindra nie nosza bez tydzień.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk szlips, ślips
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. krawat
(1.2) stpol. bandaż
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. krawat, krawatka
Wiktionary
rzecz. bindel mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) oprawianie dokumentów przy pomocy bindownicy;
Wiktionary
Bindowanie – technologia introligatorska łączenia luźnych kartek za pomocą sczepiania ich jednego brzegu za pomocą różnych technik introligatorskich.
Wikipedia
rzecz. bindownica ż., binda ż., zbindowanie n.
czas. bindować ndk., zbindować dk.
Wiktionary
oprawiać dokumenty, np. zszywać bindą
SJP.pl
przyrząd służący do łączenia kartek papieru przez wycięcie otworów na jednej z krawędzi, a następnie złączenie ich plastikowym, elastycznym i zaginanym do otworów elementem
SJP.pl
klepka z drewna dębowego, służąca do wyrobu beczek grubościennych
SJP.pl
teren nad rzeką lub jeziorem, gdzie składa się drewno do spławu i zbija tratwy; winduga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce nad rzeką lub na wodzie, gdzie składuje się drewno i zbija tratwy przeznaczone do spławu;
(1.2) spław drzewa, także jego zbijanie dla łączenia w tratwy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ogołocone z drzewa zbocze, „binduga”, okryte szczerym piaskiem, nadaje się doskonale do staczania pni wprost do wody.
Wiktionary
IPA: bʲĩnˈduɡa, AS: bʹĩnduga
Wiktionary
środowiskowo: kompulsywne oddawanie się jakiejś przyjemności
SJP.pl
wyrażenie zdaniowe utworzone z innych wyrażeń zdaniowych za pomocą wzoru: "ani ..., ani ..."
SJP.pl
Nie mylić z: prawo podwójnego przeczenia, inaczej podwójnej negacji.
Bramka NOR – jeden z funktorów zdaniowych rachunku zdań; dwuargumentowa funkcja boolowska (funktor logiczny) realizująca zaprzeczoną sumę logiczną (NOT OR) – jest prawdziwa wtedy i tylko wtedy, gdy oba składniki są fałszywe. Odpowiada wyrażeniu „ani … ani…”. Jego znaczenie przedstawia poniższa tablica prawdy:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: bindż wjułing] środowiskowo: oglądanie odcinków serialu jeden po drugim, bez przerwy; binge-watching
SJP.pl
[czytaj: bindż łoczer] środowiskowo: osoba oglądająca odcinki serialu jeden po drugim, bez przerwy; binge-viewer
SJP.pl
[czytaj: bindż łoczing] środowiskowo: oglądanie odcinków serialu jeden po drugim, bez przerwy; binge-viewing
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kopmpulsywne oglądanie seriali – po kilka, kilkanaście odcinków na raz;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rodzaj hazardowej gry losowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rodzaj gry hazardowej
(1.2) najwyższy wynik w bingo (1.1)
wykrzyknik
(2.1) okrzyk gracza bingo (1.1) informujący o jego wygranej
(2.2) okrzyk zwycięstwa, wyrażający zadowolenie z czegoś
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Jak mogłeś roztrwonić całą pensję w bingo? Ty masz nierówno pod sufitem, chłopaku!
Wiktionary
IPA: ˈbʲĩŋɡɔ, AS: bʹĩŋgo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Lwów. dziewczyna (młoda kobieta)
(1.2) gw-pl|Lwów. dziewczyna (partnerka)
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Binino – wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Ostroróg w odległości około 5 kilometrów od Ostroroga. Powierzchnia sołectwa wynosi około 700 hektarów, a liczba ludności wsi wynosi około 365 osób. Wieś położona jest przy drodze wojewódzkiej nr 116, drogach lokalnych do Dobrojewa: brukowej i polnej drodze tzw. „wiśniówce” oraz nieczynnej linii kolejowej Szamotuły Międzychód.
Wikipedia
tetroda półprzewodnikowa, bistabilny element czynny o ujemnej oporności
SJP.pl
Biniątki – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez wieś przechodzi niebieski szlak turystyczny z Pińczowa do Wiślicy.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Binkowo – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Śrem. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) gw-pl|Poznań. żart. siniak
Wiktionary
(1.1) gw. Poznań nieżart binol.
Wiktionary
gra karciana przeznaczona dla 4 osób podzielonych na dwie dwuosobowe drużyny, w której wykorzystuje się 4 talie kart od 10 do asa
SJP.pl
1. okulary osadzone na nosie za pomocą sprężynki, bez uchwytów za uszy; cwikier, pince-nez;
2. potocznie, żartobliwie: każde okulary korekcyjne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rodzaj dawnych okularów zakładanych tylko na nos;
Wiktionary
Binokle (fr. "binocle", z łac. ; "bi-", „dwu-, obu-”, "oculus", „oko” – „obuoczny”; dawn. także „cwikier”, niem. "Zwicker", od "zwicken", „szczypać”; lub "pince-nez", z fr. dosł. „szczypinos”) – odmiana okularów trzymających się na nosie dzięki specjalnie wygiętemu sprężynującemu elementowi łączącemu oba szkła.
Wikipedia
(1.1) Pradziadek ma na zdjęciu czarne faworyty i binokle.
Wiktionary
przyrząd optyczny przystosowany do obserwacji obuocznych
SJP.pl
pozwalający na obserwację obydwoma oczami, przystosowany do takiej obserwacji; binokularowy, dwuoczny, stereoskopowy
SJP.pl
pozwalający na obserwację obydwoma oczami, przystosowany do takiej obserwacji; binokularny, dwuoczny, stereoskopowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. siniak
Wiktionary
(1.1) gw. Poznań żart binks.
Wiktionary
1. mający dwa imiona, dwie nazwy lub nazwę dwuczłonową;
2. oparty na dwuczłonowym nazewnictwie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwa imiona albo dwie nazwy, złożony z dwóch imion lub nazw
Wiktionary
IPA: ˌbʲĩnɔ̃mʲĩˈnalnɨ, AS: bʹĩnõmʹĩnalny
Wiktionary
(1.1) dwuimienny
Wiktionary
Zobacz też: Binowo (jezioro).
Binowo (do 1945 "Binow") – wieś w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
drapieżny ssak z podrodziny łaskunów, żyjący w Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Arctictis binturong|ref=tak., ssak leśny południowo-wschodniej Azji;
Wiktionary
IPA: bʲĩnˈturɔ̃ŋk, AS: bʹĩnturõŋk
Wiktionary
wyraz określający różnego rodzaju wyroby przemysłowe, oznaczający, że są one bezpieczne dla środowiska naturalnego (np. produkty bio); eko
SJP.pl
Bio – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Lot.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 214 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 20 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pireneje Bio plasuje się na 849. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1036.).
Wikipedia
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z życiem, procesami życiowymi
Wiktionary
IPA: bʲjɔ, AS: bʹi ̯o
Wiktionary
kierunek w sztuce współczesnej polegający na wykorzystywaniu różnorodnych form życia do tworzenia dzieł artystycznych; bio art, bioart, sztuka transgeniczna, sztuka genetyczna
SJP.pl
aktywny biologiczne (np. bioaktywny krem ujędrniający)
SJP.pl
proces stopniowego gromadzenia się substancji chemicznychw tkankach organizmów żywych
SJP.pl
Bi
Wikipedia
związany z działem akustyki zajmującym się badaniem oddziaływań fal akustycznych na organizmy biologiczne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bioakustyką
Wiktionary
rzecz. bioakustyka ż.
Wiktionary
specjalista zajmujący się badaniem oddziaływań fal akustycznych na organizmy biologiczne
SJP.pl
dział akustyki zajmujący się badaniem oddziaływań fal akustycznych na organizmy biologiczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dział zoologii dający i systematyzujący dźwięk wydawane przez zwierzęta
Wiktionary
Bi
Wikipedia
przym. bioakustyczny
Wiktionary
kierunek w sztuce współczesnej polegający na wykorzystywaniu różnorodnych form życia do tworzenia dzieł artystycznych; bio art, bio-art, sztuka transgeniczna, sztuka genetyczna
SJP.pl
Bioasekuracja, biologiczna ochrona fermy – działania prowadzone na terenie gospodarstwa, jak i w jego najbliższym otoczeniu mające na celu ochronę biologiczną i zdrowotną gospodarstwa. Celem bioasekuracji jest ograniczenie rozprzestrzeniania się w obrębie gospodarstwa wirusów, bakterii, mykoplazm, pasożytów, wektorów biologicznych, poprzez stworzenie środowiska maksymalnie wolnego od drobnoustrojów chorobotwórczych.
Wikipedia
specjalista badający zachowanie się żywych organizmów ziemskich podczas lotów kosmicznych
SJP.pl
przymiotnik od: bioastronautyka
SJP.pl
Bioastronautyka – jeden z działów astronautyki. Bada wpływ warunków lotu rakietowego i kosmicznego, środowiska przestrzeni kosmicznej (nieważkości, przeciążenia, promieniowania kosmicznego, długotrwała izolacja) na organizmy. Dziedziną bioastronautyki jest medycyna kosmiczna, która bada wpływ powyższych czynników na organizm ludzki.
Wikipedia
naturalna aura organizmów żywych
SJP.pl
rodzaj repozytorium przechowującego próbki biologiczne do wykorzystania w badaniach
SJP.pl
proces zbierania, przetwarzania, przechowywania i udostępniania materiału biologicznego oraz danych medycznych w celach naukowych i medycznych
SJP.pl
bawełna z upraw ekologicznych; bawełna organiczna
SJP.pl
bazar z żywnością ekologiczną
SJP.pl
mały biobazar
SJP.pl
1. mała, kontenerowa oczyszczalnia ścieków;
2. część oczyszczalni ścieków, w której zachodzi oczyszczanie biologiczne
SJP.pl
zabijający żywe organizmy
SJP.pl
specjalista w dziedzinie biocenologii
SJP.pl
nauka o biocenozach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. ekol. dział ekologii zajmujący się biocenozami
Wiktionary
Biocenologia (biocenotyka, synekologia) – dział ekologii zajmujący się badaniem struktury i dynamiki naturalnych, wielogatunkowych ugrupowań organizmów żywych. [], natomiast badania nad zbiorowiskami roślinnymi rozwinęły się odrębnie. Najmłodszy kierunek zajmuje się zgrupowaniami zwierząt lądowych.
Wikipedia
przym. biocenologiczny
Wiktionary
(1.1) biocenotyka
Wiktionary
przymiotnik od: biocenologia
SJP.pl
przyrząd w postaci skrzynki bez dna, o bokach i wierzchu z siatki, do przykrywania powierzchni 1 m2 w celu wyłowienia, zbadania i przeliczenia żywych organizmów znajdujących się na tej powierzchni
SJP.pl
dotyczący biocenozy, zachodzący w biocenozie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biocenozą, dotyczący biocenozy
Wiktionary
rzecz. biocenoza ż.
Wiktionary
specjalista badający strukturę, funkcjonowanie i dynamikę rozwoju zespołów organizmów roślinnych i zwierzęcych powiązanych wzajemnymi zależnościami
SJP.pl
specjalista badający strukturę, funkcjonowanie i dynamikę rozwoju zespołów organizmów roślinnych i zwierzęcych powiązanych wzajemnymi zależnościami
SJP.pl
wielogatunkowy zespół organizmów roślinnych i zwierzęcych wzajemnie powiązanych różnymi zależnościami biologicznymi, stanowiący żywą część ekosystemu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. zespół populacji różnych gatunków, żyjących w określonej przestrzeni środowiska lądowego lub wodnego;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
przym. biocenotyczny
przysł. biocenotycznie
Wiktionary
skrót od: biochemia, biochemiczny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
nauka o składzie chemicznym organizmów żywych i o zachodzących w nich procesach chemicznych; chemia fizjologiczna, chemia biologiczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. eduk. nauka na pograniczu chemii organicznej i biologii zajmująca się substancjami organicznymi o znaczeniu biologicznym;
Wiktionary
Biochemia – nauka zajmująca się chemią w organizmach żywych, a w szczególności biosyntezą, strukturą, stężeniem, funkcjami (w tym skutkami niedoboru oraz nadmiaru) i przemianami substancji chemicznych w organizmach (z uwzględnieniem aspektów energetycznych).
Wikipedia
(1.1) Na anglojęzycznych studiach magisterskich z biochemii zyskasz dogłębny wgląd w chemiczny skład organizmów żywych.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈxɛ̃mʲja, AS: bʹi ̯oχẽmʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. biochemiczka ż., biochemik m., biochemistka ż.
przym. biochemiczny
Wiktionary
(1.1) chemia biologiczna
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. specjalistka w zakresie biochemii, kobieta zajmująca się biochemią
Wiktionary
(1.1) Krótko obcięte włosy i aura tajemniczości mogły mieć wpływ na uznanie jej za jedną z bardziej seksownych biochemiczek w historii kina, ale z pewnością umiejętności aktorskie Sharon Stone, także zasługują tutaj na uwagę.
Wiktionary
rzecz. biochemia ż.
:: fm. biochemik mos.
przym. biochemiczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biochem. związany z biochemią, rozumiany w zakresie biochemii
Wiktionary
rzecz. biochemik mos., biochemiczka ż., biochemistka ż., biochemia ż.
Wiktionary
naukowiec zajmujący się badaniem chemicznej budowy organizmów żywych i przebiegających w nich procesów chemicznych i energetycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) nauk. specjalista w zakresie biochemii, osoba zajmująca się biochemią
Wiktionary
(1.1) W 2022 roku Hugh Ross przekazał przywództwo organizacji i funkcję dyrektora instytutu biochemikowi doktorowi Fazale Rana.
Wiktionary
rzecz. biochemia ż.
:: fż. biochemiczka ż.
przym. biochemiczny
Wiktionary
substancje chemiczne oraz odczynniki biologiczne wykorzystywane do badań nad procesami życiowymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. specjalistka w biochemii
Wiktionary
rzecz. biochemia ż.
:: fm. biochemik
przym. biochemiczny
Wiktionary
[czytaj: bioczip] chip umieszczany w żywych organizmach, mający głównie na celu ich identyfikację; bioczip
SJP.pl
Biochip – element elektroniczny umieszczony w żywych organizmach ludzkich lub zwierzęcych, mający głównie na celu ich identyfikację (RFID), ewentualnie lokalizację drogą radiową (np. podczas migracji różnych gatunków zwierząt). Najnowsze nadajniki mają wielkość ziarna ryżu (11 mm długości / 2 mm szerokości).
Wikipedia
zespół jednorodnych biotopów
SJP.pl
Biochora – przestrzeń, którą zajmuje jedna, konkretna fitocenoza (zbiorowość).
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do biocybernetyki, związany z biocybernetyką
Wiktionary
(1.1) Tworzył modele biocybernetyczne na zamówienie instytutu.
Wiktionary
rzecz. biocybernetyk m., biocybernetyka ż.
przym. cybernetyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie biocybernetyki
Wiktionary
(1.1) Byliśmy na pogrzebie znanego biocybernetyka z Mikołowa.
(1.1) Wystąpił na zjeździe biocybernetyków w Łodzi.
Wiktionary
rzecz. cybernetyka m., biocybernetyka ż.
:: fż. biocybernetyczka ż.
przym. biocybernetyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dział cybernetyki, badanie procesów sterowania w układach biologicznych;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: biocybernetyk
Wiktionary
Biocybernetyka – dział cybernetyki zajmujący się badaniem procesów sterowania w układach biologicznych oraz sprzężeń pomiędzy tymi procesami a środowiskiem.
Wikipedia
(1.1) Pora jednak wyjaśnić, czym jest biocybernetyka.
Wiktionary
rzecz. biocybernetyk m., cybernetyka ż., neurocybernetyka ż.
przym. biocybernetyczny
Wiktionary
środek zabijający grzyby i bakterie
SJP.pl
obszar będący zespołem biochor tego samego typu, np. wody słodkie, pustynie
SJP.pl
chip umieszczany w żywych organizmach, mający głównie na celu ich identyfikację; biochip
SJP.pl
część urządzenia pomiarowego stosowanego w biotechnologii i medycynie
SJP.pl
Bioczujnik (biosensor) – część urządzenia pomiarowego stosowanego w biotechnologii i medycynie.
Bioczujnik składa się z części biologicznej i części aparaturowej przetwarzającej sygnał odebrany przez część biologiczną. Dużą przewagą biosensorów nad klasycznymi czujnikami elektrycznymi jest ich wysoka zdolność wybiórcza konkretnych elementów w badanym środowisku, jak związków chemicznych, białek czy nawet mikroorganizmów.
Wikipedia
cząsteczka chemiczna biorąca udział w procesach biologicznych; biomolekuła, cząsteczka biologiczna
SJP.pl
rozkład substancji w naturalny sposób pod wpływem enzymów, bakterii itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. proces rozpadu substancji na proste związki organiczne pod wpływem czynników naturalnych – bakterii, grzybów, pierwotniaków i żerowania organizmów wyższych;
Wiktionary
Biodegradacja (gr. "bios" ‘życie’, łac. "degradatio" ‘obniżenie’) – biochemiczny rozkład związków organicznych przez saprobionty (głównie bakterie i grzyby, ale także pierwotniaki, promieniowce, glony i robaki) na proste związki nieorganiczne. Poza organizmami żywymi, do biodegradacji przyczyniają się także czynniki naturalne, takie jak: światło słoneczne, tlen z powietrza i woda. Dzięki niej rozkładowi może ulegać nawet 95% substancji organicznej.
Wikipedia
(1.1) Biodegradacji białek i aminokwasów towarzyszy bardzo nieprzyjemny zapach powstających amin…
Wiktionary
przym. biodegradowalny
Wiktionary
rzadko: łatwo ulegający naturalnemu procesowi rozkładu i nieskutkujący powstawaniem szkodliwych substancji; biodegradowalny
SJP.pl
łatwo ulegający naturalnemu procesowi rozkładu i nieskutkujący powstawaniem szkodliwych substancji; biodegradalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ulegający rozpadowi biologicznemu
Wiktionary
(1.1) Zawiesina rozpylana jest powierzchniowo przy pomocy specjalnego hydrosiewnika i po odparowaniu wody tworzy celulozową biodegradowalną skorupę.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔdɛɡradɔˈvalnɨ, AS: bʹi ̯odegradovalny
Wiktionary
rzecz. biodegradowalność ż., biodegradacja ż.
Wiktionary
rozkładać się w sposób naturalny pod wpływem mikroorganizmów lub enzymów
SJP.pl
taki, który rozkłada się w sposób naturalny pod wpływem mikroorganizmów, enzymów
SJP.pl
małe biodro
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. pieszcz. od: biodro
Wiktionary
(1.1) Tańczyły między skrzynkami pocztowymi, wyginając zgrabne bioderka (…).
Wiktionary
rzecz. biodro n.
Wiktionary
paliwo z olejów roślinnych lub tłuszczów zwierzęcych, przeznaczone do silników dieslowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. biopaliwo do silników wysokoprężnych;
Wiktionary
Biodiesel — biopaliwo (przetworzony chemicznie olej roślinny, np. rzepakowy) do silników wysokoprężnych (Diesla).
Biodieslem nazywa się zarówno czyste estry kwasów tłuszczowych i alkoholi, np. estry metylowe (FAME, z Fatty Acid Methyl Esters) lub etylowe (FAEE, z Fatty Acid Ethyl Esters), jak i mieszanki paliwowe z olejem napędowym w celu otrzymania paliwa zapewniającego lepsze warunki pracy silnika:
Wikipedia
IPA: bʲjɔˈdʲizɛl, AS: bʹi ̯odʹizel
Wiktionary
ekologiczny dodatek do paliwa
SJP.pl
o substancji czynnej: dostający się do krwiobiegu
SJP.pl
część ciała, którą stanowią: staw biodrowy, boczna część miednicy i górna zewnętrzna część uda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. część ciała, którą stanowią: staw biodrowy, boczna część miednicy i górna zewnętrzna część uda
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po bieganiu bolały mnie kolana i biodra.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔdrɔ, AS: bʹi ̯odro
Wiktionary
rzecz. biodrówka ż., bioderko n.
przym. biodrowy, biodrzasty
Wiktionary
(1.1) staw biodrowy; gw. Mazowsze biedro
Wiktionary
przymiotnik od: biodro
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biodrem, dotyczący biodra
Wiktionary
(1.1) Gdy zaś wrócił i został sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈdrɔvɨ, AS: bʹi ̯odrovy
Wiktionary
rzecz. biodro n.
przym. biodrzasty
Wiktionary
tworzenie tkanek z żywych komórek przy pomocy drukarki 3D; bioprinting
SJP.pl
drukarka wykonująca biodruk
SJP.pl
mający wydatne biodra
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający szerokie, wydatne biodra
Wiktionary
(1.1) Wilhelm towar zachwalał z humorem, rymowankami, łypał okiem do biodrzastych dziewuch.
(1.1) Za oknami secesyjnych budowli człowiek tęsknie wypatrywał roznegliżowanych ciał biodrzastych Czeszek.
Wiktionary
rzecz. biodro n., biodrówka ż.
przym. biodrowy
Wiktionary
(1.1) szerokobiodry
Wiktionary
spódnica nisko opinająca biodra
SJP.pl
potocznie: spodnie sięgające do bioder
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bioekologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. dział ekologii badający zespoły biologiczne, skupiający się na biocenozie
Wiktionary
(1.1) biocenologia
Wiktionary
przymiotnik od: bioelektronika
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bioelektroniki
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bioelektroniki
SJP.pl
Bioelektronika – nauka interdyscyplinarna, która posiada trzy niezależne znaczenia. Według jednego z nich jest to dziedzina wiedzy z pogranicza elektroniki oraz biologii. Nauka ta zajmuje się badaniem budowy i funkcjonowania żywych organizmów, a następnie wykorzystywaniem zdobytych w ten sposób informacji do konstruowania biopodobnych elementów elektronicznych.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) fizj. dotyczący zjawisk elektrycznych w żywych organizmach
Wiktionary
specjalista w zakresie procesów elektrycznych zachodzących w żywych organizmach
SJP.pl
pierwiastek chemiczny wchodzący w skład organizmów żywych, niezbędny do ich funkcjonowania; nutrient, biopierwiastek
SJP.pl
Bi
Wikipedia
1. energia biologiczna, wytwarzana w organizmach żywych;
2. naturalna energia organizmów żywych, mająca uzdrawiać
SJP.pl
Bi
Wikipedia
w medycynie alternatywnej: uzdrowiciel leczący za pomocą bioenergoterapii (bioterapii); bioterapeuta, energoterapeuta
SJP.pl
kwestionowana przez medycynę metoda uzdrawiania poprzez oddziaływania na chorego energią biologiczną terapeuty; energoterapia
SJP.pl
Ten artykuł opisuje teorie, metody lub czynności niezgodne ze współczesną wiedzą medyczną.
Bioenergoterapia – grupa metod z zakresu medycyny niekonwencjonalnej, zakładających możliwość oddziaływania osoby wykonującej zabieg (bioenergoterapeuty) na osobę chorą, w sposób bezpośredni (poprzez zbliżenie lub dotyk) lub na odległość (poprzez przepływ nieokreślonego rodzaju energii). Do metod tych zalicza się też modlitwę i inne metody mentalne.
Wikipedia
odwodniony alkohol etylowy, otrzymywany z komponentów pochodzenia roślinnego, stosowany w przemyśle petrochemicznym jako komponent paliw silnikowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. etanol produkowany z biomasy i/lub ulegającej biodegradacji części odpadów, do użycia jako biopaliwo;
Wiktionary
Bioetanol (alkohol rolniczy) – odwodniony (< 1% wody) alkohol etylowy (etanol) otrzymywany z biomasy (jako odnawialnego źródła węgla) lub z biodegradowalnej części odpadów (papieru, płyt drewnianych, itp.). Bioetanol może być stosowany w czystej postaci (tzw. E100) lub mieszany z innymi alkoholami (np. z metanolem) jako biopaliwo; może też być mieszany z paliwami, pochodnymi olejów mineralnych.
Wikipedia
IPA: ˌbʲjɔɛˈtãnɔl, AS: bʹi ̯oetãnol
Wiktionary
przym. bioetanolowy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bioetanolu, związany z bioetanolem
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔɛtãnɔˈlɔvɨ, AS: bʹi ̯oetãnolovy
Wiktionary
rzecz. bioetanol m.
Wiktionary
badaczka problemów moralnych dotyczących praktyk biologicznych i medycznych
SJP.pl
→ bioetyka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bioetyką lub bioetykami
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔɛˈtɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯oetyčny
Wiktionary
rzecz. bioetyka ż., bioetyk m.
przysł. bioetycznie
Wiktionary
dział etyki zajmujący się analizą dylematów moralnych pojawiających się w praktyce nauk medycznych i biologicznych
SJP.pl
dział etyki zajmujący się analizą dylematów moralnych pojawiających się w praktyce nauk medycznych i biologicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dział etyki dotyczący analizy dylematów moralnych, które pojawiają się w naukach medycznych i biologicznych
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: bioetyk
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. bioetyk m., bioetyczka ż.
przym. bioetyczny
Wiktionary
kompleks skał osadowych zawierających ten sam charakterystyczny zespół skamieniałości
SJP.pl
Biofacja – facja wyróżniona na podstawie zawartych w osadzie szczątków organicznych.
Jest to zespół cech paleontologicznych odróżniających od siebie osady tego samego wieku.
Wikipedia
organizm żywiący się tkankami innych organizmów, np. saprofit; biotrof
SJP.pl
Biofag (łac. "biophaga", z gr. "bíos" – życie, "phageín" – jeść) – organizm odżywiający się żywym pokarmem, zjadający inne organizmy lub ich części.
W zależności od rodzaju pobieranego pokarmu biofagi dzielone są na:
Wśród obydwu grup biofagów wyróżniane są stopnie specjalizacji pokarmowej zależne od różnorodności pobieranego pokarmu przez dany gatunek:
Wikipedia
lek produkowany przy użyciu żywych organizmów
SJP.pl
[czytaj: biofidbek] metoda leczenia polegająca na stosowaniu aparatury umożliwiającej pacjentowi obserwacje własnego ciała, dzięki czemu uczy się on je kontrolować
SJP.pl
Biofeedback, "biologiczne sprzężenie zwrotne" – dostarczanie człowiekowi informacji zwrotnej („feedback”) o zmianach jego stanu fizjologicznego. Zmiany fizjologiczne organizmu monitorowane są przez odpowiednie urządzenie, np. pomiarowy system komputerowy.
Metoda ta wykorzystywana jest między innymi w psychologii, w medycynie, w parapsychologii, ale także w sporcie czy biznesie.
Wikipedia
przywiązanie do życia; instynkt samozachowawczy
SJP.pl
błona biologiczna pochodzenia bakteryjnego tworząca się np. na skórze, błonie śluzowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. wielokomórkowa struktura bakterii (i innych organizmów) otoczona warstwą substancji organicznych i nieorganicznych, produkowanych przez te drobnoustroje, wykazująca adhezję do powierzchni biologicznych i abiotycznych;
Wiktionary
Biofilm (z ang. "film" – "warstwa") zwany także błoną biologiczną (ang. "biological membrane") – złożona wielokomórkowa struktura bakterii (i innych organizmów) otoczona warstwą substancji organicznych i nieorganicznych, produkowanych przez te drobnoustroje, wykazująca adhezję zarówno do powierzchni biologicznych, jak i abiotycznych. Błona biologiczna może odkładać się na granicy faz niezależnie od ich rodzaju. Drobnoustroje wolno żyjące nazywane są planktonem.
Wikipedia
(1.1) Żeby strukturę biofilmu sobie wyobrazić, trzeba przypomnieć sobie osad gromadzący się w wazonie z kwiatami – obślizgłą, lepką, cuchnącą warstewkę widoczną gołym okiem, z czasem odpadającą w płatach.
Wiktionary
(1.1) błona biologiczna
Wiktionary
pierwiastek biofilny - pierwiastek, który wchodzi w skład organizmów żywych, jest niezbędny do budowy ich ciała oraz dla procesów przemiany materii, np. wodór, węgiel, azot, tlen; biopierwiastek
SJP.pl
urządzenie lub system oczyszczania powietrza, wody lub ścieków przy użyciu mikroorganizmów
SJP.pl
Biofiltracja – biologiczna metoda oczyszczania gazów z zanieczyszczeń organicznych. Polega na przepuszczaniu gazów wraz z zanieczyszczeniami przez złoże stałe, organiczne, nawilżone, będące siedliskiem mikroorganizmów.
Wikipedia
specjalistka zajmująca się biofizyką
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący biofizyki
Wiktionary
rzecz. biofizyka ż., biofizyk m.
Wiktionary
specjalista zajmujący się biofizyką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie biofizyki
Wiktionary
przym. biofizyczny
rzecz. biofizyka ż.
Wiktionary
dziedzina nauk biologicznych zajmująca się fizycznymi i fizykochemicznymi podstawami procesów życiowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dziedzina biologii badająca fizyczne podstawy procesów życiowych;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: biofizyk
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. biofizyk mos.
przym. biofizyczny
Wiktionary
naturalna substancja o działaniu wspomagającym układ odpornościowy
SJP.pl
w genetyce klasycznej: najmniejsza cząstka materii zdolna do życia
SJP.pl
czynnik substancji piorących usuwających zabrudzenia poprzez biodegradację
SJP.pl
łatwopalny gaz powstający podczas beztlenowej fermentacji substancji organicznych, np. świeżego obornika; agrogaz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. roln. mieszanina gazów otrzymywana podczas beztlenowego rozkładu obornika lub innych pozostałości organicznych;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) W Polsce pierwsze studium emisji biogazu z wysypisk wykonano w 1991 r. Opracowanie pozwoliło oszacować emisję metanu i dwutlenku węgla z umieszczonych w ewidencji […] 681 wysypisk odpadów komunalnych.
Wiktionary
przym. biogazowy
rzecz. gaz mrz., biogazownia ż.
Wiktionary
(1.1) agrogaz
Wiktionary
zakład zajmujący się produkcją biogazu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) instalacja służąca do celowej produkcji biogazu z biomasy roślinnej, odchodów zwierzęcych, odpadów organicznych, odpadów poubojowych lub biologicznego osadu ze ścieków;
Wiktionary
Biogazownia – zakład produkujący biogaz z biomasy roślinnej, odchodów zwierzęcych, odpadów organicznych (na przykład z przemysłu spożywczego), odpadów poubojowych lub osadu biologicznego ze ścieków.
Wikipedia
(1.1) W Chinach i Indiach już od sześćdziesiątych lat rozpoczęło się silne rozpowszechnianie stosowania małych przydomowych biogazowni w celu pokrycia potrzeb energii poszczególnych gospodarstw, w oparciu o kuchenne i ogrodowe odpadki.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔɡaˈzɔvʲɲa, AS: bʹi ̯ogazovʹńa
Wiktionary
przym. biogazowy
rzecz. biogaz mrz.
Wiktionary
związek organiczny niezbędny do życia i rozwoju roślin
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. związany z biogenezą, dotyczący biogenezy
Wiktionary
rzecz. biogeneza ż.
Wiktionary
1. nauka zajmująca się badaniem dziedziczności i zmienności organizmów żywych; genetyka;
2. inżynieria genetyczna
SJP.pl
proces powstawania życia na Ziemi; biopoeza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. biol. proces powstawania życia; pochodzenie życia
Wiktionary
przym. biogenetyczny
Wiktionary
układ ekologiczny obejmujący związane ze sobą żywe organizmy i środowisko nieożywione; ekosystem, biogeosystem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. zob. ekosystem.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. geol. chem. ekol. dziedzina nauki zajmująca się badaniem wymiany albo przepływu materii między żywymi a nieożywionymi komponentami biosfery
Wiktionary
Bi
Wikipedia
przym. biogeochemiczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. geol. chem. ekol. związany z biogeochemią
Wiktionary
rzecz. biogeochemia ż.
Wiktionary
specjalista badający krążenie pierwiastków w przyrodzie pod wpływem procesów życiowych
SJP.pl
specjalista badający rozmieszczenie na Ziemi organizmów zwierzęcych i roślinnych oraz ich związek ze środowiskiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka o rozmieszczeniu na Ziemi żywych organizmów;
Wiktionary
Biogeografia (gr. "bíos" ‘życie’, "gé" ‘ziemia’, "gráphein" ‘pisać’) – nauka przyrodnicza z pogranicza biologii i geografii, badająca rozmieszczenie przestrzenne osobników oraz:
Biogeografia zajmuje się zarówno pojedynczymi gatunkami oraz biocenozami, jak również ich zespołami, biomami, a także całą biosferą.
Wikipedia
IPA: ˌbʲjɔɡɛɔˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ogeografʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. biogeograf m.
przym. biogeograficzny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. geogr. związany z biogeografią, dotyczący biogeografii
Wiktionary
rzecz. biogeografia ż., biogeograf mos.
Wiktionary
układ ekologiczny obejmujący związane ze sobą żywe organizmy i środowisko nieożywione; biogeocenoza, ekosystem
SJP.pl
Bi
Wikipedia
Bi
Wikipedia
autor biografii; osoba opisująca czyjeś życie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) autor biografii;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Spotkałem się z biografem Adama Mickiewicza, który napisał o nim wiele książek.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔɡraf, AS: bʹi ̯ograf
Wiktionary
rzecz. biografia ż.
:: fż. biografka ż.
przym. biograficzny, biografijny
Wiktionary
(1.1) książk. żywotopisarz
Wiktionary
opowieść o życiu jakiejś postaci rzeczywistej, najczęściej wybitnej, często przedstawiona w postaci zbeletryzowanej; życiorys
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) opis życia i działalności jakiejś osoby;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Książka jest biografią bardzo znanego poety.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ografʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. biograf m., biografistyka ż., biografizm m.
przym. biograficzny, biografijny
przysł. biograficznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dotyczący biografii
Wiktionary
rzecz. biografia ż.
przym. biograficzny, biografijny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z biografią, dotyczący biografii
Wiktionary
(1.1) Niezmodyfikowany tekst jego noty biograficznej wciąż dostępny jest m.in. w anglojęzycznej Wikipedii.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔɡraˈfʲit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯ografʹičny
Wiktionary
rzecz. autobiografizm mrz., autobiograficzność ż., autobiografka ż., autobiograf mos., biografia ż., biograf m., biografka ż., biogram m., autobiografia ż., biograficzność ż., biografistyka ż., biografista m., biografistka ż., biografizm m.
przym. autobiograficzny, biografistyczny, biografijny
przysł. biograficznie, autobiograficznie
czas. autobiografizować
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z biografią, dotyczący biografii
Wiktionary
rzecz. biografia ż., biograf mos., biografistyka ż., biografizm mrz.
przym. biograficzny
przysł. biograficznie
Wiktionary
(1.1) współcz. biograficzny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. od: biografia
Wiktionary
osoba pisząca biografie
SJP.pl
kobieta pisząca biografie
SJP.pl
Biografistyka (gr. "bios" „życie” + "grapho" „piszę”) – biografie artystów, postaci historycznych czy naukowców w formie powieści. Biografista wyraża zainteresowanie bohaterem, dobranymi faktami, czasem nie potwierdzonymi przez żadne źródło. Jest to typ twórczości, gdzie tzw. jedność tworzą „dzieło i życie”.
Wikipedia
interpretacja utworu literackiego jako dukomentu osobistych przeżyć autora
SJP.pl
nadawać czemuś charakter biografii
SJP.pl
kobieta opisująca czyjeś życie; autorka biografii
SJP.pl
encyklopedyczny lub słownikowy artykuł, dotyczący życia, działalności, twórczości, dokonań danej osoby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) skrócony życiorys osoby
Wiktionary
Biogram – zwięzły życiorys w encyklopedii (słowniku, leksykonie), zawierający podstawowe informacje o życiu, dokonaniach, twórczości przedstawianej osoby; inaczej nota biograficzna.
Wikipedia
przym. biograficzny
Wiktionary
grupa drzew wyróżniająca się w lesie jako zwarta zespołowa jednostka biologiczna; grupa biologiczna
SJP.pl
handlowa nazwa biojogurtu
SJP.pl
[czytaj: biohaker] osoba wykonująca eksperymenty biologiczne, w tym genetyczne, zwykle poza oficjalnymi laboratoriami; biohaker
SJP.pl
[czytaj: biohakerka] kobieta wykonująca eksperymenty biologiczne, w tym genetyczne, zwykle poza oficjalnymi laboratoriami; biohakerka
SJP.pl
[czytaj: biohaking] biologiczne lub genetyczne usprawnianie działania organizmu; biohaking
SJP.pl
osoba wykonująca eksperymenty biologiczne, w tym genetyczne, zwykle poza oficjalnymi laboratoriami; biochaker
SJP.pl
Biohaker – określenie osoby wykonującej eksperymenty biologiczne, w tym związane z DNA i innymi aspektami genetyki, zwykle poza laboratoriami akademickimi, rządowymi lub laboratoriami firm – np. farmaceutycznych.
Wikipedia
kobieta wykonująca eksperymenty biologiczne, w tym genetyczne, zwykle poza oficjalnymi laboratoriami; biohackerka
SJP.pl
biologiczne lub genetyczne usprawnianie działania organizmu; biohacking
SJP.pl
nawóz z odchodów dżdżownic kompostowych; kompost koprolitowy, wermikompost
SJP.pl
Biohumus, kompost koprolitowy, wermikompost – odchody dżdżownicy kompostowej ("Eisenia fetida" (Sav.)) uzyskiwane po przetworzeniu substancji organicznej (obornik, torf, odpady z rzeźni lub przetwórni owocowo-warzywnych, papier, wysłodki, wytłoki, trociny, osady ze ścieków) w specjalnych łożach.
Wikipedia
rozpoznawanie stanu zanieczyszczenia środowiska na podstawie reakcji organizmów zwierzęcych i roślinnych na zmiany otoczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. ekol. ocena stanu środowiska naturalnego lub określenie właściwości jakiegoś czynnika środowiskowego (np. poziomu zanieczyszczeń) za pomocą wskaźników biologicznych, którymi są organizmy (bioindykatory);
Wiktionary
(1.1) W bioindykacji zwykle bierze się pod uwagę trzy główne kategorie wskaźników ekologicznych: obfitość fauny, jej strukturę jakościową, elementy funkcjonowania, np. migracje.
Wiktionary
rzecz. bioindykator m.
przym. bioindykacyjny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bioindykacją, dotyczący bioindykacji
Wiktionary
rzecz. bioindykacja ż., bioindykator m.
Wiktionary
w ekologii: organizm żywy występujący w ściśle określonych warunkach środowiska, służący jako wskaźnik, np. zanieczyszczenia powietrza, wody lub substancji zawartych w glebie; biowskaźnik, organizm wskaźnikowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekol. biologiczny wskaźnik jakości środowiska, którym jest zwierzę lub roślina o dużej wrażliwości na działanie określonych czynników
Wiktionary
(1.1) Bioindykatorem do badania czystości wód wykorzystuje się dafnię, chlorellę, pałkę szerokolistną, gupika oraz pstrąg potokowego.
Wiktionary
rzecz. bioindykacja
przym. bioindykacyjny
Wiktionary
nauka zajmująca się stosowaniem narzędzi matematycznych oraz informatycznych do rozwiązywania problemów biologicznych
SJP.pl
nauka zajmująca się stosowaniem narzędzi matematycznych oraz informatycznych do rozwiązywania problemów biologicznych
SJP.pl
Bi
Wikipedia
specjalista w dziedzinie bioinżynierii
SJP.pl
Bioinżynieria "(inżynieria bioprocesowa)" – dział biotechnologii. Odpowiada na pytania z zakresu rozwiązywania technicznych i ekonomicznych problemów związanych z procesami biotechnologicznymi prowadzonymi w skali przemysłowej.
Wikipedia
rodzaj jogurtu z dodatkiem mleka acydofilnego; biogurt
SJP.pl
klimat właściwy określonemu środowisku
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bioklimatologii
SJP.pl
dziedzina nauki zajmująca się badaniem powiązań pomiędzy procesami fizjologicznymi roślin, zwierząt i ludzi, ich rozmieszczeniem na kuli ziemskiej a klimatem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dziedzina nauki badająca wpływ klimatu i warunków pogodowych na organizmy żywe;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
przym. bioklimatologiczny
przysł. bioklimatologicznie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. związany z bioklimatologią, dotyczący bioklimatologii
Wiktionary
rzecz. bioklimatologia ż.
Wiktionary
przymiotnik od: bioklimat, np. warunki bioklimatyczne; ekoklimatyczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. związany z bioklimatem, dotyczący bioklimatu
Wiktionary
rzecz. bioklimat mrz.
Wiktionary
ekologiczny kominek na biopaliwo
SJP.pl
Bi
Wikipedia
składnik paliwa lub biopaliwa, uzyskiwany głównie z surowców rolniczych, np. rzepaku
SJP.pl
przeobrażenie się związku w inny przy pomocy żywych organizmów
SJP.pl
korozja spowodowana przez mikroorganizmy, głównie bakterie i grzyby; korozja mikrobiologiczna
SJP.pl
kosmetyk wyprodukowany z substancji naturalnych lub nieszkodliwych dla środowiska naturalnego; ekokosmetyk
SJP.pl
kosmetyka z zastosowaniem wyłącznie naturalnych produktów
SJP.pl
skrót od: biologia, biologiczny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = (termin) biologiczny
Wiktionary
w gwarze uczniowskiej: biologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczn. biologia (przedmiot szkolny)
(1.2) uczn. biologia (lekcja biologii)
Wiktionary
Biola – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kalifornia, w hrabstwie Fresno.
Wikipedia
(1.1) Dostałam pałę z bioli.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔla, AS: bʹi ̯ola
Wiktionary
rzecz. biolka ż.
Wiktionary
(1.1-2) biolka
Wiktionary
potocznie: klasa o profilu biologiczno-chemicznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. uczn. profil klasy w szkole średniej, o rozszerzonej biologii i chemii
Wiktionary
skała utworzona ze szczątków organizmów roślinnych i zwierzęcych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczn. zdrobn. biologia (przedmiot szkolny)
(1.2) uczn. zdrobn. biologia (lekcja biologii)
Wiktionary
rzecz. biola ż.
Wiktionary
(1.1-2) biola
Wiktionary
1. specjalista w dziedzinie biologii;
2. nauczyciel biologii;
3. student lub absolwent wydziału biologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie biologii
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) kobieta biolog (1.1)
Wiktionary
(1.1) Dendrolog jest botanikiem, biologiem, który bada drzewa.
(2.1) Małgorzata jest biologiem i zajmuje się naczelnymi.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔlɔk, AS: bʹi ̯olok
Wiktionary
rzecz. biologia ż., biologiczność ż.
:: fż. biolożka ż.
przym. biologiczny
przysł. biologicznie
Wiktionary
(2.1) pot. biolożka
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. B. lp. od: biolog
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈlɔɡa, AS: bʹi ̯ologa
Wiktionary
1. nauka o wszystkich formach życia występujących na Ziemi obecnie oraz w przeszłości
2. sposób działania organizmu
3. kierunek na wyższej uczelni lub jej wydział, na którym studiuje się tę naukę
4. przedmiot szkolny obejmujący naukę o świecie żywym i prawach, które nim rządzą; lekcja tego przedmiotu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. biol. nauka przyrodnicza o życiu, rozwoju i ewolucji osobniczej;
(1.2) eduk. przedmiot szkolny obejmujący wiedzę o przyrodzie
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Pisałem maturę z biologii.
(1.2) Dziś na biologii była klasówka.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈlɔɟja, AS: bʹi ̯oloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. biolog mos./ż., biologiczność ż., biolożka ż.
przym. biologiczny
przysł. biologicznie
Wiktionary
(1.1) przyrodoznawstwo
Wiktionary
określenie młodzieżowe nauczycielki biologii
SJP.pl
nauczycielka biologii
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dotyczący biologii, pod względem biologii
Wiktionary
rzecz. biologia ż., biolog m., biologiczność ż., biolożka ż.
przym. biologiczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest biologiczne
Wiktionary
(1.1) Teoretycy feminizmu i specjaliści od twórczości kobiecej jako cechy typowe dla damskiej wyobraźni wymieniają - właśnie obok społecznej wrażliwości - emocjonalność, skłonność do ironii i przekory, a także swoiście rozumianą biologiczność.
(1.1) Ów paradoks pokazuje, jak w magicznym Lwowie przenikają się natura i kultura, zwyczajność i metafizyka, biologiczność i tęsknota za czymś wyższym.
Wiktionary
rzecz. biolog m., biologia ż., biologizm m.
przym. biologiczny
przysł. biologicznie
Wiktionary
(1.1) organiczność
Wiktionary
związany z biologią, organizmami żywymi, ich życiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z biologią, dotyczący biologii
(1.2) o rodzicu: taki, który spłodził dziecko
Wiktionary
(1.1) Barwa wody jest determinowana splotem czynników natury biologicznej, chemicznej i fizycznej.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯oloǵičny
Wiktionary
rzecz. biolog mos./ż., biologia ż., biologiczność ż., biolożka ż.
przysł. biologicznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: biologia
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈlɔɟjɛ, AS: bʹi ̯oloǵi ̯e
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od biologia
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈlɔɟjɔ, AS: bʹi ̯oloǵi ̯o
Wiktionary
tłumaczenie zachowania człowieka czynnikami biologicznymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sposób wyjaśniania indywidualnych oraz społecznych zachowań ludzkich czynnikami biologicznymi
Wiktionary
Biologizm – stanowisko filozoficzne rozpatrujące ogół zagadnień filozoficznych, zwłaszcza dotyczących indywidualnych i społecznych zachowań ludzi, z punktu widzenia biologii. Głównymi reprezentantami biologizmu byli uczeni ewolucjoniści Charles Darwin oraz Herbert Spencer. Ponadto kierunek ten występuje u filozofów życia (np. Henri Bergson) i w etyce (Fryderyk Nietzsche).
Wikipedia
rzecz. biologiczność ż., biologizowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) tłumaczenie indywidualnych i społecznych zachowań ludzi czynnikami biologicznymi
Wiktionary
rzecz. biologizm m.
czas. biologizować
Wiktionary
(1.1) biologizm
Wiktionary
→ biolog
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. specjalistka w zakresie biologii
(1.2) pot. nauczycielka biologii w szkole
(1.3) pot. studentka albo absolwentka wydziału biologii
Wiktionary
rzecz. biologia ż.
:: fm. biolog mos.
przym. biologiczny
przysł. biologicznie
Wiktionary
(1.1) biolog
(1.2) nauczycielka biologii
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. zdolność organizmów żywych do wytwarzania i emitowania światła na drodze reakcji chemicznych;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Świetliki są znane ze swojej bioluminescencji.
Wiktionary
przymiotnik od: bioluminescencja
SJP.pl
zbiorowisko organizmów roślinnych i zwierzęcych zamieszkujące większy, zróżnicowany ekologicznie obszar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekol. zespół ekosystemów, tworzący duże i łatwe do rozróżnienia regiony biologiczne na Ziemi
Wiktionary
Bi
Wikipedia
wytwarzanie pola magnetycznego przez organizmy żywe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ingerencja w środowisko w celu rekultywacji wód;
Wiktionary
Biomanipulacja (gr. "bios – życie, łac. manipulare – robić coś rękami") – jedna z metod wykorzystywana w procesie rekultywacji wód. Polegająca na ingerencji w środowisko poprzez zmianę warunków życia organizmów lub zmianę stosunków ilościowych w danym ekosystemie, przy wykorzystaniu szeregu zależności łańcucha pokarmowego (np. zwiększenie ilości zooplanktonu i introdukcja wybranych gatunków ryb wpłynie na ograniczenie liczebności glonów).
Wikipedia
IPA: ˌbʲjɔ̃mãɲipuˈlat͡sʲja, AS: bʹi ̯õmãńipulacʹi ̯a
Wiktionary
wskaźnik biologiczny określający stan zdrowia lub choroby organizmu
SJP.pl
waga wszystkich organizmów zamieszkujących w danej chwili określoną powierzchnię lub przestrzeń wodną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. materia zawarta w organizmach żywych;
(1.2) ekol. masa materii zawartej w organizmach żywych (zwykle podawana na metr kwadratowy lub sześcienny)
Wiktionary
Biomasa – oznacza ulegającą biodegradacji frakcję produktów, odpadów i pozostałości z produkcji rolnej (w tym substancje pochodzenia roślinnego i zwierzęcego), leśnej i powiązanych gałęzi przemysłu, w tym rybołówstwa i akwakultury, a także biogazy i ulegającą biodegradacji frakcję odpadów przemysłowych i komunalnych.
Wikipedia
(1.1) Tutaj także intensywnie rozwija się badanie przekształcania biomasy w alkohol i technologia całkowitego zgazowania i pirolizy biomasy, podczas których uzyskuje się olej, gaz i węgiel drzewny.
(1.1) Biomasa to wspólna nazwa dla całej materii organicznej, która powstaje w procesie fotosyntezy roślin przy wykorzystaniu słońca jako źródła energii.
Wiktionary
IPA: bʲjɔ̃ˈmasa, AS: bʹi ̯õmasa
Wiktionary
masaż połączony z zabiegami bioenergoterapeutycznymi; masaż energetyczny
SJP.pl
osoba zajmująca się wykonywaniem biomasażu
SJP.pl
sztucznie zaprojektowany organizm biologiczny; biorobot
SJP.pl
dziedzina wiedzy zajmująca się wykrywaniem prawidłowości w układach biologicznych przy użyciu metod matematycznych
SJP.pl
Biomatematyka, biologia matematyczna – nauka interdyscyplinarna z pogranicza biologii i matematyki, wchodząca w zakres matematyki stosowanej, zajmująca się rozwojem metod matematycznych na potrzeby biologii i nauk pokrewnych (np. bioinformatyka, informatyka medyczna, biofizyka, biochemia, biotechnologia, inżynieria środowiska.
Wikipedia
Bi
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nauk. związany z biomechaniką
Wiktionary
(1.1) Naukowcy przeprowadzili badanie biomechaniczne chodu sportowców.
Wiktionary
rzecz. biomechanika ż.
Wiktionary
nauka zajmująca się badaniem ruchu człowieka i zwierząt pod kątem praw mechaniki
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem ruchu człowieka i zwierząt pod kątem praw mechaniki
SJP.pl
Biomechanika – bada właściwości mechaniczne tkanek, narządów, układów oraz ruch mechaniczny żywych organizmów - jego przyczyny i skutki. Przyczynami ruchu są siły: zewnętrzne (zwłaszcza ciężkości) i wewnętrzne (zwłaszcza mięśniowe). Skutkiem jest zmiana położenia całego organizmu lub względnego położenia jego części lub ciał zewnętrznych. Skutkiem może być także naprężenia, czy odkształcenia ciała.
Wikipedia
nauka o wpływie czynników biologicznych na życie i zdrowie człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziedzina medycyny oparta na zasadach nauk biologicznych;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
IPA: ˌbʲjɔ̃mɛdɨˈt͡sɨ̃na, AS: bʹi ̯õmedycỹna
Wiktionary
przym. biomedyczny
Wiktionary
specjalistka badająca wpływ czynników biologicznych na życie i zdrowie człowieka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z biomedycyną, dotyczący biomedycyny
Wiktionary
(1.1) Są naukowcy, którzy chcą wyeliminować użycie zwierząt w laboratoriach analiz biomedycznych.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔ̃mɛˈdɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯õmedyčny
Wiktionary
rzecz. biomedycyna ż., biomedyk m., biomedyczka ż.
przysł. biomedycznie
Wiktionary
specjalista badający wpływ czynników biologicznych na życie i zdrowie człowieka
SJP.pl
wpływ aktualnych warunków pogodowych na organizm człowieka
SJP.pl
odnawialne, niekopalne źródło energii otrzymywanej z biomasy
SJP.pl
metanol produkowany z biomasy, używany jako biopaliwo
SJP.pl
biogazownia zajmująca się produkcją biometanu
SJP.pl
skrótowo: biometeorologiczny
SJP.pl
specjalista w zakresie biometeorologii
SJP.pl
nauka badająca wpływ warunków atmosferycznych na organizm człowieka, roślin i zwierząt
SJP.pl
Biometeorologia, bioklimatologia – interdyscyplinarna nauka na styku biologii, medycyny, geografii, klimatologii i in., zajmująca się generalnie wpływem warunków atmosferycznych na fizjologię organizmów żywych oraz ich rozmieszczenie na kuli ziemskiej.
Nauki wyodrębniane w zależności od przedmiotu badań to:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. meteorol. związany z biometeorologią, dotyczący biometeorologii
Wiktionary
rzecz. biometeorologia ż., biometeorolog mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. identyfikacja osoby na podstawie cech biologicznych
(1.2) nauk. biol. zastosowanie metod statystycznych do badań organizmów żywych
Wiktionary
Biometria – nauka zajmująca się badaniem zmienności populacji organizmów. Wyniki pomiarów biometrycznych po opracowaniu metodami statystyki matematycznej wykorzystywane są, między innymi w antropologii, fizjologii, genetyce, hodowli, medycynie, paleontologii.
Wikipedia
przym. biometryczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z biometrią, dotyczący lub służący do pomiarów istot żywych, także do rozpoznawania cech lub tożsamości
Wiktionary
rzecz. biometria ż.
Wiktionary
nauka pomocnicza biologii zajmująca się badaniem zmienności populacji organizmów, posługująca się metodami statystyki matematycznej; biometria
SJP.pl
nauka pomocnicza biologii zajmująca się badaniem zmienności populacji organizmów, posługująca się metodami statystyki matematycznej; biometria
SJP.pl
metoda leczenia niektórych chorób skóry polegająca na śródskórnym wstrzykiwaniu preparatów homeopatycznych
SJP.pl
badanie w lampie szczelinowej służące m.in. obserwacji przedniego odcinka oka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który udaje żywy organizm, ukrywa się upodabniając się do organizmu żywego
Wiktionary
nauka z pogranicza biologii, paleontologii i mineralogii, zajmująca się procesami mineralizacji w organizmach żywych
SJP.pl
cząsteczka chemiczna biorąca udział w procesach biologicznych; biocząsteczka, cząsteczka biologiczna
SJP.pl
Biomolekuła, biocząsteczka, cząsteczka biologiczna – każda cząsteczka chemiczna biorąca udział w procesach biologicznych.
Wikipedia
obserwowanie i ocena stanu oraz zachodzących zmian w ekosystemach
SJP.pl
Bi
Wikipedia
postać wegetacyjna rośliny, wynikająca z warunków środowiska i sposobów wegetacji
SJP.pl
przypominający wyglądem lub zachowaniem organizmy żywe
SJP.pl
określający połączenie organizmy żywego (biologicznego) i techniki (elektroniki, mechatroniki, etc.)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bioniką
Wiktionary
IPA: bʲjɔ̇̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯o̊̃ńičny
Wiktionary
rzecz. bionika ż., bionik m.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie bioniki
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bioniki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. techn. nauka badająca możliwości wykorzystania w technice (głównie w automatyce, elektronice i mechanice) wiedzy o budowie i funkcjonowaniu żywych organizmów;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
rzecz. bionik m.
przym. bioniczny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: bionika
Wiktionary
1. nauka o podstawowych prawach życia; fizjologia ogólna
2. dział biologii zajmujący się związkiem organizmów roślinnych i zwierzęcych z ich otoczeniem
SJP.pl
istota żyjąca, organizm żywy
SJP.pl
odpad ulegający biodegradacji
SJP.pl
chemia bioortogonalna - dziedzina nauki badająca procesy wewnątrzkomórkowe bez zakłócania reakcji biologicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) paliwo otrzymywane z biomasy;
Wiktionary
Biopaliwo – paliwo powstałe z przetwórstwa biomasy — produktów organizmów żywych np. roślinnych, zwierzęcych czy mikroorganizmów.
Wikipedia
(1.1) Niektóre firmy produkują biopaliwo z odpadów po produkcji kukurydzy.
Wiktionary
pierwiastek, który wchodzi w skład organizmów żywych, jest niezbędny do budowy ich ciała oraz dla procesów przemiany materii, np. wodór, węgiel, azot, tlen; pierwiastek biofilny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pierwiastek wchodzący w skład organizmów żywych, który jest niezbędny do budowy ich ciała oraz do przemiany materii
Wiktionary
(1.1) O roli biopierwiastków, mikroelementów, „metali życia”, czy jakkolwiek je nazwać, w naszym organizmie wiemy od niedawna.
Wiktionary
giętkie tworzywo sztuczne, z którego tworzy się kolczyki
SJP.pl
tworzywo sztuczne wytwarzane z surowców biologicznych lub ulegające biodegradacji
SJP.pl
Biopleograf – aparat kinematograficzny skonstruowany w 1898 roku przez polskiego wynalazcę Kazimierza Prószyńskiego. Urządzenie było projektorem – służyło jedynie emisji, w przeciwieństwie do wcześniejszego wynalazku konstruktora – pleografu, łączącego funkcje rejestracji oraz odtwarzania nagranego materiału.
Wikipedia
mający naturalne, biologiczne pochodzenie
SJP.pl
proces powstawania życia na Ziemi; biogeneza
SJP.pl
pole promieniowania biologicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) energia życiowa, która otacza i przenika organizmy żywe
Wiktionary
porównanie stałych rozbieżności między biorytmami dwóch osób, wynikających z ich daty urodzenia; powinowactwo biorytmiczne
SJP.pl
tworzenie tkanek z żywych komórek przy pomocy drukarki 3D; biodruk
SJP.pl
proces biologiczny
SJP.pl
artykuł wyprodukowany z odnawianych materiałów biogenicznych
SJP.pl
prognoza pogody, w której uwzględnia się wpływ warunków atmosferycznych na samopoczucie i zachowanie człowieka; prognoza biometeorologiczna
SJP.pl
prąd czynnościowy w żywym organizmie
SJP.pl
prąd czynnościowy w żywym organizmie
SJP.pl
pobranie fragmentu tkanki lub narządu żywego osobnika w celu przeprowadzenia badania mikroskopowego potwierdzającego lub odrzucającego hipotezę choroby nowotworowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. rodzaj specjalnego zabiegu diagnostycznego, będącego inwazyjną metodą pobrania materiału biologicznego z przypuszczalnie zmienionych chorobowo tkanek, który następnie jest oceniany morfologicznie z użyciem mikroskopu świetlnego;
Wiktionary
Biopsja ( βίος "bios", życie biologiczne, i ὄψις "opsis", obserwacja, patrzenie) – zabieg diagnostyczny będący inwazyjną metodą pobrania materiału biologicznego z przypuszczalnie zmienionych chorobowo tkanek, który następnie jest oceniany morfologicznie przy użyciu mikroskopu świetlnego (badanie histopatologiczne). Niekiedy materiał pobrany metodami biopsyjnymi (bioptat) jest wykorzystywany do badań innych niż morfologiczne (wirusologicznych, biochemicznych i tym podobnych).
Wikipedia
(1.1) Boję się biopsji, bo jest to poważna ingerencja w organizm, ale wiem, że to badanie może mi uratować życie.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔpsʲja, AS: bʹi ̯opsʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. oligobiopsja ż.
przym. biopsyjny
Wiktionary
odnoszący się do życia fizycznego, psychicznego i ducha (umysłu, myśli, uczuć)
SJP.pl
naukowiec łączący w badaniach elementy biologii z elementami psychologii organizmów żywych
SJP.pl
dział psychologii łączący elementy biologii (badanie czynności biologicznych) z elementami psychologii (badanie zachowania) organizmów żywych
SJP.pl
→ biopsja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. dotyczący biopsji, związany z biopsją
Wiktionary
rzecz. biopsja ż.
Wiktionary
fragment tkanki użytej do badań histopatologicznych
SJP.pl
zakład przemysłowy, który przetwarza biomasę na użyteczne produkty
SJP.pl
osoba, której przeszczepia się jakiś narząd lub przetacza krew
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. przyjmujący przeszczep lub przetaczaną krew
(1.2) otrzymujący coś
Wiktionary
rzecz. branie n.
czas. brać ndk.
Wiktionary
kobieta, której przetacza się krew lub przeszczepia narząd
SJP.pl
Bioreaktor, fermentator, fermentor – urządzenie umożliwiające prowadzenie procesów mikrobiologicznych, enzymatycznych, jak również hodowle komórek organizmów wielokomórkowych, skonstruowane w sposób umożliwiający, poprzez pomiar i regulację parametrów, kontrolę procesu produkcyjnego i jego optymalny przebieg, w warunkach maksymalnego ograniczenia lub całkowitego wyeliminowania możliwości zakażeń.
Wikipedia
oczyszczanie środowiska (gleby, wody) przy użyciu mikroorganizmów, grzybów lub roślin
SJP.pl
Bioremediacja – technologia usuwania zanieczyszczeń (głównie substancji ropopochodnych) z gleby i wód podziemnych za pomocą żywych mikroorganizmów w celu katalizowania, destrukcji lub transformacji różnego rodzaju zanieczyszczeń w formy mniej szkodliwe. W bioremediacji wykorzystywane są naturalne zdolności mikroorganizmów do rozkładu węglowodorów ropy naftowej.
Wikipedia
repozytorium materiałów biologicznych
SJP.pl
1. metoda zagospodarowania wód opadowych z zastosowaniem roślinności, umożliwiająca zarazem usunięcie zanieczyszczeń wody;
2. zdolność do zatrzymania i wykorzystania magnezu przez organizm; retencja magnezu
SJP.pl
Bi
Wikipedia
niekonwencjonalna metoda leczenia, wykorzystująca oddziaływanie pól elektromagnetycznych; terapia biorezonansowa
SJP.pl
Ni
Wikipedia
terapia biorezonansowa - niekonwencjonalna metoda leczenia, wykorzystująca oddziaływanie pól elektromagnetycznych; biorezonans
SJP.pl
rolnictwo przyjazne środowisku, niestosujące środków chemicznych; rolnictwo ekologiczne, ekorolnictwo
SJP.pl
rolnik uwzględniający zasady ekologii, niewyrządzający szkody środowisku naturalnemu; ekorolnik
SJP.pl
układ biortogonalny - matematyczne pojęcie z zakresu algebry liniowej i analizy funkcjonalnej
SJP.pl
1. nauka o cyklicznym przebiegu procesów życiowych w ludzkim organizmie;
2. zespół zjawisk rytmicznych w biosystemach
SJP.pl
specjalista w zakresie biorytmologii
SJP.pl
równoważny biologicznie
SJP.pl
rozmaitość form życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. zróżnicowanie życia na wszelkich poziomach jego organizacji w przyrodzie;
(1.2) odprzym. cecha tego, co jest bioróżnorodne
Wiktionary
(1.1) Bioróżnorodność ma podstawowe znaczenie dla ewolucji.
(1.1) Niewiele osób zdaje sobie zapewne sprawę, że koszenie trawnika i usuwanie chwastów szkodzi bioróżnorodności.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔruʒnɔˈrɔdnɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯oružnorodność
Wiktionary
dotyczący różnorodności form życia
SJP.pl
mieszanina substancji biologicznych powodująca wzrost drożdży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odżywka powodująca wzrost drożdży
Wiktionary
BI
Wikipedia
IPA: bʲjɔs, AS: bʹi ̯os
Wiktionary
świat organizmów żywych na Ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. zespół wszystkich istniejących na Ziemi ekosystemów, największy i najbliższy samowystarczalności układ biologiczny zamieszkiwany przez organizmy żywe
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Z inicjatywy UNESCO w 1970 r. utworzono światową sieć rezerwatów biosfery, obejmującą najbardziej wartościowe z punktu widzenia badawczego i edukacyjnego obszary. Należy do nich w Polsce 7 parków narodowych (Babiogórski, Białowieski, Bieszczadzki, Karkonoski, Kampinoski, Słowiński iTatrzański), rezerwat "Jezioro Łuknajno" i obszar Polesia Zachodniego.
(1.1) W 2000 roku KPN został wpisany na światową listę rezerwatów biosfery UNESCO.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈsfɛra, AS: bʹi ̯osfera
Wiktionary
przym. biosferyczny
rzecz. sfera ż.
Wiktionary
(1.1) ekosfera
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. związany z biosferą, dotyczący biosfery
Wiktionary
rzecz. biosfera ż.
Wiktionary
dawniej: projektor filmowy lub kino (nieme)
SJP.pl
socjolog badający znaczenie czynników biologicznych w życiu społecznym jednostki i grupy
SJP.pl
urządzenie do biochemicznej przeróbki odpadków na kompost; kompostownik
SJP.pl
Biostar (pełna nazwa: Biostar Microtech International Corp) – producent sprzętu komputerowego z siedzibą na Tajwanie. Specjalizuje się w projektowaniu i produkowaniu podzespołów takich jak płyty główne, karty graficzne, a także komputerów typu barebone i komputerów przemysłowych.
Wikipedia
przestarzale:
1. nauka o przeciętnej długości życia organizmu;
2. nauka o zależności budowy organizmu od jego funkcji
SJP.pl
specjalistka badająca prawidłowości kierujące zmiennością cech populacji organizmów żywych, posługująca się metodami statystyki matematycznej
SJP.pl
nauka badająca prawidłowości kierujące zmiennością cech populacji organizmów żywych, posługująca się metodami statystyki matematycznej; biometria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie biostatystyki
Wiktionary
nauka badająca prawidłowości kierujące zmiennością cech populacji organizmów żywych, posługująca się metodami statystyki matematycznej; biometria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) adaptacja metod statystycznych na potrzeby analizy i interpretacji danych w badaniach biologicznych
Wiktionary
Biostatystyka (nazywana również biometrią) – nauka z pogranicza biologii i statystyki, adaptacja metod statystycznych na potrzeby prac badawczych w dziedzinie biologii, związanych przede wszystkim z medycyną, genetyką, fizjologią, antropologią, ekologią i rolnictwem.
Wikipedia
kierować czynnościami organizmu za pomocą maszyn
SJP.pl
metoda określania wieku skał na podstawie skamieniałych szczątków roślin i zwierząt, znajdujących się w tych skałach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. dziedzina stratygrafii oparta na badaniu skamieniałości;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
IPA: ˌbʲjɔstratɨˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ostratygrafʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. stratygrafia ż.
przym. biostratygraficzny, stratygraficzny
Wiktionary
nazwa handlowa leku roślinnego wspomagającego odporność, zawierającego płynny wyciąg ze świeżych liści aloesu drzewiastego
SJP.pl
pobudzanie naturalnych zdolności regeneracyjnych organizmu
SJP.pl
1. urządzenie wytwarzające energię elektromagnetyczną, stosowane przy leczeniu niektórych chorób;
2. naturalny preparat korzystnie wpływający na stan i rozwój organizmów żywych
SJP.pl
pobudzać naturalne zdolności regeneracyjne organizmu
SJP.pl
surfaktant pochodzenia mikrobiologicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. tworzenie związków organicznych przez organizm żywy
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Bakteriobójczy mechanizm działania penicyliny polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej młodych, namnażających się komórek bakterii.
Wiktionary
rzecz. synteza ż.
przym. biosyntetyczny, syntetyczny
Wiktionary
jednostka natężenia prądu elektrycznego w układzie miar CGS, równa 10 amperom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) metrol. elektr. pozaukładowa jednostka natężenia prądu elektrycznego równa 10 amperom;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) skr. Bi
Wiktionary
biota wschodnia - drzewo lub krzew z rodziny cyprysowatych; tuja wschodnia; żywotnik wschodni
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tymczasowy tatuaż wykonywany za pomocą naturalnych, nieuczulających tuszy
SJP.pl
specjalista w zakresie biotechnologii
SJP.pl
dziedzina nauki z pogranicza biochemii, mikrobiologii, genetyki i techniki zajmująca się wykorzystywaniem żywych organizmów (głównie mikroorganizmów) w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, w oczyszczalniach ścieków itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dyscyplina zajmująca się wykorzystaniem organizmów żywych (drobnoustrojów) do produkcji przemysłowej;
Wiktionary
Biotechnologia – interdyscyplinarna dziedzina nauki, wykorzystująca procesy biologiczne na skalę przemysłową.
"Konwencja o różnorodności biologicznej" ONZ podaje jedną z najszerszych definicji:
"Biotechnologia to używanie układów biologicznych, organizmów żywych lub ich składników w celu wytwarzania lub modyfikowania produktów lub procesów w określonym zastosowaniu."
Wikipedia
(1.1) Tomek jest ekspertem w dziedzinie biotechnologii.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɔtɛxnɔˈlɔɟja, AS: bʹi ̯oteχnoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. biotechnolog m.
przym. biotechnologiczny
Wiktionary
dotyczący biotechnologii (np. przemysł biotechnologiczny, procesy biotechnologiczne)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biotechnologią, dotyczący biotechnologii
Wiktionary
rzecz. biotechnologia ż., biotechnolog mos./ż.
przysł. biotechnologicznie
Wiktionary
badanie zachowania się i fizjologii zwierząt przy użyciu fal radiowych
SJP.pl
uzdrowiciel leczący za pomocą bioterapii (bioenergoterapii); bioenergoterapeuta; healer
SJP.pl
osoba używająca czynników biologicznych (wirusów, bakterii, toksyn) wobec ludzi z zamiarem zastraszenia ich i wymuszenia na nich jakiegoś działania
SJP.pl
użycie czynników biologicznych (wirusów, bakterii, toksyn) wobec ludzi z zamiarem zastraszenia ich i wymuszenia na nich jakiegoś działania
SJP.pl
Bi
Wikipedia
Bioton S.A. – polskie przedsiębiorstwo biotechnologiczne zajmujące się produkcją leków. Założone zostało 24 sierpnia 1989 r.
Od 2 sierpnia 2004 spółka akcyjna, od 16 marca 2005 r. notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Wchodziła w skład indeksu WIG20, grupującego akcje 20 największych spółek notowanych na GPW. W latach 2010–2013 w składzie do indeksu mWIG40.
Wikipedia
naturalne środowisko życia organizmów roślinnych i zwierzęcych; ekotop
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. ekol. obszar o określonych warunkach ekologicznych, będący siedliskiem dla biocenozy lub osobnika;
Wiktionary
Biotop (gr. βίος "bíos" „życie”, τόπος "tópos" „miejsce, region”) – środowisko życia biocenozy, środowiskowa część ekosystemu. Pierwotnie biotopem określano tylko abiotyczne elementy siedliska. Obecnie często rozumiany jest jako siedlisko nieożywione zmienione przez biocenozę. Biotop razem z biocenozą tworzy ekosystem.
Wikipedia
(1.1) W swoim naturalnym biotopie rośnie w zacienionych miejscach.
Wiktionary
przym. biotopowy
Wiktionary
→ biotop
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do biotopu, mający związek z biotopem
Wiktionary
(1.1) Jego firma buduje akwaria biotopowe dla prywatnych klientów.
Wiktionary
rzecz. biotop mrz.
Wiktionary
(1.1) środowiskowy
Wiktionary
Bi
Wikipedia
organizm żywiący się tkankami innych organizmów, np. saprofit; biofag
SJP.pl
izolowane pomieszczenie przeznaczone do leczenia chorób serca i naczyń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. izolowane pomieszczenie, gdzie panuje stałe ciśnienie, temperatura i wilgoć, które jest wykorzystywane w leczeniu chorób serca i naczyń
Wiktionary
IPA: ˈbʲjɔtrɔ̃n, AS: bʹi ̯otrõn
Wiktionary
związany ze stosowaniem niekonwencjonalnych metod leczenia w celu przywrócenia równowagi energetycznej w organizmie chorego
SJP.pl
osoba stosująca niekonwencjonalne metody leczenia w celu przywrócenia równowagi energetycznej w organizmie chorego
SJP.pl
osoba stosująca niekonwencjonalne metody leczenia w celu przywrócenia równowagi energetycznej w organizmie chorego
SJP.pl
materiał do biodruku 3D zawierający żywe komórki
SJP.pl
Biotusze to materiały stosowane do biodruku 3D. Najczęściej biotusz składa się z żywych komórek oraz nośnika zapewniającego im środowisko i ochronę w trakcie procesu drukowania. Aktualnie najbardziej popularnymi biotuszami są alginiany, metakrylany żelatyny oraz lamininy. Innymi popularnymi składnikami biotuszy są: nanofibrylowana celuloza, kolagen, chitozan, guma ksantanowa, fibrynogen.
Wikipedia
związany z żywymi organizmami danego środowiska
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) (o relacjach ekologicznych) związany z organizmami żywymi, także będący wynikiem ich działania
Wiktionary
(1.1) Pojawili się natomiast naturalni wrogowie zagrożeń biotycznych, tacy jak liczne gatunki ptaków czy grzyby konkurencyjne w stosunku do patogenów.
Wiktionary
IPA: bʲjɔˈtɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯otyčny
Wiktionary
rzecz. biotyk m.
Wiktionary
potocznie: składnik pokarmowy albo preparat mogący przynosić korzyści dla konsumenta (prebiotyk, probiotyk, synbiotyk lub postbiotyk)
SJP.pl
witamina H, heterocykliczny związek występujący w tkankach roślinnych i zwierzęcych, syntetyzowany przez florę bakteryjną przewodu pokarmowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. witamina B7, organiczny związek chemiczny rozpuszczalny w wodzie, odpowiedzialny za metabolizm tłuszczów i węglowodorów;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
IPA: bʲjɔˈtɨ̃na, AS: bʹi ̯otỹna
Wiktionary
zespół osobników o tych samych właściwościach dziedzicznych, czyli o takim samym genotypie
SJP.pl
Biotyp – (ekol.) grupa organizmów lub wirusów danego gatunku o takim samym genomie, która wyróżnia się wśród innych osobników tego gatunku szczególnymi cechami, np. zachowaniem, doborem pokarmu, zwyczajami rozrodczymi itp.
Przykładem może być flora bakteryjna, zasiedlająca organizmy ludzkie. Każdy człowiek ma wiele biotypów bakteryjnych właściwych wyłącznie dla niego, wykształconych w ciągu jego życia.
Wikipedia
minerał, glinokrzemian potasu; czarna mika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał skałotwórczy z grupy mik ciemnych o barwie brunatnej do czarnej i charakterystycznie łupliwej budowie; uwodniony glinokrzemian potasu, magnezu i żelaza;
Wiktionary
Biotyt – minerał z gromady krzemianów, należący do grupy mik (łyszczyków). Jego nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka Jeana Baptiste’a Biota.
Wikipedia
(1.1) Ciemną barwę zawdzięcza biotyt absorpcji widzialnych promieni świetlnych przez wiele poziomów elektronowych otaczających żelazo, […].
Wiktionary
w geologii: proces przeobrażania granatów, piroksenów oraz amfiboli w biotyt
SJP.pl
preparat witaminowy stosowany m.in. w przypadku osłabienia mięśnia sercowego, niedoboru witamin i żelaza oraz zmniejszeniu odporności organizmu
SJP.pl
w ekologii: organizm żywy występujący w ściśle określonych warunkach środowiska, służący jako wskaźnik, np. zanieczyszczenia powietrza, wody lub substancji zawartych w glebie; bioindykator, organizm wskaźnikowy
SJP.pl
substancja o właściwościach zbliżonych do węgla drzewnego, pozyskiwana z biomasy
SJP.pl
Bi
Wikipedia
węglowodan zbudowany z dwóch cząsteczek cukrów prostych połączonych wiązaniem glikozydowym; dwusacharyd, bisacharyd, disacharyd, dwucukier
SJP.pl
zabieg polegający na oddziaływaniu energią biologiczną terapeuty na ciało chorego
SJP.pl
cecha leku lub implantu prawidłowo działającego w organizmie
SJP.pl
Biozgodność, biokompatybilność – cecha substancji lub biomateriału, warunkująca iż w organizmie, do którego został wprowadzony (np. na zasadzie wszczepienia implantu) nie wywołuje on działań niepożądanych. Ponieważ jednak odpowiedzi immunologiczne oraz różne funkcje naprawcze organizmu są bardzo złożonymi procesami, opisywanie biozgodności danego materiału w relacji do pojedynczego typu komórki lub tkanki jest uznawane za niepoprawne.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Tuligłowy. białko jajka
Wiktionary
wyraz naśladujący niskie, krótkie dźwięki, np. odgłos samochodowego klaksonu; pip
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) = adm. Biuletyn Informacji Publicznej;
(1.2) = hist. Biuro Informacji i Propagandy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Informacje i dokumenty dotyczące naboru wniosków zostały opublikowane na stronie internetowej ministerstwa, w BIP ministerstwa oraz na stronie Departamentu Ekonomii Społecznej.
Wiktionary
podział na dwie rozseparowane części
SJP.pl
rodzaj urządzenia elektronicznego do przekazywania wiadomości; beeper; pager
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. beeper.
Wiktionary
(1.1) Spod kanapy usłyszeliśmy sygnał bipera.
Wiktionary
planktoniczna larwa występująca w cyklu rozwojowym rozgwiazd, dwubocznie symetryczna, zaopatrzona w dwa pasma rzęsek biegnące wzdłuż ciała, od otworu gębowego do odbytowego
SJP.pl
zasada organiczna, ciało stałe; stosowana w analizie chemicznej jako odczynnik do wykrywania i oznaczania niektórych metali
SJP.pl
samolot posiadający dwa płaty nośne; dwupłatowiec, dwupłat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jeden z rodzajów bloków betonowych służących do budowy falochronów narzutowych i w ochronie brzegu morskiego
Wiktionary
IPA: ˈbʲipɔt, AS: bʹipot
Wiktionary
struktura dwubiegunowa (czegoś), posiadanie przez coś dwóch biegunów; dwubiegunowość, bipolaryzm
SJP.pl
mający strukturę dwubiegunową
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa przeciwne bieguny
Wiktionary
(1.1) Cząsteczka wody ma budowę bipolarną.
Wiktionary
(1.1) dwubiegunowy
Wiktionary
współistnienie dwóch dominujących, przeciwstawnych sił; dwubiegunowość, np. bipolaryzacja polityczna - dominacja dwóch przeciwstawnych partii; bipolaryzacja rynku - duopol, podział rynku między dwa dominujące podmioty itp.
SJP.pl
struktura dwubiegunowa (czegoś), posiadanie przez coś dwóch biegunów; dwubiegunowość, bipolarność
SJP.pl
Bi
Wikipedia
element optyczny złożony z dwóch pryzmatów, używany głównie w fotometrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Dalekim Wschodzie Rosji, w Żydowskim Obwodzie Autonomicznym, lewy dopływ Amuru
Wiktionary
Bira – osiedle typu miejskiego w Rosji, w Żydowskim Obwodzie Autonomicznym. W 2010 roku liczyło 3167 mieszkańców.
Wikipedia
odnoszący się do birbanta, właściwy birbantowi; hulaszczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. związany z birbantowaniem, dotyczący birbantowania
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) przest. należący do birbanta lub birbantki
Wiktionary
rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.
czas. birbantować ndk.
przysł. birbancko
Wiktionary
(1.1) hulaszczy, próżniaczy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) hulaszczo, libertyńsko
Wiktionary
(1.1) Ich syn prowadzi się birbancko, trwoniąc pieniądze rodziców.
Wiktionary
rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.
czas. birbantować ndk.
przym. birbancki
Wiktionary
przestarzałe: człowiek prowadzący lekkomyślne życie, próżniak, hulaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. mężczyzna prowadzący hulaszczy tryb życia
Wiktionary
(1.1) Ojciec całe życie był birbantem, dbał o uciechy, ale własne, zaś rodzinę traktował jak piąte koło u wozu.
(1.1) Posiadał wysoką szarżę w wojsku i przyjechał niby to na służbę, ale zdawał się tylko zabawiać miłostkami, pokazując się birbantem i zapamiętałym graczem, czym jednał sobie przyjaciół i sławę najmilszego kompaniona.
Wiktionary
IPA: ˈbʲirbãnt, AS: bʹirbãnt
Wiktionary
rzecz. birbanteria ż., birbantowanie n.
:: fż. birbantka ż.
czas. birbantować ndk.
przym. birbancki
przysł. birbancko
Wiktionary
(1.1) utracjusz, hulaka, lekkoduch, złoty młodzieniec, bibosz
Wiktionary
1. wszystko to, co charakterystyczne dla birbanta;
2. hulaszcze życie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. to, co właściwe birbantowi
(1.2) rzad. życie hulaszcze
Wiktionary
(1.2) Oprotestowała jego birbanterię i zagroziła, że od niej już ani grosza nie dostanie.
Wiktionary
rzecz. birbant mos., birbantka ż., birbantowanie n.
czas. birbantować ndk.
przym. birbancki
przysł. birbancko
Wiktionary
kobieta prowadząca hulaszczy tryb życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) libertyński, hulaszczy tryb życia
(1.2) kobieta prowadząca życie hulaszcze
Wiktionary
(1.2) Na otomance półleżała rozkapryszona birbantka, paląc cygaro.
Wiktionary
rzecz. birbant mos., birbantowanie n., birbanteria ż.
czas. birbantować ndk.
przym. birbancki
przysł. birbancko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. spędzanie czasu na hulankach i rozpuście
Wiktionary
rzecz. birbant m., birbantka ż., birbanteria ż.
czas. birbantować
przym. birbancki
przysł. birbancko
Wiktionary
(1.1) hulanie
Wiktionary
dawniej: spędzać czas na hulankach i rozpuście; próżnować, hulać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) prowadzić życie hulaszcze i rozpustne
czasownik zwrotny niedokonany birbantować się
(2.1) źle się prowadzić, hulać
Wiktionary
(1.1) Młodzi oficerzy birbantują z dziewuchami z miasta.
(2.1) Twój syn jest utracjuszem, birbantuje się, zamiast znaleźć żonę i założyć rodzinę.
Wiktionary
rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.
przym. birbancki
przysł. birbancko
Wiktionary
(1.1) hulać
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
}|
Wikipedia
mieszkaniec Birczy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Birczy (miasta w Polsce)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: berdłoczer] amator oglądania ptaków w ich naturalnym środowisku; ptasiarz
SJP.pl
[czytaj: berdłoczing] oglądanie ptaków w ich naturalnym środowisku; ptasiarstwo, turystyka ornitologiczna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
starorzymski okręt wojenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) staroż. mar. zob. diera.
Wiktionary
(1.1) dwurzędowiec, diera
Wiktionary
graniasta lub okrągła czapeczka bez daszka, część oficjalnego stroju duchownych, przedstawicieli sądownictwa, senatu uniwersyteckiego i profesury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) okrągłe nakrycie głowy – oznaka bycia doktorem na wyższych uczelniach
(1.2) rel. kanciaste nakrycie głowy duchownych
(1.3) część oficjalnego stroju sędziów, prokuratorów i adwokatów
(1.4) stpol. męskie nakrycie głowy
Wiktionary
Nie mylić z: biuret.
Biret (z łaciny "birretum", czapeczka) – nakrycie głowy znane już w XIII wieku we Francji, a w Polsce popularne od wieku XV. Przybierało różne formy (beret). Najczęściej jednak niewielkie, kwadratowe i ściśle związane z funkcjami:
Wikipedia
(1.1-3) Biret jest obecnie częścią oficjalnego stroju członków senatu wyższej uczelni, duchownych i sędziów.
Wiktionary
IPA: ˈbʲirɛt, AS: bʹiret
Wiktionary
gatunek wodnego ptaka z rodziny kaczkowatych; kaczka srokata, kaczka pstrokata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Polysticta stelleri|ref=tak., pstrokaczka, kaczka srokata, gatunek kaczki edredonowej;
Wiktionary
Birginiak, kaczka srokata, kaczka pstrokata ("Polysticta stelleri") – gatunek średniej wielkości ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). W sezonie lęgowym zamieszkuje północną Syberię i Alaskę; sporadycznie zalatuje do Polski. Jest narażony na wyginięcie.
Wikipedia
IPA: bʲirʲˈɟĩɲak, AS: bʹirʹǵĩńak
Wiktionary
(1.1) kaczka srokata, pstrokaczka, edredon Stellera
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji, po połączeniu z Czuną tworzy Tasiejewę;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(I 1942 - 27 I 1945) hitlerowski obóz koncentracyjny w Brzezince, część kompleksu obozowego Auschwitz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, o upierzeniu ciemnobrązowym, na głowie i ogonie - białym; berkut; bielik;
2. dawniej: strzała z orlimi piórami
SJP.pl
Birkut – polski herb szlachecki.
Wikipedia
państwo w Azji; Myanmar, Mjanma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. zob. Mjanma.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Polska reprezentacja dobrze grała w meczu z Birmą, ale przegrała.
(1.1) Trzęsienie ziemi jest dla Birmy czarnym łabędziem, czyli doprowadzi do zmiany politycznej w kraju, ale nie wiadomo, czy wzmocni rządzącą juntę wojskową, czy też ją dobije.
Wiktionary
IPA: ˈbʲirma, AS: bʹirma
Wiktionary
rzecz. Birmańczyk mos., Birmanka ż., birmański mrz.
przym. birmański
Wiktionary
(1.1) Mjanma, Myanmar, Republika Związku Mjanmy, Związek Mjanmy, daw. Burma
Wiktionary
potocznie: kot birmański
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Mjanmy (Birmy)
Wiktionary
IPA: bʲirˈmãŋka, AS: bʹirmãŋka
Wiktionary
rzecz. Birma ż., birmański
:: fm. Birmańczyk mos.
przym. birmański
Wiktionary
(1.1) Mjanmanka
Wiktionary
obywatel Birmy (Mjanmy, Myanmaru); Mjanmańczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Mjanmy (Birmy)
Wiktionary
IPA: bʲirˈmãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: bʹirmãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Birma ż., birmański m.
:: fż. Birmanka ż.
przym. birmański
Wiktionary
(1.1) Mjanmańczyk
Wiktionary
→ Birma; myanmarski, mjanmański
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Mjanma (Birma), wywodzący się z Mjanmy (Birmy), dotyczący Mjanmańczyków (Birmańczyków)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Mjanmy (Birmy);
Wiktionary
IPA: bʲirˈmãj̃sʲci, AS: bʹirmãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Birma ż., Birmańczyk m., Birmanka ż.
przym. birmańskojęzyczny
Wiktionary
(1.1) mjanmański
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem birmańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem birmańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku birmańskim
Wiktionary
IPA: bʲirˈmãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bʹirmãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
przym. birmański
rzecz. birmański mrz.
Wiktionary
1. [czytaj: bermingem] miasto w Anglii;
2. [czytaj: berminghem] nazwa kilku miast w USA
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Anglii, siedziba władz hrabstwa West Midlands;
(1.2) geogr. toponim, nazwa dwudziestu trzech miejscowości i gmin w USA
(1.3) astr. krater księżycowy na północnym krańcu Mare Frigoris
Wiktionary
Birmingham (ang. wym. //) – miasto ("city") i dystrykt metropolitalny w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie metropolitalnym West Midlands. Drugie pod względem liczby ludności (po Londynie) w Wielkiej Brytanii; w 2014 roku liczyło 1 137 100 mieszkańców.
Wikipedia
przym. birminghamski
Wiktionary
[czytaj: bermingemczyk albo berminghemczyk] mieszkaniec Birminghamu
SJP.pl
[czytaj: bermingemka albo berminghemka] mieszkanka Birminghamu
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z Birminghamem, dotyczący Birminghamu
Wiktionary
rzecz. Birmingham n./mrz.
Wiktionary
miasto w Rosji, stolica Żydowskiego Obwodu Autonomicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w azjatyckiej części Rosji, położone na Dalekim Wschodzie, między rzekami Birą i Bidżanem;
Wiktionary
Birobidżan ( Биробиджан, ביראָבידזשאַן) – miasto w azjatyckiej części Rosji, położone na Dalekim Wschodzie między rzekami Birą i Bidżanem, blisko granicy chińsko-rosyjskiej i szlaku Kolei Transsyberyjskiej. Stolica Żydowskiego Obwodu Autonomicznego.
Wikipedia
(1.1) Po długich dyskusjach co do rejonu, w którym miałoby się skupić żydowskie osadnictwo, wybór padł na Birobidżan, wokół którego utworzono Żydowski Obwód Autonomiczny.
Wiktionary
rzecz. birobidżanin mos., birobidżanka ż.
przym. birobidżański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Birobidżanu; osoba z tego miasta
Wiktionary
(1.1) Birobidżanie powitali nas ciepłym – „Szolem” (Pokój wam).
Wiktionary
rzecz. Birobidżan mrz.
:: fż. birobidżanka ż.
przym. birobidżański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Birobidżanu; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Birobidżan mrz.
:: fm. birobidżanin mos.
przym. birobidżański
Wiktionary
→ Birobidżan (stolica Żydowskiego Obwodu Autonomicznego)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Birobidżanu, związany z Birobidżanem
Wiktionary
(1.1) Eksperyment birobidżański przyciągnął minimalną liczbę ludności żydowskiej i został faktycznie zawieszony w okresie Wielkiego Terroru.
Wiktionary
rzecz. Birobidżan mrz., birobidżanin mos., birobidżanka ż.
Wiktionary
miłośnik, znawca, zbieracz rekwizytów związanych z piwem, np. kapsli, puszek, etykiet, podkładek; birofilista
SJP.pl
kolekcjonowanie piwnych akcesoriów: etykiet, kapsli, podstawek, szklanek, kufli, serwetek, butelek
SJP.pl
miłośnik, znawca, zbieracz rekwizytów związanych z piwem, np. kapsli, puszek, etykiet, podkładek; birofil
SJP.pl
miłośniczka, znawczyni, zbieraczka rekwizytów związanych z piwem, np. kapsli, puszek, etykiet, podkładek
SJP.pl
kolekcjonowanie przedmiotów związanych z piwem
SJP.pl
Birofilistyka (lub birofilia; z niem. "Bier" piwo; gr. "philos" przyjaciel, miłujący) – hobby polegające na kolekcjonowaniu akcesoriów związanych z piwem.
Wikipedia
zwiedzanie miejsc powiązanych z piwem, np. browarów, pubów itp. oraz smakowanie różnych gatunków piwa
SJP.pl
jednostka monetarna Etiopii (1 birr = 100 centów)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. waluta Etiopii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bʲir, AS: bʹir
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu kowieńskim;
Wiktionary
Birsztany (lit. "Birštonas") – miasto na Litwie, nad Niemnem, na południe od Kowna. Znane od XIV w., od 1966 miasto. Ok. 3 tys. mieszkańców (2005).
Położone na prawym brzegu Niemna, w miejscu gdzie rzeka tworzy malownicze meandry. Miasto otaczają sosnowe lasy. Są miejscem kuracji i wypoczynku. Są tu sanatoria. Wody mineralne zawierają m.in. potas i magnez.
Wikipedia
IPA: birˈʂta.nɘ
Wiktionary
przym. birsztański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Birsztan
Wiktionary
rzecz. Birsztany lm.
Wiktionary
mieszaniec powstały przez skojarzenie wielbłąda jednogarbnego (dromadera) z dwugarbnym (baktrianem); tulu, nar
SJP.pl
Birtugan, wielbłąd mieszany, tulu, nar – hybryda wielbłąda jednogarbnego (dromadera) z dwugarbnym (baktrianem). Są spotykane w Afganistanie, Kazachstanie, Iranie, Rosji i Turcji. Birtugany są większe i silniejsze od swoich rodziców, mają jeden garb i są łagodniejsze w obejściu. W Kazachstanie samice birtuganów (hybryda F1) krzyżuje się ponownie z baktrianem dla uzyskania hybrydy F2 (3/4 baktriana i 1/4 dromadera).
Wikipedia
czarny niedźwiedź z białawą podkową na piersi; zamieszkuje lasy Półwyspu Indochińskiego i wysp Indonezji; niedźwiedź malajski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Helarctos|Horsfield|ref=tak., drapieżny ssak z rodziny niedźwiedziowatych występujący w południowej i południowo-wschodniej Azji;
Wiktionary
Biruang ("Helarctos") – rodzaj ssaków drapieżnych z podrodziny Ursinae w obrębie rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae).
Wikipedia
(1.1) W Singapurze biruangi wyginęły.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Bi
Wikipedia
[czytaj: biriani] ryż zapiekany z mięsem i warzywami, danie kuchni indyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. duchowny katolicki, który ma prawo celebrować sakramenty i inne nabożeństwa w dwóch obrządkach;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Wtedy biskup Pluta prosił, bym jako kapłan wschodniego obrządku pracował jako oficjalny birytualista w Międzyrzeczu.
Wiktionary
rzecz. birytualizm mrz.
przym. birytualny
przysł. birytualnie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z podwójnym rytuałem, dotyczący podwójnego rytuału
Wiktionary
(1.1) Archeolodzy odkryli cmentarzysko birytualne z X wieku.
Wiktionary
rzecz. rytuał mrz., birytualista mos.
przym. rytualny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący Birż, związany z Birżami
Wiktionary
(1.1) W 1811 roku Radziwiłłowie z linii nieświeskiej, pod pretekstem niespłaconych długów, tracą dobra birżańskie na rzecz Tyszkiewiczów.
Wiktionary
rzecz. Birże nmos., birżanin m., birżanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu poniewieskim.
Wiktionary
Zobacz też: Birże (gmina).
Birże (lit. "Biržai", łot. "Birži", ros. "Биржи") – miasto na Litwie, położone nad rzekami Oposzcza (lit. Apaščia) i Egłona (lit. Agluona) oraz jeziorem Szyrwena; dawna polska rezydencja magnacka.
Wikipedia
przym. birżański
Wiktionary
dodatkowy występ na życzenie publiczności
SJP.pl
Bis (z łac. „dwa razy, jeszcze raz”) – dodatkowy utwór, wykonany poza programem koncertu na życzenie publiczności.
Także entuzjastyczny okrzyk publiczności domagającej się ponownego wykonania utworu lub wykonania dodatkowego utworu, nieprzewidzianego w programie.
Wikipedia
węglowodór nienasycony z grupy terpenów (seskwiterpen), składnik olejków eterycznych, np. cytryny, oregano
SJP.pl
alkohol terpenowy uzyskiwany głównie z rumianku, działający kojąco
SJP.pl
węglowodan zbudowany z dwóch cząsteczek cukrów prostych połączonych wiązaniem glikozydowym; dwusacharyd, disacharyd, dwucukier, bioza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. wałkoń, nierób
Wiktionary
rzecz. bisagowani n.
czas. bisagować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. obijanie się, nieróbstwo
Wiktionary
rzecz. bisaga mos.
czas. bisagować ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. wymigiwać się od pracy, leniuchować
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. włóczyć się
Wiktionary
rzecz. bisaga mos., bisagowani n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka rdzennej ludności zamieszkującej północno-zachodnie wybrzeże wyspy Borneo
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Bisajanin mos.
Wiktionary
wykonanie tremola na harfie
SJP.pl
Bischofshofen – miasto, ośrodek narciarski i wypoczynkowy w Austrii, w kraju związkowym Salzburg, w powiecie St. Johann im Pongau, w dolinie rzeki Salzach.
Znajduje się tu kompleks skoczni narciarskich, w tym najbardziej znana skocznia im. Paula Ausserleitnera, na której corocznie 6 stycznia kończy się Turniej Czterech Skoczni.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskozwierzęcy
(1.1) herald. włoski heraldyczny symbol przedstawiający węża połykającego dziecko pojawiający się m.in. w herbach Mediolanu, rodu Viscontich i Sworzów czy logo Alfa Romeo
Wiktionary
odległość dwóch oktaw; termin stosowany w traktatach teoretycznych Średniowiecza i Renesansu
SJP.pl
skrót od: Bank Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych
SJP.pl
Bise – lokalny wiatr wiejący głównie ze wschodu i północnego wschodu, nad obniżeniem między Alpami a Jurą. Latem przynosi suche powietrze, pogoda jest słoneczna, a temperatura odpowiednia do pory roku. Zimą napływające powietrze jest zimne i wilgotne oraz duże niskie zachmurzenie. Efekty wiatru są szczególnie odczuwalne w okolicy Genewy.
Wikipedia
podział na dwa segmenty
SJP.pl
potocznie o biseksualiście; bi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. biseksualista
Wiktionary
rzecz. seks mrz., biseksualista mos., biseksualistka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) określenie roku przestępnego;
Wiktionary
(1.1) W 45 roku p.n.e. Rzymianie wprowadzili rok bisekstylny, aby co cztery lata wyrównać czas.
Wiktionary
IPA: ˌbʲisɛkˈstɨlnɨ, AS: bʹisekstylny
Wiktionary
rzecz. bisekstyl
Wiktionary
osoba odczuwająca pociąg płciowy do mężczyzn i kobiet; potocznie: biseks, bi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) seks. osoba odczuwająca pociąg seksualny do ludzi obydwu płci
Wiktionary
(1.1) Był to film o starszym homoseksualiście zakochanym w młodszym biseksualiście, który ma romans z kobietą - sytuacja ta nie była mi obca.
Wiktionary
IPA: ˌbʲisɛksuwaˈlʲista, AS: bʹiseksuu̯alʹista
Wiktionary
rzecz. biseksualizm m., biseksualność ż., biseks m.
:: fż. biseksualistka ż.
przym. biseksualny
Wiktionary
(1.1) pot. biseks; środ. LGBT bizon
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) seks. kobieta odczuwająca pociąg seksualny do ludzi obydwu płci
Wiktionary
IPA: ˌbʲisɛksuwaˈlʲistka, AS: bʹiseksuu̯alʹistka
Wiktionary
rzecz. biseksualizm m., biseksualność ż., biseks m.
:: fm. biseksualista m.
przym. biseksualny
Wiktionary
popęd płciowy do obojga płci; biseksualność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) seks. odczuwanie popędu płciowego do osobników obu płci;
(1.2) biol. występowanie u danego osobnika gruczołów płciowych zarówno męskich, jak i żeńskich
Wiktionary
IPA: ˌbʲisɛksuˈwalʲism̥, AS: bʹiseksuu̯alʹism̦
Wiktionary
rzecz. seks mrz., biseksualność ż., biseksualista m., biseksualistka ż.
przym. biseksualny
Wiktionary
(1.1) biseksualność
(1.2) dwupłciowość, obupłciowość, obojnactwo, obojnaczość, obojnaczność, hermafrodytyzm, interseksualizm
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób biseksualny
Wiktionary
przym. biseksualny
rzecz. biseksualność ż.
Wiktionary
popęd płciowy do obojga płci; biseksualizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest biseksualne; cecha tych, którzy są biseksualni
Wiktionary
Biseksualność (z łac. "bi" „oboje, dwa” oraz z sexualis „płciowy”), także: "biseksualizm" – pociąg seksualny do zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Termin „biseksualizm” jest często używany głównie w kontekście ogólnego pociągu do kobiet i jak i mężczyzn, jednak biseksualność (orientacji seksualna) odpowiada wyłącznie za pociąg seksualny, więc nie jest tym samym co biromantyczność (orientacja romantyczna) która odpowiada za romantyczne odczucia wobec tych samych osób lub płci.
Wikipedia
rzecz. seks mrz., biseksualizm m., biseksualista m., biseksualistka ż.
przym. biseksualny
przysł. biseksualnie
Wiktionary
1. obupłciowy, hermafrodytyczny; obojnaczy, obojnacki;
2. taki, który odczuwa pociąg seksualny do obu płci
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) seks. odczuwający pociąg seksualny do osobników obu płci
(1.2) biol. dotyczący organizmu obupłciowego
Wiktionary
(1.1) O tym aktorze opowiada się, że jest biseksualny.
(1.1) Bifobia może dotykać osoby, które niekoniecznie są biseksualne, ale są postrzegane jako takie.
Wiktionary
IPA: ˌbʲisɛksuˈwalnɨ, AS: bʹiseksuu̯alny
Wiktionary
rzecz. biseksualistka ż., seks mrz., biseksualizm m., biseksualista m., biseksualność ż.
przysł. biseksualnie
Wiktionary
(1.1) żart. i na żagiel, i na parę
(1.2) dwupłciowy, hermafrodytyczny, obojnacki, obojnaczy, obupłciowy
Wiktionary
nazwa handlowa antybiotyku używanego w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, układu moczowego i przewodu pokarmowego
SJP.pl
bisfenol A - związek stosowany w produkcji tworzyw sztucznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. biustonosz
Wiktionary
(1.1) Zeflik, kaj je mój bishalter?
Wiktionary
(1.1) lajbik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. naszyjnik z pereł naszywanych na jedwabnej taśmie;
2. dawniej: cenna tkanina, najczęściej lniana;
3. wydzielina gruczołu bisiorowego małży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zool. wiązka jedwabistych nici powstająca z szybko krzepnącej wydzieliny niektórych małży;
(1.2) daw. cienka tkanina wyrabiania z bisioru (1.1)
(1.3) daw. delikatna i kosztowna tkanina (bawełniana, lniana lub wełniana)
(1.4) wisior, feston, girlanda
(1.5) lśniące paciorki
Wiktionary
Bisior (starorus. "biser" – naszyjnik z pereł) – wiązka jedwabistych nici powstająca z szybko krzepnącej wydzieliny niektórych, głównie morskich małży (omułek, szołdra) lub rzadko słodkowodnych (racicznica). Wśród gatunków występujących w Polsce bisior wytwarza racicznica zmienna.
Wikipedia
(1.3) Niektóre zaś komnaty całe od złota; krzesła i ławy bisiorem albo lamą kryte, stoły z marmuru i alabastru […]
(1.3) Sam pan Sobieski stanął w kapiącym od złota i bisiorów namiocie Husseina-baszy i z niego wieści o szczęśliwym zwycięstwie na wszystkie strony przez lotnych gońców rozsyłał.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiɕɔr, AS: bʹiśor
Wiktionary
przym. bisiorowy
Wiktionary
(1.2) morski jedwab
Wiktionary
gatunek ptaka z rodziny kaczkowatych
SJP.pl
Bi
Wikipedia
1. związany z Zatoką Biskajską, zatoką między Francją a Półwyspem Iberyjskim;
2. wieloryb a. wal biskajski - ssak o czarnym ubarwieniu, możliwe też białe plamy, osiągający długość ciała 13-18 metrów i nawet ponad 50 ton masy ciała, żyjący w wodach oceanicznych, zagrożony wyginięciem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dosł. związany z Bizkaią, dotyczący Bizkai (krainy w Kraju Basków)
(1.2) związany z Zatoką Biskajską, dotyczący Zatoki Biskajskiej
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. dialekt języka baskijskiego używany w Bizkai
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj zjedliśmy dorsz po biskajsku.
Wiktionary
rzecz. Biskajczyk mos., Biskajka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na zachodniej Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie samborskim, położona nad rzeką Strwiąż;
Wiktionary
Biskowice (ukr. Бісковичі) – wieś w zachodniej Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie samborskim, w siedziba hromady Biskowice.
Ludność: 2300 mieszkańców (2025 r.). Położona nad rzeką Strwiąż.
We wsi jest przystanek kolejowy Biskowice.
Wikipedia
przym. biskowicki
Wiktionary
w Kościołach katolickich i prawosławnych: duchowny mający najwyższy stopień święceń kapłańskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kośc. w kościołach chrześcijańskich duchowny wysokiego szczebla, ze święceniami biskupimi lub ordynowany na urząd biskupi, najczęściej kierujący diecezją;
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Tylko biskup może udzielić bierzmowania.
(1.1) Małżeństwo niedopełnione, zawarte przez ochrzczonych lub między stroną ochrzczoną i stroną nieochrzczoną, może być ze słusznej przyczyny rozwiązane przez Biskupa Rzymskiego, na prośbę obydwu stron lub tylko jednej, choćby druga się nie zgadzała.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiskup, AS: bʹiskup
Wiktionary
rzecz. biskupstwo n., Biskupin m., Biskupiec m., Biskupice nmos., Biskupów m., Biskupie n., arcybiskup m., arcybiskupstwo n.
:: zdrobn. biskupek m.
:: fż. biskupka ż.
przym. biskupi, arcybiskupi, biskupiński
skr. bp
Wiktionary
(1.1) ordynariusz, apostoł, purpurat; skr. bp
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. zwierzchniczka kościelna wysokiego szczebla, zwykle luterańskiego, kierująca diecezją
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lp. od biskup
Wiktionary
(1.1) W 2023 r. pierwsza Polka została biskupą Kościoła luterańskiego w Wielkiej Brytanii.
Wiktionary
rzecz. biskupstwo n., arcybiskup m., Biskupin m., biskupek m., Biskupiec m., Biskupice nmos., Biskupów m., Biskupie n., arcybiskup m., arcybiskupstwo n.
:: fm. biskup m.
:: zdrobn. biskupka ż.
przym. biskupi, biskupiński, arcybiskupi
skr. bp, abp
Wiktionary
(1.1) biskupka
Wiktionary
mieszkaniec Biskupca
SJP.pl
mieszkanka Biskupca
SJP.pl
1. taki, który jest charakterystyczny dla biskupa lub jest w posiadaniu biskupa;
2. taki, który jest fioletowy z odcieniem amarantowym
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. dotyczący do biskupa, związany z biskupem
przymiotnik jakościowy
(2.1) mający kolor amarantowofioletowy, taki jak kolor szaty biskupa
forma rzeczownika.
(3.1) M. i W. lm. od: biskup
Wiktionary
(1.1) Przyjął święcenia biskupie w nowej katedrze.
Wiktionary
IPA: bʲisˈkupʲi, AS: bʹiskupʹi
Wiktionary
rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskupinianka ż., biskup mos., biskupowanie n., biskupstwo n., biskupszczyzna ż., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos.
czas. przest. biskupować ndk.
Wiktionary
(1.1) episkopalny
Wiktionary
1. nazwa wielu wsi w Polsce;
2. dzielnica Zabrza;
3. wieś na Słowacji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Biskupice
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w powiecie olsztyńskim;
Wiktionary
Biskupiec (lub "Biskupiec Reszelski"; Bischofsburg) – miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biskupiec. Miasto położone jest na Pojezierzu Olsztyńskim nad rzeką Dymer.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. Biskupiec liczył 9924 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: bʲisˈkupʲjɛt͡s, AS: bʹiskupʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. biskupa ż., biskupka ż., Biskupczanin m., Biskupczanka ż., biskup mos., biskupstwo n.
przym. biskupiecki, biskupi
Wiktionary
przymiotnik od: Biskupiec, Biskupiec Pomorski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Biskupca
(1.2) dotyczący Biskupca Pomorskiego
Wiktionary
(1.1)
rzecz. Biskupiec m., Biskupczanin m., Biskupczanka ż.
Wiktionary
1. wieś w Polsce;
2. osiedle we Wrocławiu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim, nazwa dzielnicy Wrocławia oraz kilku wsi w Polsce;
(1.2) archeol. nazwa stanowiska archeologicznego na Pojezierzu Gnieźnieńskim związanego z kręgiem kultury łużyckiej;
Wiktionary
Gród w Biskupinie – stanowisko archeologiczne na Pojezierzu Żnińsko-Mogileńskim we wsi Biskupin w województwie kujawsko-pomorskim. Odkrycie osady było jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach polskiej i europejskiej archeologii.
Wikipedia
(1.1) Moja babcia mieszka w Biskupinie i jeżdżę do niej co roku na wakacje.
(1.2) Zachowane szczątki grodu w Biskupinie pochodzą z ósmego wieku p.n.e..
Wiktionary
IPA: bʲisˈkupʲĩn, AS: bʹiskupʹĩn
Wiktionary
rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskup mos., biskupinianin mos., biskupinianka ż., biskupstwo n., arcybiskup mos.
przym. biskupi, biskupiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Biskupina
(1.2) osoba pochodząca z Biskupina, urodzona w Biskupinie
Wiktionary
(1.2) Lechosław jest rodowitym biskupinianinem.
Wiktionary
rzecz. Biskupin mrz.
:: fż. biskupinianka ż.
przym. biskupiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Biskupina
(1.2) kobieta pochodząca z Biskupina, urodzona w Biskupinie
Wiktionary
rzecz. Biskupin mrz.
:: fm. biskupinianin mos.
przym. biskupi, biskupiński
Wiktionary
przymiotnik od: Biskupin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Biskupina
Wiktionary
(1.1) Uczeni coraz częściej kwestionują prasłowiańskość osady biskupińskiej.
Wiktionary
rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskup mos., Biskupin mrz., biskupinianin mos., biskupinianka ż.
Wiktionary
w niektórych Kościołach chrześcijańskich: kobieta mająca najwyższy stopień święceń kapłańskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. w niektórych kościołach chrześcijańskich duchowna wysokiego szczebla, ze święceniami biskupimi lub ordynowana na urząd biskupi, najczęściej kierująca diecezją
Wiktionary
(1.1) Biskup senior i biskupka señorita spróbowali ostrej enchillady.
Wiktionary
rzecz. biskupstwo n., arcybiskupstwo n., arcybiskup mos., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos., Biskupów mrz., Biskupie n., biskupek mos.
:: fm. biskup mos.
przym. biskupi, arcybiskupi, biskupiński
Wiktionary
(1.1) kobieta biskup
Wiktionary
Biskupnica (niem. "Bischofswalde," kaszub. "Biskùpnica") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Człuchów. Leży przy trasie linii kolejowej Człuchów-Szczecinek.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Biskupnica". W skład sołectwa wchodzi również miejscowość Gębarzewo.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. jednostka podziału terytorialnego w Kościele; diecezja
2. urząd, godność biskupa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kośc. godność, urząd biskupa
(1.2) kośc. praw. administracyjny okręg kościelny pod jurysdykcją biskupa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten polski purpurat nie cenił sobie swojego biskupstwa.
(1.2) To biskupstwo ustanowił Ojciec Święty Jan Paweł II.
(1.2) Biskupstwo pomezańskie jest diecezją tytularną bp. Adama Wodarczyka.
Wiktionary
rzecz. biskupa ż., biskup mos., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos., biskupka ż.
przym. biskupi
Wiktionary
(1.2) diecezja; skr. bpstwo
Wiktionary
1. lekkie, dobrze wypieczone ciasto cukiernicze; biszkopt;
2. trwałe pieczywo cukiernicze, np. herbatnik, suchar;
3. przedmiot dekoracyjny przypominający marmur;
4. półprodukt w przemyśle ceramicznym; biszkopt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wstępnie wypalona ceramika przed szkliwieniem;
(1.2) ceramika nieszkliwiona o powierzchni przypominającej marmur
(1.3) cuk. ciasto biszkoptowe
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. biskwitowy
rzecz. biskwitowanie n.
Wiktionary
(1.3) ciasto biszkoptowe, biszkopt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. wypalanie surowego wyrobu ceramicznego przed szkliwieniem
Wiktionary
rzecz. biskwit m.
czas. biskwitować
Wiktionary
wyżarzać surowy wyrób ceramiczny przed szkliwieniem w temperaturze 900°C
SJP.pl
język kreolski powstały na bazie angielskiego, język urzędowy Vanuatu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. jeden z języków urzędowych na Vanuatu;
Wiktionary
IPA: bʲisˈlãma, AS: bʹislãma
Wiktionary
formuła rozpoczynająca surę Koranu, stanowiąca także muzułmański ornament kaligraficzny i architektoniczny; basmala, bismilla, bismillah
SJP.pl
[czytaj: bismark] nazwisko, np. Otto von Bismarck (1815-98), niemiecki książę, pierwszy kanclerz zjednoczonego cesarstwa niemieckiego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
taki jak u Bismarcka, charakterystyczny dla Bismarcka
SJP.pl
formuła rozpoczynająca surę Koranu, stanowiąca także muzułmański ornament kaligraficzny i architektoniczny; bismala, basmala, bismillah
SJP.pl
formuła rozpoczynająca surę Koranu, stanowiąca także muzułmański ornament kaligraficzny i architektoniczny; bismala, bismilla, basmala
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. gw-pl|Drohobycz., reg-pl|Kresy południowe,Przemyśl. głupi, narwany, niespełna rozumu
(1.2) daw. gw-pl|Kamieniec Podolski. opętany, napastliwy
Wiktionary
(1.1) — Słysz, głupi Biłowus, — powiedział mu zacny Daszkiewicz — ty człek bisnowaty, ja ci córki nie wydam, ażebyś ją skrzywdził.
(1.2) Dopiero wtedy, Hnat, z wszystkich najodważniejszy, spojrzawszy przez ramię Semenowi zawołał: // — To nie bies ludzie, to bisnowaty Nykoła!
Wiktionary
(1.1) war. biesnowaty; głupi, narwany, niespełna rozumu, postrzelony, głupkowaty; gwara. prymchowaty
(1.2) war. biesnowaty; opętany, napastliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. powtarzanie utworu albo wykonywanie dodatkowego utworu na życzenie publiczności
Wiktionary
rzecz. bis m.
czas. bisować
Wiktionary
odgrywać, odśpiewywać bis; powtarzać
SJP.pl
przymiotnik od: bis
SJP.pl
1. język urzędowy Burkina Faso;
2. podgatunek żółwia szylkretowego
SJP.pl
Bissa – grupa etniczna z rodziny ludów Mande, zamieszkująca na terenach Burkina Faso, Ghany, Wybrzeża Kości Słoniowej i w mniejszej liczbie w Togo. Posługują się językiem bissa z grupy mande. Ich populację szacuje się na blisko 1 milion.
Bissa żyją głównie z uprawy prosa, kukurydzy, ryżu i orzeszków ziemnych. Sprzedają bawełnę i warzywa.
Wikipedia
stolica Gwinei Bissau
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Gwinei Bissau;
Wiktionary
Bissau – stolica Gwinei Bissau. Jest największym miastem i głównym portem kraju z 427 400 mieszkańcami (2007). Położone na wyspie u ujścia rzeki Gêba do Oceanu Atlantyckiego.
Wikipedia
IPA: ˈbʲisːaw, AS: bʹi•sau̯
Wiktionary
rzecz. bissauczyk mos., bissauka ż.
przym. bissauski
Wiktionary
[czytaj: bissałczyk] mieszkaniec Bissau (stolicy Gwinei Bissau)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bissau; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Bissau n.
:: fż. bissauka ż.
przym. bissauski
Wiktionary
[czytaj: bissałka] mieszkanka Bissau (stolicy Gwinei Bissau)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bissau; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Bissau n.
:: fm. bissauczyk mos.
przym. bissauski
Wiktionary
→ Bissau [czytaj: bissałski]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Bissau
Wiktionary
IPA: bʲisˈːawsʲci, AS: bʹi•sau̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bissau n., bissauczyk mos., bissauka ż.
Wiktionary
nazwisko, np. Henryk Bista (zm. 1997), aktor
SJP.pl
mający dwa stabilne stany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) perska moneta o wartości 20 dinarów;
Wiktionary
Bisti – perska moneta o wartości 20 dinarów, bita od XVI wieku. "Bisti" najdłużej emitowano w Gruzji pod okupacją rosyjską – do 1810 r., gdzie odpowiadała dwóm kopiejkom.
Wikipedia
IPA: ˈbʲistʲi, AS: bʹistʹi
Wiktionary
kremplina; we włókiennictwie:
1. skędzierzawiona przędza syntetyczna o dużej puszystości;
2. tkanina, dzianina z tej przędzy;
3. potocznie: odzież z takiej dzianiny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. przędza syntetyczna produkcji polskiej o dużej puszystości; także tkanina, dzianina z tej przędzy;
(1.2) pot. ubranie z bistoru (1.1)
Wiktionary
IPA: ˈbʲistɔr, AS: bʹistor
Wiktionary
przym. bistorowy
Wiktionary
(1.1) kremplina
Wiktionary
przymiotnik od: bistor
SJP.pl
ciemnobrązowa farba sporządzana z sadzy drzewnej, stosowana w średniowieczu w malarstwie akwarelowym i ceramicznym
SJP.pl
Bi
Wikipedia
rodzaj baru z prostymi daniami, zakąskami, alkoholami; niewielka restauracja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. gastr. niewielka restauracja, winiarnia, bar z zakąskami i napojami alkoholowymi;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Wciąż wspominam to bistro na Montmartre i jego niepowtarzalną atmosferę.
(1.1) Gdzieś w Paryżu mieście jest małe, nocne bistro • Gdzie z napojów pija się tylko wódkę czystą.
Wiktionary
IPA: ˈbʲistrɔ, AS: bʹistro
Wiktionary
kwaśny siarczan sodowy
SJP.pl
bisurmanin; dawniej:
1. pogardliwie o wyznawcy islamu;
2. urwis, hultaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. pogard. wyznawca islamu, mahometanin
(1.2) przest. przen. człowiek (zwłaszcza dziecko) rozpuszczony, zuchwały, hultaj, urwis, urwipołeć, łobuziak
Wiktionary
rzecz. bisurmanin mos., bisurmaństwo n.; bisurmaniny blp.
:: fż. bisurmanka
czas. bisurmanić, bisurmanieć ndk.; bisurmanić się
Wiktionary
(1.1) muzułmanin, niewierny, pohaniec; war. basurman, besurman, beserman, besermaniec, basroman, bosurman, busurman
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bisurmanić.
Wiktionary
czas. bisurmanić
rzecz. bisurmanin mos.
Wiktionary
bisurman; dawniej:
1. pogardliwie o wyznawcy islamu;
2. urwis, hultaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. pogard. wyznawca islamu
Wiktionary
rzecz. bisurman m., bisurmanienie n.
czas. bisurmanić
przym. bisurmański
Wiktionary
(1.1) stpol. bisurman; przest. mahometanin, islamista; neutralnie muzułmanin
Wiktionary
1. robić, co się chce, prowadzić hulaszcze życie; hulać, bradziażyć, lumpować, lampartować się;
2. łobuzować, psocić, rozrabiać;
3. uwodzić czyjąś żonę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. nawracać na wiarę mahometańską; turczyć
czasownik zwrotny niedokonany bisurmanić się
(2.1) daw. wieść hulaszcze życie
(2.2) daw. psocić
(2.3) daw. przyjmować islam; Gloger|Bisurman|bisurman.
Wiktionary
(2.2) Młodzi bisurmanili się, urządzali psie figle, starsi pili alkohol, urządzali burdy.
Wiktionary
IPA: ˌbʲisurˈmãɲit͡ɕ, AS: bʹisurmãńić
Wiktionary
rzecz. bisurmaństwo n., bisurman m., bisurmanienie n., bisurmanin mos.
Wiktionary
(2.3) turczyć się
Wiktionary
→ bisurman, → bisurmanin (dawniej, pogardliwie: muzułmański)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. mahometański, islamski
Wiktionary
IPA: ˌbʲisurˈmãj̃sʲci, AS: bʹisurmãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. bisurmanin mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Bisz, właśc. Jarosław Jaruszewski (ur. 9 maja 1984 w Bydgoszczy) – polski raper, poeta i producent muzyczny. Jarosław Jaruszewski znany jest przede wszystkim z występów w zespole hip-hopowym B.O.K. Współtworzył także duety wraz z producentami muzycznymi Kosą i Pekro. Prowadzi ponadto solową działalność artystyczną.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Biszcza (do 30 grudnia 1999 "Biszcza Pierwsza") – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Biszcza. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad rzeką Łazowną.
Wieś królewska Biescza, położona była w 1589 roku w starostwie niegrodowym krzeszowskim w ziemi przemyskiej województwa ruskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Santa Catharina. robak
(1.2) gw-pl|Santa Catharina. pchła
Wiktionary
rzecz. biszo n.
Wiktionary
Biszewo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Grodzisk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Dziadkowicach.
Wikipedia
→ Biszkek (stolica Kirgistanu); biszkekański
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Biszkek, związany z miastem Biszkek
Wiktionary
IPA: bʲiˈʃkɛt͡sʲci, AS: bʹiškecʹḱi
Wiktionary
rzecz. Biszkek mrz., biszkekańczyk mos., biszkekanka ż.
przym. biszkekański
Wiktionary
(1.1) biszkekański
Wiktionary
stolica Kirgistanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Kirgistanu;
Wiktionary
Biszkek ( Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Biszkek"; Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Biszkiek"; do roku 1926 Piszpek, w latach 1926–1991 Frunze) – stolica i największe miasto Kirgistanu, położone w Tienszanie u podnóża Gór Kirgiskich w Kotlinie Czujskiej, nad rzekami Ała Arcza i Ałamedin. Na północy miasto przecina kanał Wielki Czujski.
Wikipedia
IPA: ˈbʲiʃkɛk, AS: bʹiškek
Wiktionary
rzecz. biszkekańczyk mos., biszkekanka ż.
przym. biszkekański, biszkecki
Wiktionary
(1.1) hist. Biszbek, Piszpek, Frunze
Wiktionary
mieszkanka Biszkeku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Biszkeku; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Biszkek mrz.
:: fm. biszkekańczyk mos.
przym. biszkecki, biszkekański
Wiktionary
mieszkaniec Biszkeku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Biszkeku; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Biszkek mrz.
:: fż. biszkekanka ż.
przym. biszkecki, biszkekański
Wiktionary
→ Biszkek (stolica Kirgistanu); biszkecki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Biszkekiem (stolicą Kirgistanu)
Wiktionary
przym. biszkecki
rzecz. biszkekańczyk mos., Biszkek mrz., biszkekanka ż.
Wiktionary
(1.1) biszkecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. biszkopt
Wiktionary
IPA: ˈbʲiʃkɔkt, AS: bʹiškokt
Wiktionary
zdrobnienie od: biszkopt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od biszkopt
Wiktionary
(1.1) To nie biszkopt, lecz tylko mały biszkopcik.
Wiktionary
rzecz. biszkopt m.
przym. biszkoptowy
Wiktionary
wyrób cukierniczy z ciasta o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) cuk. spoż. lekkie, suche ciasto używane do wyrobów cukierniczych;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(2.1) kulin. ciastko z biszkoptu (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(3.1) środ. harc. nowy harcerz, bez stopnia, przed Przyrzeczeniem Harcerskim
Wiktionary
(1.1) Do biszkoptu potrzebnych będzie pięć jajek.
(1.1) Upiekłam dwa biszkopty, teraz muszę poprzekładać je masami.
(2.1) Zrobić sernik na zimno na biszkoptach czy na herbatnikach?
Wiktionary
IPA: ˈbʲiʃkɔpt, AS: bʹiškopt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. biszkopcik
przym. biszkoptowy
Wiktionary
(1.1) biskwit; stpol. biszkokt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. ciasto z biszkoptami
Wiktionary
związany z biszkoptem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. dotyczący biszkoptu, związany z biszkoptem
Wiktionary
(1.1) Nie lubię, ciasta biszkoptowego, zawsze zjadam samą galaretkę.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiʃkɔpˈtɔvɨ, AS: bʹiškoptovy
Wiktionary
rzecz. biszkopt m., biszkopcik m.
Wiktionary
wyrób cukierniczy z ciasta o tej samej nazwie
SJP.pl
minerał, uwodniony chlorek magnezu
SJP.pl
Biszofit – minerał z grupy halogenków, którego głównym składnikiem jest sześciowodny chlorek magnezu, MgCl2·6H2O.
Jest ewaporatem powstałym na dnie morskim w okresie permu.
Został on odkryty w Staßfurcie przez niemieckiego geologa Gustava Bischofa w drugiej połowie XIX wieku. Minerał otrzymał nazwę na cześć swojego odkrywcy.
Wikipedia
potocznie: pies rasy bichon frise
SJP.pl
tradycyjny męski płaszcz arabski wykonany z wełny
SJP.pl
Bi
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bisztynka
(1.2) osoba pochodząca z Bisztynka, urodzona w Bisztynku
Wiktionary
(1.1) Bisztynczanie z niechęcią przyjęli decyzję o zmianie nazw ulic Pawła Findera i Mariana Buczka.
Wiktionary
rzecz. Bisztynek m.
:: fż. bisztynczanka ż.
przym. bisztynecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bisztynka
Wiktionary
rzecz. Bisztynek m.
:: fm. bisztynczanin m.
przym. bisztynecki
Wiktionary
przymiotnik od: Bisztynek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bisztynka, związany z Bisztynkiem
Wiktionary
(1.1) Dali na mszę za duszę babki w bisztyneckim kościele.
Wiktionary
rzecz. Bisztynek m., bisztynczanin mos., bisztynczanka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w województwie warmińsko-mazurskim;
Wiktionary
Bisztynek ( Bischofstein) – miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bisztynek.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego. Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. Bisztynek liczył 2156 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Dodatkowo Bisztynek otrzymał 30 włók we wsi Dąbrowa.
Wiktionary
IPA: bʲiˈʃtɨ̃nɛk, AS: bʹištỹnek
Wiktionary
rzecz. bisztynczanin mos., bisztynczanka ż.
przym. bisztynecki
Wiktionary
mieszkaniec Bisztynka (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bisztynka (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. rockowa muzyka rozrywkowa popularna w latach 60. XX wieku, charakteryzująca się silnie zaznaczonym rytmem; beat, bigbit, big-beat, mocne uderzenie;
2. w muzyce: równomierne uderzenie odmierzające kolejne takty utworu; beat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. mat. najmniejsza porcja informacji, liczba binarna, mogąca przyjąć wartości 0 lub 1;
(1.2) techn. wymienna końcówka w elektrycznych narzędziach do wkręcania;
(1.3) muz. rytmiczne uderzenie odmierzające kolejne takty utworu
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Najstarszy bit w kodzie U2 informuje o znaku liczby.
(1.2) Po dłuższym użytkowaniu wkrętarki tępią się bity.
Wiktionary
IPA: bʲit, AS: bʹit
Wiktionary
przym. bitowy
Wiktionary
(1.1) skr. b
(1.2) grot
Wiktionary
[czytaj: biczfejs] środowiskowo: wrogi wyraz twarzy, głównie u kobiety; bitch face, biczfejs
SJP.pl
[czytaj: bitkojn] kryptowaluta stworzona w 2009 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) finans. jedna z kryptowalut, wprowadzona do użytku w 2009 roku;
Wiktionary
Bitcoin – elektroniczny system gotówkowy peer-to-peer. Kryptowaluta bitcoin została wprowadzona w 2009 roku przez osobę, bądź grupę osób, o pseudonimie Satoshi Nakamoto. Nazwa Bitcoin odnosi się także do otwartoźródłowego oprogramowania węzłów ("Bitcoin Core"), tworzących sieć komputerową typu "peer-to-peer" (Bitcoin Network).
Wikipedia
(1.1) Oczywiście technologia blockchain wywodzi się od bitcoinów, ale dziś wcale nie służy tylko i wyłącznie do obsługi tej kryptowaluty.
Wiktionary
przym. bitcoinowy
Wiktionary
Bitels, beatles, bitles; potocznie:
1. członek zespołu The Beatles;
2. osoba naśladująca wyglądem członków The Beatles
SJP.pl
Bitels, beatles, bitles; potocznie:
1. członek zespołu The Beatles;
2. osoba naśladująca wyglądem członków The Beatles
SJP.pl
rzadko: przypominający wyglądem bitelsa - członka zespołu The Beatles; bitlesowaty, bitelsowski, bitlesowski, beatlesowski
SJP.pl
bitlesowski, beatlesowski;
1. nawiązujący do twórczości zespołu The Beatles, taki jak w muzyce tego zespołu;
2. związany z subkulturą młodzieżową lat sześćdziesiątych XX wieku, naśladującą styl lansowany przez ten zespół
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla okresu działania i twórczości grupy The Beatles
Wiktionary
(1.1) Lata sześćdziesiąte to także okres bitelsowskiego szału.
Wiktionary
rzecz. beatlesówka ż., bitelsówa ż., bitels m., beatles m.
Wiktionary
beatlesówka, bitlesówka, bitelsówka;
1. płaska, owalna czapka z daszkiem, popularna w latach 60. XX wieku;
2. skórzany but na wysokim obcasie, z wąskim i długim noskiem i cholewką sięgającą do kostki, popularny w latach 60. XX wieku
SJP.pl
beatlesówka, bitlesówka;
1. płaska, owalna czapka z daszkiem, popularna w latach 60. XX wieku; bitelsówa;
2. rodzaj gitary akustycznej używanej m.in. przez członków grupy The Beatles;
3. skórzany but z płaskim obcasem i cholewką ponad kostkę, używany w jeździectwie; rollingstonka, sztyblet
SJP.pl
rodzaj skórzanego obuwia na wysokim obcasie, z wąskimi i długimi noskami i cholewkami sięgającymi do kostki, popularnego w latach 60. XX wieku; beatlesówki, bitelsówy
SJP.pl
rodzaj skórzanego obuwia na wysokim obcasie, z wąskimi i długimi noskami i cholewkami sięgającymi do kostki, popularnego w latach 60. XX wieku; beatlesówki, bitelsówki
SJP.pl
niewielka bitwa; potyczka
SJP.pl
środowiskowo: planszowa gra bitewna
SJP.pl
→ bitwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bitwy, związany z bitwą
Wiktionary
(1.1) Ledwo pół wieku po wojnach husyckich na polach bitewnych Europy królowała już artyleria, a popłoch budzili pikinierzy szwajcarscy i formacje lancknechtów Frundsberga – karne, zwarte, po plebejskiebejsku solidarne, wiernie naśladujące husycki styl wojowania.
(1.1) Na wyspie widać bitewne przygotowania. Nad brzegiem pojawiają się łucznicy i procarze. W dalszych szeregach miotacze oszczepów i ciężkozbrojni.
Wiktionary
rzecz. bitwa ż.
czas. bić
Wiktionary
1. niewielka, mało znacząca bójka;
2. bitki - kotlety bite
3. awantura połączona z biciem się; burda, bijatyka, bójka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. bójka
(1.2) karc. tura, podczas której gracze zrzucają karty w odpowiedzi na kartę wystawioną przez gracza, który tę turę zaczął
(1.3) karc. karty z bitki (1.2)
(1.4) pot. kulin. kotlet bity
(1.5) kulin. (baletka), ciasteczko biszkoptowe przełożone marmoladą lub powidłami i posypane makiem
Wiktionary
(1.4) Winna Basieńka i obita wyładowała się na bitkach wołowych, które mąż lubił z kaszą, a Kazimierz bezskutecznie szukał Jadzi po Wałbrzychu.
Wiktionary
IPA: ˈbʲitka, AS: bʹitka
Wiktionary
rzecz. bitki nmos., bitwa ż., bicie n.
czas. bić ndk.
Wiktionary
(1.3) lewa, wziątka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kulin. rozbite tłuczkiem odkrawki mięsa
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. oraz M., B.i W. lm. od: bitka
Wiktionary
Bitki – kotlety mięsne z wołowiny lub wieprzowiny. Mięso kroi się na mniejsze kawałki i rozbija tłuczkiem (kotlet bity), następnie po lekkim obsmażeniu na patelni dusi się w rondlu.
Wikipedia
IPA: ˈbʲitʲci, AS: bʹitʹḱi
Wiktionary
rzecz. bitka ż.
Wiktionary
(1.1) zrazy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. osiedle typu miejskiego w rejonie nadwórniańskim obwodu iwanofrankiwskiego w południowo-zachodniej części Ukrainy, pomiędzy rzekami Bystrzycą Sołotwińską a Bystrzycą Nadwórniańską u przedproża pasma Gorganów;
Wiktionary
Bitków (ukr. Битків) – osiedle typu miejskiego w rejonie nadwórniańskim w południowo-zachodniej części Ukrainy, położone 12 km na zachód od Nadwórnej pomiędzy rzekami Bystrzycą Sołotwinską a Bystrzycą Nadwórnianską u przedproża pasma Gorganów (obwód iwanofrankowski). 4359 mieszkańców (2020), dla porównania spis powszechny w 2001 zanotował ich 4273.
Wikipedia
(1.1) Tu jest cząstka ich ojczyzny, ich dzieciństwa, lat młodych górnych i chmurnych, przesuwają się wspomnienia: Lwów, Borysław, Drohobycz, Bitków , Truskawiec, Kałusz, Grodno, Wilno, Sokal i Starzynki Małe.
Wiktionary
przym. bitkowski
Wiktionary
(1.1) hist. Biłków
Wiktionary
beatles (częściej), bitels (częściej);
1. członek zespołu The Beatles;
2. potocznie: chłopak o długich włosach
SJP.pl
beatles (częściej), bitels (częściej);
1. członek zespołu The Beatles;
2. potocznie: chłopak o długich włosach
SJP.pl
rzadko: przypominający wyglądem bitlesa - członka zespołu The Beatles; bitelsowaty, bitelsowski, bitlesowski, beatlesowski
SJP.pl
bitelsowski, beatlesowski;
1. nawiązujący do twórczości zespołu The Beatles, taki jak w muzyce tego zespołu;
2. związany z subkulturą młodzieżową lat sześćdziesiątych XX wieku, naśladującą styl lansowany przez ten zespół
SJP.pl
[czytaj: bitelsówka] bitelsówka, beatlesówka;
1. płaska, owalna czapka z daszkiem, popularna w latach 60. XX wieku; bitelsówa;
2. rodzaj gitary akustycznej używanej m.in. przez członków grupy The Beatles;
3. skórzany but z płaskim obcasem i cholewką ponad kostkę, używany w jeździectwie; rollingstonka, sztyblet
SJP.pl
Bitmapa, mapa bitowa – obraz cyfrowy w postaci pliku wykorzystującego rastrowy sposób reprezentacji komputerowej grafiki dwuwymiarowej polegający na określeniu położenia każdego piksela obrazu oraz przypisaniu mu wartości określającej kolor w danym trybie koloru.
Wikipedia
przymiotnik od: bitmapa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) inform. dotyczący bitmapy, właściwy bitmapie
Wiktionary
rzecz. bitmapa ż., mapa ż.
czas. mapować
Wiktionary
dawna sieć komputerowa
SJP.pl
BITNET – zapoczątkowana w 1981 ogólnoświatowa sieć rozległa, w pewnym sensie konkurencyjna do Internetu. Nazwa sieci pochodzi od angielskiego hasła "Because It's There Network", szerzej znanego w formie "Because It's Time Network".
Wikipedia
przysłówek
(1.1) daw. lub książk. w sposób bitny; walecznie, wojowniczo
Wiktionary
(1.1) Szablą robiąc na sławę, i wojując bitnie, Ufaj, że na twym skroniu, nowy Laur zakwitnie (…).
Wiktionary
rzecz. bijak mrz., bitność ż.
przym. bitny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bitnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bitny
SJP.pl
przedstawiciel grupy młodzieży zbuntowanej przeciwko normom społecznym i wyrażający ten bunt w różnych ekscesach; beatnik
SJP.pl
→ bitny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bitne; cecha tych, którzy są bitni
Wiktionary
przym. bitny
przysł. bitnie
Wiktionary
waleczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. dzielny w boju, odważny i nieustępliwy w walce
Wiktionary
(1.1) Zbójnicy, strojni i bitni, opromienieni sławą dobrą i złą, przebiegali przełęcze wiodące na południową stronę Tatr, na równiny żyzne i bogate.
Wiktionary
rzecz. bitność ż., bicie n., bitwa ż., bijak mrz.
czas. bić ndk.
przysł. bitnie
Wiktionary
(1.1) waleczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowo-zachodniej Macedonii, położone 15 km od granicy z Grecją;
Wiktionary
Bitola ( Битола) w starożytności Herakleja Lynkestis, w czasach bizantyjskich Pelagonia – miasto w południowo-zachodniej części Macedonii Północnej, położone 15 km od granicy z Grecją. Przez miasto przepływa rzeka Dragor.
Wikipedia
(1.1) Wracając do miejsc w Macedonii, które wiążą się z poezją, nie sposób nie wspomnieć o Bitoli. To jeden z najważniejszych ośrodków literackich Macedonii (…).
Wiktionary
(1.1) Herakleja, Herakleja Lynkestis, Pelagonia
Wiktionary
automat do zakupu bitcoinów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie do kupowania i sprzedawania kryptowalut
Wiktionary
zasada stosowania dwóch tonacji w dwóch różnych, równoczesnych głosach utworu muzycznego
SJP.pl
Bitonalność – użycie w utworze w dwóch jednocześnie brzmiących głosach dwóch różnych tonacji, np. preludium "Żagle" Claude'a Debussy'ego (końcowy fragment utworu w tonacjach C-dur i Des-dur) i zbudowana w tonacjach C-dur i Fis-dur fanfara na początku baletu "Pietruszka" Igora Strawinskiego:
Wikipedia
zawierający dwie tonacje; w dwóch tonacjach
SJP.pl
miłośnik, sympatyk bitu (bigbitu); bigbitowiec
SJP.pl
związany z bitem
SJP.pl
[czytaj: bitrejt] w informatyce: parametr określający jakość pliku z filmem lub dźwiękiem, mierzony w bitach na sekundę lub bajtach na sekundę i ich krotnościach; przepływność
SJP.pl
[czytaj: biter]
1. lekkie brytyjskie piwo sesyjne, odmiana piwa typu ale;
2. gorzka, aromatyczna zaprawa barmańska na bazie alkoholu, stosowana jako składnik koktajli
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bit torent] protokół wymiany i dystrybucji plików przez internet
SJP.pl
BitTorrent – protokół wymiany i dystrybucji plików przez Internet, którego celem jest odciążenie łączy serwera udostępniającego pliki. Jego największą zaletą w porównaniu do protokołu HTTP jest podział pasma pomiędzy osoby, które w tym samym czasie pobierają dany plik. Oznacza to, że użytkownik w czasie pobierania wysyła fragmenty pliku innym użytkownikom.
Wikipedia
substancja pochodzenia organicznego, mieszanina węglowodorów zawartych w skałach; bitumin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. mieszanina różnych substancji organicznych ciekłych bądź stałych o dużej lepkości, będąca najczęściej koloru czarnego lub brunatnoczarnego;
(1.2) składnik bitumu (1.1)
Wiktionary
przym. bitumowy, bitumiczny
Wiktionary
(1.1-2) war. bitumin, bitumen
Wiktionary
odpowiednik betonu lub jedna z odmian używanego w malarstwie brązu (brunatu)
SJP.pl
zawierający bituminy; bituminowy, smolisty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biochem. geol. techn. dotyczący bitumenu
Wiktionary
(1.1) Droga została pokryta bitumiczną nawierzchnią.
Wiktionary
rzecz. bitumizowanie n., bitumowanie n., bitum m., bitumin m., bitumen m.
czas. bitumizować ndk., bitumować ndk.
przym. bitumowy
Wiktionary
substancja pochodzenia organicznego, mieszanina węglowodorów zawartych w skałach; bitum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. geol. górn. naturalna mieszanina węglowodorów stałych i półstałych, czyli substancji organicznych pochodzenia naturalnego, które powstały z rozkładu materii roślinnej i zwierzęcej w warunkach beztlenowych
Wiktionary
(1.1) Największe na świecie złoża bituminu posiada Kanada, głównie w prowincji Alberta.
Wiktionary
przym. bitumiczny, bitumowy
rzecz. bitumizowanie n., bitumowanie n.
Wiktionary
(1.1) war. bitum, bitumen
Wiktionary
bitumizacja;
1. tworzenie się bituminów w skałach;
2. napełnianie czegoś bituminami - substancjami mineralnymi pochodzenia organicznego
SJP.pl
zawierający bituminy; bitumiczny, smolisty
SJP.pl
bituminizacja;
1. tworzenie się bitumów w skałach;
2. napełnianie czegoś bitumami - substancjami mineralnymi pochodzenia organicznego
SJP.pl
Bitumizacja – proces rozkładu substancji organicznej w obecności bakterii beztlenowych w środowisku ubogim w tlen, prowadzący do powstawania związków bitumicznych (bituminów). Zjawisko to zachodzi głównie w osadach morskich i jeziornych.
Termin „bitumizacji” odnosi się również do technicznego procesu nasycania i powlekania skał bituminami, które służy do iniekcyjnego wzmocnienie masywów gruntowych i górotworów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. bitumowanie.
Wiktionary
rzecz. bitumin m., bitumizacja ż., bitumowanie n.
czas. bitumować ndk., bitumizować ndk.
przym. bitumiczny, bitumowy
Wiktionary
(1.1) bitumowanie, bitumizacja
Wiktionary
nasycać, powlekać bitumem (bituminem); bitumować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nasycanie lub powlekanie czegoś bituminami
Wiktionary
rzecz. bitumin m., bitumizacja ż., bitumizowanie n.
czas. bitumować ndk., bitumizować ndk.
przym. bitumiczny, bitumowy
Wiktionary
(1.1) bitumizowanie, bitumizacja
Wiktionary
nasycać, powlekać bitumem (bituminem); bituminować
SJP.pl
przymiotnik od: bitum
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bitumu; zawierający bitum
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. łup, zdobycz
Wiktionary
IPA: ˈbʲitũŋk, AS: bʹitũŋk
Wiktionary
walka; wojna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. bezpośrednie starcie zbrojne wojsk skonfliktowanych stron;
(1.2) przen. każda inna potyczka, również dla zabawy
Wiktionary
Bitwa – zbrojne starcie sił zbrojnych stron prowadzących wojnę, mające zwykle duży lub decydujący wpływ na przebieg lub wynik operacji, kampanii i wojny. We współczesnej terminologii wojskowej bitwa to kilka jednoczesnych lub kolejnych operacji prowadzonych siłami kilku współdziałających ze sobą frontów lub grup armii przy udziale lotnictwa i ewentualnie marynarki wojennej. Potocznie bitwą określa się każde większe starcie zbrojne.
Wikipedia
(1.1) […] Mistrz Ulryk wzywa twój majestat Panie i księcia Witolda na bitwę śmiertelną […].
Wiktionary
IPA: ˈbʲitfa, AS: bʹitfa
Wiktionary
rzecz. bitka ż., bicie n.
:: zdrobn. bitewka ż.
czas. bić ndk.
przym. bitewny, bitny
Wiktionary
(1.1) bój, batalia
Wiktionary
potocznie: cały, pełny (np. bite dwie godziny)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) utwardzony, zagęszczony przez ubijanie
(1.2) pot. pełny, cały
(1.3) pot. powypadkowy (o samochodzie)
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od bić
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(3.1) plural|bit.
Wiktionary
(1.1) Zobaczył miasta, tulące się u podnóża zamków, sioła i drogi bite, mosty na rzekach, kładki i ławy na strumieniach, wielkie katedry i wspaniałe porty u brzegów morza.
(1.2) – Już pięć tygodni od Goworożca. A już dwa tygodnie, jak tu siedzimy. Dwa bite tygodnie!
Wiktionary
czas. bić
Wiktionary
kraina historyczna nad Morzem Czarnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. kraina historyczna w Azji Mniejszej, prowincja rzymska;
Wiktionary
Bitynia ( Βιθυνία) − kraina historyczna, górzysta lecz urodzajna, znajdująca się w Azji Mniejszej nad Morzem Czarnym, na obszarze dzisiejszej Turcji.
Głównym miastem (stolicą) była pierwotnie Nikomedia, a następnie Nicea (Nikaia, obecnie İznik).
Wikipedia
(1.1) Próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im.
(1.1) Głównym źródłem wiadomości o rzymskiej Bitynii są listy Pliniusza Młodszego do cesarza Trajana.
Wiktionary
rzecz. Bityńczyk mos., Bitynka ż.
przym. bityński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bitynii
Wiktionary
rzecz. Bitynia ż.
:: fm. Bityńczyk m.
przym. bityński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bitynii
Wiktionary
rzecz. Bitynia ż.
:: fż. Bitynka ż.
przym. bityński
Wiktionary
przymiotnik od: Bitynia (w starożytności kraj w pn.-zach. Azji Mniejszej)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bitynią, dotyczący Bitynii, pochodzący z Bitynii
Wiktionary
rzecz. Bitynia ż., Bityńczyk mos., Bitynka ż.
Wiktionary
1. informator o działalności instytucji, towarzystwa naukowego itp.;
2. serwis informacji prasowych;
3. urzędowy komunikat o wydarzeniach bieżących
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) druk. małonakładowe wydawnictwo różnych instytucji, ugrupowań czy organizacji;
Wiktionary
(1.1) Jak zauważa biuletyn prasowy adwentystów z 25 lipca, Biblia jest najczęściej tłumaczoną książką wszech czasów.
Wiktionary
przym. biuletynowy
Wiktionary
związany z biuletynem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący biuletynu, związany z biuletynem
Wiktionary
rzecz. biuletyn m.
Wiktionary
skrót od: biurowość, biurowy
SJP.pl
1. potocznie: urzędnik, który kieruje się w wykonywaniu swoich obowiązków wyłącznie przepisami; biurokrata, formalista;
2. przestarzałe: urzędnik zatrudniony w biurze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik biura
Wiktionary
rzecz. biuro n., biurko n., biureczko n.
:: fż. biuralistka ż.
przym. biurowy
przysł. biurowo
Wiktionary
1. potocznie: urzędniczka, która kieruje się w wykonywaniu swoich obowiązków wyłącznie przepisami; biurokratka, formalistka;
2. przestarzałe: urzędniczka zatrudniona w biurze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pracownica biura
Wiktionary
(1.1) Po miesiącu ćwiczeń stukała już jak zawodowa biuralistka, nie patrząc na klawiaturę, kierując się jedynie bezbłędną pamięcią palców.
(1.1) Potem kolejno podała, że […] była biuralistką, ma skończone osiem klas szkoły powszechnej, jest panną narodowości niemieckiej, w wojsku nie służyła, […] zameldowana w Lignicy [!] na ulicy Środkowej 46.
Wiktionary
rzecz. biuralistyka ż., biuro n., biurko n., biureczko n.
:: fm. biuralista m.
przym. biurowy
przysł. biurowo
Wiktionary
1. nadmiernie przestrzegający przepisów i bezdusznie traktujący ludzkie sprawy; biurokratyczny;
2. polegający na pracy w biurze
SJP.pl
przestarzałe: zawodowa praca biurowa, zajęcie biuralisty (biuralistki) - pracownika biura; sekretarzowanie
SJP.pl
zdrobnienie od: biurko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: biurko
(1.2) zdrobn. od: biuro
Wiktionary
rzecz. biuro n., biurko n., biuralista m., biuralistka ż., biurwa ż., biurowiec m., biurotyka ż.
przym. biurowy, biuralistyczny, biurowcowy, biurotyczny
przysł. biurowo, biuralistycznie
Wiktionary
związek chemiczny będący pochodną mocznika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek organiczny będący dimerem mocznika;
Wiktionary
Nie mylić z: Biureta.
Biuret – organiczny związek chemiczny, produkt kondensacji mocznika.
Wikipedia
(1.1) Najprostszym związkiem ulegającym reakcji biuretowej jest sam biuret.
Wiktionary
przym. biuretowy
Wiktionary
przyrząd w postaci rurki szklanej z podziałką i zamknięciem u dołu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. sprzęt laboratoryjny o kształcie (zazwyczaj) długiej i cienkiej rurki szklanej, z precyzyjną skalą objętości, który jest od dołu zakończony kranikiem i precyzyjnie wykonanym „dzióbkiem”, używany w chemicznej analizie objętościowej do odmierzania roztworów
Wiktionary
Nie mylić z: Biuret.
Wikipedia
przym. biuretowy
Wiktionary
reakcja biuretowa - reakcja pozwalająca na wykrycie białek i polipeptydów dzięki zastosowaniu biuretu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący biurety
Wiktionary
mebel służący do pracy biurowej lub nauki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mebel, który służy do wygodnego pisania i czytania
(1.2) rzad. zdrobn. od biuro
Wiktionary
Biurko – mebel skrzyniowy z szufladami, szafkami i skrytkami.
Używany we Francji i Anglii termin "bureau" pochodzi od słowa "bure", oznaczający typ zgrzebnego płótna, którym w średniowieczu przykrywano stoły i pulpity kancelistów.
Obecnie jest najczęściej używane jako pulpit do pisania i podstawka pod komputer. Szuflady i szafki służą jako schowki na papier i przybory biurowe.
Wikipedia
(1.1) Janek siadł przy biurku i zaczął odrabiać lekcje.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjurkɔ, AS: bʹi ̯urko
Wiktionary
rzecz. biuro n., biurowiec m., biurwa ż., biurfons m., biuralista m., biuralistka ż.
:: zdrobn. biureczko n.
przym. biurkowy, biurowy
Wiktionary
(1.1) pulpit
Wiktionary
związany z biurkiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący biurka, związany z biurkiem
Wiktionary
(1.1) Szef dostanie od nas przedwojenny komplet biurkowy wykonany z marmuru.
Wiktionary
rzecz. biurko n., biuro n., biurowiec mrz.
Wiktionary
1. instytucja lub jej część, do których zadań należą prace techniczno-kancelaryjne, załatwianie interesantów itp.;
2. lokal tej instytucji;
3. zespół urzędników pracujących w jakiejś instytucji;
4. dawniej: biurko (mebel)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) budynek lub pomieszczenie, w którym są wykonywane prace administracyjne, umysłowe, są zbierane i przetwarzane informacje;
(1.2) forma działalności administracyjnej polegająca na zbieraniu, opracowywaniu i przekazywaniu informacji
(1.3) forma działalności usługowej polegająca na zbieraniu i sprzedaży informacji
Wiktionary
Biuro (fr. "bureau") – miejsce pracy pracowników administracyjnych instytucji lub firmy albo administracyjna instytucja, wykonująca właściwe sobie prace urzędnicze.
Podstawowe typy pomieszczeń pracy biurowej:
Ilość powierzchni biura jako zespołu pomieszczeń służących pracownikom biurowym pracującym na stałe w biurze przypadająca na jedną osobę oznacza poziom zaludnienia biura.
Wikipedia
(1.1) Moja praca w biurze polega na przekładaniu papierków z jednej kupki na drugą.
(1.2) Międzynarodowe Biuro Pokoju otrzymało w roku 1910 Pokojową Nagrodę Nobla.
(1.3) Istnieje zasadnicza różnica między agencją towarzyską a biurem matrymonialnym.
Wiktionary
IPA: ˈbʲjurɔ, AS: bʹi ̯uro
Wiktionary
rzecz. biurowiec m., biurwa ż., biurotyka ż., biuralistyka ż., biuralista m., biuralistka ż.
:: zdrobn. biurko n., biureczko n.
przym. biurowy, biurkowy
Wiktionary
telefaks zainstalowany na poczcie do użytku klientów
SJP.pl
1. w polityce: system zarządzania, w którym decydującą rolę spełnia aparat administracyjny;
2. grupa ludzi zawodowo trudniąca się administrowaniem i organizacją pracy instytucji państwowych gospodarczych, społecznych; administracja;
3. przerost formalistyki w działalności urzędów, bezduszne przestrzeganie przepisów w załatwianiu spraw urzędowych i interesantów; biurokratyczność, biurokratyzm, formalizm, formalistyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. przesadna formalistyka w działalności urzędów, bezduszne przestrzeganie przepisów w załatwianiu spraw urzędowych i interesantów
(1.2) polit. system zarządzania, w którym decydującą rolę odgrywa administracyjny aparat urzędniczy;
(1.3) urz. grupa ludzi zawodowo trudniąca się administrowaniem i organizacją pracy instytucji państwowych, gospodarczych, społecznych
Wiktionary
Biurokracja (od słów bureau – „urząd, biuro, biurko” i gr. "kratos" – „władza”) – scentralizowany system organizacyjny, w którym władza powiązana jest z urzędem. Pojęcie to oznacza oderwanie władzy od obywateli, a wręcz podejmowanie przez urzędników decyzji szkodliwych dla społeczeństwa.
Wikipedia
IPA: ˌbʲjurɔˈkrat͡sʲja, AS: bʹi ̯urokracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. biurokratyzm m., biurokrata m., biurokratka ż., biurokratyczność ż., biurokratyzowanie n.
czas. biurokratyzować, biurokratycznieć
przym. biurokratyczny
Wiktionary
(1.1) biurokratyzm, formalizm
(1.3) administracja
Wiktionary
urzędnik, który kieruje się w wykonywaniu swoich obowiązków wyłącznie przepisami; biuralista, formalista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) urzędnik ściśle przestrzegający i wymagający przestrzegania kwestii formalnych
Wiktionary
Biurokrata (od bureaucrate) – urzędnik załatwiający sprawy biurokratycznie, tj. sztywno trzymający się przepisów i bez należytego uwzględnienia wymagań życia praktycznego.
Urzędnika biurokratę cechuje nadmierny formalizm, prowadzący do schematycznego rozpoznawania spraw zgodnie z jedną, obowiązującą interpretacją i bez uwzględnienia okoliczności konkretnego przypadku.
Wikipedia
(1.1) Mam nadzieję, że biurokratom i politykom nie uda się zdusić ich entuzjazmu i ducha bojowego.
Wiktionary
rzecz. biurokracja ż., biurokratyzm mrz., biurokratyczność ż., biurokratyzacja ż., biurokratyzowanie n., zbiurokratyzowanie n., biurokratycznienie n.
:: fż. biurokratka ż.
czas. biurokratyzować ndk., zbiurokratyzować dk., biurokratycznieć ndk.
przym. biurokratyczny
przysł. biurokratycznie
Wiktionary
(1.1) pogard. urzędas, barnakla, gryzipiórek, pąkla
Wiktionary
urzędniczka nadmiernie przestrzegająca przepisów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|biurokratycznieć.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjurɔkratɨt͡ʃʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: bʹi ̯urokratyčʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. biurokratycznieć
rzecz. biurokrata mos.
przym. biurokratyczny
Wiktionary
stawać się biurokratą (bezdusznym urzędnikiem)
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. stawać się biurokratą
Wiktionary
(1.1) Aktywiści partyjni i związkowi biurokratycznieją jak urzędnicy.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjurɔkraˈtɨt͡ʃʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: bʹi ̯urokratyčʹńėć
Wiktionary
rzecz. biurokrata mos., biurokratycznienie n., biurokracja
przym. biurokratyczny
Wiktionary
przerost formalistyki w działalności urzędów, bezduszne przestrzeganie przepisów w załatwianiu spraw urzędowych i interesantów; biurokracja, biurokratyzm, formalizm, formalistyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest biurokratyczne; cecha tych, którzy są biurokratyczni
Wiktionary
rzecz. biurokracja ż., biurokratyzm m., biurokratyzacja ż., biurokrata mos., biurokratka mos.
przym. biurokratyczny
przysł. biurokratycznie
Wiktionary
(1.1) biurokratyzm
Wiktionary
1. w polityce: związany z biurokracją - systemem rządów urzędniczych;
2. potocznie: bezduszny, ściśle przestrzegający przepisów; formalistyczny, rutyniarski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biurokracją, dotyczący biurokracji
przymiotnik jakościowy
(2.1) nadmiernie przestrzegający przepisów
Wiktionary
(2.1) Wprowadzili nam do firmy ISO 9001 i teraz z byle sprawą jest cała biurokratyczna ceremonia.
Wiktionary
rzecz. biurokratyzowanie n., biurokracja ż., biurokrata mos., biurokratka ż., biurokratyzacja ż. zbiurokratyzowanie n., biurokratycznienie n., biurokratyczność ż.
czas. biurokratyzować ndk., zbiurokratyzować dk., biurokratycznieć ndk.
przysł. biurokratycznie
Wiktionary
(2.1) formalistyczny
Wiktionary
proces poszerzania władzy urzędników poprzez podporządkowywanie różnych dziedzin życia społecznego procedurom i sztywnym przepisom
SJP.pl
Biurokratyzacja – proces rozpowszechniania się organizacji opartych na modelu biurokracji, będący następstwem demokratyzacji; poszerzenie władzy urzędników poprzez podporządkowanie coraz większej sfery życia społecznego przepisom i procedurom prawnym.
Niektórzy autorzy postulują możliwość debiurokratyzacji:
Wikipedia
przerost formalistyki w działalności urzędów, bezduszne przestrzeganie przepisów w załatwianiu spraw urzędowych i interesantów; biurokracja, biurokracja, formalizm, formalistyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podporządkowywanie czegoś sztywnym i biurokratycznym zasadom
Wiktionary
rzecz. biurokracja ż., biurokratyzacja ż., biurokratyzm m., biurokrata m., biurokratka ż.
czas. biurokratyzować
przym. biurokratyczny
przysł. biurokratycznie
Wiktionary
wprowadzać gdzieś metody biurokratyczne, czynić biurokratycznym - związanym z bezdusznym systemem rządów urzędniczych, ściśle przestrzegającym przepisów
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zbiurokratyzować)
(1.1) nadawać czemuś cech biurokracji; przekształcać coś w proces bardziej sformalizowany, urzędniczy
Wiktionary
(1.1) Nowe przepisy zaczynają biurokratyzować cały system szkoleń.
Wiktionary
rzecz. biurokrata mos., biurokratyzowanie n., biurokracja ż.
przym. biurokratyczny
Wiktionary
informatyka biurowa, systemy informatyczne usprawniające prace biurowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. informatyka biurowa, systemy informatyczne usprawniające prace biurowe
Wiktionary
IPA: bʲjuˈrɔtɨka, AS: bʹi ̯urotyka
Wiktionary
przym. biurowy
rzecz. biuro n., biureczko n.
Wiktionary
budynek, w którym znajdują się biura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. budynek, w którym mieszczą się biura
Wiktionary
Biurowiec, także budynek biurowy – budynek mieszczący biura i inne pomieszczenia służące za miejsce wykonywania pracy umysłowej.
Klasyczne biurowce stanowią siedziby zarządu przedsiębiorstw przemysłowych lub handlowych. W szerszym ujęciu do biurowców zalicza się budynki urzędów administracji państwowej albo też mieszczące całość przedsiębiorstwa nieprodukcyjnego.
Wikipedia
IPA: bʲjuˈrɔvʲjɛt͡s, AS: bʹi ̯urovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. biuro n., biurko n., biureczko n., biurwa ż.
przym. biurowy, biurkowy
Wiktionary
1. nauka o ogóle czynności związanych z prowadzeniem biura (sekretariatu);
2. nazwa przedmiotu (lekcji) w liceum ekonomicznym traktującego o pisaniu pism
SJP.pl
związany z biurem, dotyczący biura
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z biurem, dotyczący biura
Wiktionary
(1.1) Spaliło się pomieszczenie biurowe, w którym znajdował się sprzęt komputerowy.
(1.1) Równolegle do zmian w strukturze organizacyjnej MSZ następowało doskonalenie systemu biurowego.
Wiktionary
IPA: bʲjuˈrɔvɨ, AS: bʹi ̯urovy
Wiktionary
rzecz. biuralistka ż., biuralista mos., biureczko n., biuro, biurowość, biurko, biurotyka, biurowiec
przysł. biurowo
Wiktionary
obelżywie o urzędniczce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pogard. pracownica biura niewywiązująca się ze swoich obowiązków, niekompetentna, pogardliwie traktująca petentów
Wiktionary
IPA: ˈbʲjurva, AS: bʹi ̯urva
Wiktionary
rzecz. biureczko n., biurko, biuro, biurowiec
Wiktionary
1. piersi kobiece
2. rzeźba lub płaskorzeźba przedstawiająca górną część postaci; popiersie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) piersi kobiety
(1.2) popiersie
Wiktionary
(1.1) […] dzień i noc marzył mu się jej kształtny biust […]
Wiktionary
IPA: bʲjust, AS: bʹi ̯ust
Wiktionary
rzecz. biuścik m.
przym. biuściasty
Wiktionary
dawniej: biustonosz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. biustonosz
Wiktionary
IPA: bʲjusˈtxaltɛr, AS: bʹi ̯ustχalter
Wiktionary
regionalnie: biustonosz, stanik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. część garderoby podtrzymująca kobiece piersi;
Wiktionary
Biustonosz lub stanik – rodzaj bielizny dla kobiet służącej do przykrycia i podtrzymywania piersi.
Wikipedia
(1.1) Moja córka poprosiła mnie, by kupić jej pierwszy biustonosz.
Wiktionary
IPA: bʲjuˈstɔ̃nɔʃ, AS: bʹi ̯ustõnoš
Wiktionary
przym. biustonoszowy
Wiktionary
(1.1) stanik; przest. biusthalter; pot. cyckonosz, reg. śl. bishalter, reg. śl. cychalter, reg. śl. lajbik
Wiktionary
kalendarz biurkowy pełniący również funkcję notatnika
SJP.pl
potocznie: mający duży biust; cycaty, cycasty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. o kobiecie mająca duży, wydatny biust
Wiktionary
IPA: bʲjüɕˈt͡ɕastɨ, AS: bʹi ̯üśćasty
Wiktionary
rzecz. biust m., biuścik m.
Wiktionary
(1.1) cycaty, piersiasty
Wiktionary
zdrobnienie od: biust
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od biust
Wiktionary
rzecz. biust m.
przym. biuściasty
Wiktionary
instrument muzyczny z wschodniej Azji, typ lutni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. czterostrunna japońska lutnia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przy akompaniamencie biw wykonuje się pieśni klasyczne.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiwa, AS: bʹiu̯a
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od biwak
Wiktionary
rzecz. biwak m.
Wiktionary
1. obozowanie, zwykle w namiotach
2. miejsce obozowania; obóz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) turyst. obozowanie pod gołym niebem w namiotach, najczęściej jedna z form obozów młodzieżowych
Wiktionary
Biwak ( bivouac) – rodzaj improwizowanego obozu, używanego głównie przez żołnierzy, w turystyce (np. we wspinaczce górskiej taterników (alpinistów) lub w harcerstwie). Wiąże się ze spaniem na wolnym powietrzu, pod improwizowanym przykryciem – pałatką, płachtą biwakową, namiotem lub samodzielnie zbudowanym szałasem. Biwak nie oznacza kempingowania z planowym rozbiciem namiotu na przygotowanym do tego terenie.
Wikipedia
(1.1) Ostatnio byłem na biwaku.
Wiktionary
IPA: ˈbʲivak, AS: bʹivak
Wiktionary
rzecz. biwakowicz m., biwakowanie n., zabiwakowanie n.
:: zdrobn. biwaczek m.
czas. zabiwakować dk., biwakować ndk.
przym. biwakowy
przysł. biwakowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przebywanie gdzieś na biwaku, pod namiotami
Wiktionary
rzecz. biwak m., biwakowicz m., biwakowiczka ż.
czas. biwakować, zabiwakować
przym. biwakowy
Wiktionary
(1.1) obozowanie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zabiwakować)
(1.1) uczestniczyć w biwaku
Wiktionary
(1.1) Wesoła kompania biwakuje pod gołym niebem.
(1.1) Zwykle biwakowano na polanie niedaleko ruczaju.
Wiktionary
rzecz. biwak mrz., biwakowanie n., biwakowicz mos., biwakowiczka ż.
czas. zabiwakować dk.
przym. biwakowy
Wiktionary
ten, kto mieszka na biwaku, biwakuje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba będąca na biwaku
Wiktionary
(1.1) Wczorajsi biwakowicze zostawili po sobie porządek.
Wiktionary
rzecz. biwak mrz., biwakowanie n.
:: fż. biwakowiczka ż.
przym. biwakowy
czas. zabiwakować, biwakować
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczestniczka biwaku
Wiktionary
(1.1) Jedna z biwakowiczek zgubiła się w lesie.
Wiktionary
rzecz. biwak mrz., biwakowanie n.
:: fm. biwakowicz mos.
przym. biwakowy
czas. zabiwakować, biwakować
Wiktionary
związany z biwakiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biwakiem, dotyczący biwaku
Wiktionary
rzecz. biwakowicz mos., biwak mrz., biwakowanie n., biwakowiczka ż.
czas. zabiwakować, biwakować ndk.
Wiktionary
para chromosomów homologicznych w pierwszej profazie mejozy, ułożonych tak, aby stykały się centromerami
SJP.pl
Biwalent, tetrada – para chromosomów homologicznych (czyli tetrada chromatyd) połączonych chiazmami. Ograniczają one fragmenty, w których dochodzi do "crossing-over", czyli wymiany DNA między sąsiadującymi chromatydami chromosomów homologicznych. Proces ten zachodzi w pierwszej profazie mejozy.
Wikipedia
rodzaj aktówki z miejscem na notes i przybory do pisania, klipem przytrzymującym kartki, schowkiem na telefon lub tablet itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ubogi
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. chory, słaby
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wątły, nieudany
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. osoba dotknięta chorobą
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zootechn. gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. młoda owca
(1.2) zootechn. rasa owiec wałaskich
Wiktionary
1. skórzany pasek przy bucie;
2. spód pierścionka łączący wierzch z szyną
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = ekon. bezpośrednie inwestycje zagraniczne
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: biz-dżet] mały, luksusowy odrzutowiec; bizjet
SJP.pl
1. skórzany pasek przy bucie;
2. spód pierścionka łączący wierzch z szyną
SJP.pl
potocznie: przepych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. starożytne miasto nad cieśniną Bosfor, nad zatoką Złotego Rogu; później Konstantynopol; obecnie Stambuł;
(1.2) termin stosowany przez nowożytnych historyków na określenie cesarstwa bizantyńskiego/cesarstwa bizantyjskiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Położenie geopolityczne Bizancjum, stanowiącego bastion Europy przed ekspansją azjatycką, lecz atakowanego również od zachodu, zawierało wszystkie przesłanki późniejszej katastrofy.
Wiktionary
IPA: bʲiˈzãnt͡sʲjũm, AS: bʹizãncʹi ̯ũm
Wiktionary
rzecz. Bizantyjczyk m., Bizantyńczyk m., Bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n.
przym. bizantyjski, bizantyński
Wiktionary
przestarzale: związany z Bizancjum; bizantyjski, bizantyński
SJP.pl
złota moneta bizantyńska długo będąca w średniowiecznej Europie symbolem dobrobytu
SJP.pl
Bi
Wikipedia
skrót od: bizantyjski
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem historii, kultury, sztuki starożytnego Bizancjum; bizantynistyka, bizantynologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. awanturnica
Wiktionary
obywatel Bizancjum (państwa); Bizantyńczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. mieszkaniec Bizancjum (cesarstwa bizantyjskiego)
Wiktionary
rzecz. Bizancjum mrz., Bizantyńczyk mos., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.
:: fż. Bizantyjka ż.
przym. bizantyjski, bizantyński
Wiktionary
(1.1) Bizantyńczyk
Wiktionary
mieszkanka Bizancjum (miasta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. mieszkanka Bizancjum (cesarstwa bizantyjskiego)
Wiktionary
rzecz. Bizancjum mrz., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.
:: fm. Bizantyjczyk mos., Bizantyńczyk mos.
przym. bizantyjski, bizantyjski
Wiktionary
bizantyński;
1. przymiotnik od: Bizancjum (np. sztuka bizantyjska);
2. charakteryzujący się wielkim przepychem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. dotyczący Bizancjum, związany z Bizancjum
przymiotnik jakościowy
(2.1) książk. przen. wyróżniający się wschodnim przepychem
Wiktionary
(1.1) Rozwój takich ośrodków handlowych, jak Neapol, Gaeta, Amalfi, czy nawet Bari lub Brindisi, wiązał się z ich położeniem w miejscu przecinania się trzech wielkich kręgów ekonomicznych obszaru śródziemnomorskiego: bizantyjskiego, arabskiego i zachodnioeuropejskiego.
Wiktionary
IPA: ˌbʲizãnˈtɨjsʲci, AS: bʹizãntyi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bizantyńczyk mos., Bizantyjka ż., Bizantyjczyk mos., Bizancjum n., bizantynistyka ż., bizantynologia ż., bizantynizm m., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n.
przym. bizantyński, wczesnobizantyjski
Wiktionary
(1.1, 2.1) war. bizantyński
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bizantyjskie
Wiktionary
rzecz. Bizancjum n., Bizantyńczyk mos., Bizantyjczyk mos., Bizantyjka ż.
przym. bizantyjski
Wiktionary
osoba specjalizująca się w bizantynistyce; bizantynolog
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem historii, kultury, sztuki starożytnego Bizancjum; bizantynologia, bizantologia
SJP.pl
poddawanie wpływom bizantyjskim, nadawanie czemuś cech typowo bizantyjskich
SJP.pl
zespół cech właściwych dla różnych dziedzin życia w cesarstwie bizantyjskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nadawanie czemuś cech bizantyjskich
Wiktionary
rzecz. Bizantyńczyk mos., Bizancjum n., Bizantyjczyk mos., Bizantyjka ż.
czas. bizantynizować
przym. bizantyjski
Wiktionary
1. poddawać wpływom cywilizacji i kultury bizantyjskiej;
2. bizantynizować się - ulegać wpływom cywilizacji i kultury bizantyjskiej
SJP.pl
specjalista w dziedzinie bizantynologii; bizantynista
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem historii, kultury, sztuki starożytnego Bizancjum; bizantynistyka, bizantologia
SJP.pl
Bizantynologia, in. bizantynistyka – dział nauk zajmujący się badaniem historii, literatury, sztuki Cesarstwa Bizantyńskiego (395–1453), zwanego od czasów renesansu Bizancjum. Termin Bizancjum został po raz pierwszy użyty w 1562 roku przez niemieckiego historyka Hieronima Wolfa. Bizantynologia stanowi obecnie odrębną gałąź historii powszechnej średniowiecza.
Wikipedia
obywatel Bizancjum (państwa); Bizantyjczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. mieszkaniec Bizancjum (cesarstwa bizantyjskiego)
Wiktionary
rzecz. Bizancjum mrz., Bizantyjczyk mos., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.
:: fż. Bizantyjka ż.
przym. bizantyjski, bizantyński
Wiktionary
(1.1) Bizantyjczyk
Wiktionary
bizantyjski;
1. przymiotnik od: Bizancjum (np. sztuka bizantyńska);
2. charakteryzujący się wielkim przepychem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) inaczej: bizantyjski
Wiktionary
(1.1) Zakres romanizacji lub hellenizacji kultur barbarzyńskich był tu stosunkowo najskromniejszy, a struktury nowego ustroju znacznie odbiegały od zachodnich lub bizantyńskich wzorów.
Wiktionary
IPA: ˌbʲizãnˈtɨ̃j̃sʲci, AS: bʹizãntỹĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bizancjum n., bizantynistyka ż., bizantynologia ż., bizantynizm m., Bizantyjczyk mos., Bizantyńczyk mos.
przym. bizantyjski
Wiktionary
(1.1) zob. bizantyjski.
Wiktionary
[czytaj: biZAR] wzór na tkaninie o dynamicznej kompozycji z motywów roślinnych, abstrakcyjnych i fantastycznych
SJP.pl
Bizarre, właściwie Rufus Arthur Johnson (ur. 5 lipca 1976 r. w Detroit) – amerykański raper. Członek zespołu D12. Zaczynał w grupie zwanej Outsidaz z Rah Digga oraz Eminemem.
Gościnnie pojawił się w 2008 roku na płycie "KontraWersja" pochodzącego z Kalisza rapera Gorzkiego (aka Uncle G) we współpracy ze Stanisławem Soyką.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w północnej Tunezji, port nad Morzem Śródziemnym;
Wiktionary
Bizerta (arab. بنزرت, "Banzart"; fr. "Bizerte"; łac. "Hippo Diarrhytus") – miasto w północnej Tunezji, ośrodek administracyjny gubernatorstwa Bizerta, port nad Morzem Śródziemnym, przy ujściu kanału łączącego jezioro Bizerta z morzem. W 2014 roku liczyło ok. 137 tys. mieszkańców.
Wikipedia
nazwisko, np. Georges Bizet [czytaj: żorż biZE, w odmianie, np. Georges'a Bizeta - żorża biZEta] kompozytor francuski (1838-75)
SJP.pl
[czytaj: bizdżet] mały, luksusowy odrzutowiec; biz-jet
SJP.pl
ochra bizmutowa
SJP.pl
pierwiastek chemiczny (Bi) z grupy azotowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Bi i liczbie atomowej 83;
(1.2) atom bizmutu (1.1)
Wiktionary
Bizmut (Bi, bismutum) – pierwiastek chemiczny, metal bloku p układu okresowego.
Nazwa pochodzi od zlatynizowanego niemieckiego słowa Wismut (alternatywna pisownia: Wiesemut, Wiesmut, Wismuth; później Wisuth i Bisemutum), pochodzącego od określenia weisse Masse, „biała masa”. W polskim nazewnictwie XIX-wiecznym początkowo dominowała nazwa "bismut". Zmianę na "bizmut" wprowadził Jędrzej Śniadecki w III wydaniu „Początków chemii” i ta wersja została ostatecznie przyjęta przez innych autorów.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma bizmut?
Wiktionary
IPA: ˈbʲizmut, AS: bʹizmut
Wiktionary
rzecz. bizmutyn m., bizmutyt m., bizmutyl m., bizmutyna ż., bizmutan m.
:: zdrobn. bizmutek m.
czas. bizmutować
przym. bizmutowy, bizmutylowy, bizmutawy, bizmutowany
Wiktionary
(1.1) symbol. Bi
Wiktionary
sól kwasu bizmutowego
SJP.pl
sól kwasu bizmutowego
SJP.pl
sól kwasu bizmutowodorowego
SJP.pl
sól kwasu bizmutowodorowego
SJP.pl
związek chemiczny; wodorek bizmutu
SJP.pl
Bizmutowodór ("wodorek bizmutu"), – nieorganiczny związek chemiczny, powstaje w śladowych ilościach w wyniku działania kwasu solnego na stop bizmutu z magnezem. W temperaturze pokojowej rozkłada się na pierwiastki.
Wikipedia
przymiotnik od: bizmut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący bizmutu
Wiktionary
rzecz. bizmut mrz.
Wiktionary
kation zawierający trójwartościowy bizmut
SJP.pl
Bizmutyl, #PATRZ − niezalecana nazwa hipotetycznego jednowartościowego kationu, zawierającego bizmut na III stopniu utlenienia, powstającego w wyniku hydrolizy soli bizmutu(III).
Przykładem związku uznawanego dawniej za zawierający kation bizmutylowy jest chlorek bizmutylu, Bi(O)Cl.
Wikipedia
minerał, siarczek bizmutu; bizmutynit
SJP.pl
bizmutyn; minerał, siarczek bizmutu
SJP.pl
Bizmutynit – minerał z gromady siarczków. Jest minerałem średniotemperaturowych hydrotermalnych żył kruszcowych. Nazwa pochodzi od składu chemicznego minerału.
Wikipedia
interes, przedsięwzięcie, handel; business
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) interes, przedsięwzięcie przynoszące zysk
Wiktionary
Biznes (również interes, business) – przedsięwzięcie handlowe, produkcyjne lub usługowe.
Etymologicznie słowo "business" wywodzi się z „busy” – zajęty, aktywny. W wymiarze społecznym bycie „zajętym” człowiekiem biznesu może oznaczać zaangażowanie w organizację procesu wytwarzania dóbr lub usług w celach komercyjnych.
Wikipedia
(1.1) Zakup tych akcji był istotnie świetnym biznesem.
Wiktionary
IPA: ˈbʲiznɛs, AS: bʹiznes
Wiktionary
rzecz. biznesmen m., biznesmenka ż.
rzecz. biznesowy
przysł. biznesowo
przym. biznesowy
Wiktionary
(1.1) business; pot. interes
Wiktionary
skrót od: biznesmeński
SJP.pl
pejoratywnie o biznesmence
SJP.pl
mały biznes - firma; firemka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mała firma
Wiktionary
businessman;
1. człowiek prowadzący interesy; przedsiębiorca, handlowiec, przemysłowiec;
2. właściciel firmy produkcyjnej, handlowej lub usługowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ekon. osoba oficjalnie prowadząca działalność gospodarczą
(1.2) pot. osoba prowadząca interesy
Wiktionary
(1.1) Minister gospodarki spotkał się z biznesmenami.
Wiktionary
IPA: bʲizˈnɛsmɛ̃n, AS: bʹiznesmẽn
Wiktionary
rzecz. biznes mrz.
:: fż. biznesmenka ż.
przym. biznesmeński, biznesowy
Wiktionary
(1.1) przedsiębiorca
Wiktionary
kobieta prowadząca interesy; przedsiębiorczyni, businesswoman, businessmanka
SJP.pl
związany z biznesmenem, będący właściwością biznesmena
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z biznesmenem, dotyczący biznesmena
Wiktionary
rzecz. biznesmen mos.
Wiktionary
→ biznes
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hand. dotyczący biznesu
Wiktionary
(1.1) Musimy ujawnić światu złe praktyki biznesowe tej firmy.
Wiktionary
rzecz. biznes mrz., biznesmen mos., biznesmenka ż.
przysł. biznesowo
Wiktionary
business plan, biznes plan;
1. plan funkcjonowania przedsiębiorstwa lub realizacji przedsięwzięcia gospodarczego;
2. dokument zawierający taki plan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zarz. szczegółowy plan działania firmy przygotowywany przed jej założeniem lub przed rozpoczęciem nowego projektu
Wiktionary
Bi
Wikipedia
(1.1) Przygotowaliśmy biznesplan dla naszej nowej galerii handlowej.
Wiktionary
[czytaj: biznesłomen] rzadko: kobieta prowadząca interesy; przedsiębiorczyni, businesswoman, biznesmenka, businessmanka
SJP.pl
duży ssak łożyskowy z rodziny krętorogich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. największy stadny ssak Ameryki Północnej, zamieszkujący prerie i lasy;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. LGBT: biseksualista
Wiktionary
Bizon ("Bison") – podrodzaj dużych ssaków z rodziny wołowatych (Bovidae) charakteryzujących się krótką, szeroką głową, krótką szyją i wysokim kłębem. Owłosienie przedniej części ciała jest dłuższe.
Rodzaj obejmuje gatunki żyjące współcześnie, określane jako grupa bisontina:
Wikipedia
(1.1) (…) pamiątkowe kubki i kielichy z kokosowego orzecha, rogu bizona i żółwiej szkarłupiny, dokonane przed wiekami przez nieznanych artystów Ameryki, wydarte przez konkwistadorów, zdobiły teraz, na nowo zrabowane, biesiadniczy stół lansjerów (…) (S. Żeromski: Popioły, Tom III)
Wiktionary
IPA: ˈbʲizɔ̃n, AS: bʹizõn
Wiktionary
(2.1) neutr. biseksualista; pot. biseks
Wiktionary
zdrobnienie od: bizon
SJP.pl
kolcoróg bizoniak - gatunek pluskwiaka z rodziny zgarbowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Bizoń – polskie nazwisko, na początku lat 90. XX wieku nosiło je w Polsce około 2000 osób.
Wikipedia
1. przestarzale o bacie
2. łobuz, nicpoń, wałkoń
SJP.pl
1. baty z byczej skóry;
2. uderzenia batem
SJP.pl
1. zadawać razy; chłostać;
2. uderzać;
3. dzwonić;
4. napływać;
5. strzelać, trafiać strzałem;
6. wylewać się, tryskać;
7. zwyciężać, pokonywać;
8. lśnić;
9. zabijać;
10. tłoczyć, drukować;
11. ubijać, miesić;
12. bić się:
a) pojedynkować się;
b) bić samego siebie;
c) bić jeden drugiego
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) uderzać kogoś lub coś, zadawać komuś ból
(1.2) o dzwonie emitować głośny dźwięk
(1.3) o skrzydłach i rękach machać nimi
(1.4) o sercu / pulsie normalna lub (częściej) wzmożona, czynność serca, odczuwalny puls
(1.5) w grach zabierać przeciwnikowi kartę, pionka, itp.
(1.6) o monetach, medalach produkować za pomocą stempla lub prasy
(1.7) uderzać w jakiś instrument perkusyjny
(1.8) ubijać zwierzęta
(1.9) wojsk. strzelać z dział, armaty; o armatach: wystrzeliwać pociski
(1.10) stpol. napadać
(1.11) stpol. wbijać, zakładać
Wiktionary
(1.1) Wiktorio, nie bij pana, bo się spocisz!
(1.2) Na Anioł Pański biją dzwony.
(1.3) Pisklak bije powietrze skrzydłami bezskutecznie, próbując wzlecieć.
(1.4) Ale mi serce bije ze strachu.
(1.4) Na widok Pawła, Eli mocniej zabiło serce.
(1.7) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany”.
(1.8) Muchy i karaluchy można bić złożoną gazetą.
(1.20) Światło bijące z księgarni MPiK oblewało jego suche, męskie rysy i zapalało złote błyski w przepastnych oczach.
(1.21) W pobliżu wulkanu biją gorące źródła.
(1.22) Informacja o podejrzeniu korupcji bije w reputację ministra i jedność koalicji rządzącej.
(1.23) Takim wynikiem biegacz bije dotychczasowy rekord świata.
Wiktionary
IPA: bʲit͡ɕ, AS: bʹić
Wiktionary
rzecz. bicie n., bitka ż., bitwa ż., bijak m., odbijacz mrz., bijatyka ż., rozbicie n., dobicie n.
czas. bijać ndk., dobić dk., nabić dk., obić dk., odbić dk., przybić dk., pobić dk., podbić dk., rozbić dk., ubić dk., wbić dk., wybić dk., zabić dk., dobijać ndk., nabijać ndk., obijać ndk., odbijać ndk., przybijać ndk., pobijać ndk., podbijać ndk., rozbijać ndk., ubijać ndk., wbijać ndk., wybijać ndk., zabijać ndk.
przym. bity, bitny, bitewny
Wiktionary
(1.1) uderzać, tłuc; wulg. reg. śl. ciulać
(1.2) dzwonić, wybijać
(1.3) machać
(1.6) emitować, wybijać
(1.7) bębnić
(1.8) tłuc, ubijać
(1.9) strzelać,
(1.21) tryskać
(1.22) uderzać
(1.23) poprawiać
(2.1) nawalać się, tłuc się
Wiktionary
wieś województwie pomorskim
SJP.pl
Bięcino (kaszb. "Bicëno", Benzin) – wieś-ulicówka w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Damnica. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. osada w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w województwie lubelskim;
(1.2) geogr. adm. gmina wiejska w Polsce;
Wiktionary
Biłgoraj ( Bilgoraj, בילגוריי, Билгорай, Білго́рай) – miasto w południowo-wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, siedziba powiatu biłgorajskiego i gminy wiejskiej Biłgoraj.
Drugie pod względem liczby ludności (po Zamościu) miasto w południowej części województwa lubelskiego. W przeszłości był miastem szlacheckim, założonym przez Gorayskich herbu Korczak w drugiej połowie XVI wieku.
Wikipedia
(1.1) W latach 1975-1998 Biłgoraj administracyjnie należał do województwa zamojskiego.
Wiktionary
IPA: bʲiwˈɡɔraj, AS: bʹiu̯gorai ̯
Wiktionary
rzecz. biłgorajanin mos., biłgorajanka ż.
przym. biłgorajski
Wiktionary
mieszkaniec Biłgoraja (miasta w Polsce); Biłgorajczyk
SJP.pl
mieszkanka Biłgoraja (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkaniec Biłgoraja (miasta w Polsce); Biłgorajanin
SJP.pl
mieszkanka Biłgoraju
SJP.pl
przymiotnik od: Biłgoraj
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Biłgoraja, związany z Biłgorajem
Wiktionary
IPA: ˌbʲiwɡɔˈrajsʲci, AS: bʹiu̯gorai ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Biłgoraj m., biłgorajanin m., biłgorajanka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
potocznie: biżuteria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przedmioty wyrabiane z metali szlachetnych i kamieni szlachetnych (lub ich imitacji) służące do ozdoby stroju, ciała;
Wiktionary
Biżuteria (fr. "bijouterie", od "bijou" – klejnot) – drobny przedmiot złotniczy i jubilerski służący do ozdoby ciała i stroju, zazwyczaj z metali i kamieni szlachetnych i ozdobnych.
Biżuteria odznacza się przede wszystkim artystycznym wykonaniem – i dzięki temu kryterium do biżuterii można zaliczyć ozdoby ludów pierwotnych. Formy artystyczne kształtowały się i kształtują zgodnie z ogólnymi trendami mody.
Wikipedia
(1.1) Same szyją swoje ubrania i robią swoją biżuterię.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiʒuˈtɛrʲja, AS: bʹižuterʹi ̯a
Wiktionary
przym. biżuteryjny
Wiktionary
(1.1) środ. biżu
Wiktionary
przymiotnik od: biżuteria
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący biżuterii, związany z biżuterią
Wiktionary
(1.1) Po przygodzie z Marynarką Kevin przypomniał sobie o wyuczonym zawodzie chemika biżuteryjnego.
(1.1) Cały zbiór legnicki pozyskany został drogą zakupu i darów liczy obecnie 560 eksponatów, w tym 300 unikatowych prac biżuteryjnych.
Wiktionary
IPA: ˌbʲiʒutɛˈrɨjnɨ, AS: bʹižuteryi ̯ny
Wiktionary
rzecz. biżuteria ż.
Wiktionary
[czytaj: beJOT] skrót od: Biblioteka Jagiellońska
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Biblioteka Jagiellońska;
Wiktionary
IPA: bɛ‿ˈjɔt, AS: be‿i ̯ot
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. zob. cosalit.
Wiktionary
(1.1) cosalit
Wiktionary
skrótowiec, rodzaj nijaki
(1.1) = brazylijskie jiu-jitsu
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = geogr. polit. Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Wiktionary
IPA: ˌbɛ‿jɔt‿ɛr‿ˈɛ̃m, AS: be‿i ̯ot‿er‿ẽm
Wiktionary
(1.1) Republika Macedonii
Wiktionary
Björk Guðmundsdóttir (wym. ; ur. 21 listopada 1965 w Reykjavíku) – islandzka piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, aktorka, producentka muzyczna i DJ.
Wielokrotnie nagradzana różnymi nagrodami muzycznymi, takimi jak Brit Awards i Europejskie Nagrody Muzyczne MTV. Zajęła 60. miejsce w zestawieniu „100 najlepszych wokalistów wszech czasów” sporządzonym przez magazyn „Rolling Stone”.
Wikipedia
symbol berkela, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: wyraz, zwykle powtórzony dwu- lub trzykrotnie (bla, bla, bla), oznaczający mówienie, gadanie; ple, ble
SJP.pl
1. wyrób metalowy w postaci prostokątnego arkusza, otrzymywanego przez walcowanie;
2. płaskie naczynie do pieczenia ciast;
3. płyta pieca kuchennego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cienki, płaski kawałek metalu;
(1.2) metalowa płyta przykrywająca piec kuchenny
(1.3) kulin. skrócenie od|blacha do pieczenia. → metalowe naczynie używane do pieczenia
(1.4) kulin. zawartość blachy (1.3)
(1.5) muz. slang. instrumenty dęte blaszane
(1.6) slang. odznaka policyjna
(1.7) pot. złotówka
(1.8) zob. blachy.
(1.9) gw-pl|Bukowina. garnek
Wiktionary
Blacha – wyrób hutniczy, którego grubość jest znacznie mniejsza od długości i szerokości. Grubości blach leżą w granicach od dziesiątych części milimetra do kilkudziesięciu milimetrów.
Blachy mogą być gładkie lub mieć fakturę powierzchniową. Dostarczane są w postaci płaskich arkuszy lub taśm zwiniętych w kręgi.
Wikipedia
(1.1) Mój garaż jest pokryty blachą ocynkowaną.
(1.3) Po wymieszaniu masła z cukrem i jajkami możemy wylać ciasto na blachę i wstawić do piekarnika.
(1.4) Prawie cała blacha ciasteczek została już zjedzona.
(1.6) Podszedł do mnie facet ubrany po cywilu i nagle błysnął mi blachą, musiałem pojechać na komisariat i złożyć wyjaśnienia.
Wiktionary
IPA: ˈblaxa, AS: blaχa
Wiktionary
rzecz. blacharz m., blacharstwo n., blacharka ż., blaszak m., blachy nmos.
:: zdrobn. blaszka ż.
czas. blachować ndk.
przym. blacharski, blaszany, blaszkowy, blaszkowaty
Wiktionary
(1.2) płyta
(1.3) blacha do pieczenia
(1.9) gorczek, gorneczek
Wiktionary
potocznie: mało inteligentna dziewczyna, ubierająca się wyzywająco, która interesuje się głównie samochodami i dobrą zabawą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pejor. dziewczyna lub młoda kobieta darząca zainteresowaniem mężczyzn jeżdżących dobrymi, luksusowymi samochodami (stanowiącymi symbol dostatku)
Wiktionary
(1.1) Piotrek poderwał kolejną blacharę na tę swoją beemkę.
(1.1) Jednak moje zdanie jest takie, żebyś kupił takie auto, jakie ci się podoba, nie żeby wyrywać dupy, bo wyrwiesz blacharę.
Wiktionary
IPA: blaˈxara, AS: blaχara
Wiktionary
rzecz. blachowanie n., blacha ż., blacharstwo n., blacharz m., blaszak m.
czas. blachować ndk.
przym. blacharski
Wiktionary
potocznie:
1. blacharstwo;
2. blaszana obudowa pojazdu; karoseria;
3. rezultat prac blacharskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prace blacharskie, zwłaszcza wykonywane przy karoserii samochodowej
(1.2) karoseria samochodowa lub jej część
Wiktionary
IPA: blaˈxarka, AS: blaχarka
Wiktionary
przym. blaszany, blacharski
rzecz. blacharstwo n., blacha ż., blaszka ż., blacharz mos., blachy nmos.
Wiktionary
(1.1) blacharstwo
Wiktionary
1. zakład zajmujący się wyrobem przedmiotów blaszanych;
2. skład blachy
SJP.pl
przymiotnik od: blacharz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z blacharstwem lub blacharzem, dotyczący blacharstwa lub blacharza
Wiktionary
(1.1) Karoseria tego samochodu wymaga naprawy blacharskiej.
Wiktionary
rzecz. blaszak mrz., blachy nmos., blachara ż., blacharstwo n., blacharz mos., blacharka ż., blacha ż.
przym. blaszany, blaszkowaty
Wiktionary
dział technologii (rzemiosło) obejmujący wyrób przedmiotów z blach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. dział rzemiosła obejmujący wytwór oraz naprawę przedmiotów wykonanych z blachy i krycie nią dachów;
Wiktionary
Blacharstwo – dział rzemiosła obejmujący wytwarzanie i naprawę przedmiotów z blachy i krycie dachów blachą. Współcześnie kojarzone głównie z blacharstwem pojazdowym, czyli z naprawą uszkodzonej karoserii samochodowej.
Rzemieślnik zajmujący się blacharstwem to blacharz.
Wikipedia
(1.1) W zaprzyjaźnionym warsztacie ślusarskim udostępniono mi aparat do spawania gazowego. Musiałem też nauczyć się następnego zawodu - spawalnictwa oraz blacharstwa.
Wiktionary
rzecz. blaszak mrz., blachy nmos., blachara ż., blacharz mos., blacharka ż., blacha ż.
przym. blaszany, blaszkowaty, blacharski
Wiktionary
(1.1) blacharka
Wiktionary
rzemieślnik zajmujący się renowacją i reperacjami karoserii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wytwarzający lub naprawiający przedmioty z blachy
(1.2) rzem. rzemieślnik naprawiający karoserię samochodową
(1.3) reg. pot. milicjant, policjant
Wiktionary
(1.1) Św. Piotr, pierwszy papież, jest patronem m.in. diecezji w Rzymie, wielu, także polskich miast oraz blacharzy, budowniczych mostów, kowali, kamieniarzy, marynarzy, rybaków i zegarmistrzów.
Wiktionary
rzecz. blaszka ż., blacharka ż., blacha ż., blachara ż., blacharstwo n., blachy lm nm.
przym. blacharski, blaszany
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk klympiorz, klympiyrz
(1.3) gliniarz, władza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. blaszany garnuszek
Wiktionary
1. blaszane pokrycie dachowe; blachówka;
2. pojedynczy arkusz blachy tworzący pokrycie dachu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. blaszany materiał na pokrycie dachu imitujący fakturą dachówkę;
Wiktionary
Bl
Wikipedia
IPA: ˌblaxɔdaˈxufka, AS: blaχodaχufka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blachować.
Wiktionary
czas. blachować ndk.
rzecz. blachara ż., blaszka ż.
Wiktionary
podobny do blachy
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. szpanować samochodem
Wiktionary
IPA: blaˈxɔvat͡ɕ, AS: blaχovać
Wiktionary
rzecz. blachy nmos., blaszka ż., blachara ż., blachowanie n., blacha
Wiktionary
specjalny wkręt do blachy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. specjalny wkręt do blachy;
Wiktionary
Blachowkręt – rodzaj wkręta do metalu, przeznaczony do mocowania blachy lub innego materiału do konstrukcji metalowej.
Blachowkrętów szczególnie powszechnie używa się do łączenia z blachą części, na których nie występują znaczne obciążenia (np. w przemyśle motoryzacyjnym do mocowania do karoserii z blachy elementów tapicerki albo wyposażenia wnętrza). Średnice blachowkrętów na ogół nie przekraczają 7 milimetrów, a grubość blachy nie jest na ogół większa od 0,5 milimetra.
Wikipedia
(1.1) Taki wkrętak udarowy służy również do odkręcania i przykręcania wkrętów lub blachowkrętów.
Wiktionary
IPA: blaˈxɔfkrɛ̃nt, AS: blaχofkrẽnt
Wiktionary
urządzenie do umieszczania wkrętów w blasze (arkuszu metalu)
SJP.pl
oddział stoczni, zajmujący się obróbką blach do budowy kadłubów okrętowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Blachownia (niem. "Blachstädt") – miasto w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Blachownia.
Według danych z 31 grudnia 2023 r. miasto miało 9041 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Jutro pojedziemy nad zalew w Blachowni.
Wiktionary
IPA: blaˈxɔvʲɲa, AS: blaχovʹńa
Wiktionary
przym. blachowniański, blaszany
rzecz. blachownianin, blachownianka
Wiktionary
mieszkaniec Blachowni (miasta w województwie śląskim)
SJP.pl
mieszkanka Blachowni (miasta w województwie śląskim)
SJP.pl
przymiotnik od: Blachownia, Blachownia Śląska
SJP.pl
1. maszyna do wytwarzania blachy;
2. dawniej: część zbroi okrywająca pierś; kirys; napierśnik
SJP.pl
Blachownica – dźwigar złożony, zbudowany z blach połączonych w przekrój odpowiedni do wymagań konstrukcyjnych i usztywniony żebrami położonymi poprzecznie w stosunku do osi dźwigara.
Blachownice mogą mieć przekrój otwarty, np. dwuteowy lub zamknięty (skrzynkowy). Poszczególne elementy łączono niegdyś przy pomocy nitów lub śrub, współcześnie blachownice są zwykle spawane. Spotyka się konstrukcje mostowe blachownicowe z żelbetową współpracującą konstrukcyjnie płytą mostu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) slang. tablica rejestracyjna
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) M., B., i W. plural|blacha.
Wiktionary
(1.1) Romek przyjechał do mnie bryką na niemieckich blachach.
Wiktionary
rzecz. blacha ż., blacharz m., blacharstwo n., blacharka ż., blaszak m., blaszka ż.
czas. blachować ndk.
przym. blacharski, blaszany
Wiktionary
półwyrób w kształcie płyty, przeznaczony do wyrobu blachy przez dalsze walcowanie
SJP.pl
zdrobnienie od: blat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od blat
Wiktionary
(1.1) To nie blat, lecz tylko mały blacik.
Wiktionary
rzecz. blat m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blekbery] marka smartfonów i firma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) smartfon kanadyjskiej firmy BlackBerry Limited, w większości modeli z charakterystyczną klawiaturą
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jeszcze do niedawna telefony BlackBerry – które jako jedne z nielicznych na rynku miały fizyczną klawiaturę, do tego były dobrze zabezpieczone przed atakami hakerów – były podstawowym urządzeniem, którym posługiwali się politycy czy biznesmeni.
Wiktionary
(1.1) pot. jeżynka
Wiktionary
[czytaj: blakfejs]
1. styl teatralnego makijażu noszonego przez białą osobę w celu upodobnienia się do osoby czarnoskórej;
2. praktyka, w której biała osoba upodabnia się do osoby czarnoskórej w sposób stereotypowy lub karykaturalny (np. makijaż, przebranie, gesty), uznawana za przejaw rasizmu
SJP.pl
Blackface (dosł. „czarna twarz”) – styl teatralnego makijażu noszonego przez białą osobę w celu upodobnienia się do osoby czarnoskórej lub praktyka wykonywania go.
Wikipedia
[czytaj: blekdżek] hazardowa gra w karty; black jack, oczko, dwadzieścia jeden
SJP.pl
Blackjack – kasynowa gra karciana, w której gracz stara się pokonać krupiera poprzez uzyskanie sumy jak najbliższej 21 punktów w kartach, nie przekraczając 21.
Wikipedia
1. członek zespołu grającego black metal;
2. miłośnik black metalu
SJP.pl
[czytaj: blekminton] zabawowa wersja crossmintona, w którą gra się nocą przy użyciu fluorescencyjnej lotki
SJP.pl
[czytaj: blekałt] z angielskiego: zaciemnienie; blekaut;
1. wygaszenie świateł na scenie w celu oddzielenia od siebie scen sztuki;
2. krótka scenka satyryczna oddzielona od reszty występu wygaszeniem świateł;
3. rozległa awaria zasilania elektrycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. długotrwały zanik napięcia w sieci energetycznej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Z perspektywy badań nad bezpieczeństwem narodowym, szczególne znaczenie mają masywne blackouty, które zdarzają się rzadko, ale ich konsekwencje społeczno-ekonomiczne są niebagatelne.
Wiktionary
(1.1) awaria zasilania
Wiktionary
[czytaj: bleksberg] miasto w USA, w stanie Wirginia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blekłoter]
1. rzeka w Irlandii;
2. nazwa kilku gmin w Stanach Zjednoczonych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zbliżony do bladego, nie do końca blady, prawie blady
SJP.pl
forma przymiotnika.
(1.1) n. lp. i ż. plural|blady.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbladɛ, AS: blade
Wiktionary
tracić kolor, tracić intensywność koloru, stawać się bladym
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z obecnością bladości lub innych cech typowych dla bladych przedmiotów
Wiktionary
(1.1) Inni porównywają te dni do apokryfów, wsuniętych potajemnie między rozdziały wielkiej księgi roku, do palimpsestów, skrycie włączonych pomiędzy jej stronice, albo do tych białych nie zadrukowanych kartek, na których oczy, naczytane do syta i pełne treści, broczyć mogą obrazami i gubić kolory na tych pustych stronicach, coraz bladziej i bladziej, ażeby wypocząć na ich nicości, zanim wciągnięte zostaną w labirynty nowych przygód i rozdziałów.
Wiktionary
rzecz. bladość ż.
przym. blady, bladziutki, bledziutki
Wiktionary
nieintensywnie bursztynowy; jasnobursztynowy
SJP.pl
nieintensywnie błękitny; błękitnawy
SJP.pl
nieintensywnie czerwony; jasnoczerwony, czerwonawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) czerwony o bladym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Dziewczyna miała na sobie wyłącznie skąpy bladoczerwony kostium kąpielowy z miękkiego lnu.
Wiktionary
nieintensywnie fioletowy; jasnofioletowy, fioletowawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) fioletowy o bladym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Płetwy nieparzyste mają bladofioletowy odcień, płetwa grzbietowa jest długa, wysoka i ozdobiona kilkoma rzędami czerwonych i czarnych plamkaamek.
Wiktionary
nieintensywnie fiołkowy; jasnofiołkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający blade kwiaty
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) lawendowy o bladym odcieniu
Wiktionary
poetycko: mający bladą cerę, bez rumieńców; blady
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. taki, który ma bladą twarz (lico)
Wiktionary
(1.1) Tylko mgławice nad nurtem Narewu skłębiły się gęściej i ukryły w swej płachcie bladolice boginki, zielonookie rusałki-wodnice, topielice upiorne, unoszone wartem bieżnym, rogany-latawice, na pruską Szatrję dążące. sic.
(1.1) A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc., etc., aby na koniec rączka panny Wacławy została własnością twego wiernego sługi.
Wiktionary
(1.1) białolicy
Wiktionary
nieintensywnie liliowy; bladoliliowy
SJP.pl
nieintensywnie liliowy; bladolila
SJP.pl
nieintensywnie niebieski; niebieskawy, jasnoniebieski
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) niebieski o bladym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Symbolem „Caritas Academica” był bladoniebieski, równoramienny krzyż.
Wiktionary
ochrowy o bladym odcieniu
SJP.pl
nieintensywnie pomarańczowy; jasnopomarańczowy, pomarańczowawy
SJP.pl
nieintensywnie różowy; jasnoróżowy, różowawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) różowy o bladym, rozbielonym odcieniu
Wiktionary
(1.1) W domku zapewne było biuro: na daszku łopotała bezwładnie bladoróżowa flaga, już postrzępiona.
Wiktionary
(1.1) różowawy, jasnoróżowy
Wiktionary
nieintensywnie siny; sinawy, jasnosiny
SJP.pl
nieintensywnie szary; jasnoszary, szarawy
SJP.pl
o kolorze: słomkowy o jasnym odcieniu, podobny do jasnożółtego; jasnosłomkowy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nieintensywnie zielonkawy
SJP.pl
nieintensywnie zielony; jasnozielony, mdłozielony, mglistozielony, zielonawy, zielonkawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) jasnozielony, zielony o słabym, bladym odcieniu
Wiktionary
nieintensywnie złoty; jasnozłoty, złotawy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jasnołososiowy
Wiktionary
(1.1) Gdy komputer celowniczy Skywalkera namierzył wylot szybu wentylacyjnego, coś zamigało na wyświetlaczu taktycznym Kelemaha i kasztanowa skóra technika przybrała bladołososiową barwę.
Wiktionary
→ blady
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co blade; cecha tych, którzy są bladzi
Wiktionary
Bladość – efekt spowodowany zmniejszeniem ilości oksyhemoglobiny w naczyniach krwionośnych skóry lub błon śluzowych, który może wynikać z choroby, wstrząsu emocjonalnego, stresu, unikania światła słonecznego, bądź też niedokrwistości. Bladość może mieć podłoże genetyczne. Jest najlepiej widoczna na twarzy i dłoniach. W zależności od przyczyny może pojawić się nagle lub stopniowo.
Wikipedia
(1.1) Już sina bladość ustąpiła z jej policzków, na których zarysowywał się chwilami lekki rumieniec.
Wiktionary
rzecz. bladaczka ż., blednica ż., bladawość ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.
czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.
przym. blady, bladawy, bladziutki, bledziutki
przysł. blado, bladawo
Wiktionary
nieco żółty o jasnym odcieniu; jasnożółtawy
SJP.pl
nieintensywnie żółty; jasnożółty, żółtawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) żółty o bladym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Kolor dobieramy w zależności od gatunku drewna, jakie chcemy imitować, np. bladożółty dla jasnego dębu lub czerwonobrązowy dla mahoniu.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: blady; bledszy
SJP.pl
1. niemający rumieńców; biały;
2. o barwie, świetle: mało intensywny; mdły;
3. mało wyrazisty; mdły;
4. niczym się niewyróżniający; nijaki, banalny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) o barwie skóry ludzkiej pozbawiony rumieńca, opalenizny, mający jasną karnację
(1.2) o mało intensywnej barwie
(1.3) mało wyrazisty
(1.4) przen. banalny, niewyróżniający się, nudny
(1.5) gw-pl|Bukowina, księstwo łowickie. różowy
Wiktionary
(1.1) – Dlaczego wszystkie nieszczęścia zawsze spadają na moją głowę? – patrzyła gdzieś obok zastygłej z przykrości i bladej Dominiki.
(1.2) Od strony ulicy Zwierzynieckiej nadciągnęła druga dama. Z jej siatki dramatycznie sterczały blade nogi kurczaka w celofanie.
Wiktionary
IPA: ˈbladɨ, AS: blady
Wiktionary
rzecz. bladość ż., bladaczka ż., blednica ż., bladawość ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.
czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk., pobladzić dk.
przym. bladawy, bladziutki, bledziutki
przysł. blado, bladawo
Wiktionary
(1.1) bezkrwisty
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: blado; bledziej
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. blednąć
Wiktionary
IPA: ˈblad͡ʑɛ̇t͡ɕ, AS: blaʒ́ėć
Wiktionary
zdrobnienie od: blady; bledziuchny, bladziuśki (bledziuśki), bladziutki (bledziutki)
SJP.pl
zdrobnienie od: bladziutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: blady
Wiktionary
IPA: ˌblad͡ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: blaʒ́utẽńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: blady; bladziuchny (bledziuchny), bladziuśki (bledziuśki), bledziutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: blady
Wiktionary
(1.1) Tegoroczna edycja memoriału była bladziutka, marniutka, a przede wszystkim toczyła się przy maleńkim zainteresowaniu publiczności.
Wiktionary
IPA: blaˈd͡ʑutʲci, AS: blaʒ́utʹḱi
Wiktionary
rzecz. bladość ż., bladawość ż., blednica ż., bladaczka ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.
czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.
przym. blady, bladawy, bledziutki
przysł. blado, bladawo
Wiktionary
(1.1) bledziutki
Wiktionary
zdrobnienie od: blady; bladziuchny (bledziuchny), bledziuśki, bladziutki (bledziutki)
SJP.pl
wulgarnie: prostytutka; dupodajka, kurwa, kurwiszcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wulg. pejor. wyzwisko wobec kobiety
(1.2) wulg. pejor. prostytutka
Wiktionary
(1.1) Proszę, niech się pani zastanowi i pomoże człowiekowi, bo sam nie da rady wyrwać się ze szponów tej wyrafinowanej bladzi.
(1.2) Ziomek poszedł na bryling i wrócił po pół godzinie z grypą. Nie chodzi mi o chorobę, ale o taką lokalną bladź, co ją każdy miał.
Wiktionary
(1.2) wulg. kurwa, kurwiszon, kurwiszcze, dziwka, ścierka
Wiktionary
zmyślenie, kłamstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kłamstwo, nieprawda, bujda
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wszyscy drwią z samochwalców, a jednak im blaga w życiu pomaga.
Wiktionary
IPA: ˈblaɡa, AS: blaga
Wiktionary
rzecz. blagierstwo n., blagieria ż., blagier m., blagierka ż., blagowanie n.
czas. blagować
przym. blagierski
Wiktionary
(1.1) zob. kłamstwo.
Wiktionary
człowiek świadomie mówiący nieprawdę; łgarz, kłamca, oszust
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ktoś mówiący rzeczy nieprawdziwe, zmyślone dla zwrócenia na siebie uwagi, człowiek uprawiający blagę
Wiktionary
IPA: ˈblaɟɛr, AS: blaǵer
Wiktionary
rzecz. blaga ż., blagierstwo n., blagieria ż., blagowanie n.
:: fż. blagierka ż.
czas. blagować
przym. blagierski
Wiktionary
(1.1) bajerant, koloryzator, daw. kolorysta
Wiktionary
przestarzale: blagierstwo, blaga
SJP.pl
1. zmyślanie, fantazjowanie;
2. kobieta mówiąca nieprawdę, lubiąca zmyślać i koloryzować
SJP.pl
zmyślanie, oszukiwanie, blagowanie; blaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. mówienie nieprawdy w celu zrobienia na kimś wrażenia
Wiktionary
rzecz. blaga ż., blagierstwo n., blagieria ż., blagier m., blagierka ż.
czas. blagować
przym. blagierski
Wiktionary
(1.1) kłamanie; pot. bajerowanie, bajcowanie, bajtlowanie, bujanie, kitowanie, kręcenie, picowanie, ściemnianie
Wiktionary
potocznie: mówić rzeczy niepokrywające się z prawdą; łgać, zmyślać, kłamać
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. kłamać
Wiktionary
rzecz. blaga ż., blagier mos., blagowanie n.
Wiktionary
[czytaj: bler] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. zwolennik Tony'ego Blaira, dawnego przywódcy brytyjskiej Partii Pracy oraz premiera Wielkiej Brytanii w latach 1997–2007
Wiktionary
(1.1) Jego zdaniem to blairyści, a więc także jego brat, odpowiadają za klęskę Partii Pracy w majowych wyborach
Wiktionary
rzecz. blairyzm m.
Wiktionary
[czytaj: bleryzm] polityczna ideologia byłego premiera Wielkiej Brytanii, Tony'ego Blaira, oparta na zasadach solidarności społecznej
SJP.pl
[czytaj: blez] francuskie imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. mieszkanie, miejsce noclegowe, tymczasowe lokum
Wiktionary
(1.1) – Pod dwunastym, szanowny panie, będzie ta blajba pana Rajmunda, na czwartym kiju z prawej – zawołał jeszcze stróż, po czym znów wrócił do swojego zajęcia.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: przyścienna lampa lub świecznik z przylegającą do ściany tarczą, odbijającą światło; kinkiet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blaknąć.
Wiktionary
rzecz. wyblaknięcie n.
czas. blaknąć ndk., wyblaknąć dk.
przym. wyblakły
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wygadać się z czymś
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zachować się nietaktownie
Wiktionary
1. tracić blask, intensywność barwy; płowieć
2. przenośnie: stawać się nieważnym, nieistotnym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) o kolorze: tracić wyrazistość
(1.2) przen. być przyćmiewanym
Wiktionary
IPA: ˈblaknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: blaknõńć
Wiktionary
rzecz. blaknięcie n., wyblaknięcie n.
czas. wyblaknąć dk.
przym. wyblakły
Wiktionary
(1.1) płowieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. reg. ośmieszenie się
Wiktionary
Blama – miasto w Sierra Leone, w Prowincji Wschodniej. Według danych na rok 2015 liczyło 7097 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Nie rób blamy i ubierz się do porządku.
Wiktionary
rzecz. blamaż mrz.
czas. blamować się ndk.
Wiktionary
(1.1) blamaż, gafa, kaszana, klops, kompromitacja, niepowodzenie, obciach, porażka, wpadka, wsypa, wtopa
Wiktionary
rodzaj galaretki, słodki deser robiony najczęściej z mleka (lub śmietany) i cukru, zagęszczany żelatyną, mąką kukurydzianą lub mchem irlandzkim i przyprawiany migdałami
SJP.pl
kompromitacja, ośmieszenie się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. kompromitacja, ośmieszenie się
Wiktionary
(1.1) Premiera tego przedstawienia okazała się blamażem, na sali było mniej miejsc niż sprzedano biletów, a aktorzy nie znali ról.
Wiktionary
IPA: ˈblãmaʃ, AS: blãmaš
Wiktionary
rzecz. blamowanie n., zblamowanie n., blama ż.
czas. blamować się ndk., zblamować się dk.
Wiktionary
(1.1) kompromitacja, ośmieszenie się, zblamowanie się, poruta, wstyd, hańba; reg. blama
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. podłużny pojemnik na wodę do zwilżania osełki
Wiktionary
czas. blamborzić ndk.
rzecz. blambory lm. nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zootechn. gw-pl|Śląsk Cieszyński. zlewki
Wiktionary
rzecz. blamborek mrz.
czas. blamborzić ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. mieszać coś z czymś
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. nieładnie pić, chłeptać
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. jeść dużo różnych rzeczy
Wiktionary
rzecz. blamborek mrz., blambory lm. nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stawanie się śmiesznym, narażanie się na kpiny
Wiktionary
rzecz. blamaż m.
czas. blamować się
Wiktionary
książkowo: blamować się - ośmieszać się, kompromitować się
SJP.pl
[czytaj: blã] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: bląSZAR] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blanczing] technika wygładzania drobnych zmarszczek
SJP.pl
[czytaj: blanko] tylko w wyrażeniu: in blanco - dokument opatrzony podpisem, ale bez tekstu; in blanko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Blandyn – imię męskie pochodzące od łacińskiego imienia "Blandinus", utworzonego od przymiotnika "blandus" (ż. "blanda"), 'pochlebny, powabny, wdzięczny, czarujący'. Patronem imienia jest św. Blandyn (Bladyn) z VII wieku, jedyny święty o tym imieniu.
Wikipedia
(1.1) Chłopak miał na imię Blandyn i pochodził z Włoch.
Wiktionary
rzecz. Blandyna ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Blandyn
Wiktionary
Blandyna – żeńska forma imienia Blandyn, utworzona od łac. przymiotnika "blandinus" (ż. "blandina"), w znaczeniu „powabny, wdzięczny, czarujący, ew. uprzejmy, przyjacielski”.
Blandyna obchodzi imieniny 2 czerwca i 5 listopada.
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Blandyna i pracuję w cukierni w Chorzowie.
(1.1) W Kościele katolickim na 2 czerwca przypada wspomnienie św. Blandyny z Lyonu, patronki dziewic i służących.
Wiktionary
rzecz. Blandyn mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) astr. hipotetyczne ogromne ciało niebieskie poruszające się wokół supermasywnej czarnej dziury
Wiktionary
Bl
Wikipedia
1. przestarzałe: jeden z zębatych występów w blankach - zwieńczeniu murów obronnych i baszt; blanka;
2. wyprawiona skóra używana w rymarstwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzem. sztywna, gładka i wyprawiona skóra do wytwarzania siodeł i innych produktów rymarskich
(1.2) archit. jeden występ w blankach
(1.3) w grach słownych: płytka bez litery
przysłówek sposobu
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. całkiem, całkowicie
przymiotnik
(3.1) gw-pl|Górny Śląsk. czysty
(3.2) gw-pl|Górny Śląsk. oczywisty
Wiktionary
Blank ("Blanc") – polski herb szlachecki, odmiana herbu Prus III.
Wikipedia
(2.1) Murzyn to je blank czorny człowiek.
Wiktionary
IPA: blãŋk, AS: blãŋk
Wiktionary
(1.2) blanka, krenel
(1.3) pot. mydło
Wiktionary
przestarzałe: jeden z zębatych występów w blankach - zwieńczeniu murów obronnych i baszt; blank
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. zębate zwieńczenie murów obronnych;
(1.2) stpol. gruba belka
Wiktionary
Blanka – imię żeńskie wywodzące się od hiszpańskiej wersji francuskiego imienia "Blanche" lub z germańskiego "blankus, blanchus" „biała”. W niektórych językach występuje również w formie Bianka.
Blanka imieniny obchodzi: 7 października i 1 grudnia.
W Kościele katolickim patronką tego imienia jest święta Blanka Kastylijska – królowa Francji, matka świętego Ludwika i zakonnica.
Wikipedia
(1.1) Łucznik schował się za jedną z kamiennych blanek i cierpliwie wyczekiwał.
Wiktionary
IPA: ˈblãnka, AS: blãnka
Wiktionary
rzecz. blankowanie n.
czas. blankować ndk.
przym. blankowy
Wiktionary
(1.1) krenelaż, blank
Wiktionary
1. przestarzałe: jeden z zębatych występów w blankach - zwieńczeniu murów obronnych i baszt; blanka;
2. wyprawiona skóra używana w rymarstwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) archit. szereg prostokątnych, zębatych występów wieńczących mur obronny; ; Gloger|Blanki.
forma rzeczownika.
(2.1) plural|blank.
(2.2) plural|blanka.
Wiktionary
Blanki (krenelaż) – element architektoniczny w postaci zwieńczenia murów obronnych i baszt tzw. zębami – merlonami, pomiędzy którymi znajduje się wolna przestrzeń (tzw. miedza), co miało ułatwić obronę w czasie oblężenia. Blanki stanowiły przedpiersie wieńczące mur, jednocześnie chroniąc biegnący za nimi chodnik strzelecki. W czasie walk w prześwitach pomiędzy zębami byli rozlokowani łucznicy.
Wikipedia
IPA: ˈblãŋʲci, AS: blãŋʹḱi
Wiktionary
czas. blankowanie ndk.
rzecz. blankowanie n.
Wiktionary
(1.1) blankowanie, krenelaż
Wiktionary
zdrobnienie od: blankiet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od blankiet
Wiktionary
(1.1) To nie blankiet, lecz tylko mały blankiecik.
Wiktionary
rzecz. blankiet m.
Wiktionary
pismo urzędowe z wydrukowanym tekstem, rubrykami do wypełnienia, nagłówkiem, pieczątką instytucji, firmy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) papier, druk, który należy wypełnić
(1.2) arkusz korespondencyjny
(1.3) środ. przyjęcie taneczne połączone ze spożywaniem alkoholu
Wiktionary
IPA: ˈblãŋʲcɛt, AS: blãŋʹḱet
Wiktionary
przym. blankietowy
rzecz. blankiecik mrz.
Wiktionary
(1.1) formularz
Wiktionary
zwolennik blankizmu
SJP.pl
→ blankizm
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z blankizmem, dotyczący blankizmu lub blankistów
Wiktionary
(1.1) Ruch blankistowski w drugiej połowie lat sześćdziesiątych i początku siedemdziesiątych był już w znacznej mierze proletariacki, a „partia blankistowska" organizacją jak na owe czasy masową.
Wiktionary
rzecz. blankizm mrz., blankista
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. doktryna rewolucyjna zakładająca, że władzę można zdobyć dzięki działaniu niewielkiej, dobrze zorganizowanej grupy spiskowców, bez szerokiego udziału mas społecznych;
Wiktionary
Blankizm – doktryna głoszona przez Louisa Blanqui, dająca pierwszeństwo działalności spiskowej, która miałaby doprowadzić do walki zbrojnej i wywalczenia nowego ustroju bez konieczności wcześniejszego mobilizowania mas ludowych. Zwolennicy tego ruchu (blankiści) odegrali znaczącą rolę podczas Komuny Paryskiej w 1871 roku.
Wikipedia
rzecz. blankista mos., blankistka ż.
przym. blankistowski
Wiktionary
puste miejsce w pełnomocnictwie, rachunku lub innym dokumencie handlowym; blanco, bianco
SJP.pl
związek chemiczny absorbujący nadfiolet, stosowany jako środek bielący
SJP.pl
zębate zwieńczenie muru obronnego, baszty itd., kryjące od zewnątrz chodnik lub pomost dla broniących; blank, blanka, krenelaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blankować.
Wiktionary
czas. blankować
rzecz. blanka ż., blanki nmos.
Wiktionary
mający blanki (krenelaż)
SJP.pl
1. środowiskowo: usuwać stronę internetową, temat lub wpis na forum;
2. zwieńczać mur zębatym zakończeniem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) czynić blanki, zwieńczać mur zębatym zakończeniem
Wiktionary
rzecz. blanka ż., blankowanie n.
Wiktionary
przymiotnik od: blank
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z blankami, dotyczący blanek
Wiktionary
rzecz. blanka ż.
Wiktionary
[czytaj: bląKI] nazwisko
SJP.pl
dawniej: biały puder kosmetyczny, używany do pielęgnowania cery i wybielania skóry twarzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. kosmet. sypki puder rozjaśniający lub wybielający cerę
(1.2) daw. teatr. biała farba do nadawania twarzy koloru białego
Wiktionary
(1.1) Różu i blanszu używają niektóre kobiety, dla nadania większego blasku swojej cerze.
(1.2) Za chwilę znajduję się w gabinecie panny Eugenji, która dobywa arsenał znakomicie zaopatrzony; jest płynny blansz, i puder, i karmin na wargi („To z ostatniej maskarady”, objaśnia skromnie).
Wiktionary
czas. blanszować
Wiktionary
(1.1) bielidło (toaletowe), puder; stpol. blanksz, mączyca, bieliczka; żart. gips
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. zob. blanszowanie.
Wiktionary
rzecz. blanszowanie n.
czas. blanszerować ndk., blanszować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. krótkotrwałe obgotowywanie warzyw lub owoców, a następnie poddanie ich schłodzeniu;
(1.2) przest. kosmet. nakładanie na skórę blanszu
Wiktionary
Blanszowanie (z fr. "blanchir") – rodzaj obróbki cieplnej żywności polegający na zanurzeniu na kilkanaście do kilkudziesięciu sekund we wrzątku i następnym schłodzeniu poprzez zanurzenie w zimnej wodzie (najlepiej z dodatkiem lodu).
Blanszowanie wykonuje się na delikatnych owocach i warzywach (np. liściach szczawiu, brokułach). Nie obniża ono w nich zawartości witamin, o ile jest wykonane we właściwym czasie
Wikipedia
czas. blanszować ndk.
rzecz. blanszerowanie n.
Wiktionary
(1.1) blanżerowanie
(1.2) pudrowanie
Wiktionary
1. obgotowywać lub poddawać działaniu pary owoce i warzywa, by zapobiec ich ciemnieniu oraz zmniejszyć ilość drobnoustrojów i tlenu;
2. archaicznie: pokrywać blanszem; pudrować
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) kulin. poddawać procesowi krótkotrwałego podgrzewania a następnie schładzania
Wiktionary
(1.1) Pomidory blanszować kilka minut we wrzątku, aby lepiej schodziła z nich skórka.
(1.1) Krajanka może być wstępnie blanszowana (w temp. 95÷100 ℃) lub kierowana do suszenia bezpośrednio po krojeniu.
Wiktionary
rzecz. blanszowanie n., blanszerowanie n.
Wiktionary
urządzenie do blanszowania
SJP.pl
papieros skręcany zwykle z marihuany lub tytoniu; joint, dżoint, skręt, blunt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zob. joint.
Wiktionary
(1.1) Mieszkałem wtedy w Londynie z jednym takim kolesiem, który codziennie palił blanty i niczym się nie przejmował. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: blãnt, AS: blãnt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. lekkie obgotowywanie warzyw lub owoców
Wiktionary
czas. blanżerować
Wiktionary
1. krótko gotować warzywa lub owoce, nieco obgotowywać;
2. odcinać wewnętrzną część skóry (tzw. mizdrę) za pomocą stalowej płytki
SJP.pl
dawniej: bluźnierstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. przest. bluźnierstwo
Wiktionary
IPA: blasˈfɛ̃mʲja, AS: blasfẽmʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) bluźnierstwo, świętokradztwo
Wiktionary
jaskrawe, mocne światło; jasność, światło odbite
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jaskrawe światło
(1.2) światło odbite, poblask
(1.3) książk. świetność, gloria
(1.4) książk. przejaw, przebłysk
(1.5) pot. przen. ekspresja radości, szczęścia
(1.6) fiz. luminancja
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Stanął wreszcie przed lusterkiem i patrząc kolejno to na nogi, to na odbicie swojej fizjonomii w zwierciadle, uśmiechnął się, kontent, że taki blask bije mu od głowy i obuwia.
(1.2) Blask diamentów jest jedyny w swoim rodzaju.
(1.3) Blask targanego konfliktami imperium zaczął przygasać.
(1.4) Ujrzałem blask przychylności w oczach mej wybranki.
(1.5) Spójrz, jaka zadowolona, aż blask od niej bije.
Wiktionary
IPA: blask, AS: blask
Wiktionary
rzecz. odblask mrz., poblask mrz., odblaskówka ż.
przym. blaskowy, odblaskowy, poblaskowy
Wiktionary
(1.1) jasność
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. głównie żart. emitujący blask
(1.2) rzad. głównie żart. przen. chwalebny
Wiktionary
(1.2) Tak zakończył się najbardziej chlubny, a jednocześnie niezwykle blaskomiotny epizod powstania styczniowego na Rusi.
Wiktionary
(1.1) błyszczący
Wiktionary
związany z blaskiem
SJP.pl
utwór wierszowany, pochwalny lub prześmiewczy, popularny we Francji w XVI wieku
SJP.pl
Blason – gatunek literacki rozpowszechny w literaturze francuskiej XVI i XVII wieku. Zapoczątkował go francuski poeta Clément Marot w roku 1536.
Był to krótki utwór wierszowany pisany w sarkastycznym lub pochwalnym tonie, przedstawiający szczegółowy wykaz atrybutów lub błędów. Zakończeniem wiersza był konkretny wniosek skierowany bezpośrednio do danej osoby, danego przedmiotu, miejscowości czy też jej mieszkańców.
Wikipedia
skupienie komórek zdolnych do szybkich podziałów mitotycznych oraz różnicowania się w tkanki i narządy
SJP.pl
Blastema – masa komórek zdolnych do wzrostu i regeneracji w narządy. Historycznie uważano, że blastemę tworzą niezróżnicowane komórki pluripotencjalne, jednak nowsze badania wskazują, że u pewnych organizmów blastemy mogą zachowywać pamięć pochodzenia tkankowego. Blastemę spotyka się typowo na wczesnych okresach rozwoju organizmu (rozwój zarodkowy), bądź podczas regeneracji.
Wikipedia
rodzaj broni występującej w utworach science-fiction
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sf. broń ręczna strzelająca strumieniami energii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jednak zgodnie z rebeliancką naturą pierwsze, co zrobiła, to zaczęła podnosić blaster.
Wiktionary
przym. blasterowy
Wiktionary
→ blaster
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący blastera
Wiktionary
(1.1) I wtedy spoglądam w lufę jego karabinu blasterowego.
Wiktionary
rzecz. blaster mrz.
Wiktionary
w geologii: proces rekrystalizacji zespołów mineralnych skały, zachodzący w warunkach metamorfizmu
SJP.pl
Bl
Wikipedia
wnętrze blastuli wypełnione płynem wydzielanym przez tworzące ją komórki
SJP.pl
Blastocel, protoceloma, pierwotna jama ciała – szczelinowata jama ciała w zarodku znajdującym się w stadium blastuli. Wypełniona jest płynem wydzielanym przez otaczającą ją, pojedynczą warstwę blastomerów, ograniczona blastodermą. U dwuwarstwowców blastocel jest jedyną jamą ciała.
Wikipedia
blastula ssaków i człowieka, pęcherzyk o ścianie utworzonej z jednej warstwy komórek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. wczesne stadium rozwoju zarodka ssaków, w tym człowieka, w postaci niewielkiej struktury zbudowanej z komórek, wewnątrz której znajduje się jama wypełniona płynem
Wiktionary
Blastocysta – blastula łożyskowców, stadium rozwoju zarodkowego. Składa się z trofoblastu i węzła zarodkowego (embrioblast). Następuje po stadium rozwoju moruli. W stadium blastocysty zarodek zagnieżdża się w śluzówce macicy. Z komórek węzła zarodkowego niektórych ssaków (człowieka, myszy) uzyskano hodowle zarodkowych komórek macierzystych, mających zdolność samoodnawiania się i wytwarzania wszystkich rodzajów komórek.
Wikipedia
zewnętrzna warstwa komórek pokrywających pęcherzyk blastuli
SJP.pl
proces powstania nowego osobnika zwierzęcego przez pączkowanie
SJP.pl
wymarły szkarłupień żyjący od syluru do permu
SJP.pl
gromada wymarłych szkarłupni, żyjących od syluru do permu; organizmy wyłącznie morskie, prowadzące bentoniczny, osiadły tryb życia; pączkowce
SJP.pl
komórka zarodka w stadium blastuli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. każda komórka potomna powstała na skutek podziałów mitotycznych zygoty podczas stadium bruzdkowania;
Wiktionary
Blastomer (gr. "blastos" ‘kiełek’, ‘zarodek’; "merizo" ‘dzielę’) – każda komórka potomna blastuli powstała na skutek podziałów mitotycznych zygoty podczas stadium bruzdkowania. Zygota dzieli się najpierw na dwa blastomery, a potem te dwie komórki dzielą się mitotycznie i powstają cztery komórki, które dzielą się następnie poprzecznie do poprzednich podziałów na 8 komórek, potem na 16, 32 i tak dalej, aż powstaje morula.
Wikipedia
grzybica wywołana zakażeniem grzybami z rodzaju Blastomyces (drożdżakami), powodująca powstawanie zmian w skórze i narządach wewnętrznych; rodzaj drożdżycy
SJP.pl
Blastomykoza, choroba Gilchrista, drożdżyca północnoamerykańska, drożdżyca amerykańska – przewlekła choroba ropna i ziarniniakowa wywoływana przez "Blastomyces dermatitidis", występująca endemicznie w południowo-wschodniej i południowo-środkowej części Stanów Zjednoczonych (odnotowano jednak przypadki także w Europie, Azji i Afryce).
Wikipedia
otwór prowadzący do prajelita (jamy gastruli), który u pragębowców w dalszych etapach rozwoju zarodkowego przekształca się w otwór gębowy, natomiast u wtórnogębowców funkcjonuje jako odbyt; pragęba, prausta, prostoma
SJP.pl
spora wytwarzana przez grzyby w drodze pączkowania
SJP.pl
Blastospora, blastokonidium – rodzaj zarodników z grupy mitospor. Powstają przez pączkowanie – na komórce macierzystej powstaje pączek, który rośnie i odcina się od macierzystej komórki przegrodą. Blastokonidia powstają w niektórych grupach grzybów, np. u "Taphrinomycetes", "Ustilaginomycetes", "Saccharomycetes". U drożdży i grzybów drożdżopodobnych mogą powstawać na prawdziwych strzępkach, na pseudostrzępkach i na pojedynczych komórkach.
Wikipedia
u hydropolipów: miejsce, gdzie z zawiązków wykształcają się meduzy
SJP.pl
wczesne stadium rozwojowe zarodka zwierząt i człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. wczesne stadium rozwojowe zarodka tkankowców w postaci pęcherzyka, którego ściana (blastoderma) jest zbudowana z jednej lub kilku warstw komórek otaczających jamę (blastocel) wypełnioną płynem
Wiktionary
Bl
Wikipedia
(1.1) Proces tworzenia się gastruli (z blastuli) nosi nazwę gastrulacji.
Wiktionary
komórki blastyczne - rodzaj komórek macierzystych szpiku kostengo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od blaszak
Wiktionary
rzecz. blaszak m.
Wiktionary
potocznie:
1. niewielki budynek, garaż, sklep itp. zrobiony z blachy;
2. blaszany przedmiot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) budynek (garaż, sklep, dom) zrobiony z blachy
(1.2) pot. naczynie z blachy
Wiktionary
(1.1) Maria miała 17 lat i była w drugim miesiącu ciąży, gdy uznała, że czas zostawić ojca jej dziecka i rozpadający się blaszak, w którym mieszkała z matką i trzema braćmi.
Wiktionary
rzecz. blacha ż., blaszka ż., blachara ż., blacharstwo n., blachy nmos.
:: zdrobn. blaszaczek m.
przym. blaszany, blaszkowy, blaszkowaty, blacharski
Wiktionary
naczynie zrobione z blachy
SJP.pl
Blaszanka – zniesiona miejscowość w granicach wsi Szczęsna w Polsce, położonej w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec.
Pod zaborem rosyjskim Blaszanka (rus. "Бляшанка") stanowiła odrębną miejscowość i była siedzibą władz gminy Kobylin w powiecie grójeckim w guberni warszawskiej.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) taki, który został wykonany z blachy
(1.2) o dźwięku brzmiący jak uderzenie o blachę
Wiktionary
(1.1) Herman, nasz najmłodszy, uderzał z zachwytem w blaszany kubek, aż dzwoniło.
(1.2) Ciapanie rydla i blaszany szczęk wiadra odbijają się we mnie jak echo w kamiennej zaklęsłości.
Wiktionary
IPA: blaˈʃãnɨ, AS: blašãny
Wiktionary
rzecz. blacha ż., blacharka ż., blacharnia ż., blacharstwo n., blacharz m., blachownia ż., blaszak m., blaszka ż., Blachownia ż., blachy nmos.
przym. blacharski, blachowy, blaszkowaty
Wiktionary
(1.1) przest. blachowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: blacha
(1.2) niewielki kawałek blachy
(1.3) mała lub płaska forma do pieczenia
(1.4) bot. główna, płaska cześć liścia, odpowiedzialna za pochłanianie światła i fotosyntezę
(1.5) bot. element owocnika grzyba budujący jeden z typów hymenoforu;
(1.6) zool. element budujący skrzela
(1.7) anat. cienka warstwa powięzi, opon mózgowo-rdzeniowych, więzadeł lub błon surowiczych
(1.8) anat. pasmo istoty białej lub płytka istoty szarej
(1.9) anat. cienka płytka kostna;
(1.10) anat. element warstwowy tkanki
(1.11) med. wtórny wykwit skórny powstały ze zrogowaciałych komórek;
(1.12) miner. cienka warstwa minerału mającego pokrój blaszkowy
(1.13) slang. drobne pieniądze
(1.14) slang. jeden złoty
(1.15) slang. metalowy element do identyfikacji żołnierza
(1.16) sport. element mocowany w obcasie buta, który łączy go z łyżwą starego typu;
(1.17) wędk. pot. rodzaj sztucznej przynęty wędkarskiej wykonanej z metalu
(1.18) gw-pl|Bukowina. metalowy kubek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mężusiu, przy parkowaniu wgięłam troszeczkę blaszkę w karoserii mojego punto.
(1.2) Po przycięciu arkusza blachy pozostało kilka blaszek.
(1.3) Upiekłam dziś dwie blaszki szarlotki.
(1.4) Liście topoli białej mają gładką blaszkę a spód pokryty kutnerem.
(1.5) Wszystkie muchomory mają charakterystyczne blaszki pod kapeluszem.
(1.6) Nieświeżą rybę poznać łatwo po brunatnych blaszkach skrzeli.
(1.9) W tkance kostnej zbitej pojedyncza blaszka jest łukowato zagięta wzdłuż długiej osi.
(1.11) Blaszki są typowym objawem klinicznym łuszczycy.
(1.12) Łupki mikowe łatwo dzielą się na blaszki.
(1.13) Kierowniku, kopsnij blaszkę na apaszkę.
(1.15) Współczesny żołnierz, razem z blaszką, dostaje poliwęglanową kartę tożsamości.
(1.16) Blaszki umożliwiają zamocowanie łyżew do zwykłych butów.
(1.17) Szczupaki często łapię na blaszkę obrotową.
Wiktionary
IPA: ˈblaʃka, AS: blaška
Wiktionary
rzecz. blacha ż., blacharz m., blacharka ż., blachowanie n., blachownia ż., blaszak m., blachy nmos.
czas. blachować
przym. blaszany, blaszkowy, blaszkowany, blaszkowaty
temsłow. blacho-
Wiktionary
(1.13) drobne, drobniaki, bilon
(1.14) złotówka
(1.15) nieśmiertelnik
(1.17) błystka, blacha
(1.18) garnuszek, gorczek, gorneczek
Wiktionary
rząd ptaków grzebieniowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Anseriformes|Wagler|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych, do którego, z ptaków występujących w Polsce, należą gęsi, łabędzie i kaczki;
Wiktionary
Blaszkodziobe (Anseriformes) – rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmuje gatunki wodne zamieszkujące wszystkie kontynenty poza Antarktydą.
Wikipedia
(1.1) Niektóre gatunki blaszkodziobych zostały udomowione przez człowieka.
Wiktionary
rzecz. blaszkodzioby mzw.
przym. blaszkodzioby
Wiktionary
należący do blaszkodziobych
SJP.pl
o cechach blaszkorogich (nadrodzina chrząszczy)
SJP.pl
nadrodzina chrząszczy z podrzędu wielożernych; żukokształtne, żuki
SJP.pl
1. podgromada morskich i słodkowodnych małży o parzystych skrzelach;
2. dawna nazwa małży;
3. dawna nazwa ryb spodoustych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
o cechach blaszkoskrzelnych (podgromada małży)
SJP.pl
w kształcie podobnym do blaszki
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający blaszki, przypominający blaszkę
Wiktionary
(1.1) U torfowców splątek jest blaszkowaty.
Wiktionary
rzecz. blacharstwo n., blaszak mrz., blacha ż., blaszka ż.
przym. blacharski, blaszany, blaszkowy
Wiktionary
rodzaj grzybów z rodziny żagwiowatych
SJP.pl
→ blaszka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący blaszki, związany z blaszką
Wiktionary
(1.1) Jest to grzyb o blaszkowym hymenoforze.
Wiktionary
rzecz. blaszak mrz., blacha ż., blaszka ż.
przym. blaszkowaty
Wiktionary
powierzchnia stołu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) górna część stołu lub innego przedmiotu używanego jako stół
(1.2) łódź. włók. płocha, grzebień
(1.3) daw. gw-pl|Warszawa. rubel
(1.4) daw. środ. więz. ugoda z policją
(1.5) daw. środ. więz. łapówka
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) gwara. przestępcza uderzenie w czołofakt.
Wiktionary
Blat – irlandzka święta katolicka, dziewica.
Blat wspominana jest w grupie świętych dziewic wraz ze świętymi Anną, Feammor i Scoth. Weryfikacja ich losów jest trudna. Istnieją hipotezy utożsamiające św. Blat z postacią zakonnicy z otoczenia św. Brygidy o imieniu "Blathnat" (VI wiek).
Wikipedia
(1.1) Na blacie leżą nożyczki, nici, papiery i długopisy, więc nie ma gdzie zjeść obiadu.
(1.2) I trzeba puźni wprowadzić te nitki w tak zwany blat. (zbiory tekstów mówionych w Katedrze Historii Języka Polskiego UŁ)
Wiktionary
IPA: blat, AS: blat
Wiktionary
rzecz. blacik mrz.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk blot, tofel, tofla
Wiktionary
1. środowiskowo: zaufany, będący dobrym towarzyszem, swój;
2. taki, który przyjaźni się z przestępcami, pomaga przestępcom;
3. o przestępcy: doświadczony
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Blaton – dzielnica "(section)" gminy Bernissart w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Hainaut, w okręgu Ath. 1 stycznia 2020 roku liczyła 4234 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 samodzielna gmina.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blatować.
Wiktionary
czas. blatować, zblatować
Wiktionary
dawniej:
1. zjednywać sobie kogoś, przeciągać na swoją stronę;
2. blatować się - wchodzić w porozumienie z kimś, zwykle w złych zamiarach
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zblatować)
(1.1) pot. (także. gw-pl|Warszawa., środ. przestęp., hist. środ. skrót|konspir.|konspiracyjne, gwara konspiracyjna|w:Konspiracja.) przekupywać, wręczać łapówkę
(1.2) pot. (także. gw-pl|Warszawa., środ. przestęp.) urabiać kogoś perswazją lub pochlebstwami, nakłaniać do czegoś; układać się z kimś i zjednywać go sobie
(1.3) środ. przestęp. kraść, okradać
(1.4) daw. rzem. skrót|cies.|ciesielstwo, ciesielski|w:Cieśla. skrót|stolar.|stolarstwo, stolarski|w:Stolarstwo. łączyć elementy drewniane na zakładkę; płytować
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) posp. kopulować, odbywać stosunek płciowy
(2.2) pot. młodz. jeździć na rowerze
czasownik zwrotny niedokonany blatować się (dk. zblatować się)
(3.1) pot. wchodzić z kimś w nieformalne, często niejawne układy dla obopólnej korzyści; konszachtować, fraternizować się
(3.2) posp. kopulować, odbywać stosunek płciowy
Wiktionary
(1.1) Bywało też i tak, że dwie grupy walczyły ze sobą — potem dogadywali się. […] Mało tego, bandyci szukali kontaktów z cieciami z ochrony. Blatowali ochronę, że dostaną za to część akcji, jak będą z nimi.
(1.1) — […] Zadarłeś z ruską mafią. […] Rozmawiałeś z ich szefem, nawrzucałeś mu od ostatnich, strasznie go obraziłeś. […] // — I co teraz będzie? – wyszeptał i chyba przy okazji puścił bąka. // – Trzeba blatować. Musisz mu dać jakieś fanty – odparłem. […] // – Pieniądze? – zapytał. // – Pieniądze to już wziął. Teraz chce twojego jeepa grand cherokee.
(1.1) — Blatować! Blatować! Jeszcze raz blatować — krzyczał Josełe Żółtko. — Blatować wachę [= straż, wartownię] potrafisz.
(1.2) I tata chwalił Baśkę, że ładna z niej dziewczyna rośnie i coraz ładniejsza. Aż się zdziwiłem, bo tata nigdy takich rzeczy nie mówi. I zaraz tata powiedział, że Baśka robi się coraz podobniejsza do mamy. Więc od razu skapowałem, że tata sobie blatuje mamę. Ale mama nic tacie nie powiedziała. Wtedy tata znów zaczyna.
(1.2) gw-pl|Warszawa.: Król narazie myślał „cholera mnie do tego, niech się grzeją” i jechać nie chciał, bo właśnie „drogie śmierci” drzewkamy wysadzał. Ale jak go zaczęli bajerować i blatować, zgodził się, wojsko na wiedeńskie kolej załadował i pojechali.
(1.3) Po wyjściu na wolność Stach porzucił Wilno i wyjechał do Mińska. Tam stał się dorożkarzem. Wreszcie ożenił się i ustatkował. Owszem, blatował nadal, lecz tylko z firmowymi chłopakami.
(1.3) W więzieniu siedział krótko. Umiał zawsze usunąć się w porę. Był taki pewny siebie, że nawiązywał nawet znajomości z przedstawicielami sprawiedliwości rosyjskiej […]. Na Mołdowance było tajemnicą publiczną, że w jego domu odbywają się przyjęcia, gdzie szampan i ładne dziewczynki dopomagają blatować opornych.
(1.4) Cieślom nad kaplicami Skaryszewską i Zebrzydowską robiącym co krokwie blatowali dachu podnosili, łacili, gontami obili jednemu za dni 9 i pół a flor. 1, drugiemu za dni 11 a groszy 24 zapłaciłem 18 florenów. sic.
(3.1) Zdaniem posła Grzyba, szef każdego samorządu ma dylemat: z jednej strony nie powinien „blatować się” z biznesem; z drugiej jednak nie może uniknąć współpracy z biznesmenami.
(3.1) Carska policja — jak to już sygnalizowano — była przekupna, często „blatowała się” ze złodziejami i udawała, że nie widzi popełnianych przez nich kradzieży.
(3.1) PRL-owska nomenklatura blatuje się z nowobogacką elitą wyrosłą z demokratycznej opozycji […].
(3.1) Ludzie, wierni, zwracają Kościołowi bilet. Z Kościołem i biskupami, którzy kryją pedofilów, którzy blatują się
(3.1) Tomaszewski uważa, że powinno się zastosować wszelkie możliwe środki, by zapobiec postępującej przestępczości podczas meczów. — Może zamknięcie dwóch flagowych obiektów polskiej ekstraklasy i uderzenie w finansowe podstawy klubów […] sprawi, że władze tych klubów przestaną „blatować się” z kibolstwem? — twierdzi publicysta.
Wiktionary
rzecz. blat mrz./mos., blatniak mos., blatowanie n., blatniaczka ż., blatna ż., blatnik mos., blaty nmos.
:: fż. blatka ż.
czas. zblatować dk.
przym. blatny, blat
wykrz. blat
Wiktionary
(3.1) konszachtować; książk. fraternizować się; pot. kumać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. zob. blałka.
Wiktionary
Blauka – polski duet autorsko-kompozytorski i zarazem zespół muzyczny, założony w 2018 w Warszawie przez Georginę Tarasiuk i Piotra Lewańczyka. Kolektyw tworzy muzykę z gatunku indie pop, określaną przez samych muzyków jako „retrospektywny rock rekreacyjny”.
Wikipedia
marka sprzętu elektronicznego i firma
SJP.pl
Blaupunkt – byłe niemieckie przedsiębiorstwo z siedzibą w Hildesheim produkujące sprzęt elektroniczny, było też jednym z największych producentów akcesoriów do samochodów na świecie.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Bl
Wikipedia
regionalnie:
1. bańka, bąbel, pęcherzyk;
2. pęcherz moczowy;
3. dętka w piłce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odcisk, pęcherz, bąbel
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pęcherz moczowy
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. przen. dętka w piłce
Wiktionary
(1.1) Jorg ino dwa razy stuknął pyrlikiem i już mu się blazy zrobiły.
Wiktionary
typ galaktyki zmieniającej jasność we wszystkich zakresach promieniowania
SJP.pl
Blazar – typ galaktyki aktywnej, której obserwowane widmo promieniowania w znacznej mierze pochodzi od relatywistycznego dżetu skierowanego pod niewielkim kątem w stronę obserwatora. Do klasy blazarów należą niektóre radiowo głośne kwazary oraz lacertydy – obiekty typu BL Lacertae. Nazwa blazar jest kombinacją słowną wyrazów BL Lac i kwazar.
Wikipedia
[czytaj: blejzer] model samochodu marki Chevrolet
SJP.pl
Bl
Wikipedia
czasownik
(1.1) stpol. paplać
Wiktionary
IPA: blazˈɡɔ̃ɲit͡ɕ, AS: blazgõńić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) herald. opis herbu wykonany zgodnie z zasadami heraldyki
Wiktionary
Zawołanie
Wikipedia
IPA: ˌblazɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: blazõnovãńe
Wiktionary
dawniej:
1. bardzo osłabiać; wycieńczać, fatygować;
2. blazować się - wycieńczać się; fatygować się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. wagary
Wiktionary
skrót od: biliard (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
1. wykrzyknik wyrażający wstręt, obrzydzenie, niesmak; fuu, fu, pfe, pfu, fuj, pfuj, fe, fee;
2. rzadko: wyraz, zwykle powtórzony dwu- lub trzykrotnie, oznaczający mówienie, gadanie; bla, ple
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pot. wyrażanie obrzydzenia
Wiktionary
(1.1) Ble, tego się nie da jeść!
Wiktionary
IPA: blɛ, AS: ble
Wiktionary
(1.1) fu, fuj
Wiktionary
miejsce bielenia płótna; blich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. miejsce, w którym bieli się tkaniny płócienne; Gloger.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. blecharka ż.
Wiktionary
(1.1) blich, bielarnia, bielnik, bielnica
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
budynek, w którym blechuje się płótno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blechować.
Wiktionary
czas. blechować
Wiktionary
wybielać płótno; blichować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. nożyce do blachy
Wiktionary
Bl
Wikipedia
1. niedokrwistość występująca najczęściej u młodych dziewcząt w okresie dojrzewania płciowego;
2. blednica egipska - pasożytnicza choroba człowieka i zwierząt wywoływana przez nicienie tęgoryjce, objawiająca się m.in. niedokrwistością; ancylostomatoza; anemia górników
SJP.pl
Blednica (chloroza, choroba zielona, choroba dziewicza) – historyczna nazwa objawów charakteryzujących formę niedokrwistości związanej z niedoborem żelaza, występującej głównie u młodych dziewcząt i kobiet. Charakterystycznym objawem blednicy jest zielonkawożółte zabarwienie skóry.
Wikipedia
biedronka bledniczka - gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych
SJP.pl
stawać się bladym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) stawać się bladym
Wiktionary
(1.1) Ale już gwiazdy bledną, o Ligio, a poranny „Lucyfer” świeci coraz mocniej.
Wiktionary
przym. blady, bladziutki, bledziutki
rzecz. bladość ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: blady; bladszy
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce;
(1.2) geogr. adm. gmina w Polsce;
Wiktionary
Bledzew – wieś (dawne miasto) w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Bledzew. Siedziba gminy Bledzew.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bledzew. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
Bledzewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sierpeckim, w gminie Sierpc. Ma status sołectwa.
Prywatna wieś szlachecka "Bledzewo Wielkie" położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sierpeckim województwa płockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Bledzew
SJP.pl
Bledzianów – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim, w gminie Ostrzeszów.
W 1450 wzmiankowano "ferofodina Bladzanowska" czyli kuźnicę Bledzianowską, jednak sama wieś rozwinęłą się dopiero w XVII wieku.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: blado; bladziej
SJP.pl
zdrobnienie od: blady; bladziuchny, bladziuśki (bledziuśki), bladziutki (bledziutki)
SJP.pl
zdrobnienie od: bledziutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: blady
Wiktionary
IPA: ˌblɛd͡ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: bleʒ́utẽńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: blady; bladziuchny (bledziuchny), bladziuśki (bledziuśki), bladziutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: blady
Wiktionary
(1.1) Aż wreszcie siedziała przed Tkaczem dokładnie taka jak w rzeczywistości: bledziutka, wielkooka, szczupła aż do przesady.
Wiktionary
IPA: blɛˈd͡ʑutʲci, AS: bleʒ́utʹḱi
Wiktionary
rzecz. bladość ż., bladawość ż., blednica ż., bladaczka ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.
czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.
przym. blady, bladawy, bladziutki
przysł. blado, bladawo
Wiktionary
(1.1) bladziutki
Wiktionary
zdrobnienie od: blady; bladziuchny (bledziuchny), bladziuśki, bladziutki (bledziutki)
SJP.pl
[czytaj: blid] ilustracja, reklama itp. obejmująca całą stronę czasopisma, bez miejsca na margines
SJP.pl
bluff;
1. próba wprowadzenia kogoś w błąd;
2. w kartach: wywołanie u pozostałych graczy wrażenia, że się ma mocniejsze karty niż w rzeczywistości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) karc. taktyka mająca na celu wprowadzenie w błąd innych uczestników gry; sugerowanie, że ma się mocniejsze karty niż w rzeczywistości
(1.2) książk. celowe wprowadzenie kogoś w błąd, próba zaskoczenia, onieśmielenia kogoś poprzez stworzenie pozorów, że ma się przewagę, jakieś poważne atuty przeciwko komuś lub czemuś
Wiktionary
Blef, bluff – taktyka mająca na celu wprowadzenie w błąd innych uczestników gry, głównie karcianej. Słowo blef trwale weszło do języka potocznego i oznacza celowe wprowadzenie innych osób w błąd.
Wikipedia
(1.1) Darek nie miał wielkiego szczęścia w kartach, ale był mistrzem blefu.
(1.2) Informacja o tym, że wylecimy z pracy, jeśli nie zdobędziemy tego kontraktu, okazała się blefem.
Wiktionary
IPA: blɛf, AS: blef
Wiktionary
rzecz. blefiarz m., blefowanie n.
czas. blefować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu nadmiaru luźnej skóry powiek
Wiktionary
ten, kto blefuje; bluffiarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która stosuje blef
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) karc. udawanie, że gracz ma karty silniejsze niż w rzeczywistości
(1.2) przen. wprowadzanie kogoś w błąd poprzez wywołanie wrażenia, że się ma jakieś mocne, ukryte atuty
Wiktionary
rzecz. blef m., blefiarz m.
czas. blefować ndk.
Wiktionary
wprowadzać w błąd dla wywołania wrażenia o posiadaniu większych (niż rzeczywiste) możliwości; bluffować
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) karc. udawać, że się ma lepsze karty niż w rzeczywistości
(1.2) przen. umyślnie wprowadzać w błąd
Wiktionary
(1.1) Poker polega na blefowaniu.
Wiktionary
rzecz. blef m., blefowanie n.
Wiktionary
rama na płótno malarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szt. rama, na której malarz rozpina płótno na obraz;
(1.2) więz. twarz
Wiktionary
Bl
Wikipedia
(1.1) Rozpiął płótno na blejtramie i zaczął je gruntować.
Wiktionary
IPA: ˈblɛjtrãm, AS: blei ̯trãm
Wiktionary
przym. blejtramowy
Wiktionary
(1.1) krosna malarskie
Wiktionary
związany z blejtramem
SJP.pl
zasadowy węglan ołowiu; biel ołowiowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. biel ołowiana
Wiktionary
IPA: ˈblɛjvas, AS: blei ̯vas
Wiktionary
wygaszenie świateł na scenie w celu oddzielenia od siebie scen sztuki
SJP.pl
rodzaj rośliny należący do rodziny selerowatych
SJP.pl
Blekot ("Aethusa" L.) – rodzaj roślin z rodziny selerowatych. W większości współczesnych ujęć taksonomicznych jest to takson monotypowy z jednym gatunkiem – blekotem pospolitym ("A. cynapium"). Spośród wyodrębnianych w jego obrębie podgatunków jeden bywa podnoszony do rangi osobnego gatunku. Zasięg rodzaju obejmuje Europę, zachodnią Azję i północną Afrykę.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blekotać.
Wiktionary
rzecz. blekot m.
czas. blekotać
Wiktionary
1. dawniej: mówić gniewnie, łajać; gderać, wymyślać, fukać;
2. mówić byle co bez zastanowienia; pleść, paplać
SJP.pl
dawniej: człowiek gadatliwy, lubiący dużo mówić o byle czym; gaduła, pleciuch, plociuch, pleciuga, papla, paplacz
SJP.pl
pasta do zębów
SJP.pl
1. wnęka w murze w formie arkady lub okna, stosowana jako motyw dekoracyjny;
2. minerał, dwuskładnikowy związek siarki z metalami;
3. w fotografii: dawniej nazwa przysłony (niewłaściwa), dzisiaj tzw. ekran odblaskowy służący do odbijania światła i wypełniania cieni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. dekoracyjna wnęka w murze, kształtem przypominająca okno lub arkadę;
(1.2) fot. przysłona w aparacie fotograficznym
(1.3) fot. zwykle foliowy ekran odblaskowy, umożliwiający zmianę, poprawienie oświetlenia obiektu;
(1.4) miner. związek siarki z metalem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈblɛ̃nda, AS: blẽnda
Wiktionary
rzecz. blinda
Wiktionary
1. program do modelowania obrazów i animacji trójwymiarowych;
2. szklane naczynie z wirującymi nożykami w dolnej części, służące do przyrządzania koktajli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie służące do miksowania (np. zup czy koktajli) w postaci szklanego naczynia z wirującymi wewnątrz nożykami lub rękojeści zakończonej nożykami, wkładanej do dowolnego naczynia;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W misce umieścić serek wiejski, żółtka, masło, sok pomarańczowy i zmiksować blenderem na gładką masę.
Wiktionary
IPA: ˈblɛ̃ndɛr, AS: blẽnder
Wiktionary
miksować w blenderze; blendować
SJP.pl
1. miksować w blenderze;
2. rozcierać cień lub inny kolorowy kosmetyk
SJP.pl
1. wnęka w murze w formie arkady lub okna, stosowana jako motyw dekoracyjny;
2. minerał, dwuskładnikowy związek siarki z metalami;
3. w fotografii: dawniej nazwa przysłony (niewłaściwa), dzisiaj tzw. ekran odblaskowy służący do odbijania światła i wypełniania cieni
SJP.pl
skrót od: Block Error Rate, liczba błędów powstałych w ciągu sekundy podczas zapisu danych na płycie CD-R, nie powinna przekraczać 220
SJP.pl
podgatunek antylopy w obrębie gatunku sasebi przylądkowy; sasebi zuluski
SJP.pl
maleńki owad błonkoskrzydły
SJP.pl
nadrodzina owadów z podrzędu stylikowców; Chalcidoidea
SJP.pl
Bleskotki (Chalcidoidea) – nadrodzina owadów z podrzędu trzonkówek.
Drobne i bardzo drobne owady występujące na całym świecie. Długość ciała w przedziale 0,2–5 mm. Larwy pasożytują w owadach, niektóre w pajęczakach lub na roślinach. Gatunek "Blastophaga psenes" odpowiada za zapylanie kwiatów figowców pospolitych.
Wikipedia
rodzina owadów z rzędu błonkoskrzydłych
SJP.pl
Bleskotkowate (Chalcididae) – rodzina błonkówek z nadrodziny bleskotek.
Wikipedia
o cechach bleskotkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
cieniutki kawałek papieru do robienia skrętów; bibułka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bardzo cienki kawałek papieru używany do zawijania weń tytoniu bądź innych specyfików przeznaczonych do palenia
Wiktionary
Bletka, właśc. Aleksandra Bletek (ur. 27 marca 1999 w Krakowie) – polska piosenkarka oraz autorka tekstów.
Wikipedia
IPA: ˈblɛtka, AS: bletka
Wiktionary
[czytaj: ble] ser pleśniowy o specyficznym niebieskozielonkawym kolorze, produkowany głównie we Francji, występujący w ponad 20 gatunkach
SJP.pl
BLEU (Bilingual Evaluation Understudy) – algorytm do ewaluacji jakości tłumaczenia automatycznego z jednego języka naturalnego na inny. Jakość jest rozumiana jako korelacja między danymi wyjściowymi a tekstem ludzkim: „im bliższe tłumaczenie automatyczne jest profesjonalnemu tłumaczeniu ludzkiemu, tym jest lepsze”. BLEU był jedną z pierwszych metryk, która uzyskała wysoką korelację z ludzkim osądem jakości. Pozostaje także najbardziej popularną z metod.
Wikipedia
długi, luźny żakiet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odzież. rodzaj sportowej marynarki, o luźnym kroju, popularna wśród brytyjskich uczniów
Wiktionary
Blezer – rodzaj rozpinanej bluzy, krótkiej kurtki lub żakietu. Blezer ma luźny, sportowy krój i jest wykonywany z miękkich tkanin. Często nie ma kołnierza.
Określenie pochodzi od angielskiego słowa blazer, oznaczającego sportową marynarkę.
Wikipedia
zdrobnienie od: blezer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na północno-zachodniej Ukrainie, w rejonie rokicieńskim obwodu rówieńskiego, położona nad rzeką Stwihą
Wiktionary
Bleżowo ( Блажове, "Błażowe") – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie sarneńskim, w hromadzie Rokitno. W 2001 liczyła 1380 mieszkańców.
W okresie międzywojennym wieś znajdowała się w granicach II RP, wchodząc w skład gminy Berezów w powiecie stolińskim, w województwie poleskim.
Wikipedia
przym. bleżowski
Wiktionary
(1.1) Bleżów
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. policjant
Wiktionary
miejsce bielenia płótna; blech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. miejsce bielenia płótna;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
IPA: blʲix, AS: blʹiχ
Wiktionary
rzecz. blicharz, blichownia
czas. blichować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blichować.
Wiktionary
czas. blichować ndk.
Wiktionary
wybielać płótno; blechować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) przest. bielić materiał chemicznie lub przez poddanie wpływowi czynników atmosferycznych
Wiktionary
(1.1) Jest to gotowa do kładzenia masa szpachlowa, do której dodaje się barwniki w płynie. Kładzie się kilka kolejnych warstw w różnych kolorach, a na końcu blichuje się i szlifuje – aż do uzyskania efektu marmuru.
Wiktionary
IPA: blʲiˈxɔvat͡ɕ, AS: blʹiχovać
Wiktionary
rzecz. blichowanie n., blich
Wiktionary
Blichowo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Bulkowo.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w ziemi wyszogrodzkiej.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Blichowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
rzecz posiadająca pozorną, powierzchowną świetność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przepych, bogactwo, pozorna świetność, zewnętrzny polor, tani efekt
Wiktionary
(1.1) Nie dał się zwieść blichtrowi tego miasta.
Wiktionary
IPA: blʲixtr̥, AS: blʹiχtr̦
Wiktionary
(1.1) efekciarstwo, fasadowość, pozór
Wiktionary
packa do wygładzania tynku
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rodzaj roślin z rodziny mydleńcowatych;
2. bligia pospolita - drzewo owocowe z rodziny mydleńcowatych, pochodzące z zachodnich obszarów tropikalnej Afryki; aka
SJP.pl
1. sztuka: jasna farba, nałożona grubo celem odwzorowania skupienia odbitego światła;
2. fotografia: refleks świetlny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) szt. w malarstwie jasna farba nałożona grubiej dla podkreślenia plastycznośćastyczności przedmiotu oraz jego połyskliwości
(1.2) fot. silne, utrwalone na kliszy odbicie światła
(1.3) pot. plama
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: blʲik, AS: blʹik
Wiktionary
czas. bliknąć
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. trochę ślepy
Wiktionary
IPA: blʲiˈkavɨ, AS: blʹikavy
Wiktionary
potocznie: wykonywać szybki przelew na telefon w systemie BLIK
SJP.pl
potocznie: wykonać szybki przelew na telefon w systemie BLIK
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. blikać)
(1.1) neol. pot. przelać pieniądze za pośrednictwem BLIK-a
(1.2) neol. pot. zapłacić za coś za pomocą BLIK-a
Wiktionary
(1.1) Największym plusem Blika jest to, że nie musimy wysyłać nikomu przelewów za wspólną kawę – wystarczy „bliknąć” odpowiednią kwotę na czyjś numer telefonu i już – pieniądze docierają w kilka sekund, a nie – jak zazwyczaj to bywa z tradycyjnymi przelewami – po godzinie 17.
(1.1) Jakby kiedyś była opcja „zlecenia” recenzji danego zapachu za jakąś symboliczną kwotę, to byłbym w stanie bliknąć
(1.2) Od 1 stycznia można będzie bliknąć podatek.
(1.2) Faktycznie, wystarczy BLIKnąć i wszystko piorunem zapłacone :D
Wiktionary
rzecz. blik mrz.
czas. war. BLIKnąć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fot. film. silne odbijanie światła w kierunku obiektywu aparatu lub kamery
Wiktionary
czas. blikować
Wiktionary
odbijać światło w kierunku obiektywu aparatu fotograficznego lub kamery
SJP.pl
(zazwyczaj w liczbie mnogiej - bliny) regionalne: placek z ciasta drożdżowego, smażony na tłuszczu; blina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) kulin. spoż. podobne do naleśnika, typowe dla kuchni rosyjskiej, białoruskiej i ukraińskiej danie, smażone z ciasta z dodatkiem mąki gryczanej oraz drożdży;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(zazwyczaj w liczbie mnogiej - bliny) regionalne: placek z ciasta drożdżowego, smażony na tłuszczu; blin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. rodzaj naleśnika przygotowanego tradycyjnie z fermentowanej mąki pszennej, podawanego z dodatkami na słodko lub wytrawnie, specjalność kuchni kresowej i rosyjskiej
Wiktionary
płat drewna stosowany jako podkład pod okleinę; ślepy fornir
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. pasażer na gapę lub ktoś, kto ukrył się na statku
(1.2) środ. przysłona na okna, szczególnie więzienne
(1.3) daw. wojsk. zasłona, rama z chrustu maskująca wejście do rowu fortecznego lub osłona strzelnicza
(1.4) gwara. cieszyńskie zasłona na oczy konia
Wiktionary
(1.1) Po tygodniu rejsu bosman odkrył blindę w ładowni.
(1.2) Zakratowane okno zabito blindami, przez które przeświecały wąskie paski nieba.
(1.3) Pojedyncza blinda stawia się pospolicie na ławie wałowej (…) sic.
(1.4) Kóń je spokojniejszy jak mo blinde na oczach. sic.
Wiktionary
IPA: ˈblʲĩnda, AS: blʹĩnda
Wiktionary
rzecz. blenda ż., blindaż m., bilndziarz m.
czas. blindować ndk., zablindować dk.
Wiktionary
(1.1) bilndziarz, ślepy pasażer, blindpasażer
(1.3) blenda
(1.4) klapka na oczy
Wiktionary
1. w budownictwie: futrowanie, pokrycie ścian zrobione z desek;
2. stalowe opancerzenie statku wojennego, chroniące przed pociskami;
3. daszek nad okopem, chroniący przed odłamkami pocisków (odmiana "blindażów" przestarzała)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. drewniana, drewniano-ziemna później też blaszana lub betonowa osłona schronu, okopów albo innych fortyfikacji, chroniąca przed ostrzałem
(1.2) daw. wojsk. schron
(1.3) daw. wojsk. dodatkowe stalowe opancerzenie okrętu lub pojazdu
(1.4) futrowanie, obicie ścian zrobione z desek
Wiktionary
Blindaż – drewniany lub blaszany daszek nad okopem, przykryty faszyną i ziemią, zabezpieczający żołnierzy przed padającymi z góry kulkami szrapnelowymi i odłamkami granatów.
Wikipedia
(1.1) „Nadto «Nouvelliste de Rouen» donosi, iż wydano rozkazy nie tylko uzbrojenia wybrzeży, ale nadto zbudowania blindaży mogących wytrzymać uderzenia kuli i bomby.”.
(1.1) „Inż. Bułgarow (..) opowiadał (...): Forty wewnętrzne są w Porcie Artura osłonione blindażami, które nadto okryte są workamiz ziemią i grubą blachą. Raz tylko jeden 6-calowe pociski japońskie przebiły blindaże i pękły wewnątrz domu firmy «Kunst i Albers».”
(1.1) „W obawie, że nie zdążą w porę usunąć się z niebezpiecznego terenu, maruderzy owi ukryli się w pobliskim «blindażu», t. j. dole ziemnym, oszalowanym deskami, z dość wysokim nasypem. «Blindaż» taki służy za schronienie żołnierzom, obserwującym skuteczność strzałów, oraz jako skład różnych narzędzi pomocniczych; kulom dział polowych, więc mniejszego kalibru, może on stawić opór skuteczny, natomiast nie jest w możności oprzeć się ciężkim pociskom dział fortecznych.”
(1.2) Pan Prezydent zwiedził ruiny i wszedł do jednego z pozostałych z czasów wojny schronów betonowych (blindaży), ukrytych wśród zwalisk.
Wiktionary
rzecz. blinda ż.
Wiktionary
(1.1) daw. zwodnik
(1.2) schron, pot. bunkier
Wiktionary
litery lub ornamenty tłoczone na okładkach książek bez użycia farby
SJP.pl
rozpórka oparta prostopadle o bukszpryt
SJP.pl
Blindgafel, watersaling – rozpórka stosowana na niektórych żaglowcach, oparta prostopadle o bukszpryt, zwiększająca kąt działania waterbaksztagu na bukszpryt, a przez to zwiększająca jego usztywniające działanie. Stosowana jest przy dłuższych bukszprytach lub wąskich dziobach.
Wikipedia
w gwarze śląskiej: oślepiać światłem
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. oślepiać
Wiktionary
(1.1) Klara blinduje. → Słońce tak mocno świeci, że oślepia.
Wiktionary
rzecz. blinda ż.
Wiktionary
Bl
Wikipedia
Blinno – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sierpeckim, w gminie Szczutowo. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
(zazwyczaj w liczbie mnogiej - bliny) regionalne: placek z ciasta drożdżowego, smażony na tłuszczu; blina
SJP.pl
Bliny, młynci (ukr. млинці, "młynci"; biał. бліны́, "bliny"; ros. блины, "bliny") – tradycyjne danie kuchni rosyjskiej, ukraińskiej i białoruskiej. Zgodnie z tradycją spożywane w tygodniu ostatkowym zwanym Maslenicą, przed wielkim postem, współcześnie również w innych porach roku, bez kontekstu religijnego.
Wikipedia
1. znajdujący się w niewielkiej odległości;
2. spokrewniony z kimś;
3. występujący w nieodległej przeszłości lub przyszłości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest w niewielkiej odległości
(1.2) taki, który prawie osiągnął jakiś stan
(1.3) zbliżony do czegoś, podobny
(1.4) bezpośrednio spokrewniony
(1.5) taki, który jest w niewielkiej odległości czasowej; który ma niedługo nastąpić
(1.6) połączony ściśle uczuciami, poglądami
(1.7) bliższy: dokładny, określony, sprecyzowany
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) krewny, przyjaciel
Wiktionary
(1.1) Przepraszam, gdzie jest najbliższa stacja benzynowa?
(1.2) Gdy na stadionie nagle zgasło światło, ludzie byli bliscy paniki i chcieli uciekać, ale na szczęście udało się wszystkich uspokoić.
(1.3) Purpura to kolor bliski czerwonemu.
(1.4) Ciocia Ania jest moją najbliższą żyjącą krewną.
(2.1) Bliscy martwili się jego nagłą zmianą zachowania i atakami agresji.
Wiktionary
IPA: ˈblʲisʲci, AS: blʹisʹḱi
Wiktionary
rzecz. bliskość ż.
czas. zbliżać ndk., zbliżyć dk.
przym. bliziuteńki
przysł. blisko
Wiktionary
(1.1) pobliski, niedaleki
(1.5) nadchodzący, nieuchronny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w niewielkiej odległości
(1.2) w krótkim czasie
(1.3) w znacznym stopniu
(1.4) w bliskich, zażyłych stosunkach, relacjach
(1.5) dokładnie, precyzyjnie, wnikliwie
przyimek
(2.1) …informujący o małej odległości między obiektami, miejscami, przedmiotami
(2.2) …informujący o małej odległości między punktami w czasie
partykuła
(3.1) …informująca o niecałkowitym osiągnięciu danego stanu
Wiktionary
(1.1) O Boże, po siedmiu latach samotności, okręt tak blisko!
(3.1) W wypadku zginęło blisko 50 000 ludzi.
Wiktionary
IPA: ˈblʲiskɔ, AS: blʹisko
Wiktionary
rzecz. bliskość ż., bliski mos., zbliżenie n., zbliżanie n.
czas. zbliżyć dk., zbliżać ndk.
przym. bliski
przysł. bliziuteńko, bliziutko
Wiktionary
(1.1) bliziutko, bliziuteńko, dwa kroki, na miejscu, niedaleko, nieopodal, o krok, o miedzę, o rzut kamieniem, obok, o włos, opodal, po sąsiedzku, pod bokiem, tuż za progiem, tuż, tuż, w pobliżu, w sąsiedztwie, w zasięgu ręki, za miedzą; pot. pod nosem; pot. żart. rzut beretem
(3.1) niemal, nieomal, niemalże, prawie
Wiktionary
osoba pokonująca bliskie dystanse pieszo lub za pomocą środków lokomocji
SJP.pl
rzadko: odbywający się na bliskich dystansach, pokonujący małe odległości
SJP.pl
Bliskowice – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, w gminie Annopol.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie urzędowskim województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa tarnobrzeskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Bliski Wschód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Bliskiego Wschodu, dziejący się na Bliskim Wschodzie
Wiktionary
(1.1) Wiele wątków, które zawiera, zaczerpniętych zostało z wcześniejszych mitologii bliskowschodnich, tekstów starotestamentowych, jak również z tradycji chrześcijańskiej.
(1.1) Będziemy sprzyjać dokonaniu rzeczywistego przełomu w uregulowaniu konfliktu bliskowschodniego, wykorzystując możliwości, jakie stworzy nam członkostwo w Unii Europejskiej.
Wiktionary
IPA: ˌblʲiskɔfˈsxɔdʲɲi, AS: blʹiskofsχodʹńi
Wiktionary
rzecz. Bliski Wschód m.
Wiktionary
taki, który źle widzi z daleka; krótkowzroczny
SJP.pl
znajdujący się w pobliżu Ziemi
SJP.pl
w językoznawstwie: wyraz lub związek frazeologiczny mający takie samo znaczenie co inny wyraz lub związek albo podobny znaczeniowo innemu wyrazowi lub związkowi, np. auto i samochód; synonim, wyraz bliskoznaczny
SJP.pl
podobieństwo znaczeń; synonimia, synonimiczność
SJP.pl
taki, którego znaczenie jest bliskie innemu znaczeniu; synonimiczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. o podobnym znaczeniu
Wiktionary
IPA: ˌblʲiskɔzˈnat͡ʃnɨ, AS: blʹiskoznačny
Wiktionary
(1.1) synonimiczny
Wiktionary
1. małe oddalenie w przestrzeni, np. bliskość morza; sąsiedztwo;
2. szybkie następstwo w czasie, np. bliskość śmierci;
3. przenośnie: zgodność, wspólność pewnych cech dwu albo więcej osób, przedmiotów itp.; prawie jednakowy wygląd, powinowactwo, podobieństwo, zbieżność, pokrewieństwo;
4. przenośnie: serdeczność, zażyłość, przyjazne stosunki; pobratymstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielkie oddalenie w przestrzeni, mały dystans między danymi obiektami
(1.2) bliskie następstwo jakiegoś wydarzenia
(1.3) dobre stosunki międzyludzkie
Wiktionary
Bliskość – sitcom amerykański, serial telewizyjny, którego twórcami są Mark Duplass i Jay Duplass. Serial jest emitowany od 11 stycznia 2015 roku przez HBO. W Polsce serial emitowany jest od 12 stycznia 2015 roku przez HBO Polska. 28 stycznia 2015 roku, stacja HBO zamówiła 2 sezon serialu. 26 marca 2016 roku, stacja HBO ogłosiła zakończenie produkcji serialu po dwóch sezonach
Wikipedia
(1.1) Kto wie, może to po prostu synantropizacja i sowy przyzwyczaiły się do światła latarni oraz bliskości domów.
Wiktionary
IPA: ˈblʲiskɔɕt͡ɕ, AS: blʹiskość
Wiktionary
czas. zbliżać ndk., zbliżyć dk., przybliżać ndk.
przym. bliski
przysł. blisko
Wiktionary
(1.1) sąsiedztwo
(1.3) zażyłość, serdeczność
Wiktionary
rodzaj opakowania tabletek, pastylek itp.; cienki arkusik z tworzywa z wytłoczonymi przegródkami, zaklejony od spodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. opakowanie składające się z warstwy spodniej i sztywnej, przezroczystej warstwy górnej;
Wiktionary
Blister – opakowanie składające się zwykle z warstwy spodniej (na przykład kartonu lub folii, często aluminiowej) i sztywnego, przezroczystego tworzywa sztucznego. Tworzywo to jest tak wyprofilowane, aby widać było produkt umieszczony między tymi warstwami.
Wikipedia
pakować w blistry
SJP.pl
[czytaj: blic] środowiskowo: szachy błyskawiczne (partia szachowa, w której każdy z graczy ma do dyspozycji nie więcej niż 10 minut)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blickrig] doktryna wojenna wypracowana przez militarystów niemieckich; Blitzkrieg, wojna błyskawiczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. wojna błyskawiczna prowadzona poprzez zmasowane uderzenie;
Wiktionary
Blitzkrieg (z niem. "wojna błyskawiczna") – termin oznaczający błyskawiczne, skoordynowane uderzenie wojskowymi siłami zbrojnymi (powietrznymi, morskimi i lądowymi) na terytorium nieprzyjaciela, ze szczególnym naciskiem na wymanewrowanie i okrążanie wrogich wojsk.
Wikipedia
(1.1) W czasie drugiej wojny światowej naziści prowadzili swój "blitzkrieg" przeciw Polsce i Francji.
Wiktionary
przymiotnik od: Blizanów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Blizanów – wieś w Polsce, w Kaliskiem, nad Prosną, w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, siedziba gminy Blizanów.
Do 1954 Blizanów był siedzibą gminy Brudzew. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Blizanów. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
Blizanówek – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Blizanów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: blizna
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Blizianka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Niebylec. Ma status sołectwa.
Miejscowość jest siedzibą parafii pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego, należącej do dekanatu Czudec, diecezji rzeszowskiej.
Wikipedia
Blizin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Wola Krzysztoporska.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego, w 1827 roku Blizin posiadał 21 domostw i 140 mieszkańców.
Wikipedia
zdrobnienie od: bliski
SJP.pl
zdrobnienie od: bliski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: bliski
Wiktionary
IPA: ˌblʲiʑuˈtɛ̃ɲci, AS: blʹiźutẽńḱi
Wiktionary
rzecz. zbliżenie n.
przysł. bliziuteńko, bliziutko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) pot. zdrobn. od: blisko
Wiktionary
(1.1) Mamy rzeczywiście bliziuteńko do kościoła.
Wiktionary
przym. bliski, bliziuteńki
przysł. blisko, bliziutko
rzecz. zbliżenie n.
przyim. blisko
partyk. blisko
Wiktionary
zdrobnienie od: bliski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: bliski
Wiktionary
IPA: blʲiˈʑutʲci, AS: blʹiźutʹḱi
Wiktionary
rzecz. zbliżenie n.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) pot. zdrobn. od: blisko
Wiktionary
(1.1) Mamy bliziutko do lasu.
Wiktionary
przym. bliski, bliziuteńki
przysł. blisko, bliziuteńko
rzecz. zbliżenie n.
przyim. blisko
partyk. blisko
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ślad pozostały po zagojeniu się rany; znamię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. ślad po ranie;
(1.2) bot. ślad na pędach po odpadnięciu odgałęzienia, liścia, łuski
(1.3) włók. przerwa w osnowie, brakująca nitka w tkaninie
(1.4) techn. uszkodzenie powierzchni w postaci drobnych zagłębień
Wiktionary
Blizna ( cicatrix) – zmiana skórna będąca najczęściej następstwem uszkodzenia skóry właściwej i zastąpieniem ubytku tkanką łączną włóknistą.
Blizny mogą mieć charakter przerostowy (bliznowiec), gdy ilość tkanki łącznej jest większa niż ilość tkanki zniszczonej urazem, albo zanikowy.
Wikipedia
(1.1) Zauważyłeś bliznę na jej ramieniu?
(1.1) Ogólnie czuje się nieźle, tylko jeszcze czasami boli go blizna po operacji.
(1.1) — Czem ta ziemia? — Mą Ojczyzną. — Czem zdobyta? — Krwią i blizną.
Wiktionary
IPA: ˈblʲizna, AS: blʹizna
Wiktionary
rzecz. zabliźnienie n., zabliźnianie n.
przym. bliznowy
czas. zabliźnić dk., zabliźniać ndk., pobliźnić dk.
Wiktionary
(1.1) szrama, znak; przest. kresa; gw. Górny Śląsk narba
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Blizne – wieś w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Jasienica Rosielna. Lokowana przez Kazimierza Wielkiego w 1366.
Oficjalny akt lokacyjny wsi rozstrzyga to jednoznacznie. Jak podają źródła historyczne oraz oficjalne dokumenty Parafii w Bliznem oraz Gminy Jasienica Rosielna:
Wikipedia
przypominający wyglądem bliznę; odnoszący się do blizny
SJP.pl
zgrubienie skóry o wyglądzie włóknistej wybujałej blizny różnego kształtu, powstałe samoistnie albo w wyniku urazu; keloid
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zgrubiała zmiana skórna, która może rozrastać się poza pierwotny obszar blizny
Wiktionary
Bliznowiec, keloid (łac. "keloid") – przerośnięta, guzowata, stwardniała blizna tworząca się w skórze pod wpływem urazu lub bez uchwytnej przyczyny w wyniku przerostu fibroblastów.
Na to, czy powstanie bliznowiec, wpływa miejsce urazu, ale większe znaczenie ma skłonność osobnicza. Wykazuje ona charakter rodzinny, zależy też od rasy (częściej zmiany takie występują u rdzennych mieszkańców Afryki i Azji). Ponadto w zespole Turnera stwierdza się większą częstość bliznowców.
Wikipedia
przymiotnik od: blizna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blizard] gwałtowny, zimny wiatr północno-zachodni w Ameryce Północnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. bliski, pokrewny;
2. dawniej: bliźniaczy; jednakowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) podobny
(1.2) przest. spowinowacony, krewny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) bibl. każdy człowiek
forma czasownika.
(3.1) 3. os. lp. ter. od: bliźnić
Wiktionary
Bliźni (norw. "Medmenneske") – powieść norweskiego pisarza Olava Duuna z 1929.
Powieść charakteryzuje się stosunkowo ubogą fabułą, oszczędną narracją i zwartą architekturą wewnętrzną. Traktuje o rozkładzie patriarchalnej rodziny chłopskiej i towarzyszących temu procesowi zjawiskach moralnych.
Wikipedia
(2.1) Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.
Wiktionary
rzecz. bliźnię n., bliźniaczość ż., bliźniak mos., Bliźniak mos./mzw.
czas. bliźnić się ndk.
przym. bliźniaczy
przysł. bliźniaczo
Wiktionary
1. zjawisko rodzenia się dwojga dzieci w czasie jednego porodu;
2. bycie bliźnięciem
SJP.pl
zdrobnienie od: bliźniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od bliźniak
Wiktionary
rzecz. bliźniak m., Bliźniak mzw./mos.
Wiktionary
→ bliźniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: bliźniak
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: bliźniaczek
Wiktionary
(1.1) Magda i Asia są bliźniaczkami.
Wiktionary
IPA: blʲiʑˈɲat͡ʃka, AS: blʹiźńačka
Wiktionary
rzecz. Bliźniak mzw./mos., bliźniak
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bliźniaczy
Wiktionary
przym. bliźni, bliźniaczy
rzecz. bliźni mos., bliźniak mos./mrz.
Wiktionary
1. dotyczący bliźniąt, właściwy bliźniakom;
2. bardzo podobny, jednakowy;
3. składający się z dwóch jednakowych części
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bliźniętami, odnoszący się do bliźniąt
(1.2) bardzo podobny, identyczny – wobec każdej z dwóch rzeczy
Wiktionary
(1.2) Wyglądała teraz zupełnie jak jej bliźniacza siostra, Hekate.
Wiktionary
IPA: blʲiʑˈɲat͡ʃɨ, AS: blʹiźńačy
Wiktionary
rzecz. bliźnię n., bliźniak m., bliźniaczka ż., bliźni m., bliźniaczość ż., Bliźniak mos., Bliźnięta nmos., bliźniakowanie n.
przysł. bliźniaczo
przym. bliźni
Wiktionary
jeden z dwojga osobników urodzonych w czasie jednego porodu; bliźnię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) każda z dwóch osób urodzonych w jednym porodzie
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) bud. dom stykający się z innym lub innymi podobnymi jedną lub dwoma ścianami
(2.2) damski komplet odzieżowy, składający się z cienkiego sweterka i bluzki zwykle w tym samym kolorze i z tej samej dzianiny
Wiktionary
(1.1) Marta ma brata bliźniaka, który ma na imię Paweł.
(2.1) Na moim osiedlu wybudowano kilka bliźniaków.
Wiktionary
IPA: ˈblʲiʑɲak, AS: blʹiźńak
Wiktionary
rzecz. bliźnię n., bliźni m.
:: zdrobn. bliźniaczek m.
:: fż. bliźniaczka ż.
przym. bliźniaczy, bliźni
przysł. bliźniaczo
Wiktionary
(2.1) dom bliźniaczy, domek bliźniaczy
Wiktionary
1. damski komplet odzieży składający się z bluzki bez rękawów i swetra z długim rękawem, wykonanych z tej samej dzianiny ;
2. rodzaj domu mieszkalnego
SJP.pl
w mechanice: mechanizm odkształcania plastycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) met. krystal. odkształcenie plastycznyastyczne polegające na przesunięciu kolejnych warstw atomów w krysztale pod wpływem naprężeń ścinających, przy czym odkształcona część kryształu zostaje skręcona względem części nieodkształconej w taki sposób, że stanowią one odbicia lustrzane;
Wiktionary
Bliźniakowanie – jeden z mechanizmów odkształcenia plastycznego. Jest to nagły proces poślizgu zachodzący w niewielkim obszarze struktury, ściśle ograniczonym przez granice bliźniacze.
Wikipedia
rzecz. bliźniak mrz., zbliźniaczenie n.
przym. bliźniaczy, zbliźniaczony
czas. bliźniakować
Wiktionary
gęstokępkowa trawa o sztywnych, szydlastych liściach i kwiatach zebranych w kłosy, pospolita w całej Polsce na jałowych, zakwaszonych glebach, gdzie tworzy niskie murawy zwane psiarami; bliźniczka psia trawka, psia trawka, psiarka (nazwa zwyczajowa)
SJP.pl
Bliźniczka ("Nardus") – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. We współczesnych ujęciach systematycznych jest to takson monotypowy z jednym, zarazem typowym gatunkiem – "Nardus stricta". Inne, dawniej zaliczane tu gatunki włączane są do rodzajów "Microchloa" i "Psilurus".
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
bliźnić się -
1. goić się, zrastać się;
2. dawniej: bratać się, przyjaźnić się
SJP.pl
jeden z dwojga osobników urodzonych w czasie jednego porodu; bliźniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jeden z dwóch osobników z tej samej ciąży
forma czasownika.
(2.1) 1. os. lp. ter. od: bliźnić
Wiktionary
przym. bliźni, bliźniaczy
rzecz. bliźni mos., bliźniak mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) bliźniak
Wiktionary
jeden z dwojga osobników urodzonych w czasie jednego porodu; bliźniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) astr. zodiakalny gwiazdozbiór nieba północnego, w Polsce widoczny zimą i wiosną;
(1.2) astr. astrol. trzeci znak zodiaku, w którym Słońce znajduje się od 21 (22) maja do 20 (21) czerwca;
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) pot. osoby urodzone pod znakiem Bliźniąt (1.2); zob. Bliźniak.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bliźnięta bywają w legendach identyfikowane z nierozłącznymi bliźniakami – Kastorem i Polluksem.
(1.1) Najjaśniejszymi gwiazdami w gwiazdozbiorze Bliźniąt są Polluks i Kastor.
(1.1) Konstelacja Bliźniąt góruje o północy w styczniu.
(1.2) Bliźnięta to jeden ze znaków zodiaku, który występuje po Byku, a przed Rakiem.
(1.2) Pod koniec maja Słońce wchodzi w znak Bliźniąt.
(1.2) Bliźniętami, jednym z wiosennych, powietrznych i zmiennych znaków zodiaku, rządzi planeta Merkury.
(2.1) Oni zachowują się jak typowe Bliźnięta.
Wiktionary
IPA: blʲiʑˈɲɛ̃nta, AS: blʹiźńẽnta
Wiktionary
rzecz. Bliźniak mos./mzw., bliźniak mos./mrz., bliźniaczek mos., bliźniaczka ż., bliźnię n., bliźni mos., bliźniaki nmos., bliźniaczość ż., bliźniactwo n., bliźnięcość ż., bliźniość ż.
przym. bliźniaczy, bliźni, bliźnięcy
przysł. bliźniaczo, bliźnięco
Wiktionary
(1.1) skr. Gem
(1.2) symbol. ♊
Wiktionary
w okulistyce: odwrotność dali, bliska przestrzeń, bliskość; np. okulary do bliży - okulary służące do korygowania obrazu przestrzeni bliskiej dla patrzącego, np. do czytania
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: blisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przymiotnika: bliski
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie świętokrzyskim;
Wiktionary
Bliżyn – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie skarżyskim, nad rzeką Kamienna. Ma status sołectwa.
Wikipedia
rzecz. bliżynianin mos., bliżynianka ż.
przym. bliżyński
Wiktionary
mieszkaniec Bliżyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bliżyna
Wiktionary
rzecz. Bliżyn mrz.
:: fż. bliżynianka ż.
przym. bliżyński
Wiktionary
mieszkanka Bliżyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bliżyna
Wiktionary
rzecz. Bliżyn mrz.
:: fm. bliżynianin mos.
przym. bliżyński
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. czynić bliskim albo bliższym
czasownik zwrotny niedokonany bliżyć się
(2.1) daw. zbliżać się
Wiktionary
(1.1) współcz. przybliżać, zbliżać
Wiktionary
przymiotnik od: Bliżyn
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący Bliżyna, związany z Bliżynem, pochodzący z Bliżyna
Wiktionary
rzecz. Bliżyn mrz., bliżynianin mos., bliżynianka ż.
Wiktionary
Bliżów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Adamów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Adamów. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 249 mieszkańców i była dziewiątą co do liczby ludności miejscowością gminy.
Wikipedia
skrót od: bez liczby mnogiej (zgodnie ze zwyczajem); blm. (rzadko)
SJP.pl
skrót
(1.1) = jęz. bez liczby mnogiej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) blm.
Wiktionary
skrót od: bez liczby mnogiej (zgodnie z zasadami); blm (częściej)
SJP.pl
skrót
(1.1) = jęz. bez liczby mnogiej
Wiktionary
(1.1) blm
Wiktionary
skrót od: bilion (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
Bloatware (od ang. "software bloat") – negatywne określenie oprogramowania charakteryzującego się nadmierną zasobożernością w stosunku do swoich możliwości. Często program taki działa wolniej na komputerze o większej mocy obliczeniowej niż jego starsze odpowiedniki na sprzęcie mniej wydajnym, oferując jednocześnie porównywalne możliwości.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. spoż. twardy cukierek do ssania; karmelek, landrynka
Wiktionary
(1.1) Jak pojedziecie do miasta to przywieźcie mi dobrych bloblików. → Jak pojedziecie do miasta przywieźcie mi dobrych cukierków.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) stpol. nieociosane drewno
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: blɔx, AS: bloχ
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blochać.
Wiktionary
czas. blochać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. wymiotować
Wiktionary
IPA: ˈblɔxat͡ɕ, AS: bloχać
Wiktionary
rzecz. blochanie n.
Wiktionary
(1.1) stpol. bluć
Wiktionary
[czytaj: blokBAster] środowiskowo: film kinowy lub program telewizyjny bardzo popularny wśród widzów; przebój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. film. przedstawienie, książka, film lub inne dzieło, które zdobyło dużą popularność i stało się wyjątkowo zyskowne;
Wiktionary
Bl
Wikipedia
[czytaj: blokczein] zdecentralizowana i rozproszona baza danych w sieci internetowej; łańcuch bloków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. baza danych składająca się z połączonych kryptograficznie rekordów stanowiących zwykle spis transakcji, zwłaszcza tych dokonywanych z użyciem kryptowalut, zarządzana wspólnie przez komputery połączone siecią peer-to-peer;
Wiktionary
Blockchain (łańcuch bloków) – rosnąca lista wpisów (rekordów), zwanych "blokami", które powiązane są ze sobą z użyciem elementów kryptografii. Każdy "blok" składa się ze znacznika czasu, danych transakcji oraz kryptograficznego skrótu z treści (haszu) ( hash) poprzedniego bloku, dzięki któremu formują one jednokierunkową listę — łańcuch bloków — w której nowo tworzone bloki powiązane są ze wszystkimi wcześniejszymi.
Wikipedia
(1.1) Klucz prywatny umożliwia dostęp do aktywów na blockchainie i należy go chronić przed dostępem osób trzecich.
Wiktionary
przym. blockchainowy
Wiktionary
(1.1) łańcuch bloków
Wiktionary
[czytaj: blokers] pejoratywnie: młody, zbuntowany mieszkaniec dużego osiedla miejskiego, pochodzący z ubogiej rodziny i niemający perspektyw życiowych; blokers, bloker
SJP.pl
1. zdrobnienie od: blok (zeszycik z kartkami do wyrywania);
2. maszyna prosta, umożliwiająca podnoszenie ciężarów; krążek linowy; blok;
3. regionalnie: kwitek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: blok
(1.2) plik małych, spiętych ze sobą kartek
(1.3) niewielki krążek linowy
(1.4) wydrukowany zestaw znaczków pocztowych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈblɔt͡ʃɛk, AS: bloček
Wiktionary
rzecz. blok m., blokowisko n., blokers m., blokowy mos., blokowanie n., bloczydło n.
przym. blokowy, bloczkowy
czas. zablokować, blokować
Wiktionary
podatność skał na odłupywanie się w postaci bloków o kształcie prostopadłościanów
SJP.pl
brzydki blok mieszkalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pejor. brzydki blok mieszkalny
Wiktionary
(1.1) Teraz roi się od nowych bloczydeł, które są budowane obok starych kamienic, a same tylko szpecą okolicę.
Wiktionary
rzecz. blok m., blokowiec m.
:: zdrobn. bloczek m.
przym. blokowy
czas. blokować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w RPA
Wiktionary
Bloemfontein (wymowa afrikaans: []) – miasto w Południowej Afryce, stolica sądownicza tego państwa, ośrodek administracyjny prowincji Wolne Państwo (do 1995 Wolne Państwo Orania). Położone 1395 m n.p.m. 256,2 tys. mieszkańców (2011). Miasto założone w 1846 roku.
Wikipedia
1. dziennik internetowy, zwykle z możliwością komentowania poszczególnych wpisów przez internautów;
2. fałszywy blog - blog założony w celach marketingowych przez opłaconą osobę; flog
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) inform. dziennik (pamiętnik) dostępny w Internecie;
Wiktionary
Bl
Wikipedia
(1.1) W blogach można spotkać wszystko – od przepisów kulinarnych, przez wspomnienia, po własną twórczość.
(1.1) Założyłem bloga i dzielę się moim doświadczeniem w akwarystyce.
Wiktionary
IPA: blɔk, AS: blok
Wiktionary
rzecz. blogers mos., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.
czas. blogować ndk.
przym. blogowy
przysł. blogowo
Wiktionary
ekspresywnie: blog
SJP.pl
osoba publikująca swój blog w Internecie; blogger, blogowicz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) inform. osoba prowadząca bloga
Wiktionary
(1.1) Blogerzy nie będą musieli się rejestrować, ale nie będą mieć też dziennikarskich przywilejów – donosi „Rzeczpospolita”.
Wiktionary
IPA: ˈblɔɡɛr, AS: bloger
Wiktionary
rzecz. blog m., blogowanie n.
:: fż. blogerka ż.
czas. blogować ndk.
przym. blogerski, blogowy
przysł. blogowo
Wiktionary
→ bloger; blogowiczka, bloggerka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. autorka blogu
Wiktionary
(1.1) Synowi ministra sprawiedliwości nie spodobały się wpisy słynnej politycznej blogerki Kataryny.
Wiktionary
IPA: blɔˈɡɛrka, AS: blogerka
Wiktionary
rzecz. blog m., blogowanie n.
:: fm. bloger m.
czas. blogować ndk.
przym. blogerski, blogowy
przysł. blogowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) inform. zob. bloger.
Wiktionary
(1.1) Czasami jedna wypowiedź blogersa powoduje lawinę komentarzy i burzliwą dyskusję wśród internautów. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˈblɔɡɛrs, AS: blogers
Wiktionary
rzecz. blog
Wiktionary
→ bloger
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący blogerów
Wiktionary
(1.1) Wil jest powszechnie kojarzony jako jeden z pierwszych blogerów celebrytów i stanowi liczący się głos w środowisku blogerskim.
Wiktionary
rzecz. bloger mos., blogerka ż.
Wiktionary
zajęcie blogera
SJP.pl
[czytaj: bloger] osoba publikująca swój blog w Internecie; bloger, blogowicz
SJP.pl
Nie mylić z: bloger – osoba pisząca dziennik sieciowy.
Blogger – darmowy serwis blogowy stworzony w roku 1999 przez Pyra Labs, a następnie przejęty i rozwijany przez Google (od 2003). Zsynchronizowany z serwisem Picasa Web Albums. Blogi użytkowników widoczne są najczęściej w domenie blogspot.com.
Wikipedia
[czytaj: bloging] prowadzenie bloga; bloging, blogowanie
SJP.pl
prowadzenie bloga; blogging, blogowanie
SJP.pl
zespół blogów traktowany jako społeczność lub sieć społeczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) publ. społ. ogół blogów traktowanych jako przestrzeń społeczna i publicystyczna autorów oraz ich czytelników;
Wiktionary
Blogosfera (ang. "blogosphere") – termin określający ogół blogów i powiązań między nimi.
Wiele blogów jest połączonych między sobą. Ich autorzy czytają inne blogi i zostawiają na nich komentarze, umieszczają do nich linki, odnoszą się też w treści wpisów. W ten sposób tak połączone blogi wytworzyły własną kulturę. Podczas gdy blogi pozostają wciąż formą publikacji, blogosfera jest zjawiskiem społecznym i jak inne podlegającym badaniom socjologicznym.
Wikipedia
(1.1) Za chwilę zagra w szachy, ale wcześniej podzieli się swymi uczuciami z internautami. Otworzył swój blog, wszedł w blogosferę.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prowadzenie bloga
Wiktionary
czas. blogować
rzecz. blog mrz./mzw.
Wiktionary
prowadzić blog (dziennik na stronie WWW)
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) inform. prowadzić blog
Wiktionary
(1.1) Dziś szeregowi pracownicy blogują na temat swoich firm, natomiast konsumenci rozmawiają bezpośrednio z osobami, które mają podobne zainteresowania.
Wiktionary
rzecz. blog m., blogowanie n., bloger m., blogerka ż., blogowość ż.
przym. blogowy
przysł. blogowo
Wiktionary
bloger, blogger;
1. autor internetowego pamiętnika;
2. osoba interesująca się blogami
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) inform. w sposób właściwy dla blogowania
Wiktionary
rzecz. blog m., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.
czas. blogować ndk.
przym. blogowy
Wiktionary
→ blog
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący bloga lub blogowania, związany z blogowaniem
Wiktionary
(1.1) Jaki jest największy polski serwis blogowy?
(1.1) To już druga komercyjna skórka blogowa w moim portfolio.
Wiktionary
rzecz. blog m., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.
czas. blogować ndk.
przysł. blogowo
Wiktionary
[czytaj: blogrol] lista linków na stronie blogera, które odsyłają do innych polecanych blogów
SJP.pl
Blogroll – zestaw odnośników do innych blogów umieszczany zwykle w bocznym menu (panelu) bloga. Niekiedy jest to mechanizm wymiany odnośników pomiędzy blogami, w innym wypadku są to odnośniki do blogów, które autor danego bloga regularnie czyta i ocenia.
Wiele gotowych skryptów otwartego oprogramowania zawiera wbudowane mechanizmy umożliwiające skorzystanie z wymiany odnośników np. WordPress. Wymiana odnośników najczęściej odbywa się przy wykorzystaniu mechanizmów OPML.
Wikipedia
[czytaj: bluA] miasto we Francji
SJP.pl
Blois (,) – miejscowość i gmina we Francji, w Regionie Centralnym-Dolinie Loary, w departamencie Loir-et-Cher nad rzeką Loarą.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 49 318 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 1317 osób/km² (wśród 1842 gmin Centre Blois plasuje się na 5. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 203.).
Wikipedia
1. jednolita bryła o regularnym kształcie;
2. kilkupiętrowy budynek o powtarzalnych segmentach;
3. zeszyt z kartkami przeznaczonymi do wyrywania;
4. rodzaj maszyny prostej do podnoszenia ładunków; krążek linowy;
5. związek państw, partii, ugrupowań politycznych itp.;
6. element blokujący; blokada;
7. kilka audycji, artykułów itp., tworzących pewną całość
8. w siatkówce: gra obronna przy siatce polegająca na wystawieniu rąk przez wszystkich graczy ponad siatkę, w celu zatrzymania piłki uderzanej przez przeciwnika; blokada, bloking;
9. barak dla więźniów w obozach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj budynku wielopiętrowego; zob. blok mieszkalny.
(1.2) duża, foremna bryła względnie twardego materiału, np. kamienia, betonu, lodu, chałwy
(1.3) polit. związek państw, partii politycznych
(1.4) zeszyt, notes z kartkami większego formatu
(1.5) sport. w siatkówce obrona polegająca na podniesieniu rąk ponad siatkę przez jednego lub kilku graczy drużyny;
(1.6) pot. zbiór audycji, programów radiowych nadawanych kolejno po sobie
(1.7) bud. żegl. krążek na którym lina zmienia kierunek przesuwając się w rowku;
(1.8) jeden lub więcej znaczków pocztowych w obramowaniu;
(1.9) hist. barak w obozach koncentracyjnych
(1.10) inform. wydzielona część kodu programu;
(1.11) med. zaburzenie przewodzenia bodźców w sercu;
(1.12) kolej. element blokady
(1.13) grupa pomieszczeń lub urządzeń pełniących określoną funkcję
(1.14) kulin. rodzaj deseru z mleka w proszku oraz pokruszonych herbatników lub wafli
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Stuletnie druzgoce drzewa, bloki granitów strąca, siklawy z łożysk wyrzuca, łkająca, tryumfująca.
(1.3) Zakwalifikowane do tego grona osoby kierowano na szkolenie przez GRU lub KGB w Związku Sowieckim lub innych krajach bloku komunistycznego.
(1.7) Trzy łodzie zjechały na blokach i linach z owego parowca i plusnąćusnęły w falach.
(1.12) Kiedy indziej puszczał w ruch kolbę stawidła lub żelazne dźwignie na bloku i przerzucał szyny na torze.
(1.14) Marta przygotowywała blok czekoladowy.
Wiktionary
IPA: blɔk, AS: blok
Wiktionary
rzecz. bloking m., blokowisko n., blokers m., blokowy m., blokowa ż.
:: zdrobn. bloczek m.
przym. blokowy
czas. zablokować, blokować
Wiktionary
(1.1) wieżowiec
(1.2) bryła
(1.3) koalicja
(1.5) blokada, bloking
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) utrudnienie dostępu do czegoś
(1.2) polit. system środków zmierzających do izolacji jakiegoś państwa, obiektu, miasta itp. w celu wymuszenia jakichś ustępstw lub kapitulacji
(1.6) mech. zabezpieczenie urządzenia za pomocą urządzeń blokujących
(1.7) mech. urządzenie blokujące
(1.8) mot. akcja zablokowania drogi np. przez policję
(1.9) bank. tymczasowe uniemożliwienie dysponowania środkami na koncie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Oficjalnym celem sankcji jest wymuszenie reform na Kubie, ale od dawna widać, że blokada wywołuje rezultat odwrotny.
(1.7) Ryszardowa impala ma założoną blokadę.
Wiktionary
IPA: blɔˈkada, AS: blokada
Wiktionary
rzecz. blok m., blokowanie n., zablokowanie m., blokowisko n.
czas. blokować ndk., zablokować dk., zablokowywać ndk., zblokować dk.
przym. blokadowy
Wiktionary
(1.5) blok
(1.7) zabezpieczenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od; blokada
Wiktionary
→ blokada
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z blokadą, dotyczący blokady
Wiktionary
rzecz. blokada ż.
Wiktionary
perspektywiczny rysunek wycinka skorupy ziemskiej, przedstawiający w rzucie aksonometrycznym ukształtowanie powierzchni oraz budowę geologiczną terenu do określonej głębokości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. powierzchnia i struktura geologiczna skorupy ziemskiej w formie rysunku perspektywicznego;
Wiktionary
Blokdiagram – wykres przedstawiający wycinek skorupy ziemskiej oraz ukształtowanie jego powierzchni w rzucie perspektywicznym. Blokdiagram wprowadził amerykański geograf i geolog William Morris Davis do ilustrowania swych poglądów na temat rozwoju rzeźby terenu. Blokdiagramy mogą dobrze ilustrować np. związki między budową geologiczną i rzeźbą terenu.
Wikipedia
IPA: blɔɡˈdʲjaɡrãm, AS: blogdʹi ̯agrãm
Wiktionary
1. sportowiec uniemożliwiający przeciwnikowi skuteczny atak lub ruch;
2. potocznie: osoba, która coś blokuje;
3. pejoratywnie: młody, zbuntowany mieszkaniec dużego osiedla miejskiego, pochodzący z ubogiej rodziny i niemający perspektyw życiowych; blockers, blokers
SJP.pl
Bloker – węzeł stosowany we wspinaczce, podobnie jak prusik – czyli m.in. do autoasekuracji podczas zjazdu na linie.
Jest łatwy w przesuwaniu, ale nie da się zawiązać jedna ręką; w przypadku węzła Prusika jest to możliwe; jest to ważna cecha węzłów, szczególnie w alpinizmie.
Wikipedia
pejoratywnie: młody, zbuntowany mieszkaniec dużego osiedla miejskiego, pochodzący z ubogiej rodziny i niemający perspektyw życiowych; blockers, bloker
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) socjol. przedstawiciel subkultury młodzieżowej blisko związanej z hip hopem, powstałej wśród zamieszkujących blokowiska przedstawicieli ubogich rodzin, niemających perspektyw życiowych;
Wiktionary
(1.1) Zwłaszcza że przyjęła się opinia o wielkich blokowiskach jako matecznikach blokersów, hip hopu, graffiti.
Wiktionary
IPA: ˈblɔkɛrs, AS: blokers
Wiktionary
zob. blok.
Wiktionary
schron bojowy lub ufortyfikowany budynek przystosowany do samodzielnej obrony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. schron lub budynek ufortyfikowany z przeznaczeniem na samodzielną obronę ze wszystkich stron;
(1.2) pot. przen. duży, zwłaszcza betonowy budynek, o prostej budowie
Wiktionary
Blokhauz lub blokhaus ( Blockhaus; Block „blokada”; Haus „dom”) – niewielka wojskowa, ufortyfikowana budowla pełniąca funkcję schronu bojowego ze strzelnicami, służąca jako ostateczny punkt oporu.
Budowano go m.in. wewnątrz redut i lunet. Stosowany był do ochrony mostów, tuneli, przejść i innych ważnych punktów strategicznych. Samodzielne blokhauzy były również wykorzystywane w terenach słabo zaludnionych, szczególnie w czasie wojen kolonialnych.
Wikipedia
IPA: ˈblɔkxaws, AS: blokχau̯s
Wiktionary
w gwarze warszawskiej: bloker (w grach słownych: typ gracza starającego się uniemożliwić rywalowi wyłożenie wszystkich płytek w jednym ruchu, często już po uzyskaniu pewnej przewagi punktowej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. hand. pracownik restauracji przyjmujący od kelnerów kwity kasowe i kontrolujący wydawanie potraw
Wiktionary
(1.1) Blokier powinien dokonać ostatniej lustracji potrawy, którą kelner ma zanieść na stół.
Wiktionary
IPA: ˈblɔcɛr, AS: bloḱer
Wiktionary
rzecz. blokierka
Wiktionary
pracownica restauracji przyjmująca od kelnerów kwity kasowe i kontrolująca wydawanie potraw
SJP.pl
w siatkówce: gra obronna przy siatce, mająca na celu zatrzymanie piłki uderzanej przez rywala poprzez wystawienie rąk ponad siatkę; blok, blokada
SJP.pl
więźniarka obozu koncentracyjnego pełniąca funkcję nadzorczyni w baraku dla więźniów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blokować.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Blokowanie i odblokowywanie przycisków, edytorków i innych elementów interfejsu to elementarz tworzenia logiki interfejsów aplikacji.
Wiktionary
czas. zablokować, blokować ndk.
rzecz. bloczek mrz., blokada ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) uniemożliwiać ruch
(1.2) uniemożliwiać wykonanie czegoś
(1.3) scalać coś mniejszego w większe grupy
Wiktionary
(1.1) Nie blokuj przejścia!
Wiktionary
IPA: blɔˈkɔvat͡ɕ, AS: blokovać
Wiktionary
rzecz. bloczydło n., blokowy mos., blokowanie n., blok m., blokada ż., bloczek m., blokowisko n., zablokowanie m.
czas. zablokować dk., zablokowywać ndk., zblokować dk.
przym. blokowy
Wiktionary
potocznie: mieszkaniec bloku mieszkalnego
SJP.pl
obszar, osiedle złożone z wielu bloków mieszkalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) osiedle mieszkaniowe zabudowane wielkimi blokami
(1.2) geol. luźna skała okruchowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zwłaszcza że przyjęła się opinia o wielkich blokowiskach jako matecznikach blokersów, hip hopu, graffiti. Niekoniecznie to, co widoczne i krzykliwe, musi oddawać genius loci trójmiejskich osiedli z wielkiej płyty.
Wiktionary
rzecz. blokowy mos., blok m., blokers m., bloczek mrz., blokada ż.
przym. blokowy, blokerski
czas. blokować
Wiktionary
1. pomieszczenie na urządzenia blokowe;
2. część stoczni, miejsce montażu sekcji płatowych lub zespołowych w bloki kadłuba statku
SJP.pl
związany z blokiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. więzień wyznaczony do nadzorowania bloku w obozie koncentracyjnym
Wiktionary
rzecz. blok m., bloczek mrz., blokowisko n., bloczydło n.
czas. blokować
Wiktionary
zbyt liczne występowanie bloków w przestrzeni miasta
SJP.pl
tylko w odniesieniu do włosów: jasny, złotawy, płowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o włosach jasny, płowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) kolor blond (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mówisz o tym chłopaku z blond czupryną?
(2.1) Chcę sobie przefarbować włosy na blond.
Wiktionary
IPA: blɔ̃nt, AS: blõnt
Wiktionary
rzecz. blondyna ż., blondyn, blondynka, blondas
Wiktionary
dawniej: cienka koronka klockowa wyrabiana z surowego jedwabiu
SJP.pl
żartobliwie: blondyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. blondyn
Wiktionary
przym. blond
rzecz. blondynka ż., blond mrz., blondyn mos., blondyna ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: blondas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. blondas
Wiktionary
rzecz. blondyn mos., blondynka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: blondas
SJP.pl
potocznie: blondynka; blondaska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. blondynka
Wiktionary
Blondi (ur. 1941 lub 1942, zm. 29 kwietnia 1945) – suka rasy owczarek niemiecki należąca do Adolfa Hitlera. Hitler dostał ją od Martina Bormanna w 1941 (lub w 1942). Wieczorem z 29 na 30 kwietnia 1945 Blondi została otruta za pomocą cyjanku potasu.
Wikipedia
rzecz. blondynka ż., blondyn mos., blondyna ż.
Wiktionary
mający jasne, żółtawe włosy; płowowłosy, jasnowłosy
SJP.pl
człowiek o włosach jasnych, w kolorze blond
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający włosy koloru blond
Wiktionary
(1.1) Kim jest ten przystojny blondyn obok Pawła?
Wiktionary
IPA: ˈblɔ̃ndɨ̃n, AS: blõndỹn
Wiktionary
rzecz. blond m., blondi ż.
:: zdrobn. blondynek m., blondyneczek m., blondas m., blondasek m.
:: fż. blondyna ż., blondynka ż.
przym. blond
Wiktionary
(1.1) żart. blondas
Wiktionary
blondynka;
1. kobieta o blond włosach;
2. potocznie: kobieta zachowująca się głupio, niedojrzale
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta o jasnych włosach
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lp. od: blondyn
Wiktionary
(1.1) Jacka widuje się ostatnio w towarzystwie jakiejś blondyny o długich włosach.
(2.1) Paweł ma chłopaka blondyna.
Wiktionary
IPA: blɔ̃nˈdɨ̃na, AS: blõndỹna
Wiktionary
rzecz. blond m., blondi ż., blondas m., blondyneczek m., blondynek m.
:: zdrobn. blondynka ż., blondyneczka ż., blondaska ż.
:: fm. blondyn m.
przym. blond
Wiktionary
(1.1) złotowłosa
Wiktionary
zdrobnienie od: blondynka
SJP.pl
zdrobnienie od: blondynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: blondynka
Wiktionary
(1.1) — Sądzisz, że nam dosuną, blondyneczko?… Wyrzuć te myśli, melduję ci, załatwimy ich sześć koło.
Wiktionary
IPA: ˌblɔ̃ndɨ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: blõndỹnečka
Wiktionary
rzecz. blondyna ż., blondynka
Wiktionary
zdrobnienie od: blondyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: blondyn
Wiktionary
Bl
Wikipedia
(1.1) Aaaa, Kaśka pipę pokazała! – krzyknął umorusany blondynek, wskazując brudnym paluchem na dziewczynkę, której twarz natychmiast pokryła się rumieńcem
Wiktionary
rzecz. blondynka ż., blondyn mos., blondyna ż.
Wiktionary
kobieta o blond włosach; blondyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta o jasnym (blond) kolorze włosów na głowie
(1.2) środ. pot. przen. biała, gumowa pałka policyjna
(1.3) pot. pejor. mało inteligentna kobieta
(1.4) daw. środ. polit. walizka w jasnym kolorze służąca do transportu bibuły (materiałów agitacyjnych)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Moja dziewczyna jest naturalną blondynką.
(1.2) Na komendzie oberwałem blondynką od jakiegoś psa.
Wiktionary
IPA: blɔ̃nˈdɨ̃nka, AS: blõndỹnka
Wiktionary
rzecz. blondi ż., blond m., blondas m., blondynek m., blondasek m.
:: zdrobn. blondyneczka ż.
:: zgrub. blondyna ż.
:: fm. blondyn m.
przym. blond
Wiktionary
(1.1) pot. blondyna, blondi
Wiktionary
przypominający wyglądem blondyna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bladhałnd] duży, masywny pies gończy, o krótkiej sierści i wąskiej głowie, używany m.in. do poszukiwania zaginionych osób; pies świętego Huberta
SJP.pl
Bloodhound – jedna z ras psów należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Znajduje się w podsekcji dużych psów gończych. Typ wyżłowaty.
Według klasyfikacji FCI należy do grupy 6 i podlega próbom pracy.
Wikipedia
[czytaj blum] nazwisko, m.in. Orlando Bloom - brytyjski aktor filmowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: blumberg] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pumpy damskie (od nazwiska Amelii Bloomer, 1818-94, pionierki walki o prawa kobiet w USA)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bloomsbury – dzielnica centralnego Londynu położona w gminie Camden. Charakterystycznymi punktami dzielnicy są liczne instytucje naukowe (m.in. siedziba University of London) oraz Muzeum Brytyjskie. Niegdyś mieściła się tu Biblioteka Brytyjska. Przybliżone granice dzielnicy wyznaczają ulice: Tottenham Court Road na zachodzie, Euston Road na północy, Gray’s Inn Road na wschodzie oraz Theobalds Road, Bloomsbury Way i New Oxford Street na południu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. blat, lada
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk tofel, tofla
Wiktionary
karta o mniejszej wartości w grze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) karc. karta o niskiej wartości
Wiktionary
(1.1) Znowu mam same blotki!
Wiktionary
IPA: ˈblɔtka, AS: blotka
Wiktionary
(1.1) młódka
Wiktionary
[czytaj: bloter] tekturowy lub papierowy pasek do testowania perfum.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kosmet. niewielki pasek papieru służący do testowania perfum;
(1.2) środ. kartonik nasączony LSD
Wiktionary
Blotter (ang. "suszka") – niewielki pasek papieru służący do testowania perfum. Jest on używany przez perfumiarzy przy tworzeniu kompozycji zapachowych, jak również przez klientów perfumerii, którzy chcą wypróbować perfumy przed zakupem.
Wikipedia
(1.1) Nie oceniaj zapachu rozpylanego na blotterze (…). Jeśli zapach z papierka wydaje ci się interesujący — koniecznie przetestuj go na skórze.
(1.1) Dla mnie, nowe Sauvage pachną jak jałowiec: zarówno z blottera, jak i na skórze.
(1.2) Tylko dlatego, że blotter (…) smakuje (…) gorzko, nie oznacza że to nie „kwas”.
Wiktionary
(1.2) kartonik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) wulg. pot. oralna stymulacja penisa
Wiktionary
IPA: ˈblɔwd͡ʒɔp, AS: blou̯ǯop
Wiktionary
czas. blołdżobować ndk.
Wiktionary
skrót od: bez liczby pojedynczej (zgodnie ze zwyczajem); blp. (rzadko)
SJP.pl
skrót
(1.1) = jęz. bez liczby pojedynczej
Wiktionary
(1.1) blp.
Wiktionary
skrót od: bez liczby pojedynczej (zgodnie z zasadami); blp (częściej)
SJP.pl
skrót
(1.1) = jęz. bez liczby pojedynczej
Wiktionary
(1.1) blp, plurale tantum
Wiktionary
[czytaj: blu-rej] format zapisu optycznego, następca DVD
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. format zapisu optycznego wykorzystujący niebieski laser, uważany za następcę formatu DVD
(1.2) inform. dysk cyfrowy w formacie blu-ray (1.1)
(1.3) urządzenie do odtwarzania lub nagrywania płyt blu-ray (1.2)
Wiktionary
Blu-ray, Blu-ray disc (BD) – format zapisu optycznego, opracowany przez Blu‑ray Disc Association (BDA). Następca formatu DVD, od którego odróżnia się większą pojemnością płyt, co jest możliwe dzięki zastosowaniu niebieskiego lasera. Wygrał z konkurencyjnym formatem HD‑DVD.
Wikipedia
(1.1) Blu-ray odróżnia się od DVD większą pojemnością płyt.
(1.2) Ile danych mieści się na tym blu-rayu?
(1.3) Maciek kupił nowego blu-raya i zaprasza nas na maraton filmowy.
Wiktionary
(1.2) BD
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Poznań. ględzenie
Wiktionary
(1.1) Do słownika z tą gwarą dołączona jest płyta z blubraniem Marycha.
Wiktionary
rzecz. blubry
czas. blubrać
Wiktionary
czasownik
(1.1) gw-pl|Poznań. gadać, ględzić
Wiktionary
rzecz. blubranie n., blubry
Wiktionary
w gwarze poznańskiej: wypowiedzi bez większej wagi; niewyraźne mówienie, bełkotanie
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) gw-pl|Poznań. pierdoły, brednie, bzdury
Wiktionary
rzecz. blubranie
czas. blubrać
Wiktionary
[czytaj: bluberd] model samochodu marki Nissan
SJP.pl
Bl
Wikipedia
[czytaj: blugras] tradycyjna muzyka "ludowa" z południowych Stanów Zjednoczonych, instrumentalna odmiana country
SJP.pl
[czytaj: bludżaker] osoba wysyłająca niepożądane treści przy pomocy technologii bluetooth
SJP.pl
[czytaj: bludżaking] wysyłanie niepożądanych treści przy pomocy technologii bluetooth
SJP.pl
Bl
Wikipedia
[czytaj: blus]
1. jedna z najstarszych form muzyki północnoamerykańskich Murzynów, początkowo wokalna, później także instrumentalna, stała się podstawową formą jazzu;
2. utwór utrzymany w tym stylu;
3. potocznie: czuć bluesa - rozumieć coś lub kogoś, odczuwać coś wspólnie z drugą osobą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. wokalno-instrumentalny styl muzyczny sięgający korzeniami ludowych pieśni czarnoskórych
(1.2) muz. utwór w tym stylu
Wiktionary
Bl
Wikipedia
przym. bluesowy
Wiktionary
[czytaj: blus rok] gatunek muzyki rockowej powstały przez połączenie elementów bluesa i rocka, zapoczątkowany w połowie lat 60. XX wieku; blues rock
SJP.pl
Blues-rock – styl w muzyce rockowej, powstały z połączenia elementów bluesa i rocka. Blues-rock narodził się w połowie lat 60. XX wieku w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pierwszymi artystami grającymi blues-rocka byli Alexis Korner, John Mayall oraz Paul Butterfield Blues Band.
Wikipedia
[czytaj: blusmen] osoba grająca bluesa
SJP.pl
[czytaj: blusmenka] muzyczka grająca bluesa
SJP.pl
potocznie: grać bluesa
SJP.pl
→ blues [czytaj: blusowy]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. związany z bluesem, właściwy bluesowi
Wiktionary
(1.1) Innym przykładem jest stylizacja na wzorce muzyki wieków dawnych (np. muzykę klasyczną czy romantyczną) jak i wieku XX, szczególnie muzykę rock-and-rollową, bluesową, rockową i country.
Wiktionary
IPA: bluˈsɔvɨ, AS: blusovy
Wiktionary
rzecz. blues m.
Wiktionary
drobny utwór sceniczny popularny w drugiej połowie XIX w., fraszka jednoaktowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teatr. jednoaktowa komedia bądź farsa, rozpowszechniona w 2. (= drugiej) połowie XIX wieku
Wiktionary
IPA: bluˈwɛtka, AS: bluu̯etka
Wiktionary
[czytaj: blutuf] technologia łączności radiowej niskiej mocy
SJP.pl
Bl
Wikipedia
[czytaj: blef] blef;
1. próba wprowadzenia kogoś w błąd;
2. w kartach: wywołanie u pozostałych graczy wrażenia, że się ma mocniejsze karty niż w rzeczywistości
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ten, kto blefuje; blefiarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. blefowanie.
Wiktionary
rzecz. bluff m.
czas. bluffować
Wiktionary
[czytaj: blefować] wprowadzać w błąd dla wywołania wrażenia o posiadaniu większych (niż rzeczywiste) możliwości; blefować
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. doniczka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk blumtopa, łotka
Wiktionary
zgniatacz kęsisk kwadratowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bot. kulin. kalafior
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blumkol.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kwietnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. doniczka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk blumentop, łotka
Wiktionary
[czytaj: blant] papieros skręcany zwykle z marihuany lub tytoniu; skręt, joint, dżoint, blant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zob. joint.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sukcesem jest to, że chcą z nami być, bo mogliby siedzieć z kolegami i kirać klej, palić blunty, okradać przechodniów albo mieszkania.
Wiktionary
[czytaj: blerb] krótka notka reklamowa na tylnej okładce książki lub płyty DVD
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) streszczenie lub rekomendacja umieszczana na czwartej stronie okładki książki;
Wiktionary
Blurb (wym. [blerp] lub [blurp]) – rekomendacja lub krótkie streszczenie utworu, umieszczane najczęściej na czwartej stronie okładki i/lub obwoluty książki lub płyty DVD. Blurb zawsze przedstawia utwór w sposób pozytywny lub nawet entuzjastyczny, gdyż z założenia ma charakter marketingowy, a nie krytycznoliteracki.
Wikipedia
IPA: blurp|blɛrp, AS: blurp|blerp
Wiktionary
1. ozdobna roślin nasienna z rodziny araliowatych;
2. pejoratywnie: osoba ciągle kontrolująca swojego partnera i potrzebująca stałego zapewniania o uczuciach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Hedera|ref=tak., roślina pnąca, którą można zobaczyć najczęściej na murach lub drzewach, której liście pozostają zielone w zimie;
Wiktionary
Bl
Wikipedia
(1.1) Kraina nie była pustynna: jak okiem sięgnąć, widniały w niej doliny i wzgórza, porosłe ślicznymi kępami drzew, wokół których wiły się pnącze, zwoje bluszczu i winogradu zwieszały się ze skał.
(1.1) Mury zamku były porośnięte bluszczem.
Wiktionary
IPA: bluʃt͡ʃ, AS: blušč
Wiktionary
przym. bluszczowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający liście jak bluszcz
Wiktionary
przenośnie: szukanie w kimś oparcia, niesamodzielność; bluszczowość
SJP.pl
1. podobny do bluszczu;
2. mało samodzielny; chwiejny
SJP.pl
przenośnie: szukanie w kimś oparcia, niesamodzielność; bluszczowatość
SJP.pl
przymiotnik od: bluszcz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bluszczem; upleciony z bluszczu
Wiktionary
rzecz. bluszcz mrz.
Wiktionary
1. rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych;
2. zdrobnienie od: bluszcz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bluszcz
Wiktionary
Bluszczyk ("Glechoma" L.) – rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych. Obejmuje 7 gatunków. Rośliny te występują w strefie umiarkowanej w Europie i Azji, z centrum zróżnicowania we wschodniej Azji, gdzie rośnie 5 gatunków. W Polsce występują dwa gatunki – bluszczyk kosmaty "G. hirsuta" i bluszczyk kurdybanek "G. hederacea". Rośliny z tego rodzaju są uprawiane i dziczejące w Ameryce Północnej i Południowej.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) bot. przypominający bluszczyk
Wiktionary
górna część ubrania sportowego, roboczego lub munduru, mająca fason koszulowy lub wszyta w pasek i sięgająca do bioder
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. kraw. jednoczęściowe ubranie na tułów;
Wiktionary
Bluza – część garderoby okrywająca tułów i ręce, zazwyczaj o luźnym kroju i długości do bioder. Popularnie zakładana na koszulkę lub podkoszulkę.
Wikipedia
(1.1) Bluzę płócienną ma, łataną bluzę tylko…
Wiktionary
IPA: ˈbluza, AS: bluza
Wiktionary
rzecz. bluzka ż.
przym. bluzowy, bluzkowy
czas. zbluzować
Wiktionary
krawcowa szyjąca bluzki damskie
SJP.pl
zdrobnienie od: bluzka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: bluzka
Wiktionary
(1.1) Na bluzeczce miała wyszyte koniki i krówki.
Wiktionary
IPA: bluˈzɛt͡ʃka, AS: bluzečka
Wiktionary
(zwykle w liczbie mnogiej)
1. książkowo: wytrysk, chlupnięcie, bryzg;
2. potocznie: przekleństwo, wyzwisko, złorzeczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. przekleństwo lub obraźliwe słowo
Wiktionary
(1.1) Stracił przytomność. A gdy wreszcie odzyskał ją, po strasznych bluzgach domyślił się, że jest w areszcie.
Wiktionary
IPA: blusk, AS: blusk
Wiktionary
rzecz. bluzganie n., bluzgnięcie n.
czas. bluzgać ndk., bluzgnąć n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gwałtowne wylewanie się cieczy
(1.2) używanie przekleństw lub wyzwisk
Wiktionary
(1.2) Nie przerywam bluzgania, gdy pociągam mocno za drążek sterowniczy i wbijam nogi w pedały.
Wiktionary
rzecz. bluzg m., zbluzganie n.
czas. bluźnić, bluzgać ndk., bluznąć dk.
Wiktionary
(1.1) tryskanie
(1.2) przeklinanie
Wiktionary
1. o płynie lub mazistej substancji: wylewać się, wydobywać się skądś gwałtownie, obfitym strumieniem; tryskać, rozpryskiwać się;
2. powodować rozpryskiwanie się czegoś;
3. potocznie: wypowiadać gwałtownie, głośno, wykrzykiwać przekleństwa, wyzwiska
SJP.pl
tania, licha bluzka
SJP.pl
górna część ubrania kobiet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. kraw. lekka, górna część damskiej garderoby zakładana przez głowę
Wiktionary
Bluzka – górna część damskiej garderoby wierzchniej, która wywodzi się z męskiej koszuli. Używana w stroju ludowym od XVIII wieku. W XIX wieku zaczęła być noszona ze spódnicą, a później także z kostiumem.
Wikipedia
(1.1) Poprawiła włosy, bluzkę, wysunęła bucik w taki sposób, żeby go pan redaktor spostrzegł od razu i nie odprawił z kwitkiem.
(1.1) Kupiłaś tę bluzkę na ryneczku?
Wiktionary
IPA: ˈbluska, AS: bluska
Wiktionary
rzecz. bluza ż.
czas. zbluzować
Wiktionary
(1.1) koszulka, gw. Śląsk Cieszyński jakla
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol., także. gw-pl|Cieszanów,Lubatowa,Budy,Piekary,Horodyszcze. wymiotować
(1.2) gw-pl|Nienadówka. wymyślać komuś krzykliwie
Wiktionary
IPA: blut͡ɕ, AS: bluć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bluźnić.
Wiktionary
rzecz. bluźnierstwo n., bluźnierca m.
czas. bluźnić
przym. bluźnierczy, bluźnierski
przysł. bluźnierczo
Wiktionary
człowiek, który bluźni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto bluźni; osoba urągająca świętościom
Wiktionary
Bluźnierca – pierwszy solowy album kieleckiego rapera Kajmana. Został wydany 28 stycznia 2008 roku nakładem niezależnej wytwórni muzycznej Juicey - Juice Promotion. W celu promocji został nakręcony teledysk do utworu "To jest Kajman!".
Wikipedia
rzecz. bluźnienie n., bluźnierstwo n.
czas. bluźnić ndk., zbluźnić dk.
przym. bluźnierczy
przysł. bluźnierczo
Wiktionary
(1.1) obrazoburca
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bluźnierczy
Wiktionary
rzecz. bluźnierstwo n., bluźnienie n., bluźnierca mos.
przym. bluźnierczy
czas. bluźnić
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) obrażający to, co święte; związany z bluźnierstwem
Wiktionary
(1.1) Wszystkie jej żarty są bluźniercze.
Wiktionary
rzecz. bluźnierca mos., bluźnierstwo n., bluźnienie n.
czas. bluźnić ndk.
przysł. bluźnierczo
Wiktionary
(1.1) profanujący, świętokradczy
Wiktionary
znieważanie (słowem lub czynem) czegoś powszechnie szanowanego, szczególnie tego, co religia uznaje za święte (sacrum)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) słowa uwłaczające czemuś, co jest uważane za święte
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Blasfemia”. Zobacz też: album Dezertera.
Bluźnierstwo (inaczej: blasfemia) – słowa uwłaczające temu, co jest ogólnie poważane lub co jest przez religię uznane za święte (sacrum).
Wikipedia
(1.1) Talibowie poinformowali, że zniszczyli już ponad połowę wszystkich figur Buddy w Afganistanie. Ich zdaniem, są one aktem bluźnierstwa.
Wiktionary
IPA: bluʑˈɲɛrstfɔ, AS: bluźńerstfo
Wiktionary
rzecz. bluźnierca m., bluźnienie n.
czas. bluźnić
przym. bluźnierczy, bluźnierski
przysł. bluźnierczo
Wiktionary
(1.1) blasfemia, świętokradztwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) śrpol. bluźnierca
Wiktionary
IPA: ˈbluʑɲik, AS: bluźńik
Wiktionary
ubliżać autorytetom i zasadom uznanym za święte
SJP.pl
czasownik
(1.1) rel. uwłaczać słowem czemuś, co jest uznawane za święte
Wiktionary
(1.1) Nie bluźnijże, hetmanie zaporoski, na Boga i Jego najwyższą opiekę się powołując, bo zaiste gniew tylko boży i prędsze karanie na siebie ściągniesz.
Wiktionary
IPA: ˈbluʑɲit͡ɕ, AS: bluźńić
Wiktionary
rzecz. bluźnierstwo n., bluźnierca m., bluźnienie n., bluzganie n.
przym. bluźnierczy, bluźnierski
przysł. bluźnierczo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|blwać.
Wiktionary
czas. blwać ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) daw. wymiotować
(1.2) śrpol. spluwać
Wiktionary
(1.1) Nie byłoć tam żadnych sprosnych wymysłów, co to na misie więcéj znaczą sapory i potrząski, niż potrawa, która — choć na farfurze podana — zaprzała i oślizgła, żeś blwać niż jeść skłonniejszy.
(1.1) Owa tylko blują aby pili, a piją zasię aby znowu blwali. A to iście jest osobny przysmak do dobréj biesiady.
(1.1) Chłopisko blwało, srało, kaszlało, pierdziało // I pozbył dychawice, choć barzo śmierdziało.
Wiktionary
IPA: blvat͡ɕ, AS: blvać
Wiktionary
rzecz. blwanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Poznań. zob. blubranie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Poznań. rzad. klucz nastawny do rur w formie kleszczy
Wiktionary
(1.1) żabka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bleRJO] nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blumkol.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blumkol.
Wiktionary
skrót od: bieżącego miesiąca
SJP.pl
skrót
(1.1) = bieżącego miesiąca
Wiktionary
(1.1) Dziesiątego bm. weszła w życie nowa ustawa.
Wiktionary
IPA: ˌbʲjɛʒɔ̃nˈt͡sɛɡɔ mʲjɛ̇ˈɕɔ̃nt͡sa, AS: bʹi ̯ežõncego mʹi ̯ėśõnca
Wiktionary
[czytaj: be-em-i lub bi-em-aj] skrót od: Body Mass Index - współczynnik umożliwiający określenie prawidłowej masy ludzkiego ciała
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = med. wskaźnik masy ciała
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. z angielskiego: Bit Map, format pliku z grafiką bitmapową;
2. skrót od: Bractwo Młodzieży Prawosławnej;
3. skrót od: Beep Media Player, odtwarzacz multimedialny na licencji GPL dla Linuksa;
4. skrót od: Bone Morphogenetic Protein, białka morfogenetyczne kości
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
marka samochodów i firma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mot. samochód marki BMW (1.1)
(1.2) mot. motocykl marki BMW (1.1)
Wiktionary
Bayerische Motoren Werke Aktiengesellschaft (, BMW AG) – niemiecki koncern motoryzacyjny produkujący od 1916 roku samochody osobowe, motocykle, skutery oraz silniki.
Wikipedia
IPA: bɛ‿ɛ̃m‿ˈvu, AS: be‿ẽm‿vu
Wiktionary
(1.1) BMW; pot. beema, beemka, beemwica, BMW-ica; środ. bawara, bawarka, beta, buma
(1.2) BMW; pot. beema, beemka, beemwica, BMW-ica; środ. bawara, bawarka, beta, buma
Wiktionary
BMX ( bicycle motocross) – nazwa roweru, a także rodzaju kolarstwa, które zostało zapoczątkowane w USA w latach 60. i 70. XX wieku.
Sport ten uprawia się na torach ziemnych ze sztucznie przygotowanymi przeszkodami z użyciem rowerów na kołach 20-calowych (cruiser) posiadających wzmocnioną i bardzo uproszczoną (bez przerzutek) konstrukcję. Poza tym BMX-y mogą mieć dowolny typ konstrukcji, masę i geometrię.
Wikipedia
[czytaj: beemiksowiec] środowiskowo: osoba jeżdżąca rowerem BMX
SJP.pl
[czytaj: be-EN] skrót od: Biblioteka Narodowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina zielna z rodziny goździkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Melandrium|ref=tak., daw. rodzaj z rodziny goździkowatych, współcz. sekcja rodzaju lepnica (nazwa systematyczna|Silene|ref=tak.), bądź jej synonim;
Wiktionary
Bn
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
spójnik (najczęściej jako: ponieważ) lub partykuła
SJP.pl
spójnik
(1.1) …przyłączający zdania lub ich części wyjaśniające lub rozwijające w jakiś sposób wcześniejszą informację; wyrażające jej przyczynę, wyjaśnienie, uzasadnienie itp.
(1.2) …przyłączający zdania lub ich części wyrażające przewidywany, możliwy skutek tego, o czym była mowa; ostrzegający przed konsekwencjami niewykonania czegoś
(2.2) …umieszczana między dwoma powtórzeniami tego samego wyrazu, mającymi charakter wzmacniający, czasem przeciwstawny, zwłaszcza w połączeniu ze spójnikami ale, a
(2.3) …wzmacniająca wypowiedź, najczęściej w zwrotach przeciwstawnych; uwydatniająca kontrast, przeciwstawienie, zaskoczenie itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie przyszedłem wczoraj, bo miałem ważne spotkanie.
(1.1) Strasznie się spociłem, bo padła mi klimatyzacja.
(1.1) Krzysztof W., bo o nim mowa, był znanym w okolicy przestępcą.
(1.2) Nie baw się zapałkami, bo się poparzysz.
(1.2) Policja antyterrorystyczna! Otwórz drzwi, bo je wyważymy!
(1.2) Wykonuj polecenia, bo użyję środków przymusu bezpośredniego!
(2.1) Bo skąd ja niby mam to wiedzieć?!
(2.1) Bo to prawda!?.
Wiktionary
IPA: bɔ, AS: bo
Wiktionary
(1.1) ponieważ, albowiem, gdyż
(2.1) a
Wiktionary
1. gatunek węża;
2. długi, wąski szal z puchu, piór lub futra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) herp. wąż z rodziny dusicieli;
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) długi kobiecy szal z piór lub futra
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Więc nie mówiłem jej ani o wężach boa, ani o dziewiczych lasach, ani o gwiazdach.
(1.1) Lecz po chwili z dolnego wysunął się jak błyskawica prawdziwy gospodarz, to jest olbrzymi boa, który trawił widocznie w półśnie resztki ostatniej uczty i dopiero gdy dym zakręcił mu w nozdrzach, zbudził się i pomyślał o ratunku.
(2.1) Bardzo jej ładnie było w jakimś puszystym boa i w futrzanej czapeczce, spod której ledwie wyglądały jej ciemne oczy, prawie jeszcze dziecinne, i twarz z policzkami wyszczypanymi na różowo od mrozu.
Wiktionary
IPA: ˈbɔa, AS: boa
Wiktionary
[czytaj: bording] wchodzenie pasażerów na pokład samolotu lub statku
SJP.pl
[czytaj: bołt pipl] ludzie uciekający drogą morską z niektórych państw komunistycznych do innych krajów
SJP.pl
[czytaj: boawiszta]
1. najdłuższa jaskinia na półkuli południowej, leżąca w Brazylii;
2. klub piłkarski z Porto
SJP.pl
Boavista – krasowa jaskinia położona w Brazylii, na Wyżynie Brazylijskiej.
W jaskini występuje bogata szata naciekowa.
Jaskinia Boavista została odkryta w 1987 r.
Wikipedia
izolacyjna i zdobnicza drewniana okładzina ścian wewnętrznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drewniana lub drewnopodobna okładzina ścienna
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Zasiedla nie tylko więźbę dachową, czy typowe ściany z drewna iglastego, ale nawet stare drewniane ramy okienne czy drewnianą boazerię i podłogi.
Wiktionary
przymiotnik od: boazeria (np. panel boazeryjny, deska boazeryjna)
SJP.pl
1. środowiskowo o bobsleju, pojeździe bobsleistów;
2. potocznie o policjancie angielskim; bobby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) łódź. latawiec z poskładanego papieru
(1.2) sport. pot. pojazd w zawodach bobslejowych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) boba, baba
(1.2) bobslej
Wiktionary
1. czapka z wełny lub podobnego materiału;
2. potoczne określenie na hasz, haszysz, narkotyk otrzymywany z kwiatów konopi indyjskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań., łódź. czapka, zwłaszcza zimowa
(1.2) łódź. ciepłe ubranie
(1.3) łódź. gęsta papka
(1.4) łódź. latawiec z poskładanego papieru
(1.5) slang. marihuana
Wiktionary
(1.1) Mróz taki to byś chociaż bobę na głowę włożyła.
(1.3) Coś ty za bobę zrobiła? To ma być zupa?
Wiktionary
IPA: ˈbɔba, AS: boba
Wiktionary
(1.2) buby
(1.4) bob, baba
Wiktionary
płoworudy gryzoń z rodziny wiewiórkowatych, zamieszkujący stepy i łąki wschodniej Europy i Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Marmota bobak|ref=tak., gatunek eurazjatyckiego gryzonia stepowego spokrewnionego ze świstakiem;
Wiktionary
potocznie: małe dziecko; brzdąc, berbeć, maluch, bąk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) pieszcz. małe dziecko
Wiktionary
(1.1) Z łóżeczka dobiegało gaworzenie naszego bobasa.
(1.1) Jakie ten bobas ma śliczne oczka!
Wiktionary
IPA: ˈbɔbas, AS: bobas
Wiktionary
rzecz. bobo n.
:: zdrobn. bobasek m.
Wiktionary
(1.1) dzieciątko, niemowlak, dziecię, dzidziuś
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: bobas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: bobas
(1.2) pieszcz. małe dziecko
Wiktionary
(1.2) Zmienimy bobaskowi pieluchę.
Wiktionary
rzecz. bobas m., bobo n.
Wiktionary
(1.2) dzieciątko, dziecina, maluszek, dzidziuś
Wiktionary
przypominający wyglądem małe dziecko
SJP.pl
[czytaj: bobi] potocznie o policjancie angielskim; bob
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina jednoroczna lub kilkuroczna, używana jako dodatek do potraw, uprawiana najczęściej w Chinach i Mongolii
SJP.pl
ekskrement zbliżony kształtem do ziarna bobu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bób
(1.2) owalna grudka odchodów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W ogródeczku rośnie bobek przy ogóreczku.
(1.2) Nasz królik wypuszczony z klatki, zostawił po sobie mnóstwo bobków na podłodze.
Wiktionary
IPA: ˈbɔbɛk, AS: bobek
Wiktionary
rzecz. bób m., bobik m., bobkowanie n.
czas. bobkować ndk.
przym. bobkowy, bobowy, bobikowy
Wiktionary
(1.1) bobik
Wiktionary
regionalnie: bób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie,Krakowskie,Sławków,Tarnobrzeskie,Międzyrzec Podlaski,Chełmskie,Pleszewskie,Opoczno,Górny Śląsk. bób
(1.2) slang. nieogolone łono kobiece
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) gw-pl|Gniezno,ziemia chełmińsko-dobrzyńska,Kasina Wielka,Drohiczyn,Ciechanowiec,Zagórze,Górny Śląsk. bóbr
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: bóbr
SJP.pl
roślina pastewna z rodziny motylkowatych; bób koński
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: bób
(1.2) bot. nazwa systematyczna|Vicia fabia equina., odmiana bobu, mająca drobniejsze nasiona
(1.3) kulin. nasiono bobiku (1.1) wykorzystywane w sztuce kulinarnej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Do głównych surowców wysokobiałkowych pochodzenia roślinnego zaliczamy rzepak i strączkowe gruboziarniste: bobik, łubin, groch.
Wiktionary
IPA: ˈbɔbʲik, AS: bobʹik
Wiktionary
rzecz. bób m., bobek m.
czas. bobkować
przym. bobowy, bobkowy, bobikowy
Wiktionary
(1.1) bobek
Wiktionary
1. wąski bęben z tarczami, na który nawijane są zwoje liny; cewa, szpula, rolka;
2. wąski zwój taśmy papieru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bardzo wąski zwój papieru zwiniętego w rolkę o szerokości maksymalnej równej ćwiartce jej średnicy
(1.2) techn. wąski bęben z tarczami o dużej średnicy, na którym zwoje liny nawijają się na siebie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bɔˈbʲĩna, AS: bobʹĩna
Wiktionary
(1.2) szpula, cewa
Wiktionary
maszyna tnąca papier na wąskie wstęgi i zwijająca je w rolki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do cięcia i zwijania w rolki materiały takie jak np. papier, folia czy włóknina
Wiktionary
Bobiniarka – maszyna służąca do cięcia wzdłużnego (mechanicznego) rolki-matki (inaczej: jumbo-rola, bobina) na użytki nawinięte w roli (tzw. metoda z roli na rolę). Efektem finalnym tego procesu jest nawinięcie na role (o takiej samej lub mniejszej średnicy niż rola-matka).
Wikipedia
IPA: ˌbɔbʲĩˈɲarka, AS: bobʹĩńarka
Wiktionary
zdrobnienie od: bobina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
solmizacja albo czytanie nut głosem z wymawianiem zgłosek: la, be, ce, de, me, fe, ge (dzisiaj: do, re, mi, fa, sol, la, si); bebizacja
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: bobek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bobków, związany z bobkami, podobny do bobków
(1.2) dotyczący drzewa bobkowego (wawrzynu)
Wiktionary
(1.1) Od dwóch dni mam zaparcie i bobkowy stolec.
(1.2) Jedną z przypraw w grochówce są bobkowe liście.
Wiktionary
IPA: bɔpˈkɔvɨ, AS: bopkovy
Wiktionary
rzecz. bobek m., bób mrz., bobik mrz.
czas. bobkować
Wiktionary
(1.2) wawrzynowy, laurowy
Wiktionary
1. pieszczotliwie: niemowlę, małe dziecko;
2. osoba łącząca styl bycia i dążenia klasy średniej ze swobodnym podejściem do życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. pieszcz. niemowlę do pierwszego roku życia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Matka trzymała roześmiane bobo na ręku.
Wiktionary
rzecz. bobas mos., bobasek mzw.
Wiktionary
(1.1) bobas, bobasek, dzieciaczek, dzidzia, dzidziuś, niemowlaczek, niemowlak, niemowlę; podn. dziecię
Wiktionary
potocznie: soczek dla dzieci; bobofrut
SJP.pl
potocznie: soczek dla dzieci; bobo-frut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. straszydło
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk babok, babołk, bebok
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bobolice (niem. "Bublitz") – miasto w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bobolice. Położone na Pojezierzu Bytowskim, nad rzeką Chociel, w pobliżu jeziora Chlewo. Drugie pod względem liczby ludności miasto powiatu koszalińskiego.
Wikipedia
(1.1) Zwiedziliśmy cerkiew w Bobolicach.
Wiktionary
IPA: ˌbɔbɔˈlʲit͡sɛ, AS: bobolʹice
Wiktionary
rzecz. Boboliczanin mos., Boboliczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Bobolice
SJP.pl
mieszkaniec Bobolic (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bobolic (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo;
(1.2) geogr. osada w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bunkry na plażaaży w Bobolinie stanowią pozostałość po niemieckim poligonie dział wielkiego kalibru.
Wiktionary
rzecz. Bobolinianin mos., Bobolinianka ż.
przym. boboliński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bobolina, związany z Bobolinem
Wiktionary
(1.1) Te piękne borowiki znalazłam w bobolińskim lesie.
Wiktionary
rzecz. Bobolin mrz., bobolinianin mos., bobolinianka ż.
Wiktionary
Boboluszki ( Bobolusky, Boblowicy Boblowitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice, na granicy z Czechami.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Boboszowem, dotyczący Boboszowa
Wiktionary
rzecz. Boboszów m.
Wiktionary
Boboszów ( "Bobischau") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie. Wieś typu łańcuchówka leży wzdłuż górnego biegu Nysy Kłodzkiej oraz potoku o nazwie Bobosz. Znajduje się na granicy Gór Bystrzyckich i Masywu Śnieżnika, na wysokości około 480–520 m n.p.m. Sąsiaduje z wsiami: Dolnik ("Schönthal"), Pisary ("Schreibendorf") i Kamieńczyk ("Steinbach"). Najbliższe miasta po stronie czeskiej to Králíky ("Grulich") oraz Lichkov ("Lichtenau").
Wikipedia
bobotrutka trująca (kalabarska) - gatunek rośliny z rodziny bobowatych; fasola kalabarska
SJP.pl
odnoszący się do bobu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bobowa – miasto w Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Bobowa, nad rzeką Białą. Przez miasto przebiega droga wojewódzka nr 981 oraz linia kolejowa nr 96 ze stacją Bobowa oraz przystankiem kolejowym Bobowa Miasto.
Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1339, położone było w drugiej połowie XVI wieku w powiecie bieckim w województwie krakowskim. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
IPA: bɔˈbɔva, AS: bobova
Wiktionary
rzecz. bób mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bobować.
Wiktionary
czas. bobować
Wiktionary
rodzina z klasy okrytonasiennych licząca około 18 tys. gatunków roślin zielnych i drzewiastych; motylkowate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. bot. nazwa systematyczna|Fabaceae|Lindl.|ref=tak., rodzina roślin należąca do rzędu bobowców;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Naturalne występowanie meskaliny dotyczy niektórych kaktusów i bobowatych.
Wiktionary
rzecz. bób mrz., bobowce lm nm.
Wiktionary
(1.1) motylkowate
Wiktionary
o cechach bobowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rzadko, regionalnie: nocować w lesie
SJP.pl
rząd roślin okrytonasiennych; strączkowce, strąkowce
SJP.pl
Bobowce, strączkowce, strąkowce ("Fabales" Bromhead) – grupa roślin okrytonasiennych stanowiąca klad wyróżniany w randze rzędu w różnych systemach klasyfikacyjnych.
Wikipedia
mieszkaniec Bobowej (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bobowej (miasta w Polsce)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych; strączkowiec, strąkowiec
SJP.pl
przetacznik bobowniczek - roślina rosnąca na brzegach strumieni i rowów melioracyjnych, o małych niebieskich kwiatach
SJP.pl
przetacznik bobownik - wieloletnia roślina błotna strefy umiarkowanej
SJP.pl
wieś w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim
SJP.pl
Bobowo – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, siedziba gminy Bobowo. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 222 i na trasie (zawieszonej obecnie) linii kolejowej nr 243 Starogard Gdański-Skórcz.
Wieś królewska w 1664 roku należała do starostwa gniewskiego. W czasie istnienia gromad miejscowość była siedzibą gromady Bobowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
1. przymiotnik od: Bobowa (miasto w Polsce);
2. przymiotnik od: Bobowo (wieś w Polsce)
SJP.pl
odnoszący się do bobu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zrobiony z bobu, zawierający bób
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z bobem, odnoszący się do bobu
Wiktionary
(1.1) Podałam im pastę bobową i pieczywo.
Wiktionary
rzecz. bób mrz., bobek mrz., bobik mrz.
Wiktionary
→ Bobrek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bobrka, związany z Bobrkiem
Wiktionary
(1.1) Samochód odnaleziono na bobreckim parkingu.
Wiktionary
rzecz. Bobrek m.
Wiktionary
roślina zielna o białych lub jasnoróżowych kwiatach, zagrożona wyginięciem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Szczytno;
(1.2) geogr. nazwa kilku potoków i kanału wodnego w Polsce;
(1.3) geogr. toponim, nazwa kilku dzielnic, części polskich miast i wsi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Nowy obiekt został zatem wybudowany na Bobrku w ciągu jednego roku.
Wiktionary
rzecz. bobrek m., Bobrówka ż., Bobra ż., bóbr m., bobrzę n.
przym. bobrecki
Wiktionary
rodzina roślin dwuliściennych spotykanych głownie na bagnach
SJP.pl
Bobrkowate ("Menyanthaceae") – rodzina roślin należąca do rzędu astrowców ("Asterales"). Należy tu 6 rodzajów z ok. 60 gatunkami roślin wodnych i bagiennych rozprzestrzenionych na całym świecie z wyjątkiem okolic okołobiegunowych. W Polsce występują dziko dwa gatunki – bobrek trójlistkowy ("Menyanthes trifoliata") i grzybieńczyk wodny ("Nymphoides peltata").
Wikipedia
o cechach bobrkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Castorimorpha|A. E. Wood|ref=tak., podrząd ssaków z rzędu gryzoni;
Wiktionary
Bobrokształtne (Castorimorphi) – infrarząd ssaków z podrzędu Supramyomorpha w rzędzie gryzoni (Rodentia).
Wikipedia
(1.1) Bobrowate należą do podrzędu bobrokształtnych.
Wiktionary
rodzaj gryzoni z podrodziny myszy
SJP.pl
Bobroszczur ("Hydromys") – rodzaj ssaków z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. szperanie w czymś w poszukiwaniu czegoś
(1.2) łow. o łosiu i o psie myśliwskim: brodzenie w wodzie, w błocie
Wiktionary
Bobrowanie – termin używany w łowiectwie: przeszukiwanie szuwarów lub błotnistych terenów przez psa myśliwskiego, najczęściej w celu wypłoszenia żywego ptaka, brodzenie przez psa myśliwskiego albo przez łosia w wodzie lub błocie lub przemieszczanie się przez zwierzę w celu poszukiwania pokarmu lub innej rzeczy.
Wikipedia
rzecz. bóbr m., bobry nmos., bobrowisko n.
czas. bobrować ndk.
przym. bobrzy, bobrowy
Wiktionary
(1.1) szperanie, buszowanie, myszkowanie
Wiktionary
rodzina ssaków z rzędu gryzoni, ziemnowodnych, ze spłaszczonym grzbietobrzusznie ogonem, żyjących w grupach w nadwodnych lasach półkuli północnej; bobry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Castoridae|Hemprich|ref=tak., rodzina ssaków z rzędu gryzoni;
Wiktionary
Bobrowate (Castoridae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni (Rodentia), znana od późnego eocenu, w oligocenie i neogenie na terenie Ameryki Północnej była silnie zróżnicowana. Reprezentowana była zarówno przez gatunki wielkości niedźwiedzia ("Castoroides ohioensis"), jak i przez niewielkie gatunki żyjące pod ziemią. Współcześnie reprezentowana jest przez jeden tylko rodzaj "Castor" obejmujący dwa gatunki gryzoni ziemnowodnych: bobra kanadyjskiego i bobra europejskiego.
Wikipedia
(1.1) Kopalne ślady występowania bobrowatych odnaleziono również na terenie Polski.
Wiktionary
rzecz. bóbr mzw.
Wiktionary
o cechach bobrowatych (rodzina gryzoni)
SJP.pl
(o psie myśliwskim) przeszukiwać szuwary
SJP.pl
czasownik
(1.1) szukać, zanurzając się w wodzie
Wiktionary
rzecz. bobrownik mos., bóbr mzw., Bóbr mrz., bobrowanie n., bobry nmos., bobrowisko n., bobrownia ż.
przym. bobrzy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie w obwodzie czernihowskim, siedziba władz rejonu bobrowickiego;
Wiktionary
Bobrowica ( Бобровиця, "Bobrowycia") – miasto na Ukrainie w obwodzie czernihowskim, siedziba władz rejonu bobrowickiego.
Z Bobrowicy pochodzi Olha Korobka, ukraińska sztangistka, mistrzyni Europy, medalistka mistrzostw świata.
Wikipedia
przym. bobrowicki
Wiktionary
(1.1) war. Bobrowice
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Bobrowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miejsce w lesie, zwykle podmokłe i bagniste, gdzie najczęściej bywają łosie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ekol. obszar, na którym żyją bobry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. bobry nmos., bobrowanie n., bobrownia ż., bobrownik mos., bóbr mzw.
czas. bobrować ndk.
przym. bobrowy, bobrzy
Wiktionary
(1.1) bobrownia
Wiktionary
osada bobrów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. obszar, na którym żyją bobry
Wiktionary
Bobrownia (biał. Баброўня) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie skidelskim, nad rzeką Kotrą.
Wikipedia
rzecz. bobrownik mos., bobrowisko n., bóbr mzw.
czas. bobrować ndk.
przym. bobrowy, bobrzy
Wiktionary
(1.1) bobrowisko
Wiktionary
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Bobrownik (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bobrownik (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. roln. hodowca bobrów
(1.2) daw. łow. myśliwy polujący na bobry
Wiktionary
Bobrownik (niem. "Bewernick") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Lidzbark Warmiński.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.
Wikipedia
rzecz. bobrownia ż., bobrowisko n., bóbr mzw.
czas. bobrować ndk.
przym. bobrowy, bobrzy
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. nazwa kilku jezior w Polsce;
3. część miasta Sierpc
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Bobrowa, Bobrów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ bóbr; bobrzy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bobra, odnoszący się do bobra
(1.2) pochodzący od bobra
Wiktionary
(1.2) Robert często woził ze sobą bardzo gustowną czapkę z futra bobrowego.
Wiktionary
IPA: bɔˈbrɔvɨ, AS: bobrovy
Wiktionary
rzecz. bobrownik mos., bóbr mzw., bobrzę n., bobrowanie n., bobry nmos., bobrowisko n., bobrownia ż.
przym. bobrzy
Wiktionary
miasto na Białorusi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Białorusi;
Wiktionary
Bobrujsk ( Бабруйск, "Babrujsk"; Бобруйск) – miasto w środkowej części Białorusi, stolica rejonu bobrujskiego w obwodzie mohylewskim, około 130 km na południowy wschód od Mińska, nad Berezyną; 212,2 tys. mieszkańców (2020).
Miasto królewskie położone było w końcu XVIII wieku w starostwie niegrodowym bobrujskim w powiecie rzeczyckim województwa mińskiego.
Wikipedia
przym. bobrujski
Wiktionary
futro z bobra lub ubranie pokryte gdzieniegdzie skórkami z bobra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) futro z bobra
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: bóbr
Wiktionary
(1.1) Ile kosztują te piękne bobry?
Wiktionary
rzecz. bobrowanie n., bóbr m., bobrowisko n., Bobrowo n., Bobrowice nmos., Bobrowisko n., bobrek m., bobrzyca ż.
przym. bobrzy, bobrowy
czas. bobrować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie w obwodzie kirowohradzkim, siedziba władz rejonu bobrynieckiego;
Wiktionary
Bobryniec (ukr. Бобринець, "Bobryneć") – miasto na Ukrainie w obwodzie kirowohradzkim, w rejonie kropywnyckim, w siedziba hromady.
Do 2020 roku siedziba władz dawnego rejonu bobrynieckiego.
Znajduje się tu stacja kolejowa położona na linii kolejowej Pomiczna – Dołynśka.
Wikipedia
przym. bobryniecki
Wiktionary
→ bóbr; bobrowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
plemię na Dolnym Śląsku w X i XI wieku
SJP.pl
Bo
Wikipedia
przymiotnik od: Bóbr
SJP.pl
→ bóbr; bobrowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bobrami, pochodzący od bobra
Wiktionary
rzecz. bobrzę n., bobry nmos., bobrowanie n., bobrownia ż., bobrownik mos., bobrowisko n., bóbr mzw.
czas. bobrować ndk.
przym. bobrowy
Wiktionary
(1.1) bobrowy
Wiktionary
samica bobra
SJP.pl
1. zdrobnienie od: bóbr;
2. dawniej: nutria
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) młode bobra
Wiktionary
rzecz. bóbr m., boberek m., Bobrek ż./mos./mrz.
przym. bobrzy, bobrowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zawodnik uprawiający sport bobslejowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. zawodnik, który jeździ na bobslejach
Wiktionary
IPA: ˌbɔpslɛˈjista, AS: bopslei ̯ista
Wiktionary
rzecz. bobslej m., bobsleje nmos.
:: fż. bobsleistka ż.
przym. bobslejowy
Wiktionary
zawodniczka uprawiająca sport bobslejowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: bobsleista
Wiktionary
IPA: ˌbɔpslɛˈjistka, AS: bopslei ̯istka
Wiktionary
rzecz. bobsleje nmos.
:: fm. bobsleista m.
przym. bobslejowy
Wiktionary
ciężkie sanki sportowe, dwu- lub czteromiejscowe, wyposażone w kierownicę i hamulce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sanki sportowe wyposażone w kierownicę i hamulec;
Wiktionary
Sanie bobslejowe – rodzaj sanek wyścigowych w konkurencji olimpijskiej bobslejów. Bobslej wykonany jest z metalu bądź tworzywa i wyposażony w urządzenia kierownicze oraz hamulec, gdyż sanie te przystosowane są do rozwijania dużych prędkości (rzędu 130 km/h i więcej) w jeździe po lodowych torach.
Wikipedia
(1.1) Dwumiejscowy bobslej waży 165 kg.
Wiktionary
IPA: ˈbɔpslɛj, AS: bopslei ̯
Wiktionary
rzecz. bobsleje nmos., bobsleista m., bobsleistka ż.
przym. bobslejowy
Wiktionary
(1.1) pot. bob
Wiktionary
zimowa dyscyplina (olimpijska) sportu, polegająca na zjeździe zawodników na specjalnych saniach (bobslejach) po sztucznym torze lodowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) sport. zimowa dyscyplina sportowa polegająca na zjeżdżaniu bobslejami po sztucznym torze lodowym;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) M. B. lm. zob. bobslej.
Wiktionary
Bobsleje (od bobsleigh) – zimowa dyscyplina sportowa, polegająca na zjeździe zawodników na specjalnych saniach (także zwanych bobslejami) po sztucznym torze lodowym, obecnie o średniej długości 1500–2000 m i o średnim spadku 8–12%. Tor powinien mieć co najmniej 15 zakrętów, z czego na niektórych wjazd z prędkością 130 km/h może spowodować na drużynie działanie przeciążenia 5 "g".
Wikipedia
(1.1) Nasza drużyna zdobyła mistrzostwo w bobslejach.
Wiktionary
IPA: bɔpsˈlɛjɛ, AS: bopslei ̯e
Wiktionary
rzecz. bobslej m., bobsleista m., bobsleistka ż.
przym. bobslejowy
Wiktionary
przymiotnik od: bobslej (np. tor bobslejowy, dwójki bobslejowe)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. od: bobslej
Wiktionary
IPA: ˌbɔpslɛˈjɔvɨ, AS: bopslei ̯ovy
Wiktionary
rzecz. bobsleje nmos./mrz., bobslej m., bobsleista m., bobsleistka ż.
Wiktionary
muskularny pies z grupy owczarków, bardzo silnie owłosiony; owczarek staroangielski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Spisz. bombka choinkowa
(1.2) gw-pl|Kresy północne. pieszcz. zdrobnienie od|baba.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. bobulka ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Spisz bańka, bula
Wiktionary
spójnik "bo" z cząstką "by"
SJP.pl
spójnik
(1.1) spójnik bo z końcówką 3 os. lp. i lm. trybu przypuszczającego
Wiktionary
Boby – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Pułtusk. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
(1.1) Masz szczęście, że ten pan cię zaprosił, bobym cię wziął na obcasy.
Wiktionary
IPA: ˈbɔbɨ, AS: boby
Wiktionary
1. poczwarka muchówek;
2. zupa z bobu
SJP.pl
Bobówka, baryłka – poczwarka wolna (poczwarka, której podstawowe przydatki (skrzydła, odnóża, czułki) nie przylegają do ciała, tzn. nie są przyklejone wydzieliną gruczołów larwalnych) muchówek wraz z kokonem rzekomym. Poczwarka ta pozostaje w ostatniej wylince.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, boción, bociun, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
nazwisko włoskie, m.in. Giovanni Boccaccio [czytaj: dżjowańi bokaczjo] pisarz włoski (1313-1375)
SJP.pl
[czytaj: boczcze] gra popularna we Włoszech i Francji, polegająca na umieszczeniu własnych kul jak najbliżej małej kulki; boules
SJP.pl
Bo
Wikipedia
[czytaj: bokkeRIni] nazwisko
SJP.pl
gra paraolimpijska polegająca na rzucaniu kul jak najbliżej kuli celu
SJP.pl
Boccia – sportowa dyscyplina paraolimpijska wywodząca od włoskiej gry w bule – bocce.
Pierwszy raz rozgrywki boccia miały miejsce na światowych igrzyskach niepełnosprawnych w Nowym Jorku w roku 1984. Stałą dyscypliną paraolimpijską stały się od czasu olimpiady w Barcelonie w 1992 roku. Obok goalballa i dyscyplin uprawianych na wózkach jest dyscypliną paraolimpijską niemającą swojego odpowiednika w programie olimpijskim.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
duży bochenek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zgrub. od: bochenek
Wiktionary
Bochen – nazwa, jaką określa się bryłę chleba, najczęściej okrągłą lub podłużną. Bochny mają różną wielkość, miewają także skórkę zdobioną wzorem.
We współczesnym języku polskim za neutralną uważa się formę bochenek, kiedyś będącą zdrobnieniem słowa "bochen". Natomiast wyraz "bochen" jest obecnie zgrubieniem słowa "bochenek".
Wikipedia
(1.1) Dopiero tam większość mieszkańców mogła zjeść po kawałku z rekordowego bochna. – W Siewierzu istnieje tradycja pieczenia chleba foremkowego.
Wiktionary
IPA: ˈbɔxɛ̃n, AS: boχẽn
Wiktionary
rzecz. bochenek mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: bochenek
SJP.pl
uformowana bryła chleba lub ciasta przygotowanego do pieczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jeden chleb, bryła ciasta
(1.2) kulin. kształt, w jaki formowany jest chleb
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Kochany, kup mi po drodze dwa duże bochenki chleba i trzy słodkie bułeczki z jabłkiem.
Wiktionary
IPA: bɔˈxɛ̃nɛk, AS: boχẽnek
Wiktionary
rzecz. bochen mrz., bocheneczek mrz., bochniec mrz.
Wiktionary
(1.2) reg. śl. pecynek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
podobny kształtem do bochenka chleba
SJP.pl
Bocheń – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Łowicz. W 2011 roku zamieszkiwało ją 299 osób.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bocheń, po jej zniesieniu w gromadzie Pilaszków. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Bochnia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Bochni, związany z Bochnią, pochodzący z Bochni
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Stanisław Barabasz pochodził z rodziny związanej z bocheńskim przemysłem solnym, o wielkich tradycjach patriotycznych.
Wiktionary
IPA: bɔˈxɛ̃j̃sʲci, AS: boχẽĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bochnia ż., bochnianin mos., bochnianka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. nazwa monety
Wiktionary
IPA: ˈbɔxnar, AS: boχnar
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. bochenek
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w Polsce, w województwie małopolskim;
Wiktionary
}|- class="grafika iboxs"
Bochnia (niem. "Salzberg") – miasto w południowej Polsce, w województwie małopolskim, siedziba powiatu bocheńskiego, położone nad rzeką Rabą, w dolinie potoku Babica, na granicy Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego (ściślej: Podgórze Bocheńskie).
Wikipedia
IPA: ˈbɔxʲɲa, AS: boχʹńa
Wiktionary
rzecz. bochnianin mos., bochnianka ż.
przym. bocheński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Bo
Wikipedia
mieszkaniec Bochni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bochni
Wiktionary
IPA: bɔxʲˈɲä̃ɲĩn, AS: boχʹńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Bochnia ż.
:: fż. bochnianka ż.
przym. bocheński
Wiktionary
mieszkanka Bochni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bochni
Wiktionary
IPA: bɔxʲˈɲãnka, AS: boχʹńãnka
Wiktionary
rzecz. Bochnia ż.
:: fm. bochnianin mos.
przym. bocheński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie lubelskim;
Wiktionary
}|-
Bochotnica (jid. "באָכאָטניץ", niem. "Bochotnitza", ros. "Бохотница") – wieś sołecka w Polsce położona w zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie puławskim, w gminie Kazimierz Dolny. Leży nad Bystrą i Wisłą przy drogach wojewódzkich nr 824
Wikipedia
IPA: ˌbɔxɔtʲˈɲit͡sa, AS: boχotʹńica
Wiktionary
rzecz. bochotniczanin
przym. bochotnicki
Wiktionary
Bochowo ( Bòchòwò, kaszub. Bòchòwò; Bochow) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka. Leży na północno-zachodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego.
Wikipedia
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto na prawach powiatu położone w zachodniej części Niemiec;
Wiktionary
Bochum – miasto na prawach powiatu położone w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Arnsberg, w środku Zagłębia Ruhry (niem. "Ruhrgebiet"). Duży ośrodek przemysłowy: szóste co do wielkości miasto kraju związkowego, znajduje się także w pierwszej dwudziestce największych miast Niemiec.
Wikipedia
(1.1) Zebrane i opracowane przez młodzież z Jasła i Bochum materiały zostaną w formie raportu wydane w wielojęzykowej wersji oraz umieszczone w formie witryny internetowej.
Wiktionary
IPA: ˈbɔxũm, AS: boχũm
Wiktionary
przym. bochumski
Wiktionary
przymiotnik od: Bochum (miasto w Niemczech)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bochum, dotyczący Bochum (miasta w Niemczech)
Wiktionary
rzecz. Bochum n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Bochówko (kaszub. Bòchówkò; niem. "Bochowke") – osada kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka, na północno-zachodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 osada administracyjnie należała do województwa słupskiego.
Wikipedia
duży ptak należący do rodzaju brodzących, częsty w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Ciconia|ref=tak. duży ptak brodzący z rodziny bocianów;
(1.2) pot. ornit. bocian biały
(1.3) daw. narzędzie tortur krępujące szyję, ręce i stopy;
(1.4) lud. etn. siła odpowiedzialna za narodziny lub pojawienie się dziecka w rodzinie
(1.5) przen. eufem. lub żart. sprawca narodzin, pojawienia się dziecka w rodzinie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Były tam bociany takie same jak nasze europejskie i bociany o wielkim grubym dzióbie zakończonym hakiem (…)
(1.2) Na łąkę właśnie wróciły bociany.
(1.2) Na naszym kominie klekocze już bocian.
(1.4) Bocian, bocian kiszka, przynieś mi braciszka.
(1.5) Bocian znów przyniósł Jackowi braciszka.
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ɕãn, AS: boćãn
Wiktionary
rzecz. bocianiątko n., bocianówka ż., Bociany nmos., bocianowate nmos., bocianowce nmos., bocianowiec m., Bocianicha ż., Bocianówko n., Bocianowo n., Bocianek m., bociannik m., Boćki nmos.
:: zdrobn. bocianek m., bociek m., bociuś m.
:: zgrub. bocianisko n.
:: fż. bocianica ż., bocianicha ż.
przym. bociani, bocianowaty, boćkowy, bocianowy
Wiktionary
(1.2) pot. pieszcz. bociek; gwara. bocion, boción, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klekotka, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, maciuś, mocian, pocian, sykacz, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
(1.3) córka śmieciarza, kajdany Skeffingtona
(1.4) bociek
Wiktionary
mały bocian
SJP.pl
Bo
Wikipedia
należący do bociana, podobny do bociana
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bociana, należący do bociana
(1.2) taki jak u bociana, przypominający bociana, charakterystyczny dla bociana
Wiktionary
(1.1) Gniazdo bocianie na słomianym dachu albo na rusztowaniu, na kole od wozu, według opinii ludu przynosi szczęście domowi.
(1.2) Skrzydła miał pawie, szyję — łabędzią, dziób — bociani, pazury — sępie, a oczy — jaskółcze.
Wiktionary
IPA: bɔˈt͡ɕä̃ɲi, AS: boćä̃ńi
Wiktionary
rzecz. bocianowe nmos., bocian mzw., bocianica ż., bocianicha ż., bocianowa ż., bocianek mzw., bocianię n., bocianiątko n., bociek mzw., bociuś mzw., bocianiec mrz., bocianowce nmos., bociany nmos.
przym. bocianowy, bocianowaty
Wiktionary
samica bociana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. samica bociana
Wiktionary
(1.1) Bocianica odleciała, aby poszukać pokarmu dla młodych.
Wiktionary
IPA: ˌbɔt͡ɕä̃ˈɲit͡sa, AS: boćä̃ńica
Wiktionary
zob. bocian.
Wiktionary
bocianie gniazdo na statku
SJP.pl
pieszczotliwe zdrobnienie od: bocianię
SJP.pl
pisklę bociana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ornit. pisklę bociana
Wiktionary
rzecz. bocian m., bocianica ż., bociek m.
:: zdrobn. bocianiątko n.
przym. bociani
Wiktionary
(1.1) zdrobn. bocianiątko
Wiktionary
przyjęcie wydawane na cześć przyszłej matki przez jej przyjaciółki i krewne; brzuszkowe, baby shower
SJP.pl
rodzina ptaków z rzędu brodzących; bociany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Ciconiidae|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu bocianowych;
Wiktionary
(1.1) Pisklęta bocianowatych są gniazdownikami.
(1.1) Kleszczak afrykański należy do bocianowatych.
Wiktionary
rzecz. bocian mzw., bocianowce nmos., bociany nmos., bocianowe nmos.
Wiktionary
(1.1) bociany
Wiktionary
1. podobny do bociana;
2. o cechach bocianowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Ciconiiformes|Bonaparte|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych, obejmuje gatunki wodno-błotne, w większości wędrowne;
Wiktionary
(1.1) Profesor wydał monografię o bocianowcach Polski.
Wiktionary
rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowate lm nm., bociany lm nm.
przym. bociani, bocianowy
Wiktionary
(1.1) bocianowe, brodzące
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Ciconiiformes|Bonaparte|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych, obejmuje gatunki wodno-błotne, w większości wędrowne;
forma przymiotnika.
(2.1) M., B. i W. n. lp.; M., B. i W. lm nm. od: bocianowy
Wiktionary
Bocianowe, bocianowce, brodzące (Ciconiiformes) – rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych (Neognathae). Obejmuje gatunki kosmopolityczne, wodno-błotne, w większości wędrowne.
Wikipedia
(1.1) Część gatunków bocianowych gnieździ się w koloniach.
Wiktionary
rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowate lm nm., bociany lm nm.
przym. bociani, bocianowy
Wiktionary
(1.1) bocianowce, brodzące
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: bocian
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do bociana
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z bocianem, dotyczący bociana
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla bociana, mający cechy bociana
Wiktionary
(1.1) Samica nie pozostała głucha na bocianowe umizgi.
Wiktionary
rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowe lm nm., bociany lm nm.
przym. bociani
Wiktionary
(1.1) bociani
(2.1) bociani
(3.1) bociani
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Ciconiidae|Sundevall|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu bocianowych;
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) M., B. i W. lm. od: bocian
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pisklęta bocianów są gniazdownikami.
Wiktionary
rzecz. bocianowe nmos., bocianowce nmos., bocian mzw., bocianowate lm nm.
przym. bociani, bocianowy
Wiktionary
(1.1) bocianowate
Wiktionary
potocznie: woda lecznicza stosowana w sanatoriach do leczenia bezpłodności u kobiet
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: bocian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. pieszcz. bocian
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W gnieździe siedzą trzy młode boćki.
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ɕɛk, AS: boćek
Wiktionary
zob. bocian.
Wiktionary
(1.1) bocian, bociuś
Wiktionary
spójnik
(1.1) stpol. bowiem
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ɕɛ̃m, AS: boćẽm
Wiktionary
Bocień – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Chełmża.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 211 mieszkańców. Wraz z 3 innymi wsiami (każdą zamieszkuje 211 osób), jest piętnastą co do wielkości miejscowością gminy Chełmża.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: bot (aplikacja, wirtualny przeciwnik);
2. dawniej: bucik, botek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. boción, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, boción, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. pieszcz. bocian
Wiktionary
(1.1) Zobacz, Madziu, jakiego ślicznego bociusia ci babcia wyhaftowała.
Wiktionary
rzecz. bocian mzw., bociek mzw.
przym. bociani
Wiktionary
(1.1) bociek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
rodzaj ryb karpiokształtnych z rodziny piskorzowatych; ślizik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
[czytaj: bokor] czarownicy lub znachorzy voodoo (wudu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
Bocoń – północna część miasta Nowy Sącz, nad Łubinką, w rejonie ulicy Witosa. Jest to obszar słabo zabudowany.
Włączony do Nowego Sącza 1 lipca 1951 jako część miejscowości Roszkowice.
Wikipedia
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocon, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie hoszczańskim, w obwodzie rówieńskim;
Wiktionary
Boczanica (ukr. Бочаниця) – wieś na Ukrainie w rejonie hoszczańskim, w obwodzie rówieńskim.
Wikipedia
przym. boczanicki
Wiktionary
boczanka brązowianka - gatunek motyla z rodziny wachlarzykowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. mający wielkie boki
(1.2) gw-pl|Lubelszczyzna wschodnia, Lubelszczyzna zachodnia. wielobarwny, różnobarwny
przymiotnik jakościowy
(2.1) daw. przen. o człowieku: nadęty, dąsający się, gniewny
Wiktionary
rzecz. boczek mrz., bok mrz., boczula ż.
przysł. bokiem, bocznie
Wiktionary
1. zdrobnienie od bok;
2. rodzaj mięsa wieprzowego, część tuszy wieprzowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: bok
(1.2) spoż. mięso z boku świni poprzerastane słoniną;
(1.3) boczna wydzielona część tabeli wyjaśniająca poziome rubryki (wiersze)
Wiktionary
Boczek – pojęcie z dziedziny technologii żywności, oznaczające jedną z zasadniczych części półtuszy wieprzowej oraz potrawy z niej wykonywane.
Wikipedia
(1.1) Siadłem sobie cichutko na boczku krzesełka.
(1.2) Do bigosu dobrze jest dodać trochę wędzonego boczku i kiełbasy.
(1.3) Tekst w boczku powinien być wyrównany do lewej.
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ʃɛk, AS: boček
Wiktionary
rzecz. bok m., pobocze n.
:: zdrobn. boczuś m.
czas. boczyć się ndk.
przym. boczny, boczkowy, boczasty
przysł. boczkiem, bocznie
Wiktionary
boczyć się - dąsać się; okazywać niechęć
SJP.pl
Boczeń ("Pleurochaete" Lindb.) – rodzaj mchów należący do rodziny płoniwowatych ("Pottiaceae" Schimp.).
Wikipedia
1. zdrobnienie od bok;
2. rodzaj mięsa wieprzowego, część tuszy wieprzowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skradając się w niewidoczny sposób; chyłkiem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zrobiony z boczku
SJP.pl
drzewo z rodziny arekowatych; sabal
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od boczniak
Wiktionary
rzecz. boczniak m.
Wiktionary
grzyb jadalny z rodziny bedłkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mykol. kulin. nazwa systematyczna|Pleurotus|ref=tak., grzyb rosnący na pniach;
Wiktionary
rzecz. bok m., bocznica ż.
:: zdrobn. boczniaczek m.
przym. boczny
przysł. bocznie
Wiktionary
pomieszczenie do hodowli boczniaków
SJP.pl
o cechach boczniakowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
Boczniakowate ("Pleurotaceae" Kühner) – rodzina grzybów należąca do rzędu pieczarkowców.
Wikipedia
o cechach boczniakowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
boczny tor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) boczny tor kolejowy; odnoga od głównej linii, przeznaczona do specjalnego użytku;
(1.2) pot. boczna ulica, boczna droga, odnoga drogi
(1.3) biol. odgałęzienie nerwu lub naczynia krwionośnego
Wiktionary
(1.1) Do kamieniołomu prowadzi bocznica kolejowa.
Wiktionary
IPA: bɔt͡ʃʲˈɲit͡sa, AS: bočʹńica
Wiktionary
rzecz. bok m., boczek m., boczuś m., boczniak m., pobocznica ż., pobocze n., bocznik m., poboczność ż.
przym. boczny, poboczny
przysł. bocznie, pobocznie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) na sposób boczny
Wiktionary
(1.1) Ciało sparysomy jest owalne, silnie bocznie spłaszczone.
Wiktionary
rzecz. pobocze n., bocznica ż., boczniak mrz., zboczeniec mos., boczek mrz., bok mrz.
czas. boczyć ndk., boczyć się ndk., zboczyć dk., zbaczać ndk.
przym. boczny, poboczny, zboczony, boczasty
przysł. pobocznie, bokiem, bokami
Wiktionary
1. opornik elektryczny;
2. narzędzie stolarskie, rodzaj hebla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. rezystor włączony równolegle do głównego obwodu, zmniejszający prąd pobierany przez ten obwód
Wiktionary
Bocznik pomiarowy – skalibrowany rezystor używany przy pomiarach dużych wartości natężenia prądu elektrycznego, rozszerzający zakres pomiarowy standardowych mierników. Stosowany przy pomiarach prądu stałego i zmiennego.
Wikipedia
rzecz. bocznica ż., bocznikowanie n.
Wiktionary
(1.1) szunt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) elektr. włączanie bocznika
Wiktionary
rzecz. bocznik m.
czas. bocznikować
Wiktionary
włączać bocznik elektryczny
SJP.pl
związany z bocznikiem
SJP.pl
statek napędzany bocznymi kołami łopatkowymi
SJP.pl
o napędzie statków - wykorzystujący boczne koła łopatkowe
SJP.pl
ponurnik bocznotrzonowy - gatunek grzybów z rodziny ponurnikowatych
SJP.pl
będący na boku w stosunku do czegoś, skierowany w bok, na bok
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) znajdujący się, umiejscowiony na boku czegoś
(1.2) kierujący się, skierowany w bok
(1.3) przen. nie główny
Wiktionary
(1.1) Przed wyprzedzaniem zawsze spoglądam w boczne lusterko.
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ʃnɨ, AS: bočny
Wiktionary
rzecz. bok m., boczek m., bocznica ż., boczniak m., boczenie n., zboczenie n., zbaczanie n., zboczeniec m.
czas. boczyć się ndk., zboczyć dk., zbaczać ndk.
przym. zboczony
przysł. bocznie
Wiktionary
przymiotnik od: Boczów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gwara. bocian, bocian biały
Wiktionary
(1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocon, bocoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.
Wiktionary
pieszczotliwie: boczek (wędlina)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: boczek
Wiktionary
IPA: ˈbɔt͡ʃuɕ, AS: bočuś
Wiktionary
rzecz. boczek m., bocznica ż.
Wiktionary
boczyć się - dąsać się; okazywać niechęć
SJP.pl
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jednostka pomiarowa szybkości nadawania jednostkowych impulsów telegraficznych; baud
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. jednostka prędkości transmisji sygnału;
Wiktionary
Bod ( Baud) – miara określająca prędkość przesyłania zmian medium transmisyjnego (nazwanych "symbolami") z wykorzystaniem cyfrowej modulacji sygnału (w przypadku transmisji w paśmie przepustowym – ang. passband) lub kodowania liniowego (w przypadku transmisji w paśmie podstawowym – ang. baseband). Każdy symbol może reprezentować (transportować) jeden lub więcej bitów danych. Bod oznacza się skrótem Bd. Nazwa jednostki pochodzi od nazwiska Émile Baudot – twórcy telegraficznego "kodu Baudot".
Wikipedia
(1.1) Pięćset bodów oznacza pięćset zmian poziomu sygnału na sekundę.
Wiktionary
IPA: bɔt, AS: bot
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
* angielski: (1.1) baud
* słowacki: (1.1) baud m.
źródła.
== bod (język angielski.) ==
wymowa.
amer. IPA|bɑd.
RP. IPA|bɒd.
audioAU|En-au-bod.ogg.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) slang. ciało
(1.2) bryt. slang. osoba
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) body
(1.2) person
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
* angielski: (1.1) baud
* słowacki: (1.1) baud m.
źródła.
== bod (język angielski.) ==
wymowa.
amer. IPA|bɑd.
RP. IPA|bɒd.
audioAU|En-au-bod.ogg.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) slang. ciało
(1.2) bryt. slang. osoba
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) body
(1.2) person
Wiktionary
Bodaczów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Szczebrzeszyn.
Prywatna wieś szlachecka "Bodaczew" położona była na przełomie XVI i XVII wieku w ziemi chełmskiej województwa ruskiego. W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bodaczów, po jej zniesieniu w gromadzie Szczebrzeszyn. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
partykuła o wielu funkcjach, m.in. wyrażająca życzenie, osłabiająca treść wypowiedzi
SJP.pl
partykuła
(1.1) sygnalizuje wątpliwość mówiącego odnośnie prawdziwości przekazywanych informacji (np. zasłyszanych)
(1.2) przest. sygnalizuje że przedstawione oczekiwania są najmniejszymi dopuszczalnymi
(1.3) wprowadza życzenie lub przekleństwo
spójnik
(2.1) wyraża obojętność wobec wyboru i jednocześnie sugeruje jedno z rozwiązań
Wiktionary
(1.1) Pojechali bodaj w góry.
(1.2) Pożycz bodaj stówę.
(1.2) Czy on cię bodaj przeprosił?
(1.3) Bodaj go piorun trzasnął!
(1.3) Bodajbyś się nie urodził!
(2.1) Kup cokolwiek na obiad, bodaj kurczaka.
Wiktionary
IPA: ˈbɔdaj, AS: bodai ̯
Wiktionary
(1.1) bodajże, chyba, podobno
(1.2) choć, choćby, przynajmniej
(1.3) bodajby, niech, a niech, oby, żeby
(2.1) bodajby, choćby, chociażby
Wiktionary
"bodaj" wraz z cząstką trybu przypuszczającego
SJP.pl
podobno, być może
SJP.pl
partykuła
(1.1) … wyrażająca wątpliwość co do prawdziwości przekazywanej informacji
Wiktionary
(1.1) Następny pociąg odjeżdża bodajże już za 15 minut.
Wiktionary
IPA: bɔˈdajʒɛ, AS: bodai ̯že
Wiktionary
(1.1) bodaj, chyba, podobno, rzekomo, przest. ponoć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. piwnica winiarska;
2. portowy magazyn składowy
SJP.pl
Bodega – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kalifornia, w hrabstwie Sonoma.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Bodek – polski herb szlachecki pochodzenia niemieckiego, używany w Polsce przez rodzinę osiadłą w Prusach.
Wikipedia
związany z Jeziorem Bodeńskim
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Jeziorem Bodeńskim, dotyczący Jeziora Bodeńskiego, związany z obszarem nad tym jeziorem
Wiktionary
w buddyzmie: stan najwyższego poznania
SJP.pl
Bo
Wikipedia
w buddyzmie: istota doskonała, która ma się stać Buddą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. człowiek, który w buddyzmie mahajana dąży do stanu buddy, kieruje się altruistyczną motywacją przynoszenia pożytku innym;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Staniesz się bodhisattwą lub dzieckiem Buddy wyłącznie pod warunkiem, że wykażesz altruistyczną chęć osiągnięcia oświecenia. Bodhisattwowie nazywani są dziećmi umysłu Buddy, gdyż zrodzili się z właściwości strumienia jego umysłu.
(1.1) (…) powinnością bodhisattwy jest bodhicitta, nieustająca aktywność mieć na celu wyzwolenie wszystkich istot.
(1.1) Wśród przedstawień są posągi Buddy, bodhisattw oraz duże triadyczne stele, gdzie postaci Buddy, stojącemu na tle mandorli, po obu stronach towarzyszą bodhisattwy.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. w buddyzmie aspiracja osiągnięcia oświecenia dla dobra wszystkich istot czujących, pragnienie uwolnienia wszystkich istot od cierpienia;
Wiktionary
Bodhićitta ( बोधिचित्त, bodhicitta; putixin, 菩提心; porisim; bodaishin; Bồ-đê-tâm; byang chub kyi sems, བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, dosł. umysł oświecenia, przebudzone serce-umysł lub serce przebudzonego umysłu) – aspiracja osiągnięcia oświecenia dla dobra wszystkich czujących istot (pragnienie uwolnienia wszystkich istot od cierpienia).
Wikipedia
(1.1) Ślubowania bodhisattwy dzieli się na osiemnaście głównych oraz 46 pomniejszych, gdzie podstawowym nakazem jest nieporzucenie altruistycznej postawy bodhisattwy zwanej bodhićittą.
Wiktionary
regionalnie: oset; bodziak
SJP.pl
przymiotnik od: bodiak
SJP.pl
rodzaj ryb z rodziny wargaczowatych
SJP.pl
zatrzymanie przeciwnika ciałem w grze sportowej
SJP.pl
Bo
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. w hokeju na lodzie: atakowanie przeciwnika bodiczkiem
Wiktionary
rzecz. bodiczek m.
czas. bodiczkować
Wiktionary
w hokeju: atakować ciałem
SJP.pl
[czytaj: boDĘ albo boDEN] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bodlica sinica - gatunek ćmy z rodziny wycinkowatych
SJP.pl
pożyczka pod zastaw okrętu lub jego ładunku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mors. pożyczka pod zastaw statku, ładunku, wyposażenia, zaciągana w obcym porcie
Wiktionary
IPA: bɔdˈmɛrʲja, AS: bodmerʹi ̯a
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
duża beczka drewniana, kubeł
SJP.pl
część poroża na nasadzie złączonej z czaszką
SJP.pl
uderzyć czymś ostrym, np. rogami, ostrogą; ukłuć, ubóść, ubodnąć
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ukłuć
Wiktionary
uderzyć czymś ostrym, np. rogami, ostrogą; ukłuć, ubóść, ubodnąć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. bóść)
(1.1) uderzyć czymś ostrym, zakończonym spiczasto
(1.2) przen. uderzyć psychicznie, wywołać przykrość
czasownik zwrotny dokonany bodnąć się (ndk. bóść się)
(2.1) uderzyć siebie samego czymś ostrym
(2.2) uderzyć siebie nawzajem czymś ostrym
Wiktionary
(1.1) Byk nagle bodnął go rogiem.
Wiktionary
rzecz. bodnięcie n.
czas. bóść ndk.
Wiktionary
(1.1-2) dźgnąć, ukłuć
(2.1-2) dźgnąć się, ukłuć się
Wiktionary
jeden z języków urzędowych Indii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jęz. język urzędowy stanu Asam w Indiach;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Bodo n.
Wiktionary
(1.1) boro
Wiktionary
krój czcionek drukarskich o dużym zróżnicowaniu linii pionowych i poziomych
SJP.pl
Bodoni – krój pisma zaprojektowany przez Giambattistę Bodoniego ok. 1780 roku w Parmie. Bodoni jest pismem szeryfowym, klasyfikowanym jako antykwa klasycystyczna. Obok kroju Didot uznawany za najbardziej charakterystyczne pismo drukarskie epoki klasycyzmu. W późniejszych epokach często kopiowany i stosowany w całej Europie i Stanach Zjednoczonych. Obecnie Bodoni jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych krojów pism, używanym m.in. w nagłówkach gazet, np. magazynu „Vogue”.
Wikipedia
telegraf Baudota (korzystający z pięcioelementowego alfabetu)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Boduszewo – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Murowana Goślina.
Wikipedia
Boduszów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Iwaniska. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Wieś leżąca w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego wchodziła w XVII wieku w skład kompleksu iwaniskiego dóbr Zbigniewa Ossolińskiego. W 1629 roku właścicielem wsi położonej w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego był Krzysztof Ossoliński.
Wikipedia
1. obcisłe, jednoczęściowe ubranie damskie lub dziecięce okrywające tułów;
2. środowiskowo: korpus aparatu fotograficznego bez obiektywu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odzież. jednoczęściowy, obcisły strój kobiecy, zwykle bez rękawów i nogawek
(1.2) odzież. jednoczęściowy strój dziecięcy, bez rękawów i nogawek
(1.3) środ. fot. korpus aparatu fotograficznego po odłączeniu obiektywu
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: bod
Wiktionary
Body – rodzaj elastycznej, jednoczęściowej i obcisłej kobiecej bielizny noszonej do m.in. spódnic i spodni. Popularność body wśród kobiet spowodowała pojawienie się również body w wersji dla mężczyzn.
Wikipedia
(1.1) Kupiłam sobie obcisłe, czarne body.
(1.3) Wystarczy, że kupię samo body, bo obiektyw mam z mojej starej lustrzanki.
Wiktionary
IPA: ˈbɔdɨ, AS: body
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bodzik m.
Wiktionary
(1.2) bodzik
Wiktionary
[czytaJ: bodiszejming] ośmieszające lub zawstydzające komentowanie wyglądu jakiejś osoby; body shaming, bodyshaming
SJP.pl
[czytaj: BOdybilding] body building, kulturystyka, trening kulturystyczny;
1. zespół ćwiczeń wykonywanych za pomocą specjalnych przyrządów, zapewniających człowiekowi silną sylwetkę oraz sprawność fizyczną;
2. metodyka stosowania tych ćwiczeń
SJP.pl
[czytaj: BOdygard] prywatny ochroniarz, osoba zajmująca się ochroną znanych postaci życia publicznego; ochroniarz, goryl (potocznie)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bodypejnting] malowanie farbami na ciele; body painting
SJP.pl
Bodypainting (etymologia: body – ciało + "painting" – malowanie, czyli malowanie ciała) – sztuka malowania na ciele farbami, przez niektórych[] uważana za jedną z najstarszych form sztuki. W przeciwieństwie do tatuaży, malunek jest tymczasowy.
Wikipedia
[czytaJ: bodiszejming] ośmieszające lub zawstydzające komentowanie wyglądu jakiejś osoby; body shaming, body-shaming
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Bodzanowa
SJP.pl
mieszkanka Bodzanowa
SJP.pl
Bodzanowice (niem. "Botzanowitz"; "Grunsruh" (1938-1945)) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Olesno.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Bodzanów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Bodzanów – miasto w Polsce, położone nad Mołtawą w zachodniej części województwa mazowieckiego, w powiecie płockim, w gminie Bodzanów.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Bodzechowa
SJP.pl
mieszkanka Bodzechowa
SJP.pl
przymiotnik od: Bodzechów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Bodzechów – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Bodzechów. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bodzechów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bóść.
Wiktionary
czas. bóść
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Pojechał do Bodzentyna zobaczyć sławny tryptyk.
(1.1) Rabunek, pożoga były jego bronią i zachętą do odwagi dla jego żołdactwa, zaprawionego już na rzeziach i pożogach w Wąchocku, Bodzentynie i Staszowie.
Wiktionary
IPA: bɔˈd͡zɛ̃ntɨ̃n, AS: boʒẽntỹn
Wiktionary
rzecz. bodzentynianin mos., bodzentynianka ż.
przym. bodzentyński
Wiktionary
mieszkaniec Bodzentyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bodzentyna
(1.2) osoba pochodząca z Bodzentyna, urodzona w Bodzentynie
Wiktionary
(1.1) Bóg chciał, by bodzentynianom po raz kolejny się powiodło.
(1.2) Rodowitym bodzentynianinem jest na pewno pan Jacek.
Wiktionary
rzecz. Bodzentyn mrz.
:: fż. bodzentynianka ż.
przym. bodzentyński
Wiktionary
mieszkanka Bodzentyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bodzentyna
(1.2) kobieta pochodząca z Bodzentyna, urodzona w Bodzentynie
Wiktionary
(1.1) Kilka bodzentynianek z koła gospodyń niosło feretron.
(1.2) Leon ożenił się z rodowitą bodzentynianką z ulicy Ogrodowej.
Wiktionary
rzecz. Bodzentyn mrz.
:: fm. bodzentynianin mos.
przym. bodzentyński
Wiktionary
przymiotnik od: Bodzentyn
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bodzentyna, związany z Bodzentynem
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla Bodzentyna lub bodzentynian, mający cechy lub właściwości przypisywane Bodzentynowi lub bodzentynianom
Wiktionary
(1.1) Tryptyk bodzentyński zrobił na Czesławie ogromne wrażenie.
Wiktionary
rzecz. Bodzentyn mrz., bodzentynianin mos., bodzentynianka ż.
Wiktionary
Bodzewko – nieczynny kolejowy przystanek osobowy na linii nr 366 w Bodzewku Pierwszym, w województwie wielkopolskim, w Polsce.
Wikipedia
zdrobnienie od: bodziak (ubranie)
SJP.pl
1. regionalnie: oset; bodiak;
2. potocznie: body (ubranie)
SJP.pl
1. regionalnie: oset; bodiak;
2. potocznie: body (ubranie)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. podnieta, czynnik wywołujący pobudzenie receptorów - pochodzący ze środowiska zewnętrznego lub ze środowiska wewnętrznego
2. ostroga (dawniej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. czynnik wywołujący pobudzenie receptorów, pochodzący ze środowiska zewnętrznego lub ze środowiska wewnętrznego;
(1.2) daw. ostroga
(1.3) przen. podnieta, zachęta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wzgórze odpowiada za wstępną ocenę bodźców zmysłowych i przesyłanie ich do kory mózgowej.
(1.3) Nowa praca jest bodźcem, który go zachęca do dalszej walki.
Wiktionary
IPA: ˈbɔd͡ʑɛt͡s, AS: boʒ́ec
Wiktionary
(1.1,3) przym. bodźcowy
(1.2) czas. bodnąć, bóść
Wiktionary
(1.3) impuls
Wiktionary
Bodziejowice – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Irządze.
W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bodziejowice, po jej zniesieniu w gromadzie Irządze. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
bodzieniec bzowiak - motyl z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
zdrobnienie od: Bogdan (imię męskie)
SJP.pl
Zobacz też: Fabryka Mebli Bodzio.
Bodzio – skała w Dolinie Kobylańskiej na Wyżynie Olkuskiej, w miejscowości Będkowice, w gminie Wielka Wieś, powiecie krakowskim, województwie małopolskim. Znajduje się na zakręcie środkowej części doliny, w jej orograficznie prawych zboczach, naprzeciwko Dwoistej Turni.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
jednoroczna roślina zielna z rodziny bodziszkowatych; geranium; gerania
SJP.pl
Bo
Wikipedia
rodzina roślin kwiatowych dwuliściennych pospolitych w nieomal wszystkich strefach klimatycznych
SJP.pl
Bo
Wikipedia
o cechach bodziszkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rząd roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Bodziszkowce ("Geraniales" Dumortier) – grupa roślin okrytonasiennych stanowiąca klad wyróżniany w randze rzędu w różnych systemach klasyfikacyjnych. Grupa niejednorodna morfologicznie, do niedawna różnie ujmowana w systematyce roślin. Dopiero w 2011 analizy molekularne potwierdziły bliskie, siostrzane pokrewieństwo z rzędem mirtowców. Grupa koronna rzędu datowana jest na 88 do 80 milionów lat temu.
Wikipedia
Bodzyniewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Śrem. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Położona 10 km na południe od Śremu przy drodze powiatowej nr 4070 z Kadzewa do Konarskiego przez Drzonek i Wieszczyczyn.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Bodzęcin (do 1945 "Basenthin") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Osina.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.
Miejscowość położona na skraju Równiny Goleniowskiej i Równiny Nowogardzkiej, we wschodniej części Puszczy Goleniowskiej, na dużej polanie (pola, łąki), w dolinie rzeki Gowienicy i ujściu Stepnicy.
Wikipedia
związany z Bodzęcinem, dotyczący Bodzęcina
SJP.pl
staropolskie imię męskie
SJP.pl
Bodzęta, "Bodzanta" – staropolskie imię męskie. Aleksandra Cieślikowa łączy je z występującym w staropolskich imionach dwuczłonowym elementem "-bod", zob. Ostrobod.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) daw. ryb. rodzaj harpuna na węgorze
Wiktionary
(1.1) Czatował na wielkie węgorze albo nieruchome szczupaki, leżąc długo piersiami na tafli lodowej, ażeby nieomylnym uderzeniem zaostrzonej osęki, bodorem celnym je przebić.
Wiktionary
IPA: ˈbɔdur, AS: bodur
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. psych. pobudzanie kogoś poprzez poddawanie go działaniu różnorodnych bodźców
Wiktionary
rzecz. bodziec m.
czas. bodźcować
przym. bodźcowy
Wiktionary
pobudzać, stymulować poprzez poddawanie działaniu bodźców
SJP.pl
→ bodźcowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bodźcowe
Wiktionary
przym. bodźcowy
przysł. bodźcowo
Wiktionary
związany z bodźcem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fizj. wywołujący reakcję organizmu
(1.2) książk. skłaniający do określonego działania, inicjujący proces
Wiktionary
(1.1) W zastarzałych, chronicznych formach gośćca doskonale działa leczenie bodźcowe polegające na wstrzykiwaniu choremu najrozmaitszych składników białkowych.
(1.1) Kiedy doktor [Tytus Aureliusz] Chałubiński ogłosił publicznie, że klimat zakopiański ma charakter bodźcowy i znacznie przyspiesza przemianę materii — wielu miłośników gór zyskało dodatkowy impuls do przyjazdu, uważając, że powietrze zakopiańskie działa jak afrodyzjak.
(1.1) Cynk, zawiaduje znajdującą się w naszym organizmie substancją bodźcową o nazwie histamina, która odpowiada na [za] stany emocjonalne, a pod wpływem pieszczot i czułych słówek powoduje wzrost podniecenia.
(1.1) Specjaliści balneoklimatologii uważają bowiem, iż działanie bodźcowe klimatu na organizm otrzymuje się przez kilkanaście miesięcy.
(1.1) Homeopatia jest terapią bodźcową. Poprzez odpowiednią stymulację organizm sam jest w stanie poradzić sobie z chorobą.
(1.2) Bodźcowe wykorzystywanie podatków w celu oddziaływania na podmioty gospodarcze odbywa się za pomocą skali podatkowej oraz różnego rodzaju ulg i zwolnień od podatków. Stosowanie odpowiednich stawek podatkowych oraz ich konstrukcja może wpływać na decyzje podejmowane przez przedsiębiorstwa.
(1.2) Zasadniczym celem reform było istotne ograniczenie roli państwa w gospodarce — głównego redystrybutora dóbr i usług — na rzecz bodźcowych reguł rynkowych.
(1.2) Optyka ekologiczna: teoria percepcji, która kładzie nacisk na bogactwo informacji bodźcowych i przedstawia podmiot postrzegający jako aktywnego badacza środowiska; opracowana przez Jamesa [Jerome'a] Gibsona.
(1.2) Kolejną funkcją ekonomiczną budżetu jest tzw. funkcja bodźcowa.
(1.2) Nagroda ma charakter bodźcowy, co determinuje jej znaczenie społeczno-wychowawcze.
Wiktionary
rzecz. bodźcowanie n., bodźcowość ż.
Wiktionary
(1.2) zachęcający
Wiktionary
pobudzać, stymulować poprzez poddawanie działaniu bodźców
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: BEKlin] nazwisko
SJP.pl
minerał, wodorotlenek glinu; bemit
SJP.pl
[czytaj: bołing] marka samolotów
SJP.pl
Boeing Company – amerykański koncern lotniczy, zbrojeniowy i kosmiczny z siedzibą w hrabstwie Arlington w stanie Wirginia. Dwa najważniejsze działy stanowią:
Boeing produkuje różne typy samolotów i śmigłowców, przeznaczonych zarówno dla wojska, jak i służb cywilnych. Uczestniczy w programach badania kosmosu, produkując zespoły i podzespoły do rakiet nośnych, sztucznych satelitów i statków kosmicznych.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. w religiach politeistycznych: istota, osoba, zwierzę, roślina lub rzecz będące przedmiotem kultu;
2. człowiek lub przedmiot bezkrytycznie uwielbiany
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D., B. lp. od: bóg
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: bogato
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. pobogacieć)
(1.1) rzad. stawać się bogatym, zamożnym, majętnym
(1.2) przen. rzad. stawać się zasobniejszym, liczniejszym, wspanialszym, wszechstronniejszym, różnorodniejszym
Wiktionary
(1.1) [Franciszek] Malewski tyje, łysieje i bogacieje w Petersburgu.
(1.2) [Dziecko] jest najbardziej rozbawione przed snem. Wtenczas rośnie najbujniej przed nim urok zabawy, bogacieje jawa życia.
Wiktionary
(1.1-2) bogacić się
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) czynić bogatym
(1.2) przen. czynić lepszym lub bardziej wartościowym
czasownik zwrotny niedokonany bogacić się
(2.1) stawać się bogatym
(2.2) przen. stawać się lepszym lub bardziej wartościowym
Wiktionary
rzecz. bogatkowate nmos., ubogi mos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatek mzw., bogatka ż., bogatość ż., ubóstwo n.
czas. ubogacać ndk., ubogacić dk., ubożeć ndk., ubożyć ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., zubażać ndk., zubożyć dk.
przym. bogaty, ubogi
przysł. bogato, ubogo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ bogacz (dawniej)
SJP.pl
Bogacko (niem. "Rainfeld") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Giżycko. W 2010 roku wieś liczyła 97 mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) majątek, posiadane dobra o dużej wartości
(1.2) wielka ilość, różnorodność
(1.3) bycie bogatym
(1.4) w lm.: bogactwa → kosztowności, skarby
Wiktionary
Bogactwo – całkowita wartość pieniędzy i wartościowych dóbr jakie posiada osoba bądź rodzina.
Bogactwo narodowe to liczba wyprodukowanych dóbr w danym okresie na terytorium danego kraju.
Wikipedia
(1.1) Bogactwo tego człowieka jest duże, ale jego głupota jest jeszcze większa.
(1.2) Drzewa sosnowe to wiecznie zielone drzewa z grubą korą i bogactwem żywicy.
(1.3) Pomimo skłonności hazardowych jej ojca i jego ciągłej potrzeby epatowania bogactwem, rodzina nadal dysponowała ogromnymi pieniędzmi.
Wiktionary
IPA: bɔˈɡat͡stfɔ, AS: bogactfo
Wiktionary
rzecz. bogatka ż., bogacenie n., bogatość ż., bogacz
przym. bogaty
przysł. bogato
czas. wzbogacić, wzbogacać, bogacić
Wiktionary
człowiek bogaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba bardzo bogata
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Właśnie kupił sobie trzeci samochód, ten to dopiero bogacz.
Wiktionary
IPA: ˈbɔɡat͡ʃ, AS: bogač
Wiktionary
rzecz. bogactwo n.
:: fż. bogaczka ż.
czas. bogacić się, wzbogacić, bogacić
przym. bogaty
przysł. bogato
Wiktionary
(1.1) krezus; przest. fortunat
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kultura bogaczewska - kultura archeologiczna epoki żelaza
SJP.pl
kobieta bogata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta bardzo bogata
Wiktionary
(1.1) Ta bogaczka jest tak obwieszona złotem, że ledwo je potrafi unieść.
Wiktionary
IPA: bɔˈɡat͡ʃka, AS: bogačka
Wiktionary
zob. bogacz.
Wiktionary
(1.1) krezuska
Wiktionary
1. Stare Bogaczowice - wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim;
2. wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: BOgard] nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. peryfr. Maria z Nazaretu;
Wiktionary
(1.1) Bogarodzico Dziewico, Dziewico! / Usłysz nas, Matko Boża, / Usłysz nas!
(1.1) Nauczycielka przepytała wszystkich z „Modlitwy do Bogarodzicy” Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.
Wiktionary
rzecz. rodzica ż., Bogurodzica ż., Bogarodzicielka ż.
Wiktionary
(1.1) Bogurodzica, Bogarodzicielka, Boża Rodzicielka, Maryja, Matka Boska, Matka Boża
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) teol. peryfr. Maria z Nazaretu;
Wiktionary
(1.1) Ostatecznie ugruntowano cześć Maryi, ogłaszając, że jest prawdziwą Bogarodzicielką.
Wiktionary
(1.1) Bogarodzica ż., Bogurodzica ż.
Wiktionary
(1.1) Boża Rodzicielka, Bogarodzica, Bogurodzica, Matka Boża, Matka Boska, Madonna, Dziewica Maryja, Maryja
Wiktionary
nazwisko, np. Humphrey Bogart [czytaj: hamfrej bogart] (1899 - 1957), aktor amerykański
SJP.pl
Bogart – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Georgia, w hrabstwie Clarke.
Wikipedia
chrząszcz z rodziny bogatkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. rodzaj dużego chrząszcza
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: bogatka
Wiktionary
rzecz. bogatka ż., bogatkowate lm.
czas. bogacić
Wiktionary
gatunek sikory, w Polsce pod ochroną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Parus major|Linnaeus|ref=tak., sikora bogatka;
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: bogatek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W przeciwieństwie do niektórych sikor obie płci bogatki ubarwione są niemalże jednakowo, ale jednak występują różnice w upierzeniu.
(1.1) Misia dostała w przedszkolu książkę o bogatkach.
Wiktionary
IPA: bɔˈɡatka, AS: bogatka
Wiktionary
rzecz. bogatek mzw., bogatkowate nmos., ubogi mos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogacenie n., wzbogacanie n., wzbogacenie n., ubogacenie n., ubogacanie n., bogatość ż.
czas. bogacić ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., ubogacać ndk., ubogacić dk.
przysł. bogato
Wiktionary
(1.1) sikora bogatka, bogatka zwyczajna
Wiktionary
rodzina chrząszczy; bogatki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ent. nazwa systematyczna|Buprestidae|Leach|ref=tak., rodzina owadów z rzędu chrząszczy;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Niektóre gatunki bogatkowatych są groźnymi szkodnikami.
Wiktionary
rzecz. bogatka ż., bogacenie n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatek mzw.
czas. bogacić ndk.
przym. bogaty
przysł. bogato
Wiktionary
o cechach bogatkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) znacznie korzystnie pod względem materialnym
(1.2) w sposób świadczący o bogactwie
(1.3) obfitując w coś
Wiktionary
(1.1) I kazał sobie szyć bardzo bogato sznurami i pętlicami ozdobną taratatkę z jakimiś figlami.
Wiktionary
czas. bogacić, wzbogacić, wzbogacać
rzecz. bogatkowate nmos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatka ż., bogatość ż.
przym. bogaty
Wiktionary
(1.1) dostatnio, zamożnie, majętnie, pomyślnie
(1.2) kosztownie, strojnie, wspaniale, wystawnie, zamożnie
(1.3) bardzo, hojnie, licznie, mocno, różnorodnie, suto, znacznie
Wiktionary
zawierający dużo tłuszczów; wysokotłuszczowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bogate; cecha tych, którzy są bogaci
Wiktionary
rzecz. bogactwo n., bogatka ż.
przym. bogaty
przysł. bogato
czas. wzbogacić, bogacić
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: bogaty
SJP.pl
1. zamożny, majętny
2. będący świadectwem zamożności; okazały, wytworny, np. "bogaty wystrój wnętrza"
3. mający dużo czegoś, np. "posiłek bogaty w węglowodany"
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) posiadający duży majątek lub osiągający wysokie dochody
(1.2) taki, który obfituje w coś
(1.3) dający dużą możliwość wyboru
Wiktionary
Bogaty − polski herb szlachecki.
Wikipedia
(1.1) Wielu biznesmenów jest bogatych.
(1.2) Owoce są bogate w witaminy.
(1.3) W sklepach jest bardzo bogaty wybór produktów.
Wiktionary
IPA: bɔˈɡatɨ, AS: bogaty
Wiktionary
rzecz. bogatkowate nmos., bogactwo n., bogacz m., bogaczka ż., bogacenie n., wzbogacanie n., wzbogacenie n., ubogacenie n., ubogacanie n., bogatość ż.
czas. bogacić ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., ubogacać ndk., ubogacić dk.
przysł. bogato
Wiktionary
(1.1) dostatni, majętny, zamożny, zasobny; pot. dziany, nadziany, forsiasty, przy forsie; reg. śl. piniynżyty
(1.2) obfity, zasobny, okazały, wystawny
(1.3) obfity, zasobny, rozmaity, (prze)różny, różnorodny, wieloraki
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w powiecie zgorzeleckim;
Wiktionary
Bogatynia (dawniej "Rychwałd", Reichenau in Sachsen, Rychnow, Bohatyně, Rychnov) – miasto w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Bogatynia. Położone na Obniżeniu Żytawsko-Zgorzeleckim, nad potokiem Miedzianka, w polskiej części Górnych Łużyc.
Wikipedia
(1.1) Teren zamknięty na linii Zgorzelec-Wałbrzych-Bogatynia znany był przez lata jako "trójkąt bermudzki", gdyż cechował się wysokim wskaźnikiem przestępczości.
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡaˈtɨ̃ɲa, AS: bogatỹńa
Wiktionary
rzecz. bogatynianin mos., bogatynianka ż.
przym. bogatyński
Wiktionary
(1.1) reg. pot. Bagdad (określenie nadane przez mieszkańców)
Wiktionary
mieszkaniec Bogatyni (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bogatyni
(1.2) osoba pochodząca z Bogatyni, urodzona w Bogatyni
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡatɨ̃ˈɲä̃ɲĩn, AS: bogatỹńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Bogatynia ż.
:: fż. bogatynianka ż.
przym. bogatyński
Wiktionary
mieszkanka Bogatyni (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bogatyni
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡatɨ̃ˈɲãnka, AS: bogatỹńãnka
Wiktionary
rzecz. Bogatynia ż.
:: fm. bogatynianin m.
przym. bogatyński
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bogatyni, związany z Bogatynią
Wiktionary
(1.1) (…) bogatyńska policja dwukrotnie odmówiła wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡaˈtɨ̃j̃sʲci, AS: bogatỹĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bogatynia ż., bogatynianin mos., bogatynianka ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
dawniej: bodaj
SJP.pl
Bogdaj – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Sośnie, ok. 19 km na południowy zachód od Ostrowa Wlkp.
Przed 1932 rokiem miejscowość położona była w powiecie odolanowskim. W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bogdaj, po jej zniesieniu w gromadzie Sośnie. w latach 1975–1998 w województwie kaliskim, w latach 1932–1975 i od 1999 w powiecie ostrowskim.
Wikipedia
partykuła "bogdaj" wraz z cząstką trybu przypuszczającego
SJP.pl
dawniej: bodajże (chyba, podobno, być może)
SJP.pl
Bogdalec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Płoniawy-Bramura.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wikipedia
dawniej: ukochany mężczyzna; bohdan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Bogdana
Wiktionary
Bogdan, Bogudan, Bogodan, Bohdan, Bodan – męskie imię pochodzenia słowiańskiego.
Wikipedia
(1.1) Bogdan wreszcie zaakceptował trudny charakter swojego pasierba.
Wiktionary
IPA: ˈbɔɡdãn, AS: bogdãn
Wiktionary
rzecz. Bogna ż., Bogdanostwo lm m., Bogdanowa ż.
:: zdrobn. Bodek m., Bodzio m., Bogdanek m., Boguś m.
:: fż. Bogdana ż.
Wiktionary
(1.1) Bohdan (wariant fonetyczny)
Wiktionary
dawniej: ukochany mężczyzna; bohdan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od Bogdan
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bogdana to rzadkie imię.
Wiktionary
rzecz. Bogdan mos.
Wiktionary
przenośnie: ukochana kobieta
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący miasta Bogdaniec
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogdany lub z nią związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przenośnie: ukochana kobieta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. dziś żart. ukochana, wybranka, dama serca
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kupiłem kwiaty dla swej bogdanki.
Wiktionary
IPA: bɔɡˈdãnka, AS: bogdãnka
Wiktionary
rzecz. bogdan m.
Wiktionary
(1.1) dulcynea
Wiktionary
Bogdan z małżonką; Bogdanowie
SJP.pl
Bogdanowice ( Badenau, do 1936 r. "Badewitz") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Głubczyce, na Płaskowyżu Prudnicko-Głubczyckim.
Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: ukochany mężczyzna; bohdan
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogdana lub z nim związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie podwołoczyskim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bogdanówecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
(1.1) Gdy późnym rankiem Winea zeszła na śniadanie, Bogdar i Ben rozmawiali już z jakimś tęgim jegomościem, zapewne zarządcą którejś z karawan lub podróżnych konwojów.
Wiktionary
rzecz. Bożydar m., fż. Bogdara
Wiktionary
Bogdaszowice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Kąty Wrocławskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.
Wikipedia
Bogdałów – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Brudzew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
tytuł cesarza chińskiego lub władców mongolskich
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: boghed] rodzaj węgla powstałego ze szczątków roślin wodnych; boghed
SJP.pl
Bo
Wikipedia
rodzaj węgla powstałego ze szczątków roślin wodnych; boghead
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) depr. plural|bóg.
Wiktionary
(1.1) Chłopcem będąc chodziłem do szkoły Muzoniusza, który mawiał nam, że szczęście polega na tym, by chcieć tego, czego chcą bogi […].
Wiktionary
IPA: ˈbɔɟi, AS: boǵi
Wiktionary
istota rodzaju żeńskiego będąca obiektem kultu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. etn. bóstwo płci żeńskiej
(1.2) przen. żart. piękna kobieta godna hołdów
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) W tej świątyni oddawano cześć bogini Wenus.
(1.2) O żono, bogini ty moja!
Wiktionary
IPA: bɔˈɟĩɲi, AS: boǵĩńi
Wiktionary
rzecz. Bóg m., bożek m., bóstwo n., boskość ż., ubóstwianie n., ubóstwienie n., bożyc m., bożnica ż., pobożność ż.
:: zdrobn. boginka ż.
:: fm. bóg m.
czas. ubóstwiać ndk., ubóstwić dk.
przym. boży, boski, bożnicowy, pobożny, niezbożny
wykrz. przebóg
przysł. bosko
Wiktionary
(1.1) boginka
Wiktionary
w mitologii słowiańskiej: każdy z demonów wód, lasów i pól, mający postać kobiety pięknej i uwodzicielskiej lub odrażająco brzydkiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitsłow. każdy z demonów wód, lasów i pól mający postać kobiety
Wiktionary
Boginka (także: "dziwożona, mamuna, rusałka") – w przedchrześcijańskich wierzeniach Słowian demon żeński, będący personifikacją sił przyrody, wrogi wobec ludzi.
Wikipedia
(1.1) Boginki zagrażały człowiekowi na wiele sposobów.
Wiktionary
rzecz. bóg mos., przebóstwienie n., bóstwo n., Bóg mos., bogini ż.
wykrz. przebóg
przysł. bosko
przym. niezbożny
Wiktionary
Boglewice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Jasieniec. Leży nad rzeką Czarną.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie wareckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Boglewice, po jej zniesieniu w gromadzie Jasieniec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Bogna – staropolskie imię żeńskie stanowiące formę pochodną (zdrobniałą) od imion rozpoczynających się na "Bog-", początkowo zarówno męską, jak i żeńską. Istnieją również hipotezy, że imię to mogło być wymyślone przez kronikarza Jana Długosza, w którego pismach pojawia się po raz pierwszy, lub służyć jako zdrobnienie od imienia Benigna. W źródłach polskich poświadczone w XV wieku.
Wikipedia
(1.1) Wracali pamięcią do spotkań z Leopoldem Tyrmandem ludzie, którzy byli pierwowzorami bohaterów Złego oraz jego żony i kochanki, w tym Bogna, legendarna polska Lolita z łamów Dziennika 1954.
Wiktionary
IPA: ˈbɔɡna, AS: bogna
Wiktionary
rzecz. Bogdan m.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogny lub z nią związany
SJP.pl
przysłówek
(1.1) zachowując przykazania
Wiktionary
(1.1) Starała się żyć bogobojnie, nie szukając z nikim zwady.
Wiktionary
przym. bogobojny
rzecz. bogobojność ż.
Wiktionary
(1.1) pobożnie, religijnie, świątobliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bogobojnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bogobojny
SJP.pl
życie w zgodzie z zasadami wyznawanej religii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. odprzym. cecha tego, co jest bogobojne; cecha tych, którzy są bogobojni
Wiktionary
przym. bogobojny
przysł. bogobojnie
Wiktionary
(1.1) pobożność, nabożność, religijność, świątobliwość
Wiktionary
żyjący zgodnie z zasadami wyznawanej religii
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) rel. książk. bojący się gniewu boga lub bóstw
(1.2) rel. książk. zgodny z zasadami wyznawanej religii
(1.3) rel. książk. żyjący zgodnie z zasadami wyznawanej religii
Wiktionary
(1.3) Wśród grzeszników jedynie Noe, mąż bogobojny, znalazł upodobanie w oczach Pańskich.
(1.3) Był bardzo pobożny i bogobojny, pościł i chciał, żeby inni pościli.
Wiktionary
rzecz. bogobojność ż.
przysł. bogobojnie
Wiktionary
(1.1-2) nabożny, pobożny, zbożny, wierzący, religijny, świątobliwy; wulg. świętojebliwy
Wiktionary
1. występowanie przeciw Bogu lub autorytetom religijnym;
2. dawniej, w mitologii: wojna bogów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto zabił boga
Wiktionary
(1.1) (…) konflikt między chrześcijanami a Żydami postrzegano jako spór między braćmi; w średniowieczu Żydów określano częściej jako bratobójców niż jako bogobójców (…)
Wiktionary
rzecz. bogobójstwo n.
:: fż. bogobójczyni ż.
przym. bogobójczy
Wiktionary
mieszkaniec Bogoty (stolicy Kolumbii); Bogotanin
SJP.pl
mieszkanka Bogoty (stolicy Kolumbii); Bogotanka
SJP.pl
przymiotnik od: Bogota (stolica Kolumbii); bogotański
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. bogacz
Wiktionary
rzecz. fż. bogolka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. bogaczka
Wiktionary
rzecz. fm. bogol
Wiktionary
Bogomice (niem. "Biegnitz") – zniesiona wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, w gminie Kotla. W związku ze szkodliwym działaniem Huty Miedzi Głogów, która znajdowała się na drugim brzegu Odry, mieszkańcy zostali wysiedleni do okolicznych miejscowości, a domy rozebrane.
Wikipedia
średniowieczny ruch religijno-społeczny powstały wśród Słowian bałkańskich, który krytykował duchowieństwo i feudalizm; bogomili, bogomolcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. synkretyczny ruch religijny średniowiecza, łączący zaratustriański dualizm z chrześcijaństwem
Wiktionary
wyznawca bogomilizmu (średniowiecznego ruchu religijno-społecznego); bogomolec
SJP.pl
wyznawca bogomilizmu (średniowiecznego ruchu religijno-społecznego); bogomolec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) śrpol. człowiek bogobojny, gorliwie wierzący datadef|1552|1694}}
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔ̃ˈmɔtl̥t͡sa, AS: bogõmotl̦ca
Wiktionary
wyznawca bogomilizmu (średniowiecznego ruchu religijno-społecznego); bogomił
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. rel. kontemplacja o Bogu
Wiktionary
(1.1) Od tego czasu Magdalena świat opuściła, udając się na pokutę za grzechy swoje i na bogomyślność.
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔ̃ˈmɨɕl̥nɔɕt͡ɕ, AS: bogõmyśl̦ność
Wiktionary
przym. bogomyślny
przysł. bogomyślnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. zob. teolog.
Wiktionary
Bogoniowice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Ciężkowice.
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bogoniowice, po jej zniesieniu w gromadzie Ciężkowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bogoojczyźniane
Wiktionary
(1.1) Myślę, że klikowość i prywata, zaściankowość i klerykalizm, tromtadracja i „bogoojczyźnianość" jednych i drugich nie były jedynymi rozczarowaniami, jakie zraziły go do politycznej działalności.
Wiktionary
przym. bogoojczyźniany
przysł. bogoojczyźnianie
Wiktionary
ironicznie: nacechowany obrzędowym, zewnętrznym patriotyzmem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w patetyczny sposób odwołujący się do haseł patriotycznych i religijnych
Wiktionary
(1.1) Niestety, ogół emigrantów, wielce czuły na bogoojczyźniany frazes i radykalną retorykę, dawał się w ten sposób dzielić, skłócać i prowadzać na manowce (…)
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔːjt͡ʃɨʑˈɲãnɨ, AS: bog•oi ̯čyźńãny
Wiktionary
rzecz. bogoojczyźnianość ż.
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. polski herb szlachecki;
4. szczyt w Górach Kruczych;
5. jezioro w Kenii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Bogorii (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bogorii (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Nogińsk (nazwa oficjalna do 1930 roku);
Wiktionary
Bogorodsk ( Богоро́дск) – miasto w Rosji, w obwodzie niżnonowogrozskim. W 2010 roku liczyło 35 499 mieszkańców.
Wikipedia
przym. bogorodski
Wiktionary
(1.1) współcz. Nogińsk; war. Bogorodzk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. Nogińsk (polska nazwa stosowana do 1930 roku)
Wiktionary
przym. bogorodzki
Wiktionary
(1.1) Bogorodsk
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Bogorodzkiem, dotyczący Bogorodzka
Wiktionary
rzecz. Bogorodzk mrz.
Wiktionary
Bo
Wikipedia
związany z Bogorią
SJP.pl
stolica Kolumbii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, stolica Kolumbii;
(1.2) geogr. szczyt górski w Górach Tokajsko-Slańskich we wschodniej Słowacji;
Wiktionary
Bogota (hiszp. ""; poprzednia nazwa oficjalna Santa Fe de Bogotá) – miasto w Ameryce Południowej, stolica i największe miasto Kolumbii, a także ośrodek administracyjny departamentu Cundinamarca. W 2018 roku miasto liczyło 7 387 400 osób.
Miasto leży w centralnej części Kolumbii, w Kordylierze Wschodniej w północnych Andach, na wysokości 2640 m n.p.m.. Stanowi najważniejszy ośrodek przemysłowy, handlowy, finansowy, naukowy i kulturalny Kolumbii. Burmistrzem miasta jest Carlos Fernando Galán.
Wikipedia
IPA: bɔˈɡɔta, AS: bogota
Wiktionary
rzecz. bogotanin m., bogocianin m., bogotanka ż., bogocianka ż.
przym. bogotański, bogociański
Wiktionary
mieszkaniec Bogoty (stolicy Kolumbii); Bogocianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bogoty
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔˈtãɲĩn, AS: bogotãńĩn
Wiktionary
rzecz. Bogota ż.
:: fż. bogotanka ż.
przym. bogotański
Wiktionary
mieszkanka Bogoty (stolicy Kolumbii); Bogocianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bogoty
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔˈtãnka, AS: bogotãnka
Wiktionary
rzecz. Bogota ż.
:: fm. bogotanin mos.
przym. bogotański
Wiktionary
przymiotnik od: Bogota (stolica Kolumbii); bogociański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z miastem Bogota, dotyczący Bogoty
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡɔˈtãj̃sʲci, AS: bogotãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bogota ż., bogotanin m., bogocianin m., bogotanka ż., bogocianka ż.
przym. bogociański
Wiktionary
(1.1) bogociański
Wiktionary
potocznie: osoba mająca wrogi stosunek do wszystkiego, co jest związane z Bogiem lub bogami
SJP.pl
węgierska zupa gulaszowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. rodzaj kociołka służącego do przyrządzania nad paleniskiem potraw gulaszowych;
(1.2) spoż. pot. węgierska zupa gulaszowa gotowana w tym naczyniu
Wiktionary
Bogracz ( bogrács) – w kuchni węgierskiej rodzaj kociołka służącego do przyrządzania potraw nad ogniskiem. Mianem tym często określa się też gotowaną w nim zupę gulaszową.
Wikipedia
mieszkaniec Boguchwały (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Boguchwały (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Boguchwały lub z nią związany
SJP.pl
przymiotnik od: Boguchwała
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Boguchwała
Wiktionary
, Bogchwał, Bochwał, Boguchał, Bogufał, Bogofał, Bogfał, Bofał – staropolskie imię męskie, złożone z członu "Bogu-" („Bóg”, ale pierwotnie „los, dola, szczęście”) i "-chwał" („chwalić, sławić, dziękować”). Prawdopodobnie oznaczało "tego, który sławi szczęście”, późn. "tego, który sławi Boga”. Zob. też Chwalibog, Chwaliboż, Falibog, Faliboż.
Wikipedia
(1.1) Żona Boguchwała łapała pijawki i sprzedawała je aptekarzowi.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Boguś m.
:: fż. Boguchwała ż.
przym. Boguchwałowy
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) geogr. miasto w Polsce;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Boguchwał
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Każdego ranka o świtaniu Boguchwała wychodziła boso na łąkę.
(1.2) Dopiero w Boguchwale zegarmistrz naprawił Jackową kukułkę.
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡuxˈfawa, AS: boguχfau̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Bogusia ż.
:: fm. Boguchwał m.
przym. Boguchwałowy
Wiktionary
Boguchwał z małżonką; Boguchwałowie
SJP.pl
Boguchwałowice (ros. Богухваловицы, nazwa wsi obowiązującą w czasach zaboru rosyjskiego) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie będzińskim, w gminie Mierzęcice, nad zbiornikiem Przeczyce (nazywanym czasami Zalewem Przeczycko-Siewierskim) - mimo że duża większość obszaru zalewu mieści się właśnie tutaj. Oddalona od Katowic o około 35 km.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Boguchwała lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Boguchwała
Wiktionary
(1.1) Dopiero w Cieszynie zegarmistrz naprawił Boguchwałową kukułkę.
Wiktionary
rzecz. Boguchwał mos., Boguchwała ż.
Wiktionary
Bo
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bogucino – wieś w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Kołobrzeg.
Według danych z 30 czerwca 2009 wieś miała 210 stałych mieszkańców.
Przy zachodniej części wsi płynie struga Nieciecza.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogumiły lub z nią związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Czechach położone u ujścia Olzy do Odry;
Wiktionary
Bogumin ( Bohumín, Oderberg) – miasto na Śląsku Cieszyńskim w Czechach, w kraju morawsko-śląskim przy granicy z Polską. Położone jest przy ujściu Olzy do Odry, w Kotlinie Ostrawskiej.
Obecny organizm miejski jest wynikiem połączenia mającego swe korzenie w XIV wieku Bogumina (obecnie Stary Bogumin) z wyrosłym w XIX wieku wokół stacji kolejowej przemysłowym Nowym Boguminem oraz kilku okolicznych gmin, po raz pierwszy w 1949 roku.
Wikipedia
przym. bogumiński
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Bogumiła
Wiktionary
, Bogomił, Bogmił, Bogomieł, Bogmieł, Bogumieł – staropolskie imię męskie. Wywodzi się ze złożenia członów: "Bog-" („Bóg”, ale pierwotnie w znaczeniu „los, dola, szczęście”) oraz "-mił" („miły”). Oznacza więc: „miły Bogu” (lecz uprzednio mogło znaczyć „ten, któremu los sprzyja”). Imiona słowiańskie ze składnikami "Bog-" (np. Bogumił czy Bogusław) mogą być także słowiańskim naśladownictwem irańskich imion używanych w czasach od VI do IV wieku p.n.e., takich jak Bagafarna („mający sławę od Boga”).
Wikipedia
(1.1) Bogumił wrócił z Kalińca rozpromieniony i rozmowny jak nigdy.
Wiktionary
IPA: bɔˈɡũmʲiw, AS: bogũmʹiu̯
Wiktionary
rzecz. Bogumiła ż., Bogumiłostwo n.
:: zdrobn. Boguś m.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Bogumił
Wiktionary
, Bogmiła – staropolskie imię żeńskie złożone z członów "Bog-" („Bóg”, ale pierwotnie „los, dola, szczęście”) i "-miła" („miła”). Znaczenie imienia „miła Bogu”, lecz pierwotnie mogło ono oznaczać „ta, której los sprzyja”. Odpowiedniki męskie to Bogumił, Bogomił, Bogmił, Bogomieł i Bogmieł. W źródłach poświadczone od XIII wieku. Występuje w „Sielankach” J. B. Zimorowicza i w wierszach Andrzeja Morsztyna.
Wikipedia
IPA: ˌbɔɡũˈmʲiwa, AS: bogũmʹiu̯a
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Bogumił m.
Wiktionary
Bogumił z małżonką; Bogumiłowie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogumiła lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Boguminem, dotyczący Bogumina
Wiktionary
rzecz. Bogumin mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: Bogumiła, Bogusława (imiona żeńskie); Bogusia
SJP.pl
Bogunice ( Bogunitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie rybnickim, w gminie Lyski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
Boguniewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Rogoźno.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Bogurad, Bogured – staropolskie imię męskie złożone z członów "Bog-" ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i "-rad" ("być zadowolonym, chętnym, cieszyć się"). Mogło zatem oznaczać "ten, który jest pozytywnie nastawiony do Boga" albo "ten, który cieszy się szczęściem".
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Bogurad z małżonką; Boguradowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogurada lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogurady lub z nią związany
SJP.pl
1. tytuł Marii z Nazaretu; Matka Boska;
2. najstarsza polska pieśń religijna, w średniowieczu pełniąca funkcję hymnu państwowego Polski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. rel. peryfr. Maria z Nazaretu;
(1.2) liter. tytuł najstarszej polskiej pieśni kościelnej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Chcąc oddać cześć Bogurodzicy, cenobici zaśpiewali wspaniały akatyst.
(1.2) Autor chrześcijańskiej „Bogurodzicy” jest nieznany.
Wiktionary
rzecz. rodzica ż., Bogarodzica ż., Bogarodzicielka ż.
Wiktionary
(1.1) Bogarodzica, Bogarodzicielka, Boża Rodzicielka, Maryja, Matka Boska, Matka Boża
Wiktionary
Bogurzyn – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Wiśniewo.
Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Doroty należącej do dekanatu mławskiego zachodniego.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bogurzyn, po jej zniesieniu w gromadzie Kowalewko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
Bogurzynek – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Wiśniewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2011 wieś liczyła 332 mieszkańców. Sołtysem wsi od 2019 jest Katarzyna Szklarska.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Bogumiła, Bogusława (imiona żeńskie); Bogunia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. Bogusława
(1.2) zdrobn. Bogumiła
(1.3) zdrobn. Bogna
Wiktionary
rzecz. Boguchwała ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogusi lub z nią związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogusia lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Boguski, Boguska – polskie nazwisko które w Polsce nosi około tysiąca osób.
Wikipedia
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Boguszewiec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, w gminie Lutocin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Boguszewski (forma żeńska: Boguszewska; liczba mnoga: Boguszewscy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 3377 osoby.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Boguszków – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, w gminie Magnuszew.
Wieś szlachecka Boguszkowo położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie wareckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
Bogusz z małżonką; Boguszowie
SJP.pl
mieszkaniec Boguszowa-Gorców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Boguszowa-Gorców
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡuʃɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bogušovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Boguszów-Gorce mrz.
:: fż. boguszowianka ż.
przym. boguszowski
Wiktionary
mieszkanka Boguszowa-Gorców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Boguszowa-Gorców
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡuʃɔˈvʲjãnka, AS: bogušovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Boguszów-Gorce mrz.
:: fm. boguszowianin mos.
przym. boguszowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim, nazwa części kilku polskich miast i przysiółka;
(1.2) hist. geogr. historyczna polska wieś włączona w 1973 do Cieszyna;
(1.3) hist. geogr. historyczne polskie miasto przyłączone w 1975 do Rybnika;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zbigniew poznał Hanię na zabawie w Boguszowicach.
(1.2) Urodziłam się w Boguszowicach w roku 1905.
(1.3) Boguszowicom nadano prawa miejskie i status odrębnego miasta.
Wiktionary
rzecz. boguszowiczanin m., boguszowiczanka ż.
przym. boguszowicki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Boguszowic, związany z Boguszowicami
Wiktionary
(1.1) Do połowy września zespoły mogą zgłaszać chęć udziału w Boguszowickich Dniach Młodych.
Wiktionary
rzecz. Boguszowice lm nm., boguszowiczanin m., boguszowiczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Boguszowic
Wiktionary
(1.1) Boguszowiczanie cieszą się nowymi chodnikami.
Wiktionary
rzecz. Boguszowice lm nm.
:: fż. boguszowiczanka ż.
przym. boguszowicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Boguszowic
Wiktionary
(1.1) Na babski comber podwiezie boguszowiczanki specjalny autobus.
Wiktionary
rzecz. Boguszowice lm nm.
:: fm. boguszowiczanin m.
przym. boguszowicki
Wiktionary
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Boguszów; Boguszów-Gorce
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Boguszowem-Gorcami, dotyczący Boguszowa-Gorców
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡuˈʃɔfsʲci, AS: bogušofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Boguszów-Gorce mrz., boguszowianin mos., boguszowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogusza lub z nim związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Boguszynek – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Nowe Miasto nad Wartą. Wieś o rozrzuconej zabudowie. Została założona w XVIII wieku przez Olędrów. Położona na Wysoczyźnie Kaliskiej, około 7,5 km od Nowego Miasta.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dzielnica miasta Boguszów-Gorce;
2. miasto na Dolnym Śląsku w latach 1499-1973
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Boguszów-Gorce (Boguszów: Gottesberg; Gorce: Rothenbach) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa wałbrzyskiego. Według danych GUS z 1 stycznia 2023 r. miasto liczyło 14 349 mieszkańców (299. miejsce w kraju). Od 2013 r. jest to największe miasto powiatu wałbrzyskiego.
Wikipedia
(1.1) Boguszów-Gorce jest połączony koleją z trzema miastami: Wałbrzychem, Marciszowem i Mieroszowem.
Wiktionary
IPA: ˌbɔɡuʃuv‿ˈɡɔrt͡sɛ, AS: bogušuv‿gorce
Wiktionary
rzecz. boguszowianin mos., boguszowianka ż.
przym. boguszowski
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
Bogusąd – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Bogu-" ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i "-sąd" ("sądzić"). Być może znaczyło pierwotnie "ten, któremu sądzone jest szczęście".
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Bogusława
Wiktionary
Bogusław, Bogosław, Bohusław, Bogsław – staropolskie imię męskie.
Wikipedia
(1.1) Wuj Bogusław nie dbał o pamiątkowy miecz i teraz ta rodzinna pamiątka jest cała w rdzy.
(1.1) O palmę pierwszeństwa rywalizowały piosenki w wykonaniu Krystyny Prońko, Krzysztofa Krawczyka, Bogusława Meca, Zbigniewa Wodeckiego i…
Wiktionary
IPA: bɔˈɡuswaf, AS: bogusu̯af
Wiktionary
rzecz. Bogusławowa ż., Bogusławówna ż., Bogusławostwo lm m., Bogusiowa ż., Bogusiówna ż., Bogusz m., Bohusz, Boguta
:: zdrobn. Boguś, Sław, Sławek
:: fż. Bogusława ż.
przym. Bogusławowy, Bogusiowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Boguś
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Bogusław
Wiktionary
Bogusława – żeński odpowiednik imienia Bogusław znany od 1265 roku. Używane były m.in. zdrobnienia "Bogusza", "Boguszka" i "Boguchna". W polskim imiennictwie imię to żywe jest do dziś, ze zdrobnieniami: "Bogusia" czy "Boguśka".
Bogusława imieniny obchodzi: 22 marca, 18 kwietnia, 29 kwietnia, 29 maja, 18 sierpnia i 23 września.
Wikipedia
IPA: ˌbɔɡuˈswava, AS: bogusu̯ava
Wiktionary
rzecz. Bogusław m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bogusławiec – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Kołobrzeg, przy drodze wojewódzkiej nr 102.
Według danych z 2011 roku wieś była zamieszkiwana przez 120 osób.
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bogusławiec, po jej zniesieniu w gromadzie Sarbia.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogusławy lub z nią związany
SJP.pl
Bogusław z małżonką; Bogusławowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bogusława lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko polskie, m.in. Stanisław Bogusławski (1804-1870), komediopisarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Boguty-Pianki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim, w gminie Boguty-Pianki. Obok przepływa rzeczka Pukawka, dopływ Bugu.
W skład sołectwa "Boguty-Pianki" wchodzi także wieś Boguty Leśne.
Miejscowość jest siedzibą gminy Boguty-Pianki oraz siedzibą parafii rzymskokatolickiej Wszystkich Świętych.
Wikipedia
ptak wróblowaty, owadożerny, charakteryzujący się barwnym upierzeniem, żyjący w lasach podzwrotnikowych półkuli wschodniej; wilga
SJP.pl
Boguwola, Bohuwola – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu "Bogu-" („Bóg”, ale pierwotnie „los, dola, szczęście”) i "-wola" („wola”). Imię to mogło więc powierzać córkę w opiekę dobremu losowi.
Boguwola imieniny obchodzi 28 stycznia i 8 grudnia.
Wikipedia
zdrobnienie od: Bogusław, Bohdan, Bogumił, Bogdan (imiona męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Bogdan
(1.2) zdrobn. od: Bogumił
(1.3) zdrobn. od: Bogumir
(1.4) zdrobn. od: Bogusław
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. Bogdan mos., Bodek mos., Bodzio mos., Bogdanek mos., Bogdana ż., Bogna ż., Bogdanostwo lm m., Bogdanowa ż., Bogdaniuk mos./ż.
(1.2)
:: rzecz. Bogumił mos., Bogumiła ż., Bogumiłostwo n.
(1.4)
:: rzecz. Bogusław mos., Bogusławowa ż., Bogusławówna ż., Bogusławostwo lm m., Bogusława ż., Bogusiowa ż., Bogusiówna ż., Bogusz mos./ż., Bohusz mos./ż., Boguta mos./ż., Sław mos., Sławek mos.
:: przym. Bogusławowy, Bogusiowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Bogumiła
SJP.pl
rzeka na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Ukrainie mająca źródła na Podolu, uchodząca do Morza Czarnego;
Wiktionary
Boh (ukr. "Південний Буг", "Piwdennyj Buh", czyli "Południowy Bug") – rzeka na Ukrainie.
Źródła Bohu znajdują się w środkowej części Podola. Początkowo płynie w kierunku południowo-wschodnim poprzez płaską zabagnioną dolinę, później przez Wyżynę Wołyńsko-Podolską krętym jarem o stromych brzegach (o wysokości do ok. 90 m) i licznych porohach. Rzeka w swym dolnym biegu przecina Nizinę Czarnomorską i uchodzi przez liman Dniepru i Bohu do Morza Czarnego.
Wikipedia
IPA: bɔx, AS: boχ
Wiktionary
przym. bohowy
Wiktionary
1. ktoś odznaczający się niezwykłymi czynami
2. główna postać w filmie, powieści itp.
3. człowiek skupiający na sobie uwagę
4. heros
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który wykazał się męstwem, odwagą, poświęceniem itp.
(1.2) liter. teatr. film. główna postać utworu
(1.3) osoba budząca chwilowe zainteresowanie, chwilowo skupiająca na sobie uwagę otoczenia
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Inna nadzieja demokratów to John Kerry, senator z Massachusetts, bohater wojny w Wietnamie, gdzie został kilkakrotnie ranny.
(1.2) Jak pamiętamy, główny bohater „Potopu” pan Andrzej Kmicic był najważniejszym bacą na Żmudzi, stąd słynna jego baranica, którą okrywał się, pędząc z Oleńką w rozpędzonych saniach z Wodoktów do Wołmontowicz.
(1.3) To bohater krytycznych artykułów o wykorzystywaniu anteny publicznej telewizji do realizowania partyjnych interesów żony.
Wiktionary
IPA: bɔˈxatɛr, AS: boχater
Wiktionary
rzecz. bohaterstwo n., bohaterskość ż., bohaterszczyzna ż.
:: fż. bohaterka ż.
przym. bohaterski
przysł. bohatersko
Wiktionary
(1.1) heros
(1.3) aktor
Wiktionary
1. kobieta odznaczająca się wyjątkowym męstwem, odwagą;
2. główna postać w utworze literackim, filmie itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: bohater; kobieta odważna
(1.2) forma żeńska od: bohater; postać utworu
(1.3) forma żeńska od: bohater; główna postać wydarzenia
Wiktionary
(1.1) Pani Grażyna to prawdziwa bohaterka, uratowała dzieci sąsiadów z pożaru.
(1.2) Diana jest drugoplanową bohaterką powieści.
(1.3) Nie znasz jej? To przecież bohaterka tej głośnej afery korupcyjnej w naszym szpitalu.
Wiktionary
IPA: ˌbɔxaˈtɛrka, AS: boχaterka
Wiktionary
zob. bohater.
Wiktionary
(1.1) kobieta bohater
Wiktionary
→ bohater
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bohaterstwem, właściwy bohaterowi
(1.2) postępujący jak bohater
Wiktionary
(1.1) Gdyby nie ta książka, nigdy nie opuściłby Takodany i nie znalazłby się na Yavinie 4, by spełnić swój sen o bohaterskich czynach na rzecz Sojuszu Rebeliantów.
(1.2) Bohaterski chłopiec uratował matce życie.
Wiktionary
IPA: ˌbɔxaˈtɛrsʲci, AS: boχatersʹḱi
Wiktionary
rzecz. bohaterstwo n., bohaterskość ż., bohater m., bohaterka ż., bohaterszczyzna ż.
przysł. bohatersko
Wiktionary
(1.1-2) heroiczny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób bohaterski
Wiktionary
(1.1) Muszę przyznać, że zachowałeś się bohatersko, występując w obronie słabszego kolegi.
Wiktionary
rzecz. bohater mos., bohaterskość ż., bohaterstwo n.
przym. bohaterski
Wiktionary
(1.1) dzielnie, heroicznie, mężnie, odważnie, po bohatersku
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest bohaterski
Wiktionary
(1.1) Powstańczą bohaterskość uczczono w wielu miejscach stolicy.
Wiktionary
rzecz. bohater mos., bohaterstwo n.
przym. bohaterski
przysł. bohatersko
Wiktionary
(1.1) odwaga
Wiktionary
1. odwaga, dzielność
2. czyn dokonany przez bohatera
3. postawa właściwa bohaterowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czyn, zachowanie wymagające odwagi, męstwa; postawa właściwa bohaterowi
Wiktionary
(1.1) Za bohaterstwo podczas akcji gaszenia pożaru dostał medal.
Wiktionary
IPA: ˌbɔxaˈtɛrstfɔ, AS: boχaterstfo
Wiktionary
rzecz. bohater mos., bohaterka ż., bohaterskość ż., bohaterszczyzna ż.
przym. bohaterski
przysł. bohatersko, po bohatersku
Wiktionary
(1.1) heroiczność, heroizm, męstwo, dzielność
Wiktionary
bohaterstwo pojmowane stereotypowo, szablonowo; niepotrzebna, fałszywie pojęta odwaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) iron. źle pojęta odwaga, zbędne bohaterstwo, często niebezpieczne w skutkach
Wiktionary
(1.1) Oceny wahają się pomiędzy krytyką, że była to bezsensowna ofiara polskiej krwi i jak wiele innych powstań – erupcja romantycznej bohaterszczyzny bez szans na zwycięstwo, a apologią bohaterstwa powstańców i zrozumieniem, że po latach okupacji chęć wyzwolenia miasta była naturalna.
Wiktionary
IPA: ˌbɔxatɛrˈʃt͡ʃɨzna, AS: boχaterščyzna
Wiktionary
rzecz. bohater mos., bohaterstwo n.
przym. bohaterski
Wiktionary
(1.1) brawura
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. bohater
Wiktionary
rzecz. bohatyrstwo n.
:: fż. bohatyrka ż.
przym. bohatyrski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. bohaterka
Wiktionary
Bohatyrka ( Богатирка) – wieś na Ukrainie, w obwodzie kijowskim, w rejonie białocerkiewskim, w hromadzie Stawyszcze. W 2001 liczyła 388 mieszkańców, spośród których 384 wskazało jako ojczysty język ukraiński, a 4 rosyjski.
Wikipedia
rzecz. bohatyrstwo n.
:: fm. bohatyr mos.
przym. bohatyrski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik jakościowy lub relacyjny
(1.1) daw. bohaterski
Wiktionary
(1.1) A mógł wziąć koronę z rąk niegodnych, o co go na kolanach suplikowali, mógł w przyszłe wieki zasłynąć cnotą i bohatyrskim jeniuszem.
(1.1) Zadzwoniły skrzydlate, cudne słowa. Rozgorzałe imaginacje już widziały zwycięstwo i serca poiły się dokonywaniem bohatyrskich czynów i chwałą.
Wiktionary
rzecz. bohatyrstwo n., bohatyr mos., bohatyrka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. bohaterstwo
Wiktionary
rzecz. bohatyr mos., bohatyrka ż.
przym. bohatyrski
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie podlaskim, w gminie Dobrzyniewo Duże;
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: Bohdana
Wiktionary
Bohdan – męskie imię pochodzenia słowiańskiego.
Wikipedia
(1.1) Jej brat ma na imię Bohdan i ćwiczy w naszym klubie sportowym.
(2.1) Bożena przyszła na świat w Bohdanie na Białostocczyźnie.
Wiktionary
rzecz. bohdanianin m., bohdanianka ż.
przym. bohdański
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od Bohdan
Wiktionary
(1.1) Czy na pewno chcecie nazwać córkę Bohdana?
Wiktionary
zdrobnienie od: Bohdan (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bohdany lub z nią związany
SJP.pl
Bohdan z małżonką; Bohdanowie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Bohdanowicz – polski herb szlachecki z nobilitacji galicyjskiej.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bohdana lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na zachodniej Ukrainie, w rejonie zdołbunowskim obwodu rówieńskiego
Wiktionary
przym. bohdaszowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
grupa artystów żyjąca według własnych zasad; cyganeria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środowisko artystów prowadzących swobodny, ekscentryczny tryb życia;
Wiktionary
Nie mylić z: Bohemia.
Cyganeria artystyczna, bohema ( bohème) – nazwa środowiska artystycznego, którego członkowie spędzają czas na wspólnych zabawach i tworzeniu, demonstrując pogardę dla konwenansów, norm społecznych i materializmu. Działalność cyganerii artystycznej wzbudzała kontrowersje ze względów obyczajowych i ze względu na awangardowe podejście do sztuki.
Wikipedia
(1.1) Podczas studiów przystąpił do miejscowej bohemy.
Wiktionary
IPA: bɔˈxɛ̃ma, AS: boχẽma
Wiktionary
rzecz. bohemistyka ż., bohemizowanie n.
Wiktionary
(1.1) cyganeria
Wiktionary
łacińska nazwa Czech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) książk. zob. Czechy.
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 371;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Bohemia porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
Wiktionary
IPA: bɔˈxɛ̃mʲja, AS: boχẽmʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. bohemistyka ż., bohemista mos., bohemistka ż., bohemistyczność ż., bohemizm mrz.
czas. bohemizować ndk., bohemizować się ndk.
przym. bohemistyczny
Wiktionary
(1.1) Czechy
Wiktionary
specjalista w zakresie bohemistyki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie bohemistyki
Wiktionary
IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲista, AS: boχẽmʹista
Wiktionary
rzecz. bohemistyka ż., bohemizm m., Bohemia ż.
:: fż. bohemistka ż.
przym. bohemistyczny
Wiktionary
specjalistka w zakresie bohemistyki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) znawczyni języka, historii i kultury czeskiej
Wiktionary
IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲistka, AS: boχẽmʹistka
Wiktionary
rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemizm mrz.
:: fm. bohemista mos.
przym. bohemistyczny
Wiktionary
związany z bohemistyką, bohemistą (np. studia bohemistyczne, specjalizacja bohemistyczna)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bohemistyki, bohemistów
Wiktionary
IPA: ˌbɔxɛ̃mʲiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: boχẽmʹistyčny
Wiktionary
rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemista m., bohemistka, bohemizm
Wiktionary
nauka zajmująca się językiem, historią i kulturą czeską
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. nauka o języku, literaturze, kulturze i historii czeskiej;
(1.2) kierunek na uniwersytecie obejmujący studia w tej dziedzinie
Wiktionary
Bohemistyka – interdyscyplinarna nauka humanistyczna, poświęcona studiom nad literaturą, językiem, kulturą, sztuką, historią, cechami narodowymi, obyczajami i tradycjami Czechów. Zaczęła się rozwijać pod koniec XVIII wieku. Stanowi część slawistyki.
Wikipedia
IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲistɨka, AS: boχẽmʹistyka
Wiktionary
rzecz. bohema ż., bohemista m., bohemistka ż., bohemizm m., Bohemia ż., bohemistyczność ż.
czas. bohemizować ndk., bohemizować się ndk.
przym. bohemistyczny
Wiktionary
(1.1) filologia czeska
(1.2) filologia czeska
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku czeskim albo z niego przejęte; czechizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka czeskiego;
Wiktionary
IPA: bɔˈxɛ̃mʲism̥, AS: boχẽmʹism̦
Wiktionary
rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemista mos., bohemistka ż.
przym. bohemistyczny
Wiktionary
(1.1) czechizm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) naśladowanie bohemy
Wiktionary
rzecz. bohema ż.
czas. bohemizować ndk.
Wiktionary
jezioro na Białorusi
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
damska moda charakteryzująca się noszeniem luźnych, wielokolorowych ubrań na wzór hippisów i bohemy (cyganerii); boho-chic
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) styl w modzie damskiej, łączący style hippisów, bohemy, ulicznego, vintage i glamour
przymiotnik
(2.1) dotyczący stylu boho (1.1)
Wiktionary
(1.1) Boho jest to styl artystycznej bohemy, kojarzony jest głównie z wygodą, latem oraz wakacyjnym luzem.
Wiktionary
(1.1) boho chick
Wiktionary
tandetny obraz, kicz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) źle namalowany obraz
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. kiepski malarz
Wiktionary
(1.1) Ale namalowałeś bohomazy.
Wiktionary
IPA: bɔˈxɔ̃mas, AS: boχõmas
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Meczet w Bohonikach
Wikipedia
dawna nazwa ridboka zwyczajnego, gatunku antylopy
SJP.pl
osiedle typu miejskiego na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. rejonowe osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim;
Wiktionary
Bohorodczany (ukr. Богородчани) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 roku siedziba rejonu bohorodczańskiego), do 1945 w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie stanisławowskim. 7008 mieszkańców (2024), dla porównania spis powszechny w 2001 zanotował ich 7464.
Wikipedia
rzecz. bohorodczanin mos., bohorodczanka ż.
przym. bohorodczański
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Bohorodczanami, dotyczący Bohorodczan
Wiktionary
rzecz. Bohorodczany nmos.
Wiktionary
rodzaj wiatru w północno-wschodniej Sumatrze
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Bohosiewicz – polskie nazwisko pochodzenia ormiańskiego. W Polsce nosi je ok. 70 osób. Wywodzi się ono od zachodnioormiańskiego imienia Boghos, czyli Paweł (wschodnioormiańskie "Poghos"). Jego ormiańskim odpowiednikiem jest nazwisko "Boghosjan"/"Poghosjan".
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bohem, dotyczący Bohu
Wiktionary
(1.1) Dla mnie, przyznam, było to przeżycie okropne, chaos i hałas opisać się nie dające… na drugi dzień miałam dosyć, spakowałam żywo manatki i odjechałam do Strzelczyniec, na cały miesiąc kąpieli bohowych.
(1.1) W limanie bohowym zgromadziło się jedenastu śmiałków.
Wiktionary
rzecz. Boh mrz.
Wiktionary
[czytaj: bor] sztucznie otrzymywany pierwiastek chemiczny, liczba atomowa 107, nazwany na cześć Nielsa Bohra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Bh i liczbie atomowej 107;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma bohr?
Wiktionary
IPA: bɔxr̥, AS: boχr̦
Wiktionary
przym. bohrowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Bh; stara nazwa unnilseptium (Uns)
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący bohru
Wiktionary
rzecz. bohr m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie berezieńskim obwodu rówieńskiego
Wiktionary
Bohusze ( Багушы; Богуши) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Sinki.
Wikipedia
rzecz. bohuszanin mos., bohuszanka ż.
przym. bohuski
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
Bohusław ( Богуслав) – miasto na Ukrainie w obwodzie kijowskim w rejonie obuchowskim. Leży nad rzeką Roś.
W mieście rozwinął się przemysł spożywczy.
Wikipedia
forma rzeczownika.
(1.1) D., C. i Ms. lp., D. lm. od: boja
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: bać się
Wiktionary
IPA: ˈbɔji, AS: boi ̯i
Wiktionary
potocznie: boisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrubienie od|boisko.
Wiktionary
(1.1) Jak w Koszalinie
(1.1) To jest trudne w tej lidze, że my chcemy pograć piłką, jakąś klepkę, a inni mają wyuczone proste schematy: cross przez całe boicho, napastnik załącza speed i koniec.
(1.1) — Dokopaliśmy im siedem do… do trzech!
— A gdzie gracie? Tu, na łące? Bo widziałam taki kwadrat wygolony…
— Prostokąt, pro… profanko! Mirek zniwelował kawałek terenu, i mamy boicho!
Wiktionary
IPA: bɔˈjixɔ, AS: boi ̯iχo
Wiktionary
żartobliwie: osoba strachliwa, tchórzliwa; strachajło, cykor
SJP.pl
[czytaj: bojken]
1. niemiecka odmiana jabłoni wytrzymała na mróz;
2. owoc tej jabłoni
SJP.pl
Boiken (cs. Boikovo, fr. Pomme Boiken, de. Boikenapfel) – odmiana uprawna jabłoni domowej pochodzenia niemieckiego, po raz pierwszy odmiana ta została opisana w 1828 roku. Spotykana najczęściej w okolicach Bremy. W Polsce była powszechnie uprawiana w wielu rejonach, obecnie rzadziej spotykana.
Wikipedia
[czytaj: błaLO] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: błalowski] przymiotnik dzierżawczy - należący do Nicolasa Boileau lub z nim związany
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny wiechlinowatych
SJP.pl
Boimka ("Oreochloa" Link) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należą do niego cztery gatunki, wszystkie występujące w Europie. We florze Polski występuje tylko jeden gatunek – boimka dwurzędowa "O. disticha", która jest także gatunkiem typowym rodzaju.
Wikipedia
branżowy ośrodek INTE
SJP.pl
1. plac przeznaczony do rozgrywania pojedynków sportowych, np. meczów piłki nożnej;
2. regionalnie: centralna część stodoły; klepisko;
3. regionalnie: łysina;
4. w łowiectwie: gaik, do którego ptasznik zwabia ptaki;
5. dawniej: miejsce boju; bojowisko, pobojowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. plac przeznaczony do gier sportowych;
(1.2) reg. środkowa część stodoły
(1.3) daw. plac boju, bojowisko
Wiktionary
Boisko – miejsce przeznaczone do ćwiczeń gimnastycznych, gier, zabaw, rozgrywek i zawodów sportowych.
Wikipedia
(1.1) Wczoraj graliśmy w siatkówkę na boisku między blokami.
(1.1) W ciągu minuty znika las naturalny o powierzchni równej 36 boiskom do piłki nożnej
Wiktionary
IPA: bɔˈjiskɔ, AS: boi ̯isko
Wiktionary
rzecz. bój mrz.
przym. boiskowy, wokółboiskowy, przyboiskowy
Wiktionary
(1.2) klepisko
Wiktionary
→ boisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z boiskiem, dotyczący boiska
Wiktionary
(1.1) Kierownik pojechał kupić mieszankę traw boiskowych, konewki i grabie.
Wiktionary
rzecz. boisko mrz.
przym. przyboiskowy, wokółboiskowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. chłopiec hotelowy; boy;
2. potocznie, żartobliwie: strach; zwykle w zwrocie "mieć boja" - bać się; mieć stracha, mieć mojra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) strach
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) chłopiec hotelowy, boy
Wiktionary
IPA: bɔj, AS: boi ̯
Wiktionary
(1.1)
rzecz. bojaźń ż.
czas. bać się ndk.
przym. bojaźliwy
(2.1)
rzecz. boy m.
Wiktionary
(1.1) strach, obawa
(2.1) boy, garson, chłopak
Wiktionary
pływający znak nawigacyjny; pława
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pływający znak nawigacyjny
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. lp. od: boj
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(3.1) D. lp. od: boj
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Zawodnik musi dopłynąć do boi i z powrotem.
Wiktionary
IPA: ˈbɔja, AS: boi ̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bojka ż.
Wiktionary
(1.1) pława, daw. gwiździel
Wiktionary
przymiotnik od: Bojadła (wieś)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Bo
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na zachodniej Ukrainie, w rejonie sokalskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bojanicki
Wiktionary
(1.1) hist. war. Bojanicze
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na zachodniej Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żółkiewskim;
Wiktionary
Bojaniec – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie szeptyckim (do 2020 roku w rejonie żółkiewskim), do 1945 w Polsce, w województwie lwowskim, w powiecie żółkiewskim, w gminie Mosty Wielkie.
Wieś Herburtów w połowie XVI wieku, położona w powiecie lwowskim ziemi lwowskiej. Na początku XIX wieku w Bojańcu mieszkała rodzina Mochnackich. Właścicielem jednego z folwarków był Bazyli Mochnacki, tutaj też urodzili się jego synowie Kamil i Maurycy.
Wikipedia
przym. bojaniecki
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bojany lub z nią związany
SJP.pl
Bojan z małżonką; Bojanowie
SJP.pl
mieszkaniec Bojanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bojanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. osada w Polsce;
4. nazwa dwóch wsi w Bułgarii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bojanowo – miasto w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie rawickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bojanowo.
Pierwsza lokacja miejska w 1585 roku nie została zrealizowana, druga lokacja miejska w 1638 roku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa leszczyńskiego.
Wikipedia
(1.1) Bojanowo założył protestancki szlachcic Stefan Bojanowski.
(1.1) W herbie Bojanowa widnieje mknący srebrny baran z zakręconymi rogami.
(1.1) Niemcy zdewastowali wnętrze synagogi w Bojanowie.
Wiktionary
IPA: ˌbɔjãˈnɔvɔ, AS: boi ̯ãnovo
Wiktionary
rzecz. bojanowianin mos., bojanowianka ż.
przym. bojanowski, podbojanowski
Wiktionary
przymiotnik od: Bojanowo, Bojanów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bojanowa, związany z Bojanowem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ślub wzięli w bojanowskim kościele 3 sierpnia 2000 roku.
Wiktionary
rzecz. bojanowianin mos., bojanowianka ż., Bojanowo n.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bojana lub z nim związany
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Bojanówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim, w gminie Wohyń.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Wohyń. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 282 mieszkańców.
Wikipedia
bojarzyn;
1. członek wyższej klasy rządzącej na Rusi i Wołoszczyźnie, później w Rumunii;
2. na Litwie i Białorusi: szlachcic posiadający ziemię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. w dawnej Bułgarii, Rosji i Rusi Kijowskiej członek klasy najbardziej znaczących w państwie feudałów;
Wiktionary
rzecz. bojarka ż.
przym. bojarski, bojarowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, w obwodzie kijowskim
Wiktionary
Bojarka ( Боярка) – miasto na Ukrainie w obwodzie kijowskim, liczy ok. 35 tys. mieszkańców (2021). Ośrodek przemysłu maszynowego, spożywczego oraz odzieżowego.
Znajduje tu się stacja kolejowa Bojarka, położona na linii Kijów – Żmerynka – Odessa.
Wikipedia
przym. bojarski
Wiktionary
dawniej: żona bojara
SJP.pl
→ bojar
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bojarem albo bojarstwem, dotyczący bojara albo bojarstwa
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do bojara
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. bojar mos., bojarka ż., bojarstwo n., bojarskość ż.
przym. bojarowy
Wiktionary
dawniej: bojarowie, stan bojarski; bojarszczyzna
SJP.pl
dawniej:
1. bojarowie, stan bojarski; bojarstwo;
2. robocizna na rzecz bojara
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bojar;
1. członek wyższej klasy rządzącej na Rusi i Wołoszczyźnie, później w Rumunii;
2. na Litwie i Białorusi: szlachcic posiadający ziemię
SJP.pl
dawniej: córka bojara
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób bojaźliwy
Wiktionary
rzecz. bojaźliwość ż., bojaźń ż.
czas. bać się
Wiktionary
(1.1) tchórzliwie, lękliwie, strachliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: bojaźliwie
SJP.pl
lękliwość, tchórzliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha bycia bojaźliwym, ulegania uczuciu strachu
Wiktionary
rzecz. bojaźliwiec mos., bojaźń ż.
przym. bojaźliwy
przysł. bojaźliwie
Wiktionary
(1.1) lękliwość, strachliwość, tchórzliwość, trwożliwość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: bojaźliwy
SJP.pl
tchórzliwy, lękliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skłonny do bojaźni, dający się łatwo wystraszyć
(1.2) książk. wyrażający strach, bojaźń; wystraszony, nieśmiały, niepewny
Wiktionary
(1.1) Jeźli kto jest bojaźliwy, a lękliwego serca, niech idzie, a wróci się do domu swego.
Wiktionary
IPA: ˌbɔjäʑˈlʲivɨ, AS: boi ̯äźlʹivy
Wiktionary
rzecz. bojaźliwość ż., bojaźń ż.
czas. bać się
Wiktionary
(1.1) tchórzliwy, strachliwy, lękliwy, trwożliwy
(1.2) lękliwy, przelękniony, trwożliwy, trwożny, niepewny, nieśmiały
Wiktionary
lękanie się czegoś; obawa; niepokój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. lęk, strach, obawa
(1.2) rel. uczucie nabożnej czci połączonej z lękiem
Wiktionary
(1.1) Cofa się przelękniony, a bojaźń mu blada / zimnem kości przeszywa i lice osiada.
(1.2) Służcie Panu z bojaźnią i nogi Jego ze drżeniem całujcie.
Wiktionary
IPA: ˈbɔjäɕɲ̊, AS: boi ̯äśń̦
Wiktionary
rzecz. bojaźliwość ż., bojaźliwiec m.
przym. bojaźliwy
przysł. bojaźliwie
czas. bać się
Wiktionary
(1.1) lęk, strach, trwoga
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prostytutka
Wiktionary
IPA: bɔjˈt͡sufka, AS: boi ̯cufka
Wiktionary
(1.1) zob. prostytutka.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gwara. nieuszkodzone jajko wielkanocne, którym zbito wiele innych jaj
Wiktionary
jacht sportowy z płozami poruszający się po lodzie; ślizg lodowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. mały, żaglowy, montowany na płozach pojazd do poruszania się po zamarzniętym akwenie
Wiktionary
Bojer, także ślizg lodowy – jednostka żaglowa napędzana siłą wiatru, poruszająca się po lodzie na płozach.
Wikipedia
(1.1) Zimą Mazury są pełne bojerów, gdy tylko lód jest wystarczająco gruby.
Wiktionary
rzecz. bojerowiec mos.
Wiktionary
(1.1) ślizg lodowy, żaglówka lodowa
Wiktionary
zawodnik uprawiający sport bojerowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. zawodnik uprawiający bojery, żeglarstwo lodowe
Wiktionary
rzecz. bojer mrz., bojery nmos.
Wiktionary
przymiotnik od: bojer (np. sport bojerowy, wyścig bojerowy)
SJP.pl
dyscyplina sportowa (wyścigi bojerów)
SJP.pl
Zobacz też: Bojewo (obwód woroneski).
Bojewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie węgrowskim, w gminie Sadowne. Ma status sołectwa. Graniczy ze wsią Kołodziąż-Rybie.
Gmina Sadowne osiąga swój najwyższy punkt 123,8 m n.p.m. w południowo-wschodniej części gminy – na południe od wsi Bojewo. W Rejonie wsi Bojewo występuje wysoczyzna morenowa i charakteryzuje się płaską rzeźbą terenu (spadki terenu poniżej 5%).
Wikipedia
zdrobnienie od boja, mała boja; pływający na powierzchni wody znak nawigacyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od boja
(1.2) mała boja
(1.3) gw-pl|Suwalszczyzna. naczynie, w którym ubija się masło
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. liter. bajka
Wiktionary
rzecz. boja ż.
Wiktionary
(1.1) pływak
Wiktionary
zdrobnienie od boja, mała boja; pływający na powierzchni wody znak nawigacyjny
SJP.pl
zdrobnienie od boja, mała boja; pływający na powierzchni wody znak nawigacyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. członek grupy etnicznej z Karpat Wschodnich;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Bojkowszczyzna ż.
:: fż. Bojkini ż.
przym. bojkowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bojkot
Wiktionary
(1.1) To nie bojkot, lecz tylko mały bojkocik.
Wiktionary
rzecz. bojkot m.
Wiktionary
zerwanie wszelkich stosunków zawodowych, politycznych lub towarzyskich w celu wyrażenia protestu lub wywarcia nacisku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. ekon. zerwanie kontaktów (handlowych, ekonomicznych, stosunków dyplomatycznych, towarzyskich, zawodowych) w celu wywarcia nacisku;
Wiktionary
Bojkot ( boycott) – zmowa, wymierzona przeciwko osobie lub grupie osób, jak też przeciwko pewnym zjawiskom, czynnościom, zwyczajom lub też rzeczom, a mająca na celu uniemożliwienie tym osobom pewnych czynności, usunięcie ich od działalności, wyrugowanie pewnych zjawisk, usunięcie z obiegu pewnych rzeczy i towarów.
Wikipedia
(1.1) Dziś ocenia się, że dwóch na trzech amerykańskich konsumentów uczestniczy w jakimś bojkocie, czyli nie kupuje określonych produktów z pobudek ideowych.
Wiktionary
IPA: ˈbɔjkɔt, AS: boi ̯kot
Wiktionary
rzecz. bojkotowanie n., zbojkotowanie n., bojkocik mrz.
czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.
przym. bojkotowy
Wiktionary
(1.1) ostracyzm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prowadzenie bojkotu
Wiktionary
IPA: ˌbɔjkɔtɔˈvãɲɛ, AS: boi ̯kotovãńe
Wiktionary
rzecz. bojkot m., zbojkotowanie n.
czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.
przym. bojkotowy
Wiktionary
zrywać stosunki z jakimś państwem, organizacją czy osobą w celu wywarcia nacisku lub wyrażenia protestu
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) zrywać stosunki z państwem, instytucją, organizacją lub osobą w celu wywarcia nacisku lub wyrażenia protestu
(1.2) odrzucać coś, nie uczestniczyć w czymś, czegoś nie robić
Wiktionary
(1.1) Poza tym bojkotuję Chiny, a większość znanych marek właśnie tam szyje ubrania
Wiktionary
rzecz. bojkot m., bojkotowanie n., zbojkotowanie n.
czas. zbojkotować dk.
przym. bojkotowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bojkotem, dotyczący bojkotu
Wiktionary
rzecz. bojkot mrz., bojkotowanie n., zbojkotowanie n.
czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.
Wiktionary
grupa etniczna; Bojki
SJP.pl
Bojkowie – grupa etniczna Rusnaków pochodzenia rusko-wołoskiego, zamieszkująca Karpaty Wschodnie od Wysokiego Działu w Bieszczadach na zachodzie, do doliny Łomnicy w Gorganach. Na zachodzie sąsiadowali z Łemkami, na wschodzie z Hucułami.
Język Bojków jest jednym z dialektów języka rusińskiego, z wielkim wpływem języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, a także wpływami języków: polskiego, słowackiego, węgierskiego i rumuńskiego.
Wikipedia
→ Bojkowie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bojkami, dotyczący Bojków
Wiktionary
rzecz. Bojko mos., bojkowskość ż., Bojkowszczyzna ż.
przysł. bojkowsko
Wiktionary
1. kocioł do podgrzewania wody użytkowej; bulier;
2. potocznie: bardzo duży brzuch; mięsień piwny, beerceps, maciek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zbiornik do podgrzewania wody
Wiktionary
(1.1) Zepsuł się nam w domu bojler i nie mamy ciepłej wody.
Wiktionary
IPA: ˈbɔjlɛr, AS: boi ̯ler
Wiktionary
przym. bojlerowy
Wiktionary
(1.1) pojemnościowy podgrzewacz wody, kocioł grzejny, kocioł CWU
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej Słowacji;
Wiktionary
Bojnice ( Bajmóc, Weinitz) – miasto w środkowo-zachodniej Słowacji, w kraju trenczyńskim, w powiecie Prievidza. Położone jest na wysokości ok. 300 m n.p.m. nad rzeką Nitrą, na pograniczu Kotliny Górnonitrzańskiej i Gór Strażowskich, tuż na zachód od miasta Prievidza. Powierzchnia 19,92 km², ok. 4,9 tys. mieszkańców.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) toczenie boju
Wiktionary
rzecz. bojówkarz mos., bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówka ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowisko n.
czas. bojować ndk.
przym. bojowy, bojowniczy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) wojowanie
Wiktionary
przestarzale lub regionalnie (od boju): wojować, walczyć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) książk. toczyć bój, walczyć
Wiktionary
rzecz. bojowiec mzw./mos., bojowanie n., bojownica ż., bojowniczka ż., bojowniczość ż., bojownik mos., bojowość ż., bój mrz.
przym. bojowniczy, bojowy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) walczyć, wojować
Wiktionary
niewielka przestrzeń ubitej ziemi w stodole, przeznaczona na miejsce ręcznej młócki zboża; klepisko, boisko
SJP.pl
członek organizacji bojowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. członek organizacji bojowej niemającej charakteru wojskowego
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zootechn. kura o silnej budowie, której samce używane są do walk kogutów;
Wiktionary
Bojowiec – członek grupy, organizacji bojowej.
Określenie bojowiec (bojowcy) dotyczy m.in. członków Organizacji Bojowej (1904/1906-1911) i Pogotowia Bojowego (1917-1918) Polskiej Partii Socjalistycznej.
Bojowiec to także dawny stopień harcerski, stosowany w Szarych Szeregach w okresie II wojny światowej. Odpowiadał stopniowi harcerza orlego. Zdobywali go harcerze posiadający stopień ćwika lub włóczęgi.
Wikipedia
(1.1) 30 kwietnia 1943 r. – Władysław Gaik „Krzaczek” z GL oraz łącznik ŻOB Tobiasz Szejngut „Tadek” drogą przez kanały miejskie wyprowadzili z getta aż do Łomianek grupę 40 bojowców.
(2.1) Bojowce w Polsce stają się bardzo popularnym gatunkiem kur hodowlanych.
Wiktionary
rzecz. bój m., bojówka ż., bojówki nmos., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojowanie n.
czas. bojować ndk.
przym. bojowy, bojówkarski
Wiktionary
(1.1) bojownik
Wiktionary
dawniej:
1. miejsce boju; boisko, pobojowisko;
2. regionalnie: centralna część stodoły; klepisko, boisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. miejsce bitwy
Wiktionary
rzecz. bój mrz., pobojowisko n.
przym. bojowy
przysł. bojowo
Wiktionary
przestarzałe: kobieta walcząca; bojowniczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej walcząca w imię idei
Wiktionary
rzecz. bojówki nmos., bój m., bojowość ż., bojowiec m., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż.
:: fm. bojownik ż.
czas. bojować
przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) bojowniczka
Wiktionary
kobieta bojująca, walcząca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej walcząca w imię idei
Wiktionary
rzecz. bojówki nmos., bój m., bojowość ż., bojowiec m., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż.
:: fm. bojownik ż.
czas. bojować
przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) bojownica
Wiktionary
człowiek walczący o coś słowem, czynem lub bronią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś walczący w imię idei
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) icht. nazwa systematyczna|Betta|ref=tak., popularna ryba akwariowa;
(2.2) ornit. zob. batalion.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Al-Kaida rzuciła do walki w Iraku swą legię cudzoziemską złożoną z bojowników pochodzących z różnych krajów.
Wiktionary
IPA: bɔ.ˈjɔ.vʲɲik, AS: bo.i ̯o.vʹńik
Wiktionary
rzecz. bój m., bojowość ż., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojowiec m., bojówki nmos., bojowanie n.
:: fż. bojowniczka ż., bojownica ż.
czas. bojować ndk.
przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) bojowiec
Wiktionary
przysłówek
(1.1) z bojowym nastawieniem
Wiktionary
(1.1) Policja szybko rozprawiła się z bojowo nastawionymi protestantkami.
Wiktionary
rzecz. bojownik mzw./mos., bojowniczka ż., bój mrz., bojowanie n., bojownica ż.
przym. bojowy
Wiktionary
→ bojowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha kogoś, kto jest bojowo nastawiony
Wiktionary
rzecz. bojownik mzw./mos., bojowniczka ż., bojowanie n., bojownica ż.
Wiktionary
1. związany z walką;
2. energiczny, waleczny, skłonny do boju
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z walką
(1.2) wojowniczy, waleczny, skłonny do boju
(1.3) przen. energiczny
Wiktionary
(1.1) Drużyna bojowa wzorowo wypełniła swoje zadanie.
(1.1) Samoloty rozwijały szyk bojowy.
Wiktionary
IPA: bɔˈjɔvɨ, AS: boi ̯ovy
Wiktionary
rzecz. bój m., bojowiec mzw./mos., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojowość ż., bojowanie n.
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.2) bitny, waleczny, wojowniczy
Wiktionary
linka łącząca rzuconą na dno kotwicę z bojką wskazującą położenie rzuconej kotwicy
SJP.pl
Bo
Wikipedia
wieś w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim
SJP.pl
Bojszowy (niem. "Boischow") – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, siedziba gminy Bojszowy, na Górnym Śląsku. Graniczy z gminami: Tychy, Oświęcim, Bieruń, Kobiór, Miedźna, Pszczyna.
Wikipedia
wieś w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim
SJP.pl
Bojszów (niem. "Boitschau", 1936-1945 "Lärchenhag") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bojszów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) reg-pl|Górny Śląsk. worek
(1.2) reg-pl|Górny Śląsk.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bojtlik, bojtliczek
Wiktionary
(1) tytka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. portfel, sakiewka
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Pół zwrotki kolyndy pod nosym zamruczom i bydom mieć pełny bojtlik piniyndzy.
Wiktionary
rzecz. bojtel mrz., bojtliczek mrz.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) środ. przestęp. wywyższać się, pysznić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. grupa ludzi działająca z użyciem przemocy, tworzona, kierowana i wyposażana przez organizację polityczną;
Wiktionary
Bojówka – używająca przemocy grupa, często paramilitarna, wspierana przez jakąś organizację polityczną.
Wikipedia
(1.1) Kiedy z Austrii zaczęli napływać Żydzi, przerażeni ekscesami bojówek hitlerowskich, wielu znajomych udzieliło im gościny.
Wiktionary
rzecz. bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowanie n.
czas. bojować ndk.
przym. bojówkarski, bojowy, bojowniczy
przysł. bojowo
Wiktionary
kobieta biorąca udział w bojówce
SJP.pl
przymiotnik od: bojówkarz
SJP.pl
członek bojówki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. członek bojówki
Wiktionary
(1.1) Obu schwytanym zakładnikom bojówkarze obcięli głowy.
Wiktionary
rzecz. bojówka ż., bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowanie n.
:: fż. bojówkarka ż.
czas. bojować ndk.
przym. bojówkarski, bojowy, bojowniczy
przysł. bojowo
Wiktionary
(1.1) pałkarz
Wiktionary
spodnie w stylu wojskowym, z szerokimi nogawkami zwężającymi się przy kostce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. spodnie przypominające odzież wojskową
Wiktionary
Bo
Wikipedia
rzecz. bojowanie n., bojowiec mzw./mos.
Wiktionary
przymiotnik od: bojówka
SJP.pl
1. prawa lub lewa strona kogoś lub czegoś;
2. w matematyce: odcinek łączący dwa sąsiednie wierzchołki wielokąta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lewa lub prawa strona człowieka, zwierzęcia, przedmiotu
(1.2) mat. odcinek o końcach w dwóch sąsiednich wierzchołkach wielokąta
(1.3) boki – daw. gw-pl|Kraków., współcz. pot. nieoficjalne dochody
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca.
(1.2) Sześciokąt foremny ma sześć boków równej długości.
Wiktionary
IPA: bɔk, AS: bok
Wiktionary
rzecz. pobocze n., bocznica ż., boczniak m., zboczeniec m.
:: zdrobn. boczek m.
czas. boczyć się, zboczyć, zbaczać
przym. boczny, poboczny, zboczony, boczasty
przysł. bocznie, pobocznie, bokiem, bokami
Wiktionary
Giovanni Boccaccio [czytaj: dżjowańi bokaczjo], pisarz włoski (1313-1375)
SJP.pl
w pewnej odległości, bokiem; na prawo albo na lewo
SJP.pl
rodzaj strugarki do drewna służącej do obróbki boków desek, listew oraz bali; krawędziarka
SJP.pl
roślina ozdobna z rodziny szparagowatych
SJP.pl
Bo
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) metoda domowego kompostowania odpadów kuchennych
Wiktionary
[czytaj; BOke lub BOka] w fotografii: oddawanie nieostrości obiektów będących poza głębią ostrości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fot. efekt wyodrębnienia fotografowanego obiektu poprzez rozmycie tła uzyskiwany dzięki ustawieniu małej głębi ostrości;
Wiktionary
Bokeh (czyt., ; od jap. ボケ "boke" – rozmycie) – w fotografii sposób oddawania nieostrości obiektów znajdujących się poza głębią ostrości.
Miękkie rozmycie wyodrębnia z tła główny motyw fotografii, nie odwracając od niego uwagi niepotrzebnymi szczegółami. Wykorzystywane jest to często w portretach. Polega ono na tym, że motyw zdjęcia znajduje się w strefie głębi ostrości i zostaje odwzorowany ostro, zaś oddalone tło obrazu pozostaje poza strefą głębi ostrości i następuje jego rozmycie.
Wikipedia
(1.1) Panuje przekonanie, że bokeh obiektywów stałoogniskowych jest nieporównywalnie lepszy od zoomów.
Wiktionary
1. prawa lub lewa strona kogoś lub czegoś;
2. w matematyce: odcinek łączący dwa sąsiednie wierzchołki wielokąta
SJP.pl
w pewnej odległości w prawo lub w lewo
SJP.pl
japoński drewniany miecz do ćwiczeń wschodnich sztuk walki, zwykle o kształcie katany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. drewniany miecz do ćwiczeń;
Wiktionary
Bokken (jap. 木剣 bokken) – drewniany miecz do ćwiczeń, zwykle o kształcie katany, rzadziej wakizashi lub tantō. Używany był przez japońskich samurajów. Wykorzystywany jest także w Aikido.
Mimo że służył głównie do treningu, czasami używany był także do walki. Bokkeny, które były wydrążone w środku, służyły także do przenoszenia lekarstw, w specjalnych przegródkach, przez japońskich medyków.
Wikipedia
roślina z rodziny makowatych
SJP.pl
Bokkonia ("Bocconia") – rodzaj roślin z rodziny makowatych. Obejmuje 10 gatunków występujących głównie w obszarach górskich tropikalnej Ameryki, od Meksyku na północy po Argentynę na południu. "Bocconia frutescens" jest poza tym gatunkiem inwazyjnym na Hawajach, w Australii i Afryce. Rośliny zawierają pomarańczowy sok mleczny i są wiatropylne.
Wikipedia
jeden z dwóch (obok nynorsk) oficjalnych standardów zapisu języka norweskiego, którego używa 85-90% mieszkańców Norwegii
SJP.pl
Bokmål [] (dosł. „język książkowy”) – jeden z dwóch oficjalnych standardów piśmienniczych języka norweskiego. Około 85–90% mieszkańców Norwegii pisze w wariancie bokmål niezależnie od dialektu, jest to również forma najczęściej nauczana na kursach języka norweskiego dla obcokrajowców.
Wikipedia
zarost po obu stronach twarzy sięgający ust; baki, baczki, faworyty, pekaesy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rodzaj zarostu u mężczyzn, który wyrasta przed uszami po obu bokach twarzy i rozciąga się od linii owłosienia głowy w kierunku linii brody;
Wiktionary
Bokobrody, baki, baczki – rodzaj zarostu u mężczyzn, który wyrasta przed uszami po obu bokach twarzy i rozciąga się od linii owłosienia głowy w kierunku linii brody. Bokobrody mogą mieć różne kształty; mogą być krótkie i długie; proste, zwężające się lub rozszerzające się u dołu: mogą łączyć się z wąsami lub brodą; wymagają zapuszczenia i pielęgnacji.
Wikipedia
(1.1) Po bladej, ciemnymi bokobrodami otoczonej twarzy Zygmunta przebiegł bolesny prawie niepokój.
Wiktionary
(1.1) przest. bakenbardy, żart. pekaesy
Wiktionary
rodzaj pająka z rodziny ukośnikowatych
SJP.pl
Bo
Wikipedia
rząd morskich ryb promieniopłetwych; płastugokształtne, płastugi, flądrokształtne
SJP.pl
żółwie bokoszyjne - podrząd żółwi
SJP.pl
rzadko: bok, zbocze
SJP.pl
1. walka na pięści; pięściarstwo;
2. wydzielona część większego pomieszczenia;
3. rodzaj miękkiej skóry używanej na cholewki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zagroda dla konia w stajni
(1.2) każda wydzielona część pomieszczenia
(1.3) sport. dyscyplina sportowa polegająca na biciu przeciwnika pięściami;
(1.4) sport. miejsce w sportach motorowych, gdzie zawodnik może stanąć i dokonać napraw pojazdu
Wiktionary
Boks, pięściarstwo – sport walki, w którym dwóch zawodników walczy ze sobą jedynie przy użyciu pięści, pierwotnie bez rękawic, a od początku XX w. już w rękawicach.
Wikipedia
(1.1) Chodźmy do boksu, pokażę ci mojego nowego rumaka.
(1.3) Niektórzy uważają, że boks jest zbyt niebezpieczny i należy go zakazać.
(1.4) W boksach mechanicy wymieniają zużyte opony i tankują samochód.
Wiktionary
IPA: bɔks, AS: boks
Wiktionary
rzecz. boxing mrz., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n., boksik mrz.
czas. boksować
przym. bokserski
Wiktionary
(1.3) pięściarstwo, gwara. sport. żart. mordoplastyka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
sportowiec uprawiający boks; pięściarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. sportowiec uprawiający zawodowo boks (pięściarstwo)
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) kynol. rasa psów molosowatych w typie mastifa;
(2.2) mot. silnik spalinowy o przeciwległych cylindrach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bokser z łatwością zwyciężał przeciwników.
(2.1) Rasy psów obronnych to m.in. amstaff, doberman, bokser, owczarek niemiecki i rottweiler.
Wiktionary
IPA: ˈbɔksɛr, AS: bokser
Wiktionary
rzecz. boks m., boksowanie n., bokserki nmos.
:: fż. bokserka ż.
czas. boksować, wyboksować
przym. bokserski
Wiktionary
(1.1) pięściarz
Wiktionary
1. samica psa boksera
2. zawodniczka uprawiająca boks
3. środowiskowo o prasie bokserskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. kobieta uprawiająca boks
(1.2) odzież. koszulka bez rękawów
Wiktionary
rzecz. boks m., boksowanie n., bokserki nmos., boksowanie n., wyboksowanie n.
:: fm. bokser m.
czas. boksować ndk., wyboksować dk.
przym. bokserski
Wiktionary
(1.1) pięściarka
(1.2) podkoszulek, bezrękawnik
Wiktionary
rodzaj bielizny męskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) odzież. męskie, luźne majtki z krótkimi nogawkami
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Na walentynki dostałem dwie pary bokserek z zabawnym nadrukiem z przodu.
Wiktionary
IPA: bɔˈksɛrʲci, AS: bokserʹḱi
Wiktionary
rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., boksowanie n.
czas. boksować ndk.
przym. bokserski
Wiktionary
przypominający wyglądem psa z rasy bokserów
SJP.pl
związany z boksem, bokserem (np. rękawice bokserskie, trener bokserski)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sport. związany z boksem lub bokserami
Wiktionary
(1.1) Japończyk Shoji Kobayashi zdobył tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze supermuszej w wersji WBA.
Wiktionary
IPA: bɔˈksɛrsʲci, AS: boksersʹḱi
Wiktionary
rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n.
czas. boksować
Wiktionary
(1.1) pięściarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od boks
Wiktionary
(1.1) To nie boks, lecz tylko mały boksik.
Wiktionary
rzecz. boks m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zadawanie komuś ciosów pięściamiamsta
Wiktionary
(1.1) Uważam, że troszkę za dużo ci zawodnicy się lubią bić, a za mało boksować, bo boksowanie, a bicie to dwie różne rzeczy.
Wiktionary
IPA: ˌbɔksɔˈvãɲɛ, AS: boksovãńe
Wiktionary
czas. boksować
rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos.
przym. bokserski
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) zadawać ciosy pięściami
(1.2) uprawiać boks
czasownik zwrotny niedokonany boksować się (dk. brak)
(2.1) okładać się wzajemnie pięściami
(2.2) uprawiać boks
Wiktionary
(1.1) Jedną z najczęściej stosowanych jest wyobrażenie sobie toksycznej osoby w postaci poduszki, którą możemy boksować, kopać i wykrzykiwać do niej wszystko, co nam przyjdzie na myśl.
(1.2) Uważam, że troszkę za dużo ci zawodnicy się lubią bić, a za mało boksować, bo boksowanie, a bicie to dwie różne rzeczy.
Wiktionary
IPA: bɔˈksɔvat͡ɕ, AS: boksovać
Wiktionary
rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n.
czas. zaboksować dk., wyboksować dk.
przym. bokserski
Wiktionary
przymiotnik od: boks
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z boksem (częścią pomieszczenia)
(1.2) związany z boksem (skórą)
Wiktionary
IPA: bɔkˈsɔvɨ, AS: boksovy
Wiktionary
Boksyce – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Waśniów. Ma status sołectwa.
Do 1954 roku istniała gmina Boksyce. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez miejscowość przepływa rzeczka "Węgierka", prawy dopływ Świśliny.
Wikipedia
skała osadowa wykorzystywana m.in. jako matariał budowlany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. ilasta skała osadowa składająca się głównie z wodorotlenków glinu, ruda aluminium;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
przym. boksytowy
Wiktionary
→ boksyt
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geol. związany z boksytem, dotyczący boksytów
Wiktionary
rzecz. boksyt mrz., boksytyzacja ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie młynowskim obwodu rówieńskiego, położona nad rzeką Ikwą;
Wiktionary
"'Bokujma" ( Бокійма, "Bokijma") – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie dubieńskim. Siedziba hromady Bokujma'.
Wikipedia
przym. bokujemski
Wiktionary
(1.1) hist. war. Bokujm
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
trening aerobowy łączący kick-boxing z południowoafrykańskim tańcem wojennym kultury Kwaito
SJP.pl
w dawnych dworach wiejskich: boczna izdebka wydzielona przepierzeniem z alkowy lub większej izby, przeznaczona dla służby lub dla dzieci
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w dawnych dworach wiejskich: boczna izdebka wydzielona przepierzeniem z alkowy lub większej izby, przeznaczona dla służby lub dla dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. fizj. psych. ból
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
broń myśliwska Indian południowoamerykańskich składająca się z dwóch kamieni połączonych rzemieniem; bolas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duże, kuliste naczynie, np. do ponczu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bolak
Wiktionary
rzecz. bolak m.
Wiktionary
potocznie: wypukłość skórna sprawiająca ból
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. bolesny guz, odcisk na ręce, wrzód, ropień, krosta, strup
Wiktionary
IPA: ˈbɔlak, AS: bolak
Wiktionary
rzecz. ból mrz., bolenie n.
:: zdrobn. bolaczek mrz.
czas. boleć ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
broń myśliwska Indian południowoamerykańskich składająca się z dwóch kamieni połączonych rzemieniem; bola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) etn. broń myśliwska miotana, złożona z dwóch lub więcej kul;
Wiktionary
Bolas (bola) – broń myśliwska miotana, złożona z dwóch lub więcej kul (metalowych, kamiennych, drewnianych czy skórzanych wypełnionych obciążeniem), połączonych cięgnem (rzemieniem, sznurem). Używana przez Inuitów (Eskimosów) i Indian Ameryki Południowej do ogłuszania poprzez uderzenie kulami, pętania kończyn lub duszenia w wyniku owinięcia cięgnem.
Wikipedia
IPA: ˈbɔlas, AS: bolas
Wiktionary
potocznie: pogrubiona czcionka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy
(1.1) środ. druk. czcionka półgruba
Wiktionary
Zobacz też: Bold (okręg Botoszany).
Bold – wieś w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym Merseyside, w dystrykcie metropolitalnym St Helens. Leży 20 km na wschód od centrum Liverpool i 275 km na północny zachód od Londynu. W 2001 miejscowość liczyła 2283 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: bɔlt, AS: bolt
Wiktionary
czas. boldować ndk., wyboldować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pisanie, zapisywanie tekstu czcionką półgrubą
(1.2) fragment tekstu zapisany boldem
Wiktionary
rzecz. bold m.
czas. boldować
Wiktionary
(1.2) bold, wytłuszczenie
Wiktionary
środowiskowo: pogrubiać czcionkę w komputerowym edytorze tekstu
SJP.pl
alkaloid z liści Peumus boldus, składnik złożonego preparatu boldine, stosowanego jako lek żółciopędny i ułatwiający trawienie, głównie w zapaleniu pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej i przewlekłym zaparciu
SJP.pl
Boldyna – organiczny związek chemiczny zaliczany do alkaloidów izochinolinowych typu aporfiny. Jest głównym alkaloidem w liściach drzewa "Peumus boldus"; została też zidentyfikowana w korzeniach "Lindera aggregata", bulwach "Illigera grandiflora", korze "Beilschmiedia maingayi" i wielu innych roślinach. Należy do najsilniejszych naturalnych antyoksydantów. Wykazuje działanie żółciotwórcze i żółciopędne, w związku z czym bywa stosowana w leczeniu zapalenia dróg żółciowych oraz kamicy żółciowej.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
Bolebor – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Bole-" ("więcej") i "-bor" ("walka", "walczyć, zmagać się"). Imię to mogło oznaczać "tego, kto więcej walczy".
Wikipedia
1. kołek walcowy do łączenia przedmiotów w sposób umożliwiający ich wzajemne obracanie się; sworzeń;
2. potocznie: metalowy, walcowaty element ochronny w gniazdku elektrycznym;
3. wulgarnie: mężczyzna będący dla kobiety obiektem seksualnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. zob. sworzeń.
(1.2) pot. męski narząd płciowy
Wiktionary
Bolec, właśc. Grzegorz Borek (ur. 20 lipca 1971 w Krakowie, zm. 27 lutego 2009 tamże) – polski raper i aktor. Jeden z pionierów polskiego hip-hopu.
Wikipedia
(1.1) Z tyłu zachowały się ucięte bolce, które tkwiły w murze. Ktoś je przepiłował, żeby urwać herb.
Wiktionary
IPA: ˈbɔlɛt͡s, AS: bolec
Wiktionary
(1.1) czop, kołek, sworzeń, trzpień
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie drohobyckim obwodu lwowskiego
Wiktionary
Bolechowce (ukr. Болехівці, "Bołechiwci") – wieś na Ukrainie w rejonie drohobyckim należącym do obwodu lwowskiego. Położona nad rzeczką Słonica, prawym dopływem Tyśmienicy.
Założona na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie drohobyckim ziemi przemyskiej województwa ruskiego, w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa drohobyckiego.
Wikipedia
przym. bolechowiecki
Wiktionary
(1.1) hist. war. Bolechowice, Bołochowice
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bolechowicami, dotyczący Bolechowic
Wiktionary
rzecz. Bolechowice nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie wielkopolskim;
(1.2) geogr. wieś w województwie zachodniozachodniopomorskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. bolechowianin, bolechowianka
przym. bolechowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bolechowski
Wiktionary
Bolechówko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Czerwonak.
Wieś duchowna, własność Klasztoru Cysterek w Owińskach pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Bolesław (imię męskie); Bolek
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bolejący
Wiktionary
martwić się, smucić z jakiegoś powodu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażający smutek, cierpienie
forma czasownika.
(2.1) zob. boleć.
Wiktionary
przysł. bolejąco
Wiktionary
potocznie: słabeusz (najczęściej w zwrocie: cienki bolek)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Bolesław
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przyjaźnimy się z Bolkiem od lat.
Wiktionary
IPA: ˈbɔlɛk, AS: bolek
Wiktionary
fż. Bolka
rzecz. Bolesław mrz./mos.
Wiktionary
Bolemin – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Deszczno. Łączy się od zachodu z zabudowaniami Płonicy.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Bolemir – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Bole-" ("więcej, bardziej") i "-mir" ("pokój, spokój, dobro"). Imię to mogło oznaczać "ten, który pragnie więcej pokoju", lub "ten, który przynosi więcej pokoju".
Bolemir imieniny obchodzi: 6 stycznia, 6 września, 9 września.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Bolemira – żeński odpowiednik imienia Bolemir, nienotowany w dawnych źródłach. Znaczenie imienia: "pragnąca pokoju".
Wikipedia
Bolemir z małżonką; Bolemirowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bolemira lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Bolemysł – słowiańskie/staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Bole-" ("więcej, lepiej, bardziej") od psł. "*bol'ьjь" "większy, lepszy", "*bol'e" "więcej, lepiej, bardziej", porównaj współczesne rosyjskie более "więcej, bardziej" i "-mysł" ("myśleć"). Mogło oznaczać "ten, który sprawniej (od innych) myśli", "przewyższający innych myśleniem".
Wikipedia
Bolemysł z małżonką; Bolemysłowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bolemysła lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|boleć.
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: boleń
Wiktionary
(1.1) Wśród zbutwiałych szpargałów najwięcej było domowych rachunków, przepisów kuchennych i wybornych recept na bolenie w kiszkach lub w wątrobie.
Wiktionary
rzecz. ból m., boleść ż., bolak mrz.
czas. boleć
Wiktionary
krótki żakiecik damski zakładany na bluzkę lub sukienkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kraw. krótki żakiecik kobiecy, niesięgający talii, z połami niezachodzącymi na siebie; także sweterek, bluzeczka o takim kroju
Wiktionary
(1.1) Ta sukienka jest bardzo wycięta, muszę założyć do niej jakieś bolerko.
(1.1) Ładnie pani w bolerku.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɛrkɔ, AS: bolerko
Wiktionary
rzecz. bolero n.
Wiktionary
1. taniec hiszpański na 3/4, zwykle z akompaniamentem gitary, tamburyna i kastanietów
2. krótka kamizelka męska w ludowych ubiorach hiszpańskich
3. kapelusz o podniesionych brzegach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. trójmiarowy hiszpański taniec ludowy;
(1.2) muz. muzyka do bolero (1.1)
(1.3) kraw. krótka kamizelka bez rękawów i bez kołnierza;
(1.4) męski kapelusz z podniesionymi brzegami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bɔˈlɛrɔ, AS: bolero
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bolerko n.
Wiktionary
nieco bolesny
SJP.pl
uczucie bólu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bolesne
Wiktionary
przym. bolesny
przysł. boleśnie
Wiktionary
sprawiający ból
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) med. taki, który sprawia ból fizyczny
(1.2) psych. taki, który sprawia przykrość, żal, ból psychiczny
Wiktionary
(1.1) Otwarte złamanie kości jest zwykle skrajnie bolesne.
(1.2) Mówi o sprawach, które ukrywamy przed innymi, które są dla nas albo zbyt bolesne, albo zbyt niecne.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɛsnɨ, AS: bolesny
Wiktionary
czas. boleć ndk., rozboleć dk., zaboleć dk.
rzecz. bolączka ż., ból mrz., boleść ż., bolesność ż.
przysł. boleśnie
Wiktionary
(1.2) przykry
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bolestraszyce – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Żurawica. Ma status sołectwa.
Wieś, położona w powiecie przemyskim, była własnością Stefana Duczymińskiego, Krzysztofa Tomasza Drohojowskiego i Aleksandra Dymitra Drohojowskiego, została spustoszona w czasie najazdu tatarskiego w 1672 roku.
Wikipedia
Boleszczyn – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Przykona.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Bo
Wikipedia
przymiotnik od: Boleszkowice
SJP.pl
mieszkaniec Boleszkowic (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Boleszkowic
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. toponim, nazwa kilku wsi i gmin w Polsce
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: Bolesława
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Specyficzną cechą samochodu Bolesława jest to, że psuje się zaraz po uruchomieniu.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɛswaf, AS: bolesu̯af
Wiktionary
rzecz. bolesławianin ż., bolesławianka ż., Bolesławowa ż., Bolesławówna ż.
:: zdrobn. Bolko m., Bolek m., Boluś m.
:: fż. Bolesława ż.
przym. bolesławski, Bolesławowy, bolesławowski
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. od: Bolesław
Wiktionary
Bolesława – żeński odpowiednik imienia Bolesław. Forma ta jest notowana w Polsce od XV wieku.
W XXI wieku jest to imię rzadkie. W styczniu 2025 r. w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych dotyczących osób żyjących, wykazano 1866 kobiet o imieniu Bolesława nadanym jako imię pierwsze.
Wikipedia
IPA: ˌbɔlɛˈswava, AS: bolesu̯ava
Wiktionary
rzecz. Bolesław mrz./mos.
Wiktionary
mieszkaniec Bolesławca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bolesławca
(1.2) osoba pochodząca z Bolesławca, urodzona w Bolesławcu
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛswafˈt͡ʃãɲĩn, AS: bolesu̯afčãńĩn
Wiktionary
rzecz. Bolesławiec m.
:: fż. bolesławczanka ż.
przym. bolesławiecki
Wiktionary
mieszkanka Bolesławca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bolesławca
(1.2) kobieta pochodząca z Bolesławca, urodzona w Bolesławcu
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛswafˈt͡ʃãnka, AS: bolesu̯afčãnka
Wiktionary
rzecz. Bolesławiec m.
:: fm. bolesławczanin m.
przym. bolesławiecki
Wiktionary
mieszkaniec Bolesławia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bolesławia
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bolesu̯avʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Bolesław m.
:: fż. bolesławianka ż.
przym. bolesławski
Wiktionary
mieszkanka Bolesławia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bolesławca
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjãnka, AS: bolesu̯avʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Bolesław m.
:: fm. bolesławianin m.
przym. bolesławski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: rzecz z fajansu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w Polsce, w województwie dolnośląskim;
Wiktionary
Bolesławiec ( Boleslavia, Bunzlau, Buntzlau, śl-niem. "Bunzel") – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu bolesławieckiego, historycznie leżące na Dolnym Śląsku. Przez miasto przepływa rzeka Bóbr, okoliczne obszary leśne należą do Borów Dolnośląskich. W latach 1975–1998 miasto należało administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Cieszymir i jestem zawodowym żołnierzem z garnizonu Bolesławiec.
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛˈswavʲjɛt͡s, AS: bolesu̯avʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. bolesławczanin m., bolesławczanka ż.
przym. bolesławiecki
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bolesławca, związany z Bolesławcem
Wiktionary
(1.1) Na przykład ja reprezentuję m.in. powiaty lubański, zgorzelecki i bolesławiecki, czyli okręg jeleniogórski.
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjɛt͡sʲci, AS: bolesu̯avʹi ̯ecʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bolesławiec m., bolesławczanin m., bolesławczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bolesławy lub z nią związany
SJP.pl
Bolesław z małżonką; Bolesławowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
taki jak u Bolesława, charakterystyczny dla Bolesława
SJP.pl
→ Bolesław (miasto)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Bolesław (nazwy wsi)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌbɔlɛˈswafsʲci, AS: bolesu̯afsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bolesław, bolesławianin, bolesławianka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo;
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Pełczyce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bociany z Bolewic są już duże.
Wiktionary
rzecz. bolewiczanin mos., bolewiczanka ż.
przym. bolewicki
Wiktionary
Bolewo – wieś sołcka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Stupsk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: BUlyn] nazwisko
SJP.pl
sprawiać ból fizyczny lub psychiczny
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) med. być źródłem bólu
(1.2) przen. sprawiać ból w znaczeniu psychicznym, martwić, smucić
(1.3) martwić się, cierpieć, smucić się
Wiktionary
(1.1) Od wczoraj boli ją ręka.
(1.2) Bolą mnie jej ostre słowa.
(1.3) Natomiast boleję nad twym grubiaństwem, a gdyby niewdzięczność ludzka mogła mnie jeszcze dziwić, dziwiłbym się twej niewdzięczności.
Wiktionary
IPA: ˈbɔlɛt͡ɕ, AS: boleć
Wiktionary
rzecz. ból m., bolączka ż., boleść ż., ubolewanie n., bolenie n., bolak mrz.
czas. pobolewać ndk., ubolewać ndk., rozboleć dk., zaboleć dk.
przym. bolesny
przysł. boleśnie
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński zjimać
(1.2) gw. Śląsk Cieszyński tropić
Wiktionary
ryba drapieżna z rodziny karpiowatych; rap, rapa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Leuciscus aspius|ref=tak., gatunek ryby z rodziny karpiowatych
(1.2) icht. osobnik z gatunku boleni (1.1)
(1.3) kulin. spoż. mięso lub potrawa z bolenia (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Za płetwami brzusznymi bolenia biegnie pozbawiony łusek kil.
Wiktionary
(1.1) boleń pospolity, chwat, rap, rapa
Wiktionary
zdrobnienie od: Bolemysł, Bolesław (imiona męskie); Bolek
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ogromny żal, smutek
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób boleściwy
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛɕˈt͡ɕivʲjɛ, AS: boleśćivʹi ̯e
Wiktionary
(1.1) smutno, żałośnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: boleściwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest boleściwe; cecha tych, którzy są boleściwi
Wiktionary
przym. boleściwy
przysł. boleściwie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: boleściwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen boleści
Wiktionary
(1.1) Joachim popatrzył na złoczyńcę boleściwym wzrokiem.
Wiktionary
IPA: ˌbɔlɛɕˈt͡ɕivɨ, AS: boleśćivy
Wiktionary
rzecz. boleść ż., boleściwość ż.
przysł. boleściwie
Wiktionary
(1.1) zbolały, przygnębiony, zdołowany, załamany, stroskany, rzewny, smętny, melancholijny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób bolesny
Wiktionary
(1.1) Wczoraj boleśnie użądliła mnie osa.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɛɕɲɛ, AS: boleśńe
Wiktionary
rzecz. bolesność ż., boleść ż., ból mrz.
przym. bolesny
czas. boleć
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: boleśnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bolesny
SJP.pl
ogromny żal, smutek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. żal, wielkie zmartwienie
(1.2) w lm.: silne bóle brzuszne
Wiktionary
(1.1) Nie będę ci opowiadał o mojej boleści.
(1.2) Ciężarna zaczęła już odczuwać pierwsze boleści.
Wiktionary
rzecz. ból m., bolączka ż., ubolewanie n., bolenie n.
czas. boleć ndk., pobolewać ndk., ubolewać ndk.
przym. bolesny, boleściwy
przysł. boleśnie
Wiktionary
(1.1) żałość, żal
(1.2) ból
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lp. ter. od: boleć
Wiktionary
(1.1) Puść! To boli!
Wiktionary
IPA: ˈbɔlʲi, AS: bolʹi
Wiktionary
bolica kolconoga - gatunek osy
SJP.pl
1. meteor o znacznych rozmiarach i dużej jasności, którego przelotowi w atmosferze towarzyszą efekty dźwiękowe zbliżone do grzmotów;
2. szybki samochód wyścigowy, zwłaszcza auto startujące w wyścigach Formuły 1
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astr. meteor o dużej jasności;
(1.2) pot. jednomiejscowy samochód wyścigowy o otwartym nadwoziu używany w wyścigach Formuły 1;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
mieszkaniec Bolimowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Bolimowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Bolimów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bolimowem, dotyczący Bolimowa
Wiktionary
rzecz. Bolimów m.
Wiktionary
bolimuszka kleparka - drobny owad zaliczany do rodziny muchowatych, wyglądem przypominający muchę domową, żywiący się krwią ssaków, głównie bydła i koni, kłując bardzo boleśnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Stomoxys calcitrans|Linnaeus|ref=tak. (1758); owad (podobny do, ale nieco mniejszy od muchy domowej) atakujący ludzi i zwierzęta, boleśnie kłując i żywiąc się ich krwią
Wiktionary
IPA: ˌbɔlʲiˈmuʃka, AS: bolʹimuška
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Bolimów – miasto w środkowej Polsce położone w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, siedziba gminy Bolimów.
Założony jako miasto prywatne około 1370, potwierdzenie prawa chełmińskiego uzyskał w 1519. W 1792 jako miasto królewskie w starostwie bolimowskim w ziemi sochaczewskiej województwa rawskiego. W 1827 jako miasto rządowe Królestwa Kongresowego, położone było w powiecie sochaczewskim, obwodzie sochaczewskim województwa mazowieckiego.
Wikipedia
Bolino – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Wyszogród.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego. 1 stycznia 2003 będące dotychczasowymi częściami wsi Bolin Płocki i Bolin Płoński zostały zlikwidowane jako osobne miejscowości.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
południowoamerykański ssak z rodziny pancernikowców, np. bolita brazylijska
SJP.pl
Bolita ("Tolypeutes") – rodzaj ssaków z podrodziny Tolypeutinae w obrębie rodziny bolit (Tolypeutidae).
Wikipedia
jednostka monetarna Wenezueli (1 bolivar = 100 centymów); boliwar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. war. zob. boliwar#pl|boliwar. (jednostka monetarna Wenezueli);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jednostka pieniężna Boliwii (1 boliviano = 100 centavos); boliwiano
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) monet. waluta Boliwii;
Wiktionary
IPA: ˌbɔlʲiˈvʲjãnɔ, AS: bolʹivʹi ̯ãno
Wiktionary
rzecz. Boliwia, Boliwijczyk, Boliwijka, boliwar
przym. boliwijski
Wiktionary
jednostka monetarna Wenezueli (1 boliwar = 100 centymów); bolivar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. jednostka monetarna Wenezueli;
Wiktionary
(1.1) Jeden boliwar dzieli się na 100 centymów.
Wiktionary
rzecz. Boliwia ż., Boliwijczyk m., Boliwijka ż., boliviano n.
przym. boliwijski
Wiktionary
(1.1) symbol. VEB
Wiktionary
związany z Simónem Bolívarem, np. misje boliwariańskie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący boliwarianizmu
Wiktionary
państwo w Ameryce Południowej ze stolicą w Sucre; Republika Boliwii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w środkowej części Ameryki Południowej, ze stolicą w Sucre;
Wiktionary
Boliwia (hiszp. '), oficjalnie Wielonarodowe Państwo Boliwia ( Estado Plurinacional de Bolivia) – państwo śródlądowe w środkowo-zachodniej części Ameryki Południowej, graniczy z Brazylią na północy i wschodzie, Paragwajem i Argentyną na południu oraz z Chile i Peru na zachodzie. Konstytucyjną stolicą jest Sucre, siedzibą rządu jest La Paz.
Wikipedia
(1.1) Ewa mieszka w Boliwii już od kilku lat.
Wiktionary
IPA: bɔˈlʲivʲja, AS: bolʹivʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Boliwijczyk mos., Boliwijka ż., boliviano m., boliwar m., boliwijskość ż.
przym. boliwijski
Wiktionary
(1.1) ofic. Wielonarodowe Państwo Boliwia
Wiktionary
jednostka pieniężna Boliwii (1 boliwiano = 100 centavos); boliviano
SJP.pl
Boliwiano ( Boliviano) – jednostka monetarna Boliwii. Dzieli się na 100 centavos. Wewnętrznie oznaczane Bs.
Wikipedia
obywatel Boliwii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Boliwii
Wiktionary
IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijt͡ʃɨk, AS: bolʹivʹii ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Boliwia ż., boliviano n., boliwar m.
:: fż. Boliwijka ż.
przym. boliwijski
Wiktionary
obywatelka Boliwii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Boliwii
Wiktionary
IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijka, AS: bolʹivʹii ̯ka
Wiktionary
rzecz. Boliwia ż., boliviano, boliwar m.
:: fm. Boliwijczyk mos.
przym. boliwijski
Wiktionary
związany z Boliwią
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Boliwii
Wiktionary
(1.1) Boliwijski prezydent złożył wizytę w Brazylii.
Wiktionary
IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijsʲci, AS: bolʹivʹii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Boliwia ż., Boliwijczyk mos., Boliwijka ż., boliviano n., boliwar m.
Wiktionary
1. zdrobnienie od: Bolesław (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Bolesław
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. wyspa na Odrze w granicach miasta Opola;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ostatecznie dwa lata później Bolko został samodzielnym księciem opolskim
(1.1) Lekarze w Krakowie a później w Warszawie nie mogli wydobyć kuli i pozostawili ją Bolkowi na pamiątkę z wojny.
(2.1) Zielonymi płucami miasta są wyspy Bolko i Pasieka położone na rzece Odrze.
Wiktionary
rzecz. Bolesław mos.
Wiktionary
mieszkaniec Bolkowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bolkowa
Wiktionary
IPA: ˌbɔlkɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bolkovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Bolków m.
:: fż. bolkowianka
przym. bolkowski
Wiktionary
mieszkanka Bolkowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bolkowa
Wiktionary
IPA: ˌbɔlkɔˈvʲjãnka, AS: bolkovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Bolków m.
:: fm. bolkowianin
przym. bolkowski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: Bolemysł, Bolesław (imiona męskie); Boleś
SJP.pl
→ Bolków
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Bolkowa, związany z Bolkowem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na dziedzińcu bolkowskiego zamku grało wiele gwiazd z szerokiego świata, dominują jednak wykonawcy polscy.
Wiktionary
IPA: bɔlˈkɔfsʲci, AS: bolkofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bolków m., bolkowianin m., bolkowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bolka lub z nim związany
SJP.pl
potocznie: słabeusz (najczęściej w zwrocie: cienki bolek)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Bolków ( Bolkenhain) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Bolków. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego. Bolków należy do Euroregionu Nysa.
Wikipedia
(1.1) Pijany jak bela 39-letni rolnik ze wsi Wierzchosławice koło Bolkowa (dolny Śląsk) szalał po drodze ciągnikiem z kosiarką.
Wiktionary
IPA: ˈbɔlkuf, AS: bolkuf
Wiktionary
rzecz. bolkowianin m., bolkowianka ż.
przym. bolkowski
Wiktionary
jezuita kontynuujący pracę Jeana Bollanda, polegającą na zebraniu i ponownej redakcji wszystkich możliwych danych o katolickich świętych
SJP.pl
[czytaj: boliłud] umowna nazwa indyjskiego przemysłu filmowego powstała w latach 70. ze zbitki słów Hollywood i Bombaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) pot. film. indyjski przemysł filmowy;
Wiktionary
Bollywood – umowna nazwa indyjskiego przemysłu filmowego utworzona w latach 70. ze zbitki słów Bombaj i Hollywood. Nie ma jednoznacznego twórcy tej nazwy, bowiem do miana twórcy terminu „Bollywood” pretendują cztery osoby: Amit Khanna, Bevinda Collaco, Shobhaa De oraz H.R.F. Keating.
Wikipedia
przym. bollywoodzki
Wiktionary
→ Bollywood [czytaj: boliłucki]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Bollywoodem, dotyczący Bollywoodu
(1.2) charakterystyczny dla kina z Bollywoodu
Wiktionary
rzecz. Bollywood mrz.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Brasławszczyzna, Hreczany, Kamieniec Podolski, Bukowina, Maćkowce., reg-pl|Kresy północne. szpital
(1.2) śrpol. lecznica
Wiktionary
(1.1) — Ale — wykrzyknął opowiadający — czort duszy jego nie wziął! W bolnicy troszkę poleżał i w Sybir go pognali. Zagnali go het, aż na sam koniec świata, żeby już drugi raz nie uciekł. A on wziął i taki uciekł…
Wiktionary
IPA: bɔlʲˈɲit͡sa, AS: bolʹńica
Wiktionary
(1.1) zob. szpital.; war. gwara. balnica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) potrawa w postaci gęstego sosu z mielonego mięsa i warzyw pochodząca z włoskiego miasta Bolonia
przymiotnik
(2.1) o smaku bolognese (1.1) lub zawierający bolognese (1.1)
Wiktionary
(1.1) Bolognese powinno się podawać na makaronie tagliatelle lub pappardelle, a nie na spaghetti, którego cienkie nitki mogą nie utrzymać ciężkiego sosu.
Wiktionary
(2.1) boloński
Wiktionary
przyrząd służący do pomiaru energii promienistej na podstawie zmian oporu przewodnika lub półprzewodnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. miernik promieniowania elektromagnetycznego;
Wiktionary
Bolometr – przyrząd do pomiaru energii przenoszonej przez promieniowanie w jak najszerszym zakresie długości fal (intencjonalnie w pełnym zakresie). Jest to detektor termiczny zmieniający energię promieniowania elektromagnetycznego na ciepło, które zmienia temperaturę elementu pomiarowego. Zmiana temperatury jest mierzona różnymi metodami, pierwotną i nadal powszechnie stosowaną jest pomiar zmiany oporu elektrycznego pod wpływem zmiany temperatury.
Wikipedia
przym. bolometryczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) fiz. związany z bolometrem, dotyczący bolometru
Wiktionary
rzecz. bolometr mrz.
Wiktionary
miasto we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto położone między Padem a Apeninami w północnych Włoszech;
Wiktionary
Bolonia ( Bologna) – miasto w północnych Włoszech, położone jest między Padem a Apeninami na wysokości 54 m n.p.m. Miasto leży nad dwiema rzekami – Reno i Saveną. Stolica regionu Emilia-Romania.
Wikipedia
(1.1) Bolonia jest stolicą regionu Emilia-Romania.
(1.1) Bolonia była dla ludzi średniowiecza ośrodkiem nauk prawniczych, zwłaszcza prawa świeckiego (rzymskiego), ale także i kościelnego (kanonicznego). Paryż natomiast był ośrodkiem nauk teologicznych, skupiając najznakomitszych uczonych tej dziedziny wiedzy.
(1.1) Galowie nie przestali umacniać swojej przewagi nad Etruskami. W roku 350 przed Chrystusem wydarli im to, co będzie Bolonią.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɔ̃ɲja, AS: bolõńi ̯a
Wiktionary
rzecz. bolończyk m., bolonka ż.
przym. boloński
Wiktionary
(1.1) stpol. Bononia
Wiktionary
1. wędka teleskopowa z kołowrotkiem, wyposażona w przelotki;
2. samica psa bolończyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bolonii
Wiktionary
IPA: bɔˈlɔ̃nka, AS: bolõnka
Wiktionary
rzecz. Bolonia ż., bolończyk mzw.
:: fm. bolończyk mos.
przym. boloński
Wiktionary
Bolowiec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Skalbmierz. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
mały pies pokojowy; bonończyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bolonii
(1.2) hist. absolwent, student albo profesor uniwersytetu w Bolonii
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) rasa małych psów o łagodnym i wesołym usposobieniu, lubiących dzieci
(2.2) pies rasy bolończyk (2.1)
Wiktionary
Bolończyk – rasa psa, należąca do IX grupy (psy ozdobne i do towarzystwa), zaklasyfikowana do sekcji 1 (biszony i rasy pokrewne). Typ lisowaty. Nie podlega próbom pracy.
Wikipedia
(1.1) Ignazio jest bolończykiem.
(1.1) Wkraczających żołnierzy polskich witały tłumy bolończyków.
(1.2) Wystąpienie uczonych bolońskich było reakcją na palenie pism Wiklifa w Oksfordzie i Pradze. Bolończycy chociaż przyznawali, że niektóre poglądy Wiklifa są błędne, to jednak opowiadali się przeciwko paleniu jego pism.
(1.2) Wśród wybitnych „bolończyków” tych czasów spotykamy znakomitego polskiego prawnika XV w. – Jana Ostroroga (1436-1501).
Wiktionary
IPA: bɔˈlɔ̃j̃n͇t͡ʃɨk, AS: bolõĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Bolonia ż.
:: fż. (1.1) bolonka ż.
przym. boloński
Wiktionary
przymiotnik od: Bolonia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywodzący się z Bolonii, charakterystyczny dla Bolonii
Wiktionary
(1.1) Papież ustąpił Francji enklawy na jej terytorium oraz legację bolońską i ferrarską.
Wiktionary
IPA: bɔˈlɔ̃j̃sʲci, AS: bolõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Bolonia ż., bolończyk m., bolonka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem bolońskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem bolońskim
(1.3) spisany, stworzony w języku bolońskim
Wiktionary
IPA: bɔˈlɔ̃j̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bolõĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zbiorowość tworzona przez bolszewików
(1.2) pogard. Związek Radziecki, ZSRR
Wiktionary
rzecz. Bolszewia ż.
Wiktionary
(1.2) war. Bolszewia
Wiktionary
związany z bolszewikiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. polit. związany z partią lub frakcją bolszewików
(1.2) pot. pejor. dotyczący Armii Czerwonej, związany z żołnierzem radzieckim (sowieckim)
przymiotnik jakościowy
(2.1) pot. pogard. lub lekcew. charakterystyczny dla bolszewizmu lub bolszewików
Wiktionary
(2.1) Bardzo wiele dzieliło historiografię przedrewolucyjną od bolszewickiej, choć w miarę wzrostu sterowanego z Kremla nacjonalizmu różnice te ulegały częściowemu zatarciu.
Wiktionary
rzecz. bolszewizm mrz., bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizowanie n., bolszewickość ż.
przysł. po bolszewicku
Wiktionary
(2.1) komuchowaty, komunistyczny, czerwony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bolszewickie; cecha tych, którzy są bolszewiccy
Wiktionary
rzecz. bolszewizm m., bolszewik mos., bolszewiczka ż.
przym. bolszewicki
przysł. bolszewicko
Wiktionary
1. członek jednej z frakcji w Socjalistycznej Partii Robotniczej Rosji;
2. członek Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego;
3. potocznie: zwolennik komunizmu;
4. potocznie: pogardliwie o osobie ze Związku Radzieckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. polit. początkowo: członek leninowskiej frakcji rosyjskiej partii socjaldemokratycznej; potem ogólniej: członek radzieckiej partii komunistycznej
(1.2) pot. pejor. żołnierz radziecki (bolszewicki, sowiecki)
(1.3) pot. pogard. lub lekcew. komunista
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tuż po rewolucji październikowej bolszewicy przystępują do negocjacji z Niemcami w sprawie odrębnego traktatu pokojowego.
Wiktionary
rzecz. bolszewizm mrz., bolszewizacja ż., bolszewizowanie n., Bolszewia ż., bolszewickość ż.
:: fż. bolszewiczka ż.
przym. bolszewicki
przysł. po bolszewicku
Wiktionary
(1.2) krasnoarmiejec
(1.3) komuch, czerwony
Wiktionary
1. wprowadzanie rządu bolszewików;
2. wprowadzanie leninowsko-stalinowskich metod i zasad do jakiejś dziedziny życia publicznego
SJP.pl
filozofia działania politycznego oraz przejmowania i sprawowania władzy, stworzona przez W.I. Lenina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. hist. doktryna działania politycznego oraz przejmowania i sprawowania władzy stworzona przez Lenina na bazie marksizmu
Wiktionary
Bolszewizm – odmiana doktryny komunistycznej stworzona przez Włodzimierza Lenina, stanowiąca interpretację marksizmu i jego dostosowanie do uwarunkowań rosyjskich. Ideologia ta stanowiła swoisty system wartości formułowany przez bolszewików i służący ich celom.
Wikipedia
(1.1) Przeciwieństwem myślenia demokratycznego są różne formy jakobinizmu czy bolszewizmu.
Wiktionary
rzecz. bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizowanie n., Bolszewia ż., bolszewickość ż.
przym. bolszewicki
Wiktionary
(1.1) leninizm, marksizm-leninizm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sympatyzowanie z bolszewizmem, skłanianie się ku systemowi bolszewickiemu
(1.2) nadawanie czemuś bolszewickiego charakteru
Wiktionary
rzecz. bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizm mrz., bolszewizacja ż.
czas. bolszewizować
przym. bolszewicki
Wiktionary
zaprowadzać gdzieś rządy bolszewickie, nadawać czemuś totalitarne, bolszewickie cechy
SJP.pl
Bolszewo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Bólszewò; niem. "Bohlschau") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo. Leży nad rzeką Bolszewką. Bolszewo usytuowane jest w pradolinie Redy i Łeby.
Wikipedia
miasto w Anglii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii;
Wiktionary
Bolton – miasto w Wielkiej Brytanii (Anglia), w hrabstwie metropolitarnym Wielki Manchester, w dystrykcie metropolitalnym Bolton. W 2021 roku miasto liczyło 184 090 mieszkańców.
Wikipedia
rzecz. boltończyk mos., boltonka ż.
przym. boltoński
Wiktionary
gatunek byliny należący do astrowatych
SJP.pl
Boltonia ("Boltonia") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 5–6 gatunków. Występują w Ameryce Północnej, głównie w części wschodniej, tylko "B. asteroides" rośnie na zachodzie w Idaho i Oregonie (w niektórych ujęciach należą tu również gatunki ze wschodniej Azji, włączane obecnie zwykle do rodzaju aster "Aster"). Są to okazałe byliny rosnące zarówno w formacjach trawiastych, jak i w lasach.
Wikipedia
mieszkanka Boltonu (miasta w Anglii)
SJP.pl
mieszkaniec Boltonu (miasta w Anglii)
SJP.pl
→ Bolton
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Boltonem, dotyczący Boltonu (miasta w Wielkiej Brytanii)
Wiktionary
rzecz. Bolton mrz.
Wiktionary
[czytaj: BOLCman] nazwisko
SJP.pl
skoncentrowana dawka leku wprowadzona do organizmu w celu uzyskania szybkiego i zmasowanego działania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. duża dawka leku podawana w celu uzyskanie efektywnego stężenia w tkankach w jak najkrótszym czasie;
(1.2) med. materiał stosowany w radioterapii megawoltowej w celu wyrównania rozkładu dawki promieniowania w ciele pacjenta lub zwiększenia jej wartości w płytko położonych strukturach ciała pacjenta;
(1.3) szt. glinka stosowana jako wykończeniowa warstwa zaprawy pod polerowane złocenia płatkowe;
(1.4) ornit. grudka pokarmowa do karmienia piskląt formowana w podgardlu przez jerzyki z owadów zlepionych śliną
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbɔlus, AS: bolus
Wiktionary
(1.3) pulment
Wiktionary
związany z bolusem
SJP.pl
zdrobnienie od: Bolesław (imię męskie); Bolek, Boleś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia Bolesław
Wiktionary
rzecz. Bolesław mos./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto i gmina we Włoszech w regionie Trydent-Górna Adyga;
Wiktionary
Bolzano (wł.), Bozen (niem.) – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Trydent-Górna Adyga, położone nad Isarco ( Eisack). Stolica autonomicznej prowincji Bolzano-Alto Adige ( Bozen-Südtirol).
Wikipedia
(1.1) Zatrzymaliśmy się w Bolzano w jakimś hoteliku dla narciarzy.
(1.1) Jesteśmy w Bolzano, tu stoi dom, w którym mieszkał Bronisław Malinowski. Nie napisał w nim ani jednego słowa. Rozumiem go, ja też nie umiałbym pisać w Bolzano. Rozpraszałyby mnie piękno gór i krajobraz.
Wiktionary
przym. bolzański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bolzano, dotyczący Bolzano
Wiktionary
(1.1) Miliony rodziców ciągną do Tyrolu Południowego, aby razem z dziećmi posłuchać mroźnych historii o naszych prehistorycznych przodkach. W bolzańskim muzeum wita ich półnaga, gliniano-silikonowa rekonstrukcja człowieka lodu.
(1.1) Dopiero po trzech kolejnych filiżankach kawy – Maria nic nie piła – bolzański komisarz miał przed oczami zarys opowiedzianej przez Marię historii.
(1.1) Dopiero w drugiej połowie XIII wieku zarządy szpitali w Lengmoos i w Sterzingu odcięły się od opieki sprawowanej przez bolzańskiego komtura, który w 1269 roku przyjął tytuł komtura krajowego.
Wiktionary
rzecz. Bolzano n.
Wiktionary
sprawiać ból fizyczny lub psychiczny
SJP.pl
coś, co utrudnia życie, kłopot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niekorzystna sytuacja lub stan sprawiająca problem lub przykrość albo stanowiąca przeszkodę
(1.2) rzad. bolesny wytwór chorobowy na skórze
Wiktionary
(1.1) Korupcja od dawna jest jedną z głównych bolączek życia politycznego kraju.
(1.2) Ziele to rośnie po polach i ogrodach i przykłada się na bolączki wszelkie dla ich uśmierzenia.
Wiktionary
rzecz. ból m., boleść ż.
czas. boleć ndk.
przym. bolesny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. poziome ruchome drzewce służące do mocowania dolnego liku żagla; gik
2. urządzenie przeładunkowe w porcie; żuraw przymasztowy
3. drewniany przyrząd gimnastyczny do wykonywania zwisów i ćwiczeń równoważnych; bum; tram
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mar. poziome drzewce na żaglowcu, do którego przymocowany jest dolny lik żagla;
(1.2) w windsurfingu: część pędnika otaczająca i napinająca żagiel
wykrzyknik
(2.1) pot. onomatopeja naśladująca niski dźwięk dzwonu lub bicie zegara
forma ściągnięta
(3.1) …spójnika bo z końcówką czasownikową 1. os. lp.
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(2.1) Nagle daje się znowu słyszeć ów dziwny dźwięk: bom! bom!! bom!!!
Wiktionary
IPA: bɔ̃m, AS: bõm
Wiktionary
1. rodzaj pocisku z mechanizmem zapłonowym;
2. ładunek wybuchowy;
3. przenośnie: coś wspaniałego, efektownego;
4. przenośnie: sensacyjna wiadomość;
5. przedmiot kulisty lub podobny kształtem do kuli;
6. potocznie: ocena niedostateczna; pała;
7. w sporcie: mocne uderzenie (np. w siatkówce) lub kopnięcie (np. w piłce nożnej);
8. potocznie: lampka na dachu radiowozu, karetki itp.; kogut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. ładunek wypełniony materiałem wybuchowym zrzucany z samolotu lub okrętu, zwykle z mechanicznym zapalnikiem;
(1.2) wojsk. krym. terrorystyczny ładunek wybuchowy w publicznym miejscu
(1.3) sport. bardzo mocne uderzenie piłki
(1.4) uczn. ocena niedostateczna
(1.5) przen. coś o błyskawicznym i silnym działaniu
(1.6) jeźdz. czerwona kula na maszcie, sygnalizująca start wyścigu konnego
(1.7) wojsk. urządzenie do automatycznego łamania szyfrogramów
(1.8) gw-pl|Biała Podlaska. bombka
wykrzyknik
(2.1) wspaniale, świetnie
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Samolot zrzucił bomby na bunkier wroga.
(1.2) Terroryści podłożyli bombę na ruchliwym lotnisku, żeby wybuch zabił jak najwięcej osób.
(1.3) Bramkarz z najwyższym trudem odbił nad poprzeczkę bombę posłaną zza pola karnego przez napastnika gości.
(1.7) Nasz oddział ma nową bombę i może odczytać więcej wiadomości od wroga.
(2.1) — Dostałeś bilety na ten film? — Tak, kupiłem już zupełnie ostatnie. — Bomba! Nie myślałem, że wejdziemy na premierę.
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃mba, AS: bõmba
Wiktionary
rzecz. zbombardowanie n., bombardowanie n., bombarda ż., bombowiec m., bombiarz m., bombardier m.
:: zdrobn. bombka ż.
czas. bombardować ndk., zbombardować dk.
przym. bombowy, bombardierski
przysł. bombowo
Wiktionary
miasto w Indiach; Mumbaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Indiach;
Wiktionary
(1.1) W Bombaju mieszka mój stryjek.
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃mbaj, AS: bõmbai ̯
Wiktionary
rzecz. bombajczyk mos., bombajka ż.
przym. bombajski
Wiktionary
mieszkaniec Bombaju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Bombaju; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Bombaj mrz.
:: fż. bombajka ż.
przym. bombajski
Wiktionary
1. męska marynarka z krótkimi rękawami;
2. gatunek ryby z rodziny jaszczurnikowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Bombaju; kobieta z tego miasta
(1.2) kraw. marynarka z krótkimi rękawami
(1.3) icht. kulin. nazwa systematyczna|Harpadon nehereus|Hamilton|ref=tak., ryba morska i słonawowodna z rodziny jaszczurnikowatych, poławiana w Indiach;
Wiktionary
Bombajka, harpadon bombil ("Harpadon nehereus"), znana też pod nazwami harpodon i „bombajska kaczka” – gatunek morskiej i słonawowodnej ryby skrzelokształtnej z rodziny jaszczurnikowatych (Synodontidae), typ nomenklatoryczny rodzaju "Harpadon". Poławiana gospodarczo, głównie w Indiach, jako ryba konsumpcyjna.
Wikipedia
(1.1) Pies starszej bombajki zaczął obszczekiwać mewy.
(1.2) Przyszedł w płóciennej bombajce z krótkimi rękawami.
(1.3) Ubodzy jedzą bombajki z ryżem polanym sosem curry.
Wiktionary
rzecz. Bombaj mrz.
:: fm. bombajczyk mos.
przym. bombajski
Wiktionary
(1.3) harpadon bombil
Wiktionary
przymiotnik od: Bombaj (miasto w Indiach)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bombajem, dotyczący Bombaju
Wiktionary
rzecz. Bombaj mrz., bombajczyk mos., bombajka ż.
Wiktionary
(1.1) mumbajski
Wiktionary
Bombalice – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sierpeckim, w gminie Gozdowo. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bombać.
Wiktionary
czas. bombać ndk.
Wiktionary
1. w średniowieczu: machina oblężnicza miotająca kamienie lub belki;
2. działo dużego kalibru, strzelające kamiennymi kulami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) średniowieczna machina oblężnicza miotająca kamienie i belki
(1.2) używane w XIV i XV wieku prymitywne działo o dużym kalibrze i krótkiej lufie miotające kamienne lub rzadziej żelazne kule na odległość kilkuset metrów
Wiktionary
Bombarda – odprzodowe działo dużego kalibru z krótkim przewodem lufy i podkalibrową komorą nabojową, używane w późnym średniowieczu. Pierwotnie (przed XIV wiekiem) nazwę tę stosowano wobec machin oblężniczych miotających kamienie lub belki.
Wikipedia
(1.1) Na zamek spadły belki miotane z ustawionej za rzeką bombardy.
(1.2) Kule wystrzelone z bombardy zniszczyły bramę.
Wiktionary
IPA: bɔ̃mˈbarda, AS: bõmbarda
Wiktionary
rzecz. bombardowanie n., bomba ż.
czas. bombardować, zbombardować
przym. bombardowany, zbombardowany, bombowy, bombardierski
wykrz. bomba
Wiktionary
1. stopień wojskowy w wojskach rakietowych i artylerii Wojska Polskiego; żołnierz noszący ten stopień
2. żołnierz obsługujący bombardę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rodzaj kurtki; pilotka, bomberka;
2. żartobliwie: zawodniczka grająca w ataku
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bombardierem, dotyczący bombardiera
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do bombardiera, będący jego własnością
Wiktionary
rzecz. bomba ż., bombarda ż., bombardier mos., bombardierka ż., bombardierskość ż., bombardon mrz., bombardowanie n., bombowiec mrz., zbombardowanie n.
czas. bombardować ndk., zbombardować dk.
przym. bombowy
wykrz. bomba
Wiktionary
1. dęty instrument muzyczny wydający niskie dźwięki, używany najczęściej w orkiestrach wojskowych
2. niski rejestr organów w piszczałkach stroikowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. blaszany instrument dęty, aerofon ustnikowy, rodzaj tuby basowej, stosowany w wojskowych orkiestrach dętych;
(1.2) muz. niski głos stroikowy organów
Wiktionary
Bombardon – instrument dęty blaszany z grupy aerofonów ustnikowych []; rodzaj tuby basowej lub kontrabasowej, []
Wikipedia
(1.1) W trzecim szeregu szedł muzyk z bombardonem.
Wiktionary
IPA: bɔ̃mˈbardɔ̃n, AS: bõmbardõn
Wiktionary
przym. bombardierski
Wiktionary
(1.1) sakshorn basowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wojsk. zrzucanie bomb przez lotnictwo
(1.2) wojsk. dokonywanie ostrzału przez artylerię
Wiktionary
Bombardowanie – zrzucanie bomb lotniczych różnego przeznaczenia z samolotów lub innych statków powietrznych na cele naziemne i morskie. W zależności od celu wyróżnia się bombardowanie taktyczne oraz strategiczne.
Bombardowania wykonywane są z lotu poziomego, nurkującego lub koszącego.
Wikipedia
(1.1) Jego oddział schronił się w jeziorze, gdy flota przeprowadzała bombardowanie Bazy Gamma Jeden. W ognistej pożodze woda w jeziorze zagotowała się i wyparowała.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbardɔˈvãɲɛ, AS: bõmbardovãńe
Wiktionary
rzecz. bomba ż., bombowiec m., bombarda ż., bombardier m., zbombardowanie n.
czas. bombardować ndk., zbombardować dk.
przym. bombowy, bombardierski
przysł. bombowo
wykrz. bomba
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zbombardować)
(1.1) wojsk. zrzucać bomby lub ostrzeliwać pociskami artyleryjskimi
(1.2) przen. obrzucać kogoś dużą ilością czegoś
Wiktionary
(1.2) Magda bombarduje mnie tysiącami nieistotnych wiadomości.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbarˈdɔvat͡ɕ, AS: bõmbardovać
Wiktionary
rzecz. bomba ż., bombka ż., bombowiec m., bombarda ż., bombardier m., bombardowanie n., zbombardowanie n.
czas. zbombardować dk.
przym. bombowy, bombardierski
przysł. bombowo
wykrz. bomba
Wiktionary
nienaturalność, napuszoność, pompatyczność, przesadny patos w języku i stylu
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: bombastycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: bombastyczny
SJP.pl
nieuzasadniona okolicznościami przesadna wzniosłość w języku, stylu; pompatyczność
SJP.pl
przesadnie wyszukany, patetyczny; pompatyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. o języku, stylu, utworze, autorze: przesadnie patetyczny, napuszony
Wiktionary
(1.1) Są bezpieczni w swoich willach pod Królewcem, bombastycznych budowlach, gdzie włoska terakota miesza się z kolorystyką turkmeńskich wzorzystych dywanów.
Wiktionary
rzecz. bombastyczność ż.
przysł. bombastycznie
Wiktionary
(1.1) pompatyczny
Wiktionary
przesadna pompatyczność, nienaturalność, napuszoność; bombastyczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. inaczej: bombazyna
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃mbas, AS: bõmbas
Wiktionary
rzecz. bombazyna ż., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.
przym. bombazynowy
Wiktionary
(1.1) bombazyna, daw. bombazyn, daw. bomzyn
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. inaczej: bombazyna
Wiktionary
Bombazyn, bombast, bombaz – dekatyzowana, niskiej jakości tkanina półwełniana, przeznaczona na lżejszą odzież. Od XVI wieku wyrabiana w Gdańsku i na Śląsku.
Bombaz tkany był splotem skośnym, o wątku z gorszej wełny i osnowie lnianej, konopnej lub jedwabnej.
Wikipedia
IPA: bɔ̃mˈbazɨ̃n, AS: bõmbazỹn
Wiktionary
rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bomzyn m.
przym. bombazynowy
Wiktionary
(1.1) bombazyna, daw. bombaz, daw. bomzyn
Wiktionary
jedwabna tkanina o skośnym splocie, farbowana na czarno i używana do ubiorów żałobnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. tkanina jedwabna lub wełniana o splocie skośnym, farbowana na czarno, używana do odzieży żałobnej
Wiktionary
(1.1) Proboszcz ukłonił się i wyszedł, ale w pół drogi na parter przystanął. (…) Jakieś uczucie, (…) produkt tylu godzin obłudy, a przynajmniej niezupełnej szczerości przy okrytym bombazyną boku pani Poulteney – w każdym razie jakiś odruch kazał mu zawrócić do jej salonu.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbaˈzɨ̃na, AS: bõmbazỹna
Wiktionary
rzecz. daw. bombaz m., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.
przym. bombazynowy
Wiktionary
(1.1) daw. bombaz, daw. bombazyn, daw. bomzyn
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) włók. odnoszący się do lub zrobiony z bombazyny (daw. bombazu)
Wiktionary
(1.1) Włożyła szlafroczek bombazynowy i wyszła zapalić na balkon.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbazɨ̃ˈnɔvɨ, AS: bõmbazỹnovy
Wiktionary
rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Poznań. uderzać
Wiktionary
(1.1) Co tak bómbiesz w te dźwi?
Wiktionary
czas. bomnąć
rzecz. bombanie n.
Wiktionary
wybrzuszenie wieczka puszki świadczące o jej zepsuciu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. wydęcie denka puszki konserwy lub wieczka pojemnika spowodowane przepełnieniem, niewłaściwą technologią, wzrostem ciśnienia gazów powstałych w wyniku procesów fermentacyjnych lub reakcją metalu puszki z jej zawartością;
Wiktionary
Bombaż – wydęcie denka puszki konserw, nakrętki lub wieczka pojemnika wywołane wzrostem ciśnienia gazów (dwutlenku węgla, wodoru, siarkowodoru, amoniaku).
Bombaż może powstać w wyniku procesów fermentacyjnych, związanych z rozwojem szkodliwej mikroflory, pozostałej w produkcie na skutek błędów w procesach technologicznych, zazwyczaj niewłaściwej obróbki termicznej – jest to tak zwany "bombaż biologiczny" ("mikrobiologiczny").
Wikipedia
zdrobnienie od: bombka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. zdrobn. od: bombka
Wiktionary
IPA: bɔ̃mˈbɛt͡ʃka, AS: bõmbečka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pompon
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. małe dziecko
(2.2) slang. poufale kolega, znajomy
Wiktionary
(1.1) Urwoł mi sie bombel łod mycki.
(2.2) Co jest bombel?
Wiktionary
pogardliwie: nieznośne, irytujące dziecko, którego zachowanie jest nie do zniesienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. pejor. o dziecku, zwłaszcza wychowywanym przez madkę
Wiktionary
(1.1) Zróbmy sobie dziecko, będzie 500 plus na bombelka.
Wiktionary
przym. bombelkowy
Wiktionary
(1.1) bachor, dzieciak, gówniarz, gówniak, purchlak, kaszojad, bękart
Wiktionary
1. podkładacz bomb; bombiarz;
2. środowiskowo: grafficiarz niszczący cudze prace
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. → bomber;
2. kurtka bez kołnierza i kaptura, zapinana na suwak, mająca ściągacze przy dolnym zakończeniu oraz na rękawach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zapinana, krótka kurtka mająca ściągacze przy brzuchu oraz na rękawach
Wiktionary
(1.1) Jesienią najlepiej sprawdzi się oversize'owa bomberka albo skórzana ramoneska.
Wiktionary
białko uwalniające gastrynę (hormon żołądkowy)
SJP.pl
Bo
Wikipedia
podkładacz bomb; bomber
SJP.pl
podobny kształtem do kuli; pękaty; kulisty
SJP.pl
[czytaj: bombija] rurka do picia yerba mate wyposażona w sitko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalna rurka do sączenia napoju mate;
Wiktionary
Bombilla (czyt. "bombija", port. "bomba") – rurka do picia napojów z liści "ostrokrzewu paragwajskiego" (yerba mate). Jest ona wyposażona w sitko, często w kształcie łyżki, oddzielającej fusy od pitego naparu. Bombille wykonuje się najczęściej z metali, m.in. z alpaki, srebra, stali nierdzewnej. Doświadczeni użytkownicy unikają stopów niklu, ze względu na możliwe działanie alergiczne. Dodatkowo rurki te mogą mieć uzbrojone pierścienie, mające na celu schłodzenie pitego naparu.
Wikipedia
IPA: bɔ̃mˈbʲila, AS: bõmbʹila
Wiktionary
1. potocznie: bombardować;
2. umieszczać gdzieś graffiti
SJP.pl
1. ozdoba choinkowa
2. mały ładunek wybuchowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulista ozdoba choinkowa
(1.2) iron. zdrobn. od bomba
(1.3) środ. rodzaj spławika
(1.4) rodzaj spódnicy kształtem przypominającej kulę
(1.5) środ. kufel
(1.6) daw. środ. med. przyrząd do lewatywy
Wiktionary
Bombka (bańka w niektórych regionach Polski, m.in. w Małopolsce) – ozdoba choinkowa, wykonana zazwyczaj z cienkiego szkła. Bombki często są ręcznie malowane i posrebrzane od wewnątrz.
Wikipedia
(1.1) Marek powiesił na choince trzy bombki.
(1.2) …w tym samym roku, samolot Enola Gay zrzucił bombkę o wdzięcznej nazwie Little Boy na japońską Hiroszimę.
(1.4) Na imprezę sylwestrową założyłam bordową bombkę z tafty.
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃mpka, AS: bõmpka
Wiktionary
rzecz. bomba mrz.
wykrz. bomba
czas. bombardować
Wiktionary
(1.1) kraków|bańka.; białystok|dętka.
Wiktionary
przypominający kształtem bombkę
SJP.pl
potocznie: hulaszczy tryb życia; bumblerka, hulanka, pijatyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bomblować.
Wiktionary
czas. bomblować ndk.
Wiktionary
bumlować, bumblować; potocznie:
1. spędzać czas bezczynnie;
2. spędzać czas na pijatykach i hulankach; hulać, lumpować
SJP.pl
czasownik
(1.1) być nieaktywnym, bezczynnym
(1.2) przest. hulać na pijatykach
Wiktionary
IPA: bɔ̃mˈblɔvat͡ɕ, AS: bõmblovać
Wiktionary
rzecz. bomblowanie n.
Wiktionary
(1.1) zob. próżnować.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. cukierek
Wiktionary
Bombon – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Sekwana i Marna.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 853 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 57 osób/km² (wśród 1287 gmin regionu Île-de-France Bombon plasuje się na 663. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 167.).
Wikipedia
rzecz. bomboniarz mos.
war. bombona ż., bonbon mrz.
:: zdrobn. bombonek mrz.
przym. bombonowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk bomblik, bloblik
Wiktionary
duża bombonierka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. duża bombonierka
Wiktionary
(1.1) Zosia dostała na urodziny od swojego chłopaka olbrzymią bombonierę.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbɔ̃ˈɲɛra, AS: bõmbõńera
Wiktionary
rzecz. bombonierka ż.
Wiktionary
ozdobne pudełko na słodycze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od bomboniera
(1.2) spoż. ozdobne pudełko z czekoladkami lub cukierkami w środku;
Wiktionary
Bombonierka ( bonbon „cukierek”) – pudełko lub naczynie na słodycze.
Bombonierka pojawiła się we Francji ok. 1770 roku i wywodzi się ze znanego od XIV wieku pudełka na słodycze zw. "drageoir", przeznaczonego do podawania cukierków w formie drażetek i suszonych lub kandyzowanych owoców.
Wikipedia
(1.2) Zosia dostała na urodziny od swojego chłopaka olbrzymią bombonierkę.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃mbɔ̃ˈɲɛrka, AS: bõmbõńerka
Wiktionary
rzecz. bomboniera ż.
przym. bombonierkowy, bombonierowy
Wiktionary
(1.2) bomboniera
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bombonierki
Wiktionary
rzecz. bombonierka ż.
Wiktionary
samolot wojskowy, przeznaczony do niszczenia obiektów naziemnych i nawodnych; samolot bombowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) wojsk. samolot przystosowany do atakowania celów naziemnych i nawodnych przez zrzucanie na nie bomb;
Wiktionary
(1.1) Nad miastem pojawił się klucz bombowców.
Wiktionary
IPA: bɔ̃mˈbɔvʲjɛt͡s, AS: bõmbovʹi ̯ec
Wiktionary
(1.1) zob. bomba.
Wiktionary
(1.1) samolot bombowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) pot. niezwykle pozytywnie
Wiktionary
(1.1) To bombowo, że wpadniecie w sobotę.
Wiktionary
rzecz. bombardowanie n., bomba ż.
przym. bombowy
wykrz. bomba
czas. bombardować
Wiktionary
(1.1) doskonale, wspaniale
Wiktionary
1. odnoszący się do bomby, bombowca;
2. potocznie: efektowny, zapierający dech w piersiach, fajny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z bombą
(1.2) wywołujący duże wrażenie
Wiktionary
(1.1) W Izraelu często są dokonywane zamachy bombowe.
(1.2) Album został nagrany dwa lata po bombowym występie Daft Punk w Rennes.
Wiktionary
rzecz. bomba ż., bombardier mos., bombowiec mrz., bombarda ż., bombardowanie n.
czas. bombardować ndk., zbombardować dk.
przysł. bombowo
wykrz. bomba
przym. bombardierski
Wiktionary
(1.2) efektowny, fantastyczny, rewelacyjny, sensacyjny, super, wspaniały
Wiktionary
żagiel umocowany na bombramrei; bombramżagiel
SJP.pl
Bombramstenga — czwarta, licząc od pokładu, część masztu żaglowca, umocowana do bramstengi i stanowiąca jej przedłużenie. Występuje tylko na dużych jednostkach.
Wikipedia
przymiotnik od: bombramżagiel
SJP.pl
1. rodzaj pocisku z mechanizmem zapłonowym;
2. ładunek wybuchowy;
3. przenośnie: coś wspaniałego, efektownego;
4. przenośnie: sensacyjna wiadomość;
5. przedmiot kulisty lub podobny kształtem do kuli;
6. potocznie: ocena niedostateczna; pała;
7. w sporcie: mocne uderzenie (np. w siatkówce) lub kopnięcie (np. w piłce nożnej);
8. potocznie: lampka na dachu radiowozu, karetki itp.; kogut
SJP.pl
Bomby – wieś w Anglii, w Kumbrii. Leży 42 km na południe od miasta Carlisle i 380 km na północny zachód od Londynu.
Wikipedia
płciowa substancja wabiąca, wydzielana przez samice jedwabników morwowych
SJP.pl
dawny drewniany instrument muzyczny; pomort
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) (w żargonie lekarskim) pacjent roszczeniowy
Wiktionary
(1.1) Wie pan, co to jest bomiś? Takie co mówi: „Bo mi się należy”. Bomisie są wszędzie. Ludziom się wydaje tak: „Wy od tego jesteście, ja na to płacę składki”.
Wiktionary
pierwszy lub drugi dolny żagiel trójkątny (sztaksel) na bukszprycie (dziobaku), występujący przed kliwrem
SJP.pl
przedłużenie bukszprytu, przednia nastawa bukszprytu; bukszpir; kliwerbom; dziobak drugi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. stenga umocowana w bukszprycie (belka stanowiąca jego przedłużenie)
Wiktionary
Bomstenga – drzewce będące przedłużeniem bukszprytu ku przodowi, mocowane podobnie jak stenga do masztu.
Wikipedia
(1.1) kliwerbom, bukszpryt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. inaczej: bombazyna
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃mzɨ̃n, AS: bõmzỹn
Wiktionary
rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bombazyn m.
przym. bombazynowy
Wiktionary
(1.1) bombazyna, daw. bombaz, daw. bombazyn
Wiktionary
1. dokument uprawniający do otrzymania towarów, pieniędzy lub usługi; talon, kupon;
2. papier wartościowy emitowany przez państwo, bank lub przedsiębiorstwo;
3. pierwotna religia Tybetu, bliska szamanizmowi;
4. japońskie święto ludowe poświęcone zmarłym, obchodzone od 13 do 15 lipca; obon, urabon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dokument uprawniający do uzyskania określonych towarów, usług lub innych dóbr;
(1.2) rel. prebuddyjska religia Tybetu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Możesz wymienić ten bon na bilet do kina.
Wiktionary
IPA: bɔ̃n, AS: bõn
Wiktionary
przym. bonowy
Wiktionary
(1.1) talon
Wiktionary
[czytaj: bą MO] zręczny zwrot, zwięzłe powiedzenie; trafny dowcip, bon mot
SJP.pl
w sztuce japońskiej: wykonana z piasku, kamieni itp. miniaturka krajobrazu; bonseki
SJP.pl
dawniej: domowa wychowawczyni dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. opiekunka i wychowawczyni małych dzieci w zamożnych domach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nasza pani wzięła dla Lusi bonę.
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃na, AS: bõna
Wiktionary
rzecz. Bona ż.
Wiktionary
(1.1) niania
Wiktionary
jawajski instrument muzyczny w postaci kilkunastu gongów zawieszonych wewnątrz drewnianej ramy
SJP.pl
1. bogate złoże złota;
2. sytuacja lub miejsce, gdzie można odnieść wiele korzyści; kokosowy interes, kopalnia złota, żyła złota;
3. potocznie:
a) ignorowanie obowiązujących zasad i prawa;
b) awantura, kłótnia, gwałtowny konflikt; draka;
c) zadaszona przyczepa do przewozu ludzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bogata żyła złota
(1.2) przen. źródło wielkich korzyści
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bɔ̃ˈnãw̃za, AS: bõnãũ̯za
Wiktionary
(1.5) buda
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
taki jak u Bonapartego, charakterystyczny dla działań, polityki Bonapartego
SJP.pl
zwolennik kierunku politycznego we Francji w XIX w. dążącego do przywrócenia rządów dynastii Bonaparte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik panowania dynastii Bonapartystów we Francji w XIX wieku
Wiktionary
rzecz. bonapartyzm mrz.
Wiktionary
zwolenniczka kierunku politycznego we Francji w XIX w. dążącego do przywrócenia rządów dynastii Bonaparte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolenniczka panowania dynastii Bonapartystów we Francji w XIX wieku
Wiktionary
rzecz. bonapartyzm mrz.
Wiktionary
kierunek polityczny we Francji w XIX w.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. polit. monarchistyczna ideologia inspirowana dokonaniami Napoleona I; także. frakcja polityczna dążąca do wskrzeszenia we Francji cesarstwa pod rządami rodziny Napoleona Bonaparte;
Wiktionary
Bonapartyzm – ideologia polityczna pochodząca z XIX-wiecznej Francji, forma monarchizmu inspirowana działalnością Napoleona I.
Jej zwolennicy utworzyli silną frakcję polityczną rządzącą w okresie I Cesarstwa Francuskiego i II Cesarstwa Francuskiego.
Wikipedia
rzecz. bonapartysta mos., bonapartystka ż.
przym. bonapartystyczny, bonapartystowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Bonarów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Słupia.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie skierniewickim.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Bonarówka (ukr. Бонарівка) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Strzyżów. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przekazałeś Bonawenturze nasze życzenia?
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃navɛ̃nˈtura, AS: bõnavẽntura
Wiktionary
rzecz. bonawenturianizm m.
przym. bonawenturiański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teol. hist. doktryna teologiczna Bonawentury z Bagnoregio
Wiktionary
(1.1) W jego poglądach panował czysty bonawenturianizm.
Wiktionary
rzecz. Bonawentura m.
przym. bonawenturiański
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z Bonawenturą z Bagnoregio lub bonawenturianizmem
Wiktionary
(1.1) Wyposażony w augustyński i bonawenturiański arsenał młody teolog, dzięki przyjaźni z sekretarzem kard. Josepha Fringsa z Kolonii, został doradcą kardynała na Soborze Watykańskim II.
Wiktionary
rzecz. Bonawentura m., bonawenturianizm
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bunclok.
Wiktionary
(1.1) Łogorki im sie tak podarziły, że starka chcieli se je zakisić, ale ni mieli takigo wielkigo boncloka.
Wiktionary
(1.1) kamionka
Wiktionary
potocznie o filmie z Jamesem Bondem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
regionalnie: rzemieślnik wyrabiający przedmioty z drewna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina grzybów z rzędu gołąbkowców; jodłownicowate
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
regionalnie: żona bondara - rzemieślnika wyrabiającego przedmioty z drewna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. met. nakładanie na metal fosforanowej powłoki w celu zabezpieczenia go przed korozją
Wiktionary
rzecz. bonderyzacja ż., bonderyzownia ż.
czas. bonderyzować
przym. bonderyzacyjny
Wiktionary
wytwarzać powłokę ochronną w postaci warstwy fosforanów na powierzchni metali, zabezpieczając ją w ten sposób przed uszkodzeniami mechanicznymi lub tworząc powłokę zmniejszającą tarcie i będącą dobrym podkładem pod farby i lakiery; fosforanować, fosfatyzować, parkeryzować
SJP.pl
zabieg stomatologii estetycznej polegający na odbudowie i modelowaniu zębów materiałem kompozytowym
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mania na punkcie filmów z Jamesem Bondem, częste mówienie o nich w mediach, naśladowanie stylu zachowania głównego bohatera itp.
SJP.pl
taki jak u Bonda, charakterystyczny dla Bonda
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) liter. film. związany z brytyjskim agentem Jamesem Bondem
Wiktionary
przym. Bondowski
Wiktionary
stop o podstawie aluminium, wykorzystywany głównie w przemyśle lotniczym
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bondziszki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Rutka-Tartak.
Wieś królewska starostwa niegrodowego wiżańskiego położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
bezkręgowiec z gromady szczetnic
SJP.pl
1. nakrycie głowy, rodzaj beretu lub czapki bez daszka, noszone w średniowiecznej Europie
2. ozdobny czepek z miękkiej tkaniny, noszony przez kobiety w XVIII wieku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
fajka wodna do palenia różnych ziół; bong, bongos
SJP.pl
fajka wodna do palenia różnych ziół; bong, bongos
SJP.pl
podłużny bębenek kubański uderzany palcami
SJP.pl
instrument muzyczny należący do membranofonów, dwa podłużne bębenki kubańskie uderzane palcami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) muz. kubański instrument perkusyjny zbudowany z dwóch trwale połączonych bębenków;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
IPA: bɔ̃ŋˈɡɔsɨ, AS: bõŋgosy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
profil lub element rowkowania elewacji
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: Bonifacy
Wiktionary
rzecz. Bonifacy mos.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Bonifacja – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słów "bonum fatum" oznaczających „dobry los”. Patronką tego imienia jest św. Bonifacja Rodríguez Castro.
Bonifacja tu żeński odpowiednik imienia Bonifacy.
W Polsce imię rzadkie. W styczniu 2025 r. w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych dotyczących osób żyjących, wykazano 19 kobiet o imieniu Bonifacja nadanym jako imię pierwsze.
Wikipedia
Bonifacy z małżonką; Bonifacowie
SJP.pl
Bonifacy z małżonką; Bonifacostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Bonifacego lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: Bonifacy
Wiktionary
rzecz. Bonifacy mos.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Bonifacy – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od bonum „dobro” i facere „czynić”, czyli oznacza czyniącego dobro.
Wikipedia
(1.1) Bonifacowie dzień swego patrona, czyli imieniny, obchodzą 14 maja, a także 5 czerwca i 4 września.
Wiktionary
IPA: ˌbɔ̃ɲiˈfat͡sɨ, AS: bõńifacy
Wiktionary
rzecz. Bonifacowa ż.
:: zdrobn. Bonifacek mos., Bonifacuś mos.
:: fż. Bonifacja ż.
przym. Bonifacowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Bonifacek, Bonifacuś
Wiktionary
zmniejszenie ustalonej ceny usługi lub towaru; bonifikata, skonto
SJP.pl
1. zmniejszenie ustalonej ceny usługi lub towaru; skonto, bonifikacja;
2. w niektórych konkurencjach sportowych: dodanie punktów lub odliczenie czasu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hand. obniżenie ceny towaru lub usługi
Wiktionary
(1.1) Jednocześnie przedpłatowicze mają wciąż prawo do rekompensaty lub zakupu samochodu krajowej produkcji z bonifikatą.
Wiktionary
rzecz. bonifikowanie n.
Wiktionary
(1.1) zniżka, rabat
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bonifikować.
Wiktionary
rzecz. bonifikata ż.
czas. bonifikować ndk.
Wiktionary
udzielać bonifikaty, zmniejszać ustaloną cenę usługi lub towaru
SJP.pl
członek katolickiego zakonu św. Jana Bożego; brat miłosierdzia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zakonnik z zakonu założonego przez św. Jana Bożego;
Wiktionary
(1.1) Czytam książkę o hiszpańskim bonifratrze.
(1.1) W aptece bonifratrów nie dostałam ligniny.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. bonifraterka ż.
przym. bonifraterski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica z żeńskiej gałęzi zakonu założonego przez św. Jana Bożego
Wiktionary
(1.1) Tą bonifraterką interesowały się niemieckie władze okupacyjne.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. bonifrater m.
przym. bonifraterski
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z bonifratrami, dotyczący bonifratrów
Wiktionary
(1.1) Wspólnota bonifraterska liczy ośmiu braci.
Wiktionary
rzecz. bonifrater mos., bonifraterka ż.
Wiktionary
członek katolickiego zakonu św. Jana Bożego; brat miłosierdzia
SJP.pl
Bonifratrzy, łac. "fratres misericordiae b. Joannis de Deo" (łac. "bonus frater" – dobry brat) – katolicki zakon szpitalny założony (początkowo jako wspólnota świecka) w 1540 roku w Hiszpanii przez św. Jana Bożego w celu opieki nad chorymi. W 1572 zatwierdzony przez papieża Piusa V.
Wikipedia
Bonikowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kościańskim, w gminie Kościan. Bonikowo reprezentuje typ wsi-ulicówki.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Boników – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Odolanów. Liczy około 500 mieszkańców. Leży przy drodze powiatowej Odolanów-Sośnie, ok. 16 km na południowy zachód od Ostrowa.
Częścią wsi jest osiedle Bałamącek. Okolice Bonikowa i sąsiednich Garek należą do najważniejszych miejsc wydobycia gazu ziemnego w Polsce.
Wikipedia
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. część Poznania;
3. dawna nazwa rowu oceanicznego Izu-Ogasawara;
4. dawna nazwa archipelagu Ogasawara
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) archit. dekorowanie lica muru polegające na ścięciu pod kątem lub profilowaniu krawędzi licowych poszczególnych ciosów kamiennych czy płyt
Wiktionary
Bo
Wikipedia
czas. boniować
Wiktionary
(1.1) fazowanie, fasetowanie
Wiktionary
zdobić powierzchnię muru żłobkami poziomymi, i/lub pionowymi, odcinającymi na ścianie pozorne ciosy
SJP.pl
Boniowice (niem. "Boniowitz") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Zbrosławice.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa katowickiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
klasyfikacja stosowana w różnych gałęziach gospodarki, zwłaszcza w rolnictwie i leśnictwie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: bonitacja
SJP.pl
drapieżna ryba z rodziny makrelowatych; pelamida; sarda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) icht. drapieżna ryba z rodziny makrelowatych o srebrzystym brzuchu i błękitnej linii wzdłuż boku ciała
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: bɔ̃ˈɲitɔ, AS: bõńito
Wiktionary
(1.1) tuńczyk pasiasty, tuńczyk skoczek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ekon. dokonywanie bonitacji
Wiktionary
rzecz. bonitacja ż.
czas. bonitować ndk.
przym. bonitacyjny
Wiktionary
oceniać, klasyfikować jakieś wartości materialne, zwłaszcza w rolnictwie i leśnictwie
SJP.pl
1. → Bonin;
2. rudawka bonińska - gatunek nietoperza z rodziny rudawkowatych;
3. gołąb boniński - wymarły gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych
SJP.pl
[czytaj: bąŻUR] żartobliwie: dzień dobry
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: mieszkanka Bonn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. mieszkanka Bonn
(1.2) rzad. zdrobn. od bona
Wiktionary
rzecz. Bonn n.
:: fm. bończyk m.
przym. boński
Wiktionary
gwarowo: kawa ziarnista, naturalna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kawa parzona (z fusami)
Wiktionary
(1.1) Myryjka, zalołabyś mi tako fest bonkawa w szolce? → Marysiu, mogłabyś mi zalać mocną kawę parzoną w filiżance?
Wiktionary
jesienna odmiana gruszy; owoc tej gruszy
SJP.pl
trafny dowcip; bon mot; bon-mot
SJP.pl
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Niemczech;
(1.2) hist. pot. władze RFN (NRF)
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Do 1991 r. stolicą RFN było Bonn.
Wiktionary
IPA: bɔ̃n, AS: bõn
Wiktionary
rzecz. bończyk mos., bonka ż.
przym. boński
Wiktionary
nazwisko, m.in.: Pierre Bonnard, francuski malarz i grafik zaliczany do nurtu postimpresjonistycznego koloryzmu
SJP.pl
Bonnard – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Yonne.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 742 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 185 osób/km² (wśród 2044 gmin Burgundii Bonnard plasuje się na 318. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1289.).
Wikipedia
czapka bez daszka noszona w średniowieczu; bonet
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
obce imię żeńskie
SJP.pl
Bonnie – wieś w Stanach Zjednoczonych, w stanie Illinois, w hrabstwie Jefferson.
Wikipedia
Bonny – miasto w Nigerii (Rivers) nad częścią Zatoki Gwinejskiej - Zatoką Bonny.
W mieście port połączony rurociągami z polami naftowymi w delcie Nigru. Około 10 tys. mieszkańców.
Wikipedia
dawniej: domowa wychowawczyni dzieci
SJP.pl
Bono, właśc. Paul David Hewson (ur. 10 maja 1960 w Dublinie) – irlandzki piosenkarz, muzyk i filantrop. Od 1976 lider, wokalista i gitarzysta zespołu rockowego U2.
Wikipedia
gatunek małpy człekokształtnej; szympans karłowaty
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Pan paniscus|ref=tak., zagrożony wyginięciem gatunek szympansa o zwyczajach i umiejętnościach zbliżonych do ludzi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bonobo to małpa człekokształtna najbliższa człowiekowi.
Wiktionary
IPA: bɔ̃ˈnɔbɔ, AS: bõnobo
Wiktionary
(1.1) szympans karłowaty
Wiktionary
1. starożytne miasto, dzisiejsza Bolonia;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bonować.
Wiktionary
czas. bonować ndk.
Wiktionary
1. używać życia, hulać;
2. ustawiać rusztowanie w szybie kopalni
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
związany z bonem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący bonów
Wiktionary
rzecz. bon mrz.
Wiktionary
(1.1) talonowy
Wiktionary
mały pies pokojowy; bolończyk
SJP.pl
→ Bononia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z Bononią (współcz. Bolonia)
Wiktionary
rzecz. Bononia ż., bonończyk mos., bononka ż.
Wiktionary
[czytaj: bonzaj] karłowate drzewko przystosowane do uprawy doniczkowej; bonzai
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogrod. japońska sztuka uprawy ozdobnych drzew, polegający na ich skarlaniu i odpowiednim formowaniu;
(1.2) ogrod. drzewo lub inna roślina uformowana przez bonsai (1.1)
Wiktionary
Bo
Wikipedia
IPA: bɔ̃w̃ˈzaj, AS: bõũ̯zai ̯
Wiktionary
[czytaj: bonzaista] osoba zajmująca się uprawą drzewek bonsai (bonzai); bonzaista
SJP.pl
w sztuce japońskiej: wykonana z piasku, kamieni itp. miniaturka krajobrazu; bon-seki
SJP.pl
Bonseki (jap. 盆石 bonseki) – (1) kamień służący do tworzenia krajobrazu na tacy, (2) miniaturowy krajobraz z białego piasku, kamyków i niewielkich odłamków skalnych, utworzony na pokrytej czarną laką tacy.
Wikipedia
próg; poprzeczna metalowa listewka na gryfie niektórych instrumentów strunowych, np. gitary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) muz. zob. próg w instrumentach strunowych.
Wiktionary
IPA: bɔ̃nt, AS: bõnt
Wiktionary
(1.1) próg
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rozporek
Wiktionary
(1.1) Zapnij se bontek.
Wiktionary
(1.1) kubik
Wiktionary
dodatkowe wynagrodzenie; nagroda; premia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dodatek, premia
(1.2) coś darmowego
Wiktionary
(1.1) Ten bonus dla ciebie jest zupełnie niezasłużony.
Wiktionary
IPA: ˈbɔ̃nus, AS: bõnus
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bonusik m.
przym. bonusowy
Wiktionary
(1.1) premia
(1.2) darmówka, gratis
Wiktionary
zdrobnienie od: bonus
SJP.pl
przymiotnik od: bonus
SJP.pl
1. buddyjski duchowny w Chinach i Japonii;
2. z niechęcią o człowieku zajmującym wysokie stanowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mnich buddyjski
(1.2) despotyczny człowiek na stanowisku przywódczym
Wiktionary
(1.2) Milicjant posłusznie przecisnął się między pierwszym fotelem a ławą i zajął wskazane przez partyjnego bonzę miejsce.
Wiktionary
[czytaj: bonzaj] karłowate drzewko przystosowane do uprawy doniczkowej; bonsai
SJP.pl
osoba zajmująca się uprawą drzewek bonzai (bonsai); bonsaista
SJP.pl
męskie ubranie podobne krojem do marynarki, noszone dawniej w godzinach rannych i w domu, i poza domem, obecnie strój wyłącznie domowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kraw. poranny ubiór męski, podobny do marynarki;
Wiktionary
Bonżurka (fr. "bonjour" – dzień dobry) – poranny ubiór męski z miękkiej tkaniny wełnianej, krótki, luźny, o kroju zbliżonym do marynarki, z kołnierzem i mankietami.
Wikipedia
(1.1) Jak tylko będę miał pieniądze, kupię sobie także czarną aksamitną bonżurkę.
Wiktionary
IPA: bɔ̃n͇ˈʒurka, AS: bõṇžurka
Wiktionary
[czytaj: bugi] styl w muzyce country zapoczątkowany w latach 40. XX wieku; country boogie
SJP.pl
Bo
Wikipedia
[czytaj: bugi-ługi]:
1. styl gry fortepianowej charakteryzujący się uporczywym, ekscytującym rytmem
2. rodzaj tańca towarzyskiego
SJP.pl
Bo
Wikipedia
[czytaj: bukkroser] osoba uczestnicząca w wymianie książek w miejscach publicznych (bookcrossingu); bookcrossingowiec
SJP.pl
[czytaj: bukkroserski] dotyczący bookcrossera, związany z bookcrosserem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bookcrossera, bookcrosserki
Wiktionary
rzecz. bookcrossing m., bookcrosser m., bookcrosserka ż.
przym. bookcrossingowy
Wiktionary
[czytaj: bukkrosing] ruch społeczny polegający na celowym zostawianiu książek w miejscach publicznych dla potencjalnych czytelników, zainicjowany w 2001 roku w USA; książkokrążenie
SJP.pl
Bookcrossing – idea nieodpłatnego przekazywania książek poprzez pozostawianie ich w miejscach publicznych, jak również w miejscach celowo utworzonych tzw. półkach bookcrossingowych (stoliki, regały, gabloty), po to, by znalazca mógł je przeczytać i przekazać dalej.
Wikipedia
[czytaj: bukkrosingowiec] osoba uczestnicząca w wymianie książek w miejscach publicznych (bookcrossingu); bookcrosser
SJP.pl
→ bookcrossing [czytaj: bukkrosingowy]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący bookcrossingu
Wiktionary
rzecz. bookcrossing m., bookcrosser m., bookcrosserka ż.
przym. bookcrosserski
Wiktionary
[czytaj: bukend] podpórka do książek
SJP.pl
[czytaj: buker] osoba zajmująca się wyznaczaniem terminów sesji, występów dla piosenkarzy, modelek itp.; buker
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba odpowiedzialna za rezerwację i umawianie wizyt, spotkań, współpracy oraz negocjowanie ich warunków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) (…) booker festiwalu zachwycił się naszym koncertem u was i to go przekonało, aby finalnie nas zaprosić - opowiada Grzegorz Kwiatkowski z Trupa Trupa.
Wiktionary
rzecz. booking m.
:: fż. bookerka ż.
Wiktionary
[czytaj: bukerka] kobieta zajmująca się wyznaczaniem terminów sesji, występów dla piosenkarzy, modelek itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta odpowiedzialna za rezerwację i umawianie wizyt, spotkań, współpracy oraz negocjowanie ich warunków
Wiktionary
(1.1) Na co dzień pracuję również jako bookerka w trójmiejskiej agencji modelek.
Wiktionary
rzecz. booking m.
:: fm. booker m.
Wiktionary
[czytaj: buking] buking;
1. działalność polegająca na rezerwowaniu, zamawianiu usług lub towarów;
2. dział hotelu, linii lotniczej itp. zajmujący się przyjmowaniem rezerwacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zajęcie polegające na rezerwacji i umawianiu wizyt, spotkań, współpracy oraz negocjowaniu ich warunków
Wiktionary
(1.1) I nie jest tak, że Krzysiek Bąk to dyrektor wykonawczy, a Dorota Harasimowicz zajmuje się bookingiem.
Wiktionary
rzecz. booker m., bookerka ż.
Wiktionary
[czytaj: buklet] książeczka ze zdjęciami i tekstami wykonawców, załączana do płyty kompaktowej
SJP.pl
[czytaj: bukmacher] osoba przyjmująca zakłady; bukmacher, bookmaker (rzadko)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zob. bukmacher.
Wiktionary
[czytaj: bukmejker] rzadko: osoba przyjmująca zakłady; bukmacher, bookmacher
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. bukmacher
Wiktionary
IPA: bukˈmakɛr, AS: bukmaker
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dokonywanie rezerwacji
Wiktionary
czas. bookować
Wiktionary
(1.1) rezerwowanie
Wiktionary
[czytaj: bukować] rezerwować miejsce w pociągu, samolocie, hotelu itp. lub potwierdzać zamówienie; bukować
SJP.pl
[czytaj: buksłaping] bezpośrednia wymiana książek bez udziału gotówki
SJP.pl
[czytaj: buktuber] osoba opowiadająca o przeczytanych książkach w serwisie internetowym YouTube
SJP.pl
[czytaj: buktuberka] kobieta opowiadająca o przeczytanych książkach w serwisie internetowym YouTube
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: bulowski] charakterystyczny dla George'a Boole'a
SJP.pl
[czytaj: bum] nagły wzrost koniunktury, szybki, ale nietrwały rozkwit życia gospodarczego; bum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. szybki wzrost koniunktury gospodarczej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) ożywienie gospodarcze, ekspansja, prosperity
Wiktionary
[czytaj: bumboks] dość duży przenośny odtwarzacz płyt CD, kaset magnetofonowych oraz plików MP3, zasilany bateriami lub prądem, posiadający wbudowane głośniki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektron. przenośny radiomagnetofon stereofoniczny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jurek paradował z boomboxem po osiedlu, denerwując stare baby.
Wiktionary
IPA: ˈbũmbɔks, AS: bũmboks
Wiktionary
[czytaj: bumer] boomers; pejoratywnie:
1. osoba urodzona podczas wyżu demograficznego w okresie pomiędzy II wojną światową a połową lat 60. XX wieku, uważana za zacofaną;
2. osoba nieznająca się na współczesnej technologii, trendach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. starsza osoba (oryginalnie z okresu baby boom 1946–1964), z przestarzałymi poglądami, nienadążająca za współczesnością
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Okazuje się, że bardzo łatwo zostać boomerem – wystarczy nie zgadzać się z pokoleniem, które dopiero wchodzi na rynek pracy.
Wiktionary
[czytaj: bumers] boomer; pejoratywnie:
1. osoba urodzona podczas wyżu demograficznego w okresie pomiędzy II wojną światową a połową lat 60. XX wieku, uważana za zacofaną;
2. osoba nieznająca się na współczesnej technologii, trendach
SJP.pl
[czytaj: bumerstwo] pejoratywnie: bycie boomerem
SJP.pl
[czytaj: buster] urządzenie zwiększające efekt działania maszyny, zwłaszcza w momencie wzrostu obciążenia; buster
SJP.pl
Bo
Wikipedia
[czytaj: but] proces uruchamiania systemu operacyjnego; rozruch komputera
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: butkamp] obóz szkoleniowy, spotkanie szkoleniowe (zwłaszcza w branży IT)
SJP.pl
[czytaj: buf] nazwisko, np. John Wilkes Booth (1838-1865), amerykański zamachowiec, zabójca prezydenta Abrahama Lincolna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: butleg] nielegalnie nagrana płyta muzyczna; butleg
SJP.pl
Bootleg, butleg – nagranie muzyczne rozpowszechniane zazwyczaj bez zgody autora; nagranie pirackie. Istnieją także oficjalne bootlegi, czyli nagrania koncertowe autoryzowane przez artystę lub grupę i będące w normalnej sprzedaży.
Do określenia nielegalnych nagrań z koncertów używa się także terminu ROIO (ang. "recordings of indeterminate origin", czyli nagrania o nieokreślonym pochodzeniu).
Wikipedia
[czytaj: butLEger] bootlegger, butleger;
1. nielegalny producent lub przemytnik alkoholu w Ameryce Północnej w czasach prohibicji;
2. potocznie: szmugler, przemytnik, kontrabandzista
SJP.pl
[czytaj: butLEger] bootleger, butleger;
1. nielegalny producent lub przemytnik alkoholu w Ameryce Północnej w czasach prohibicji;
2. potocznie: szmugler, przemytnik, kontrabandzista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest bootowalne
Wiktionary
przym. bootowalny
Wiktionary
nadający się do uruchomienia systemu z danego nośnika
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) inform. taki, który zawiera system operacyjny mogący uruchamiać się podczas rozruchu komputera
Wiktionary
rzecz. bootowanie n., zbootowanie n., bootowalność ż.
czas. bootować ndk., zbootować dk.
przym. niebootowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bootować.
Wiktionary
czas. bootować ndk.
przym. bootowalny
Wiktionary
[czytaj: butować] o programie komputerowym: uruchamiać system operacyjny komputera
SJP.pl
[czytaj: butsektor] sektor dysku z programem ładującym system operacyjny; sektor rozruchowy
SJP.pl
[czytaj: butstraping]
1. w biznesie: rozwijanie firmy z własnych środków;
2. w statystyce: szacowanie wyników przez wielokrotne próbkowanie danych;
3. w informatyce: uruchamianie systemu od podstaw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.
Wiktionary
Booz lub Boaz (hebr. בועז) – syn Szalmona i Rachab, mąż Rut.
Jest on jedną z głównych postaci Księgi Rut. Booz był bogatym rolnikiem, kuzynem Noemi, która po stracie męża i obu synów postanowiła powrócić z Moabu do ojczyzny. Towarzyszką Noemi w drodze powrotnej była jedna z synowych, Moabitka Rut. Widząc poświęcenie i pracowitość Rut, Booz najpierw nakazał ludziom pracującym na jego polu zostawiać snopki, które ona mogłaby zbierać, a potem bezpośrednio wręczył jej zboże.
Wikipedia
(1.1) Powiedział ów krewny do Booza: „Nabądź dla siebie moje prawo wykupu”, i zdjął swój sandał.
Wiktionary
bebop, bibop;
1. styl jazzowy charakteryzujący się krótkimi frazami melodycznymi, dużą improwizacją oraz ekspresją gry;
2. muzyka w tym stylu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bophuthatswana – bantustan utworzony w 1972 dla ludów Tswana, z przekształcenia istniejącego od 1968 bantustanu Tswanaland. Oficjalnie uzyskał niepodległość 6 grudnia 1977.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) jęz. pot. system transkrypcji fonetycznej języka chińskiego, z odczytania pierwszych czterech sylab tabeli trankrypcyjnej: ㄅ (bo)ㄆ (po) ㄇ (mo) ㄈ (fo);
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Na Tajwanie bopomofo stosowane jest powszechnie w nauce języka chińskiego.
(1.1) Bopomofo klasyfikuje się czasem jako system półalfabetyczny.
(1.1) Znaki bopomofo pisze się po prawej stronie znaków chińskich w piśmie pionowym, albo nad znakami chińskimi w piśmie poziomym.
Wiktionary
(1.1) zhuyin
Wiktionary
ryba z rodziny prażmowatych, występująca w Adriatyku; boga
SJP.pl
Bops, złotokres ("Boops boops") – gatunek morskiej ryby z rodziny prażmowatych (Sparidae).
Wikipedia
pierwiastek chemiczny o symbolu B i liczbie atomowej 5, należący do półmetali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu B i liczbie atomowej 5;
(1.2) przest. wiertło
Wiktionary
Bor (B, borium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 5, półmetal z bloku p układu okresowego.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma bor?
Wiktionary
IPA: bɔr, AS: bor
Wiktionary
(1.1)
rzecz. borek m.
przym. borowy
(1.2)
rzecz. borowanie n.
czas. borować ndk.
Wiktionary
(1.1) symbol. B
Wiktionary
pracownik BOR-u (Biura Ochrony Rządu); borowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. funkcjonariusz BOR
Wiktionary
(1.1) Funkcjonariusze BOR-u byli często nazywani BOR-owcami lub borowcami.
Wiktionary
skr. BOR
rzecz. borowiec mos.
Wiktionary
(1.1) borowiec
Wiktionary
zimny, suchy wiatr wiejący znad łańcuchów górskich w kierunku sąsiadującego z nimi morza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. zimowy suchy wiatr od gór
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. od: bor
Wiktionary
Bora (z gr. "boréas" – "wiatr północny") – chłodny, suchy i porywisty wiatr katabatyczny, powodujący spadek wilgotności.
Wikipedia
IPA: ˈbɔra, AS: bora
Wiktionary
wyspa na Oceanie Spokojnym
SJP.pl
Bo
Wikipedia
minerał, chloroboran magnezu
SJP.pl
Boracyt – minerał z gromady boranów, należy do grupy minerałów rzadkich.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. boraks rodzimy - minerał zbudowany głównie z uwodnionego boranu sodu; tynkal, tinkal;
2. potocznie: sól sodowa kwasu borowego, tworząca boraks rodzimy; tetraboran sodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał z gromady boranów, jego głównym składnikiem jest uwodniony boran sodu;
(1.2) chem. związek chemiczny, dziesięciowodny tetraboran sodu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Boraks tworzy się w klimacie pustynnym.
(1.2) Boraks jest stosowany w przemyśle szklarskim.
Wiktionary
IPA: ˈbɔraks, AS: boraks
Wiktionary
przym. boraksowy
Wiktionary
(1.1) boraks rodzimy, tynkal, tinkal
Wiktionary
przymiotnik od: boraks
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) chem. związany z boraksem, dotyczący boraksu; zawierający boraks
Wiktionary
rzecz. boraks mrz.
Wiktionary
spiek aluminium z węglikiem boru
SJP.pl
Boral – spiek aluminium z węglikiem boru B4C (45–55%). Bardzo silnie pochłania neutrony nie wytwarzając przy tym wtórnego promieniowania gamma. Z tego powodu używa się go przy budowie reaktorów jądrowych do wytwarzania prętów regulacyjnych i kompensacyjnych oraz osłon przed neutronami. Jest dobrym przewodnikiem ciepła. Ze względów chemicznych i mechanicznych obustronnie pokrywany blachą aluminiową.
Wikipedia
sól kwasu borowego
SJP.pl
borasus wachlarzowaty - drzewo z Azji Południowo-Wschodniej, którego drewno używane jest w budownictwie wodnym i meblarskim; borazus
SJP.pl
Boraszyn – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wołów.
Wikipedia
imię
SJP.pl
Borat, właśc. Borat Sagdijew, Борат Сагдиев – postać fikcyjna, dziennikarz z Kazachstanu wymyślony i grany przez brytyjskiego komika Sachę Barona Cohena.
Postać Borata wyewoluowała z poprzednich postaci wykreowanych przez Cohena: początkowo anonimowego mołdawskiego reportera telewizyjnego (dla telewizji LWT/Granada i programu BBC Comedy Nation), a później albańskiego reportera zwanego Kristo (dla Paramount Comedy Channel).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie sokalskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. boratyński
Wiktionary
moneta, miedziany szeląg bity za panowania Jana Kazimierza (od nazwiska zarządcy mennicy - Boratiniego); boratynka
SJP.pl
moneta, miedziany szeląg bity za panowania Jana Kazimierza (od nazwiska zarządcy mennicy - Boratiniego); boratynek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. numizm. szeląg Jana Kazimierza wybijany w latach 1659–1668;
Wiktionary
Boratynka (boratynek) – popularna, nieoficjalna nazwa miedzianego szeląga Jana II Kazimierza Wazy, bitego w Rzeczypospolitej w latach 1659–1668.
Wikipedia
IPA: bɔratɨnka, AS: boratynka
Wiktionary
(1.1) boratynek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Borawski (nazwisko) – pochodzi od miejscowości Borawskie w parafii Przytuły w ziemi wiskiej – obecnie łomżyńskie.
Wikipedia
związek nieorganiczny boru, azotu i wodoru; bezbarwna, palna ciecz o właściwościach podobnych do benzenu; dobry rozpuszczalnik wielu substancji organicznych; borazyna
SJP.pl
Borazyna, borazol, – nieorganiczny związek chemiczny, związek aromatyczny boru, azotu i wodoru o właściwościach fizycznych zbliżonych do benzenu.
Wikipedia
azotek boru
SJP.pl
wysokie drzewo z rodziny palm
SJP.pl
związek nieorganiczny boru, azotu i wodoru; bezbarwna, palna ciecz o właściwościach podobnych do benzenu; dobry rozpuszczalnik wielu substancji organicznych; borazol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. agitator polityczny
Wiktionary
(1.1) W walce na pięści wyparliśmy borbifaksów ze sali.
Wiktionary
rzecz. borba ż.
Wiktionary
Borchów – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Oleszyce. Ma status sołetwa.
W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie lubaczowskim województwa lwowskiego. W latach 1939–1946 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 13 Polaków i 5 Żydów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. borsuk
(1.2) gw-pl|księstwo łowickie. brudas
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Borcz (dodatkowa nazwa w języku kaszub. Bórcz, niem. Bortsch) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino. Leży przy drodze krajowej nr 20 Stargard - Szczecinek - Gdynia, na turystycznym szlaku Wzgórz Szymbarskich.
Wikipedia
mieszkaniec Borku Wielkopolskiego (miasta w Polsce); Borkowianin
SJP.pl
mieszkanka Borku Wielkopolskiego (miasta w Polsce); Borkowianka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Borczyn – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Kije. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
borczyniec owocowy, borczyniec południowy - gatunki pluskwiaków z rodziny tarczówkowatych
SJP.pl
Bo
Wikipedia
[czytaj: borDO] miasto we Francji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we Francji, stolica regionu Akwitania;
Wiktionary
Bordeaux (, ; Bordèu) – miasto w południowo-zachodniej Francji, stolica regionu Nowa Akwitania i departamentu Żyronda. Jest szóstym co do wielkości miastem w kraju. Miasto w granicach administracyjnych gminy liczy 260 352 osób, natomiast jednostka miejska Bordeaux liczy 1 mln mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Najważniejszymi miastami Akwitanii są Bordeaux, Pau i Mérignac.
Wiktionary
IPA: bɔrˈdɔ, AS: bordo
Wiktionary
przym. bordoski
Wiktionary
(1.1) daw. Burdegala
Wiktionary
pasek tkaniny lub tapety do wykańczania krawędzi ścian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline, zaburzenie osobowości
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Pytanie, czy laska ma naprawdę bordera, czy jest po prostu z-----a - border to wygodna wymówka dla różnej maści psycholi.
Wiktionary
IPA: ˈbɔrdɛr, AS: border
Wiktionary
rzecz. borderka ż., borderline mrz., borderkicia ż.
Wiktionary
(1.1) borderline
Wiktionary
[czytaj: bordeRO, borDEro] notatka, zapisek dla pamięci; wykaz
SJP.pl
Bordereau – pomocniczy dokument stosowany w transporcie kolejowym i samochodowym, przy organizacji przesyłek zbiorowych.
Jest wystawiany przez spedytora nadawczego i przesyłany do spedytora odbiorczego, który na jego podstawie może dokonać rozformowania przesyłki i wysyłać poszczególne partie ładunkowe do finalnych odbiorców. Zawiera także zestawienie ładunków tworzących daną przesyłkę zbiorczą oraz nazwy nadawców i odbiorców.
Wikipedia
potocznie:
1. kobieta cierpiąca na zaburzenia osobowości typu borderline;
2. suka psa rasy border collie
SJP.pl
potocznie:
1. kobieta cierpiąca na zaburzenia osobowości typu borderline;
2. suka psa rasy border collie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. psych. kobieta cierpiąca na zaburzenia osobowości borderline
(1.2) pot. kynol. suka rasy Border collie
Wiktionary
(1.1) To nie jest łatwy związek, ona jest borderką.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. border m.
:: zdrobn. borderek m.
Wiktionary
[czytaj: borderlajn] zespół zaburzeń psychicznych, występujący w schorzeniach przebiegających dwubiegunowo, np. w cyklofrenii
SJP.pl
dekoracyjne wykończenie brzegu tkaniny, płaskorzeźby lub jakiejś kompozycji malarskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ozdobny pas będący obramowaniem tkaniny, płaskorzeźby, obrazu lub grafiki wypełniony ornamentem geometrycznym, roślinnym lub scenami figuralnymi;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Zosia kupiła ręcznik z przepiękną bordiurą.
Wiktionary
IPA: bɔrˈdʲjura, AS: bordʹi ̯ura
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. bordiurka ż.
przym. bordiurowy
Wiktionary
zdrobnienie od: bordiura
SJP.pl
przymiotnik od: bordiura
SJP.pl
1. [czytaj: borDO] francuskie wino wysokiej jakości; bordeaux, wino bordoskie;
2. kolor bordowy;
3. ciemnowiśniowy, ciemnowiśniowo; bordowy, bordowo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) enol. wysokiej jakości wino czerwone lub białe z rejonu Bordeaux; wino bordoskie
(1.2) ciemnoczerwony, ciemnowiśniowy kolor
przymiotnik
(2.1) zob. bordowy.
przysłówek sposobu
(3.1) zob. bordowo.
Wiktionary
(2.1) Czarna krowa w kropki bordo gryzła trawę kręcąc mordą.
Wiktionary
IPA: ˈbɔrdɔ, AS: bordo
Wiktionary
przym. bordowy, bordoski
przysł. bordowo
czas. bordowieć ndk.
rzecz. bordowienie n., bordowość ż.
Wiktionary
(1.1) war. bordeaux
(2.1) bordowy
(3.1) bordowo
Wiktionary
przymiotnik od: Bordeaux
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bordeaux, dotyczący Bordeaux
Wiktionary
rzecz. Bordeaux n., bordo n.
przym. bordo, bordowy
przysł. bordo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stawanie się bordowym
Wiktionary
rzecz. bordo n., bordowość ż.
czas. bordowieć ndk.
przym. bordo, bordowy
przysł. bordo, bordowo
Wiktionary
być widocznym, odcinać się od tła kolorem bordo
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) rzad. wyróżniać się kolorem bordowym od tła
Wiktionary
(1.1) Wśród białawego mchu bordowiały zeszłoroczne żurawiny.
Wiktionary
rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.
przym. bordo, bordowy
przysł. bordo, bordowo
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem bordowej barwy
Wiktionary
(1.1) Jesienią pędy często robią się czerwonawo lub bordowo nabiegłe.
Wiktionary
rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.
czas. bordowieć ndk.
przym. bordo, bordowy
przysł. bordo
Wiktionary
(1.1) bordo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co bordowe
Wiktionary
rzecz. bordo n., bordowienie n.
czas. bordowieć ndk.
przym. bordo, bordowy
przysł. bordo, bordowo
Wiktionary
mający kolor wina bordeaux
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający kolor ciemnoczerwony, ciemnoróżowy, ciemnowiśniowy, taki jak kolor czerwonego wina bordo
Wiktionary
(1.1) Restaurację na wigilijny wieczór przepięknie udekorowano lśniącymi złotem girlandami. Stoły nakryte długimi, bordowymi, z ciężkiego jedwabiu obrusami.
Wiktionary
IPA: bɔrˈdɔvɨ, AS: bordovy
Wiktionary
rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.
przym. bordo, bordoski
czas. bordowieć ndk.
przysł. bordowo, bordo
Wiktionary
(1.1) bordo
Wiktionary
burdon;
1. niski, długo brzmiący dźwięk, towarzyszący głównej melodii;
2. struna instrumentu z gryfem lub piszczałka organowa, na której można uzyskać taki dźwięk
SJP.pl
w matematyce: relacja równoważności w zbiorze zwartych rozmaitości różniczkowych
SJP.pl
Bordyzm – relacja równoważności w zbiorze zwartych rozmaitości różniczkowych. Na zbiorze klas abstrakcji tej relacji można zdefiniować działania w taki sposób, aby miał on strukturę pierścienia. Badanie relacji bordyzmu jest jednym z głównych nurtów w topologii algebraicznej.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Bordziłówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Rossosz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Rossosz. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 238 mieszkańców i była piątą co do wielkości miejscowością gminy.
Wikipedia
1. rodzaj butelki do wina;
2. gwarowo: zapaska ozdobiona poprzecznymi paskami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto uzdrowiskowe w Gruzji, w regionie Samcche-Dżawachetia;
Wiktionary
Bordżomi (gruz. ბორჯომი) – miasto uzdrowiskowe w Gruzji, w regionie Samcche-Dżawachetia. Położone jest w górach Małego Kaukazu, nad rzeką Kurą (w Wąwozie Bordżomskim). Wokół miasta roztaczają się tereny Bordżomsko-Charagaulskiego Parku Narodowego. Zamieszkiwane jest przez 10,5 tys. osób (2014).
Wikipedia
przym. bordżomski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Bordżomi, dotyczący Bordżomi (miasta w Gruzji)
Wiktionary
rzecz. Bordżomi n.
Wiktionary
występujący na obszarach północnych; północny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. północny
Wiktionary
(1.1) Pardwa białosterna należy do gatunków borealnych.
Wiktionary
rzecz. boreasz mrz.
Wiktionary
przestarzale: wiatr północny, wiatr borealny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. przest. wiatr północny; wiatr borealny
Wiktionary
Zobacz też: inne postacie o imieniu „Boreasz”.
Boreasz (także Boreas; gr. Βορέας Boréas, Βοριάς Boriás „wiatr północny”, „północ”; łac. Boréas „wiatr północny”, Boreus „północny”, Aquilo „wiatr północny”, „północ”) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie wiatru północnego; utożsamiany z rzymskim Akwilonem.
Wikipedia
IPA: bɔˈrɛaʃ, AS: boreaš
Wiktionary
rzecz. Boreasz mos.
przym. borealny
Wiktionary
1. → Borek;
2. → Borek Wielkopolski;
3. → Borki; borkowski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
borecznica znaczona - muchówka z rodziny rączycowatych
SJP.pl
Borecznica – kolonia w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Wielgomłyny. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Goszczowa.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
owad, szkodnik drzew iglastych
SJP.pl
rodzina owadów błonkoskrzydłych, szkodniki lasów
SJP.pl
o cechach borecznikowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zdrobnienie od: bór;
2. związek boru z metalami, odznaczający się wysoką temperaturą topnienia, dużą twardością i dobrą przewodnością elektryczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: bór
(1.2) chem. związek nieorganiczny zawierający tylko atomy boru i metalu;
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. techn. świder
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbɔrɛk, AS: borek
Wiktionary
(1.1)
rzecz. bór mrz., Borek mos./ż., borowy mos., borowik mos./mzw., borowina ż., borówka ż.
przym. borowy
(1.2)
rzecz. bor mrz., boraks mrz., boran mrz., borazol mrz.
przym. borowy
Wiktionary
(1.1) boreczek
(1.3) gw. Górny Śląsk borer, brustlaja, brustlajsta, świyder
Wiktionary
bakteria wywołująca boreliozę
SJP.pl
choroba zakaźna wywołana przez bakterie należące do krętków, przenoszone na człowieka przez kleszcze; choroba z Lyme; krętkowica kleszczowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. wet. wielonarządowa choroba zakaźna przenoszona głównie przez kleszcze, którą wywołują krętki z rodzaju Borrelia;
Wiktionary
Bo
Wikipedia
(1.1) Nieleczona borelioza może prowadzić do poważnych chorób serca, układu nerwowego lub stawów.
Wiktionary
IPA: ˌbɔrɛˈlʲjɔza, AS: borelʹi ̯oza
Wiktionary
(1.1) choroba z Lyme, krętkowica kleszczowa
Wiktionary
zbiór borelowski - podzbiór przestrzeni topologicznej, który można uzyskać ze zbiorów otwartych tej przestrzeni za pomocą przeliczalnych sum, przekrojów bądź dopełnień
SJP.pl
[czytaj: BOrensztajn] nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. świder
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk borek, brustlaja, brustlajsta, świyder
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: kredyt; bórg; zwykle w wyrażeniu: na borg - na kredyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) przest. obecnie łódź. kredyt udzielany w sklepie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ja wiem co to znaczy wyprzedawać ostatnie graty, żeby zapłacić komorne i borg w sklepiku.
Wiktionary
czas. borgować
Wiktionary
[czytaj: bordżia] nazwisko
SJP.pl
Zobacz też: Borgiowie.
Borgia – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kalabria, w prowincji Catanzaro. Według danych z 31 grudnia 2016 gminę zamieszkiwało 7647 osób.
Wikipedia
ród włoski; Borgia
SJP.pl
Bo
Wikipedia
czcionka drukarska dziewięciopunktowa; burgos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający dziewięciu punktom (3,3831 mm)
Wiktionary
IPA: ˈbɔrʲɟis, AS: borʹǵis
Wiktionary
(1.1) burgos
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|borgować.
Wiktionary
czas. borgować ndk.
Wiktionary
dawniej: pożyczać komuś pieniądze, dawać coś na kredyt
SJP.pl
czasownik
(1.1) przest. obecnie łódź. sprzedawać na kredyt
(1.2) łódź. kupować na kredyt
(1.3) stpol. pobłażać
Wiktionary
(1.1) Ten sklepikarz nie borgował, zawsze gotówki żądał.
(1.2) Znów będą u mnie borgować na książeczki, a ty nic tylko dawaj i dawaj.
Wiktionary
rzecz. borgowanie n., borg
Wiktionary
(1.2) brać na kartkę / na książeczkę / na książkę / na zeszyt
Wiktionary
Borgowo (pol. hist. „Bargowo”) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Śrem. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wiertarka udarowa
Wiktionary
Boris (jap. ボリス) – japoński zespół założony w 1992 roku. Dotychczas zespół grał stoner metal, psychodeliczny rock, drone doom, sludge metal, noise, ambient oraz tradycyjny rock.
Nazwa zespołu wzięła się od utworu "Boris" grupy Melvins (z albumu "Bullhead").
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. przeważnie w odniesieniu do Akademii Krakowskiej: fundusz przeznaczony na wsparcie materialne dla niezamożnych studentów datadef|od połowy XVI w..
(1.2) gw-pl|Bukowina. słoik
Wiktionary
(1.1) Fundusze gromadzone na rzecz pomocy ubogim studentom nazywano „borkanami” (…). Istotą „borkanów” było zagwarantowanie środków finansowych (…), poprzez umieszczenie tych środków w dobrach nieruchomych.
(1.1) Wyżéj powiedziałem, że majątek całéj akademii, to jest wszystkich kollegiów, wydziałów, burs i borkanów przeszło 6 milionów wynosił.
(1.1) Upadek szkoły głównej Zamoyskiej musiał oczywiście pociągnąć za sobą upadek innych instytucyi w związku z nią będących. Zniknęły więc bursy, borkany i ów bank pobożny przeznaczony do wspierania ubogiej młodzieży (…)
Wiktionary
(1.1) borkarnia
(1.2) zob. słoik.; gw-pl|Bukowina. banka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. zob. borkan. (fundusz)
Wiktionary
(1.1) Jego największą zasługą było jednak utworzenie wielkiej fundacji stypendialnej (borkarni) na Uniwersytecie Krakowskim, znanej pod nazwą „Bursa Garwasciana”.
(1.1) Każda borkarnia miało sic. swoje nazwisko od fundatora, i każda miała swego administratora z professorów kolegów, i swoją osobną księgę przychodu i rozchodu.
Wiktionary
(1.1) borkan
Wiktionary
1. zdrobnienie od: bór;
2. związek boru z metalami, odznaczający się wysoką temperaturą topnienia, dużą twardością i dobrą przewodnością elektryczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie lubieszowskim obwodu wołyńskiego
(1.2) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie jaworowskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. borecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Borkiewicz – polski herb szlachecki.
Wikipedia
mieszkaniec Borku Wielkopolskiego (miasta w Polsce); Borczanin
SJP.pl
mieszkanka Borku Wielkopolskiego (miasta w Polsce); Borczanka
SJP.pl
nazwa wielu wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Borkowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Borki (wieś w Polsce); borecki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Borkiem, dotyczący Borka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Borek m.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Bo
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Bormann – polski herb szlachecki.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wiertarka
Wiktionary
przestarzale: wiertarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. przest. zob. wiertarka.
(1.2) stomat. przest. zob. wiertarka.
Wiktionary
IPA: ˌbɔrmaˈʃɨ̃na, AS: bormašỹna
Wiktionary
rzecz. borowanie n.
czas. borować
Wiktionary
Bormio (retoromański: Buorm) – miejscowość i gmina we Włoszech, znajduje się w prowincji Sondrio, region Lombardia. W pobliżu znajdują się liczne wyciągi i trasy narciarskie należące do kompleksu "Alta Valtellina". Inną atrakcją miasta są wody geotermalne wykorzystywane w ośrodku "Terme di Bormio".
Wikipedia
przymiotnik od: bor; borowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
choroba bornajska - zaraźliwa choroba owiec oraz koni atakująca ośrodkowy układ nerwowy
SJP.pl
przymiotnik od: Borna (miasto w Saksonii); choroba bornaska - zakaźna wirusowa choroba koni i owiec
SJP.pl
mieszkanka Borneo (wyspy w Archipelagu Malajskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka wyspy Borneo
Wiktionary
rzecz. Borneo n.
:: fm. Borneańczyk mos.
przym. borneański
Wiktionary
mieszkaniec Borneo (wyspy w Archipelagu Malajskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec wyspy Borneo
Wiktionary
rzecz. Borneo n.
:: fż. Borneanka ż.
przym. borneański
Wiktionary
→ Borneo
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Borneo, dotyczący Borneo
Wiktionary
rzecz. Borneo n., Borneańczyk mos., Borneanka ż.
Wiktionary
największa wyspa w Archipelagu Malajskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa w Archipelagu Malajskim;
Wiktionary
Borneo – wyspa w Azji Południowo-Wschodniej, jedna z Wielkich Wysp Sundajskich. Największa wyspa Azji, trzecia pod względem wielkości na świecie po Grenlandii i Nowej Gwinei.
Północna część należy do Malezji. Są to stany Sarawak i Sabah. Niewielki obszar (ok. 5 tys. km²) pomiędzy Sarawakiem i Sabahem zajmuje Brunei, reszta zaś to terytorium Indonezji.
Wikipedia
(1.1) W spojrzeniu malowała się taka ciekawość i odrobinę niechętne zdziwienie, jakby oglądał albatrosa z wyspy Borneo, fokę czy krokodyla.
Wiktionary
IPA: bɔrˈnɛɔ, AS: borneo
Wiktionary
rzecz. Borneańczyk mos., Borneanka ż.
przym. borneański
Wiktionary
związek organiczny występujący w drzewach kamforowych oraz w wielu olejkach eterycznych, otrzymywany również przez redukcję kamfory wodorem, stosowany w medycynie i w przemyśle perfumeryjnym
SJP.pl
Borneol – bicykliczny organiczny związek chemiczny z grupy terpenów, podgrupy kamfanów, stosowany jako środek zapachowy, przypominający kamforę.
Występuje jako składnik wielu olejków eterycznych i jest naturalnym środkiem odstraszającym owady.
Borneol może być zsyntetyzowany przez redukcję kamfory w reakcji Meerweina-Ponndorfa-Verleya. Ta sama redukcja, ale zachodząca szybciej i nieodwracalnie z borowodorkiem sodu daje izoborneol jako kinetycznie kontrolowany produkt reakcji.
Wikipedia
należąca do Danii wyspa położona na Morzu Bałtyckim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. duńska wyspa w południowo-zachodniej części Bałtyku;
Wiktionary
Bornholm (wym. duńska: [bɒːnˈhʌlˀm]; bornholmsk: "Borringholm") – duńska wyspa w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Jest najbardziej na wschód położonym okręgiem administracyjnym Danii (województwem – duń. "Amtskommune", od 2002 nazywanym gminą regionalną – duń. "Bornholms Regionskommune"), zamieszkiwanym przez 39,4 tys. mieszkańców (I 2020 r.).
Wikipedia
(1.1) Bornholm jest być może najpiękniejszą z ponad czterystu duńskich wysp.
Wiktionary
IPA: ˈbɔrn̥xɔlm, AS: born̦χolm
Wiktionary
rzecz. Bornholmczyk mos., Bornholmka ż., bornholmski mrz.
przym. bornholmski
Wiktionary
mieszkaniec Bornholmu (wyspy na Bałtyku)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec wyspy Bornholm
Wiktionary
rzecz. Bornholm mrz.
:: fż. Bornholmka ż.
przym. bornholmski
Wiktionary
mieszkanka Bornholmu (wyspy na Bałtyku)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka wyspy Bornholm
Wiktionary
rzecz. Bornholm mrz.
:: fm. Bornholmczyk mos.
przym. bornholmski
Wiktionary
→ Bornholm (wyspa duńska)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Bornholmu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. dialekt języka duńskiego używany na Bornholmie
Wiktionary
(1.1) Robert wydał szereg wierszy o idyllicznych bornholmskich krajobrazach.
(2.1) Jan mówi tylko po bornholmsku.
Wiktionary
rzecz. Bornholm m., Bornholmczyk mos., Bornholmka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Bornego Sulinowa
SJP.pl
mieszkanka Bornego Sulinowa
SJP.pl
muchówka z rodziny rączycowatych, pasożyt larw szkodliwych owadów leśnych
SJP.pl
minerał, siarczek miedzi i żelaza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. rzadki siarczek, bogate źródło miedzi;
Wiktionary
Bornit – minerał z gromady siarczków. Jest minerałem rzadkim, rozpowszechnionym tylko w niektórych regionach Ziemi. Minerał hydrotermalnych żył kruszcowych, zwykle występuje w asocjacji z chalkopirytem jako produkt odmieszania roztworu stałego, z galeną, sfalerytem i pirytem. Znany z wielu złóż miedzi, powszechny szczególnie w strefie cementacyjnej złóż siarczków Cu. Pospolity w łupkach miedzionośnych cechsztynu, tu w asocjacji z tetraedrytem, chalkozynem, pirytem, kowelinem.
Wikipedia
IPA: ˈbɔrʲɲit, AS: borʹńit
Wiktionary
przymiotnik od: bor; borowy
SJP.pl
związek lotny wchodzący w skład olejków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zdrobn. od: borok
Wiktionary
(1.1) Erwin je taki boroczek.
Wiktionary
rzecz. borok mos.
Wiktionary
(1.1) borok, ciućmok, leluja, ciumciok
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś na Ukrainie w rejonie horochowskim obwodu wołyńskiego;
Wiktionary
Boroczyce ( Борочиче) – wieś na Ukrainie w rejonie łuckim obwodu wołyńskiego.
Wikipedia
przym. boroczycki
Wiktionary
nazwisko, m.in.: Aleksander Borodin (1833-1887), rosyjski chemik, muzyk i kompozytor
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Rosji
SJP.pl
Borodino ( Бородино) – wieś (ros. деревня, trb. dieriewnia) w obwodzie moskiewskim Rosji, 12 kilometrów na zachód od Możajska.
W 1812 roku odbyła się tu bitwa podczas inwazji na Rosję wojsk Napoleona Bonapartego. Wieś była również miejscem walk w czasie obrony Moskwy w 1941 roku podczas ataku Niemiec na Związek Radziecki.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. osiedle typu miejskiego na Ukrainie, stolica rejonu borodziańskiego w obwodzie kijowskim, położone nad rzeką Zdwiż;
Wiktionary
Borodzianka ( Бородянка, "Borodianka") – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie kijowskim, w rejonie buczańskim, nad Zdwyżem. W 2023 roku liczyło ok. 11,2 tys. mieszkańców.
Znajduje tu się stacja kolejowa Borodzianka, położona na linii Kijów – Korosteń – Kowel.
Wikipedia
przym. borodziański
Wiktionary
(1.1) hist. war. Borodianka
Wiktionary
chrząszcz z rodziny kózek, którego larwa żeruje w drewnie sosny i świerka, wyrządzając duże szkody
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
bezbarwny, trujący gaz o odrażającym zapachu, stosowany jako cenne paliwo rakietowe oraz materiał do napędu torped podwodnych; dwuborowodór
SJP.pl
dwunożny, mięsożerny dinozaur z rodziny troodonów
SJP.pl
Borogowia ("Borogovia") – dwunożny, mięsożerny dinozaur z rodziny troodonów. teropod spokrewniony z troodonem.
Znany jest jedynie z niekompletnych skamieniałości kończyn tylnych. Nazwa zwierzęcia pochodzi od "borogoves" (w polskim tłumaczeniu "borolągwy", "boroglątwy" albo "borogowie"), fikcyjnych stworzeń wymienionych w poemacie Lewisa Carrolla "Jabberwocky".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. nieudacznik, ofiara losu; ktoś nieporadny, ale sympatyczny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jo żech nie wiedziała, że z Zeflika je taki borok.
Wiktionary
rzecz. boroczek mos.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk ciućmok, leluja, ciumciok, boroczek
Wiktionary
związek chemiczny, np. borokrzemian sodu
SJP.pl
taki, w którego skład wchodzi tlenek boru i tlenek krzemu, np. szkło borokrzemowe
SJP.pl
czerwone wino bułgarskie
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) C. plural|bor.
(1.2) C. plural|bora.
(1.3) C. plural|bór.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) spolszczone nazwisko włoskiego świętego Carlo Borromeo;
(1.2) imię|polski|m.;
Wiktionary
Boromeusz – imię męskie, pochodzące od nazwiska św. Karola Boromeusza. Żeński odpowiednik to Boromea.
Wikipedia
(1.1) Członkowie rodu Boromeuszów piastowali wysokie urzędy kościelne.
(1.2) Portfel Boromeusza znaleziono na stacji kolejowej.
Wiktionary
rzecz. boromeuszka ż., Boromea ż., Boromeuszek mos.
przym. Boromeuszowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Boromeusz
Wiktionary
(1.1) Boromeuszku, pomóż dziadziowi wnieść sprawunki.
Wiktionary
rzecz. Boromeusz mos., boromeuszka ż.
przym. Boromeuszowy
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica należąca do jednego ze zgromadzeń Kongregacji Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza;
Wiktionary
(1.1) Siostry boromeuszki noszą welony.
Wiktionary
rzecz. Boromeusz m., Boromeuszek mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Boromeusza
Wiktionary
(1.1) Lidzia nazbierała moreli w Boromeuszowym ogródku.
Wiktionary
rzecz. Boromeusz mos., Boromeuszek mos.
Wiktionary
minerał z gromady boranów, uwodniony boran sodu i wapnia krystalizujący w układzie trójskośnym; uleksyt, ulexyt, tiza, tinkalcyt, ukrainit
SJP.pl
Boronice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Kazimierza Wielka. Ma status sołectwa.
Wieś królewska "Borunice", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie proszowskim województwa krakowskiego, jej tenutariuszem w 1595 roku był Krzysztof Krupka, cześnik koronny.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Boronów (niem. "Boronow") – wieś w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, nad rzeką Liswartą, siedziba gminy Boronów.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. Liczy 3 342 mieszkańców.
Wikipedia
Boroszewo ( Bòròszewò) – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim, w gminie Tczew. Wieś jest siedzibą sołectwa "Boroszewo", w którego skład wchodzą również miejscowości Damaszka i Bojary.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
1. przymiotnik od: bor; borny;
2. przymiotnik od: bór
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|borować.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Boisz się borowania? Zupełnie niepotrzebnie.
Wiktionary
IPA: ˌbɔrɔˈvãɲɛ, AS: borovãńe
Wiktionary
czas. borować ndk.
rzecz. bor, bormaszyna
Wiktionary
wiercić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) oczyszczać ząb z próchnicy lub plombaomby
(1.2) wiercić, świdrować
Wiktionary
(1.1) Dentystka znieczuliła ząb, zanim zaczęła go borować.
Wiktionary
IPA: bɔˈrɔvat͡ɕ, AS: borovać
Wiktionary
rzecz. bormaszyna ż., borowanie n.
Wiktionary
grupa pierwiastków chemicznych stanowiąca III grupę główną układu okresowego: bor, glin, gal, ind i tal
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
gatunek nietoperza
SJP.pl
gatunek nietoperza
SJP.pl
borowiak kanadyjski, borowiak syberyjski - gatunki ptaków z rodziny kurowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Borowiczami, dotyczący Borowicz
Wiktionary
rzecz. Borowicze n.
Wiktionary
o cechach borowicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
o cechach borowicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mól borowiczak - gatunek mola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w europejskiej części Rosji, w obwodzie nowogrodzkim, położone nad rzeką Mstą;
Wiktionary
Zobacz też: Borowicze (obwód wołyński).
Borowicze ( Боровичи, Borowiczi) – miasto w Rosji (obwód nowogrodzki), położone nad rzeką Mstą, 194 km od Nowogrodu Wielkiego. Stolica rejonu borowickiego.
Wikipedia
przym. borowicki
Wiktionary
osiedle Płocka
SJP.pl
Borowiczki – jednostka pomocnicza gminy (osiedle) Płocka. Obejmuje m.in. Borowiczki-Parcele i Borowiczki-Cukrownię.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borowiczki. W 1973 r. utworzono gminę Borowiczki. Borowiczki zostały przyłączone do miasta 1 grudnia 1981 roku. Powierzchnia osiedla to 6,04 km². W Borowiczkach mieszka 3645 osób.
Wikipedia
przymiotnik od: Borowiczki
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borowie – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, w gminie Borowie.
Miejscowość jest siedzibą gminy Borowie oraz rzymskokatolickiej parafii Świętej Trójcy.
Wikipedia
1. nietoperz z rodziny mroczkowatych;
2. każdy pierwiastek należący do grupy borowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek należący do trzynastej grupy układu okresowego
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. nazwa systematyczna|Nyctalus|ref=tak., rodzaj owadożernych nietoperzy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) pot. funkcjonariusz BOR
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na powłoce walencyjnej borowców znajdują się 3 elektrony walencyjne.
Wiktionary
(3.1)
:: skr. BOR
:: rzecz. BOR-owiec mos.
Wiktionary
(3.1) BOR-owiec
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. grzyb kapeluszowy z rodziny borowikowatych;
2. potocznie: borowiec (funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) mykol. nazwa systematyczna|Boletus|L.|ref=tak., rodzaj grzybów jadalnych, rurkowatych, z rodziny borowikowatych;
(1.2) kulin. spoż. grzyb z rodzaju borowików (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. żart. funkcjonariusz BOR-u
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Wczoraj znalazłam dorodnego borowika.
Wiktionary
IPA: bɔˈrɔvʲik, AS: borovʹik
Wiktionary
(1.1)
rzecz. bór m., borek m., boreczek m., Borek m., Boreczek m., borówka ż., borowy m., borowikowate nmos.
przym. borowikowy, borowikowaty, borowy
(2.1)
rzecz. borowiec, BOR-owiec
skr. BOR
Wiktionary
(1.2) prawdziwek
(2.1) borowiec, BOR-owiec
Wiktionary
rodzina grzybów kapeluszowych w większości jadalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) mykol. syst. nazwa systematyczna|Boletaceae|Chevall.|ref=tak., rodzina grzybów należąca do rzędu borowikowców;
Wiktionary
Borowikowate ("Boletaceae" Chevall.) – rodzina grzybów należąca do rzędu borowikowców ("Boletales"). Większość borowikowatych jest jadalnych, są często zbieranymi grzybami.
Wikipedia
(1.1) Większość borowikowatych jest jadalna.
Wiktionary
rzecz. borowik m., borowikowce nmos.
przym. borowikowy, borowikowaty, borowy
Wiktionary
o cechach borowikowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) mykol. syst. nazwa systematyczna|Boletales|E.-J. Gilbert|ref=tak., rząd grzybów z klasy pieczarniaków;
Wiktionary
Borowikowce ("Boletales" E.-J. Gilbert) – rząd grzybów z klasy pieczarniaków ("Agaricomycetes").
Wikipedia
(1.1) Borowikowate zalicza się do rzędu borowikowców.
Wiktionary
rzecz. borowik m., borowikowate nmos.
przym. borowikowy, borowikowaty, borowy
Wiktionary
rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
związany z borowikiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący borowika
(1.2) przyrządzony z borowików, z dodatkiem borowików
Wiktionary
(1.2) Jej towarzysz namówił ją jednak, aby spróbowała specjalności kuchni, barszczu ukraińskiego i placek ziemniaczanyacków ziemniaczanych w sosie borowikowym.
Wiktionary
IPA: ˌbɔrɔvʲiˈkɔvɨ, AS: borovʹikovy
Wiktionary
rzecz. borowik m., borowiczek m., borowikowate nmos., borowikowce nmos.
Wiktionary
1. krzew borówek
2. nieodwodniony torf leczniczy; humolit
3. urodzajna, niezbielicowana gleba kredowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. stosowany w lecznictwie torf;
(1.2) geol. rodzaj urodzajnej gleby kredowej
(1.3) bot. zbiorowisko krzewów borówki
(1.4) bot. lud. czarna jagoda
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dlaczego borowina do zabiegów posiada różną gramaturę?
(1.1) Tak otrzymaną borowinę używa się do kąpieli, zawijań oraz okładów.
Wiktionary
IPA: ˌbɔrɔˈvʲĩna, AS: borovʹĩna
Wiktionary
(1.1)
przym. borowinowy
rzecz. borówka ż., bór m.
przym. borówkowy, borowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) terapia przy użyciu borowiny
Wiktionary
przymiotnik od: borowina
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Borowno – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Mykanów. Wieś leży 24 km na wschód od Kłobucka.
Za Królestwa Polskiego istniała gmina Borowno.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borowno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. hydroborowanie
Wiktionary
(1.1) Reakcję borowodorowania często przeprowadza się przy użyciu diboranu rozpuszczonego w tetrahydrofuranie.
Wiktionary
rzecz. borowodór m., borowodorek m.
czas. borowodorować
Wiktionary
(1.1) hydroborowanie
Wiktionary
Borowodory (borany) – nieorganiczne związki chemiczne złożone z wodoru i boru. Monomeryczny #PATRZ jest miękkim kwasem Lewisa. Ze względu na dużą skłonność do dimeryzacji nie występuje w stanie wolnym, a jedynie w postaci kompleksów ze związkami nukleofilowymi, czyli zasadami Lewisa (np. z pirydyną, #PATRZ:#PATRZ), a w stanie wolnym dimeryzuje. Dwa najprostsze stabilne borany są gazami (#PATRZ i #PATRZ), cięższe cieczami np. (#PATRZ, #PATRZ, #PATRZ, #PATRZ), a #PATRZ (dekaboran) jest ciałem stałym.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. nieorganiczny związek chemiczny złożony z wodoru i boru;
Wiktionary
rzecz. borowodorowanie n.
Wiktionary
(1.1) boran
Wiktionary
przymiotnik od: Borowa, Borowie, Borów
SJP.pl
Borowski (forma żeńska: Borowska; liczba mnoga: Borowscy) – polskie nazwisko.
Wikipedia
1. przymiotnik od: bor; borny;
2. przymiotnik od: bór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) reg. pozn. leśniczy
przymiotnik
(2.1) związany z borem (lasem), dotyczący boru (lasu)
(2.2) związany z pierwiastkiem borem, dotyczący pierwiastka boru
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1, 2.1)
rzecz. bór m., borek m., Borek m., borowik m., borowina ż., borówka ż.
(2.2)
rzecz. bor m., borek m., boraks m., boran m., borazol m.
Wiktionary
(2.1) leśny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
kapelusz filcowy z szerokim, miękkim rondem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rodzaj filcowego kapelusza;
Wiktionary
Borsalino – włoskie przedsiębiorstwo specjalizujące się w wyrobie kapeluszy, założone przez Giuseppe Borsaliniego.
Wikipedia
(1.1) Z taksówki wysiadł mężczyzna w białym borsalinie.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: borsuk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: borsuk
Wiktionary
(1.1) Opiekunka karmi borsuczka butelką.
Wiktionary
rzecz. borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
rzadko: stawać się nietowarzyskim; dziwaczeć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zborsuczeć)
(1.1) rzad. dziwaczeć, stawać się odludkiem
Wiktionary
(1.1) Bronek nam borsuczeje, mieszkając na tym odludziu.
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.
czas. zborsuczeć dk., zborsuczyć się dk.
przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
(1.1) dziwaczeć
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób borsuczy
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.
przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy
czas. zborsuczeć, borsuczeć
Wiktionary
borsukowy;
1. odnoszący się do borsuka, należący do borsuka, np. borsucze futro;
2. wykonany z borsuka lub z jego futra, np. borsucza czapka
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do borsuka
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący borsuka, określający borsuka, używany przy borsuku
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla borsuka, mający cechy borsuka
Wiktionary
IPA: bɔrˈsut͡ʃɨ, AS: borsučy
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsukowaty, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
samica borsuka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica borsuka
Wiktionary
(1.1) Obserwuję borsuczycę opiekującą się młodymi.
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsukowatość ż.
:: fm. borsuk mzw.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
młode borsuka; borsuczę
SJP.pl
młode borsuka; borsuczątko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zool. młode borsuka
Wiktionary
(1.1) Pracownicy zoo karmią borsuczęta butelką.
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
ssak o biało-czarnym umaszczeniu sierści, drapieżnik z rodziny łasicowatych; jaźwiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Meles|Brisson|ref=tak., rodzaj drapieżnego ssaka z rodziny kunowatych;
(1.2) zool. zwierzę z rodzaju borsuków (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) książk. przen. człowiek ponury, skryty, lubiący samotność
Wiktionary
Borsuk ("Meles") – rodzaj ssaków z podrodziny Melinae w obrębie rodziny łasicowatych (Mustelidae). Współcześnie używane polskie określenie tego zwierzęcia, które wyparło wcześniejszą nazwę "jaźwiec", pochodzi oryginalnie z języków tureckich (turcyzm), a do języka polskiego trafiło za pośrednictwem ruskim (rutenizm).
Wikipedia
(1.1) Z sierści borsuka wyrabiano dawniej pędzle.
Wiktionary
IPA: ˈbɔrsuk, AS: borsuk
Wiktionary
rzecz. borsuczę n., borsukowatość ż.
:: zdrobn. borsuczek mzw.
:: fż. borsuczyca ż.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsukowy, borsuczy, borsukowaty
przysł. borsuczo
Wiktionary
(1.1) jaźwiec
(2.1) dzik, odludek, pustelnik, samotnik
Wiktionary
przypominający wyglądem bądź zachowaniem borsuka; skryty, ponury, samotny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający borsuka
(1.2) ponury, skryty
Wiktionary
(1.1) Pod schodami siedział borsukowaty zwierz łypiąc na mnie oczami.
(1.2) Spotkałem na klatce tego borsukowatego typa spod piątki.
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsuczy, borsukowy
przysł. borsuczo
Wiktionary
(1.2) skryty
Wiktionary
borsuczy;
1. odnoszący się do borsuka, należący do borsuka, np. borsukowe futro;
2. wykonany z borsuka lub z jego futra, np. borsukowa czapka
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do borsuka
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący borsuka, określający borsuka, używany przy borsuku
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla borsuka, mający cechy borsuka
Wiktionary
rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.
czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.
przym. borsuczy, borsukowaty
przysł. borsuczo
Wiktionary
(1.1) borsuczy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Borsukówka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Dobrzyniewo Duże.
Wieś królewska leśnictwa knyszyńskiego w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, siedziba administracyjna rejonu borszczowskiego;
Wiktionary
Borszczów (ukr. Борщів, "Borszcziw") – miasto na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim, siedziba hromady.
Wikipedia
przym. borszczowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie łanowieckim obwodu tarnopolskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. borszczówecki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. krawężnik
Wiktionary
(1.1) Jo od bajtla na borsztajnie przesiadywoł z karlusami. → Ja od dziecka przesiadywałem z chłopakami na krawężniku.
Wiktionary
Borszyn – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Ozorków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa łódzkiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie przemyślańskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Borszów ( Боршів, "Borsziw") – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie przemyślańskim.
Wikipedia
przym. borszowski
Wiktionary
drobnokrystaliczny diament zawierający zanieczyszczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. pień, kłoda
Wiktionary
Bort (boart, bortz) – drobnokrystaliczna, zanieczyszczona (nieprzezroczysta) odmiana diamentu o kolorze szarym lub czarnym. Ze względu na wykorzystanie jedynie w przemyśle nazywa się go inaczej diamentem technicznym.
Występuje w nieprzezroczystych skupieniach zbitych, kulisto-zbitych i drobnokrystalicznych. Krajem szczególnego występowania tego minerału jest Brazylia (stan Bahia), oraz Rosja, Zair, Ghana.
Wikipedia
taśma pasmanteryjna do naszywania na odzieży; burt; lamówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. pasmanteryjna taśma do obszywania skrajów tkaniny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈbɔrta, AS: borta
Wiktionary
(1.1) lamówka, obszywka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś w rejonie żydaczowskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. bortnicki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|bortować.
Wiktionary
czas. bortować
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od: bor
Wiktionary
IPA: ˈbɔru, AS: boru
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Boruc – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 979 osoby, według nowszych, internetowych danych noszą je 1225 osoby. Nazwisko pochodzi od imion Borzysław lub Borzymir i jest najbardziej rozpowszechnione we wschodniej środkowej Polsce.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Boruchowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Ryczywół.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie w rejonie kiwereckim obwodu wołyńskiego;
Wiktionary
Boruchów ( Борохів, "Borochiw)" – wieś na Ukrainie w rejonie łuckim obwodu wołyńskiego.
Wikipedia
przym. boruchowski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Borucinek – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie radziejowskim, w gminie Osięciny.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Borujsko
SJP.pl
przymiotnik od: Borujsko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. łacińska nazwa Prus; Prusy;
2. nazwa wielu organizacji i klubów sportowych, zwłaszcza niemieckich
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Boruszowice (niem. "Boruschowitz", śl. "Boruszowjec") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Tworóg.
Według statutu gminy Tworóg miejscowość jest częścią sołectwa o nazwie "Boruszowice i Hanusek".
Wikipedia
górówka boruta - gatunek motyla z rodziny rusałkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) liter. lud. przebiegła postać z polskiego folkloru, legendarny diabeł-szlachcic strzegący zamku w Łęczycy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Borychów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Repki. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Wyrozębach.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|borykać.
Wiktionary
czas. borykać
Wiktionary
borykać się - starać się pokonać trudności
SJP.pl
w chemii organometalicznej: związek chemiczny, w którym występują wiązania boru z danym metalem
SJP.pl
pseudonim Bronisława Chajęckiego (1902-1953), pedagoga, działacza harcerskiego (harcmistrza), podporucznika rezerwy Wojska Polskiego, członka Armii Krajowej, kapitana Wojska Polskiego
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Borys – imię męskie pochodzenia protobułgarskiego. W języku protobułgarskim imię to oznaczało, według jednych opracowań, „wilk”, „irbis śnieżny”, według innych „mały”, „niski”, lub „waleczny”.
Pierwszą znaną postacią historyczną, która nosiła to imię jest władca Bułgarów Borys I Michał (zm. 907), który w 864 r. wraz z całym swym krajem przyjął chrzest. Jest uznawany za świętego przez Bułgarską Cerkiew Prawosławną.
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Borys i jestem studentem politechniki.
Wiktionary
IPA: ˈbɔrɨs, AS: borys
Wiktionary
rzecz. Borysław mos., Borysowa ż., Borysówna ż.
:: zdrobn. Borysek mos.
przym. Borysowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Borysek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Borys
Wiktionary
(1.1) Poderwała naszego Boryska na dyskotece w Ustce.
Wiktionary
rzecz. Borys mos.
przym. Borysowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w europejskiej części Rosji, w obwodzie woroneskim;
Wiktionary
przym. borysoglebski
Wiktionary
(1.1) war. Borisoglebsk
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Borysoglebskiem, dotyczący Borysoglebska
Wiktionary
rzecz. Borysoglebsk mrz.
Wiktionary
Borys z małżonką; Borysowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borysowszczyzna (biał. "Барысаўшчына") – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Nurzec-Stacja.
W latach 1921 – 1934 wieś należała do gminy Radziwiłłowka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Borysa lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Borysa
Wiktionary
(1.1) Musisz przyznać, że Borysowa dziewczyna przypadła ci do gustu.
(1.1) Zapomnieliśmy zabrać Borysową mapę ze schroniska.
Wiktionary
rzecz. Borys mos., Borysek mos.
Wiktionary
1. miasto na Ukrainie;
2. największe międzynarodowe i krajowe lotnisko na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, w obwodzie kijowskim;
Wiktionary
Boryspol (dawniej również "Baryspole", Бориспіль, "Boryspil") – miasto na Ukrainie, w obwodzie kijowskim, siedziba władz rejonu boryspolskiego. Liczy około 63 tys. mieszkańców (2021).
[]. W mieście rozwinął się przemysł materiałów budowlanych oraz spożywczy.
Wikipedia
przym. boryspolski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Boryspolem, dotyczący Boryspola
Wiktionary
rzecz. Boryspol mrz.
Wiktionary
dawniej: podarek pieniężny lub poczęstunek przy sprzedaży albo kupnie; litkup; mohorycz
SJP.pl
Boryszew – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Wiązowna.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
W Boryszewie urodził się Stanisław Kruszewski, polski samorządowiec, w latach 1998–2018 burmistrz Józefowa.
Wikipedia
Boryszyn (niem. "Burschen") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego. Przez wieś przepływa Kanał Staropole.
Wieś duchowna, własność komandorii joannitów w Łagowie pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Białorusi;
Wiktionary
Borysów ( Барысаў, "Barysaŭ"; Борисов, "Borisow") – miasto w centralnej części Białorusi, w obwodzie mińskim, nad rzeką Berezyną, siedziba administracyjna rejonu borysowskiego. W 2020 liczba mieszkańców wynosiła 140,7 tys.
Wikipedia
przym. borysowski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Borysówka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Hajnówka.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie drohobyckim, nad rzeką Tyśmienicą;
Wiktionary
Borysław ( Борислав) – miasto na Ukrainie, w rejonie drohobyckim, w obwodzie lwowskim, nad rzeką Tyśmienicą.
Ośrodek wydobycia ropy, gazu ziemnego i ozokerytu; przemysł chemiczny, porcelanowy, spożywczy i wytwórnia sztucznych diamentów. Węzeł drogowy.
Wikipedia
(1.1) Tu jest cząstka ich ojczyzny, ich dzieciństwa, lat młodych górnych i chmurnych, przesuwają się wspomnienia: Lwów, Borysław, Drohobycz, Bitków , Truskawiec, Kałusz, Grodno, Wilno, Sokal i Starzynki Małe.
Wiktionary
przym. borysławski
rzecz. Borys mos./ż.
Wiktionary
mieszkaniec Borysławia (miasta na Ukrainie)
SJP.pl
mieszkanka Borysławia (miasta na Ukrainie)
SJP.pl
Borysław z małżonką; Borysławowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Borysława lub z nim związany
SJP.pl
→ Borysław (miasto w Ukrainie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Borysława
Wiktionary
rzecz. Borysław mrz.
Wiktionary
Borzechowo – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Zblewo.
Wieś leży na Kociewiu przy drodze wojewódzkiej nr 214. Wieś jest siedzibą sołectwa w którego skład wchodzą również miejscowości Jeziornik, Twardy Dół i Wirty. W jego skład wchodzą również zabudowania dawnej kolonii "Nowe Borzechowo" (niem. "Neues Bordzichow"), zwanej także "Borzechowo Nowe", na terenie której znajduje się ośrodek turystyczno-wypoczynkowy Neptun.
Wikipedia
przymiotnik od: Borzechowo, Borzechów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzechów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Borzechów.
Miejscowość jest sołectwem, siedzibą gminy Borzechów i parafii Matki Bożej Częstochowskiej. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 376 mieszkańców.
Wikipedia
Borzejewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Dominowo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Borzestowski – kaszubski herb szlachecki. Ze względu na specyficzną historię regionu, mimo przynależności do Rzeczypospolitej, rodzina i herb nie zostały odnotowane przez polskich heraldyków.
Wikipedia
gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych
SJP.pl
Borzeń – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Mała Wieś.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
W Borzeniu w 1788 urodził się Wincenty Hipolit Gawarecki.
Wikipedia
[czytaj: bor-zoboHAty] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: bor-zoj] chart rosyjski
SJP.pl
Borzoj (oryginalna nazwa русская псовая борзая) – rasa psa zaliczana do grupy chartów, wyhodowana w Rosji ze skrzyżowania dawnego charta rosyjskiego z chartami krymskimi i górskimi, użytkowana początkowo do polowań, obecnie również jako pies-towarzysz. Borzoj nazywany jest chartem rosyjskim, ale ta nazwa stosowana jest również w odniesieniu do innych ras i odmian chartów hodowanych na terenie Rosji. Typ chartowaty.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w gminie Mietków;
Wiktionary
Borzygniew, Borzgniew – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Borzy-" ("walczyć", "walka") oraz "-gniew". Mogło oznaczać "ten, który walczy w gniewie".
Wikipedia
1. wieś w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim;
2. wieś w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Borzykowa, Borzykowo
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzykówka – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Żytno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Borzym – (niem. Borin), wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Gryfino nad Jeziorem Borzymskim. Jest to dawna posiadłość cystersów z Kołbacza.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzymin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie rypińskim, w gminie Rypin.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
Borzymir – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Borzy-" ("walczyć", "walka") oraz "-mir" ("pokój"). Mogło oznaczać "ten, który walczy o pokój".
Wikipedia
Borzym z małżonką; Borzymowie
SJP.pl
Borzymowice – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Choceń.
W latach 1954-1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borzymowice, po jej zniesieniu w gromadzie Choceń. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 314 mieszkańców. Jest szóstą co do wielkości miejscowością gminy Choceń. Wieś leży nad jeziorem Borzymowskim.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Borzymowo (nazwa oboczna: Abramówka, niem. "Abrahamsheide") – przysiółek wsi Złotna Polsce,położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Morąg.
W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Miejscowość leży w historycznym regionie Prus Górnych.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Borzyma lub z nim związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzymówka – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Nowa Sucha. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
We wsi znajduje się zaniedbany cmentarz wojskowy z I wojny światowej.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pokryty borem, lasami
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Borzysława – żeński odpowiednik imienia Borzysław, nienotowany w czasach staropolskich.
Borzysława imieniny obchodzi 2 sierpnia.
Wikipedia
Borzysławice ( Borislawitz, dodatkowa nazwa w Borislawitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Pawłowiczki. w roku 2011 liczba mieszkańców we wsi Borzysławice wynosiła 165.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzytuchom (kaszub. "Bòrzëtëchòmie" lub też "Bòrzitëchòm", "Bòrzetëchòmié", niem. "Borntuchen", tuż po wojnie "Borysław") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Borzytuchom. Ma status sołectwa
Leży na Kaszubach, nad wschodnim brzegiem Dużego Jeziora, przy trasie zawieszonej obecnie linii kolejowej Bytów-Korzybie. We wsi był przystanek kolejowy Borzytuchom.
Wikipedia
przymiotnik od: Borzytuchom
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Borzywoj, Borzuj – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Borz(y)-" ("walczyć, zmagać się") i "-woj", "-uj" ("wojownik"). Oznacza "walczącego wojownika".
Wikipedia
nazwa wielu miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Borzęcina
SJP.pl
mieszkanka Borzęcina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z Borzęcinem, dotyczący Borzęcina
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Borzęta – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Myślenice.
W latach 1954–1960 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borzęta, po jej zniesieniu w gromadzie Myślenice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.
Wikipedia
pierwiastek chemiczny o symbolu B i liczbie atomowej 5, należący do półmetali
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
barczatka borówczanka - gatunek motyla z rodziny barczatkowatych
SJP.pl
przymiotnik od: borówka; borówkowy
SJP.pl
pełen borówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: borówka
Wiktionary
Boróweczka – dawny zaścianek. Tereny, na których była położona, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Mieżany.
Wikipedia
rzecz. borówka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. roślina z rodziny wrzosowatych, której owocem są wysoko cenione jagody; owoc takiej rośliny;
2. dawniej: trąbka myśliwska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. krzewinka z rodziny wrzosowatych;
(1.2) bot. pot. borówka brusznica
(1.3) kraków. borówka czarna, czarna jagoda;
(1.4) pszcz. pszczoła miodna żyjąca dziko w rodzinie pszczelej w dziupli drzewa
Wiktionary
Borówka ("Vaccinium" L.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych ("Ericaceae"). Obejmuje ok. 450 do 500 gatunków. Występują głównie na półkuli północnej. Rosną na siedliskach kwaśnych, na torfowiskach i w lasach, gatunki tropikalne rozwijają się na pokrytych mszakami skałach i drzewach (jako epifity).
Wikipedia
(1.2) Borówkę często podaje się do mięs.
(1.3) W lesie prócz grzybów można zbierać borówki.
Wiktionary
IPA: bɔˈrufka, AS: borufka
Wiktionary
rzecz. borowina ż., bór mrz., boróweczka ż.
przym. borówkowy
Wiktionary
(1.2) borówka brusznica, borówka czerwona, brusznica, bruśnica, borówka jesienna, barszczownik
(1.3) jagoda, czarna jagoda, czarna borówka, gw. Kresy czernica
Wiktionary
wierzba borówkolistna - gatunek wieloletniej wierzby z rodziny wierzbowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający liście jak borówka
Wiktionary
rodzina roślin kwiatowych dwuliściennych, rosnących w lasach na bagnach i wrzosowiskach
SJP.pl
o cechach borówkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przymiotnik od: borówka; borówczany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący borówek (krzaków i owoców); w znaczeniu ogólnym lub czarnych/czerwonych (w zależności od regionu)
(1.2) przyrządzony z borówek, z dodatkiem borówek
Wiktionary
IPA: ˌbɔrufˈkɔvɨ, AS: borufkovy
Wiktionary
rzecz. borówka ż., borowina ż.
przym. borowinowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na ukraińskim Zakarpaciu, w dorzeczu Cisy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od:
a) Biuro Odbudowy Stolicy - biuro powołane 14 lutego 1945 w celu odbudowy zniszczonej podczas II wojny światowej Warszawy;
b) Basic Operating System - podstawowy system operacyjny, opracowany dla najmniejszych modeli z rodziny komputerów System 360, wcześniejsza wersja BIOS-u
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od bosak
Wiktionary
rzecz. bosak m.
Wiktionary
1. drewniany drąg zakończony stalowym hakiem i ostrzem lub w całości wykonany z metalu, używany jako sprzęt pożarniczy;
2. dawniej:
a) osoba chodząca boso;
b) obuwie noszone na nagie stopy;
c) niekuty koń, wóz, sanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. zaostrzony, długi drąg z hakiem używany w pożarnictwie i żeglarstwie, również jako prymitywna broń drzewcowa;
(1.2) we frazeologizmie „na bosaka” → boso
Wiktionary
Bosak – narzędzie w postaci długiego drąga zakończonego metalowym hakiem i grotem (szpikulcem).
Wikipedia
(1.1) (…) przygotowano drabiny, pęki chrustu, wory z piaskiem, bosaki, i pod wieczór tłum, zbrojny po większej części tylko w szable, począł ściągać się w miejsce, gdzie podkopy i ziemne osłony przymykały najbliżej do fosy (…)
Wiktionary
IPA: ˈbɔsak, AS: bosak
Wiktionary
(1.1)
rzecz. bosakowy m.
:: zdrobn. bosaczek m.
(1.2)
przym. bosy
przysł. boso
Wiktionary
(1.1) osęka
Wiktionary
[czytaj: bosz] marka sprzętu elektronicznego i AGD oraz firma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) produkt marki Bosch
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Podaj mi boscha. Muszę wywiercić otwór w teowniku.
Wiktionary
IPA: bɔʃ, AS: boš
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
cieśnina między Półwyspem Bałkańskim a Azją Mniejszą, łącząca Morze Czarne z morzem Marmara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. cieśnina łącząca Morze Czarne z morzem Marmara, oddzielająca Europę od Azji;
Wiktionary
Nie mylić z: Bospor.
Bosfor (tur. "Bogaziçi", "İstanbul Boğazı"; Βόσπορος, "bosporos" – przejście, przeprawa dla bydła) – cieśnina łącząca Morze Czarne z morzem Marmara, położona między Półwyspem Bałkańskim a Azją Mniejszą, oddziela Europę od Azji.
Wraz z cieśniną Dardanele (na południu) łączy Morze Egejskie z Morzem Czarnym. Obie cieśniny tureckie stanowią szlak morski o znaczeniu międzynarodowym. Zasady transportu morskiego w ich obrębie reguluje konwencja z Montreux (1936).
Wikipedia
IPA: ˈbɔsfɔr, AS: bosfor
Wiktionary
przym. bosforski
Wiktionary
(1.1) cieśnina Bosfor
Wiktionary
przymiotnik od: Bosfor (turecka cieśnina łącząca morze Marmara z Morzem Czarnym)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Bosforu, związany z Bosforem
Wiktionary
(1.1) Władze tureckie zdołały częściowo opanować sytuację. Na Moście Bosforskim skapitulowała część puczystów.
Wiktionary
rzecz. Bosfor m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ bóg
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) właściwy bogu/Bogu, bóstwu, związany z bogiem/Bogiem
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. pot. piękny, wspaniały, cudowny
Wiktionary
Boski (wł. "Il divo") – włosko-francuski dramat biograficzny z 2008 roku w reżyserii Paola Sorrentino, oparty na życiu Giulia Andreottiego, byłego wielokrotnego premiera Włoch.
Obraz miał swoją premierę 23 maja 2008 roku w konkursie głównym na 61. MFF w Cannes, gdzie zdobył Nagrodę Jury. Później filmowi przyznano m.in. siedem nagród włoskiego przemysłu filmowego David di Donatello oraz nominację do Oscara za najlepszą charakteryzację.
Wikipedia
(1.1) Jako przykład może tu służyć król Salomon: oddawał on wprawdzie cześć boską Jahwe, ale jednocześnie kazał ustawić w Jerozolimie posążki bożków kananejskich.
Wiktionary
IPA: ˈbɔsʲci, AS: bosʹḱi
Wiktionary
rzecz. przebóstwienie n., bóżnica ż., bóźnica ż., bożość ż., bozia ż., bożyc mos., bożnica ż., Bóg m., bóg m., bóstwo n., boskość ż., bogini ż., bożek m., ubóstwianie n.
czas. ubóstwiać ndk.
przym. boży, pobożny, niezbożny
przysł. bosko, bożo
wykrz. przebóg
Wiktionary
(1.1) boży
Wiktionary
formacja roślinna, zwarty masyw drzew wysokopiennych i krzewów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogrod. regularna lub swobodna kompozycja złożona z drzew, imitacja lasu w ogrodzie;
Wiktionary
Boskiet – pojęcie związane głównie z założeniami ogrodowymi w stylu francuskim, w których stanowił podstawowy element obok parterów i gabinetów. W języku francuskim "bosquet" znaczy "gaik", "zagajnik", zaś samo słowo wywodzi się z włoskiego "bosco" oznaczającego grube lub stare drzewo. Na sztychach Tommaso Franciniego z 1614 r. przedstawiających ogrody zamku Fontainebleau są widoczne pierwsze boskiety.
Wikipedia
(1.1) W ogrodach Wersalu jest kilkanaście boskietów, a każdy z nich ma własną nazwę.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) książk. wspaniale
Wiktionary
Bosko – fikcyjna antropomorficzna drugoplanowa postać występująca w serii Zwariowane melodie od 1929 do 1938 r. Została ona stworzona przez Hugh Harmana i Rudolfa Isinga. Bosko jest pierwszą cyklicznie pojawiającą się postacią w kreskówkach Leona Schlesingera. W oryginale głosu użyczyli jej Carman Maxwell i Johnny Murray.
Wikipedia
(1.1) Krystyna rzeczywiście wygląda bosko w tej twojej sukience.
Wiktionary
IPA: ˈbɔskɔ, AS: bosko
Wiktionary
rzecz. przebóstwienie n., bóstwo n., bożość ż., bozia ż., Bóg mos., bożek mos., boskość ż., bóg m., bogini ż., boginka ż., bożnica ż.
przym. boski, boży, niezbożny
wykrz. przebóg
Wiktionary
→ boski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) boski charakter czegoś
Wiktionary
IPA: ˈbɔskɔɕt͡ɕ, AS: boskość
Wiktionary
rzecz. przebóstwienie n., bóstwo n., bóg m., bożek m., bogini ż.
przym. boski, niezbożny
przysł. bosko
Wiktionary
skrót od: bosman; bsm.
SJP.pl
1. podoficer w marynarce wojennej, odpowiadający stopniowi sierżanta w wojskach lądowych;
2. marynarz pełniący funkcje techniczne na statku handlowym lub pasażerskim; przełożony załogi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) żegl. osoba odpowiedzialna za żagle, liny i konserwację statku;
(1.2) mar. przełożony marynarzy nadzorujący dyscyplinę i odpowiadający za czystość i porządek
(1.3) mors. pracownik zarządzający małym portem lub przystanią;
(1.4) wojsk. mors. w marynarce wojennej wyższy stopień podoficerski;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) […] śledząc ciągle statek wenecki, dostrzegł, że załoga jego składa się z kapitana, bosmana, sześciu marynarzy i jednego chłopca okrętowego […]
Wiktionary
IPA: ˈbɔsmãn, AS: bosmãn
Wiktionary
rzecz. bosmanat mrz.
przym. bosmański
Wiktionary
organ administracji morskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mar. żegl. władze mniejszego portu lub przystani;
(1.2) mar. siedziba bosmanatu (1.1)
Wiktionary
(1.2) – Jak odpoczywam? Uciekam z bosmanatu i biorę żaglówkę – mówi Artur Nosiadek.
Wiktionary
rzecz. bosman mos.
przym. bosmański
Wiktionary
1. budynek użytkowy na brzegu zbiornika wodnego;
2. krótki płaszcz z szerokimi otwartymi klapami kołnierza, wykonany z grubego, ciemnego sukna;
3. potocznie: węzeł w kształcie kuli, używany w żeglarstwie;
4. dawniej: zajęcie bosmana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. mors. w marynarce wojennej wyższy stopień podoficerski;
Wiktionary
Bosmanmat (bsmt) – wojskowy stopień podoficerski w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza, odpowiadający plutonowemu w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych. Jego odpowiedniki znajdują się także w marynarkach wojennych innych państw.
Wikipedia
IPA: bɔsˈmãnmat, AS: bosmãnmat
Wiktionary
stopień podoficerski w marynarce; bosmanmat
SJP.pl
związany z bosmanem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub stanowiskiem bosmana, dotyczący bosmana
Wiktionary
(1.1) Gwizdek ucznia, pełniącego służbę bosmańską, podrywa wszystkich na baczność.
Wiktionary
rzecz. bosman mos., bosmanat mrz.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) bez obuwia, z nieubranymi stopami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) (…) czy kiedykolwiek wpadło Adamowi i Ewie do głowy wstydzić się tego, że paradowali po raju goło i boso?
Wiktionary
IPA: ˈbɔsɔ, AS: boso
Wiktionary
przym. bosy
Wiktionary
(1.1) na bosaka
Wiktionary
mający bose nogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający bose nogi, nieobuty
Wiktionary
(1.1) bosy
Wiktionary
mająca bose nogi
SJP.pl
Bosowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Stopnica. Ma status sołectwa. Przez wieś przepływają dwie rzeki, Sanica oraz Bród.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
miasto w Syrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowej Syrii;
Wiktionary
Bosra, Bostra ( بصرى الشام, "Busra asz-Szam") – miasto w południowej Syrii, 140 km na południe od Damaszku.
Wikipedia
przym. bosrański
Wiktionary
[czytaj: bos]
1. środowiskowo: potężny, unikatowy przeciwnik w grze komputerowej;
2. potocznie:
a) przywódca grupy przestępczej;
b) szef, kierownik, zwierzchnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. szef firmy, organizacji
(1.2) pot. szef grupy przestępczej
(1.3) grykomp. przeciwnik w grze komputerowej, znacznie większy, silniejszy niż inni;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Pewny siebie, odważny młody chłopak szybko wpadł w oko mafijnym bossom, którzy powierzali mu coraz bardziej odpowiedzialne zadania.
Wiktionary
IPA: bɔs, AS: bos
Wiktionary
(1.1) szef
Wiktionary
bossa nova;
1. styl muzyki jazzowej, wykorzystujący elementy brazylijskiej muzyki ludowej, spopularyzowany w latach sześćdziesiątych;
2. utwór skomponowany w tym stylu
SJP.pl
Nie mylić z: bossa nova.
bossa-nova – drugi album grupy gdyńskiej Łyczacza wydany w czerwcu 2009 roku przez MTJ pod numerem katalogowym 10881. Znajdują się tu zremasterowane wcześniejsze utwory zespołu oraz 3 nowe kompozycje.
Wikipedia
[czytaj: bosabol] gra na trampolinie łącząca elementy siatkówki, piłki nożnej i capoeiry
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: boss-ing] prześladowanie i szykanowanie pracownika przez zwierzchnika
SJP.pl