1. darować, przebaczać komuś;
2. w religiach: udzielać rozgrzeszenia;
3. rozgrzeszać się - uwalniać się od skrupułów
SJP.pl
1. darować, przebaczać komuś;
2. w religiach: udzielać rozgrzeszenia;
3. rozgrzeszać się - uwalniać się od skrupułów
SJP.pl
1. przebaczyć komuś;
2. w religiach: udzielić rozgrzeszenia;
3. rozgrzeszyć się - uwolnić się od skrupułów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. oczyszczenie z grzechów, odpuszczenie grzechów;
Wiktionary
Ro
Wikipedia
IPA: ˌrɔzɡʒɛˈʃɛ̃ɲɛ, AS: rozgžešẽńe
Wiktionary
czas. rozgrzeszać ndk., rozgrzeszyć dk.
rzecz. grzech
Wiktionary
1. przebaczyć komuś;
2. w religiach: udzielić rozgrzeszenia;
3. rozgrzeszyć się - uwolnić się od skrupułów
SJP.pl
w technice: rozgrzewanie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozgrzać)
(1.1) grzejąc, czynić cieplejszym lub odczuwającym więcej ciepła
(1.2) wywoływać stan podniecenia; dawać zapał do czegoś
czasownik zwrotny niedokonany rozgrzewać się (dk. rozgrzać się)
(2.1) stawać się rozgrzanym
(2.2) zaczynać czuć zapał do czegoś
(2.3) sport. robić rozgrzewkę
Wiktionary
rzecz. grzałka ż., rozgrzewanie n., rozgrzewka ż.
Wiktionary
1. wywołanie uczucia ciepła w sobie;
2. wstępne ćwiczenia dla rozruszania mięśni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. zestaw ćwiczeń przed treningiem służąca przygotowaniu organizmu do wysiłku;
(1.2) coś zjedzone lub wypite, co rozgrzewa
Wiktionary
Rozgrzewka – seria prostych ćwiczeń fizycznych o narastającej intensywności służąca rozgrzaniu i uelastycznieniu mięśni i przygotowaniu organizmu do wysiłku. Pomaga ona przy pracach związanych z użytkiem mięśni oraz jej celem jest ochrona przed kontuzjami i zwiększenie wydolności.
Wikipedia
(1.1) W ramach rozgrzewki miałam zrobić pięćdziesiąt przysiadów, ale przy trzydziestym trzecim przysiadzie straciłam równowagę i złamałam nadgarstek, gdy instynktownie starałam się podeprzeć.
(1.1) Doświadczony muzyk stosuje gamy i pasaże bardziej jako wprawki, rozgrzewki na początek muzycznego treningu.
(1.2) W tej dużej butelce jest wino dla ciebie, w mniejszej czyściocha dla mnie na rozgrzewkę.
Wiktionary
IPA: rɔzˈɡʒɛfka, AS: rozgžefka
Wiktionary
rzecz. rozgrzewanie n., rozgrzanie n., grzałka ż.
czas. rozgrzewać ndk., rozgrzać dk.
Wiktionary
rozchodzić się dookoła donośnym echem
SJP.pl
dawniej: rozmiękać po przesiąknięciu wodą, zamieniać się w błoto
SJP.pl
książkowo: gwar rozlegający się wokół; wrzawa, hałas, zgiełk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. hałas spowodowany głośnymi rozmowami
Wiktionary
rzecz. gwar mrz.
Wiktionary
rozgwarzać się -
1. wpadać w ferwor gwarzenia; rozgadywać się;
2. napełniać się gwarem, rozbrzmiewać zmieszanymi głosami
SJP.pl
morski szkarłupień o ciele w kształcie pięcio- lub wieloramiennej gwiazdy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Asteroidea|ref=tak., drapieżne zwierzę morskie z typu szkarłupni, kształtem przypominający gwiazdę;
Wiktionary
(1.1) Po dnie pełzała leniwie rozgwiazda.
Wiktionary
IPA: rɔzˈɡvʲjazda, AS: rozgvʹi ̯azda
Wiktionary
rzecz. gwiazdorstwo n., gwiazdor mos., gwiazda ż., gwiazdeczka ż.
czas. rozgwieździć
Wiktionary
rozgwieżdżać się - rozjaśniać się światłem gwiazd
SJP.pl
pełen gwiazd, rozjaśniony światłem gwiazd
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pokryty, usiany gwiazdami
Wiktionary
(1.1) Rozgwieżdżony nieboskłon zdawał się być na wyciągnięcie ręki.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzɡvʲjɛʒˈd͡ʒɔ̃nɨ, AS: rozgvʹi ̯ežǯõny
Wiktionary
rzecz. gwiazda ż.
przym. gwiaździsty
Wiktionary
(1.1) gwiaździsty
Wiktionary
rozgwizdywać się - zaczynać gwizdać, wpadać w ferwor gwizdania
SJP.pl
taki, który się rozgęgał
SJP.pl
rzadko: gładząc, rozprostowywać; wygładzać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozgłaszać.
Wiktionary
rzecz. rozgłos mrz., rozgłośnia ż.
czas. rozgłaszać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozgłosić)
(1.1) opowiadać wokoło
Wiktionary
rzecz. rozgłośnia ż., rozgłos mrz., rozgłaszanie n., głośność ż.
czas. głosić
Wiktionary
(1.1) rozpowszechniać
Wiktionary
sława, popularność, uznanie, renoma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) powszechne uznanie
(1.2) przest. głoszenie czegoś wokół
Wiktionary
(1.1) Justyna po tym biegu zyskała znaczny rozgłos.
Wiktionary
rzecz. rozgłośnia ż., rozgłosiciel m., rozgłaszanie n., rozgłoszenie n.
czas. rozgłaszać ndk., rozgłosić dk.
Wiktionary
(1.1) popularność, powodzenie, publicity, renoma, sława, uznanie
(1.2) rozpowszechnienie, rozpropagowanie, szerzenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozgłosić.
Wiktionary
rzecz. rozgłos m., rozgłośnia ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) publ. rad. ośrodek masowego komunikowania rozpowszechniający audycje radiowe
(1.2) publ. rad. zespół osób przygotowujących audycje radiowe
(1.3) rad. siedziba rozgłośni (1.1)
Wiktionary
(1.1) Na Górnym Śląsku działa kilka rozgłośni radiowych.
Wiktionary
rzecz. rozgłos mrz., rozgłosiciel mos., rozgłaszanie n., rozgłoszenie n., głośność ż.
rzecz. rozgłaszać ndk., rozgłosić dk.
przym. rozgłośny
czas. rozgłaszać
Wiktionary
(1.1) radio, radiostacja
(1.2) radio
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozgłośnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozgłośny
SJP.pl
potocznie: nagłośnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozhajcować.
Wiktionary
czas. rozhajcować dk.
Wiktionary
w psychologii: znosić hamujące działanie jakiegoś czynnika
SJP.pl
potocznie:
1. mocno uszkodzić coś; poszarpać, rozedrzeć, rozpłatać;
2. rozharatać się:
a) zostać mocno uszkodzonym, poszarpanym, podartym;
b) zostać głęboko skaleczonym, mocno się zranić
SJP.pl
rozhałasowywać się - zaczynać hałasować, stawać się hałaśliwym
SJP.pl
1. powodować, że coś przestaje być szczelnie zamknięte;
2. rozhermetyzowywać się - przestawać być szczelnym
SJP.pl
taki, który wpadł w histerię
SJP.pl
1. doprowadzać kogoś do histerii;
2. rozhisteryzowywać się - wpadać w histerię
SJP.pl
dawniej, dziś książkowo: rozmowa, gawęda, gwar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. książk. ustna wymiana zdań
Wiktionary
(1.1) rozmowa, konwersacja, pogawędka; książk. dyskurs; pot. pogaduszka, gadka; war. rozgowor
Wiktionary
taki, który się rozhuczał
SJP.pl
potocznie: gwałtowny, niepohamowany, nieujarzmiony
SJP.pl
rozhukiwać się - potocznie:
1. stawać się niesfornym;
2. o zwierzętach: rozbrykiwać się
SJP.pl
1. taki, który spędza czas na zabawach i pijatykach;
2. taki, który zaczął energicznie tańczyć
SJP.pl
1. potocznie: spowodować, że coś zaczyna się rozwijać, dobrze prosperować; rozkręcić;
2. rozhulać się:
a) zacząć bawić się ze zbytnią swobodą; rozdokazywać się, rozbawić się, rozswawolić się, rozbrykać się;
b) o strumieniach powietrza: zacząć wiać z dużą siłą we wszystkich kierunkach;
c) o myślach, uczuciach: wystąpić niezamierzenie, bezładnie;
d) potocznie: zacząć rozwijać się, działać coraz szybciej, intensywniej; rozkręcić się
SJP.pl
dawniej: rozhultajać się - stawać się hultajem; rozpuszczać się, rozbisurmaniać się, zhultajać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozhuśtać.
Wiktionary
rzecz. nierozhuśtanie n.
czas. rozhuśtać ndk.
Wiktionary
1. wprawić w jednostajny ruch wahadłowy; rozbujać;
2. potocznie:
a) wywołać w czymś gwałtowne, niekontrolowane zmiany;
b) spowodować dobre prosperowanie czegoś; rozbujać, rozkręcić
SJP.pl
1. wprawiać w jednostajny ruch wahadłowy;
2. potocznie:
a) wywoływać w czymś gwałtowne, niekontrolowane zmiany;
b) powodować dobre prosperowanie czegoś; rozkręcać
SJP.pl
będący w dobrym humorze, nastroju; rozweselony, rozbawiony, radosny
SJP.pl
taki, który się rozimprezował
SJP.pl
potocznie: rozimprezować się - zacząć często chodzić na imprezy
SJP.pl
1. rozsierdzać, wściekać;
2. rozindyczać się - wpadać w złość; rozsierdzać się
SJP.pl
zdenerwować, rozsierdzić, wściec, wpaść w złość
SJP.pl
1. dawniej: rozszarpywać na strzępy, rozdzierać zębami;
2. dawniej: wgryzać się w coś;
3. dawniej: rozjuszać, rozwścieczać kogoś; gniewać, złościć, irytować;
4. rozjadać się:
a) potocznie: zaczynać jeść bardzo dużo, bez umiaru;
b) dawniej: wściekać się, wpadać w wielki gniew; rozwścieczać się;
c) dawniej: nabierać większej mocy, intensywności; wzmagać się, intensyfikować się, przybierać na sile
SJP.pl
dawniej: zdejmować jarzmo, uwalniać od jarzma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce, w którym rozchodzą się tory wraz z jego oprzyrządowaniem;
(1.2) miejsce, w którym rozchodzą się drogi
(1.3) łow. rodzaj sieci myśliwskiej używanej do łowienia kuropatw, przepiórek itp.
(1.4) daw. rozjechanie się, rozjeżdżanie się, chwila rozstania
(1.5) daw. wojsk. oddział wysłany na rekonesans
Wiktionary
Rozjazd – konstrukcja z szyn umożliwiająca przejazd pojazdów szynowych z toru zasadniczego na tor zwrotny (odgałęźny) lub odwrotnie z określoną prędkością bez konieczności przerwania jazdy.
Wikipedia
IPA: ˈrɔzʲjast, AS: rozʹi ̯ast
Wiktionary
rzecz. rozjazdy
przym. rozjazdowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący rozjazdu
Wiktionary
rzecz. rozjazd mrz.
Wiktionary
książkowo: ciągłe wyjazdy, ustawiczne podróże
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozjaśniać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzʲjäɕˈɲä̃ɲɛ, AS: rozʹi ̯äśńä̃ńe
Wiktionary
rzecz. rozjaśnienie n. dk., rozjaśniacz m.
czas. rozjaśnić dk., rozjaśniać ndk.
przysł. jasno
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. rozjaśnić)
(1.1) zob. rozjaśnić.
czasownik zwrotny niedokonany rozjaśniać się (dk. rozjaśnić się)
(2.1) zob. rozjaśnić się.
Wiktionary
(1.1) Na podeście schodków było ciasno, duszno i mroczno. Ciemność rozjaśniał tylko nikły blask przebijający szparą pod drzwiami.
Wiktionary
IPA: rɔzʲˈjäɕɲät͡ɕ, AS: rozʹi ̯äśńäć
Wiktionary
rzecz. rozjaśnienie n. dk., rozjaśnianie n. ndk., rozjaśniacz m.
czas. rozjaśnić dk.
Wiktionary
1. stać się jasnym lub jaśniejszym;
2. stać się widnym, pełnym światła lub słońca;
3. wydać jasne światło;
4. wyróżnić się od tła jasnym kolorem;
5. stać się intensywniejszym;
6. stać się pogodnym, radosnym;
7. stać się logicznym, precyzyjnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozjaśnić.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzʲjäɕˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: rozʹi ̯äśńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. rozjaśnianie n. ndk., rozjaśniacz m.
czas. rozjaśnić dk., rozjaśniać ndk.
przysł. jasno
Wiktionary
1. stać się jasnym lub jaśniejszym;
2. stać się widnym, pełnym światła lub słońca;
3. wydać jasne światło;
4. wyróżnić się od tła jasnym kolorem;
5. stać się intensywniejszym;
6. stać się pogodnym, radosnym;
7. stać się logicznym, precyzyjnym
SJP.pl
jasny, pogodny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozjaśniać)
(1.1) uczynić coś jaśniejszym
(1.2) przen. uczynić coś bardziej zrozumiałym, wytłumaczyć, objaśnić, wyjaśnić
(1.3) przen. książk. o pozytywnych uczuciach: widnieć na czyjeś twarzy
czasownik zwrotny dokonany rozjaśnić się (ndk. rozjaśniać się)
(2.1) stać się jaśniejszym
(2.2) książk. stawać się pogodnym, radosnym, w dobrym nastroju
(2.3) wypogodzić się
(2.4) pot. uczynić swoje włosy jaśniejszymi
Wiktionary
IPA: rɔzʲˈjäɕɲit͡ɕ, AS: rozʹi ̯äśńić
Wiktionary
rzecz. rozjaśnienie n. dk., rozjaśnianie n. ndk., rozjaśniacz m.
czas. rozjaśniać ndk.
przysł. jasno
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozjebać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzʲjɛˈbãɲɛ, AS: rozʹi ̯ebãńe
Wiktionary
czas. rozjebać, jebać, wyjebać
przym. jebnięty
Wiktionary
rozpierdolić; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. rozwalić (coś), zniszczyć, zepsuć;
2. rozśmieszyć;
3. pokonać, wygrać (z kimś)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wulg. rozwalić, rozbić, zniszczyć, zepsuć
(1.2) wulg. rozśmieszyć, zaskoczyć zupełną bzdurą
(1.3) wulg. pokonać, wygrać
(1.4) wulg. otworzyć coś mocno
Wiktionary
(1.1) Cholera, rozjebałem komputer!
(1.2) Ale mnie rozjebałeś tym tekstem.
(1.3) Cholera, rozjebałeś mnie do zera.
(1.4) Po co rozjebałeś tak to okno?
Wiktionary
IPA: rɔzʲˈjɛbat͡ɕ, AS: rozʹi ̯ebać
Wiktionary
czas. jebać ndk.
rzecz. rozjebanie n., jebak mzw./mos.
Wiktionary
(1.1) rozpierdolić
Wiktionary
rozpierdalać; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. rozwalać, niszczyć, psuć;
2. rozśmieszać;
3. pokonywać, wygrywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. ugoda
Wiktionary
IPA: ˈrɔzʲjɛ̃m, AS: rozʹi ̯ẽm
Wiktionary
rzecz. rozejm mrz.
Wiktionary
osoba rozstrzygająca spór, doprowadzająca do ugody zwaśnione strony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sędzia, którego zadaniem jest rozstrzygnięcie sporu, pogodzenie wrogich sobie stron
Wiktionary
Rozjemca (ang. "The Peacekeeper", znany również jako "Hellbent") – amerykańsko-kanadyjski film sensacyjny z 1997 roku w reżyserii Frédérica Forestiera. Wyprodukowany przez October Films.
Wikipedia
(1.1) Rozjemca musiał pilnować, aby walczący przestrzegali reguł pojedynku.
Wiktionary
IPA: rɔzʲˈjɛ̃mt͡sa, AS: rozʹi ̯ẽmca
Wiktionary
rzecz. rozjemstwo n., rozejm mrz.
przym. rozjemczy
Wiktionary
(1.1) mediator, moderator
Wiktionary
1. polubownie rozstrzygający spory, prowadzący do ugody; arbitrażowy;
2. wyrażający zamiar pogodzenia się, zawarcia rozejmu; pojednawczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) praw. rozwiązujący polubownie sprawy
Wiktionary
(1.1) Korea Północna wycofała w ubiegłym roku swoich przedstawicieli z wojskowej komisji rozjemczej, domagając się rokowań wojskowych z Waszyngtonem w celu zastąpienia traktatu rozjemczego z 1953 r. dwustronnym układem pokojowym.
Wiktionary
rzecz. rozjemca mos.
Wiktionary
rozstrzyganie przez rozjemców zagadnień spornych, zwłaszcza sporów między państwami; doprowadzanie do ugody, arbitraż
SJP.pl
1. dawniej: rozszarpać na strzępy, rozedrzeć zębami;
2. dawniej: wgryźć się w coś;
3. dawniej: rozjuszyć, rozwścieczyć kogoś; rozgniewać, rozeżreć;
4. rozjeść się:
a) potocznie: zacząć jeść bardzo dużo, bez umiaru; rozeżreć się;
b) dawniej: rozzłościć się, wpaść w wielki gniew; rozgniewać się, wściec się, rozwścieczyć się;
c) dawniej: nabrać większej mocy, intensywności; wzmóc się, zintensyfikować się, przybrać na sile
SJP.pl
rzadko: nastraszać, najeżać
SJP.pl
rzadko o włosach, sierści: nastroszyć się, najeżyć się; rozstoperczyć się
SJP.pl
zdejmować juki ze zwierząt
SJP.pl
dawniej: rozjątrzyć, podnieć; rozbechtać
SJP.pl
wywołać u kogoś wielki gniew
SJP.pl
1. spowodować, że rana ropieje, zaognia się;
2. wzbudzić w kimś gniew, żal, rozgoryczenie
SJP.pl
1. spowodować, że rana ropieje, zaognia się;
2. wzbudzić w kimś gniew, żal, rozgoryczenie
SJP.pl
powiększać średnicę lufy ponad dopuszczoną wielkość
SJP.pl
taki, który się rozkaszlał
SJP.pl
rozkaszliwać się - zaczynać mocno i długo kaszleć; rozkasływać się
SJP.pl
rozkasływać się - zaczynać mocno i długo kaszleć; rozkaszliwać się
SJP.pl
polecenie wykonania bądź zaniechania określonej czynności lub innego zachowania, wydane przez osobę do tego upoważnioną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polecenie wykonania czegoś wydane przez osobę uprawnioną do tego lub mającą nad kimś jakąś przewagę
Wiktionary
Ro
Wikipedia
(1.1) Dowódca wydał żołnierzom rozkaz natychmiastowego wycofania się z pola bitwy.
Wiktionary
IPA: ˈrɔskas, AS: roskas
Wiktionary
rzecz. rozkaźnik m., rozkazywanie n., rozkazanie n.
czas. rozkazywać ndk., rozkazać dk.
przym. rozkazujący, rozkaźnikowy
Wiktionary
(1.1) polecenie, żądanie, nakaz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkazać.
Wiktionary
czas. rozkazać dk.
rzecz. rozkaz mrz.
Wiktionary
wydać rozkaz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkazywać)
(1.1) wydać rozkaz
Wiktionary
(1.1) - Teraz wysiądziesz i pójdziesz do domu - rozkazałem. - Nikomu ani słówka o naszej rozmowie.
Wiktionary
IPA: rɔsˈkazat͡ɕ, AS: roskazać
Wiktionary
rzecz. rozkaz m., rozkazanie n.
czas. rozkazywać ndk., kazać ndk.
Wiktionary
(1.1) polecić, wydać rozkaz, zakomenderować
Wiktionary
kobieta wydająca rozkazy
SJP.pl
nakazujący coś; ostry, groźny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkazywać.
Wiktionary
czas. rozkazywać ndk.
rzecz. rozkaz mrz.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rozkazać)
(1.1) wydawać kategoryczne polecenia
Wiktionary
(1.1) Jego żona lubi rozkazywać.
Wiktionary
rzecz. rozkaz mrz., rozkazywanie n.
czas. kazać ndk., rozkazać dk.
przym. rozkazowy, rozkazujący
ims. rozkazując, rozkazawszy
Wiktionary
w językoznawstwie:
1. tryb rozkazujący;
2. forma czasownika w trybie rozkazującym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. tryb rozkazujący.
Wiktionary
rzecz. rozkaz mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: rozkaźnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkiełznać.
Wiktionary
rzecz. rozkiełzanie n., rozkiełznywanie n., rozkiełzywanie n.
czas. rozkiełznać dk., rozkiełzać dk., rozkiełznywać ndk., rozkiełzywać ndk.
Wiktionary
potocznie:
1. zamienić się w błoto, rozmoknąć;
2. zepsuć się, kisnąc; skwasić się, nadgnić
SJP.pl
1. taki, który rozkisnął, zamienił się w błoto; rozmiękły;
2. taki, który skwaśniał, nadgnił
SJP.pl
rozkisły;
1. taki, który rozkisnął, zamienił się w błoto; rozmiękły;
2. taki, który skwaśniał, nadgnił
SJP.pl
rozklaskiwać się - zaczynać mocno klaskać, wpadać w zapał klaskania
SJP.pl
oddzielić sklejone, złączone rzeczy; rozwarstwić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozklejać.
Wiktionary
oddzielić sklejone, złączone rzeczy; rozwarstwić
SJP.pl
rozpłaszczyć metal lub przedmiot metalowy przez bicie młotem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozklepywać)
(1.1) techn. rozpłaszczyć coś metalowego poprzez uderzanie młotem
Wiktionary
rozpłaszczać metal lub przedmiot metalowy przez bicie młotem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozklepać)
(1.1) techn. rozpłaszczać coś metalowego przez uderzanie młotem
Wiktionary
(1.1) klepać
Wiktionary
nadać sukni lub spódnicy krój klosza
SJP.pl
nadawać sukni, spódnicy itp. krój klosza
SJP.pl
rzadko: taki, który się rozklęczał
SJP.pl
rozklęczeć się - zatracić się w klęczeniu
SJP.pl
taki, który się rozklął
SJP.pl
potocznie: próba zrozumienia czegoś; rozkminka, myślówa, myślówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) slang. pot. zrozumienie, odtajnienie jakiejś kwestii, rozwikłanie problemu
(1.2) slang. pot. zastanawianie się nad czymś, wytężenie umysłowe
Wiktionary
(1.1) Na polaku wciąż mamy tylko rozkminy jakichś wierszy.
Wiktionary
rzecz. kmina ż., rozkminianie n., rozkminienie n.
:: zdrobn. rozkminka ż.
czas. kminić ndk., rozkminiać ndk., rozkminić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) slang. odczasownikowy od|rozkminiać.
Wiktionary
rzecz. kmina ż., rozkmina ż., kminienie n., rozkminienie n., rozkminka ż.
czas. kminić ndk., rozkminiać ndk., rozkminić dk.
Wiktionary
potocznie: rozpoznawać strukturę danego zjawiska, odgadywać sposób działania danego mechanizmu (we wszystkich dziedzinach), rozumieć dane zagadnienie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozkminić)
(1.1) pot. usiłować zrozumieć, zastanawiać się nad czymś
Wiktionary
rzecz. kmina ż., rozkmina ż., rozkminka ż., rozkminianie n., rozkminienie n.
czas. kminić, rozkminić dk.
Wiktionary
(1.1) obczajać
Wiktionary
potocznie: rozpoznać strukturę danego zjawiska, odgadnąć sposób działania danego mechanizmu (we wszystkich dziedzinach), zrozumieć dane zagadnienie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkminiać)
(1.1) pot. zrozumieć po głębokim zastanowieniu
Wiktionary
rzecz. kmina ż., rozkmina ż., rozkminka ż., rozkminianie n., rozkminienie n.
czas. kminić, rozkminiać ndk.
Wiktionary
(1.1) obczaić
Wiktionary
potocznie: próba zrozumienia czegoś; rozkmina, myślówka, myślówa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) slang. pot. zrozumienie, odtajnienie jakiejś kwestii, rozwikłanie problemu
(1.2) slang. pot. zastanawianie się nad czymś, wytężenie umysłowe
Wiktionary
(1.2) Z planowaćanowanego wodewilu zrobiła mi się przedśmiertna próba zebrania myśli z konfesjonalną szczerością, ostatniej generalnej rozkminki i oswojenia śmierci.
Wiktionary
rzecz. rozkmina ż., rozkminianie n.
czas. rozkminiać ndk., rozkminić dk., kminić ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkochać.
Wiktionary
rzecz. rozkochiwanie n.
czas. rozkochiwać ndk., rozkochać dk.
Wiktionary
1. taki, który się w kimś rozkochał;
2. wyrażający gorącą miłość, zakochanie się; namiętny, czuły
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkochiwać)
(1.1) dokonany od|rozkochiwać.
Wiktionary
rzecz. rozkochiwanie n., rozkochanie n.
czas. rozkochiwać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkochiwać.
Wiktionary
rzecz. rozkochanie n.
czas. rozkochiwać ndk., rozkochać dk.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) wywoływać w kimś uczucie zakochania, miłości do siebie
Wiktionary
rzecz. rozkochanie n., rozkochiwanie n.
czas. rozkochać dk.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rozpraszać czyjąś uwagę, uniemożliwiać komuś koncentrację; dekoncentrować;
2. rozkojarzać się - przestawać być skoncentrowanym, skupionym; dekoncentrować się, rozpraszać się
SJP.pl
1. rozproszyć czyjąś uwagę, uniemożliwić komuś koncentrację; zdekoncentrować;
2. rozkojarzyć się - przestać być skoncentrowanym, skupionym; zdekoncentrować się, rozproszyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) psych. zaburzenie toku myślenia polegające na nieskładnych i nieuzasadnionych przeskokach myśli od jednej treści do drugiej, ujawniające się jako trudność w skupieniu uwagi
(1.2) fizj. med. zaburzenie współdziałania składowych danego układu czy narządu, wywołujące określone skutki dla organizmu
Wiktionary
Rozkojarzenie – zaburzenie funkcji myślenia charakterystyczne dla schizofrenii charakteryzujące się brakiem spójności w wypowiedziach chorego. Brak spójności polega na wypowiadaniu po sobie niezwiązanych ze sobą zdań, wtrącania niepasujących bądź niezrozumiałych słów, ich powtarzaniu czy tworzenie neologizmów. Jest to zatem połączenie paralogii (odstępstwa od logiki) z nieskładnością wypowiedzi („mówienie obok”) oraz niekomunikatywności przekazywanych treści.
Wikipedia
czas. kojarzyć ndk., rozkojarzyć dk.
przym. rozkojarzony
Wiktionary
(1.1) inkoherencja, nieuwaga, roztargnienie
Wiktionary
taki, który nie może się skupić, skoncentrować na jednej rzeczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zachowujący się lub myślący chaotycznie, nie mogący się skupić
Wiktionary
(1.1) Chyba był trochę rozkojarzony. Czyżby to przez fakt, że za dużo myślał o pewnej przedszkolance?
Wiktionary
rzecz. rozkojarzenie n.
Wiktionary
(1.1) rozproszony, zdekoncentrowany, roztrzepany, roztargniony, zdezorientowany, zmieszany, skonsternowany, zakłopotany, skonfundowany
Wiktionary
1. rozproszyć czyjąś uwagę, uniemożliwić komuś koncentrację; zdekoncentrować;
2. rozkojarzyć się - przestać być skoncentrowanym, skupionym; zdekoncentrować się, rozproszyć się
SJP.pl
rodzina ślimaków morskich
SJP.pl
Rozkolcowate (Muricidae) – rodzina ślimaków morskich z rzędu Neogastropoda.
Wikipedia
o cechach rozkolcowatych (rodzina ślimaków)
SJP.pl
morski ślimak, z którego wydzieliny otrzymywano w starożytności naturalny barwnik: purpurę
SJP.pl
rzadko: zdekompresować;
1. przeprowadzić proces odwrotny do kompresji, najczęściej w odniesieniu do danych; potocznie: rozpakować (pliki), przywrócić formę początkową sprzed zakodowania zmniejszającego wielkość pliku;
2. spowodować spadek ciśnienia np. poprzez rozszczelnienie pomieszczenia lub obiektu
SJP.pl
wykop otwarty powstały po jednorazowym przejściu roboczym koparki
SJP.pl
rozkopany teren; rozkopisko
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozkopywać.
Wiktionary
rzecz. rozkopywanie n., rozkopanie n., kopanie n.
czas. rozkopywać ndk.
Wiktionary
rozkopany teren; rozkopalisko
SJP.pl
1. najwyższy stopień uczucia przyjemności, upojenia, zadowolenia, radości;
2. to, co wywołuje to uczucie, co sprawia najwyższą przyjemność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) najwyższy stopień uczucia przyjemności, upojenia, radości
(1.2) to, co sprawia najwyższą przyjemność, zwłaszcza zmysłową
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Teofil wcielając się w Byronowskiego Kaina, którego czytał w tym roku, z melancholijną rozkoszą przeżywał na nowo żeglugę smutnego Adamity po oceanach niebieskich.
Wiktionary
czas. rozkoszować się, rozkoszować
przym. rozkoszny
przysł. rozkosznie
Wiktionary
(1.1-2) ekstaza, uniesienie, błogostan
Wiktionary
zdrobnienie od: rozkoszniak
SJP.pl
zdrobnienie od: rozkoszniak
SJP.pl
ironicznie: osoba starająca się przypodobać otoczeniu; przyjemniaczek, lizus, grzeczniś
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rozkoszny
Wiktionary
rzecz. rozkosz ż.
przym. rozkoszny
czas. rozkoszować się, rozkoszować
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozkosznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozkoszny
SJP.pl
dawniej: rozpustnik, lubieżnik, sybaryta; rozkoszniś
SJP.pl
dawniej: rozpustnik, lubieżnik, sybaryta; rozkosznik
SJP.pl
sprawiający rozkosz; bardzo przyjemny dla zmysłów
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) bardzo przyjemny dla zmysłów, sprawiający rozkosz
Wiktionary
(1.1) Na stół, ku ogólnej radości, wjechała, poprzedzana falą rozkosznego aromatu, micha wieprzowiny duszonej z rodzynkami.
Wiktionary
rzecz. rozkosz ż.
czas. rozkoszować, rozkoszować się ndk.
przysł. rozkosznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkoszować.
Wiktionary
IPA: ˌrɔskɔʃɔˈvãɲɛ, AS: roskošovãńe
Wiktionary
czas. rozkoszować, rozkoszować się
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. brak)
(1.1) sprawiać komuś dużą przyjemność
czasownik zwrotny niedokonany rozkoszować się (dk. brak)
(2.1) odczuwać dużą przyjemność, doznawać rozkoszy z jakiego powodu
Wiktionary
(2.1) Dziesięć minut później barka rozpoczęła swój długi zjazd na równiny, a piesek siedział na dziobie i rozkoszował się rześką bryzą.
Wiktionary
IPA: ˌrɔskɔˈʃɔvat͡ɕ, AS: roskošovać
Wiktionary
rzecz. rozkosz m., nierozkoszowanie n., rozkoszowanie n.
przym. rozkoszny
przysł. rozkosznie
Wiktionary
(2.1) delektować się
Wiktionary
1. rozkołysanie, ruch kołyszący, wahadłowy
2. samowzbudzone poprzeczne kołysanie statku, wywołane działaniem sił aerodynamicznych oraz spotęgowane występującymi równolegle rytmicznymi zjawiskami hydrodynamicznymi; rolling
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mar. żegl. rozkołysanie, rozhuśtanie, ruch kołyszący, wahadłowy
Wiktionary
IPA: rɔsˈkɔwɨs, AS: roskou̯ys
Wiktionary
czas. rozkołysać dk.
rzecz. kołyska ż., kołysanka ż.
Wiktionary
(1.1) martwa fala
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkołysać.
Wiktionary
wprawić coś w silny ruch kołyszący, wahadłowy
SJP.pl
rzadko: z rozstawionymi nogami; rozkroczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkradać.
Wiktionary
rzecz. rozkradzenie n., porozkradanie n.
czas. rozkradać ndk., rozkraść dk.
Wiktionary
rozgrabić doszczętnie jakieś mienie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkradać)
(1.1) o nieokreślonej liczbie osób bez zgody i wiedzy właściciela przywłaszczać sobie kolejne części danego zasobu, w końcu wyczerpując go w całości
Wiktionary
(1.1) Z Łodzi zniknęły rowery publiczne. Operator tłumaczy, że je rozkradli i potrzebne są dodatkowe zabezpieczenia.
(1.1) Kościół został zdewastowany, a jego wyposażenie rozkradziono.
Wiktionary
czas. kraść, okraść, wkraść się, zakraść się, ukraść, skraść
rzecz. rozkradanie n.
Wiktionary
(1.1) rozdrapać
Wiktionary
krojąc podzielić na części, na kawałki, oddzielić od siebie
SJP.pl
postawa człowieka stojącego z szeroko rozstawionymi na boki nogami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szeroko rozstawione nogi
Wiktionary
IPA: ˈrɔskrɔk, AS: roskrok
Wiktionary
rzecz. krok m., kroczek m., kroczenie n., rozkraczanie n., rozkroczenie n., wykrok m.
czas. kroczyć ndk., rozkraczać ndk., rozkroczyć dk.
przym. kroczny, rozkroczny
przysł. krocznie, rozkrocznie
Wiktionary
drobny materiał odpadowy powstały podczas przerabiania różnego rodzaju przedmiotów
SJP.pl
cecha czegoś dającego się rozkruszyć
SJP.pl
dający się rozkruszać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkruszać.
Wiktionary
rzecz. nierozkruszanie n.
czas. rozkruszać ndk.
Wiktionary
drobny pajęczak, groźny szkodnik w przechowalniach i magazynach
SJP.pl
rozkryć się - zrzucić z siebie kołdrę, pierzynę itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkrzewiać.
Wiktionary
czas. rozkrzewiać ndk.
rzecz. krzew mrz., kierz mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wydający głośne okrzyki
Wiktionary
1. krzycząc, rozgłaszać coś;
2. rozkrzykiwać się -
a) zaczynać mocno krzyczeć;
b) zaczynać głośno płakać
SJP.pl
sposób krojenia materiału na części w taki sposób, aby było jak najmniej odpadów
SJP.pl
potocznie:
1. osoba lub rzecz powodująca, że coś zaczyna nabierać tempa lub intensywności;
2. osoba rozkładająca na części coś połączonego śrubami
SJP.pl
potocznie: tak, że coś zaczyna nabierać tempa lub intensywności
SJP.pl
cecha czegoś dającego się rozkręcić
SJP.pl
dający się rozkręcić
SJP.pl
zbudowany w taki sposób, że jego elementy można rozkręcić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozkręcić)
(1.1) niedokonany od|rozkręcić.
czasownik zwrotny niedokonany rozkręcać się (dk. rozkręcić się)
(2.1) niedokonany od|rozkręcić się.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. kręcić)
(1.1) dokonany od|kręcić.
czasownik zwrotny dokonany rozkręcić się (ndk. kręcić się)
(2.1) dokonany od|kręcić się.
Wiktionary
(1.1) Muzyka rozkręcona na cały regulator zadudniła basami, wylewając się przez piękne kolumny Altus z Wrześni.
(2.1) Moment, kiedy lalka po rozkręceniu się sprężyny zwisła bezwładnie górną częścią tułowia na rozstawionych nogach, głęboko wrył mi się w pamięć, […].
Wiktionary
przym. rozkręcony
Wiktionary
rzadko: rozczochrywać; rozkudływać
SJP.pl
doprowadzać włosy do nieładu; rozczochrywać
SJP.pl
1. wyprostowywać coś skulonego, skurczonego; rozchylać;
2. rozkulać się - wyprostowywać się po wcześniejszym skuleniu
SJP.pl
o wielu osobach: całkowicie coś wykupić
SJP.pl
rozkurczenie (się) czegoś, głównie mięśni
SJP.pl
→ rozkurcz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. powodujący rozkurcz, zwykle mięśni
Wiktionary
IPA: ˌrɔskurˈt͡ʃɔvɨ, AS: roskurčovy
Wiktionary
przysł. rozkurczowo
rzecz. rozkurcz
Wiktionary
wulgarnie: rozwalać, niszczyć; rozjebywać, rozpierdalać
SJP.pl
wulgarnie:
1. rozwalić, zniszczyć; rozjebać, rozpierdolić;
2. rozkurwić się - zacząć odbywać przygodne stosunki seksualne, stać się prostytutką; skurwić się
SJP.pl
ubytek jakiegoś surowca wskutek rozpylania się go w procesie przerabiania
SJP.pl
1. rozpraszać w powietrzu substancję gazową lub sypką;
2. przenośnie: roztrwaniać coś bezpowrotnie
SJP.pl
1. rozproszyć w powietrzu substancję gazową lub sypką;
2. przenośnie: roztrwonić coś bezpowrotnie
SJP.pl
gwarowo: rozwinąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkuwać.
Wiktionary
czas. rozkuć, rozkuwać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) zdejmować koniowi podkowy
Wiktionary
rzecz. rozkuwanie n.
czas. rozkuć
Wiktionary
1. rozbić okowy; uwolnić kogoś z kajdanek, łańcuchów;
2. rozklepać, rozpłaszczyć coś przez kucie;
3. uderzając mocno, rozbić coś twardego, krusząc na mniejsze części
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozkuwać.
Wiktionary
rzecz. rozkuwanie n., rozkucie n.
czas. okuć, rozkuwać ndk.
Wiktionary
w państwach komunistycznych: prowadzić działania, wymierzone w średniozamożnych i bogatych chłopów
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozkułaczyć)
(1.1) niedokonany od|rozkułaczyć.
Wiktionary
(1.1) W wyniku bolszewickiej kolektywizacji rolnictwa, rozkułaczania chłopów [...] zmarło na Ukrainie co najmniej 3 mln osób.
Wiktionary
czas. rozkułaczyć
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkułaczać)
(1.1) hist. w krajach komunistycznych (szczególnie w ZSRR w okresie przymusowej kolektywizacji): dokonać konfiskaty majątku lub jego znacznej części należącej do zamożnego chłopa (nazywanego propagandowo kułakiem)
(1.2) ekon. polit. przen. pozbawić wpływów oraz zasobów finansowych osoby zamożne, np. przedsiębiorców lub oligarchów
Wiktionary
(1.1) Była najstarszą córką bogatego chłopa, którego już dawno rozkułaczono i z całą rodziną wywieziono Bóg wie gdzie.
(1.2) Liderzy bloku [...] nawoływali do rozkułaczenia rosyjskich oligarchów i cieszyli się z aresztowania Michaiła Chodorkowskiego.
(1.2) Każdy biznesmen [...] zostanie rozkułaczony, będzie musiał kupić kawior i flaszkę w naszym sklepiku objazdowym, ku chwale PKB per capita.
Wiktionary
rzecz. rozkułaczanie n., rozkułaczenie n., kułak mos., kułaczka ż.
czas. rozkułaczać ndk.
przym. kułacki
Wiktionary
1. rozwijanie się pączka w kwiat
2. przenośnie o pełni rozwoju czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. rozwijanie się pączka w kwiat
(1.2) przen. pełnia rozwoju czegoś
Wiktionary
IPA: ˈrɔskfʲit, AS: roskfʹit
Wiktionary
rzecz. pokwitanie n., przekwitanie n., zakwitanie n., kwitnięcie n., kwiat
czas. kwitnąć, rozkwitać, rozkwitnąć, zakwitać, zakwitnąć, przekwitać, przekwitnąć
przysł. kwitnąco
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkwitać.
Wiktionary
rzecz. kwiat m., kwiecie n., kwietnik mrz./mzw.
czas. rozkwitać, rozkwitnąć
Wiktionary
czasownik
(1.1) bot. rozwijać się z pąka w kwiat
(1.2) okrywać się kwiatami
(1.3) przen. osiągać pełnię rozwoju, świetności
(1.4) przen. stawać się widocznym, nabierać intensywności
Wiktionary
IPA: rɔsˈkfʲitat͡ɕ, AS: roskfʹitać
Wiktionary
rzecz. rozkwit m., rozkwitanie n., kwitnienie n., kwiat m., kwiatuszek m., wykwit m., kwietnik m.
czas. kwitnąć, zakwitać, pokwitać, rozkwitnąć
przym. kwietny, ukwiecony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkwitać)
(1.1) dokonany od|rozkwitać.
Wiktionary
IPA: rɔsˈkfʲitnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: roskfʹitnõńć
Wiktionary
rzecz. rozkwitnięcie n., rozkwitnienie n., rozkwitanie n., rozkwit mrz., kwiat m., kwietnik m.
czas. rozkwitać ndk., kwitnąć ndk.
Wiktionary
(1.1) zakwitnąć
Wiktionary
1. porządek, według którego coś się dzieje;
2. sposób ułożenia, rozmieszczenie, rozplanowanie czegoś;
3. proces rozpadania się substancji organicznej, zwykle na skutek działania bakterii;
4. przenośnie: upadek, rozprzężenie;
5. podział cząsteczki substancji na mniejsze fragmenty; rozpad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) plan czynności następujących w jakimś określonym porządku czasu
(1.2) tablica zawierająca informacje o rozkładzie (1.1)
(1.3) chem. proces lub wynik gnicia
(1.4) sposób podziału na elementy składowe
(1.5) mat. przedstawienie liczby w postaci iloczynu liczb pierwszych
(1.6) stat. określenie prawdopodobieństw przyjmowania określonych wartości przez zmienną losową;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W nowym rozkładzie pociąg z 7:17 przesunięto na 7:07.
(1.2) Rozkład jazdy na przystanku ktoś zamazał czarnym flamastrem.
(1.3) Smród rozkładu był wyczuwalny już dziesięć metrów od truchła.
Wiktionary
IPA: ˈrɔskwat, AS: rosku̯at
Wiktionary
rzecz. rozkładanka ż., rozkładówka ż.
czas. rozkładać ndk.
przym. rozkładany, rozkładowy
Wiktionary
(1.1) harmonogram, plan, program
Wiktionary
dający się rozłożyć na części
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozkładać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔskwaˈdãɲɛ, AS: rosku̯adãńe
Wiktionary
czas. rozkładać
rzecz. rozkładanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książka z rozkładającymi się przestrzennie ilustracjami
Wiktionary
rzecz. rozkład m., rozkładanie n., kład m., kładzenie n., rozłożenie n., rozkładówka ż.
czas. rozkładać ndk., rozłożyć dk., kłaść ndk.
przym. rozkładowy
Wiktionary
(1.1) książka 3D
Wiktionary
taki, który można rozkładać
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: rozkładać
przymiotnik
(2.1) rozkładalny, mogący zostać rozłożonym
Wiktionary
(2.1) Kupiliśmy rozkładaną kanapę.
Wiktionary
IPA: ˌrɔskwaˈdãnɨ, AS: rosku̯adãny
Wiktionary
rzecz. rozkład m., rozkładówka ż.
czas. rozkładać ndk., rozłożyć dk., składać ndk., złożyć dk.
przym. rozkładalny, rozłożysty
Wiktionary
(2.1) rozkładalny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozłożyć)
(1.1) kłaść zbiór jakichś rzeczy na większej przestrzeni
(1.2) unosić kończyny na szerokość
(1.3) demontować urządzenie na szereg podzespołów i części
(1.4) rozstawiać jakąś rzecz będącą w formie kompaktowej do formy roboczej
(1.5) dzielić coś w czasie lub przestrzeni
(1.6) biol. powodować rozkład biologiczny
(1.7) chem. powodować rozpad chemiczny
(1.8) pot. być pozbawianym sił, np. przez chorobę
(1.9) pot. doprowadzać coś do złego stanu
(1.10) pot. wywołać zdziwienie
czasownik zwrotny niedokonany rozkładać się (dk. rozłożyć się)
(2.1) rozstawiać się, będąc w formie kompaktowej, do formy roboczej
(2.2) dzielić się w czasie lub przestrzeni; rozdzielać się
(2.3) o ramionach, skrzydłach wyciągać się na boki
(2.4) tracić zdolność prawidłowego działania
(2.5) biol. ulegać biodegradacji, procesowi rozkładu
(2.6) chem. ulegać rozkładowi na prostsze elementy
(2.7) pot. upadać całym ciałem na ziemię
(2.8) pot. kłaść się, wyciągać się, przyjmować wygodną pozycję
(2.9) pot. zaczynać chorować
Wiktionary
(1.1) Pracownicy muszą codziennie rozkładać towar na nowo.
(1.2) Tenor rozkładał szeroko ręce podczas ostatniej arii.
(1.3) Kiedy to rozkładaliśmy, okazało się, że jest w o wiele gorszym stanie.
(1.4) Rozkładając parasolkę zorientowałem się, że już przestało padać.
(1.5) W miarę możliwości próbujemy znaleźć jakieś wyjście, często rozkładamy spłatę zadłużenia na raty.
(1.7) Przypuśćmy, że dysponujemy czynnikiem, który selektywnie rozkłada nadtlenek wodoru […]
(1.8) Ta choroba mnie rozkłada.
(2.2) Zatem przed włączeniem przyłożone na komórkę napięcie nie rozkłada się równo pomiędzy obydwa elementy.
(2.4) Ludzi ogarnia lęk, tkanka społeczna się rozkłada.
(2.6) Ługi […] zawierają średnio 1,5% cukrów podatnych na fermentację, z czego w procesie fermentacji rozkłada się ok. 70%.
(2.9) Chyba się rozkładam.
Wiktionary
IPA: rɔsˈkwadat͡ɕ, AS: rosku̯adać
Wiktionary
rzecz. rozkładanka ż., rozkład m., rozkładówka ż., kład m., rozkładanie n., rozłożenie n., kładzenie n., rozłogi nmos., nakładanie n., nałożenie n.
czas. rozłożyć dk., kłaść ndk., nakładać ndk., nałożyć dk.
przym. rozkładowy, rozkładówkowy, rozkładany, rozłożysty
Wiktionary
(1.2) rozpościerać, rozwierać
(1.3) demontować, rozmontowywać
(1.4) rozstawiać
(2.2) rozdzielać się
Wiktionary
dwie sąsiadujące ze sobą strony książki, gazety lub czasopisma, zawierające zwykle większą ilustrację, mapę, tabelę itp.
SJP.pl
Rozkładówka – dwie środkowe strony publikacji poligraficznej w oprawie zeszytowej, czyli oprawie szytej przez środek grzbietu. W tym typie oprawy każda para stron widzących jest widoczna w całości, bez strat na klej i bez utrudnień widoczności wynikających z ugięcia kart w okolicy grzbietu, co jest wadą oprawy klejonej.
Wikipedia
1. mieszając, rozbijać lub mieszać z czymś; rozbełtywać;
2. dawniej: skłócać, poróżniać
SJP.pl
1. mieszając, rozbić lub zmieszać z czymś;
2. dawniej: skłócić, poróżnić
SJP.pl
1. mieszając, rozbić lub zmieszać z czymś;
2. dawniej: skłócić, poróżnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozlać.
Wiktionary
rzecz. rozlew m., rozlewisko n., rozlewnia ż., rozlewarka ż., rozlewacz m., rozlewaczka ż., rozlewność ż., rozlewanie n.
czas. olać, rozlewać ndk., rozlać dk.
przym. rozlewny, rozlewczy, rozlewniczy
przysł. rozlewnie
Wiktionary
1. rozprowadzić ciecz na jakiejś powierzchni w sposób przypadkowy i niezamierzony, zazwyczaj na skutek nieuwagi;
2. podzielić daną ciecz na mniejsze porcje ulokowane w osobnych pojemnikach
SJP.pl
1. drżący, rozdygotany;
2. chaotyczny, nieopanowany
SJP.pl
1. rozprowadzić ciecz na jakiejś powierzchni w sposób przypadkowy i niezamierzony, zazwyczaj na skutek nieuwagi;
2. podzielić daną ciecz na mniejsze porcje ulokowane w osobnych pojemnikach
SJP.pl
czasownik
(1.1) spowodować wydostanie się płynu poza naczynie
(1.2) wlać płyn do wielu naczyń
Wiktionary
(1.1) Kuzynka Hela rozlała czerwone wino na biały obrus.
(1.2) Woda mineralna została rozlana do dużych szklanek z reklamą piwa, kawę zaparzono w szklankach, ale tort orzechowy wyglądał zachęcająco.
Wiktionary
rzecz. rozlew m., rozlewisko n., rozlewnia ż., rozlewarka ż., rozlewacz m., rozlewaczka ż., rozlewność ż., rozlewanie n., rozlanie n.
czas. olać, rozlewać ndk.
przym. rozlewny, rozlewczy, rozlewniczy
przysł. rozlewnie
Wiktionary
rozlec się -
1. wybrzmieć, zabrzmieć, dać się słyszeć na dużej przestrzeni;
2. zająć pewną przestrzeń; rozciągnąć się
SJP.pl
rozlegać się - napełniać się hałasem, gwarem
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) rzad. napełniać hałasem, gwarem, hukiem
czasownik zwrotny niedokonany rozlegać się (dk. rozlec się)
(2.1) dawać się słyszeć
Wiktionary
(1.1) A gdy smutnym rozgłosem powietrze rozlega, / Jest to jęk nimfy, która za Narcyzem biega.
Wiktionary
czas. rozlec się dk.
Wiktionary
(2.1) rozbrzmiewać
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozległy
Wiktionary
przym. rozległy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozlegle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozległy
SJP.pl
rozlegnąć się -
1. wybrzmieć, zabrzmieć, dać się słyszeć na dużej przestrzeni;
2. zająć pewną przestrzeń; rozciągnąć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozległe
Wiktionary
przym. rozległy
Wiktionary
1. obejmujący duży obszar;
2. posiadający znaczny zakres, zasięg
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) obejmujący duży obszar
(1.2) posiadający znaczny zakres, zasięg
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lm. przesz. od: rozlegać (się)
Wiktionary
(1.1) Ze szczytu Śnieżnika rozciąga się rozległy widok na czeskie i polskie Sudety.
(1.2) Joanno, imponuje mi twoja rozległa wiedza humanistyczna.
Wiktionary
IPA: rɔzˈlɛɡwɨ, AS: rozlegu̯y
Wiktionary
rzecz. rozległość ż., rozleganie n., rozlegnięcie n.
czas. rozlegać się ndk., rozlec się dk., leżeć ndk., legnąć dk.
przysł. rozlegle
Wiktionary
(1.1) obszerny, przestronny, szeroki, obfity, ogromny, okazały
(1.2) obszerny, wszechstronny
Wiktionary
dawniej: rozleniwiać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozleniwiać.
Wiktionary
rzecz. rozleniwienie n.
czas. rozleniwiać ndk.
Wiktionary
przyklejając, umieszczać coś w wielu miejscach
SJP.pl
przyklejając, umieścić coś w wielu miejscach
SJP.pl
1. rozlewanie płynów, np. do naczyń;
2. obszar zalany wodą; rozlewisko;
3. dawniej: potop, powódź
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozlewać.
Wiktionary
rzecz. rozlew m., rozlewisko n., rozlewnia ż., rozlewarka ż., rozlewacz m., rozlewaczka ż., rozlewność ż., rozlanie n.
czas. olać, rozlewać ndk., rozlać dk.
przym. rozlewny, rozlewczy, rozlewniczy
przysł. rozlewnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozlać)
(1.1) powodować wydostanie się cieczy poza naczynie
(1.2) lejąc, napełniać kilka naczyń
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rozlać)
(2.1) o cieczy: wydostawać się poza naczynie
(2.2) o zbiorniku wodnym: występować z brzegów
(2.3) przen. obejmować swoim zasięgiem
czasownik zwrotny niedokonany rozlewać się (dk. rozlać się)
(3.1) lejąc się, rozpływać się po jakiejś powierzchni
(3.2) o zbiorniku wodnym:: występować z brzegów
(3.3) przen. obejmować swoim zasięgiem
Wiktionary
(1.1) W budynku studni pracuje z cichym szmerem elektryczny motor, pompy ciągną wodę i rozlewają ją do kamiennego koryta, skąd ścieka do rowów, rozprowadzających ją dalej.
(2.2) Potężna rzeka szeroko rozlewała swe błękitne wody wśród szarych, groźnie spiętrzonych skał.
Wiktionary
rzecz. lanie n., rozlew m., rozlewisko n., rozlewnia ż., rozlewarka ż., rozlewacz m., rozlewaczka ż., rozlewność ż., rozlewanie n., rozlanie n.
czas. olać, rozlać dk.
przym. rozlewny, rozlewczy, rozlewniczy
przysł. rozlewnie
Wiktionary
służący do rozlewania czegoś; rozlewniczy
SJP.pl
miejsce rozlewu wód, teren nisko położony, naturalnie zalany wodami z wiosennych roztopów lub długotrwałych opadów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. miejsce zalane wodą; także: naturalny zbiornik wody pozostały po powodzi;
Wiktionary
Rozlewisko – teren bagnisty i zwykle położony przy rzekach i jeziorach. Po zimie, kiedy topnieją lody i śnieg, podnosi się stan wody tworząc rozlewiska wodne, które miejscami przekształcają się w bagna lub oczka wodne.
Wikipedia
(1.1) Kupiliśmy działkę rekreacyjną położoną na skarpie nad pięknym rozlewiskiem Brdy.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzlɛˈvʲiskɔ, AS: rozlevʹisko
Wiktionary
rzecz. rozlew m., rozlewnia ż., rozlewarka ż., rozlewacz m., rozlewaczka ż., rozlewność ż., rozlewanie n., rozlanie n.
czas. olać, rozlewać ndk., rozlać dk.
przym. rozlewny, rozlewczy, rozlewniczy
przysł. rozlewnie
Wiktionary
(1.1) rozlew
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) część zakładu produkcyjnego, w której produkowane płyny rozlewane są do pojemników;
Wiktionary
Rozlewnia – miejsce, gdzie prowadzi się pakowanie produktów płynnych.
Wikipedia
(1.1) Janina znalazła robotę w rozlewni wody sodowej.
Wiktionary
rzecz. rozlanie n., rozlewanie n., rozlewisko n.
czas. olać, rozlać dk., rozlewać ndk.
Wiktionary
działalność przemysłowa polegająca na rozlewaniu płynów do butelek lub pojemników
SJP.pl
służący do rozlewania czegoś; rozlewczy
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rozlewnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozlewny
SJP.pl
dawniej: rozleżeć się - przywyknąć do ciągłego leżenia, próżnowania
SJP.pl
cecha czegoś dającego się rozliczyć
SJP.pl
Rozliczalność ( accountability) – właściwość systemu pozwalająca przypisać określone działanie w systemie do osoby fizycznej lub procesu oraz umiejscowić je w czasie.
Stanowi jedną z podstawowych funkcji bezpieczeństwa zapewniającą, że określone działanie dowolnego podmiotu może być jednoznacznie przypisane temu podmiotowi.
Wikipedia
dający się rozliczyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozliczać.
Wiktionary
rzecz. rozliczenie n., rozliczalność ż., rozliczeniowiec m.
czas. rozliczyć się, rozliczać ndk., rozliczyć dk.
przym. rozliczeniowy, rozliczalny
Wiktionary
załatwiać z kimś sprawy finansowe
SJP.pl
czasownik
(1.1) sumować bądź analizować operacje zwykle finansowe
Wiktionary
(1.1) Nikt z rozliczających nie będzie miał odwagi sprawdzić gdzieś wyżej, co ów kryptonim może znaczyć.
Wiktionary
czas. policzyć
rzecz. rozliczanie n., rozliczenie n.
Wiktionary
załatwić z kimś sprawy finansowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) finans. uregulowanie wzajemnych zobowiązań między stronami umowy
(1.2) ustalenie kwoty należności
(1.3) pociągnięcie do odpowiedzialności za przewiny, zbrodnie
(1.4) dokonanie podsumowania czegoś
Wiktionary
rzecz. rozliczanie n.
czas. rozliczyć się, policzyć, rozliczać ndk., rozliczyć dk.
przym. rozliczeniowy
Wiktionary
(1.1) rozrachunek
(1.2) obliczenie, obrachunek
Wiktionary
osoba wykonująca rozliczenia w jakimś przedsiębiorstwie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozliczny
SJP.pl
różnorodny, wieloraki, liczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. liczny, który występuje w dużej liczbie i w wielu formach
Wiktionary
(1.1) (…) koordynował działalność rozlicznych komunistycznych służb specjalnych.
Wiktionary
IPA: rɔzˈlʲit͡ʃnɨ, AS: rozlʹičny
Wiktionary
przym. liczny
przysł. licznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. rozmaitość
Wiktionary
IPA: ˌrɔzlʲiˈt͡ʃɨtɔɕt͡ɕ, AS: rozlʹičytość
Wiktionary
załatwić z kimś sprawy finansowe
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozliczać.
Wiktionary
rzecz. rozliczanie n., rozliczenie n.
czas. policzyć, liczyć
Wiktionary
1. oddalenie się od siebie nawzajem i w różne strony wielu ptaków lub owadów; rozlecenie się;
2. rozpierzchnięcie się, rozproszenie się czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. narzędzie służące do rozłączania elementów lutowanych, czyli rozlutowywania;
Wiktionary
Ro
Wikipedia
(1.1) Typowa rozlutownica ma formę pistoletu z wbudowaną pompką.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzlutɔvʲˈɲit͡sa, AS: rozlutovʹńica
Wiktionary
czas. rozlutowywać ndk., rozlutować dk.
Wiktionary
czynić coś luźnym, mniej spoistym, mniej zwartym
SJP.pl
czynić coś luźnym, mniej spoistym, mniej zwartym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozluźnić)
(1.1) niedokonany od|rozluźnić.
czasownik zwrotny niedokonany rozluźniać się (dk. rozluźnić się)
(2.1) niedokonany od|rozluźnić się.
Wiktionary
rzecz. rozluźnienie n.
przysł. luzem
przym. luźny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozluźnić.
Wiktionary
(1.1) Dobrym sposobem na rozluźnienie karku, mięśni i łagodzenie nacisku na stawy nóg jest siad po turecku (…)
Wiktionary
IPA: ˌrɔzluʑˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: rozluźńė̃ńe
Wiktionary
czas. rozluźnić, rozluźniać
rzecz. rozluźnianie n.
przysł. luzem
przym. luźny
Wiktionary
uczynić coś luźnym, mniej spoistym, mniej zwartym
SJP.pl
uczynić coś luźnym, mniej spoistym, mniej zwartym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozluźniać)
(1.1) uczynić luźnym
(1.2) przen. uczynić mniej spiętym, gęstym lub tłocznym
(1.3) przen. uczynić swobodniejszym, mniej rygorystycznym
(1.4) przen. osłabić więzy, relacje, powiązania
czasownik zwrotny dokonany rozluźnić się (ndk. rozluźniać się)
(2.1) stać się luźnym
(2.2) przen. stać się mniej spiętym, gęstym lub tłocznym
(2.3) przen. stać się swobodniejszym, mniej rygorystycznym
(2.4) przen. stracić na sile, intensywności
Wiktionary
(1.1) Po kilku łykach rozluźnił krawat, odpiął guzik przy kołnierzyku koszuli.
(1.2) Jeśli technologia rozluźni tłok, to świetnie. Jednak jeśli nie zmniejszy tłoku, tylko zwiększy liczbę naraz mogących żyć ludzi, to w najlepszym wypadku sytuacja nie zmieni się dla tej konkretnej jednostki.
(1.3) Po trzecie, dojście do władzy Edwarda Gierka pozującego na Europejczyka, technokratę o szerokich horyzontach, rozluźniło nieco cenzurę i przynajmniej przez pewien czas wolno było odrobinę więcej.
(2.3) Owszem, czuję presję, ale i tak jest ona niczym w porównaniu ze stresem, jaki przeżywałem w Atlancie. Po powrocie ze złotem olimpijskim rozluźniłem się. W Paryżu byłem nawet na wielkim luzie.
(2.4) Powoli pozytywny biegun muzyki zaczął coraz bardziej przyciągać współczucie i tak rozluźniła się ostatnia więź z rodziną.
Wiktionary
IPA: rɔzˈluʑɲit͡ɕ, AS: rozluźńić
Wiktionary
rzecz. rozluźnienie n.
przysł. luzem
przym. luźny
Wiktionary
(1.3) zrelaksować
(2.3) zrelaksować się
Wiktionary
rozelśnić;
1. spowodować blask, rozjaśnić, rozświetlić;
2. rozlśnić się - stać się błyszczącym, nabrać blasku
SJP.pl
rozelśnić;
1. spowodować blask, rozjaśnić, rozświetlić;
2. rozlśnić się - stać się błyszczącym, nabrać blasku
SJP.pl
skrót od: rozmawiał, rozmowa
SJP.pl
1. siła, dynamika, z jaką zostaje wykonany jakiś ruch; impet, zamach;
2. ruch wykonany zamaszyście, energicznie;
3. dynamika, prężność cechujące kogoś, jakieś działanie lub czyjeś dzieła; rzutkość, śmiałość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zamaszysty ruch
(1.2) dynamika w działaniu, polot w dziełach
Wiktionary
(1.1) Wziął rozmach i rzucił.
(1.2) Odwach zbudowano z rozmachem: był to wysoki, ceglany budynek.
Wiktionary
IPA: ˈrɔzmax, AS: rozmaχ
Wiktionary
rzecz. rozmachiwanie n.
czas. rozmachiwać, machać
przym. rozmachliwy
Wiktionary
(1.2) energia, prężność, dynamika
Wiktionary
taki, który się rozmachnął
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozmagnesowywać)
(1.1) sprawić, że coś przestało wytwarzać wokół siebie pole magnetyczne
czasownik zwrotny dokonany rozmagnesować się (ndk. rozmagnesowywać się)
(2.1) przestać wytwarzać wokół siebie pole magnetyczne
Wiktionary
(1.1) Karta powinna być przechowywana z dala od telefonów komórkowych, telewizorów i innych urządzeń, które mogą ją rozmagnesować.
(2.1) No i cóż: kasety się już zapewne rozmagnesowały, płyty CD pewnie niebawem nie będą się dawały odtwarzać, a winyle — czekają grzecznie w piwnicy na amnestię.
Wiktionary
czas. rozmagnesowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) odmagnesować
(2.1) odmagnesować się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmagnesowywać.
Wiktionary
rzecz. nierozmagnesowywanie n.
czas. rozmagnesowywać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozmagnesować)
(1.1) sprawiać, że coś przestaje wytwarzać wokół siebie pole magnetyczne
czasownik zwrotny niedokonany rozmagnesowywać się (dk. rozmagnesować się)
(2.1) przestawać wytwarzać wokół siebie pole magnetyczne
Wiktionary
(1.1) Najbardziej szkodliwa jest wilgoć dla kaset magnetofonowych, wideo i innych. Woda łatwo się do nich dostaje, rozmagnesowuje i skleja taśmę, uszkadza wewnętrzne elementy mechaniczne.
(2.1) Taśma magnetyczna? Zacznie się rozmagnesowywać w ciągu trzydziestu do pięćdziesięciu lat.
Wiktionary
czas. rozmagnesować dk.
rzecz. rozmagnesowywanie n.
Wiktionary
(1.1) odmagnesowywać
(2.1) odmagnesowywać się
Wiktionary
dawniej: rozmagnesować
SJP.pl
dawniej: rozmagnesowywać
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rozmaity
Wiktionary
rzecz. rozmaitość ż.
przym. rozmaity
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozmaicie
SJP.pl
książkowo: różne rzeczy, sprawy, wiadomości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozmaite, odznaczające się wielością
(1.2) geom. wielowymiarowe uogólnienie pojęć krzywej i powierzchni
Wiktionary
Ro
Wikipedia
rzecz. urozmaicenie n.
czas. urozmaicić dk.
przym. rozmaity
przysł. rozmaicie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rozmaity
SJP.pl
różnorodny, niejednakowy, różny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się różnorodnością swoich cech, np. kształtów, kolorów, typów
Wiktionary
(1.1) Afrykanin miał na sprzedaż wiele rozmaitych strojów ze swojego kraju.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmaˈjitɨ, AS: rozmai ̯ity
Wiktionary
rzecz. rozmaitość ż.
przysł. rozmaicie
czas. urozmaicić
Wiktionary
(1.1) różnorodny, różny
Wiktionary
dawniej:
1. zarysowywać się niewyraźnie;
2. rozmajaczać się:
a) zaczynać majaczyć;
b) ukazywać się jako majaki
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rozmoknąć)
(1.1) stawać się miękkim przez nasiąkanie wodą
Wiktionary
przym. rozmokły
Wiktionary
rozmamłany
SJP.pl
rozmamłany
SJP.pl
rozmemłany; potocznie:
1. ubrany niedbale, niekompletnie;
2. niezapięty, porozpinany;
3. pognieciony, zmięty;
4. zostawiony w nieładzie;
5. pozbawiony energii;
6. bez wyrazu, szary, nudny
SJP.pl
rozmemłać; potocznie:
1. porozpinać, powywlekać odzież;
2. pognieść, wymiąć coś;
3. pozostawić coś w nieładzie, rozgardiaszu;
4. rozmamłać się:
a) stracić energię i wigor; oklapnąć;
b) doprowadzić odzież na sobie do nieładu, porozpinać się
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. góry. rozmazać, rozsmarować
Wiktionary
(1.1) Tak go auta trzepło, że się go rozmarasiło na drodze.
Wiktionary
krzew śródziemnomorski uprawiany jako roślina ozdobna lub przyprawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Rosmarinus|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych;
(1.2) bot. roślina z jednego z gatunków rodzaju rozmaryn (1.1)
(1.3) kulin. przyprawa uzyskana ze świeżych lub wysuszonych liści rozmarynu (1.2)
Wiktionary
Ro
Wikipedia
(1.2) Rozmaryn uprawiany jest ze względu na dużą zawartość olejków eterycznych.
(1.3) Dodaj rozmarynu do makaronu, będzie lepiej smakował.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmarɨ̃n, AS: rozmarỹn
Wiktionary
rzecz. rozmarynowiec m., Rozmarynów m.
:: zdrobn. rozmarynek m.
przym. rozmarynowy
Wiktionary
(1.2) stpol. bagno borowe
Wiktionary
roślina z rodziny wrzosowatych; chamedafne
SJP.pl
eurazjatycki krzew ozdobny; rokitnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) bot. zob. rokitnik.
Wiktionary
(1.1) Owoce rozmarynowca są bogate w witaminę C.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmarɨ̃ˈnɔvʲjɛt͡s, AS: rozmarỹnovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. rozmaryn m.
przym. rozmarynowy
Wiktionary
(1.1) rokitnik
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odmarzanie
(1.2) wprawianie w stan marzenia
Wiktionary
[czytaj: rozmar-zać] tajać, roztapiać się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rozmarznąć)
(1.1) niedokonany od|rozmarznąć.
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozmarzyć)
(2.1) niedokonany od|rozmarzyć.
czasownik zwrotny niedokonany rozmarzać się (dk. rozmarzyć się)
(3.1) niedokonany od|rozmarzyć się.
Wiktionary
(1.1) Tatrzańskie stawy rozmarzają, wchodzenie na ich taflę grozi wpadnięciem do wody.
(3.1) Czekałem cierpliwie sił i rozmarzałem się cudami, jakie czekały na mnie tam — za ścianami hotelu w polach i gajach Sorrenta.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmarzat͡ɕ, AS: rozmarzać
Wiktionary
czas. marzyć
Wiktionary
(1.1) mięknąć, odmarzać, rozmrażać się, rozpływać się, rozpuszczać się, roztapiać się, stapiać się, tajać, topić się, topnieć
(2.1) oczarowywać, rozanielać, upajać, urzekać, zachwycać
(3.1) fantazjować, imaginować, marzyć, roić, zmyślać; budować coś na piasku, budować zamki na lodzie, bujać w obłokach, chodzić z głową w chmurach, oddawać się marzeniom, puszczać wodze fantazji, snuć marzenia, stawiać zamki na lodzie, śnić na jawie
Wiktionary
1. pobudzić kogoś do marzeń, wprawić w stan marzenia;
2. rozmarzyć się - zacząć marzyć, dać się ponieść wyobraźni
SJP.pl
[czytaj: rozmar-znięty] taki, który rozmarznął (rozmarzł); rozmarzły, rozmarźnięty
SJP.pl
[czytaj: rozmar-znąć] przestać być zmarzniętym lub zamrożonym; odtajać, roztajać, rozmrozić się, roztopić się
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który się rozmarzył, świadczący o rozmarzeniu
Wiktionary
rzecz. marzenie n., rozmarzenie n.
czas. marzyć, rozmarzyć dk.
Wiktionary
1. pobudzić kogoś do marzeń, wprawić w stan marzenia;
2. rozmarzyć się - zacząć marzyć, dać się ponieść wyobraźni
SJP.pl
[czytaj: rozmar-zły] taki, który rozmarzł (rozmarznął); rozmarznięty, rozmarźnięty
SJP.pl
taki, który rozmarznął (rozmarzł); rozmarzły, rozmarznięty
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|rozmasowywać.
Wiktionary
(1.1) Poskramiam chęć, by rozmasować skronie – Anakin zawsze się ze mnie śmiał, gdy tak robiłem.
Wiktionary
rzecz. masażysta mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmawiać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: rozmavʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. rozmawiać ndk.
rzecz. rozmówczyni ż., rozmowy nmos., rozmównica ż., rozmowa ż., rozmowność ż., rozmówca mos.
przym. rozmowny
Wiktionary
czasownik
(1.1) wymieniać wzajemnie myśli i poglądy za pomocą wypowiadanych słów
Wiktionary
(1.1) Bardzo często rozmawiam ze swoim przyjacielem przez telefon.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmavʲjät͡ɕ, AS: rozmavʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. rozmowy nmos., rozmowność ż., mównica ż., rozmowa ż., rozmówca m., rozmówczyni ż., rozmawianie n., rozmówka ż., rozmówki ż. lm., rozmównica ż.
czas. rozmówić się, porozmawiać
przym. rozmowny, rozmówczy
Wiktionary
(1.1) mówić, paktować, konwersować, dyskutować, prowadzić dialog / konwersacje / rozmowę, relacjonować, reg. śl. gwarzić, reg. śl. gwarzyć
Wiktionary
kropla krwi lub wydzieliny określonego narządu, odpowiednio przygotowana i rozprowadzona na szkiełku podstawkowym w celu wykonania badania mikroskopowego; wymaz
SJP.pl
Rozmaz – rodzaj preparatu mikroskopowego, na którym kroplę krwi (rozmaz krwi), szpiku kostnego (mielogram), zawiesiny bakterii, bioptatu, itp. rozprowadza się (rozmazuje) na szkiełku podstawowym w celu wykonania badania mikroskopowego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmazać.
Wiktionary
czas. rozmazać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmazywać.
Wiktionary
czas. rozmazywać ndk.
Wiktionary
1. zamieniać na masło;
2. potocznie: rozgniatać coś, robić z czegoś paćkę; rozpaćkać; rozpaćkiwać
SJP.pl
1. zamienić na masło;
2. potocznie: rozgnieść coś, zrobić z czegoś paćkę; rozpaćkać
SJP.pl
rozmamłany; potocznie:
1. ubrany niedbale, niekompletnie;
2. niezapięty, porozpinany;
3. pognieciony, zmięty;
4. zostawiony w nieładzie;
5. pozbawiony energii;
6. bez wyrazu, szary, nudny
SJP.pl
rozmamłać; potocznie:
1. porozpinać, powywlekać odzież;
2. pognieść, wymiąć coś;
3. pozostawić coś w nieładzie, rozgardiaszu;
4. rozmemłać się:
a) stracić energię i wigor; oklapnąć;
b) doprowadzić odzież na sobie do nieładu, porozpinać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wielkość czegoś (pod względem długości, szerokości, objętości lub wysokości)
Wiktionary
(1.1) Kerning i światło są ściśle powiązane z bieżącym rozmiarem czcionki.
(1.1) Sadzonki róży mają rozmiary od zwartych, miniaturowych róż, do pnącz osiągających 7 metrów wysokości.
Wiktionary
IPA: ˈrɔzmʲjar, AS: rozmʹi ̯ar
Wiktionary
rzecz. rozmiarówka ż., miara ż., miarka ż.
przym. rozmiarowy
czas. mierzyć
Wiktionary
(1.1) wymiar, gabaryt, kaliber, miara
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ rozmiar
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący rozmiaru
Wiktionary
rzecz. rozmiar mrz., rozmiarówka ż.
Wiktionary
1. wykaz rozmiarów produktów firmy odzieżowej lub obuwniczej;
2. rozpiętość rozmiarów określonego produktu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. tabela z oznaczeniami rozmiarów danej firmy odzieżowej lub producenta obuwia; także rozpiętość rozmiarów danego produktu
Wiktionary
(1.1) Moim zdaniem rozmiarówka jest idealna, ja spokojnie mogę brać bez przymierzania. (z Internetu)
(1.1) Tylko u nas rozmiarówka damska przewiduje kobiety bez biustu, tylko u nas rozmiary powyżej 42 wiszą na zapleczu, dostępne na żądanie, żeby nie robić złego wrażenia na chudych klientkach. (z Internetu)
(1.1) Rajstopki mają zaniżoną rozmiarówkę, nieco zbiegają się również w praniu. (z Internetu)
(1.1) Pamiętaj, że każdy producent posiada własną rozmiarówkę i musisz stosować tylko i wyłącznie rozmiarówkę producenta, którego but chcesz kupić. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmʲjaˈrufka, AS: rozmʹi ̯arufka
Wiktionary
rzecz. rozmiar
przym. rozmiarowy
przysł. rozmiarowo
Wiktionary
rozmiazg kolweński - gatunek chrząszcza z rodziny rozmiazgowatych
SJP.pl
o cechach rozmiazgowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
o cechach rozmiazgowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
kruszyć, tłuc coś na miazgę
SJP.pl
pokruszyć, potłuc coś na miazgę
SJP.pl
mieląc, rozcierać coś na proszek; umielać
SJP.pl
mieląc, rozetrzeć; rozemleć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmieniać.
Wiktionary
rzecz. nierozmienianie n.
czas. rozmieniać ndk.
Wiktionary
urządzenie do rozmieniania pieniędzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) maszyna wymieniająca wrzuconą gotówkę na tę samą kwotę w mniejszych nominałach (najczęściej banknoty na monety)
Wiktionary
(1.1) Dwóch dotychczas nieustalonych mężczyzn dokonało kradzieży bilonu z rozmieniarki znajdującej się przy myjce bezdotykowej w Garwolinie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmienić.
Wiktionary
czas. rozmienić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozmieniać)
(1.1) wymienić pieniądze na banknoty lub monety na takie o mniejszych nominałach
czasownik zwrotny dokonany rozmienić się (ndk. rozmieniać się)
(2.1) dokonany od|rozmieniać się.
Wiktionary
(1.1) Czy ma pani rozmienić stówę po dysze?
Wiktionary
rzecz. rozmienienie n.
Wiktionary
rozrobić ciasto
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) ugniatając lub wyrabiając, nadać gęstej substancji (np. ciastu, glinie z wodą) pożądaną, jednolitą konsystencję
Wiktionary
(1.1) Najpierw trzeba chleb rozmiesić w palcach, potem porobić miniaturowe kuleczki, potem igłą kuleczki te poprzedziurawiać.
(1.1) Krążąc po obwodzie wielkiego placu rozmiesili sabotami śnieg i glinę na gęstą, podmarzającą papkę.
(1.1) Kiedy po srogiéj ulewie opadła gdzieś ze ściany nalepa, albo w skwar oschła osypała się glina, i wiatr, gość nieproszony, po izdebce przeleciał: wdowa szła za chatę, rozmiesiła gliny, przyłożyła gruzu z kuźni, zaprawiła otwór…
(1.1) śrpol. przen. Ale ieſly mie rozgrzeſſys Prawie mie wdzieży roſmieſys. (Ale jeśli mnie rozgrzeszysz, prawie mnie w dzieży rozmiesisz. = Lecz jeśli udzielisz mi rozgrzeszenia, prawdziwie ugnieciesz mnie [jak ciasto] w dzieży.)
Wiktionary
rzecz. rozmieszenie n., mieszenie n., miesiarka ż., wymieszenie n., zamieszenie n.
czas. miesić, namiesić, pomiesić, wymiesić
Wiktionary
(1.1) rozrobić, rozgnieść, urobić, rozczynić, rozmieszać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ulokowanie w różnych miejscach
Wiktionary
(1.1) Formacje trawiaste dzieli się na strefowe lub azonalne odpowiednio do rozmieszczenia czynników warunkujących ich występowanie.
(1.1) Połączenie cytoszkieletu ze ścianą komórkową ułatwia rozmieszczenie organelli wewnątrz komórki oraz ich ruchy.
Wiktionary
rzecz. rozmieszczanie n.
czas. rozmieścić dk., rozmieszczać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozmieszczać.
Wiktionary
rzecz. rozmieszczanie n., rozmieszczenie n.
czas. rozmieszczać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmijać.
Wiktionary
rzecz. rozminięcie n.
czas. rozmijać ndk., rozminąć dk.
Wiktionary
potocznie: rozdrobnić coś mikserem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozminować.
Wiktionary
Ro
Wikipedia
czas. rozminować dk.
Wiktionary
usunąć miny z terenu zaminowanego
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozminowywać)
(1.1) wojsk. oczyścić teren z min
czasownik zwrotny dokonany rozminować się (ndk. rozminowywać się)
(2.1) wojsk. samoistnie stać się oczyszczonym z min
Wiktionary
(1.1) Batalion rozminował i oznaczył bród na Kłodnicy.
Wiktionary
rzecz. mina ż., rozminowanie n.
czas. rozminowywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozminowywać.
Wiktionary
czas. rozminowywać ndk.
Wiktionary
usuwać miny z terenu zaminowanego
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozminować)
(1.1) wojsk. wykrywać i unieszkodliwiać miny wybuchowe
czasownik zwrotny niedokonany rozminowywać się (dk. rozminować się)
(2.1) wojsk. samoistnie stawać się oczyszczonym z min
Wiktionary
(1.1) Czuliśmy się zupełnie jak saperzy w filmie, rozminowujący bombę w ostatnich sekundach przed wybuchem – mówi bliski współpracownik Juszczenki.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmʲĩnɔˈvɨvat͡ɕ, AS: rozmʹĩnovyvać
Wiktionary
rzecz. rozminowywanie n.
czas. minować ndk., rozminować dk.
Wiktionary
(1.1) odminowywać
Wiktionary
czasownik
(1.1) stawać się miękkim, przesiąkając wilgocią
Wiktionary
(1.1) Aby mydło szybko się nie zużyło i nie rozmiękało, kładźmy je na podstawce, przez którą spłynie nadmiar wody.
Wiktionary
rzecz. rozmiękanie n., rozmiękczanie n., rozmiękczenie n.
czas. rozmięknąć dk., rozmiękczać ndk., rozmiękczyć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmiękczać.
Wiktionary
rzecz. nierozmiękczanie n.
czas. rozmiękać, rozmiękczać ndk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który wykazuje zamiłowanie do czego, jest zwolennikiem, miłośnikiem czego
(1.2) daw. książk. taki, który się rozmiłował, rozkochał w kim; rozkochany; też: świadczący o czyimś rozkochaniu
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: rozmiłować
Wiktionary
(1.1) Przepędzali większą część dnia na boisku, grając w siatkówkę z kapitanem i innymi przełożonymi, rozmiłowanymi w tym sporcie.
(1.1) — Żebyś pani wiedziała, z jak dostojnymi osobami będziesz odtąd przestawać, wymienię pani ich tytuły: to jest Andzia,] moja starsza córka, bardzo rozmiłowana w swoim fachu kwiaciarka, prawdziwa artystka w układaniu bukietów, [za które na wystawie ogrodniczej otrzymała medal.
(1.1) Rozmiłowany od dawna w Tatrach, był jednym z założycieli Towarzystwa Tatrzańskiego, które powstało w Zakopanem w r. 1873 [i członkiem Wydziału aż do śmierci w r. 1883.]
(1.1) Rozmiłowany w swojem sic. [swoim] powołaniu żołnierskiem sic. [żołnierskim], nie chciał się rozstać z mundurem i pałaszem [i dlatego to korzystał ze sposobności, która mu je zatrzymać dozwalała, chociaż w bezczynnem sic. [bezczynnym] próżniactwie, jak to mówił nieraz.]
(1.1) [Kiedy wówczas każdy, co sięgał po wyższe stopnie, co chciał nabyć znaczenia między swoimi, chętnie puszczał się do Włoch, Francyi sic. [Francji][,] i Niemiec, gdzie rad słuchał uczonych wykładów po akademiach, i za towarzystwem sławnych nauką mężów się ubiegał — pan Mikołaj,] rozmiłowany w ziemiańskim żywocie, ani na włos się za granicę nie[ ]wychylił, [raz tylko, jak biograf mówi, wyjechał w księstwo litewskie, i to nie na długo.]
(1.2) Odsuwając pończoszkę z kolana Pauliny i studiując rozmiłowanymi oczyma zwięzłą i szlachetną strukturę przegubu, ojciec mój mówił: — Jakże pełna uroku i jak szczęśliwa jest forma bytu, którą panie obrały.
(1.2) Mężczyzna uganiający się za kobietami, miłośnik romansów i cudzych żon, rozmiłowany we wszystkich niewiastach[,] nie był zdolny kochać żadnej poważnie i na długo [dłużej].
Wiktionary
(1.1) zakochany
(1.2) rozkochany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmnażać.
Wiktionary
Rozmnażanie, reprodukcja, prokreacja – właściwy wszystkim organizmom proces życiowy polegający na wytwarzaniu potomstwa przez organizmy rodzicielskie.
Jako synonim rozmnażania podaje się czasem rozród jednak pojęcia te bywają rozróżniane.
Organizmy wytwarzają specjalne narządy służące do rozmnażania takie jak: zarodnie, gametangia, gonady.
Wikipedia
IPA: ˌrɔzmnaˈʒãɲɛ, AS: rozmnažãńe
Wiktionary
czas. rozmnażać, rozmnożyć, mnożyć
rzecz. rozmnożenie n., mnożenie n.
Wiktionary
miejsce do celowego rozmnażania organizmów
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozmnożyć)
(1.1) powiększać liczbę, ilość czegoś
(1.2) powodować rodzenie się kogoś, czegoś
czasownik zwrotny niedokonany rozmnażać się (dk. rozmnożyć się)
(2.1) powiększać liczbę osobników swojego gatunku, mieć potomstwo na świat
Wiktionary
(2.1) Nierzadko odpowiedni domek dla ptaków to jedyne, czego brakuje, aby w ogrodzie mógł się rozmnażać cały szereg gatunków.
Wiktionary
przym. mnogi
rzecz. mnożenie n., rozmnażanie n.
Wiktionary
1. okres lęgowy u zwierząt;
2. miejsce wylęgu zwierząt
SJP.pl
struktura mająca postać grup lub pojedynczych komórek, służąca do rozmnażania wegetatywnego, wytwarzana przez rośliny zarodnikowe i nasienne
SJP.pl
Ro
Wikipedia
dotyczący rozmnóżki
SJP.pl
stan, w jakim znajduje się człowiek modlący się żarliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczas. rel. stan, w którym znajduje się człowiek modlący się żarliwie
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmɔˈdlɛ̃ɲɛ, AS: rozmodlẽńe
Wiktionary
czas. rozmodlić się dk.
przym. rozmodlony
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który się rozmodlił, także. świadczący o rozmodleniu
Wiktionary
(1.1) W kaplicy klęczało kilka rozmodlonych osób.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmɔˈdlɔ̃nɨ, AS: rozmodlõny
Wiktionary
rzecz. rozmodlenie n., modlitwa ż., modły nmos., modlenie n., wymodlenie n.
czas. rozmodlić się dk., modlić się ndk., wymodlić dk.
przym. modlitewny, modlitewnie
przysł. modlitewnie
Wiktionary
(1.1) zatopiony w modlitwie
Wiktionary
czasownik dokonany (ndk. rozmakać)
(1.1) dokonany od|rozmakać.
Wiktionary
przym. rozmokły
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który rozmókł; zbyt mocno nasączony płynem
Wiktionary
rzecz. rozmakanie n., rozmoknięcie n.
czas. rozmakać ndk., rozmoknąć dk.
Wiktionary
(1.1) przemoczony, rozmiękły, rozmoknięty
Wiktionary
dający się rozmontować; demontowalny
SJP.pl
maszyna do odwijania nitek z kokonów jedwabników; hala fabryczna, w której tę pracę się wykonuje
SJP.pl
odwinąć coś z motka, z kłębka
SJP.pl
odwijać coś z motka, z kłębka
SJP.pl
porozumiewanie się za pomocą słów; konwersacja, dyskusja, polemika, dysputa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ustna wymiana zdań
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Najwięksi z największych przychodzili do niego, prosili o rozmowę i przedstawiali mu swoje sprawy.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmɔva, AS: rozmova
Wiktionary
rzecz. mowa ż., rozmowy nmos., rozmówki lm nm., rozmówca mos., rozmówczyni ż., rozmawianie n., porozmawianie n.
:: zdrobn. rozmówka ż.
czas. porozmawiać dk., rozmawiać ndk.
przym. rozmowny, mowny
Wiktionary
(1.1) pogawędka, konwersacja, dialog
Wiktionary
rozmównica;
1. w klasztorach, internatach, więzieniach: pokój do rozmawiania z osobami odwiedzającymi
2. budka telefoniczna
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rozmownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozmowny
SJP.pl
potocznie: człowiek gadatliwy, lubiący dużo mówić; gaduła, papla, pleciuch, pleciuga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha bycia rozmownym, chętnym do rozmowy
Wiktionary
rzecz. rozmawianie n., rozmowa ż., rozmówca mos., rozmówczyni ż., rozmówka ż., rozmówki nmos. lm., rozmównica ż.
czas. rozmawiać ndk., rozmówić się dk., porozmawiać dk.
przym. rozmowny
przysł. rozmownie
Wiktionary
(1.1) gadatliwość, gadulstwo
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. taki, który lubi rozmawiać, jest chętny do rozmowy
Wiktionary
(1.1) Bogumił wrócił z Kalińca rozpromieniony i rozmowny jak nigdy.
(1.1) Ci, którzy spoglądali na nas względnie przytomnie, nie wyglądali na rozmownych.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmɔvnɨ, AS: rozmovny
Wiktionary
rzecz. rozmowy nmos., rozmowa ż., rozmówka ż., rozmówki nmos., rozmówca m., rozmówczyni ż., rozmównica ż., rozmowność ż., rozmawianie n., porozmawianie n.
czas. rozmawiać ndk., porozmawiać dk.
przysł. rozmownie
Wiktionary
(1.1) gadatliwy, elokwentny, rozgadany, rozszczebiotany, roztrajkotany, szczebiotliwy, terkotliwy, wielomówny
Wiktionary
porozumiewanie się za pomocą słów; konwersacja, dyskusja, polemika, dysputa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) oficjalne konsultacje lub narada
forma rzeczownika.
(2.1) plural|rozmowa.
Wiktionary
(1.1) Łącznie w rozmowach w Magdalence uczestniczyły 42 osoby.
Wiktionary
rzecz. rozmowa ż., rozmówka ż., mowa ż., rozmówki lm nm., rozmówca mos., rozmówczyni ż., rozmównica ż., rozmawianie n., porozmawianie n.
czas. porozmawiać dk., rozmawiać ndk.
przym. rozmowny
Wiktionary
(1.1) układy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozmrozić)
(1.1) pozbywać się z czegoś warstwy lodu albo szronu
(1.2) wyprowadzać coś ze stanu zamrożenia
Wiktionary
przysł. mroźno
rzecz. mrożonka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozmrażać)
(1.1) pozbyć się z czegoś warstwy lodu albo szronu
(1.2) wyprowadzić coś ze stanu zamrożenia
Wiktionary
przysł. mroźno
rzecz. mrożonka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. zachęcić kogoś do muzykowania;
2. rozmuzykować się - nabrać ochoty do muzykowania
SJP.pl
1. zachęcać kogoś do muzykowania;
2. rozmuzykowywać się - nabierać ochoty do muzykowania
SJP.pl
1. pozbawić ostrości, wyrazistości;
2. rozmydlić się -
a) o mydle: rozpuścić się w wodzie;
b) stracić ostrość, wyrazistość
SJP.pl
dawniej: namysł, rozwaga, roztropność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rozważenie, namyślenie
Wiktionary
czas. rozmyślać ndk., rozmyślić dk.
przym. rozmyślny
przysł. rozmyślnie
Wiktionary
1. cecha czegoś pozbawionego wyrazistości; nieostrość;
2. cecha czegoś pozbawionego precyzji
SJP.pl
1. rozpuścić i zmywając roznieść grunt, pokłady skalne itp.; wypłukać;
2. pozbawić wyraźnych konturów;
3. rozmyć się - stać się stopniowo niewidocznym z powodu oddalenia lub nieprzejrzystości powietrza
SJP.pl
medytacja, refleksja, także religijna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozmyślać.
(1.2) medytacja chrześcijańska
Wiktionary
IPA: ˌrɔzmɨɕˈlãɲɛ, AS: rozmyślãńe
Wiktionary
czas. rozmyślać
Wiktionary
czasownik
(1.1) zastanawiać się nad czymś; długo o czymś myśleć, rozważać coś
czasownik zwrotny rozmyślać się
(2.1) zmieniać zdanie, zniechęcać się; wycofywać się, odstępować od jakiegoś zdania, decyzji
Wiktionary
(1.1) – Ha! – krzyknął poeta, który cały czas rozmyślał i analizował wydobyte od chłopów informacje. - Połapałem się!
(2.1) Tym razem ci daruję, więc lepiej zabieraj się stąd zanim się rozmyślę!
Wiktionary
IPA: rɔzˈmɨɕlat͡ɕ, AS: rozmyślać
Wiktionary
czas. rozmyślić (się), myśleć
rzecz. rozmyślanie n.
przysł. rozmyślnie
Wiktionary
(1.1) myśleć, dumać, rozważać, medytować, deliberować
Wiktionary
rozmyślić się - zmienić plany, zdanie, decyzję
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rozmyślny
Wiktionary
IPA: rɔzˈmɨɕl̥ʲɲɛ, AS: rozmyśl̦ʹńe
Wiktionary
przym. rozmyślny
czas. rozmyślać
rzecz. rozmysł mrz.
Wiktionary
(1.1) celowo
Wiktionary
zrobiony z rozwagą, z rozmysłem
SJP.pl
partner w rozmowie; interlokutor, dyskutant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, z którą się rozmawia, partner w rozmowie
Wiktionary
(1.1) Brodziak odbezpieczył pistolet i wycelował w głowę rozmówcy.
Wiktionary
rzecz. rozmowa ż., rozmówka ż., rozmównica ż., rozmowność ż., rozmawianie n.
:: fż. rozmówczyni ż.
czas. rozmawiać ndk.
przym. rozmowny
Wiktionary
(1.1) interlokutor
Wiktionary
kobieta rozmawiająca z kimś; interlokutorka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta prowadząca rozmowę
Wiktionary
(1.1) Widocznie mojej wytapirowanej rozmówczyni wcale nie było to na rękę.
(1.1) Rozmówczyni dreptała więc spiesznie długim korytarzem w kierunku kuchni, która mieściła się przy końcu służbowego skrzydła domu.
Wiktionary
rzecz. rozmowa ż., rozmówka ż., rozmównica ż., rozmowność ż., rozmawianie n.
:: fm. rozmówca mos.
czas. rozmawiać ndk.
przym. rozmowny
Wiktionary
(1.1) dyskutantka, interlokutorka
Wiktionary
taki, który się z kimś rozmówił
SJP.pl
rozmowa na błahy temat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: rozmowa; niezbyt poważna rozmowa
Wiktionary
(1.1) W akademiku traciłyśmy całe godziny na rozmówkach.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmufka, AS: rozmufka
Wiktionary
rzecz. rozmówczyni ż., rozmowy nmos., rozmównica ż., rozmowność ż., rozmowa, rozmówki, rozmówca
przym. rozmowny
czas. porozmawiać, rozmawiać
Wiktionary
(1.1) pogawędka
Wiktionary
rozmowa na błahy temat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) niewielka książeczka zawierająca podstawowe zwroty używane w typowych sytuacjach, pomocna w nauce języka obcego lub w porozumiewaniu się za granicą; także: dialogi zawarte w takiej książeczce
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) D. lp., M. B. W. lm. zob. rozmówka.
Wiktionary
(1.1) Jedziesz do Niemiec? Weź ze sobą rozmówki polsko-niemieckie.
Wiktionary
IPA: rɔzˈmufʲci, AS: rozmufʹḱi
Wiktionary
czas. rozmawiać
rzecz. rozmowy nmos., rozmównica ż., rozmowa ż., rozmówka ż., rozmowność ż.
przym. rozmowny
Wiktionary
rozmownica;
1. w klasztorach, internatach, więzieniach: pokój do rozmawiania z osobami odwiedzającymi
2. budka telefoniczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. pomieszczenie w zakładzie zamkniętym, ośrodku wychowawczym, itp. do prowadzenia rozmów z osobami z zewnątrz
(1.2) archit. rel. pomieszczenie w klasztorze do prowadzenia rozmów z gośćmi;
(1.3) urz. daw. kabina z publicznym aparatem telefonicznym w urzędzie pocztowym, hotelu, itp.
(1.4) techn. interkom pokładowy w pojeździe, na statku lub w samolocie
Wiktionary
(1.1) Jadziu, twoja mamusia czeka na ciebie w rozmównicy przy portierni.
(1.2) Siostra Zygmunta nie powinna korzystać z rozmównicy matki prowincjalnej.
(1.3) Ponoć aparat w rozmównicy nr 3 już działa prawidłowo.
(1.4) Przekazanie ostrzeżenia o zbliżającej się przeszkodzie przez rozmównicę pokładową okazało się niemożliwe.
Wiktionary
rzecz. mównica ż., rozmowność ż., rozmowa ż., rozmowy nmos., rozmówka ż., mowa ż., rozmówki lm nm., rozmówca mos., rozmówczyni ż., rozmawianie n., porozmawianie n.
czas. porozmawiać dk., rozmawiać ndk.
przym. rozmowny
Wiktionary
(1.2) parlatorium
Wiktionary
1. związany z prowadzeniem rozmów na odległość;
2. dawniej: rozmowny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roznamiętniać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔznãmʲjɛ̃ntʲˈɲä̃ɲɛ, AS: roznãmʹi ̯ẽntʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. roznamiętniać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) wzbudzać w kimś namiętność
Wiktionary
IPA: ˌrɔznãˈmʲjɛ̃ntʲɲät͡ɕ, AS: roznãmʹi ̯ẽntʹńäć
Wiktionary
rzecz. namiętność ż., roznamiętnianie n.
przym. namiętny
przysł. namiętnie
czas. roznamiętnić
Wiktionary
(1.1) rozpalać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. roznamiętniać)
(1.1) dokonany od|roznamiętniać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔznãˈmʲjɛ̃ntʲɲit͡ɕ, AS: roznãmʹi ̯ẽntʹńić
Wiktionary
rzecz. roznamiętnienie n., namiętność ż.
czas. roznamiętniać ndk.
Wiktionary
1. rzadko: rozebrać kogoś do bielizny, do naga;
2. roznegliżować się - rozebrać się do bielizny, do naga
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozebrany do bielizny, także nagi
Wiktionary
(1.1) To skończony erotoman; codziennie kupuje kilkanaście gazetek z roznegliżowanymi panienkami.
Wiktionary
IPA: ˌrɔznɛɡlʲiʒɔˈvãnɨ, AS: rozneglʹižovãny
Wiktionary
rzecz. negliż m.
Wiktionary
(1.1) nagi, rozebrany, goły, obnażony, nieubrany
Wiktionary
1. rzadko: rozebrać kogoś do bielizny, do naga;
2. roznegliżować się - rozebrać się do bielizny, do naga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozniecać.
Wiktionary
czas. niecić, rozniecać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozniecić)
(1.1) powodować powstanie ognia
(1.2) przen. powodować silne emocje
Wiktionary
(1.2) Monarchia uciska inne narody i świadomie roznieca antagonizm rasowy, narodowy i religijny; w okresach swojej siły carat jest główną oporą ogólnoeuropejskiej reakcji.
Wiktionary
IPA: rɔzʲˈɲɛt͡sat͡ɕ, AS: rozʹńecać
Wiktionary
rzecz. niecenie n., podniecanie n., podniecenie n., powzniecanie n., rozniecanie n., rozniecenie n., wzniecanie n., wniecenie n.
czas. niecić ndk., podniecać ndk., podniecić dk., powzniecać dk., rozniecić dk., wzniecać ndk., wzniecić dk.
przym. podniecający
Wiktionary
rozniemagać się - dawniej: zachorowywać na dobre, wyczerpywać się; zaniemagać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. roznosić)
(1.1) nosząc, przekazać w różne miejsca
(1.2) zniszczyć doszczętnie
(1.3) uczynić powszechnie znanym
(1.4) psych. wystąpić u kogoś ze znacznym natężeniem
czasownik zwrotny dokonany roznieść się (ndk. roznosić się)
(2.1) dotrzeć w różne miejsca
(2.2) stać się rozpowszechnionym
Wiktionary
rzecz. rozniesienie n.
czas. nieść
Wiktionary
otwarty kanał odprowadzający wody sztolniowe od wylotu chodnika sztolni do rzeki lub innego zbiornika
SJP.pl
osoba, która roznosi coś; kolporter
SJP.pl
Roznosiciel (tytuł oryg. "Rosewood Lane") – amerykański film fabularny z 2011 roku, napisany i wyreżyserowany przez Victora Salvę, z Rose McGowan obsadzoną w roli głównej.
Wikipedia
kobieta, która roznosi coś; kolporterka
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. roznieść)
(1.1) nosząc, przekazywać w różne miejsca
(1.2) niszczyć doszczętnie
(1.3) czynić powszechnie znanym
(1.4) psych. występować u kogoś ze znacznym natężeniem
czasownik zwrotny niedokonany roznosić się (dk. roznieść się)
(2.1) docierać w różne miejsca
(2.2) stawać się rozpowszechnionym
Wiktionary
(1.1) Ułatwiało to życie roznoszącym chleb kalifaktorom, bo tak przygotowane porcje nie rozlatywały się na drobne kawałki, a i nikt z więźniów nie mógł mieć pretensji, że dostał mniej skibek od innego.
Wiktionary
rzecz. roznoszenie n.
czas. przenosić, wznosić
Wiktionary
(1.1) dostarczać, przenosić
(1.2) burzyć, rozwalać
(1.3) rozgłaszać, rozpowiadać, rozpowszechniać, szerzyć
(1.4) przepełniać
(2.1) rozchodzić się, unosić się
(2.2) rozchodzić się, rozpowszechniać się, rozprzestrzeniać się
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: rozochocić
przymiotnik
(2.1) stanowiący objaw rozochocenia
Wiktionary
(1.1) Latasz za dwórkami jak rozochocony kogut.
Wiktionary
rzecz. rozochocenie n.
czas. rozochocić dk.
Wiktionary
rzeka w Polsce, dopływ Narwi
SJP.pl
Ro
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jątrzyć, rozdrapywać rany (dosłownie i w przenośni)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozognić)
(1.1) rozpalać ogień
(1.2) przen. wzbudzać bądź zaostrzać emocje
Wiktionary
czas. rozognić
Wiktionary
(1.1) rozpalać
(1.2) pobudzać, rozpalać, wzniecać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozogniać)
(1.1) dokonany od|rozogniać.
Wiktionary
IPA: rɔzˈɔɟɲit͡ɕ, AS: rozoǵńić
Wiktionary
rzecz. rozognienie n., rozognianie n.
czas. rozogniać ndk.
Wiktionary
dawniej: likier aromatyzowany płatkami róży, produkowany we Włoszech i w Turcji; rosolis, słodka wódka
SJP.pl
kwas rozolowy - syntetyczny barwnik używany w analizie chemicznej; auryna, koralina
SJP.pl
1. orząc, przygotować pole pod zasiew;
2. rozgarnąć coś, zryć, powodując powstawanie bruzd;
3. zranić ciało czymś ostrym
SJP.pl
czasownik
(1.1) spowodować powstanie bruzd
Wiktionary
(1.1) Puchała też wył z bólu i ze złości, bo to bydlę nie dość, że zniszczyło mu nogawkę nowych służbowych spodni, to jeszcze rozorało kawał mięśnia łydki.
Wiktionary
czas. orać, zaorywać
Wiktionary
1. orząc, przygotowywać pole pod zasiew;
2. ryć, powodując powstawanie bruzd
SJP.pl
przymiotnik od: Rozoga, Rozogi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rozogami, dotyczący Rozogów
Wiktionary
rzecz. Rozogi nmos., rozożanin m., rozożanka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rozogów
Wiktionary
(1.1) Jestem rozożaninem od urodzenia.
Wiktionary
rzecz. Rozogi nmos.
:: fż. rozożanka ż.
przym. rozoski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Rozogów
Wiktionary
(1.1) Na ostatnich dożynkach rozożanki zwyciężyły w konkursie na najpiękniejszy wieniec.
Wiktionary
rzecz. Rozogi nmos.
:: fm. rozożanin mos.
przym. rozoski
Wiktionary
skrót od: rozpuszczalny
SJP.pl
rozciapać, rozciapciać, rozpaćkać; potocznie:
1. rozgnieść coś na gęstą masę;
2. rozchlapać coś mazistego;
3. rozciapać się:
a) stać się papką;
b) utracić wyraziste kontury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) silne uczucie wyrażające bezsilność i zwątpienie
Wiktionary
Zobacz też: Rozpacz w innych znaczeniach tej nazwy.
Rozpacz – kolonia w Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie kutnowskim, w gminie Krośniewice. Wchodzi w skład sołectwa Morawce.
Do 2023 miejscowość była częścią wsi Morawce.
Wikipedia
(1.1) Mam że ja płakać z rozpaczy?
Wiktionary
IPA: ˈrɔspat͡ʃ, AS: rospač
Wiktionary
przym. zrozpaczony, rozpaczliwy
przysł. rozpaczliwie
czas. rozpaczać
Wiktionary
(1.1) desperacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpaczać.
Wiktionary
czas. rozpaczać
przysł. rozpaczliwie
przym. rozpaczliwy
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. przest. rozpaczyć)
(1.1) pogrążać się w rozpaczy, bardzo nad czymś ubolewać, cierpieć
Wiktionary
(1.1) Tak się przestraszył król Murdas, że aż mu w oczach pociemniało. Rozpaczał nad lekkomyślnością, wskutek której nakręcił wróżącą szafę.
Wiktionary
rzecz. rozpacz ż., rozpaczanie n.
przym. rozpaczliwy, zrozpaczony
przysł. rozpaczliwie
Wiktionary
(1.1) lać łzy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozpaczliwy
Wiktionary
(1.1) Szczep walczył rozpaczliwie, z niepohamowanym męstwem, ale ponownie lepsza broń wzięła górę: artyleria i szybkostrzelne karabiny rozgromiły skałkówki.
(1.1) Wycieraczki rozpaczliwie skrobały szybę, niewiele poprawiając widoczność.
(1.1) Człowiek doświadczający cudu konsumpcji również sporządza sobie cały zestaw przedmiotów-symulakrów, znaków zwiastujących szczęście, i czeka (rozpaczliwie, jak ująłby to pewnie jakiś moralizator) na jego pojawienie się.
Wiktionary
przym. rozpaczliwy
czas. rozpaczać
rzecz. rozpacz ż., rozpaczanie n., rozpaczliwość ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozpaczliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rozpaczliwe; cecha tych, którzy są rozpaczliwi
Wiktionary
przym. rozpaczliwy
przysł. rozpaczliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rozpaczliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen rozpaczy, wyrażający czyjąś rozpacz
(1.2) skrajnie niekorzystny, beznadziejny
Wiktionary
rzecz. rozpacz ż., rozpaczliwość ż., rozpaczanie n.
czas. rozpaczać ndk.
przysł. rozpaczliwie
Wiktionary
(1.1) desperacki, straceńczy
(1.2) katastrofalny
Wiktionary
1. proces lub skutek rozpadania się, dzielenia się na mniejsze części, utrata spójności;
2. gnicie lub rozkładanie się substancji organicznych wskutek działania bakterii; rozkład
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podzielenie na części
(1.2) powstanie różnic
(1.3) znaczne ograniczenie lub zakończenie funkcjonowania
Wiktionary
(1.1) Po przegranych wyborach nastąpił rozpad Prawa i Sprawiedliwości.
(1.2) W obrębie ich związku nastąpił rozpad myśli i dążeń.
(1.3) Nareszcie doszło do rozpadu ZSRR!
Wiktionary
IPA: ˈrɔspat, AS: rospat
Wiktionary
przym. rozpadowy
czas. rozpadać
Wiktionary
rozkład, rozbicie, dezintegracja, dekompozycja, podział, liza, rozczłonkowanie, atomizacja, poróżnienie, rozłam, schizma, upadek, ruina
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpadać.
Wiktionary
rzecz. rozpadlina ż.
czas. rozpadać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rozpaść)
(1.1) daw. wykazywać podział
(1.2) daw. zrywać związek
czasownik zwrotny niedokonany rozpadać się (dk. rozpaść się)
(2.1) ulegać rozpadowi
czasownik zwrotny dokonany rozpadać się (ndk. brak)
(3.1) meteorol. dojść stopniowo do intensywnego padania
Wiktionary
(2.1) W znacznym odsetku są małżeństwa wymuszone przez fakt przedślubnego zajścia kobiety w ciążę. Takie małżeństwa łatwiej się rozpadają.
Wiktionary
rzecz. rozpad mrz., rozpadanie n., rozpadlina ż.
przym. rozpadowy
Wiktionary
(1.1) rozpadać się
(1.2) odłączać się
(2.1) dezintegrować się, rozdzielać się, rozlatywać się, rozsypywać się, rozwalać się, sypać się, daw. rozpadać
(3.1) rozlać się
Wiktionary
rozstęp skalny, szczelina powstała na skutek wstrząsów lub erozji; rozpadlisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. szeroko rozwarta i często głęboka szczelina powstała w ziemi lub w skale
(1.2) med. głęboki linijny ubytek w naskórku i w skórze właściwej, dochodzący do głębszych jej warstw;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jednak łagodne i wdzięczne zakręty łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej rozpadlinie, a ścieżki w głąb parowu prowadzące zaczęły piąć się po stokach gór; to nagie, skaliste, ostrymi rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone, to zielone i tajemniczo pod sklepieniami liściastej zarośli przepadające.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspaˈdlʲĩna, AS: rospadlʹĩna
Wiktionary
rzecz. rozpadanie n.
czas. rozpaść się, rozpadać się, rozpadać
Wiktionary
(1.2) pęknięcie, szczelina
Wiktionary
rozstęp skalny, szczelina powstała na skutek wstrząsów lub erozji; rozpadlina
SJP.pl
Rozpadlisko ( Der hohle Stein, 4110 m n.p.m.) – urwisko skalne w Karkonoszach.
Granitowe urwisko skalne o wysokości 10 m położone na brzegu rzeki Podgórna u stóp wzniesienia Podgórzynka na granicy miejscowości Podgórzyn Dolny i Podgórzyn Górny.
Wikipedia
choroba zakaźna pszczół
SJP.pl
taki, który się rozpadł; rozpadły
SJP.pl
rozpadywać się - o opadach atmosferycznych: zaczynać padać ciągle lub obficie
SJP.pl
potocznie: rozpadająca się rzecz; rozpadówka
SJP.pl
potocznie: rozpadająca się rzecz; rozpadówa
SJP.pl
taki, który się rozpadł; rozpadnięty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpakować.
Wiktionary
czas. rozpakowywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpakowywać.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) wyjmować z opakowania, zdejmować opakowanie
Wiktionary
rzecz. pakowanie n., pakernia ż., pakers m., pakunek m., upakowanie n., paczka ż., paker mrz./mos., rozpakowanie n.
czas. spakować dk., przypakować dk., zapakować dk., przepakować dk., przepakowywać ndk., dopakować dk., dopakowywać ndk., napakować dk., wypakować dk., wypakowywać ndk., rozpakować dk.
Wiktionary
w sposób wywołujący intensywne uczucia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpalać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspaˈlãɲɛ, AS: rospalãńe
Wiktionary
czas. rozpalać, rozpalić, palić
rzecz. palnik mrz., zapałka ż., palaczka ż.
Wiktionary
bardzo silnie rozgrzewać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpalić)
(1.1) powodować, że coś zacznie się palić
(1.2) bardzo silnie rozgrzewać
(1.3) przen. nadawać czemuś blask
(1.4) przen. pobudzać do działania
(1.5) przen. książk. czynić intensywnym jakieś uczucie
czasownik zwrotny niedokonany rozpalać się (dk. rozpalić się)
(2.1) zwiększać intensywność ognia
(2.2) przen. zwiększać intensywność swoich uczuć, podniecać się
Wiktionary
(1.1) Pamiętajcie dzieci – nie wolno rozpalać ognisk w lesie.
(1.2) Żarówka świeci, ponieważ prąd elektryczny rozpala włókno wolframowe.
(1.3) Wieczorne słońce rozpala złociście taflę jeziora.
(1.4) Na Bliskim Wschodzie nierozważne decyzje polityczne często rozpalają nowe konflikty zbrojne.
(1.5) Ech, już sam jego widok rozpala wszystkie moje zmysły!
(2.1) Ognisko powoli rozpalało się, podsycane gałązkami przynoszonymi przez dzieci.
(2.2) Rozpalała się coraz bardziej od jego dotyku.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpalat͡ɕ, AS: rospalać
Wiktionary
rzecz. rozpałka ż., palnik m., palarnia ż., spalarnia ż., palacz m., palaczka ż., podpalacz m., podpalaczka ż., zapalniczka ż., zapałka ż., rozpalanie n.
czas. palić, rozpalić, zapalać, zapalić, podpalać, podpalić, przypalać, przypalić, spalać, spalić
przym. podpalany, zapalony, palny
Wiktionary
(1.1) niecić, rozniecać, wzniecać
(1.2) rozgrzewać
(1.4) rozbudzać, pobudzać, wzniecać
(1.5) rozniecać, rozbudzać
Wiktionary
bardzo silnie rozgrzać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpalać)
(1.1) dokonany od|rozpalać.
czasownik zwrotny dokonany rozpalić się (ndk. rozpalać się)
(2.1) dokonany od|rozpalać się.
Wiktionary
czas. palić, rozpalać ndk.
rzecz. rozpalanie n., rozpalenie n., palaczka ż., zapałka ż.
Wiktionary
bardzo silnie rozgrzać
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wysoką temperaturę
Wiktionary
czas. palić
Wiktionary
rozważyć, przypomnieć sobie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpamiętywać.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podzielenie ziemi, lasu na mniejsze działki (parcele)
(1.2) (potocznie) rozłożenie czegokolwiek na części składowe
(1.3) (potocznie) rozdanie czegokolwiek dużej liczbie osób
Wiktionary
rzecz. rozparcelowywanie n., parcelowanie n., parcela ż., parcelka ż., parcelacja ż., parcelant m., parcelówka ż.
czas. parcelować ndk., rozparcelowywać ndk., rozparcelować dk.
przym. parcelowy, parcelancki
Wiktionary
rozdzielić na parcele, na działki
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozparcelowywać)
(1.1) podzielić grunty gospodarcze na mniejsze działki
(1.2) (potocznie) rozłożyć cokolwiek na części składowe
(1.3) (potocznie) rozdać cokolwiek dużej ilości osób
Wiktionary
IPA: ˌrɔspart͡sɛˈlɔvat͡ɕ, AS: rosparcelovać
Wiktionary
rzecz. parcelacja ż., rozparcelowywanie n., rozparcelowanie n., parcelowanie n., parcela ż., parcelka ż., parcelant m., parcelówka ż.
czas. rozparcelowywać ndk., parcelować ndk.
przym. parcelowy, parcelancki
Wiktionary
komfortowo ułożony, ulokowany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. pot. pogard. osoba o powierzchownej wiedzy, której brakuje rzetelnego wykształcenia
(1.2) daw. człowiek charakteryzujący się gwałtownością lub nadmierną zuchwałością
Wiktionary
(1.1) Głównych oskarżonych było w procesie dwóch — 38-letni Janusz P., nieudany student prawa [...] oraz Marian S., podobnie jak jego wspólnik, rozparzeniec życiowy nie potrafiący wytrwać w zamiarze ukończenia Wyższej Szkoły Morskiej, nigdzie nie pracujący…
(1.1) Nauczyciel — rozparzeniec,
Niedouk, obcoplemieniec,
Któremu za wiedzę stanie
„Wolnomyślne pojmowanie”
(1.2) Ci młodzi rozparzeńcy, którzy dawno już [...] przekroczyli granice dające się tłumaczyć samym rozwichrzeniem młodości…
(1.2) – Takich rozparzeńców, jak ten frant, nam nie potrzeba – rzekł jeden z przyjezdnych.
(1.2) Dopiero, gdy miał wyjść, zagadnął młodych rozparzeńców. [...] do tych tajemnic [...] nie z pychą, a z pokorą trzeba się zbliżać.
(1.2) W głowie się panu przewróciło, ot co. Zawiodłem się na panu. Myślałem, że pan to przyjmiesz, jak człowiek rozsądny, a teraz widzę, żeś pan rozparzeniec!
Wiktionary
przym. parzelniczy, parzydełkowy
Wiktionary
(1.1) niedouczek, niedouk, ignorant, półinteligent
(1.2) zuchwalec, gwałtownik, raptus, bufon, pyszałek
Wiktionary
brak zdyscyplinowania, folgowanie złym skłonnościom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpasać.
(1.2) zanik norm
Wiktionary
czas. rozpasać dk.
Wiktionary
(1.2) rozpusta, rozbestwienie, degrengolada, rozwydrzenie
Wiktionary
1. pozbawiony wszelkich hamulców moralnych; wyuzdany, rozwydrzony, rozpustny;
2. mający cechy orgii; orgiastyczny, hulaszczy;
3. nie dający się powściągnąć, opanować, pohamować; nieokiełzany, nieujarzmiony, niepowściągliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpatrywać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspatrɨˈvãɲɛ, AS: rospatryvãńe
Wiktionary
czas. rozpatrywać, rozpatrzyć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpatrzyć/rozpatrzeć)
(1.1) książk. brać pod rozwagę, rozważać coś wnikliwie, zaznajamiać się z czymś, analizować
(1.2) daw. oglądać coś szczegółowo, przypatrywać się uważnie
czasownik zwrotny niedokonany rozpatrywać się (dk. rozpatrzyć się/rozpatrzeć się)
(2.1) rozglądać się dla zorientowania się
Wiktionary
(1.1) Wyznaczony przez starostę urzędnik powiatowy ma zadanie rozpatrywać dokumenty wnioskodawców.
(1.2) Ciągle na mapie rozpatruję, z jakiego punktu najbliżej będzie do Torunia.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspaˈtrɨvat͡ɕ, AS: rospatryvać
Wiktionary
rzecz. rozpatrywanie
ims. rozpatrywany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpatrzyć.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspaˈṭʃɛ̃ɲɛ, AS: rospaṭšẽńe
Wiktionary
czas. rozpatrzyć
Wiktionary
rozpatrzyć;
1. rozważyć coś wnikliwie;
2. rozpatrzeć się - rozejrzeć się
SJP.pl
1. rozważyć coś, wziąć pod rozwagę
2. rzadziej: rozejrzeć się; rozpatrzeć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpatrywać)
(1.1) książk. wziąć pod rozwagę, rozważyć coś, zaznajamić się z czymś
(1.2) daw. obejrzeć coś szczegółowo, uważnie
czasownik zwrotny dokonany rozpatrzyć się/rozpatrzeć się (ndk. rozpatrywać się)
(2.1) daw. rozglądnąć się dla zorientowania się
Wiktionary
(1.1) Tę sprawę należy wszechstronnie rozpatrzyć aby móc podjąć właściwą decyzję.
(1.2) Uprzejmie przytrzymując otwarte drzwi rozpatrzył ją z ciekawością od stóp do głów.
(2.1) Jedź rozpatrz się, zbierz dane i wracaj.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpaṭʃɨt͡ɕ, AS: rospaṭšyć
Wiktionary
rzecz. rozpatrzenie n., rozpatrywanie
przym. rozpatrywany
czas. popatrzyć
Wiktionary
potocznie:
1. rozgniatać coś na gęstą masę;
2. rozpaćkiwać się - ulegać rozgnieceniu lub rozgotowaniu na gęstą masę
SJP.pl
rozpałka, podpałka;
1. wzniecanie ognia;
2. coś służącego do rozpalania ognia
SJP.pl
1. rozpalenie ognia w piecu, w kuchni itp.;
2. to, co służy do rozpalania ognia, co łatwo się rozpala dając płomień
SJP.pl
Rozpałka lub podpałka – łatwopalny materiał, pomocny przy rozpaleniu ognia, używany do podpalenia paliw stałych o wysokiej temperaturze zapłonu, np. drewna czy węgla, których nie można zapalić z użyciem typowych urządzeń do rozpalania ognia o zbyt niskiej temperaturze płomienia.
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpasać)
(1.1) karmiąc obficie, sprawić, że ktoś przytył lub coś przytyło
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpadać)
(2.1) daw. zostawszy zniszczonym, rozdzielić się na części
czasownik zwrotny dokonany rozpaść się (ndk. rozpadać się)
(3.1) zostawszy zniszczonym, rozdzielić się na części
(3.2) przestać stanowić całość, dzieląc się na mniejsze części
(3.3) przestać być związkiem lub grupą ludzi, których łączą pewne więzi
(3.4) chem. rozłożyć się na prostsze składniki
Wiktionary
(1.1) Na hrabi Mościńskim lata ten tylko ślad zostawiły, że szczupłego i drobnego chłopaka rozpasły, rozszerzyły, utuczyły do niepoznania; biskup, przeciwnie, skurczył się, zesechł i zdrobniał
(3.1) Szyba była wykonana ze szkła hartowanego i rozpadła się na kawałki.
(3.2) Jugosławia się rozpadła, wojna w Bośni się skończyła, a problemu Kosowa jeszcze nie rozwiązano.
(3.3) Był to zresztą nieudany związek. Rozpadł się niemal natychmiast po ślubie, królowa Adelajda żyła w oddaleniu od Kazimierza, król zachowywał się tak, jakby nie miał żony.
(3.4) W doświadczeniu Hahna jądro uranu rozpadło się na dwie części.
Wiktionary
(1.1)
:: czas. rozpasać ndk.
(2.1), (3.1-4)
:: rzecz. rozpad m., rozpadlina ż.
:: czas. rozpadać ndk.
:: przym. rozpadły
Wiktionary
taki, który się rozperorował
SJP.pl
drzewo z rodziny nanerczowatych; śliwiec
SJP.pl
taki, który się rozpełznął; rozpełźnięty, rozpełzły
SJP.pl
taki, który się rozpełzł; rozpełźnięty, rozpełznięty
SJP.pl
taki, który się rozpełznął; rozpełznięty, rozpełzły
SJP.pl
1. piekąc zbyt długo, spowodować rozpadnięcie czegoś;
2. rozpiec się -
a) rozpaść się pod wpływem pieczenia;
b) rozpiec się - nabrać ochoty do pieczenia
SJP.pl
1. piekąc zbyt długo, powodować rozpadnięcie czegoś;
2. rozpieka się - rozpadać się pod wpływem pieczenia
SJP.pl
1. powodować pienienie się czegoś;
2. rozpieniać się - zaczynać się mocno pienić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpieprzać.
Wiktionary
czas. rozpieprzać ndk.
Wiktionary
potocznie: zniszczyć coś doszczętnie, rozbić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpieprzać)
(1.1) dokonany od|rozpieprzać.
Wiktionary
(1.1) Drogie panie, pracowałyście w najlepszym zakładzie pod słońcem, ale się wam w głowie poprzewracało. Chciałybyście tylko brać, a nic od siebie nie dać. I kto ten zakład rozpieprzył – WY!”.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpʲjɛpʃɨt͡ɕ, AS: rospʹi ̯epšyć
Wiktionary
czas. pieprzyć
przym. pieprznięty
Wiktionary
urządzenie rozpierające stosowane w budownictwie i górnictwie
SJP.pl
wulgarnie: podłużne rozcięcie w dolnej części spódnicy, sukienki, płaszcza, marynarki itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpierdalać.
Wiktionary
rzecz. rozpierdolenie n., rozpierdol m., rozpierucha ż.
czas. zapierdalać, pierdolić, rozpierdalać ndk., rozpierdolić dk.
Wiktionary
niszczyć, psuć, robić bałagan
SJP.pl
rozjebać; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. rozwalić (coś), zniszczyć, zepsuć;
2. rozśmieszyć;
3. pokonać, wygrać (z kimś)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) wulg. slang. rozwalenie, zniszczenie, zepsucie
(1.2) wulg. slang. pokonanie kogoś, wygranie
forma czasownika.
(2.1) wulg. 2. os. lp. rozk. od: rozpierdolić
Wiktionary
rzecz. rozpierdolenie n., rozpierdalanie n.
czas. rozpierdolić dk., rozpierdalać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpierdolić.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspʲjɛrdɔˈlɛ̃ɲɛ, AS: rospʹi ̯erdolẽńe
Wiktionary
rzecz. rozpierdalanie n., rozpierdol m., rozpierucha ż.
czas. zapierdalać, pierdolić, rozpierdolić dk., rozpierdalać ndk.
Wiktionary
rozjebać; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. rozwalić (coś), zniszczyć, zepsuć;
2. rozśmieszyć;
3. pokonać, wygrać (z kimś)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpierdalać)
(1.1) dokonany od|rozpierdalać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspʲjɛrˈdɔlʲit͡ɕ, AS: rospʹi ̯erdolʹić
Wiktionary
rzecz. rozpierdol m., rozpierdolenie n., rozpierdalanie n., rozpierdziel m., rozpierducha ż.
czas. zapierdalać, pierdolić, rozpierdalać ndk.
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: rozpierdolić
przymiotnik
(2.1) wulg. zniszczony, zepsuty, rozerwany
(2.2) wulg. będący w złym stanie psychicznym; smutny, zrozpaczony, rozbity
(2.3) wulg. rozrzucony; będący w nieładzie, bałaganie
Wiktionary
(2.2) Mam dziś ciężki dzień; jestem zupełnie rozpierdolony.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspʲjɛrdɔˈlɔ̃nɨ, AS: rospʹi ̯erdolõny
Wiktionary
zob. pierdolić.
Wiktionary
(2.1) pot. rozwalony
(2.1-2) rozjebany
(2.2) załamany
Wiktionary
wulgarnie:
1. bijatyka, duża awantura;
2. afera, skandal
SJP.pl
rozpierdol, rozpiernicz; nieco wulgarnie:
1. rozgardiasz, bałagan, nieporządek; syf, burdel;
2. bijatyka, duża awantura; rozpierducha, rozróba;
3. dewastacja, zniszczenie
SJP.pl
rozpierdzielić, rozpieprzyć; potocznie:
1. rozbić, zniszczyć; rozwalić;
2. roztrwonić pieniądze;
3. rozrzucić, porozrzucać;
4. rozpierniczyć się - ulec zniszczeniu, rozbiciu
SJP.pl
rozpierdzielać, rozpieprzać; potocznie:
1. rozbijać, niszczyć; rozwalać;
2. roztrwaniać pieniądze;
3. rozrzucać, ciskać w wiele miejsc;
4. rozpierniczać się - ulegać zniszczeniu, rozbiciu
SJP.pl
rozpierdzielić, rozpieprzyć; potocznie:
1. rozbić, zniszczyć; rozwalić;
2. roztrwonić pieniądze;
3. rozrzucić, porozrzucać;
4. rozpierniczyć się - ulec zniszczeniu, rozbiciu
SJP.pl
rozpierzchać się:
1. oddalać się w różnych kierunkach; rozbiegać się, rozpraszać się;
2. o myślach, uczuciach: ulegać rozproszeniu
SJP.pl
rozpierzchły;
1. taki, który się rozbiegł, rozproszył w różne strony, w różnych kierunkach;
2. o myślach, uczuciach: rozproszony, pogubiony, chaotyczny
SJP.pl
rozpierzchnąć się:
1. oddalić się w różnych kierunkach; rozbiec się, rozproszyć się;
2. o myślach, uczuciach: ulec rozproszeniu
SJP.pl
rozpierzchnięty;
1. taki, który się rozbiegł, rozproszył w różne strony, w różnych kierunkach;
2. o myślach, uczuciach: rozproszony, pogubiony, chaotyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpieszczać.
Wiktionary
rzecz. pieszczota ż., pieścidełko n.
czas. rozpieścić, rozpieszczać
Wiktionary
1. psuć zbytnim pobłażaniem, nadmierną tolerancją, dogadzaniem komuś; rozpuszczać;
2. rozpieszczać się - nadmiernie sobie dogadzając, stawać się kapryśnym, wybrednym; rozkapryszać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpieścić)
(1.1) traktować zbyt pobłażliwie
czasownik zwrotny niedokonany rozpieszczać się (dk. rozpieścić się)
(2.1) wykazywać przesadną dbałość o własny dobrobyt; ulegać swoim kaprysom
Wiktionary
rzecz. pieścidełko n., rozpieszczanie n., pieszczoch mos., pieszczota ż.
czas. rozpieścić dk.
przym. rozpieszczony
Wiktionary
(1.1) dogadzać, głaskać, niańczyć, rozbisurmaniać, rozpaskudzać, rozpuszczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpieścić.
Wiktionary
rzecz. pieszczota ż., pieścidełko n.
czas. rozpieścić
Wiktionary
1. zepsuć zbytnim pobłażaniem, nadmierną tolerancją, dogadzaniem komuś; rozpuścić;
2. rozpieścić się - stać się kapryśnym, wybrednym wskutek nadmiernego dogadzania sobie; rozkaprysić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpieszczać)
(1.1) zepsuć kogoś lub coś poprzez zbyt pobłażliwe traktowanie
czasownik zwrotny dokonany rozpieścić się (ndk. rozpieszczać się)
(2.1) zepsuć samego siebie, ulegając własnym kaprysom
Wiktionary
rzecz. pieścidełko n., rozpieszczanie n., rozpieszczenie n., pieszczoch mos., pieszczota ż.
czas. pieścić ndk., rozpieszczać ndk.
Wiktionary
zniekształcić obraz cyfrowy lub obraz wideo, ukazując poszczególne piksele, zwykle w celu uniemożliwienia rozpoznania określonych szczegółów; spikselować, spikselizować, zapikselować, zapikselizować, wypikselować, wypikselizować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpiąć)
(1.1) rozłączać coś zapiętego
(1.2) rozkładać coś złożonego
czasownik zwrotny niedokonany rozpinać się (dk. rozpiąć się)
(2.1) stawać się rozpiętym
(2.2) ulegać rozciągnięciu, rozłożeniu
Wiktionary
rzecz. rozpinacz mrz., rozpinanie n.
czas. rozpiąć dk.
przym. rozpinający, rozpinany
Wiktionary
(1.2) rozciągać, rozkładać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpirzać)
(1.1) pot. lub posp. zniszczyć obiekt fizyczny poprzez rozbicie go na drobne kawałki
(1.2) pot. lub posp. zdezorganizować spójną grupę ludzi, zmuszając jej członków do ucieczki lub odejścia w różnych kierunkach
(1.3) pot. rozrzucić przedmioty bezładnie, pokrywając nimi jakąś przestrzeń
(1.4) pot. zniweczyć działający układ, ustalenia lub procesy, doprowadzając do ich upadku
(1.5) pot. wydać pieniądze lub inne zasoby w sposób lekkomyślny
(1.6) pot. pokonać przeciwnika w walce zbrojnej lub rywalizacji sportowej, odnosząc nad nim zwycięstwo
czasownik zwrotny dokonany rozpirzyć się (ndk. rozpirzać się)
(2.1) pot. ulec całkowitemu rozpadowi, zakończyć się niepowodzeniem lub przestać funkcjonować
Wiktionary
(1.1) …zje, ile będzie mógł, a resztę da kierowcy, żeby go podrzucił bliżej domu. Jeśli dom tam jeszcze stoi i nie rozpirzył go żaden czołg.
(1.1) Wyrazy współczucia dla rodziny i bliskich, tak rozpirzyć auto w terenie zabudowanym, jadąc z dopuszczalną prędkością…
(1.1) Zawsze mnie dziwuje, że jeśli ktoś psuje, to tylko trochę, i czeka, aż się wszystko zawali. Zamiast po prostu rozpirzyć wszystko w drobny mak.
(1.2) O ile się nie mylę, to w świątyni wygarbował kijem grzbiety kupców, powywracał stoły z towarami i rozpirzył towarzystwo na cztery wiatry.
(1.2) To wszystko spowodowało, że mądra policja nie tylko przyjechała radiowozem, ale całą specgrupą i rozpirzyła zbirów.
(1.3) Nie rozchlapuję wody w łazience, nie brudzę się obiadem [...] i nie znoszę tony zabawek na środek mieszkania, żeby je potem w radosnym akcie twórczym rozpirzyć gdzie popadnie.
(1.3) Mój właśnie rozpirzył po pokoju wszystkie zabawki i rozkopał aż na korytarz, a ja już ledwo zipię, jak mam to wszystko na kolanach zbierać.
(1.4) Kolejny raz szantażujecie parlament i najwyższe władze RP, stawiacie im ultimatum: albo spełnicie nasze warunki, albo rozpirzymy wszystko – rząd, Sejm, Polskę.
(1.4) Sedno: jasne jest, że pomimo różnic programowych, jest jednak coś co łączy PiS z PO i jest to bardzo mocno spinająca obie te partie klamra. I o to tu chodzi – o ten stary, pieprzony deal sprzed 17 lat. A ten deal trzeba rozpirzyć w drobny mak.
(1.4) „Pan Wszystko Mogę” nie patrząc na koszta i groźby miliardowych procesów rozpirzył grupę firm żerujących na systemie energetyki wiatrowej, umowach długoterminowych i zielonych certyfikatach.
(1.5) Pozbycie się wszelkich długów konsumenckich i trzymanie wydatków pod kontrolą to jest ta pierwsza, najważniejsza zasada, bo nie ma takiej kasy, której nie da się rozpirzyć na bzdurę.
(1.5) Palikot nie dość, że zbankrutował na produkcji gorzały, to na dodatek rozpirzył grube miliony powierzone mu przez nieszczęśników zauroczonych jego niebywałą charyzmą…
(1.5) Rozpirzymy po prostu te pieniądze, których wcale nie ma.
(1.6) A wracając do Szwedów, klub Malmö FF urządził sobie w Edynburgu strzelanie do szkockich bekasów i rozpirzył w drobny mak miejscowy Hibernian aż 7:0.
(1.6) Jeden taki okręt mógłby rozpirzyć całą naszą MW
(1.6) Co więcej — i tu atrakcja dla patriotów — [...] możesz się wcielić w przywódcę naszego pięknego kraju sprzed paruset lat i rozpirzyć w drobny mak takich Prusaków na przykład.
(2.1)
(2.1) Sezonowe państwo germańskich plemięemion, tradycyjnie, rozpirzy się samo z głupoty…
(2.1) Chyba że wszystko się rozpirzy!
Wiktionary
(1.1) rozbić, porozbijać, rozwalić, zdemolować, zniszczyć, roztrzaskać, zdruzgotać, zgruchotać, rozsadzić; posp. rozpieprzyć
(1.2) rozpędzić, rozgonić, przepędzić, rozproszyć
(1.3) rozrzucić; posp. rozpieprzyć
(1.4) zrujnować, obrócić wniwecz, rozwalić; posp. rozpieprzyć
(1.5) roztrwonić, przetrwonić, zmarnotrawić, zmarnować, przetracić, przepuścić, prześwistać, przetańczyć
Wiktionary
1. zapisany plan działań; rozpiska;
2. dawniej:
a) długie, obszerne pismo;
b) rozpisywanie się o czymś;
c) różnica zdań, protest
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpisać.
Wiktionary
rzecz. rozpiska ż., pisanina ż.
Wiktionary
czasownik
(1.1) ogłosić konkurs
(1.2) szt. rel. pokryć malarstwem ikonowym
Wiktionary
rzecz. rozpiska ż., pisanina ż.
Wiktionary
potocznie: zapisany plan działań; rozpis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zapisany plan jakiegoś działania
Wiktionary
(1.1) Skoro napisane, że nasza, to nie ma innej możliwości, rozpiska na cały rok wisi na korytarzu.
Wiktionary
rzecz. rozpisanie n., pisanina ż.
czas. rozpisać dk.
Wiktionary
1. robić odpisy, przepisywać tekst kilka razy dla kilku osób, np. dla aktorów;
2. ogłaszać drukiem, podawać do publicznej wiadomości;
3. przydzielać coś kilku osobom, dzielić coś pomiędzy kilka osób;
4. rozpisywać się - pisać obszernie, szczegółowo
SJP.pl
1. potocznie: wypić wspólnie z kimś butelkę alkoholu;
2. spowodować u kogoś nałogowe picie alkoholu
SJP.pl
gatunek leszcza, ryba z rodziny karpiowatych
SJP.pl
Rozpiór, siniec ("Ballerus ballerus") – gatunek słodkowodnej ryby karpiokształtnej z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpinać)
(1.1) dokonany od|rozpinać.
Wiktionary
IPA: ˈrɔspʲjɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: rospʹi ̯o̊̃ńć
Wiktionary
rzecz. rozpięcie n., rozpinanie n., rozpiętość ż.
czas. rozpinać ndk.
Wiktionary
1. potocznie: wypić wspólnie z kimś butelkę alkoholu;
2. spowodować u kogoś nałogowe picie alkoholu
SJP.pl
ćwiczenie gimnastyczne polegające na unoszeniu i rozkładaniu na bok ramion z ciężarkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odległość pomiędzy najdalszymi krańcami
(1.2) odległość między skrajnymi wartościami
Wiktionary
(1.1) Poruszaliśmy się po terenie o rozpiętości blisko czterdziestu kilometrów.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpʲjɛ̃ntɔɕt͡ɕ, AS: rospʹi ̯ẽntość
Wiktionary
czas. rozpiąć
Wiktionary
(1.1) zasięg
(1.2) skala, zakres
Wiktionary
1. potocznie: wypić wspólnie z kimś butelkę alkoholu;
2. spowodować u kogoś nałogowe picie alkoholu
SJP.pl
rozpierdol, rozpierdziel, rozpiernicz; wulgarnie:
1. rozgardiasz, bałagan, nieporządek; syf, burdel;
2. bijatyka, duża awantura; rozpierducha, rozróba;
3. dewastacja, zniszczenie
SJP.pl
wulgarnie: rozwalać, niszczyć, rozrzucać coś; rozjebywać, rozpierdalać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozplantować.
Wiktionary
czas. rozplantować dk.
rzecz. plant mrz., planty nmos.
Wiktionary
czasownik
(1.1) wyrównać coś sypkiego równo po powierzchni gruntu
Wiktionary
IPA: ˌrɔsplãnˈtɔvat͡ɕ, AS: rosplãntovać
Wiktionary
rzecz. plantowanie n., rozplantowanie n., plant mrz., planty nmos.
czas. plantować
Wiktionary
wyrównywać po powierzchni gruntu
SJP.pl
1. plaskając, rozpłaszczać, rozbijać;
2. rzadko: rozplaskiwać się - stawać się płaskim; rozpłaszczać się
SJP.pl
w biologii:
1. rozmnażanie się, rozrost komórek w organizmie;
2. nadmierne powiększanie się jakiegoś narządu na skutek rozrostu jego komórek
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozplatać.
Wiktionary
rzecz. rozplatanie n.
czas. rozplatać ndk.
Wiktionary
usunąć plombę
SJP.pl
proces odwrotny do splotu funkcji; dekonwolucja
SJP.pl
potocznie: plotkując, rozgłosić coś; rozpowiedzieć, rozpaplać, roztrąbić
SJP.pl
potocznie: plotkując, rozgłosić coś; rozpowiedzieć, rozpaplać, roztrąbić
SJP.pl
plusnąć kropelkami na wszystkie strony; rozbryzgnąć, rozbryzgać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpoczynać.
Wiktionary
rzecz. rozpoczęcie n.
czas. począć, rozpoczynać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpocząć)
(1.1) inicjować coś, dawać początek
(1.2) znaleźć się na początku
czasownik zwrotny niedokonany rozpoczynać się (dk. rozpocząć się)
(2.1) zaczynać się
Wiktionary
(1.1) Byłem zmęczony i nie chciałem rozpoczynać rozmowy.
(1.2) Utwór rozpoczyna rytmiczne uderzanie tamburyna, do którego wkrótce dochodzi flet, oraz gitara.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔˈt͡ʃɨ̃nat͡ɕ, AS: rospočỹnać
Wiktionary
rzecz. rozpoczęcie n., rozpoczynanie n., nadpoczęcie n., napoczęcie n., napoczynanie n., poczęcie n., poczynanie n., ponapoczynanie n., porozpoczynanie n.
czas. rozpocząć dk., nadpocząć dk., napocząć dk., napoczynać ndk., począć dk., poczynać ndk., ponapoczynać dk., porozpoczynać dk.
Wiktionary
(1.1) inicjować
(1.1-2) zaczynać
Wiktionary
dać początek
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|rozpoczynać.
czasownik zwrotny dokonany rozpocząć się (ndk. rozpoczynać się)
(2.1) dokonany od|rozpoczynać się.
Wiktionary
(1.1) Dziesięć minut później barka rozpoczęła swój długi zjazd na równiny, a piesek siedział na dziobie i rozkoszował się rześką bryzą.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpɔt͡ʃɔ̃ɲt͡ɕ, AS: rospočõńć
Wiktionary
czas. począć, rozpoczynać, napocząć
rzecz. rozpoczęcie n., poczęcie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpocząć.: zapoczątkowanie czegoś, nadanie czemuś początku
(1.2) moment w którym coś się rozpoczyna
Wiktionary
(1.1) Dla szczeniąt konieczne jest rozpoczęcie pobierania mleka jak najszybciej po porodzie.
(1.1) Około jedenastej, głos trąby oznajmił rozpoczęcie widowiska. Sułtan i Szeherezada zajęli miejsce na dywanie, a reszta zebranych stłoczyła się w jaskini Aladyna (…) Po zakończeniu pierwszej bajki, przeszli jej aktorzy, w uroczystym pochodzie do sali głównej i podniósłszy nad głową ramiona, oddali sułtanowi głęboki salaam. Potem zostawali jako widzowie w sali, która się napełniała zwolna.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔˈt͡ʃɛ̃ɲt͡ɕɛ, AS: rospočẽńće
Wiktionary
rzecz. rozpoczynanie n.
czas. począć dk., rozpoczynać ndk., rozpocząć dk.
Wiktionary
(1.1) zapoczątkowanie, inicjacja, zainicjowanie
(1.2) początek, start, podn. inauguracja
Wiktionary
rozpodobniać się - o głosce będącej w bliskim sąsiedztwie z inną, identyczną: ulegać zmianie
SJP.pl
zjawisko fonetyczne, w którym jeden z dwóch takich samych fonemów ulega zmianie (zostaje zastąpiony podobnym); odpodobnienie; dysymilacja
SJP.pl
dawniej:
1. umieszczać coś nie wiadomo gdzie;
2. rozpodziewać się - gubić się, znikać, rozpraszać się
SJP.pl
stan pięknej, bezchmurnej pogody następującej po okresie zachmurzenia, deszczu, śniegu itp.
SJP.pl
rozpogodzić się - o niebie: stać się bezchmurnym, pogodnym
SJP.pl
rzadko: rozpić;
1. sprawić, żeby ktoś zaczął nadużywać alkoholu;
2. rozpoić się - zacząć nadużywać alkoholu
SJP.pl
rozpolitykowywać się - zaczynać rozprawiać na tematy polityczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. zapinane rozcięcie w spodniach
(1.2) kraw. rozcięcie w spódnicy
(1.3) kraw. rozcięcie w męskich majtkach
Wiktionary
IPA: rɔsˈpɔrɛk, AS: rosporek
Wiktionary
przym. rozporkowy
rzecz. rozpór mrz.
Wiktionary
(1.1) reg. śl. bontek
(1.2) rozcięcie
(1.3) otwór frontowy, kieszeń, Y-front
Wiktionary
1. → rozporek;
2. potocznie: związany ze skandalem seksualnym
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rozporkiem, dotyczący rozporka
Wiktionary
rzecz. rozporek m., rozpór m.
Wiktionary
Rozpornica, rozpornica sieciowa, deska trałowa – płyta rozpierająca skrzydła włoka podczas ciągnięcia (trałowania).
Rozpornicą nazywa się też belkę mocowaną w luku poprzecznie do osi symetrii statku, służącą do przenoszenia sił i mocowania desek lukowych. Ze względu na rozpowszechnienie nowszych metod zamykania ładowni obecnie rzadko spotykana.
Wikipedia
taki, którym da się rozporządzać
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którym można rozporządzać
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔʒɔ̃nˈd͡zalnɨ, AS: rospožõnʒalny
Wiktionary
czas. rozporządzać (się) ndk., rozporządzić (się) dk.
rzecz. rozporządzanie ndk., rozporządzenie dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozporządzić)
(1.1) nakazywać, jak ktoś ma działać w jakiejś sprawie
(1.2) mieć do dyspozycji; mieć na swoje usługi
czasownik zwrotny niedokonany rozporządzać się (dk. rozporządzić się)
(2.1) dysponować samowolnie; postępować według swej woli
Wiktionary
rzecz. rozporządzanie n.
czas. rozporządzić dk.
przym. rozporządzający
Wiktionary
(1.1) dysponować, rozkazywać, rządzić, zarządzać
(1.2) dysponować, mieć, posiadać, rozrządzać, władać
(2.1) rządzić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. akt normatywny, stanowiący źródła powszechnie obowiązującego prawa, wydany na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego i w celu wykonania ustawy;
(1.2) odczasownikowy od|rozporządzić.
Wiktionary
Rozporządzenie – akt normatywny wydawany na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, które precyzuje który podmiot i w jaki sposób ma wprowadzić zmiany określone w ustawie.
Wikipedia
(1.1) Organ wydający rozporządzenie powinien dbać, aby nie przekroczyć delegacji ustawowej.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔʒɔ̃nˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: rospožõnʒẽńe
Wiktionary
przym. rozporządzalny
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. rozsypać
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔˈsaʒɨt͡ɕ, AS: rosposažyć
Wiktionary
rozciągnąć, rozpiąć na dużej powierzchni coś uprzednio złożonego, zgniecionego
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpowiedzieć)
(1.1) dzielić się wiadomościami z wszystkimi
Wiktionary
(1.1) A po co Justysia rozpowiada, że się mój ożenek szykuje?
Wiktionary
rzecz. rozpowiadanie n.
czas. powiedzieć
Wiktionary
(1.1) bębnić, paplać, rozgadywać, rozgłaszać, rozplotkowywać
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozpowiadać.
Wiktionary
(1.1) Patrycja rozpowiedziała w szkole, że byliśmy razem w łóżku…
Wiktionary
rzecz. rozpowiedzenie n.
czas. powiedzieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie czegoś powszechnie znanym
Wiktionary
(1.1) Różnice między wolną, a otwartą licencją sprowadzają się do różnych mechanizmów rozpowszechniania.
Wiktionary
czas. rozpowszechnić, rozpowszechniać ndk.
przym. rozpowszechniony
Wiktionary
umożliwiać wszechstronny dostęp do publikowanego materiału
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpowszechnić)
(1.1) niedokonany od|rozpowszechnić.
czasownik zwrotny niedokonany rozpowszechniać się (dk. rozpowszechnić się)
(2.1) niedokonany od|rozpowszechnić się.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔfˈʃɛxʲɲät͡ɕ, AS: rospofšeχʹńäć
Wiktionary
rzecz. rozpowszechnianie n., rozpowszechnienie n.
czas. rozpowszechnić dk.
przym. rozpowszechniony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie czegoś powszechnie znanym
Wiktionary
czas. rozpowszechniać, rozpowszechnić dk.
przym. rozpowszechniony
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) występujący powszechnie, często, na dużą skalę
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: rozpowszechnić
Wiktionary
(1.1) Burak jest szeroko rozpowszechniony w kuchni słowiańskiej (np. w zupach takich jak barszcz i botwinka).
(1.1) Imię Astryda jest najbardziej rozpowszechnione w krajach nordyckich, ale jego użycie widuje się wskutek emigracji także na przykład we Francji czy w USA.
Wiktionary
rzecz. rozpowszechnianie n., rozpowszechnienie n.
czas. rozpowszechniać ndk., rozpowszechnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpowszechniać)
(1.1) uczynić coś powszechnie znanym
czasownik zwrotny dokonany rozpowszechnić się (ndk. rozpowszechniać się)
(2.1) stać się znanym lub używanym powszechnie
(2.2) wystąpić często lub w dużej liczbie
Wiktionary
rzecz. rozpowszechnianie n., rozpowszechnienie n.
czas. rozpowszechniać ndk.
przym. rozpowszechniony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. stwierdzenie rodzaju choroby;
(1.2) praw. adm. rozpatrzenie sprawy przez sąd lub organ administracji
(1.3) wojsk. działalność wojsk na polu walki mająca na celu zdobycie informacji o nieprzyjacielu;
(1.4) dokonanie identyfikacji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W dokumentacji medycznej rozpoznania należy wpisywać zgodnie z międzynarodową klasyfikacją ICD-10.
(1.2) Poucza się stronę, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podanie zostanie pozostawione bez rozpoznania.
(1.3) Rozpoznanie bojem prowadzi często do nieproporcjonalnie wysokich strat w stosunku do osiąganych efektów operacyjnych.
(1.4) Syn denata przybył do kostnicy na rozpoznanie zwłok.
Wiktionary
IPA: ˌrɔspɔzˈnãɲɛ, AS: rospoznãńe
Wiktionary
rzecz. rozpoznawalność ż., rozpoznawanie n., znawstwo n.
przym. rozpoznawalny, rozpoznawczy
przysł. rozpoznawalnie, rozpoznawczo
czas. rozpoznać dk., rozpoznawać ndk.
Wiktionary
(1.1) diagnoza
(1.2) rozpatrzenie
(1.3) zwiad
(1.4) identyfikowanie, identyfikacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co łatwo można odróżnić od innych
Wiktionary
(1.1) Wysokie miejsce to nie tylko kwestia rozpoznawalności, ale także autorytetu, który może być wartościowy dla danej marki.
Wiktionary
rzecz. rozpoznanie n., rozpoznawanie n.
czas. rozpoznać dk., rozpoznawać ndk.
przym. rozpoznawalny
przysł. rozpoznawalnie
Wiktionary
dający się rozpoznać, łatwy do rozpoznania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dający się rozpoznać
Wiktionary
(1.1) Nike z Samotraki, znaleziona w 1863 r., jest jedną z najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych rzeźb na świecie.
(1.1) Jego twarz była rozpoznawalna pomimo wąsów, które sobie zapuścił.
Wiktionary
rzecz. rozpoznanie n., rozpoznawanie n., rozpoznawalność ż.
czas. rozpoznać
przym. rozpoznawczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) identyfikowanie kogoś lub czegoś
(1.2) praw. badanie, rozpatrywanie danej kwestii
Wiktionary
Rozpoznawanie – forma pamiętania informacji i proces pamięciowy, który polega na dopasowaniu kodowanej informacji do tych, które już są zgromadzone w pamięci. W efekcie jest się w stanie rozpoznać, czy dana informacja jest znana, czy jest nowa.
Rozpoznawanie jest zwykle o wiele łatwiejsze niż odtwarzanie z pamięci, pod warunkiem, że prezentowane bodźce są do siebie niepodobne. Im bardziej egzotyczne i charakterystyczne są informacje zakodowane w pamięci, tym łatwiej jest je rozpoznać.
Wikipedia
(1.1) Aktywiści w różnych częściach świata zaczęli opracowywać oprogramowanie do rozpoznawania twarzy w celu identyfikacji policjantów podejrzewanych o napaści na protestujących.
Wiktionary
rzecz. rozpoznanie n., znawstwo n., rozpoznawalność ż.
przym. rozpoznawalny, rozpoznawczy
czas. rozpoznawać ndk., rozpoznać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpoznać)
(1.1) identyfikować kogoś lub coś, wyróżniając spośród innych; badając, stwierdzić, określić coś
(1.2) praw. badać, rozpatrywać
czasownik zwrotny niedokonany rozpoznawać się (dk. rozpoznać się)
(2.1) rozpoznawać (1.1) samego siebie
(2.2) widząc się, identyfikować się wzajemnie
(2.3) daw. orientować się w czymś, zaznajamiać się z czymś
Wiktionary
(1.1) Lekarze bardzo rzadko rozpoznają tę chorobę.
(1.1) Kto fałsz i prawdę rozpoznawa lotnie, (…) / Takiego człeka mężem zwać się godzi.
(1.2) Sąd rozpoznawał sprawę przez cały rok!
(2.3) On się jeszcze rozpoznawa, / Ale nie zna się na tobie, / Boś ty mu ni siostra, ni żona.
Wiktionary
rzecz. rozpoznawanie n., rozpoznanie n., znawstwo n., rozpoznawalność ż.
czas. poznać dk., poznawać ndk., rozpoznać dk., zapoznać dk., zapoznawać ndk.
przym. rozpoznawczy
Wiktionary
1. umożliwiający identyfikację, np. znak rozpoznawczy;
2. mający na celu zdobycie określonych informacji o przeciwniku, np. samolot rozpoznawczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dający sposobność rozpoznania
(1.2) mający za cel rozpoznanie
Wiktionary
(1.2) Wszystkie pułki rozpoznawcze zostały spieszone i działały jak piechota.
Wiktionary
rzecz. rozpoznanie n., rozpoznawanie n.
czas. rozpoznać dk., rozpoznawać ndk.
przym. rozpoznawalny
Wiktionary
(1.1) identyfikacyjny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|rozpoznawać.
czasownik zwrotny dokonany rozpoznać się (ndk. rozpoznawać się)
(2.1) dokonany od|rozpoznawać się.
Wiktionary
(1.1) Miała tę samą sukienkę, w której rozpoznał teraz męską koszulę, zbyt dużą i niedbale zapiętą.
Wiktionary
czas. rozpoznawać, odpoznać
rzecz. rozpoznanie n., rozpoznawanie n., znawstwo n., rozpoznawalność ż.
przym. rozpoznawczy, rozpoznawalny
Wiktionary
podzielić na dwie równe części
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. umieszczać coś na dużej przestrzeni, układać szeroko;
2. rozszerzać, zwiększać zakres czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpostrzeć)
(1.1) rozkładać na dużej powierzchni coś przedtem złożonego
(1.2) daw. rozszerzać zasięg czego
czasownik zwrotny niedokonany rozpościerać się (dk. rozpostrzeć się)
(2.1) zajmować dużą powierzchnię lub przestrzeń
Wiktionary
(2.1) Plantacje bananów rozpościerały się po obu stronach, parę anten radiowych tkwiło na wzniesieniu.
Wiktionary
rzecz. rozpościeranie n.
czas. rozpostrzeć dk.
Wiktionary
(1.1) rozkładać, rozprostowywać, rozścielać
(2.1) ciągnąć się, rozciągać się, rozlegać się, rozpinać się, roztaczać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpracować.
Wiktionary
czas. pracować, rozpracować dk.
przym. zapracowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpracowywać.
Wiktionary
czas. pracować, rozpracowywać ndk.
przym. zapracowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozprostowanie, wygładzenie, usunięcie zagięć w materiale
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozprasowywać)
(1.1) prasując, rozprostować, wygładzić, usunąć zagięcia w materiale; prasując spłaszczyć
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozprostowywanie, wygładzanie, usuwanie zagięć w materiale
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozprasować)
(1.1) niedokonany od|rozprasować.
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpraszać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. rozproszyć, rozpraszać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozproszyć)
(1.1) powodować rozsypkę, rozejście się, rozrzut na wszystkie strony
(1.2) uniemożliwiać skupienie się nad czym
(1.3) rozpędzać na wszystkie strony
(1.4) powodować zmalenie, zanik czego
(1.5) przyczyniać się do ustąpienia niewłaściwych stanów psychicznych
czasownik zwrotny niedokonany rozpraszać się (dk. rozproszyć się)
(2.1) ulegać rozproszeniu: rozdrobnieniu, rozrzutowi, rozsypce, zanikowi
(2.2) uciekać bezładnie, rozchodzić się w różnych kierunkach
(2.3) tracić uwagę
(2.4) chem. rozchodzić się w danym ośrodku
(2.5) meteorol. ulegać ustąpieniu
Wiktionary
rzecz. rozpraszanie n., rozproszenie n.
czas. rozproszyć
Wiktionary
(1.1) rozdrabniać, roznosić, rozrzucać, rozsypywać
(1.2) dekoncentrować
(1.3) rozganiać, rozgramiać, rozpędzać
(1.4) rozjaśniać
(1.5) rozwiewać
(2.1) niknąć, rozchodzić się, rozdrabniać się, rozjaśniać się, rozpryskiwać się, rozrzucać się
(2.2) rozchodzić się, rozpierzchać się
(2.3) dekoncentrować się, rozmieniać się na drobne
(2.5) przechodzić, rozchodzić się, ustępować
Wiktionary
1. pisemna praca naukowa;
2. posiedzenie sądu rozpatrujące jakąś sprawę;
3. debata, dyskusja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. proces sądowy
(1.2) debata, dyskusja
(1.3) rodzaj pisemnej pracy naukowej
(1.4) rozstrzygnięcie sporu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dzisiaj rano poszedłem do sądu na rozprawę.
(1.3) O tym, że zależało mu na tym, aby traktat ten odebrany został jako poważna rozprawa naukowa świadczą zarówno liczne przypisy, w których podawał on uściślenia, wyjaśnienia i źródła swoich informacji, jak i dołączone do niego w formie aneksów różnego rodzaju dokumenty i listy (…)
Wiktionary
IPA: rɔsˈprava, AS: rosprava
Wiktionary
rzecz. rozprawianie n., rozprawienie n.
:: zdrobn. rozprawka ż.
czas. rozprawiać ndk., rozprawić dk., prawić ndk.
Wiktionary
(1.1) sprawa, przewód sądowy, proces
(1.2) dyskusja, debata, polemika, dysputa
(1.3) studium, opracowanie, elaborat, referat
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozprawiać.
Wiktionary
czas. rozprawiać ndk.
rzecz. rozprawa ż.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) długo opowiadać o czymś
czasownik zwrotny niedokonany rozprawiać się (dk. rozprawić się)
(2.1) załatwiać jakieś porachunki z kimś, najczęściej stosując przemoc; rozstrzygnąć jakiś problem, konflikt, spór, zatarg
Wiktionary
(1.1) Teraz z punktu widzenia zawodowego mogła z przyjemnością rozprawiać z nią o strojach i bieliźnie.
Wiktionary
IPA: rɔsˈpravʲjät͡ɕ, AS: rospravʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. rozprawianie n., rozprawa
Wiktionary
(1.1) rozwodzić się, gawędzić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozprawiczać.
Wiktionary
czas. rozprawiczać ndk.
Wiktionary
rozstrzygnąć konflikt, stosując przemoc
SJP.pl
1. niewielka, pisemna praca naukowa;
2. pisemna praca szkolna, w której należy uzasadnić jakieś założenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pisemna praca szkolna, w której uczeń ma uzasadnić jakąś tezę
Wiktionary
Rozprawka – pisemna forma wypowiedzi, zawierająca rozważania na określony temat. Jej nazwa pochodzi od czasownika „rozprawiać”. Składa się ze wstępu (tezy/hipotezy), rozwinięcia (argumentów), zakończenia (potwierdzenia tezy lub potwierdzenia/obalenia hipotezy).
Wikipedia
(1.1) Rozprawka jest zasadą szkolnego egzaminu.
Wiktionary
rzecz. rozprawa ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) środ. wojsk. rozproszenie się
Wiktionary
taki, który rozpromieniał
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpromieniać)
(1.1) uczynić jaśniejszym, rozświetlić
(1.2) nadać pogodny wygląd
czasownik zwrotny dokonany rozpromienić się (ndk. rozpromieniać się)
(2.1) stać się jasnym, rozświetlonym
(2.2) przybrać pogodny wygląd
Wiktionary
(1.1) Malarz rozpromienił tło, dodając odrobinę bieli.
(1.2) Pan Ludwik wyszedł rozpromieniony z sali egzaminacyjnej.
(2.1) Niebo się rozpromieniło, już nie będzie padać.
(2.1) Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Wiktionary
rzecz. rozpromienienie n.
Wiktionary
spopularyzować, upowszechnić; wypromować
SJP.pl
rzadko: czynić coś ogólnie znanym, akceptowanym, stosowanym; popularyzować, upowszechniać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozniesienie na wszystkie strony; bezładne rozrzucenie
(1.2) rozmieszczenie w różnych miejscach
(1.3) niebycie skupionym
(1.4) utracenie intensywności lub zniknięcie
(1.5) wpłynięcie na zanik u kogoś jakiegoś uczucia
Wiktionary
(1.2) Podczas wojny księgozbiór uległ rozproszeniu.
(1.3) By nie ulegać rozproszeniu, chodził z książką do altany.
Wiktionary
rzecz. rozproszeniec mos.
czas. rozpraszać ndk., rozproszyć dk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który przyjmuje bezładne rozmieszczenie, na wszystkie strony; taki, którego elementy rozmieściły się daleko od siebie
(1.2) niepotrafiący się skupić
Wiktionary
(1.1) dyspersyjny, porozrzucany, rozpełzły, rozrzucony, rozsiany, rozsypany
(1.2) rozkojarzony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpraszać)
(1.1) dokonany od|rozpraszać.
czasownik zwrotny dokonany rozproszyć się (ndk. rozpraszać się)
(2.1) dokonany od|rozpraszać się.
Wiktionary
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
Wiktionary
rzecz. rozpraszanie n., rozproszenie n.
czas. rozpraszać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozprowadzić)
(1.1) doprowadzać do różnych miejsc, osób, instytucji
(1.2) nakładać cienką warstwę danej substancji na jakąś powierzchnię
(1.3) doprowadzać do rozcieńczenia czegoś
(1.4) prowadząc, kierować wiele osób do różnych miejsc
Wiktionary
rzecz. rozprowadzanie n.
czas. rozprowadzić, wprowadzać
Wiktionary
(1.1) dystrybuować, kolportować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozprowadzać)
(1.1) dokonany od|rozprowadzać.
Wiktionary
rzecz. rozprowadzanie n., rozprowadzenie n.
czas. rozprowadzać ndk.
Wiktionary
narzędzie do rozpruwania; prujka
SJP.pl
1. wyciągać nitki, którymi jest coś zszyte; wypruwać;
2. rozcinać, ranić;
3. rozrywać coś odsłaniając wnętrze;
4. rozpruwać się - rozrywać się na szwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) strumień cieczy lub jego ślad w postaci rozbryzgniętych, drobniutkich kropel
Wiktionary
rzecz. rozpryskiwacz mrz.
czas. rozpryskać dk., rozpryskiwać ndk.
Wiktionary
rozprysnąć;
1. pryskając, rozchlapać coś na wszystkie strony;
2. rozpryskać się:
a) o płynach: zostać rozchlapanym, rozpryskanym;
b) rozpaść się na drobne części; rozsypać się, rozbić się gwałtownie;
c) przenośnie: w krótkim czasie rozejść się, rozbiec się na wszystkie strony
SJP.pl
1. pryskając, rozchlapywać coś na wszystkie strony;
2. rozpryskiwać się:
a) o płynach: być rozchlapanym, rozpryskanym;
b) rozpadać się na drobne części; rozsypywać się, rozbijać się gwałtownie;
c) przenośnie: w krótkim czasie rozchodzić się, rozbiegać się na wszystkie strony
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpryskać lub rozprysnąć)
(1.1) sprawiać, że krople danej cieczy szybko rozprzestrzeniają się w różnych kierunkach
(1.2) sprawiać, że dany przedmiot rozpada się na drobne kawałki
czasownik zwrotny niedokonany rozpryskiwać się (dk. rozpryskać się lub rozprysnąć się)
(2.1) o danej cieczy: rozprzestrzeniać się szybko jako krople
(2.2) o danym przedmiocie: rozpadać się na drobne kawałki
(2.3) pot. o ludziach lub zwierzętach: szybko rozchodzić się w różne strony
Wiktionary
(2.2) Jeśli np. w czasie szybkiej jazdy w taką szybę uderzy kamyk, to szyba nie rozpryskuje się na drobne kawałeczki.
Wiktionary
czas. pryskać
rzecz. rozprysk mrz.
Wiktionary
1. → rozprysk (strumień cieczy);
2. rozpadający się na wiele kawałków po wybuchu; odłamkowy
SJP.pl
rozpryskać;
1. pryskając, rozchlapać coś na wszystkie strony;
2. rozprysnąć się:
a) o płynach: zostać rozchlapanym, rozpryskanym;
b) rozpaść się na drobne części; rozsypać się, rozbić się gwałtownie;
c) przenośnie: w krótkim czasie rozejść się, rozbiec się na wszystkie strony
SJP.pl
taki, który rozprysł; rozpryśnięty
SJP.pl
rozpryskać;
1. pryskając, rozchlapać coś na wszystkie strony;
2. rozprysnąć się:
a) o płynach: zostać rozchlapanym, rozpryskanym;
b) rozpaść się na drobne części; rozsypać się, rozbić się gwałtownie;
c) przenośnie: w krótkim czasie rozejść się, rozbiec się na wszystkie strony
SJP.pl
drzewce biegnące po przekątnej żagla - na barkach, małych statkach rybackich
SJP.pl
Ro
Wikipedia
mieszkaniec Rozprzy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rozprzy (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Rozprza
SJP.pl
drzewce biegnące po przekątnej żagla - na barkach, małych statkach rybackich
SJP.pl
sprzedawać kolejno wielu osobom; rozsprzedawać
SJP.pl
sprzedać kolejno wielu osobom; rozsprzedać
SJP.pl
zdolny do rozprzestrzeniania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) powodowanie występowania czegoś w przestrzeni
(1.2) czynienie czegoś powszechnym, znanym
Wiktionary
(1.1) Gromadząc, a tym samym rozsiewając, nasiona drzew, sójka już od epoki lodowcowej przyczynia się do rozprzestrzeniania się dębu na północ.
(1.1) Kilkanaście osób podejrzanych o rozprzestrzenianie cholery przy użyciu czarów padło ofiarą linczu. Ciała ofiar zostały rozsiekane maczetami, a następnie spalone.
Wiktionary
czas. rozprzestrzeniać ndk., rozprzestrzenić dk.
przym. przestrzenny
rzecz. rozprzestrzenienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozprzestrzenić)
(1.1) powodować występowanie czego w przestrzeni
(1.2) czynić powszechnym, znanym
czasownik zwrotny niedokonany rozprzestrzeniać się (dk. rozprzestrzenić się)
(2.1) występować na rozległym obszarze
(2.2) stawać się powszechnym, znanym
Wiktionary
(1.1) Sromotnik smrodliwy rozprzestrzenia swoje zarodniki za pośrednictwem much, przyciąganych przez jego cuchnącą i oślizgłą zieloną warstwę zarodnikową.
(2.2) Chińskie tradycyjne techniki medyczne, jak akupunktura i tai chi, zaczynają z sukcesem rozprzestrzeniać się w prowincji Pinar del Rio na zachodzie Kuby.
Wiktionary
rzecz. rozprzestrzenianie n., rozprzestrzenienie n.
czas. rozprzestrzenić
przym. przestrzenny
Wiktionary
(1.2) rozpowszechniać, rozpropagowywać, upowszechniać
(1.2) rozpowszechniać się, rozpropagowywać się, upowszechniać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) występowanie czegoś w przestrzeni
(1.2) uczynienie czegoś powszechnym, znanym
Wiktionary
(1.1) W Polsce jej rozprzestrzenienie i częstość występowania nie są znane.
(1.1) Powstanie instytucji parafii wiąże się z rozprzestrzenieniem chrześcijaństwa na tereny wiejskie.
Wiktionary
rzecz. rozprzestrzenianie n.
czas. rozprzestrzenić dk., rozprzestrzeniać ndk.
przym. przestrzenny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozprzestrzeniać)
(1.1) dokonany od|rozprzestrzeniać.
czasownik zwrotny dokonany rozprzestrzenić się (ndk. rozprzestrzeniać się)
(2.1) dokonany od|rozprzestrzeniać się.
Wiktionary
(2.1) Decydując się na ogrzewanie podłogowe uniemożliwiamy alergennym roztoczom rozprzestrzenianie się w powietrzu.
Wiktionary
czas. rozprzestrzeniać ndk.
rzecz. rozprzestrzenianie n., rozprzestrzenienie n.
przym. przestrzenny
Wiktionary
związany z rozprzą (np. ożaglowanie rozprzowe)
SJP.pl
rozciągnąć wyprzędzione nici
SJP.pl
rozciągać wyprzędzione nici
SJP.pl
brak ładu, porządku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozprząc.
(1.2) książk. brak podporządkowania zasadom, chaos, demoralizacja
Wiktionary
(1.1) W świetle dotychczasowych doświadczeń K. wydawało się to nawet wielce prawdopodobne; tyle że w takim razie podobne rozprzężenie sądu jest dla oskarżonego co prawda hańbiące, lecz w gruncie rzeczy bardziej uspokajające niż ubóstwo tej instytucji.
Wiktionary
czas. rozprząc
Wiktionary
prósząc, rozsypywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozprężać.
Wiktionary
Rozprężanie – proces odwrotny do sprężania, tzn. polegający na obniżeniu ciśnienia układu; zwykle wiąże się z ekspansją.
Wikipedia
IPA: ˌrɔsprɛ̃w̃ˈʒãɲɛ, AS: rosprẽũ̯žãńe
Wiktionary
czas. rozprężać ndk.
Wiktionary
rozpsalmiać się - dawniej: zaczynać brzmieć jak psalm
SJP.pl
taki, który rozpuchł (bardzo nabrzmiał); rozpuchły
SJP.pl
bardzo nabrzmieć, napuchnąć
SJP.pl
taki, który rozpuchł (bardzo nabrzmiał); rozpuchnięty
SJP.pl
rozpucz lepiężnikowiec - największy chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych
SJP.pl
dawniej: rozpęknięcie się; dziś tylko w związkach frazeologicznych "śmiać się do rozpuku" albo "zaśmiewać się do rozpuku" - bardzo się śmiać, zanosić się śmiechem
SJP.pl
rozpurpurzać się - stawać się purpurowym, zaczynać mienić się purpurą
SJP.pl
1. brak zasad moralnych w zakresie spraw związanych z seksem; rozwiązłość, wyuzdanie;
2. żartobliwie: nadużywanie czegoś; swawola, niesforność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak moralności w sferze seksualnej
(1.2) pot. używanie czegoś z przesadą, brak umiarkowania
(1.3) przest. rozpasanie, swawola, nadużywanie wolności
Wiktionary
Rozpusta – ogólne określenie dla niemoralności w zakresie spraw seksualnych, w znaczeniu wyuzdanie, rozwiązłość. Inne określenia to nieczystość, bezwstyd, zepsucie, nieumiarkowanie, żądza, łajdactwo. Szczególnym rodzajem rozpusty jest cudzołóstwo.
W tradycji biblijnej "rozpusta" nie ogranicza się do sfery seksualnej lecz oznacza wszelkie formy bałwochwalstwa, które sprzeciwiają się pierwszemu przykazaniu bożemu.
Wikipedia
rzecz. rozpustnica ż., rozpustnik mos., rozpuszczalnik mrz., rozpuszczanie n., rozpuszczenie n.
czas. rozpuszczać ndk., rozpuścić dk.
przym. rozpustny, rozpuszczalnikowy
przysł. rozpustnie
Wiktionary
(1.1) bezwstyd, deprawacja, lubieżność, nierząd, perwersja, rozwiązłość, wszeteczność, wyuzdanie
(1.2) rozpasanie, rozrzutność, wszeteczność
Wiktionary
1. kobieta rozpustna - nieuznająca zasad moralnych, obyczajowych, prowadząca hulaszczy, swobodny tryb życia; lubieżnica, flirciara;
2. kobieta lekkich obyczajów; prostytutka, nierządnica, lafirynda, jawnogrzesznica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. kobieta oddająca się rozpuście
Wiktionary
rzecz. rozpusta ż.
:: fm. rozpustnik m.
przym. rozpustny
przysł. rozpustnie
Wiktionary
(1.1) bezwstydnica, puszczalska, przest. wszetecznica, zbereźnica; peryfr. córa Koryntu
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozpustny, lubieżnie, rozwiąźle
Wiktionary
(1.1) Od dwudziestego roku żył rozpustnie, wciąż odwiedzając miejskie domy uciech.
Wiktionary
rzecz. rozpusta ż., rozpustnik m., rozpustnica ż., rozpustność ż.
przym. rozpustny
Wiktionary
(1.1) wszetecznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozpustnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozpustny
SJP.pl
osoba rozpustna, czyli taka, która nie uznaje zasad moralnych, obyczajowych, prowadzi hulaszczy, swobodny tryb życia; lubieżnik, babiarz, dziwkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. mężczyzna oddający się rozpuście
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: rɔsˈpustʲɲik, AS: rospustʹńik
Wiktionary
rzecz. rozpusta ż.
:: fż. rozpustnica ż.
przym. rozpustny
przysł. rozpustnie
Wiktionary
(1.1) bezwstydnik; posp. dziwkarz; przest. mięsopustnik, wszetecznik, zbereźnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rozpustne; cecha tych, którzy są rozpustni
Wiktionary
przym. rozpustny
przysł. rozpustnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) o osobie: oddający się rozpuście
(1.2) związany z rozpustą, nacechowany rozpustą
Wiktionary
IPA: rɔsˈpustnɨ, AS: rospustny
Wiktionary
rzecz. rozpusta ż., rozpustnik m., rozpustnica ż., rozpustność ż.
przysł. rozpustnie
Wiktionary
(1.1) rozwiązły, lubieżny, sprośny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kawa rozpuszczalna
Wiktionary
(1.1) Chcesz kawy? Ale mam tylko rozpuszczalkę.
Wiktionary
1. ciecz powodująca rozpuszczanie innych ciał;
2. składnik danego roztworu znajdujący się w nim w dominującej ilości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. techn. ciecz powodująca rozpuszczanie innych ciał
(1.2) chem. składnik danego roztworu znajdujący się w nim w dominującej ilości
Wiktionary
Rozpuszczalnik – ciecz zdolna do tworzenia roztworu po zmieszaniu z ciałem stałym, inną cieczą lub gazem. Najbardziej znanym rozpuszczalnikiem jest woda.
Większość rozpuszczalników to związki chemiczne o małej lepkości i stosunkowo niskiej temperaturze wrzenia. Mała lepkość powoduje, że mogą one dość łatwo penetrować rozpuszczaną substancję, zaś niska temperatura wrzenia umożliwia ich oddestylowywanie i parowanie.
Wikipedia
IPA: rɔs.puʂˈt͡ʂal.ɲik
Wiktionary
rzecz. rozpuszczanie n., rozpuszczenie n., rozpusta ż.
czas. rozpuszczać ndk., rozpuścić dk.
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny, rozpuszczalnikowy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rozpuszczalnikiem, dotyczący rozpuszczalnika
Wiktionary
rzecz. rozpusta ż., rozpuszczalnik mrz., rozpuszczanie n., rozpuszczenie n.
czas. rozpuszczać ndk., rozpuścić dk.
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. maksymalna liczba gramów substancji rozpuszczonej w 100 g rozpuszczalnika: przy określonej temperaturze, ciśnieniu (w przypadku gazów) i rodzaju rozpuszczalnika;
Wiktionary
Ro
Wikipedia
przym. rozpuszczalny
Wiktionary
dający się rozpuścić, zdolny do tworzenia roztworu z rozpuszczalnikiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który można rozpuścić
Wiktionary
(1.1) Jeżeli lakier jest rozpuszczalny – powierzchnię matowimy i spryskujemy lakierem nitro.
(1.1) Kawę rozpuszczalną, otrzymuje się dzięki zaparzeniu wypalonych i zmielonych wcześniej ziaren.
Wiktionary
rzecz. rozpuszczalność ż., rozpuszczalnik m., rozpuszczanie n., rozpuszczenie n.
czas. rozpuszczać ndk., rozpuścić dk.
przym. rozpuszczalnikowy, nierozpuszczalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpuszczać.
(1.2) fiz. chem. zjawisko fizyczne, które polega na wnikaniu cząsteczek jednej substancji między cząsteczki drugiej substancji
Wiktionary
Rozpuszczanie (rozpuszczanie fizyczne) – proces fizykochemiczny polegający na takim zmieszaniu ciała stałego, gazu lub cieczy w innej cieczy lub gazie, że powstaje jednorodna, niemożliwa do rozdzielenia metodami mechanicznymi mieszanina. Mieszanina taka nazywana jest roztworem, zaś substancja, w której to się odbywa, nazywana jest rozpuszczalnikiem.
Wikipedia
czas. rozpuszczać, rozpuścić
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny, rozpuszczalnikowy
rzecz. rozpusta ż., rozpuszczalnik mrz.
Wiktionary
(1.2) dyfuzja
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpuścić)
(1.1) niedokonany od|rozpuścić. (o sporządzaniu roztworu)
(1.2) niedokonany od|rozpuścić. (o wywoływaniu zmiany stanu skupienia)
(1.3) niedokonany od|rozpuścić. (zwykle w odniesieniu do włosów)
(1.4) pot. niedokonany od|rozpuścić. (w różne strony)
(1.5) pot. niedokonany od|rozpuścić. (o rozwiązywaniu zespołu)
(1.6) pot. niedokonany od|rozpuścić. (o rozpieszczaniu kogoś)
(1.7) pot. niedokonany od|rozpuścić. (o majątku)
czasownik zwrotny niedokonany rozpuszczać się (dk. rozpuścić się)
(2.1) ulegać rozpuszczeniu, rozprowadzeniu w cieczy
(2.2) ulegać roztopieniu
(2.3) zwykle o włosach: rozplatać się, rozkręcać się
(2.4) pot. stawać się samowolnym, niesubordynowanym
Wiktionary
(1.1) Witaminę zawsze rozpuszczam w szklance wody.
(1.2) Sól rozpuszcza lód na chodnikach.
(1.2) Aceton rozpuszcza lakier do paznokci.
(1.3) Ania nigdy nie rozpuszczała włosów.
(1.4) W trakcie poszukiwań policjanci zawsze rozpuszczali psy tropiące.
(1.4) Dawniej po powrocie z wycieczki rozpuszczaliśmy uczniów do domów, a teraz jest zbyt niebezpiecznie, żeby dzieci wracały same do domów.
(1.6) Przez dwa lata dziadkowie rozpuszczali Kacperka, a teraz trzeba go wciąż nosić na rękach.
(1.7) Co miesiąc rozpuszczał pół pensji na automaty.
(2.1) Cukier lepiej rozpuszcza się w gorącej wodzie niż w zimnej.
(2.2) Lód na chodnikach rozpuszcza się pod wpływem soli.
(2.3) Obcięła się na krótko, bo na treningach rozpuszczały jej się włosy.
Wiktionary
rzecz. rozpuszczanie n., rozpuszczenie n., rozpuszczalnik m., rozpusta ż.
czas. rozpuścić dk.
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny, rozpuszczalnikowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpuścić.
Wiktionary
czas. rozpuścić, rozpuszczać
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny, rozpuszczalnikowy
rzecz. rozpusta ż., rozpuszczalnik mrz.
Wiktionary
nieposłuszny, niegrzeczny z winy opiekunów
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: rozpuścić
przymiotnik
(2.1) fryzj. luzem, niezwiązany
(2.2) o dziecku: rozpieszczony, dostający od rodziców wszystko, co chce lub dopuszczający się nieposłuszeństwa
Wiktionary
IPA: ˌrɔspuʃˈt͡ʃɔ̃nɨ, AS: rospuščõny
Wiktionary
czas. rozpuścić dk., rozpuszczać ndk.
rzecz. rozpuszczanie n., rozpuszczenie n., rozpuszczalnik mrz.
przym. rozpuszczalnikowy
Wiktionary
(2.2) rozwydrzony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpuszczać)
(1.1) sporządzić roztwór dwóch lub więcej substancji, zwykle o różnym stanie skupienia
(1.2) wywołać zmianę stanu skupienia, topnienie czegoś
(1.3) zwykle w odniesieniu do włosów: rozpleść, uwolnić z zapięcia, rozwiązać
(1.4) pot. rozesłać, skierować w różne strony
(1.5) pot. rozwiązać jakiś zespół, oddział itp., zwolnić po spełnionym zadaniu
(1.6) pot. rozpieścić kogoś, pozwolić na samowolę
(1.7) pot. roztrwonić majątek na rzeczy zbędne błahe
czasownik zwrotny dokonany rozpuścić się (ndk. rozpuszczać się)
(2.1) dokonany od|rozpuszczać się. (np. w cieczy)
(2.2) dokonany od|rozpuszczać się. (np. o śniegu)
(2.3) dokonany od|rozpuszczać się. (zwykle o włosach)
(2.4) pot. dokonany od|rozpuszczać się. (np. o kimś niesubordynowanym)
Wiktionary
(1.1) Rozpuściłem pięć łyżeczek cukru w szklance herbaty.
(1.2) Sól rozpuściła lód na chodnikach.
(1.2) Ten lakier do paznokci rozpuścisz tylko acetonem.
(1.3) Poprosiłem Anię, żeby rozpuściła włosy.
(1.4) Policjanci rozpuścili psy tropiące po lesie i wkrótce natrafiono na zwłoki.
(1.4) Po powrocie z wycieczki rozpuściliśmy uczniów do domów.
(1.6) Ależ wy rozpuściliście Kacperka. Teraz trzeba go wciąż nosić na rękach.
(1.7) Rozpuściłeś pieniądze, które dałam ci na cały miesiąc?!
Wiktionary
IPA: rɔsˈpuɕt͡ɕit͡ɕ, AS: rospuśćić
Wiktionary
rzecz. rozpuszczenie n., rozpuszczanie n., rozpuszczalnik m., rozpusta ż.
czas. rozpuszczać ndk.
przym. rozpuszczony, rozpuszczalny, rozpuszczalnikowy
Wiktionary
(1.2) roztopić
(1.7) przepuścić
Wiktionary
ozdoba do uszu powiększająca dziurkę na kolczyk
SJP.pl
potocznie:
1. wygrać z kimś, odnieść zwycięstwo; pokonać;
2. znaleźć rozwiązanie problemu
SJP.pl
1. przyrząd do rozpylania płynów, zwłaszcza perfum i lekarstw; atomizer;
2. potocznie: pistolet automatyczny
SJP.pl
rozpylak świerkowy, rozpylak zwyczajny - gatunki chrząszczy z rodziny kózkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpylać.
Wiktionary
czas. rozpylić, rozpylać ndk.
rzecz. rozpylenie n.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|rozpylać.
Wiktionary
rzecz. rozpylanie n., rozpylenie n., pył m., pyłek m.
czas. rozpylać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpytać.
Wiktionary
czas. rozpytać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpytywać.
Wiktionary
czas. rozpytywać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozpytać)
(1.1) zadawać wiele pytań różnym osobom
czasownik zwrotny niedokonany rozpytywać się (dk. rozpytać się)
(2.1) wzmocnione znaczenie (1.1)
Wiktionary
rzecz. rozpytywanie n.
Wiktionary
1. duży rozporek;
2. siła działająca na podpory łuku, kopuły, sklepienia gotyckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zgrub. od: rozporek
(1.2) duży rozporek
(1.3) archit. siła rozpierająca elementy łuku, sklepienia łukowego, kopuły
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: rozpora
Wiktionary
rzecz. rozporek m., rozpora ż., rozpórka ż., rozpieranie n., rozparcie n., rozepchnięcie n., pchanie n., pchnięcie n.
czas. rozpierać ndk., rozepchnąć dk., pchać ndk., pchnąć dk.
przym. rozporowy, rozporkowy, rozpórkowy
Wiktionary
element konstrukcyjny rozpierający, wzmacniający coś
SJP.pl
zwiększać siłą powierzchnię czegoś
SJP.pl
rzadko: powodować pęcznienie czegoś; spęczniać
SJP.pl
rzadko: powodować pęcznienie czegoś; spęczniać
SJP.pl
wydymać się, powiększać się od wchłoniętej wilgoci
SJP.pl
rzadko: spowodować pęcznienie czegoś
SJP.pl
1. zwiększyć objętość czegoś przez wypełnienie cieczą;
2. zwiększyć siłą powierzchnię czegoś
SJP.pl
nabranie szybkości, rozpędzenie się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nabieranie coraz większej szybkości
Wiktionary
Rozpęd – kolonia w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Kobiele Wielkie.
Wikipedia
rzecz. rozpędzanie n., rozpędzenie n., pęd mrz.
przym. rozpędowy
czas. rozpędzać ndk., rozpędzić dk.
Wiktionary
(1.1) impet, rozbieg, rozmach
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpędzać.
Wiktionary
rzecz. rozpęd mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpędzić.
Wiktionary
rzecz. rozpęd mrz.
Wiktionary
czasownik
(1.1) wyswobadzać z pęt
(1.2) powodować gwałtowny objaw
czasownik zwrotny rozpętywać się
(2.1) wyswobadzać się z pęt
(2.2) gwałtownie przebiegać
Wiktionary
(2.2) W hangarze rozpętuje się chaos, gdy piloci i strzelcy pokładowi biegną ku swoim statkom, jednak w tym szaleństwie jest metoda – wszyscy wiedzą, gdzie mają się zameldować i dokąd zmierzają.
Wiktionary
rozpłacać się - dawniej: spłacać należności, rachować się
SJP.pl
rozmnażać w celu zwiększenia liczebności jakiegoś gatunku; rozpładzać
SJP.pl
rozmnażać w celu zwiększenia liczebności jakiegoś gatunku; rozpładniać
SJP.pl
rozpłakiwać się - zaczynać płakać coraz mocniej; rozchlipywać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpłaszczyć.
Wiktionary
czas. rozpłaszczyć
rzecz. płaszcz mrz., płaszczka ż.
przym. płaski
Wiktionary
rozpłaszczka (widliczka rozpłaszczka) - płożąca się bylina z klasy widłakowych
SJP.pl
taki, który się rozpłaszczył (zdjął płaszcz); bez płaszcza
SJP.pl
owad z rodziny zgniotkowatych, szkodnik spiżarń i magazynów zbożowych
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozpłaszczać)
(1.1) uczynić coś płaskim
czasownik zwrotny dokonany rozpłaszczyć się (ndk. rozpłaszczać się)
(2.1) kładąc się, uczynić siebie płaskim
(2.2) żart. zdjąć płaszcz
Wiktionary
(1.1) Ten papier się bardzo zmiął, trzeba go rozpłaszczyć.
(2.2) Tutaj jest wieszak, mogą się państwo rozpłaszczyć.
Wiktionary
rzecz. rozpłaszczenie n., rozpłaszczanie n., płaszcz mrz., płaszczka ż.
czas. rozpłaszczać ndk.
przym. płaski
Wiktionary
rozciąć, rozrąbać
SJP.pl
tnąc, rozdzielać na części
SJP.pl
rozpławiać się - rzadko:
1. roztapiać się, rozpuszczać się;
2. entuzjastycznie wyrażać swoje pozytywne uczucia; rozpływać się
SJP.pl
o cechach rozpławowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Rozpławowate ("Pontederiaceae") – rodzina roślin z rzędu komelinowców. Należy tu 9 rodzajów z 33 gatunkami. Zasięg tych roślin obejmuje lądy w strefie tropikalnej i subtropikalnej, a także obszary w północno-wschodniej Azji i znaczną część Ameryki Północnej (bez Kanady). Kilka gatunków sadzonych jest jako rośliny ozdobne, zwłaszcza w akwariach. Eichornia gruboogonkowa ("Eichornia crassipes") zwana „hiacyntem wodnym” jest uciążliwym chwastem wodnym w strefie tropikalnej.
Wikipedia
o cechach rozpławowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
o cechach rozpłochowatych (rodzina paproci)
SJP.pl
Ro
Wikipedia
o cechach rozpłochowatych (rodzina paproci)
SJP.pl
przestarzale: rozmnażanie zwierząt produkcyjnych lub zarodowych w celu zwiększenia liczebności danego gatunku; rozpłód
SJP.pl
rozpłodowiec;
1. dorosły samiec zwierząt gospodarskich przeznaczony do rozpłodu; reproduktor;
2. pejoratywnie: osoba nadająca się wyłącznie do płodzenia dzieci
SJP.pl
rozmnożyć w celu zwiększenia liczebności jakiegoś gatunku; rozpłodzić
SJP.pl
rozpłodnik;
1. dorosły samiec zwierząt gospodarskich przeznaczony do rozpłodu; reproduktor;
2. pejoratywnie: osoba nadająca się wyłącznie do płodzenia dzieci
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony do rozpłodu
Wiktionary
rzecz. rozpłód mrz.
czas. ubezpłodnić
Wiktionary
(1.1) zarodowy
Wiktionary
rozmnożyć w celu zwiększenia liczebności jakiegoś gatunku; rozpłodnić
SJP.pl
1. dorosła samica zwierząt gospodarskich przeznaczona do rozpłodu;
2. pejoratywnie: kobieta nadająca się wyłącznie do płodzenia dzieci
SJP.pl
płucząc, rozpuszczać, rozmywać
SJP.pl
taki, który się rozpłynął
SJP.pl
rozpływanie się, rozpłynięcie się
SJP.pl
dający się rozpłynąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozpływać się.
Wiktionary
czas. rozpływać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) daw. przest. odbijać od brzegu, odpływać
czasownik zwrotny niedokonany rozpływać się (dk. rozpłynąć się)
(2.1) płynąc, udać się w różne strony; rozlać się na wszystkie strony (np. o łodziach)
(2.2) o płynach: rozlewać się szeroko, w różne strony
(2.3) przechodzić ze stanu stałego w stan ciekły; roztapiać się
(2.4) rozprzestrzeniać się w powietrzu lub w innym środowisku (np. o zapachu, świetle, dźwięku, bólu w ciele)
(2.5) tracić ostrość konturów; stawać się niewidocznym, niewyraźnym (np. we mgle, w mroku)
(2.6) sport. pływać w celu rozgrzewki
(2.7) przen. wylewnie wyrażać swoje pozytywne uczucia; mówić o kimś lub o czymś z wielkim zachwytem i entuzjazmem
(2.8) pot. iron. o pieniądzach, towarach: znikać w niewyjaśniony sposób
Wiktionary
(2.1) I oto, stanęliśmy w pozycji, którą bym nazwał „w rozkroku na dwóch rozpływających się łódkach”.
(2.2) Czerwony tusz rozpływał się na białym arkuszu i zalał „Juden…”, pierwsze słowo, które zdążyłem wyrysować.
(2.3) Nie miała kaloryferów, radia (…) masło rozpływało się na stole.
(2.4) Tlenek węgla, którym wszyscy się zatruliśmy, rozpływał się po całym mieszkaniu, a nie tylko po niewielkiej łazience.
(2.5) Wszystko rozpływało się w jakiejś świetlistej, tęczowej mgle.
(2.6) Po ceremonii dekoracji musiał się rozpływać w drugim basenie (10 razy różnymi stylami po 50 metrów (…)).
(2.7) Kasztelanowa rozpływała się nad nim i nieustannie go przed starostą wychwalała.
Wiktionary
czas. pływać, rozpłynąć się dk.
rzecz. rozpływanie n., pływanie n., rozpływ m.
przym. rozpływowy
Wiktionary
(1.1) odbijać, odpływać, wypływać
(2.2) rozlewać się, rozciekać się
(2.3) roztapiać się, topić się, tajać
(2.5) zacierać się, mętnieć, rozmazywać się, zamglić się, rozmywać się, zanikać
(2.7) zachwycać się, upajać się, chwalić, ekscytować się
(2.8) znikać, przepadać, ulatniać się
Wiktionary
taki, który się rozpływa; rozpływający się
SJP.pl
1. rozmnażanie zwierząt produkcyjnych lub zarodowych w celu zwiększenia liczebności danego gatunku;
2. dawniej: płód, potomstwo, przychówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rozmnażanie i uzyskiwanie potomstwa zwierząt hodowlanych
Wiktionary
przym. rozpłodowy
czas. ubezpłodnić
Wiktionary
(1.1) reprodukcja
Wiktionary
skrót od: rozrywka, rozrywkowy
SJP.pl
dotyczący rozrabiactwa, rozrabiaczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba niespokojna i agresywna, skłonna do zakłócania spokoju, wywoływania zamieszania, wszczynania awantur
Wiktionary
(1.1) Robotnicy nie wybaczą prowokatorom i rozrabiaczom.
Wiktionary
rzecz. rozrabiaka m., rozrabiactwo n., rozrabianie n., rozróba ż., rozróbka ż.
:: fż. rozrabiaczka ż., rozrabiara ż.
czas. rozrabiać ndk.
przym. rozrabiacki
Wiktionary
(1.1) pot. rozrabiaka, gw-pl|Poznań. wywijas, pot. przen. kogut; książk. awanturnik, zabijaka; daw. hałaburda, zawadiak
Wiktionary
(r. męski) mężczyzna wywołujący zamieszanie, zamęt, zakłócający spokój swoim zachowaniem; rozrabiacz, awanturnik, warchoł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten kto rozrabia
Wiktionary
(1.1) Nim drzwi od nyski się otworzyły, samochód otoczony już był przez grupę podwórkowych rozrabiaków.
Wiktionary
rzecz. rozrabiacz mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrabiać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzraˈbʲjä̃ɲɛ, AS: rozrabʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. rozrabiać ndk.
rzecz. rozrabiacz mos.
Wiktionary
1. kobieta lubiąca psocić, dokazywać;
2. kobieta wywołująca kłótnie, snująca intrygi
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozrobić)
(1.1) kulin. mieszać składniki w celu uzyskania masy, ciasta, zaprawy
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) pot. powodować harmider, bałagan
Wiktionary
rzecz. rozrabianie n., rozrabiacz mos.
Wiktionary
(1.1) urabiać, wyrabiać
(2.1) psocić
Wiktionary
rzadko: kradnąc, stopniowo zabierać wszystko
SJP.pl
dokonać rozrachunku
SJP.pl
obliczać szczegółowo, obliczając, rozważać dokładnie; wykalkulowywać
SJP.pl
zestawienie rachunków; rozliczenie się z kimś
SJP.pl
uczucie zadowolenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczuwanie radości
Wiktionary
(1.1) Pięć minut później byłam z Wyjec pod prysznicem. Całowałam ją tak gwałtownie, jak nigdy dotąd, i ku własnemu szokowi, ale i rozradowaniu odkrywałam, że odpłaca mi się równie namiętnie.
Wiktionary
1. sprawiać komuś wielką radować;
2. rozradowywać się - doznawać wielkiej radości
SJP.pl
rozradzać się - rozmnażać się biologicznie; rozpleniać się, rozrastać się
SJP.pl
kaleczyć, rozkrwawiać
SJP.pl
rzadko:
1. przestarzałe: zranić, skaleczyć do krwi; rozkrwawić;
2. przenośnie: dotkliwie komuś dokuczyć, wywołać uczucie bólu, smutku; dotknąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrastać.
Wiktionary
czas. rozrastać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozregulować.
(1.2) zakłócenie normalnego działania jakiegoś systemu, układu, procesu, organizmu itd.
(1.3) nieregularne funkcjonowanie urządzenia, przyrządu itp.
Wiktionary
rzecz. regulacja ż., regulowanie n.
czas. rozregulować dk., regulować ndk.
przym. regulacyjny
Wiktionary
rozpowszechniać, rozgłaszać za pomocą reklamy
SJP.pl
Rozrodczość – zdolność populacji do wzrostu jej liczebności drogą rozrodu. Nie jest stałą i zależy od wielkości oraz składu populacji, oddziaływań między osobnikami i od warunków środowiska.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) związany z rozrodem; dotyczący rozrodu, rozmnażania
Wiktionary
(1.1) Słonie afrykańskie osiągają wiek rozrodczy w 14-15 roku życia.
Wiktionary
IPA: rɔzˈrɔṭt͡ʃɨ, AS: rozroṭčy
Wiktionary
rzecz. rozród m., rozrodczość ż.
czas. rodzić, wyradzać się
Wiktionary
(1.1) płciowy, generatywny
Wiktionary
dawniej: ród, plemię, potomstwo; rozród
SJP.pl
rozrodzić się - rozmnożyć się biologicznie; rozplenić się, rozrosnąć się
SJP.pl
taki, który stał się liczny przez urodzenie się wielu potomków; rozrośnięty
SJP.pl
1. w pszczelarstwie: zwiększyć liczbę uli przez podział pszczelich rodzin lub dopuszczenie do naturalnego rozmnażania;
2. dawniej o owadach: rozlecieć się rojami; wyroić się
SJP.pl
dawniej: pobudzić do romansów, flirtów; rozflirtować
SJP.pl
rozromansować się - rzadko: zacząć romansować z kimś bez umiaru; rozflirtować się
SJP.pl
1. w odniesieniu do roślin: rozrastanie się spowodowane rozwojem komórek;
2. osiągnięcie większych rozmiarów, większej liczby, ilości;
3. zwiększenie, rozszerzenie działalności w jakiejś dziedzinie, w jakimś zakresie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. zwiększenie rozmiaru tkanki lub organu wskutek zwiększenia się liczby komórek
Wiktionary
Ro
Wikipedia
rodzaj chrząszcza z rodziny kusakowatych; pałecznik
SJP.pl
Rozrożek, pałecznik ("Claviger") – rodzaj chrząszcza z rodziny kusakowatych, podrodziny Pselaphinae. Gatunkiem typowym jest "C. testaceus". Należy tu około 40 gatunków i podgatunków, zgrupowanych w dwóch podrodzajach, "Claviger" i "Clavifer". Chrząszcze te są wyspecjalizowanymi myrmekofilami, przystosowanymi do życia w mrowiskach i całkowicie zależnymi od swoich gospodarzy. Zasięg występowania rodzaju jest palearktyczny.
Wikipedia
rodzaj chrząszcza z rodziny kusakowatych; pałecznik
SJP.pl
1. uruchomienie urządzenia technicznego;
2. faza przejściowa podczas uruchamiania zakładu, linii produkcyjnej itp.;
3. dawniej: zamieszanie, rozgardiasz, tumult; zamieszka;
4. rozruch produkcji:
a) rozpoczęcie działalności produkcyjnej w nowym lub przebudowanym zakładzie, wydziale itp.;
b) rozpoczęcie produkcji wyrobu o nowej konstrukcji lub technologii
SJP.pl
Rozruch – okres pomiędzy załączeniem zasilania od nieruchomego silnika elektrycznego do osiągnięcia wartości nominalnej stanu pracy, np. prędkości obrotowej.
Wikipedia
czasownik
(1.1) rozruszać
(1.2) daw. reg-pl|Kresy. obudzić, ocucić
czasownik zwrotny rozruchać się
(2.1) rozruszać się
Wiktionary
(2.1) Dziura rozruchał się nieco i oprzytomniał po nocy, w dziwnym a rozszalałym milczeniu i bezruchu spędzonej.
Wiktionary
1. związany z rozruchem;
2. służący do wprawiania w ruch urządzenia mechanicznego
SJP.pl
zamieszki, zaburzenia, starcia uliczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) burzliwe manifestacje i starcia uliczne
Wiktionary
(1.1) zamieszki
Wiktionary
1. urządzenie do uruchamiania silnika spalinowego;
2. rozrusznik serca - aparat pobudzający mięsień sercowy za pomocą bodźców elektrycznych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rozciąganie czegoś, zazwyczaj jakiegoś materiału, do chwili jego pęknięcia; rozrywanie, rwanie
SJP.pl
Rozryw ("rozryw-trawa", "rozryw-ziele"), albo złodziejska trawa (serbski i macedoński: расковник, bułgarski: разковниче, wymawiane [rɐsˈkɔvnitʃɛ], rosyjski: разрыв-трава, polski: "rozryw") – w słowiańskim folklorze magiczna roślina. Według tradycji rozryw ma magiczne właściwości, otwierające i odkrywające zamknięte i zablokowane rzeczy. Jednak legendy twierdzą, że jest bardzo trudny do rozpoznania, a w niektórych wersjach są w stanie go znaleźć tylko niektóre chtoniczne zwierzęta.
Wikipedia
możliwy do rozerwania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrywać.
Wiktionary
(1.1) Wskaźniki wytrzymałości na rozrywanie zależą od długości i szerokości próbki. Wraz ze wzrostem długości badanej próbki maleje wytrzymałość na rozrywanie, co wynika z większego prawdopodobieństwa napotkania słabszego miejsca.
Wiktionary
rzecz. rozerwanie n.
czas. rozrywać ndk., rozerwać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozerwać)
(1.1) rwąc, rozdzielać na części
(1.2) niszczyć, rozdzielając gwałtownie na strzępy
(1.3) pot. brać coś szybko i bez opamiętania
(1.4) pot. dawać relaks; prowadzić zabawę
czasownik zwrotny niedokonany rozrywać się (dk. rozerwać się)
(2.1) ulegać rozdzielaniu poprzez rwanie się
(2.2) ulegać gwałtownemu rozpadowi
(2.3) pot. korzystać z zabawy
Wiktionary
rzecz. rozrywanie n., nierozerwalność ż.
czas. rozerwać
Wiktionary
(1.1) chlastać, rozdzierać
(1.2) rozszarpywać
(1.3) rozchwytywać, rozgrabiać
(1.4) zabawiać
(2.1) rozdzierać się
(2.2) eksplodować, pękać, wybuchać
(2.3) zabawiać się
Wiktionary
zdrobnienie od: rozrywka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) działanie, które służy zabawie, przyjemności, wypoczynkowi
Wiktionary
Rozrywka – działanie mające na celu dostarczenie przyjemności. Rozrywka może mieć charakter bierny, jak np. oglądanie filmu w kinie czy udział w spektaklu operowym lub aktywny, jak np. udział w grach towarzyskich.
Uprawianie sportu, hobby czy turystyki jest formą rozrywki, jednak często te formy są określane mianem rekreacji, gdyż wymagają aktywnego zaangażowania się, co odróżnia je od odpoczynku biernego.
Wikipedia
(1.1) Oglądanie dobrej komedii dostarczy ci dużo rozrywki.
Wiktionary
IPA: rɔzˈrɨfka, AS: rozryfka
Wiktionary
przym. rozrywkowy
przysł. rozrywkowo
Wiktionary
(1.1) zabawa, reg. pozn. kintop
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący rozrywki
(1.2) lubiący się bawić
Wiktionary
(1.1) Radio pełniło wobec swoich odbiorców wiele funkcji. Obok informacyjnej - propagandową, obok oświatowej - rozrywkową.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzrɨfˈkɔvɨ, AS: rozryfkovy
Wiktionary
rzecz. rozrywka, rozrywkowość
przysł. rozrywkowo
Wiktionary
rozgrzebać, zrobić wgłębienia
SJP.pl
usposobić rzewnie; wzruszyć; rozczulić
SJP.pl
usposobić rzewnie; wzruszyć; rozczulić
SJP.pl
pokryty licznymi zagłębieniami, wypukłościami lub formami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrzucać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzʒuˈt͡sãɲɛ, AS: rozžucãńe
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutność ż., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucenie n.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozrzucić)
(1.1) rzucać niedbale lub chaotycznie rzeczami
(1.2) umieszczać coś na dużej przestrzeni w różnych miejscach
Wiktionary
(1.1) Rolnik rozrzucał nasiona na polu.
(1.2) Ośrodki rekreacyjne są rozrzucone po całym regionie.
Wiktionary
IPA: rɔzˈʒut͡sat͡ɕ, AS: rozžucać
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutność ż., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucanie n., rozrzucenie n.
czas. rzucać, rozrzucić dk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
(1.1) bałaganić
(1.2) rozlokować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrzucić.
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutność ż., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucanie n.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozrzucać)
(1.1) zob. rozrzucać.
Wiktionary
(1.1) Pański syn zdenerwował się, że Krysia nie chce z nim zatańczyć i rozrzucił wszystkim dzieciom zabawki.
Wiktionary
IPA: rɔzˈʒut͡ɕit͡ɕ, AS: rozžućić
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutność ż., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucanie n., rozrzucenie n.
czas. rozrzucać ndk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
Rozrzut, rozproszenie, rozsiew, dyspersja – zróżnicowanie wartości zmiennej, podstawowa (obok tendencji centralnej) charakterystyka próby, populacji statystycznej lub rozkładu prawdopodobieństwa zmiennej losowej.
Rozrzut jest tym większy, im bardziej te wartości odchylają się od tendencji centralnej. Najczęściej stosowanymi miarami rozrzutu są wariancja, odchylenie standardowe, rozstęp i odchylenie ćwiartkowe.
Wikipedia
niewielka paprotka rosnąca na terenach górskich
SJP.pl
Rozrzutka ("Woodsia") – rodzaj roślin z rodziny rozrzutkowatych ("Woodsiaceae"). Obejmuje ok. 30 gatunków (w przypadku wyodrębnienia rodzaju "Physematium" Kaulf.) lub 54 gatunki w przypadku szerokiego ujęcia. Występują głównie w strefie umiarkowanej półkuli północnej oraz na obszarach górskich w strefie międzyzwrotnikowej. Są to w większości paprocie niewielkie, rosnące na skałach. W Polsce rosną trzy gatunki: rozrzutka alpejska "W. alpina", brunatna "W. ilvensis" i nadobna "W. pulchella".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta trwoniąca majątek
Wiktionary
rzecz. rozrzucenie n., rozrzucanie n., rozrzutnik mos. mrz., rozrzutność ż.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
czas. rozrzucać, rozrzucić
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozrzutny
Wiktionary
rzecz. rozrzutnik mos./mrz., rozrzutnica ż., rozrzucenie n., rozrzutność ż., rozrzucanie n.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk.
przym. rozrzutny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozrzutnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozrzutny
SJP.pl
człowiek rozrzutny; utracjusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba trwoniąca majątek
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) techn. maszyna służąca do rozrzucania rozdrobnionego materiału
Wiktionary
rzecz. rozrzut mrz., rozrzutność ż., rzut mrz.
:: fż. rozrzutnica ż.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk., rzucać ndk., rzucić dk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
(1.1) marnotrawca, utracjusz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozrzutne; cecha tych, którzy są rozrzutni
Wiktionary
(1.1) Jednym z najbardziej potrzebnych wydatków Tysona było dziewięć tysięcy miesięcznie na psychoanalityka, u którego leczył się z chorobliwej rozrzutności.
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucanie n., rozrzucenie n.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk.
przym. rozrzutny
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
(1.1) marnotrawstwo, utracjuszostwo
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) wydający pieniądze lub zużywający jakieś dobra ponad miarę i bez potrzeby; także. będący objawem czyjegoś marnotrawstwa
Wiktionary
rzecz. rozrzut m., rozrzutność ż., rozrzutnik m., rozrzutnica ż., rozrzucanie n., rozrzucenie n.
czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk.
przysł. rozrzutnie
Wiktionary
(1.1) marnotrawny, nieoszczędny, utracjuszowski, wystawny
Wiktionary
element silnika samochodowego odpowiedzialny za doprowadzanie mieszanki paliwowo-powietrznej i usuwanie spalin z cylindra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. awantura, bijatyka, skandal
Wiktionary
(1.1) Policja ukarała mandatem grupę mężczyzn za wszczęcie rozróby w barze.
Wiktionary
IPA: rɔzˈruba, AS: rozruba
Wiktionary
rzecz. rozrabiacz mos., zdrobn. rozróbka ż.
Wiktionary
(1.1) kłótnia, burda, zadyma, bójka
Wiktionary
proces rozmnażania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fizj. zespół czynności organizmów żywych do wydania na świat potomstwa
Wiktionary
Rozród – jest pojęciem nadrzędnym w stosunku do rozmnażania. U ewolucyjnie wyższych grup zwierząt jak stawonogi i kręgowce, rozmnażanie wiąże się z dodatkowymi procesami.
W związku z tym rozród można podzielić na:
Wikipedia
(1.1) (…) są badania odległych następstw zarówno dla matki, jak i dla dziecka, które pozwolą na upewnienie się co do bezpieczeństwa technik rozrodu wspomaganego medycznie.
Wiktionary
rzecz. rozrodczość ż.
przym. rozrodczy
Wiktionary
miejsce, w którym rozchodzą się dwa pasma górskie
SJP.pl
Rozróg – grupa lub masyw, w obrębie którego grzbiety rozchodzą się z najwyższego wzniesienia (punktu zwornikowego) w różnych kierunkach. Jeden z najbardziej typowych przykładów rozrogu stanowią Gorce.
Wikipedia
wieloletnia roślina ozdobna z rodziny bignoniowatych
SJP.pl
glon z typu krasnorostów; rozróżka
SJP.pl
glon z typu krasnorostów; rozróżka
SJP.pl
rodzina krasnorostów
SJP.pl
możliwość dostrzeżenia różnicy między kimś a kimś lub czymś a czymś; odróżnialność
SJP.pl
dający się rozróżnić; odróżnialny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dający się rozróżnić, odróżnić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozróżniać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzruʒʲˈɲä̃ɲɛ, AS: rozružʹńä̃ńe
Wiktionary
rzecz. rozróżnienie n., różnica ż., różność ż.
czas. rozróżniać ndk., rozróżnić dk.
przym. różny
przysł. różnie
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) być świadomym różnic, dostrzegać różnice
Wiktionary
rzecz. różnica ż., rozróżnianie n., rozróżnienie n.
czas. rozróżnić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozróżnić.
(1.2) odmienne postrzeganie lub traktowanie
(1.3) daw. brak jednomyślności, porozumienia
Wiktionary
czas. rozróżniać, rozróżnić dk.
rzecz. rozróżnianie n.
Wiktionary
(1.1) rozgraniczenie
(1.2) odmienność, różnica
(1.3) nieporozumienie, niezgoda, waśń
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozróżniać)
(1.1) dokonany od|rozróżniać.
Wiktionary
rzecz. różnica ż., rozróżnianie n., rozróżnienie n.
czas. rozróżniać ndk.
Wiktionary
1. podział zwierzęcia rzeźnego na części; rozrąbanie;
2. pas wycięty w równowiekowym drzewostanie dla jego uodpornienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozrąbać.
Wiktionary
czas. rozrąbać dk.
Wiktionary
rąbiąc, przeciąć na części
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozbić siekierą na części, porąbać
Wiktionary
(1.1) Potem pójdziem, krew wroga wypijem,
:: Ciało jego rozrąbiem toporem:
:: Ręce, nogi gwoździami przybijem,
:: By nie powstał i nie był upiorem.
Wiktionary
IPA: rɔzˈrɔ̃mbat͡ɕ, AS: rozrõmbać
Wiktionary
rzecz. rozrąbanie n.
czas. rąbać, porąbać, narąbać
Wiktionary
(1.1) porąbać
Wiktionary
młoda roślina wyhodowana z nasienia, do czasu jej przesadzenia; sadzonka, flanca, flanc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogrod. roln. młode rośliny przeznaczone do sadzenia
(1.2) daw. dział, porządek, klasa
(1.3) daw. osada włościańska
Wiktionary
Rozsada – młode rośliny uzyskane po wysianiu nasion w szklarniach, inspektach, na rozsadnikach, przeznaczone do przesadzania na miejsca stałe. Rozsada stosowana jest m.in. w uprawie roślin ciepłolubnych. Poza tym pozwala na poprawę opłacalności produkcji rolnej – przygotowanie rozsad w odpowiednich warunkach (np. w szklarniach) pozwala zaoszczędzić miejsce (rozsady zajmują mniej miejsca niż rośliny uprawiane na stanowiskach docelowych w luźnej więźbie.
Wikipedia
czas. rozsadzać, rozsadzić
Wiktionary
(1.1) sadzonka, rosada, rozsadka, rozsadnik, wysadek, wysadka
Wiktionary
1. miejsce przeznaczone do produkcji rozsady, np. do hodowli drzew leśnych z wysianych nasion;
2. miejsce, źródło, z którego coś złego się szerzy;
3. źródło czegoś złego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogrod. roln. wydzielone miejsce do tworzenia rozsad
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsadzać.
Wiktionary
czas. rozsadzać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) sadzać osobno
(1.2) sadzić osobno
(1.3) detonować od środka
(1.4) czuć silne odczucie wewnętrzne
Wiktionary
rzecz. rozsadzanie n., rozsadzenie n., rozsada ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsadzić.
Wiktionary
czas. rozsadzić, rozsadzać
Wiktionary
czasownik
(1.1) rozmnożyć roślinę dzieląc ją na części
(1.2) popikować młode rośliny wyhodowane z nasion rosnące zbytgęsto
(1.3) rozerwać coś, doprowadzić do eksplozji
Wiktionary
(1.1) Nie wiem czy uda się mi rozsadzić tego kaktusa, ale wzięłam dwie szczepki.
(1.2) Muszę dziś rozsadzić pomidory.
(1.3) Lód rozsadził wczoraj w nocy beczkę z wodą.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːad͡ʑit͡ɕ, AS: ro•saʒ́ić
Wiktionary
czas. rozsadzać
(1.1) rzecz. rozsadzanie
(1.2) rzecz. rozsada, rozsadzanie
Wiktionary
taki, który się rozsapał
SJP.pl
o grupie osób: zajmować miejsca siedzące
SJP.pl
o grupie osób: zająć miejsca siedzące
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozmieszczony w pewnych odstępach od siebie
Wiktionary
(1.1) Hipertekstowość oznacza, że treści dostępne w różnych, rozsianych po całym świecie bazach danych połączone są systemem aktywnych odnośników.
(1.1) Las rzednieje na dobre i wstępujemy na odkryte miejsce, na którym widnieje kilkanaście mizernych szałasów, rozsianych w dalekich od siebie odstępach: to indiański obóz.
(1.1) Tak, do Niemiec, na ich głębokie tyły, tam[,] wzdłuż Renu[,] rozsiane są kolosalne ogniska przemysłu chemicznego, tam kryje się zdradliwa, zabójcza dla nas tajemnica.
(1.1) Soczysta zieleń traw i drzew kontrastuje z błękitem płynącej meandrami rzeki i licznych jezior rozsianych między kopulastymi wzgórzami o łagodnych stokach.
(1.1) Konwencja tej książki daje mi możliwość mówienia o niektórych kwestiach z mojego tylko punktu widzenia. Będę korzystał z niego czasem w osobistych uwagach rozsianych na marginesach opisu poszczególnych wypadków i wypraw.
(1.1) Rzadko rozsiane kępy drzew i krzewów pokrywały rozległy step, roślinność była tutaj jednak bujniejsza i bardziej różnorodna.
(1.1) Piotr: — Miał w marcu urodziny. Zapytałem, czego mu życzyć. Powiedział, że chciałby zebrać swoich przyjaciół rozsianych po Polsce, Holandii, Francji, Anglii. Dziś mu się prawie udało.
(1.1) Cudowne źródełka są zresztą ważnym elementem wielu innych sanktuariów maryjnych, rozsianych po całym świecie.
Wiktionary
rzecz. siewca mos.
Wiktionary
(1.1) rozproszony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozsiewać)
(1.1) dokonany od|rozsiewać.
czasownik zwrotny dokonany rozsiać się (ndk. rozsiewać się)
(2.1) dokonany od|rozsiewać się.
Wiktionary
rzecz. rozsianie n., rozsiew mrz., rozsiewacz mrz., siewca mos.
czas. siać
Wiktionary
1. ciąć na kawałki;
2. dawniej: tnąc, zadawać śmiertelne rany
SJP.pl
rzadko: rozciąć, rozsiec, rozbić
SJP.pl
rzadko: rozcinać, rozbijać
SJP.pl
1. doprowadzać kogoś do gniewu, złościć, irytować
2. rozsierdzać się - wpadać w gniew, złość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. gniew
Wiktionary
IPA: rɔɕˈːɛrʲd͡ʑɛ, AS: ro•śerʹʒ́e
Wiktionary
1. rozgniewać, rozzłościć kogoś
2. rozsierdzić się - wpaść w gniew, rozgniewać się, rozzłościć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) przest. (dziś książk.) rozgniewać, zdenerwować
czasownik zwrotny niedokonany rozsierdzić się
(2.1) przest. (dziś książk.) rozgniewać się, zdenerwować się
Wiktionary
(1.1) Rozsierdzona G. nakazała swym pomagierom nękać sąsiada telefonicznymi pogróżkami i żądać pieniędzy.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozsiać)
(1.1) siejąc, rozmieszczać na znacznej przestrzeni
(1.2) być źródłem czego
(1.3) czynić bardziej znanym
czasownik zwrotny niedokonany rozsiewać się (dk. rozsiać się)
(2.1) zajmować dużą przestrzeń; być rozsiewanym
Wiktionary
rzecz. rozsiew mrz., rozsiewacz mrz., rozsiewanie n., siewca mos.
czas. siać
Wiktionary
(1.1) rozprzestrzeniać, rozrzucać, rozsypywać
(1.2) przenosić, roztaczać, rozwiewać
(1.3) rozpowszechniać
(2.1) rozprzestrzeniać się
Wiktionary
osoba, która coś rozsiewa, sieje; siewca, rozsiewacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsiodłać.
Wiktionary
czas. rozsiodłać dk.
rzecz. siodlarz mos.
Wiktionary
taki, który się rozsiąpił
SJP.pl
o grupie osób: zająć miejsca siedzące
SJP.pl
rozskakać się -
1. zacząć skakać i nie chcieć przestać;
2. potocznie: roztańczyć się;
3. nabrać wprawy w skakaniu;
4. skacząc, rozprzestrzenić się
SJP.pl
rozskakiwać się - nabierać wprawy w skakaniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsmarować.
Wiktionary
czas. rozsmarowywać, rozsmarować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsmarowywać.
Wiktionary
czas. rozsmarowywać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) rozprowadzać po czymś jakąś półpłynną substancję
Wiktionary
(1.1) Dżem ma apetyczną, gęstą konsystencję, dzięki czemu łatwo i dobrze się rozsmarowuje.
Wiktionary
IPA: ˌrɔsːmarɔˈvɨvat͡ɕ, AS: ro•smarovyvać
Wiktionary
rzecz. rozsmarowywanie n., rozsmarowanie n., smarowanie n., smar m.
czas. rozsmarować, smarować
przym. smarowny, smarowy
Wiktionary
gatunek pająka z rodziny rozsnuwaczowatych
SJP.pl
o cechach rozsnuwaczowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
Rozsnuwaczowate (Scytodidae) – rodzina pająków z podrzędu Opisthothelae. W Polsce występuje jeden gatunek – rozsnuwacz plujący ("Scytodes thoracica").
Do rozsnuwaczowatych należy kilka rodzajów, z czego rodzaj "Scytodes", występujący na całym świecie jest najbardziej znany. Dotychczas opisano na świecie ok. 248 gatunków.
Wikipedia
o cechach rozsnuwaczowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
pień drzewa rozdzielony widlasto na dwie odnogi; rosocha
SJP.pl
dawniej: rosochaty (mający rozwidlenia)
SJP.pl
sprzedawać kolejno wielu osobom; rozprzedawać
SJP.pl
sprzedać kolejno wielu osobom; rozprzedać
SJP.pl
w teorii grafów: uczynić graf niespójnym
SJP.pl
1. bardzo rozgniewać, rozzłościć;
2. rozsrożyć się:
a) bardzo się rozgniewać, rozsierdzić;
b) o zjawiskach atmosferycznych, klęskach żywiołowych itp.: wystąpić z wielką siłą, gwałtownością
SJP.pl
miejsce, gdzie drogi się rozchodzą; rozdroże
SJP.pl
Rozstaj (niem. "Bei den Drei Grenzen") – góra (694 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, we wschodniej części pasma Gór Sowich.
Wikipedia
w odniesieniu do kilku dróg, ulic itp.: rozchodzący się w różne strony, krzyżujący się
SJP.pl
1. rozłąka długa lub chwilowa;
2. moment, w którym ktoś się z kimś rozstaje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozdzielenie dwóch lub więcej osób; zerwanie, zaprzestanie kontaktów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rozstanie odbyło się w środku tygodnia.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːtãɲɛ, AS: ro•stãńe
Wiktionary
rzecz. rozstaje
czas. rozstać się, postawić
Wiktionary
potocznie: będący po rozstaniu z kimś
SJP.pl
1. odległość między poszczególnymi elementami;
2. porządek w jakim coś rozstawiono
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. odległość między poszczególnymi, podobnymi częściami układu
Wiktionary
rzecz. rozstawa ż., rozstawianie n., rozstawienie n.
czas. stawiać, rozstawiać ndk., rozstawić dk.
przym. rozstawny
Wiktionary
(1.1) rozstawa, rozstawienie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozstawiać)
(1.1) dokonany od|rozstawiać.
Wiktionary
rzecz. rozstawianie n., rozstawienie n., rozstaw mrz.
czas. postawić, rozstawiać ndk.
Wiktionary
1. ustawiony w różnych miejscach, w odpowiednich odległościach;
2. w sporcie: bieg rozstawny - bieg sztafetowy;
3. łatwy do rozstawienia, dający się rozstawić
SJP.pl
rzadko o włosach, sierści: nastroszyć się, najeżyć się; rozjerzyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozstrajać.
Wiktionary
czas. rozstrajać ndk.
rzecz. strój mrz.
Wiktionary
rozregulowany, wydający nieprawidłowe dźwięki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. o instrumencie: ze źle wyregulowanymi strunami, wydający dźwięki o niewłaściwej wysokości
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: rozstroić
Wiktionary
dawniej: rozstrychnąć się - rozdzielić się, rozejść się, rozproszyć się; roztrychnąć się
SJP.pl
dawniej: rozstrzelanie
SJP.pl
dawniej: rozstrzeliwać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozstrzeliwać)
(1.1) zabić kogoś, strzelając z broni palnej; dokonać egzekucji w ten sposób
czasownik zwrotny dokonany rozstrzelać się (ndk. rozstrzeliwać się)
(2.1) zacząć intensywnie strzelać
Wiktionary
(1.1) W sierpniu 1944 hitlerowcy rozstrzelali w Dzierwanach 13 mieszkańców Baranowa i Wierzbinek, w tym matkę z ośmiorgiem dzieci w wieku od 8 miesięcy do 11 lat.
(1.1) Na miejscu Boldta kazałbym go rozstrzelać – pomyślał Kloss. Wiedział już teraz, kto chciał wykorzystać Ingrid dla uzyskania kontaktu z amerykańskim wywiadem.
(1.1) To zdrajca! Rozstrzelać go!
Wiktionary
czas. rozstrzelić, strzelać ndk.
rzecz. strzał m., rozstrzelanie n., rozstrzelenie n., strzelanina ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) w piśmie drukowanym: zwiększenie odstępów między wyrazami albo literami
Wiktionary
rzecz. rozstrzelanie n., rozstrzeliwanie n., strzelanina ż.
czas. rozstrzelić dk., rozstrzeliwać ndk., rozstrzelać dk.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) rozdzielić coś, zwiększyć odstępy między elementami czegoś
(1.2) rozdzielić, rozproszyć
Wiktionary
(1.1) Jest ponadkilometrowa droga, a zabudowa wzdłuż niej jest mocno rozstrzelona – wyjaśnia Zenon Norman, wójt gminy Piaski.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːṭʃɛlʲit͡ɕ, AS: ro•sṭšelʹić
Wiktionary
czas. rozstrzelać dk.
rzecz. rozstrzelenie n., strzelanina ż.
Wiktionary
rozsądzać, np. spór
SJP.pl
Rozstrzygalność (decydowalność) problemu matematycznego to następująca jego właściwość: istnieje algorytm, który oblicza odpowiedź na dowolne pytanie stawiane przez problem.
Problem może być nierozstrzygalny, jeśli jego rozstrzygalność prowadziłaby do powstania sprzeczności.
Wikipedia
dający się rozstrzygnąć; rozwiązywalny, rozwiązalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozstrzygać.
Wiktionary
czas. rozstrzygać ndk., rozstrzygnąć dk.
rzecz. rozstrzygnięcie n.
Wiktionary
rozsądzać, np. spór
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozstrzygnąć)
(1.1) podejmować ostateczną decyzję po etapie rozważań
czasownik zwrotny niedokonany rozstrzygać się (dk. rozstrzygnąć się)
(2.1) ulegać rozstrzyganiu
Wiktionary
(1.1) Sądem szlacheckim był również sąd podkomorski, rozstrzygający spory graniczne między posiadaczami gruntów.
Wiktionary
rzecz. rozstrzyganie/rozstrzygnięcie, rozstrzygający
Wiktionary
(1.1) decydować, przesądzać, rozsądzać, sądzić, sędziować, zasądzać
(2.1) decydować się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozstrzygnąć.
(1.2) praw. adm. akt administracyjny, wynik stosowania normy prawa administracyjnego
(1.3) praw. adm. część aktu prawnego, np. decyzji administracyjnej lub postanowienia, zawierająca najważniejsze elementy tego aktu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. rozstrzygać ndk., rozstrzygnąć dk.
rzecz. rozstrzyganie n.
Wiktionary
(1.3) osnowa, sentencja
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozstrzygać)
(1.1) dokonany od|rozstrzygać.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːṭʃɨɡnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ro•sṭšygnõńć
Wiktionary
rzecz. rozstrzyganie n., rozstrzygnięcie n.
Wiktionary
rodzaj motyla nocnego
SJP.pl
rodzina motyli nocnych
SJP.pl
o cechach rozstrzępiakowatych (rodzina motyli nocnych)
SJP.pl
1. drzeć, szarpać brzeg tkaniny, ubrania; strzępić;
2. rozstrzępiać się - o tkaninie: szarpać się na brzegach; strzępić się
SJP.pl
1. podrzeć, poszarpać brzeg tkaniny, ubrania; postrzępić;
2. rozstrzępić się - o tkaninie: poszarpać się na brzegach; postrzępić się
SJP.pl
1. brak ładu, porządku;
2. potocznie: zaburzenia psychiczne lub zaburzenia układu nerwowego;
3. zaburzenia żołądkowe
SJP.pl
taki, który się rozstąpił
SJP.pl
1. odległość między jednym elementem jakiegoś układu a drugim;
2. rozstęp skórny - niewielka, podłużna blizna związana z zanikaniem sprężystości skóry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. kosmet. powstałe w wyniku nadmiernego rozciągania się skóry i zerwania sieci włókien kolagenowych wrzecionowate pasmo występujące najczęściej na skórze ud, brzucha, pośladków i piersi/klatki piersiowej lub ramion;
(1.2) wolna, pusta przestrzeń pomiędzy czymś
Wiktionary
Zobacz też: rozstępy (medycyna).
Rozstęp – różnica między największą i najmniejszą wartością cechy statystycznej w zbiorze (lub różnica między najwyższą i najniższą zaobserwowaną wartością zmiennej).
Rozstęp jest najprostszą z miar rozrzutu, mało precyzyjną, gdyż opiera się tylko na dwu zaobserwowanych wartościach zmiennej, a pozostałe wartości nie mają wpływu na jej wielkość.
Wikipedia
(1.1) Chce mieć rozstępy, nie wklepywać codziennie tony kremów, nie kąpać się w płatkach róży, nie używać perfum, które wulgarnie uwydatniają seksowność.
(1.1) Dla każdej kobiety od oskarżeń o głupotę o wiele gorsze są rozstępy na skórze […].
Wiktionary
1. rozłączyć coś (rzadziej kogoś) przylegającego do siebie, umieścić w pewnej odległości od siebie; odsunąć, rozstawić;
2. powiększyć powierzchnię czegoś przez wysunięcie, rozstawienie części składanej; rozłożyć, rozstawić;
3. rozsunąć się:
a) zostać odsuniętym od siebie;
b) zrobić środkiem przejście, ustąpić na boki; rozstąpić się
SJP.pl
w technice: rozsuwanie, rozsunięcie czegoś
SJP.pl
dający się rozsunąć
SJP.pl
1. rozłączać coś (rzadziej kogoś) przylegającego do siebie, umieszczać w pewnej odległości od siebie; odsuwać, rozstawiać;
2. powiększać powierzchnię czegoś przez wysunięcie, rozstawienie części składanej; rozkładać, rozstawiać;
3. rozsuwać się:
a) być odsuwanym od siebie;
b) robić środkiem przejście, ustępować na boki; rozstępować się
SJP.pl
wysychając, pękać
SJP.pl
spowodować utratę synchronizacji
SJP.pl
rozsypanie; rozsypywanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. sposób, w jaki coś zostało rozsypane
Wiktionary
czas. rozsypywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsypać.
Wiktionary
czas. rozsypać dk.
Wiktionary
nieuporządkowany zbiór elementów przeznaczony do ułożenia w odpowiedni sposób
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozsypywać)
(1.1) sypiąc, rozrzucić na daną powierzchnię
(1.2) spowodować rozpad na drobne kawałki
czasownik zwrotny dokonany rozsypać się (ndk. rozsypywać się)
(2.1) zostać rozsypanym
(2.2) rozpaść się na drobne fragmenty
(2.3) stracić członków zbiorowości poprzez rozejście się, rozbiegnięcie się w różne strony
(2.4) ulec popsuciu się z upływem czasu
(2.5) przen. ulec załamaniu emocjonalnemu
(2.6) przen. przestać tworzyć więź międzyludzką
Wiktionary
rzecz. rozsypanie n.
czas. rozsypywać
Wiktionary
1. potocznie: czynić śpiącym;
2. rozsypiać się -
a) zaczynać czuć się mocno śpiącym;
b) zapadać w głęboki sen
SJP.pl
rumowisko gruzów i odłamów skalnych, zwalisko
SJP.pl
przymiotnik od: rozsypisko
SJP.pl
przyrząd ułatwiający nasypywanie jagód do łubianek
SJP.pl
cecha czegoś dającego się łatwo rozsypać na jakiejś powierzchni
SJP.pl
1. mający postać drobnego materiału, który łatwo rozsypać na pewnej powierzchni; sypki;
2. złożony z nabojów połączonych ogniwami, które po wystrzale rozsypują się przez okienko wylotowe; rozsypkowy, rozsypowy
SJP.pl
1. taki, którego budowa pozwala na rozrzucenie drobnego materiału na jakiejś powierzchni;
2. złożony z nabojów połączonych ogniwami, które po wystrzale rozsypują się przez okienko wylotowe; rozsypny, rozsypkowy
SJP.pl
maszyna do rozsypywania piasku lub soli na oblodzonych drogach; rozsypywarka
SJP.pl
urządzenie do automatycznego napełniania pojemników substancjami sypkimi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozsypywać.
Wiktionary
czas. rozsypywać ndk.
Wiktionary
maszyna do rozsypywania piasku lub soli na oblodzonych drogach; rozsypywacz
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozsypać)
(1.1) sypiąc, rozrzucać na jakąś powierzchnię
(1.2) powodować rozpadnięcie na drobne kawałki
czasownik zwrotny niedokonany rozsypywać się (dk. rozsypać się)
(2.1) być rozsypywanym
(2.2) rozpadać się na drobne części
(2.3) tracić członków grupy poprzez rozchodzenie się, rozbieganie się w różne strony
(2.4) ulegać psuciu się z upływem czasu
(2.5) przen. ulegać załamaniu emocjonalnemu
(2.6) przen. przestawać tworzyć więź międzyludzką
Wiktionary
rzecz. rozsyp mrz., rozsypanka ż., rozsypisko n., rozsypywacz mrz., rozsypywanie n.
czas. rozsypać dk.
przym. rozsypany, rozsypiskowy, rozsypny
Wiktionary
(1.1) rozsiewać
(2.1) rozsiewać się
(2.2) kruszyć się, rozpadać się
(2.3) rozpraszać się
(2.4) rozpadać się, sypać się
(2.5) załamywać się
Wiktionary
w technice: rozsyłanie, np. rozsył światła
SJP.pl
przestarzałe: rozsyłanie, wysyłanie czegoś lub kogoś
SJP.pl
usunąć szalunek
SJP.pl
usuwać szalunek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozszarpać.
Wiktionary
czas. szarpać, rozszarpywać, rozszarpać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozszarpywać.
Wiktionary
czas. szarpać, rozszarpywać ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. rozszarpać)
(1.1) dzielić na części gwałtownie szarpiąc
(1.2) głęboko ranić wskutek wybuchu
(1.3) przen. udręczać
Wiktionary
IPA: ˌrɔsʃarˈpɨvat͡ɕ, AS: rosšarpyvać
Wiktionary
rzecz. szarpanie n., szarpnięcie n., rozszarpanie n., rozszarpywanie n.
czas. szarpać ndk., szarpnąć dk., rozszarpać dk.
Wiktionary
1. potocznie: rozpowiadać coś niepotrzebnie;
2. rozszczekiwać się -
a) o psie: zaczynać głośno szczekać;
b) potocznie o karabinach maszynowych: zaczynać strzelać, wydając miarowe trzaski;
c) zaczynać mówić głośno, hałaśliwie
SJP.pl
robić szczelinę, doprowadzać do utraty hermetyczności
SJP.pl
zrobić szczelinę, doprowadzić do utraty hermetyczności
SJP.pl
1. rozszczepienie (się); miejsce rozszczepione, rysa, rozpadlina
2. rozwidlona tyczka do zrywania owoców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce rozszczepione, rozszczepienie
Wiktionary
rzecz. rozszczepialność ż., rozszczepiacz m., rozszczepianie n., rozszczepienie n.
czas. rozszczepiać ndk., rozszczepić dk.
przym. rozszczepialny
Wiktionary
cecha czegoś dającego się rozszczepić
SJP.pl
dający się rozszczepić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozszczepiać.
Wiktionary
rzecz. rozszczepialność ż., rozszczepiacz m., rozszczep m., rozszczepienie n.
czas. rozszczepiać ndk., rozszczepić dk.
przym. rozszczepialny
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. rozszczepić)
(1.1) dzielić na elementy składowe
czasownik zwrotny niedokonany (dk. rozszczepić się)
(2.1) dzielić się, rozpadać się na mniejsze elementy
Wiktionary
(2.1) Tłum napiera na wrota cerkwi. Pod uderzeniami siekier drewno rozszczepia się na białe drzazgi i zamek ustępuje.
Wiktionary
IPA: rɔsˈʃt͡ʃɛpʲjät͡ɕ, AS: rosščepʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. rozszczep m., rozszczepialność ż., rozszczepiacz m., rozszczepianie n., rozszczepienie n.
czas. rozszczepić dk.
przym. rozszczepialny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozszczepić.
(1.2) książk. rozszczep
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. rozszczepialność ż., rozszczepiacz m., rozszczep m., rozszczepianie n.
czas. rozszczepiać ndk., rozszczepić dk.
przym. rozszczepialny
Wiktionary
(1.2) szczelina
Wiktionary
o cechach rozszczepkowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
Rozszczepkowate ("Schizophyllaceae" Quél.) – rodzina grzybów znajdująca się w rzędzie pieczarkowców ("Agaricales").
Wikipedia
o cechach rozszczepkowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
1. rozszczepiać na dwie części; rozpłatywać;
2. szczypiąc, rozdrabniać
SJP.pl
rzadko: rozszemrywać się - zaczynać szemrać bez umiaru
SJP.pl
1. sprawiać, że coś zaczyna szeptać;
2. rozszeptywać się - zaczynać uporczywie szeptać
SJP.pl
narzędzie chirurgiczne do rozszerzania kanału szyjki macicy; rozszerzacz
SJP.pl
mogący się rozszerzać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozszerzać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔsʃɛˈʒãɲɛ, AS: rosšežãńe
Wiktionary
czas. rozszerzać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozszerzyć)
(1.1) czynić szerszym
(1.2) zwiększać zasięg czegoś
czasownik zwrotny niedokonany rozszerzać się (dk. rozszerzyć się)
(2.1) stawać się szerszym
(2.2) zwiększać swój zasięg
Wiktionary
(2.2) Po podboju Bizancjum Turcja ciągle się rozszerzała.
Wiktionary
IPA: rɔsˈʃɛʒat͡ɕ, AS: rosšežać
Wiktionary
rzecz. rozszerzanie n., rozszerzenie n., rozszerzalność ż.
czas. szerzyć
Wiktionary
w informatyce:
1. oznaczenie typu pliku komputerowego;
2. dodatek rozszerzający funkcjonalność aplikacji; plug-in, plugin, wtyczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie szerszym
(1.2) med. patologiczne powiększenie narządu
(1.3) techn. moduł pozwalający na zwiększenie funkcjonalności urządzenia
(1.4) inform. przyrostek nazwy pliku, zwykle trzyliterowy, wskazujący jego rodzaj;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Konsekwencją erozji jest zmniejszenie obiektu, zniknięcie wąskich gałęzi i małych obiektów, likwidacja szumu, rozszerzenie się „dziur” w niespójnym obszarze – przyjmują one kształt elementu strukturalnego.
(1.4) Pliki te mają rozszerzenia *.swf […] i mogą być wyświetlane przez przeglądarki internetowe.
Wiktionary
czas. rozszerzać, rozszerzyć
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) posiadający zwiększone możliwości
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozszerzać)
(1.1) zwiększyć zasięg, rozmiar czegoś
czasownik zwrotny dokonany rozszerzyć się (ndk. rozszerzać się)
(2.1) zwiększyć swój zasięg, rozmiar
Wiktionary
(1.1) W zeszłym roku kierownictwo ośrodka wypoczynkowego postanowiło rozszerzyć swoją ofertę dla wczasowiczów.
(1.1) Prowadzę księgarnię i chcę rozszerzyć działalność.
Wiktionary
rzecz. rozszerzenie n.
czas. szerzyć
Wiktionary
rozszlochać się - zacząć gwałtownie płakać
SJP.pl
rozszlochiwać się - zaczynać gwałtownie płakać
SJP.pl
taki, który się rozszronił
SJP.pl
taki, który rozszumiał się
SJP.pl
1. wszyć w coś wstawkę dla ozdoby lub w celu poszerzenia;
2. rozłączyć zszyte kartki papieru;
3. środowiskowo: rozdzielić przewody tworzące kabel
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozszyfrowywać)
(1.1) odczytać kod zabezpieczający tajną informację, np. tekst zapisany szyfrem
(1.2) odczytać tekst zapisany w nieznanym komuś języku lub systemie pisma
(1.3) odczytać niewyraźnie zapisany tekst
(1.4) odkryć coś, co było uprzednio nieznane lub niezrozumiałe
(1.5) rozpoznać ukrywane przez daną osobę jej charakter lub zamiary
(1.6) poznać tajny sposób działania organizacji lub osoby
Wiktionary
(1.1) Żona pisarza Francine rozszyfrowała rękopis zaraz po śmierci męża i pokazała przepisany tekst Robertowi Gallimardowi.
(1.2) Gdy Francuz Champollion (…) rozszyfrował hieroglify egipskie, a Niemiec Grotefend (…) wdarł się w arkana znaków klinowych, rozpoczęto odczytywanie tych dokumentów.
(1.6) Policjanci bardzo szybko rozszyfrowali przestępców i odzyskali skradzione przedmioty.
Wiktionary
rzecz. szyfrant mos.
Wiktionary
(1.1) odcyfrować, odkodować, odszyfrować, rozkodować, zdeszyfrować
(1.4) rozwiązać; pot. rozgryźć
(1.5) przejrzeć; pot. rozgryźć
(1.6) rozpracować; pot. rozgryźć
Wiktionary
1. urządzenie biurowe do usuwania zszywek;
2. urządzenie do usuwania klipsów antykradzieżowych z ubrań
SJP.pl
Rozszywacz – urządzenie do usuwania zszywek z plików papieru; opatentowane w 1969 roku przez Josepha A. Foitle.
Wikipedia
1. wszywać w coś wstawkę dla ozdoby lub w celu poszerzenia;
2. rozłączać zszyte kartki papieru;
3. środowiskowo: rozdzielać przewody tworzące kabel
SJP.pl
1. wszyć w coś wstawkę dla ozdoby lub w celu poszerzenia;
2. rozłączyć zszyte kartki papieru;
3. środowiskowo: rozdzielić przewody tworzące kabel
SJP.pl
1. sącząc, rozlewać;
2. rozsączać się - sącząc się, przenikać dokądś
SJP.pl
1. sącząc, rozlać;
2. rozsączyć się - sącząc się, przeniknąć dokądś
SJP.pl
rozwaga, roztropność;
1. zdolność dojrzałego rozumienia świata, zjawisk, zależności między nimi, ludzi i spraw ludzkich;
2. skłonność do namysłu, refleksji przed działaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) intelektualna cecha człowieka oznaczająca umiejętność działania i podejmowania decyzji;
Wiktionary
Rozsądek, zdrowy rozsądek (w różnych znaczeniach: nowołac. "sensus communis", ang. "common sense", niem. "Verstand") – pojęcie pojawiające się w filozofii współczesnej, zwłaszcza w wielu prądach brytyjskiej filozofii analitycznej, wyprowadzone z dawniejszej koncepcji "sensus communis" („zmysłu wspólnego”).
Wikipedia
(1.1) Mój rozsądek często podpowiada mi rozwiązania problemów.
(1.1) Ona kieruje się rozsądkiem w swoim życiu.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːɔ̃ndɛk, AS: ro•sõndek
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., rozsądność ż.
przym. rozsądny, rozsądkowy
przysł. rozsądnie
czas. rozsądkować
Wiktionary
(1.1) roztropność, rozwaga, logika, chłopski rozum
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozsądny
Wiktionary
(1.1) Jeszcze rozsądniej, ciekawiej od strony konstrukcyjnej, zabezpieczono zespół napędowy przed emisją nadmiaru podczerwieni.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːɔ̃ndʲɲɛ, AS: ro•sõndʹńe
Wiktionary
przym. rozsądny
rzecz. rozsądek m., sąd m.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozsądnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozsądny
SJP.pl
dawniej: rozsądek, rozwaga, roztropność;
1. zdolność dojrzałego rozumienia świata, zjawisk, zależności między nimi, ludzi i spraw ludzkich;
2. skłonność do namysłu, refleksji przed działaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozsądne
Wiktionary
przym. rozsądny
rzecz. rozsądek m.
Wiktionary
1. taki, który działa z rozwagą, robi coś z rozsądkiem, zastanawia się przed podjęciem decyzji, rozpoczęciem działania; roztropny, rozważny, rozumny;
2. będący objawem czyjegoś rozsądku, np. rozsądny wyrok, plan
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który charakteryzuje się rozsądkiem; postępuje lub myśli rozsądnie; jest rozważny
Wiktionary
(1.1) Na ogół jesteś osobą zorganizowaną, rozsądną, z inicjatywą ale niekiedy masz tendencje do bezsensownego trwonienia czasu.
Wiktionary
IPA: rɔsˈːɔ̃ndnɨ, AS: ro•sõndny
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., rozsądek mrz., rozsądność ż.
przysł. rozsądnie
Wiktionary
(1.1) roztropny, sensowny, trzeźwy, racjonalny
Wiktionary
rzadko: rozsępić się - rozchmurzyć się, rozweselić się
SJP.pl
rozsłocić się - rzadko o słocie: nastąpić, zacząć się
SJP.pl
rozsłuchać się - zacząć słuchać i nie chcieć przestać
SJP.pl
rozsłuchiwać się - zaczynać słuchać i nie chcieć przestać
SJP.pl
dawniej: pozbawiać tajemniczości, sekretności; rozjaśniać, rozświetlać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. roztopić)
(1.1) przemieniać ciało stałe w ciecz poprzez podgrzewanie
Wiktionary
rzecz. roztopy nmos.
Wiktionary
rozszarpywać, rozwichrzać, rozczochrywać
SJP.pl
brak skupienia, nieuwaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nieumiejętność skupienia uwagi na tym, co istotne
Wiktionary
czas. roztargać dk., roztargnąć dk.
przym. roztargniony
Wiktionary
(1.1) nieostrożność, nieuwaga, roztrzepanie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nieuważny, charakteryzujący się nieuwagą, roztargnieniem; taki, który nie może się skoncentrować
Wiktionary
(1.1) Laura była tak roztargniona, że nie słyszała kilkakrotnie powtarzającego się dzwonka telefonu.
Wiktionary
IPA: ˌrɔstarʲɟˈɲɔ̃nɨ, AS: rostarʹǵńõny
Wiktionary
rzecz. roztargnienie n.
Wiktionary
(1.1) rozproszony, roztrzepany; gw. Śląsk Cieszyński spyrczany
Wiktionary
1. trąc, rozprowadzić po powierzchni;
2. trąc, zmiażdżyć, rozgnieść coś;
3. dotykając jakąś część ciała, usunąć ból, zdrętwienie; rozmasować;
4. rozetrzeć się -
a) ulec rozdrobnieniu;
b) zostać rozprowadzanym po powierzchni;
c) dotykając jakąś część swojego ciała, usunąć ból, zdrętwienie;
d) dotykając jeden drugiego, usunąć ból, zdrętwienie;
e) o makijażu: stracić zarys, kontur
SJP.pl
roztańczyć; potocznie:
1. wywołać u kogoś chęć ciągłego tańczenia;
2. roztańcować się - zacząć tańczyć swobodnie, nabrać ochoty do tańca
SJP.pl
potocznie:
1. wywoływać u kogoś chęć ciągłego tańczenia;
2. roztańcowywać się - zaczynać tańczyć swobodnie, nabierać ochoty do tańca; roztańczać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztańczać.
Wiktionary
roztańczać się - zaczynać tańczyć swobodnie, nabierać ochoty do tańca; roztańcowywać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztańczyć.
Wiktionary
czas. roztańczyć
Wiktionary
1. wywołać u kogoś chęć ciągłego tańczenia; roztańcować;
2. potocznie: tańcząc, spowodować ustąpienie jakiejś dolegliwości;
3. roztańczyć się - zacząć tańczyć swobodnie, nabrać ochoty do tańca; roztańcować się
SJP.pl
1. wywołać u kogoś chęć ciągłego tańczenia; roztańcować;
2. potocznie: tańcząc, spowodować ustąpienie jakiejś dolegliwości;
3. roztańczyć się - zacząć tańczyć swobodnie, nabrać ochoty do tańca; roztańcować się
SJP.pl
czasownik
(1.1) przygotować ciało, osobę, zespół do tańca ćwiczeniami ruchowymi
czasownik zwrotny roztańczyć się
(2.1) przygotować się do tańca ćwiczeniami ruchowymi
Wiktionary
rzecz. roztańczenie n.
Wiktionary
żartobliwie: wykonać jakąś czynność wyrażaną czasownikiem z prefiksem roz-, np. rozrzucić, rozwalić
SJP.pl
stan wewnętrznego rozdarcia, wahania z powodu konieczności dokonania wyboru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wewnętrzne rozdarcie wynikłe z konieczności podjęcia trudnej decyzji
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztkliwiać.
Wiktionary
czas. roztkliwiać
Wiktionary
1. wywoływać poruszenie, wzruszenie; rozczulać, wzruszać, rozrzewnia;
2. roztkliwiać się - stawać się czułym, serdecznym; rozczulać się, wzruszać się, rozrzewniać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. roztkliwić)
(1.1) rozczulać, rozrzewniać, wprawiać w stan wzruszenia
czasownik zwrotny niedokonany roztkliwiać się (dk. roztkliwić się)
(2.1) rozczulać się, stawać się czułym w stosunku do kogoś lub czegoś
Wiktionary
(2.1) Przestań się nad sobą roztkliwiać i zacznij działać!
Wiktionary
rzecz. roztkliwianie n., roztkliwienie n.
Wiktionary
1. wywołać poruszenie, wzruszenie; rozczulić, wzruszyć, rozrzewnić;
2. roztkliwić się - stać się czułym, serdecznym; rozczulić się, wzruszyć się, rozrzewnić się
SJP.pl
1. wywołać poruszenie, wzruszenie; rozczulić, wzruszyć, rozrzewnić;
2. roztkliwić się - stać się czułym, serdecznym; rozczulić się, wzruszyć się, rozrzewnić się
SJP.pl
1. zwykle w liczbie mnogiej: drobne pajęczaki lądowe i wodne, pasożytujące na roślinach, zwierzętach lub ludziach;
2. organizm cudzożywny czerpiący pokarm z martwych szczątków organicznych; roztocze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. otwarta przestrzeń
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) arachn. drobny pajęczak z głowotułowiem zlanym z odwłokiem z podtypu szczękoczułkowców;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) biol. organizm odżywiający się martwą materią organiczną
forma czasownika.
(4.1) 2. os. rozk. od: roztoczyć
Wiktionary
(1.1) Niebo, jak sina roztocz morza — / Jak wyspy dalne, mglą się chmury.
(2.1) Nauką o roztoczach jest akarologia.
(3.1) Grzyby, będące roztoczami, wchłaniają płynną materię, rozłożoną dzięki trawieniu zewnętrznemu.
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. roztaczanie n., roztoczenie n.
:: czas. roztaczać ndk., roztaczać się ndk., roztoczyć dk., roztoczyć się dk.
(3.1)
:: rzecz. roztoczek mrz.
:: przym. roztoczowy
Wiktionary
(3.1) saprotrof, roztocze
Wiktionary
przymiotnik od: Roztocze
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Roztocza, związany z Roztoczem, pochodzący z Roztocza
Wiktionary
(1.1) Turnicki Park Narodowy jest bezcennym ogniwem, uzupełniającym o tereny Pogórza obszary chronione w Bieszczadzkim i Roztoczańskim Parku Narodowym.
Wiktionary
IPA: ˌrɔstɔˈt͡ʃãj̃sʲci, AS: rostočãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Roztocze n.
Wiktionary
roztocz;
1. organizm cudzożywny czerpiący pokarm z martwych szczątków organicznych;
2. dawniej: rozległy obszar, zwłaszcza pokryty wodą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) biol. organizm cudzożywny, którego pokarmem są martwe szczątki organiczne
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. roztoczek mrz.
przym. roztoczowy
Wiktionary
(1.1) roztocz, saprofit
Wiktionary
grzyb pasożytniczy
SJP.pl
rząd grzybów z gromady lęgniowców
SJP.pl
przedstawiciel rzędu grzybów z gromady lęgniowców
SJP.pl
zabijający roztocza
SJP.pl
1. dolina górska wyżłobiona przez potok;
2. potok górski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dolina górska wyżłobiona przez potok;
2. potok górski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. różny
Wiktionary
(1.1) Przyczepiali ją do sztyla, piknie oblykali i wieszali na nią roztomaite rzeczy.
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kochany, najdroższy
Wiktionary
zwykle w liczbie mnogiej:
1. topnienie śniegów;
2. błoto, kałuże powstałe na skutek topnienia śniegów lub długotrwałych deszczów
SJP.pl
doprowadzić do stanu topnienia; topiąc rozpuścić
SJP.pl
doprowadzić do stanu topnienia; topiąc rozpuścić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. topić, roztapiać)
(1.1) dokonany od|roztapiać. (albo topić)
czasownik zwrotny dokonany roztopić się
(2.1) dokonany od|roztapiać się. (albo topić się)
Wiktionary
(1.1) Przetrwały w budynku także machikuły – otwory do rzucania kamieni oraz lania wrzątku i roztopionej smoły na oblegających. To rzadkość w budowlach, które dotrwały do naszych czasów.
Wiktionary
IPA: rɔsˈtɔpʲit͡ɕ, AS: rostopʹić
Wiktionary
rzecz. roztopy nmos.
Wiktionary
1. przejść ze stanu stałego w płynny; stopnieć, roztopić się;
2. rozpuścić się w płynie;
3. zniknąć lub zmniejszyć się znacznie; stopnieć
SJP.pl
1. przejść ze stanu stałego w płynny; stopnieć, roztopić się;
2. rozpuścić się w płynie;
3. zniknąć lub zmniejszyć się znacznie; stopnieć
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z roztopem, dotyczący roztopu
Wiktionary
rzecz. roztop mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) meteorol. czas odwilży i topnienia śniegu
(1.2) błoto i kałuże powstałe w skutek odwilży
forma rzeczownika.
(2.1) plural|roztop.
Wiktionary
Roztopy – zjawisko na przedwiośniu, kiedy średnia dobowa temperatura powietrza przekroczy 0 °C. Trwa ono aż do całkowitego stopienia się zalegającej pokrywy śnieżnej i lodowej. Są jedną z przyczyn powodzi.
Wikipedia
(1.1) W okresie roztopów zalewa nam piwnicę.
Wiktionary
rzecz. roztapianie n., roztop mrz., roztopienie n.
czas. roztapiać ndk., roztopić dk.
przym. roztopniały
Wiktionary
(1.1) odwilż
Wiktionary
przyzwyczaić organizm do zmniejszonego wysiłku fizycznego przez coraz mniej intensywny trening
SJP.pl
przyzwyczaić organizm do zmniejszonego wysiłku fizycznego przez coraz mniej intensywny trening
SJP.pl
przyzwyczajać organizm do zmniejszonego wysiłku fizycznego przez coraz mniej intensywny trening
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) tylko w wyrażeniach osoba niewykształcona ale roztropna w postępowaniu
Wiktionary
rzecz. roztropność ż., nieroztropność ż.
przym. roztropny, nieroztropny
przysł. roztropnie, nieroztropnie
Wiktionary
(1.1) mądrala
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) śrpol. med. atak choroby, pojawienie się objawów choroby
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób roztropny
Wiktionary
(1.1) Byłoby jednak roztropnie, by poddać ocenie dokonanie egzekucji w trybie doraźnym, tak samo jak kapitan, który stracił jednostkę, zawsze staje przed sądem wojennym.
Wiktionary
rzecz. roztropność ż., roztropek mos.
przym. roztropny
Wiktionary
(1.1) rozważnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: roztropnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: roztropny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) działanie z namysłem
Wiktionary
Roztropność – cnota moralna, która wyraża się umiejętnością dobierania właściwych środków prowadzących do celu. Jest zasadą doskonalenia postępowania człowieka.
Człowiek roztropny korzysta z rozumu, który powinien dostarczać elementów osądu czy też kryteriów oceny. Potrafi też zasięgnąć rady u innych.
Wikipedia
przym. roztropny
przysł. roztropnie
rzecz. roztropek mos.
Wiktionary
(1.1) ostrożność, rozsądek, rozwaga
Wiktionary
rozważny, rozsądny;
1. działający z namysłem, rozsądkiem;
2. będący wyrazem czyjejś rozwagi, czyjegoś rozsądku, np. roztropne spojrzenie
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) kierujący się rozsądkiem, a nie postępujący pochopnie
(1.2) świadczący o roztropności
Wiktionary
(1.1) Konstytucjonaliście chodzi o roztropną troskę o dobro wspólne.
(1.2) Jego roztropne słowa uspokoiły napiętą sytuację.
Wiktionary
rzecz. roztropek mos., roztropność ż.
czas. roztropić dk.
przysł. roztropnie
Wiktionary
(1.1) bystry, mądry, odpowiedzialny, ostrożny, przezorny, rozsądny, rozważny
(1.2) mądry, przemyślany, rozsądny
Wiktionary
wielki, ozdobny kielich, mający kształt zwierzęcia, używany dawniej do wznoszenia toastów i do dekoracji stołu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztrwaniać.
Wiktionary
lekkomyślnie stracić, przehulać majątek
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. roztrwaniać)
(1.1) lekkomyślnie wydać pieniądze; nierozsądnie stracić majątek
Wiktionary
rzecz. roztrwoniciel mos., roztrwonienie n.
czas. trwonić
Wiktionary
(1.1) przehulać
Wiktionary
rzadko: roztryskiwać się - tryskając, rozpraszać się; rozpryskiwać się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. roztrzaskiwać)
(1.1) silnym uderzeniem lub rzutem o twardą powierzchnię sprawić, że coś rozpada się na wiele drobnych kawałków
(1.2) doprowadzić do poważnego urazu części ciała
czasownik zwrotny dokonany roztrzaskać się (ndk. roztrzaskiwać się)
(2.1) rozpaść się na wiele kawałków
(2.2) o części ciała: doznać poważnego urazu
Wiktionary
(1.1) To grał mały chłopczyk, który od dawna marzył o tym, aby mieć swoje skrzypce, aż wreszcie ojciec mu je sprawił. Któryś z żołnierzy podszedł do niego, wyrwał mu skrzypce i, uderzając o płot, roztrzaskał je na drobne kawałki.
(1.2) Destylat zbożowy z dodatkiem ziół, przyrządzony według tajemnej wiedzy samozwańczego mnicha i szarlatana Grigorija Rasputina. Gdyby udało się precyzyjnie poznać jego skład, uczeni mogliby rozwiązać zagadkę niezwykłej żywotności brodatego oszusta, który przeżył otrucie cyjankiem, cztery rany postrzałowe i roztrzaskanie głowy drewnianą pałką.
(2.1) (…) skierował samochód wprost na wąwóz za cmentarzem. Samochód runął w ten wąwóz z łoskotem i roztrzaskał się.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. roztrzaskać)
(1.1) niedokonany od|roztrzaskać.
czasownik zwrotny niedokonany roztrzaskiwać się (dk. roztrzaskać się)
(2.1) niedokonany od|roztrzaskać się.
Wiktionary
(2.1) Kiedy zamilknąć postanawia rodzic, dusza dziecka roztrzaskuje się na drobne kawałki – mogłabym przysiąc, że słychać wtedy dźwięk tłuczonego szkła.
Wiktionary
dawniej: poszerzyć obszar przez wykarczowanie przyległego lasu
SJP.pl
brak uwagi, roztargnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztrzepać.
Wiktionary
czas. roztrzepać dk.
przym. roztrzepany
rzecz. trzepacz mos./mrz.
Wiktionary
potocznie: człowiek roztargniony
SJP.pl
potocznie: nieumiejący się skupić; nieuważny, roztargniony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skłonny do nieuwagi i chaotyczności
Wiktionary
(1.1) Lucjan jest zbyt roztrzepany do tej roboty.
Wiktionary
czas. roztrzepać dk.
rzecz. trzepacz mos./mrz., roztrzepanie n., roztrzepaniec mos., roztrzepanica ż.
Wiktionary
(1.1) roztargniony
Wiktionary
rodzaj roślin z rodziny mydleńcowatych
SJP.pl
Roztrzeplin, mydleniec ("Koelreuteria") – rodzaj roślin z rodziny mydleńcowatych. Obejmuje trzy gatunki, z których dwa rosną w Chinach (roztrzeplin wiechowaty "K. paniculata" i "K. bipinnata"), a trzeci – "K. elegans" – na Tajwanie i wyspach Fidżi. Roztrzeplin wiechowaty rośnie jako gatunek introdukowany i zdziczały na Półwyspie Koreańskim, w Japonii i Stanach Zjednoczonych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|roztrzepywać.
Wiktionary
czas. roztrzepywać ndk.
rzecz. trzepacz mos./mrz.
Wiktionary
1. przywracać do przytomności, trzeźwości; otrzeźwiać;
2. roztrzeźwiać się - doprowadzać się do przytomności, trzeźwości; otrzeźwiać się
SJP.pl
1. przywrócić do przytomności, trzeźwości; otrzeźwić;
2. roztrzeźwić się - doprowadzić się do przytomności, trzeźwości; otrzeźwić się
SJP.pl
maszyna rolnicza równomiernie rozrzucająca obornik
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. roztrząsnąć, roztrząść)
(1.1) potrząsając, rozrzucać coś
(1.2) rozpatrywać szczegółowo
Wiktionary
(1.2) Planowano (…) pracę na następny tydzień, zgłaszano rozmaite propozycje i roztrząsano je.
Wiktionary
rzecz. roztrząsanie n.
przym. wstrząsający, roztrzęsiony
Wiktionary
(1.2) analizować, rozważać
Wiktionary
1. pełen zdenerwowania, drżenia, napięcia; rozdrażniony, rozdygotany, napięty;
2. będący objawem zdenerwowania;
3. zniszczony lub podniszczony na skutek długiego używania; zdezelowany, uszkodzony, rozklekotany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) silnie zdenerwowany, wstrząśnięty emocjonalnie lub fizycznie, wyraźnie poruszony, że aż drży
Wiktionary
rzecz. roztrzęsienie n.
czas. roztrząsać ndk., roztrząsnąć dk., roztrząść dk.
przym. wstrząsający
Wiktionary
(1.1) rozdygotany, wstrząśnięty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. wylot blaszanego instrumentu dętego
forma czasownika.
(2.1) rozk. zob. roztrąbić.
Wiktionary
IPA: ˈrɔstrɔ̃mp, AS: rostrõmp
Wiktionary
rzecz. trąba ż., trąbka ż.
Wiktionary
(1.1) dźwięcznik, czara głosowa
Wiktionary
potocznie: rozgłaszać plotkę, pogłoskę, wieść
SJP.pl
potocznie: rozgłosić plotkę, pogłoskę, wieść
SJP.pl
1. potocznie: uderzając stopami lub kopytami, ugnieść, zniszczyć;
2. spowodować, że ktoś zaczął tupać (tańczyć);
3. roztupać się - zacząć tupać i nie chcieć przestać; roztańczyć się
SJP.pl
potocznie:
1. uderzając stopami lub kopytami, ugniatać, niszczyć;
2. rozluźniać chodzeniem lub ruchem;
3. roztupywać się -
a) zaczynać tupać i nie chcieć przestać;
b) rozluźniać się w trakcie tupania
SJP.pl
potocznie: gotowy do zmian lub zrozumienia kogoś; otwarty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. przechodzenie substancji stałej do roztworu w wyniku reakcji chemicznej z rozpuszczalnikiem (lub innym składnikiem roztworu);
Wiktionary
Roztwarzanie (rozpuszczanie chemiczne) – zjawisko chemiczne polegające na przechodzeniu substancji stałej do roztworu połączone z reakcją tej substancji z rozpuszczalnikiem lub innym składnikiem roztworu.
Przykładowym procesem jest roztwarzanie żelaza w kwasie solnym.
Wikipedia
czas. roztwarzać ndk., roztworzyć dk.
rzecz. roztwór mrz.
Wiktionary
rzadko: rozpuścić, rozcieńczyć
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. roztwierać)
(1.1) dokonany od|roztwierać.
czasownik dokonany (ndk. roztwarzać)
(2.1) dokonany od|roztwarzać.
Wiktionary
IPA: rɔsˈtfɔʒɨt͡ɕ, AS: rostfožyć
Wiktionary
(1.1)
:: czas. roztwierać ndk.
:: rzecz. roztwarcie n., roztworzenie n., roztwieranie n.
:: przym. roztworzysty
(2.1)
:: czas. roztwarzać ndk.
:: rzecz. roztwór m., roztworzenie n., roztwarzanie n.
Wiktionary
mieszanina jednorodna rozpuszczalnika i substancji rozpuszczanej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. jednorodna mieszanina dwóch lub więcej substancji tworząca jedną fazę, występującą w różnych stanach skupienia;
Wiktionary
Roztwór – jednorodna mieszanina dwóch lub więcej związków chemicznych lub pierwiastków chemicznych. Skład roztworów określa się przez podanie stężenia składników. W roztworach zwykle jeden ze związków chemicznych jest nazywany rozpuszczalnikiem, a drugi substancją rozpuszczaną. Który z dwóch związków uznać za rozpuszczalnik, jest właściwie kwestią umowną, wynikającą z praktyki i tradycji.
Wikipedia
(1.1) Gdy w roztworze krystalicznym zajdą odpowiednie warunki, zaczyna formować się kryształ.
Wiktionary
IPA: ˈrɔstfur, AS: rostfur
Wiktionary
rzecz. roztwarzanie n., roztworzenie n.
Wiktionary
związany z roztworem chemicznym (np. prężność roztwórcza metalu)
SJP.pl
Roztylice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Waśniów. Ma status sołectwa.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Roztylice", w skład którego wchodzą również miejscowości Nagorzyce i Witosławice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
potocznie: taki, który się roztył; roztyły
SJP.pl
roztywać się - bardzo przybierać na wadze
SJP.pl
roztyć się - bardzo utyć, dużo przybrać na wadze
SJP.pl
ubarwiać, rozjaśniać kolorami tęczy, blaskiem słońca
SJP.pl
rzadko: rozkładać na kolory tęczy
SJP.pl
1. wywoływać w kimś uczucie tęsknoty; roztkliwiać, rozrzewniać;
2. roztęskniać się - stawać się tęsknym; roztkliwiać się, rozrzewniać się
SJP.pl
1. wywołać w kimś uczucie tęsknoty; roztkliwić, rozrzewnić;
2. roztęsknić się - stać się tęsknym; roztkliwić się, rozrzewnić się
SJP.pl
1. wywołać w kimś uczucie tęsknoty; roztkliwić, rozrzewnić;
2. roztęsknić się - stać się tęsknym; roztkliwić się, rozrzewnić się
SJP.pl
potocznie: rozgnieść coś miękkiego, rozdeptać
SJP.pl
zdolność myślenia, analizowania, wnioskowania i pojmowania; umysł; intelekt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdolność ludzkiego umysłu do operowania pojęciami abstrakcyjnymi lub zdolność analitycznego myślenia;
Wiktionary
Ro
Wikipedia
(1.1) — Co mnie jednak dziwi najmocniej, — prawiła — to okoliczność, że na podobnych lalkach nie poznają się mężczyźni. Dla żadnej kobiety, począwszy od Wąsowskiej, kończąc na mojej pokojówce, nie jest to sekret, że w Ewelinie nie zbudził się jeszcze ani rozum, ani serce; wszystko w niej śpi…
Wiktionary
IPA: ˈrɔzũm, AS: rozũm
Wiktionary
rzecz. rozumność ż., rozumowanie n., rozumienie n., zrozumienie n.
:: zdrobn. rozumek m.
czas. rozumieć ndk., zrozumieć dk., rozumować ndk.
przym. rozumny, rozumowy
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
(1.1) umysł, mądrość, rozsądek, roztropność; stpol. smysł
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Rozumice ( Rozumice, Rösnitz) – wieś położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Kietrz, na Płaskowyżu Prudnicko-Głubczyckim.
Wikipedia
dawniej: mniemanie, przekonanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozumieć.
(1.2) zakres, w jakim ktoś coś rozumie
(1.3) sposób pojmowania, sposób traktowania czegoś
Wiktionary
Os
Wikipedia
(1.2) Test ma na celu sprawdzenie rozumienia materiału przez uczniów.
(1.3) Jego rozumienie ich wzajemnych relacji z czasem zmieniło się.
(1.3) Według tradycyjnego rozumienia abdukcja jest zwykłym sylogizmem, zawiera jednak pewną miarę niepewności, co jest sytuacją częstą nie tylko w myśleniu naukowym, ale w myśleniu w ogóle.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzũˈmʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: rozũmʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. zrozumiałość ż., rozum m., rozumek m., rozumność ż., zrozumienie n., rozumowanie n.
czas. zrozumiewać, rozumieć ndk., zrozumieć dk., rozumować ndk.
przym. rozumny, rozumowy
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
1. pojmować, wiedzieć, uświadamiać coś sobie;
2. wykazywać zrozumienie dla kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zrozumieć)
(1.1) pojmować coś, interpretować coś, mieć świadomość mechanizmów zdarzeń
(1.2) usłyszeć co zostało powiedziane
Wiktionary
(1.1) Ryza papieru, którą wręczył mi gość, zaskoczyła mnie bardziej, niż jego zdziwił widok mojego ciała sauté. Mimo to wzięłam pakunek w ręce, a on poklepał mnie po pośladkach i mruknął: – Takie dupsko to rozumiem!
Wiktionary
IPA: rɔˈzũmʲjɛ̇t͡ɕ, AS: rozũmʹi ̯ėć
Wiktionary
rzecz. zrozumiałość ż., rozum mrz., rozumek mrz., rozumność ż., zrozumienie n., rozumowanie n., rozumienie n.
czas. zrozumiewać, rozumować ndk., zrozumieć dk.
przym. rozumny, rozumowy, dorozumiany
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
(1.1-2) pot. kumać, czaić, jarzyć, łapać, kapować
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozumny, rozsądny, rzeczowy, sensowny
Wiktionary
(1.1) Należało rozumnie ocenić sytuację, podjąć decyzję i działać wedle tej ostatniej.
Wiktionary
IPA: rɔˈzũmʲɲɛ, AS: rozũmʹńe
Wiktionary
rzecz. rozum mrz., rozumowanie n., rozumienie n., rozumność ż.
czas. rozumować, rozumieć, zrozumiewać
przym. rozumny, rozumowy
Wiktionary
(1.1) mądrze, inteligentnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozumnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozumny
SJP.pl
kierowanie się rozumem; rozsądek, rozwaga, roztropność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozumne; cecha tych, którzy są rozumni
Wiktionary
rzecz. rozum m., rozumek m., rozumienie n., zrozumienie n., rozumowanie n.
czas. zrozumiewać, rozumieć ndk., zrozumieć dk., rozumować ndk.
przym. rozumny, rozumowy
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
1. mający rozum; rozsądny, mądry;
2. dawniej: dotyczący rozumu; rozumowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma wiedzę i rozsądek; także. świadczący o posiadaniu wiedzy, rozsądku i zdolności racjonalnego myślenia
Wiktionary
IPA: rɔˈzũmnɨ, AS: rozũmny
Wiktionary
rzecz. rozumność ż., rozum mrz., rozumowanie n., rozumienie n., zrozumienie n.
czas. zrozumiewać, rozumować ndk., rozumieć ndk., zrozumieć dk.
przym. rozumowy
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
(1.1) mądry, inteligentny, niegłupi; pot. z głową
Wiktionary
sposób myślenia, dowodzenia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wywód myślowy, sposób wnioskowania
(1.2) odczasownikowy od|rozumować.
Wiktionary
Rozumowanie – proces myślowy polegający na uznaniu za prawdziwe danego przekonania lub zdania na mocy innego przekonania lub zdania uznanego za prawdziwe już uprzednio.
W znaczeniu potocznym rozumowanie poprawne to rozumowanie wymagające zastosowania reguł logiki, oraz uznanych za prawdziwe aksjomatów – np.: praw nauki (zobacz też paranauka), systemów prawnych, dogmatów religijnych, regulaminów, zasad kulturowych, obyczaju, tradycji, czy autorytetu.
Wikipedia
(1.1) Dowód matematyczny jest formalnym rozumowaniem, korzystającym z zasad logiki, aksjomatów, założeń twierdzenia i wcześniej udowodnionych twierdzeń.
Wiktionary
rzecz. rozum m., rozumek m., rozumność ż., zrozumienie n., rozumienie n.
czas. zrozumiewać, rozumieć ndk., zrozumieć dk., rozumować ndk.
przym. rozumny
przysł. rozumnie, rozumowo
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (brak dk.)
(1.1) psych. rozpatrywać w myślach, wyciągając w tym czasie wnioski
Wiktionary
rzecz. rozum mrz., rozumowanie n., zrozumienie n., rozumienie n., rozumność ż.
czas. rozumieć, zrozumiewać
przysł. rozumnie
przym. rozumny, rozumowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rozumem, dotyczący rozumu
(1.2) wykorzystujący rozum
Wiktionary
(1.2) (…) Jest czymś oczywistym, także dla tych, którzy negatywnie oceniają wartość poznania rozumowego, że poznanie to jest charakterystyczne dla poznania filozoficznego, podczas gdy poznanie przez wiarę, jest domeną poznania teologicznego.
Wiktionary
rzecz. zrozumienie n., rozum mrz., rozumność ż., rozumienie n.
czas. zrozumiewać, rozumieć, rozumować ndk.
przysł. rozumnie, rozumowo
przym. rozumny
Wiktionary
(1.1-2) umysłowy, intelektualny, mentalny, konceptualny
Wiktionary
rzadko: rozpościerać na kształt wachlarza
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozcieńczać coś wodą
Wiktionary
rzecz. wodowanie n., rozwodnienie n., woda ż.
czas. rozwodnić dk.
przym. wodny
Wiktionary
mieszkaniec Rozwadowa
SJP.pl
mieszkanka Rozwadowa
SJP.pl
→ Rozwadów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzale: rozdzielić kłócących się
SJP.pl
dzielnica Stalowej Woli
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Rozwadówka – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Sosnówka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Sosnówka. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 339 mieszkańców i była drugą co do wielkości miejscowością gminy Sosnówka.
Wikipedia
1. zdolność trafnego, realnego oceniania sytuacji i właściwego wobec nich zachowania się, skłonność do namysłu, refleksji przed działaniem; rozsądek, roztropność, ostrożność, rozważność;
2. dawniej: zastanawianie się nad czymś, rozważanie czegoś, naradzanie się; namysł, rozważność;
3. w handlu: określona ilość towaru dodana do jakiejś jego wagi jako zrównoważenie jego ubytku, strat w czasie przewożenia, pakowania, ważenia itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) namysł, refleksja, umiejętność rozsądnego przemyślenia czegoś przed działaniem
Wiktionary
(1.1) W tej sytuacji zimna rozwaga to może być zbyt mało.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvaɡa, AS: rozvaga
Wiktionary
rzecz. rozważność ż., rozważacz m., rozważanie n., rozważenie n.
czas. wyważyć, rozważać ndk., rozważyć dk.
przym. rozważny
przysł. rozważnie, nierozważnie
Wiktionary
(1.1) roztropność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwalać.
Wiktionary
czas. rozwalać ndk.
Wiktionary
waląc, uderzając burzyć, niszczyć, rozbijać na kawałki, sprawiać, że coś się rozsypuje
SJP.pl
w technice: przyrząd służący do rozwalcowywania rur w kołnierzach i innych elementach łączonych z rurami na stałe
SJP.pl
dawniej: ruina, rumowisko
SJP.pl
rzadko: taki, który się szeroko rozpościera; szeroki, rozległy, rozłożysty
SJP.pl
1. zburzyć uderzając;
2.otworzyć, rozłożyć niedbale;
3. potocznie: rozstrzelać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwalać)
(1.1) dokonany od|rozwalać.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvalʲit͡ɕ, AS: rozvalʹić
Wiktionary
rzecz. rozwałka ż.
Wiktionary
1. zburzyć uderzając;
2.otworzyć, rozłożyć niedbale;
3. potocznie: rozstrzelać
SJP.pl
kwiat, rozwar wielkokwiatowy
SJP.pl
otworzyć (się)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przestrzeń zawarta pomiędzy częściami czegoś, co jest otwarte
Wiktionary
rzecz. rozwieranie n.
czas. łozewrzyć, ozewrzyć, ozewrzić, rozwierać ndk., rozewrzeć dk.
Wiktionary
taki, który się rozwarczał
SJP.pl
Rozwarowo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Kamień Pomorski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Obszar miejscowości został włączony do obszaru specjalnej ochrony ptaków Bagna Rozwarowskie.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwarstwiać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvarˈstfʲjä̃ɲɛ, AS: rozvarstfʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. rozwarstwienie n., warstwa ż., warstewka ż., warstwica ż., uwarstwienie n.
czas. rozwarstwiać ndk., rozwarstwić dk.
przym. warstwowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podział na warstwy
Wiktionary
Ro
Wikipedia
(1.1) Na to odmienne rozwarstwienie polszczyzny i czeszczyzny wpłynęła inna historia obu języków.
Wiktionary
rzecz. rozwarstwianie n., warstwa ż.
czas. rozwarstwiać ndk., rozwarstwić dk.
Wiktionary
taki, którego kąt jest rozwarty, większy niż 90 stopni, np. kątownik, trójkąt rozwartokątny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rozwarte
Wiktionary
przym. rozwarty
rzecz. rozwieranie n.
czas. ozewrzić, ozewrzyć, łozewrzyć
Wiktionary
1. taki, który jest lekko rozchylony, np. rozwarte usta;
2. w matematyce: kąt rozwarty - kąt większy od kąta prostego, a mniejszy od półpełnego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geom. o kącie: większy od prostego i mniejszy od półpełnego, o mierze pomiędzy 90° a 180°
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: rozewrzeć
Wiktionary
czas. ozewrzić, ozewrzyć, łozewrzyć
rzecz. rozwieranie n., rozwartość ż.
Wiktionary
1. potocznie: rozstrzelanie;
2. rozwałka sosnowa - brunatny pluskwiak, szkodnik lasów sosnowych; rozwałek sosnowy; korowiec sosnowy
SJP.pl
1. potocznie: rozstrzelanie;
2. rozwałka sosnowa - brunatny pluskwiak, szkodnik lasów sosnowych; rozwałek sosnowy; korowiec sosnowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. przen. rozstrzelanie, egzekucja
(1.2) pot. przen. zły stan, złe samopoczucie, poczucie rozbicia wewnętrznego
(1.3) pot. burzenie, rozwalenie
Wiktionary
IPA: rɔzˈvawka, AS: rozvau̯ka
Wiktionary
czas. rozwalić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwałkować.
Wiktionary
rzecz. wałek mrz.
czas. rozwałkować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwałkowywać)
(1.1) rozpłaszczyć przez wałkowanie
(1.2) pot. przen. rozwlec wypowiedź
czasownik zwrotny dokonany rozwałkować się (ndk. rozwałkowywać się)
(2.1) ulec rozpłaszczeniu poprzez wałkowanie
Wiktionary
(1.1) Poproś go, żeby rozwałkował ciasto.
Wiktionary
rzecz. rozwałkowanie n., wałkowanie n., wałek mrz.
czas. wałkować ndk., rozwałkowywać ndk., rozwałkowywać się ndk.
Wiktionary
(1.1) wywałkować
(1.2) wywałkować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwałkowywać.
Wiktionary
rzadko: pomieszczenie, w którym dokonuje się ważenia towaru i dzielenia go na określone porcje
SJP.pl
1. książkowo: przemyśliwać jakąś sprawę, jakieś zagadnienie, zastanawiać się nad czymś, rozpatrywać coś; analizować;
2. w handlu: dzielić coś na części za pomocą wagi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozważać.
(1.2) książk. wynik czyichś przemyśleń
Wiktionary
(1.1) Rozważanie tego wszystkiego przyprawiło mnie tylko o ból głowy.
(1.2) Snuł długie rozważania, aż słuchacze posnęli.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvaˈʒãɲɛ, AS: rozvažãńe
Wiktionary
rzecz. rozwaga ż., rozważność ż., rozważacz m., rozważenie n.
czas. wyważyć, rozważać ndk., rozważyć dk.
przym. rozważny
przysł. rozważnie
Wiktionary
1. książkowo: przemyśliwać jakąś sprawę, jakieś zagadnienie, zastanawiać się nad czymś, rozpatrywać coś; analizować;
2. w handlu: dzielić coś na części za pomocą wagi
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozważyć)
(1.1) książk. zastanawiać się, rozpatrywać jakąś kwestię, wnikliwie analizując
(1.2) hand. dzielić coś na części, ważąc je
Wiktionary
(1.1) audio|Pl-długo rozważałem czy warto tam pójść.ogg. Długo rozważałem, czy warto tam pójść.
(1.2) Kiedy przyszła do mnie Halinka, właśnie rozważałam ten pyszny schabik, który przywiozła dla nas ciotka ze wsi.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvaʒat͡ɕ, AS: rozvažać
Wiktionary
rzecz. rozwaga ż., rozważność ż., rozważacz m., rozważanie n., rozważenie n.
czas. wyważyć, rozważyć dk.
przym. rozważny
przysł. rozważnie
Wiktionary
(1.1) deliberować, przemyśliwać, rozpatrywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozważyć.
Wiktionary
rzecz. rozwaga ż., rozważność ż., rozważacz m., rozważanie n.
czas. wyważyć, rozważać ndk., rozważyć dk.
przym. rozważny
przysł. rozważnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozważny
Wiktionary
rzecz. rozważność ż., rozważenie n., rozważanie n., rozwaga ż.
przym. rozważny
czas. rozważać, rozważyć
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozważnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozważny
SJP.pl
rozwaga; rzadko:
1. zdolność trafnego, realnego oceniania sytuacji i właściwego wobec nich zachowania się, skłonność do namysłu, refleksji przed działaniem; rozsądek, roztropność, ostrożność;
2. dawniej: zastanawianie się nad czymś, rozważanie czegoś, naradzanie się; namysł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rozważne; cecha tych, którzy są rozważni
Wiktionary
przym. rozważny
przysł. rozważnie
rzecz. rozwaga ż., rozważanie n., rozważenie n.
czas. rozważać, rozważyć, wyważyć
Wiktionary
1. taki, który działa z rozwagą, robi coś z rozsądkiem, zastanawia się przed rozpoczęciem działania; przezorny, roztropny, rozsądny, racjonalny;
2. będący objawem czyjegoś rozsądku, czyjejś rozwagi, np. rozważna decyzja; sensowny, przemyślany, mądry
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) postępujący ostrożnie, z namysłem, rozwagą
(1.2) świadczący o rozwadze, roztropności
Wiktionary
(1.1) Niby, że chłopiec powinien być odważny a dziewczynka lękliwa, chłopiec ruchliwszy, dziewczynka spokojna, chłopiec lekkomyślny, dziewczynka rozważna.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvaʒnɨ, AS: rozvažny
Wiktionary
rzecz. rozwaga ż., rozważność ż., rozważacz m., rozważanie n., rozważenie n.
czas. wyważyć dk., rozważać ndk., rozważyć dk.
przysł. rozważnie
Wiktionary
(1.1-2) roztropny
Wiktionary
1. książkowo: przemyśleć jakąś sprawę, jakieś zagadnienie, zastanowić się nad czymś, rozpatrzyć coś; przeanalizować;
2. w handlu: podzielić coś na części za pomocą wagi
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozważać)
(1.1) zob. rozważać. (zastanawiać się)
(1.2) zob. rozważać. (dzielić)
Wiktionary
(1.1) Rozważyłem wszystkie za i przeciw i postanowiłem zmienić pracę.
(1.2) Dostałam dwa kilo tego pysznego schabu i rozważyłam na trzy równe porcje, dla mnie, dla Krysi i dla Halinki.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvaʒɨt͡ɕ, AS: rozvažyć
Wiktionary
rzecz. rozwaga ż., rozważność ż., rozważacz m., rozważanie n., rozważenie n.
czas. wyważyć, rozważać ndk.
przym. rozważny
przysł. rozważnie
Wiktionary
(1.1) przemyśleć, rozpatrzeć
Wiktionary
osoba lub rzecz wprawiająca w dobry humor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozweselać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɛsɛˈlãɲɛ, AS: rozveselãńe
Wiktionary
czas. rozweselać, rozweselić
przym. wesoły
rzecz. weselnik mos.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozweselić)
(1.1) zob. rozweselić.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɛˈsɛlat͡ɕ, AS: rozveselać
Wiktionary
czas. rozweselić dk., weselić się ndk.
rzecz. rozweselacz m., rozweselenie n., rozweselanie n., wesele n., weselnik mos.
przym. wesoły
przysł. wesoło
Wiktionary
(1.1) rozbawiać, cieszyć, rozśmieszać, weselić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozweselić.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɛsɛˈlɛ̃ɲɛ, AS: rozveselẽńe
Wiktionary
czas. rozweselić, rozweselać
przym. wesoły
rzecz. weselnik mos.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozweselać)
(1.1) sprawić, że ktoś jest wesoły
Wiktionary
(1.1) Piotrek umie mnie rozweselić, nawet gdy mam doła.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɛˈsɛlʲit͡ɕ, AS: rozveselʹić
Wiktionary
aspekt niedokonany rozweselać ndk.
czas. weselić się ndk.
rzecz. rozweselacz m., rozweselenie n., rozweselanie n., weselnik mos.
przym. wesoły
przysł. wesoło
Wiktionary
(1.1) rozbawić, ucieszyć, rozśmieszyć
Wiktionary
dawniej: rozfalowany
SJP.pl
rozwełnić się - dawniej: rozfalować się
SJP.pl
wiejąc, rozrzucić coś na wszystkie strony
SJP.pl
1. rzadko: wprawiać w wibrowanie;
2. rozwibrowywać się - zaczynać intensywnie wibrować
SJP.pl
świadczący o braku równowagi wewnętrznej, o braku opanowania
SJP.pl
rozwidlić się - rozdzielić się na odnogi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce, w którym coś się rozdziela na odnogi
Wiktionary
(1.1) Po piętnastu minutach jazdy dojechaliśmy do rozwidlenia dróg w pięciu kierunkach.
(1.1) W rozwidleniu gałęzi ptaki uwiły sobie gniazdo.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲiˈdlɛ̃ɲɛ, AS: rozvʹidlẽńe
Wiktionary
rzecz. widły nmos., widelec m.
czas. rozwidlać się
przym. rozwidlony
Wiktionary
(1.1) rozgałęzienie, bifurkacja
Wiktionary
rozwidlić się - rozdzielić się na odnogi
SJP.pl
taki, który się rozwidlił, mający odnogi, odgałęzienia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozdzielony na dwie lub więcej części
Wiktionary
rzecz. widelec mrz., widły lm., rozwidlenie n.
czas. rozwidlić
Wiktionary
(1.1) rozgałęziony
Wiktionary
kobieta, która się rozwiodła; rozwódka
SJP.pl
taki, który się rozwiódł, uzyskał rozwód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który się rozwiódł
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) mężczyzna, który się rozwiódł
Wiktionary
rzecz. rozwiedzenie n., rozwodzenie n., rozwód mrz., rozwódka ż.
czas. rozwieść dk., rozwodzić ndk.
przym. rozwodowy
Wiktionary
(2.1) rozwodnik
Wiktionary
drobny stawonóg słodkowodny; dafnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. organizm planktonowy z rzędu wioślarek (nazwa systematyczna|Cladocera|ref=tak.), podgromady liścionogów (nazwa systematyczna|Phyllopoda|ref=tak.)
Wiktionary
(1.1) Głównymi filtratorami w zooplanktonie są wioślarki – rozwielitki i słoniczki.
(1.1) Suszonych rozwielitek używam jako karmy dla ryb akwariowych.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲjɛˈlʲitka, AS: rozvʹi ̯elʹitka
Wiktionary
(1.1) dafnia
Wiktionary
przyrząd podobny do agrafki, stosowany przy wyjmowaniu haczyka z pyska ryby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwierać.
Wiktionary
rzecz. rozwarcie n., rozwartość ż.
czas. łozewrzyć, ozewrzyć, ozewrzić, rozwierać ndk., rozewrzeć dk.
przym. rozwarty
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. rozewrzeć)
(1.1) otwierać, szczególnie jeśli szeroko
(1.2) rozkładać szeroko
czasownik zwrotny niedokonany rozwierać się (dk. rozewrzeć się)
(2.1) otwierać się
Wiktionary
IPA: rɔzˈvʲjɛrat͡ɕ, AS: rozvʹi ̯erać
Wiktionary
rzecz. rozwieracz, rozwierak, rozwieranie
czas. rozewrzeć (się)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwiercać.
Wiktionary
Rozwiercanie – rodzaj obróbki wiórowej otworów walcowych, którego celem jest poprawienie dokładności wymiarowo-kształtowej oraz chropowatości obrabianych powierzchni. Stosuje się je do otworów wstępnie wywierconych, odkutych, czy odlanych. Rozwiercanie przeprowadza się za pomocą rozwiertaków, głównie na wiertarkach.
Wikipedia
rzecz. wiertło n., rozwiertak mrz., wiertarka ż., rozwiercenie n., wiertareczka ż.
czas. rozwiercać ndk.
Wiktionary
komórka niewytwarzająca zarodników, występująca u grzybów podstawczaków; cystyda
SJP.pl
1. powiększenia otworu za pomocą wiertła;
2. otwór powiększony za pomocą wiertła
SJP.pl
1. urządzenie do powiększania średnicy otworów; rozwiertak, rozwiertarka;
2. przestarzale: pracownik obsługujący maszyny i urządzenia do pogłębiania otworów
SJP.pl
1. urządzenie do powiększania średnicy otworów; rozwiertacz, rozwiertarka;
2. element urządzenia do powiększania średnicy otworów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. narzędzie do poszerzania otworów;
Wiktionary
Ro
Wikipedia
rzecz. wiercenie n., wiertarka ż., wiertnica ż., wiertnictwo n., zdrobn. wiertareczka ż., zgrub. wiertara ż., wiertniczy m., odwiert m., wiertnica ż., wwiercanie n., wwiercenie n., wiertnia ż., wiertło m., dowiercanie n., dowiercenie n., nawiercanie n., nawiercenie n., odwiercanie n., odwiercenie n., ponawiercanie n., przewiercanie n., przewiercenie n., wywiercenie n., wywiercanie n., rozwiercanie n., rozwiercenie n., zdrobn. wiertełko n.
czas. wiercić ndk., dowiercić dk., dowiercać ndk., nawiercić dk., nawiercać ndk., odwiercić dk., odwiercać ndk., ponawiercać dk., przewiercić dk., przewiercać ndk., wywiercić dk., wywiercać ndk., wwiercić dk., wwiercać ndk., rozwiercić dk., rozwiercać ndk.
przym. wiertniczy
przysł. wiertniczo
Wiktionary
urządzenie do powiększania średnicy otworów; rozwiertak, rozwiertacz
SJP.pl
chrząszcz z podrodziny korników, występujący w wielu gatunkach
SJP.pl
powiesić wiele rzeczy w wielu miejscach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwieszać.
Wiktionary
czas. rozwieszać
Wiktionary
wieszać wiele rzeczy w wielu miejscach
SJP.pl
czasownik
(1.1) wieszając rozkładać coś
Wiktionary
rzecz. rozwieszanie n.
Wiktionary
o wietrze: wiejąc, rozrzucać coś na wszystkie strony
SJP.pl
1. doprowadzić do czyjegoś rozwodu; rzadziej: udzielić rozwodu;
2. rozwieść się:
a) uzyskać rozwód, rozejść się ze współmałżonkiem;
b) rzadziej: omówić lub opisać kogoś, coś bardzo szczegółowo, rozwlekle
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwodzić)
(1.1) dokonany od|rozwodzić.
czasownik zwrotny dokonany rozwieść się (ndk. rozwodzić się)
(2.1) dokonany od|rozwodzić się.
Wiktionary
(2.1) Lecz gdy kobieta – a tak jest w przypadku większości kobiet – chce wyjść za mąż i, co dotyczy 30% kobiet, chce rozwieść się zgodnie z literą prawa i zasadami przyzwoitości, nie ma na to najmniejszej możliwości.
Wiktionary
rzecz. rozwód mrz., rozwodnik mos., rozwódka ż., rozwodzenie n., rozwiedzenie n., rozwiedziony mos., rozwiedziona ż.
czas. rozwodzić ndk.
przym. rozwiedziony
Wiktionary
przetransportować jakieś rzeczy w wybrane miejsca
SJP.pl
1. urządzenie do rozprostowywania czegoś zwiniętego; rozwijarka;
2. dawniej: osoba zwiększający zasięg, intensywność czegoś albo ulepszająca coś
SJP.pl
odwijać coś zapakowanego
SJP.pl
o figurze stereometrycznej, powierzchni: dający się przekształcić na płaszczyznę z zachowaniem długości
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dający się rozwinąć
Wiktionary
(1.1) Mógłbyś mi przynieść rozwijalną taśmę mierniczą?
Wiktionary
rzecz. rozwijanie n., rozwój mrz.
czas. rozwijać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwijać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲiˈjä̃ɲɛ, AS: rozvʹii ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. rozwój mrz., rozwinięcie n.
czas. rozwijać ndk., rozwinąć dk.
przym. rozwojowy, rozwinięty, rozwijalny
Wiktionary
urządzenie do rozprostowywania czegoś zwiniętego; rozwijacz
SJP.pl
odwijać coś zapakowanego
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozwinąć)
(1.1) rozprostowywać coś zwiniętego
(1.2) rozpakowywać, odwijając opakowanie
(1.3) kształtować w kimś pewną cechę, umiejętność
(1.4) rozbudowywać
(1.5) mówić więcej na jakiś temat
(1.6) prowadzić długotrwałą operację o rosnącej skali
(1.7) zwiększać zasób istniejącej wiedzy
(1.8) wojsk. formować szyk
(1.9) mat. przedstawiać w postaci sumy
(1.10) mat. przedstawiać w postaci ułamka dziesiętnego;
(1.11) o prędkości: osiągać
czasownik zwrotny niedokonany rozwijać się (dk. rozwinąć się)
(2.1) rozprostowywać się
(2.2) stawać się rozwiniętym z opakowania
(2.3) o cechach charakteru lub umiejętnościach: zwiększyć swój potencjał
(2.4) rozbudowywać się
(2.5) o wątku w rozmowie: prowadzić do kolejnych wniosków
(2.6) o operacji, działalności: stawać się coraz większą
(2.7) wojsk. o jednostce bojowej: rozprzestrzeniać się według ustalonego planu
(2.8) przechodzić kolejne stadia rozwoju
(2.9) o kwiatach, pąkach: rozchylać się
(2.10) mat. być przedstawianym w postaci sumy
(2.11) mat. być przedstawianym w postaci ułamka dziesiętnego
Wiktionary
(1.1) Rozwiń tapetę i sprawdź czy nie ma wad.
(1.2) Starannie opakowywałam ten prezent prawie godzinę a ty go rozwijasz drąc papier na strzępy?
(1.3) Rozwijaj pełną miłości dobroć względem wszystkich istot, bez rozróżniania.
(1.4) W bieżącym roku firma szybko rozwijała swoją działalność na rynku europejskim.
(1.4) Musimy dalej rozwijać te plany.
(1.5) Ciekawe. Czy mógłbyś dalej rozwijać ten wątek?
(1.6) Rozwijamy kampanię marketingu bezpośredniego dla naszego klienta.
(1.6) Niemcy błyskawicznie rozwijali atak.
(1.7) Nasz zespół rozwija teorię macierzy unimodularnych.
(1.8) Samoloty rozwijały szyk bojowy.
(1.9) Wzory skróconego mnożenia rozwijają wyrażenia postaci (a\pm b)^n
(1.9) Funkcje można rozwijać np. w szereg Fouriera, albo Taylora.
(1.10) Jeśli rozwijamy dziesiętnie liczby wymierne, dostajemy zawsze ułamek okresowy.
(1.11) Ten samochód rozwija prędkość 250 kilometrów na godzinę.
(2.1) Rulon rozwijał się na podłodze.
(2.2) Prezent z wolna rozwijał się sam. Chyba był źle zawiązany.
(2.3) Jej umiejętności komputerowe szybko się rozwijały.
(2.4) Nasz biznes ładnie się rozwija.
(2.5) Rozmowa rozwijała się w kierunku, który niezbyt mi odpowiadał.
(2.6) Atak rozwijał się zgodnie z planem.
(2.7) Armia bułgarska rozwijała się wzdłuż północnej granicy Grecji.
(2.8) I jak się rozwija nasze maleństwo?
(2.9) Zegar kwiatowy działa dzięki temu, że różne kwiaty rozwijają się o różnych godzinach.
(2.10) Przedziałem zbieżności jest zbiór liczb rzeczywistych, więc funkcja rozwija się w szereg potęgowy w każdym punkcie swojej dziedziny.
(2.11) Liczby niewymierne rozwijają się w ułamki nieokresowe.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvʲijät͡ɕ, AS: rozvʹii ̯äć
Wiktionary
rzecz. rozwijanie n., rozwinięcie n., rozwój m.
czas. rozwinąć, porozwijać, zwijać
przym. rozwinięty, rozwojowy, rozwijalny
Wiktionary
(1.2) otwierać, rozpakowywać, zdejmować opakowanie
(1.4-5,7) poszerzać, uzupełniać
(1.6) rozkręcać
Wiktionary
1. rozpleść coś splątanego, zamotanego; rozsupłać, rozplątać;
2. znaleźć rozwiązanie czegoś zawikłanego; rozwiązać, rozgmatwać;
3. rozwikłać się:
a) o węźle, plątaninie itp.: zostać rozplątanym, rozsupłanym; rozsupłać się;
b) wyjaśnić się, rozwiązać się, rozgmatwać się
SJP.pl
1. rozplątywać coś splątanego, zamotanego; rozsupływać;
2. szukać rozwiązanie czegoś zawikłanego; rozwiązywać;
3. rozwikływać się:
a) o węźle, plątaninie itp.: być rozplątywanym, rozsupływanym; rozsupływać się;
b) wyjaśniać się, rozwiązywać się
SJP.pl
odwinąć coś zapakowanego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwinąć.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲĩˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: rozvʹĩńė̃ńće
Wiktionary
czas. rozwijać ndk., rozwinąć dk.
rzecz. rozwój mrz., rozwijanie n.
przym. rozwojowy, rozwinięty
Wiktionary
odwinąć coś zapakowanego
SJP.pl
odwinąć coś zapakowanego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który osiągnął odpowiedni stopień rozwoju, dobrze ukształtowany
(1.2) o kwiatach, pączkach: taki, który się rozwinął
Wiktionary
(1.1) Dzieciak był bardzo rozumny i nad wiek rozwinięty.
(1.2) Gościnną była, uprzejmą i wyglądała jak tylko co rozwinięty kwiat dzikiej róży.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲĩˈɲɛ̃ntɨ, AS: rozvʹĩńẽnty
Wiktionary
rzecz. rozwój m., rozwijanie n., rozwinięcie n.
czas. rozwijać ndk.
przym. rozwojowy
Wiktionary
(1.1) zaawansowany, rozbudowany
Wiktionary
odwinąć coś zapakowanego
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwijać)
(1.1) dokonany od|rozwijać.
Wiktionary
(1.1) Jak każde porównanie, porównanie homeryckie składa się z dwóch członów – drugi z nich (następujący po spójniku „jak”, „jako”, „jak gdyby” itp.) jest w porównaniu homeryckim obszernym, rozwiniętym obrazem, często stanowiącym samodzielny epizod fabuły utworu o dygresyjnym charakterze.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvʲĩnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: rozvʹĩnõńć
Wiktionary
rzecz. rozwinięcie n., rozwój mrz., rozwijanie n.
czas. rozwijać
przym. rozwojowy
Wiktionary
rozwiośniać się - rzadko: stawać się wiosennym, nabierać cech wiosny
SJP.pl
1. wprawić w szybki ruch obrotowy;
2. rozwirować się - wprawić się w szybki ruch obrotowy
SJP.pl
1. wprawiać w ruch wirowy; rozkręcać;
2. rozwirowywać się - nabierać rozpędu w wirowaniu
SJP.pl
rzadko o problemie, zadaniu itp.: dający się rozwiązać, rozstrzygnąć; rozstrzygalny, rozwiązywalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) załatwienie czegoś, poradzenie sobie z czymś; wynik, rezultat jakiegoś działania
(1.2) konsekwencja, wynik poszukiwań
(1.3) zaprojektowanie lub zrealizowanie planów architektonicznych, artystycznych
(1.4) poród, przyjście dziecka na świat
(1.5) mat. wynik
(1.6) przerwanie jakiejś działalności; rezygnacja z tworzonego wcześniej związku (lub relacji, grupy)
(1.7) odczasownikowy od|rozwiązać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dobrym rozwiązaniem byłoby zakończenie tej działalności i usunięcie wszelkich jej przejawów, łącznie z zablokowaniem możliwości powrotu do obecnego, patowego stanu.
(1.3) Wprowadziliśmy tu wiele nowatorskich rozwiązań, np. ten łuk nad oknem.
(1.4) Kiedy rozwiązanie? Za dwa miesiące, właśnie wczoraj wybraliśmy łóżeczko.
(1.5) To rozwiązanie nie zgadza się z tym podanym na końcu książki – przelicz powtórnie.
(1.7) Strasznie mnie denerwuje rozwiązanie się sznurowadła, kiedy akurat się gdzieś spieszę.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲjɔ̃w̃ˈzãɲɛ, AS: rozvʹi ̯õũ̯zãńe
Wiktionary
czas. rozwiązywać ndk., rozwiązać dk.
Wiktionary
(1.1) rezultat
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwiązywać)
(1.1) dokonany od|rozwiązywać.
Wiktionary
(1.1) To vox populi – zwłaszcza w medialnym wydaniu – wciąż pyta prezydentów, premierów, ministrów, parlamentarzystów, jak długo jeszcze będziemy czekali, zanim wreszcie rozwiążą się wszystkie polskie problemy?
Wiktionary
IPA: rɔzˈvʲjɔ̃w̃zat͡ɕ, AS: rozvʹi ̯õũ̯zać
Wiktionary
rzecz. rozwiązywanie n., rozwiązanie n.
czas. rozwiązywać ndk.
Wiktionary
narzędzie do rozwiązywania czegoś
SJP.pl
1. o problemie, zadaniu itp.: dający się rozwiązać, rozstrzygnąć; rozstrzygalny, rozwiązalny;
2. o umowie, kontrakcie itp.: dający się rozwiązać, zerwać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwiązywać.
Wiktionary
(1.1) (…) będą dążyć w takim samym duchu do rozwiązywania problemów związanych z dobrami kultury i archiwaliami (…)
Wiktionary
czas. rozwiązywać, rozwiązać
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) likwidować węzeł lub splątanie
(1.2) likwidować pęta wiążące kogoś
(1.3) dochodzić do wyniku zadania, testu
(1.4) szukać sposobu usunięcia problemu
(1.5) szukać odpowiedzi na zagadkę
(1.6) likwidować instytucję lub organizację
(1.7) likwidować zgromadzenie
(1.8) praw. zakończyć umowę
(1.9) zakończyć małżeństwo
czasownik zwrotny niedokonany
(2.1) o suple, sznurze: przestawać być zawiązanym
(2.2) o człowieku: przestawać być związanym
(2.3) o problemie, trudnej sytuacji: znikać
(2.4) o zagadce: ujawniać odpowiedź
(2.5) o instytucji, organizacji: ulegać samolikwidacji
(2.6) o zgromadzeniu: rozpraszać się
Wiktionary
(1.3) Uczeń rozwiązywał zadanie przy tablicy.
(1.3) Chcę siedzieć w domu, pić gorącą herbatę z cytryną i rozwiązywać krzyżówki.
(1.4) Myślę, że inżynier chemik rozwiąże ten problem.
(1.4) To w zabawie dzieci rozwijają empatię, uczą się negocjować, zawierać kompromisy oraz rozwiązywać konflikty.
(1.5) Detektywi Scotland Yardu rozwiązują pozornie nierozwiązywalne tajemnice badając najdrobniejsze szczegóły na miejscu zbrodni.
(1.6) Kiedy Chrystian III obejmuje władzę w 1536 roku, rozwiązuje norweską Radę Państwa, a Norwegia zostaje przekształcona z samodzielnego królestwa (pod rządami tego samego monarchy co Dania) w duńską prowincję.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvʲjɔ̃w̃ˈzɨvat͡ɕ, AS: rozvʹi ̯õũ̯zyvać
Wiktionary
rzecz. rozwiązanie n., półrozwiązanie n., rozwiązywanie n., rozwiązywalność ż.
przym. rozwiązywalny
czas. rozwiązać, porozwiązywać
Wiktionary
(1.1) odwiązywać
(1.2) odwiązywać
(1.6) kasować, likwidować, zamykać
Wiktionary
rozwiązły tryb życia; rozpusta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozwiązłe; cecha tych, którzy są rozwiąźli
Wiktionary
przym. rozwiązły
przysł. rozwiąźle
Wiktionary
(1.1) rozpasanie
Wiktionary
niemoralny, rozpustny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemoralny, rozpustny
Wiktionary
(1.1) Szyfrant nie może mieć długów, przyjmować narkotyków ani prowadzić rozwiązłego trybu życia.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvʲjɔ̃w̃zwɨ, AS: rozvʹi ̯õũ̯zu̯y
Wiktionary
rzecz. rozwiązłość ż.
przysł. rozwiąźle
Wiktionary
(1.1) frywolny, libertyński, nieprzyzwoity, obsceniczny, perwersyjny, rozpustny, sprośny, wulgarny, wyuzdany; pot. zbereźny, zboczony; przest. wszeteczny, nierządny, zdrożny, dekadencki, hulaszczy, rozpasany, upadły, zdemoralizowany, zdeprawowany, daw. gw. Poznań rozwiozły
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozwiąźle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozwiązły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozwlekać.
Wiktionary
rzecz. rozwlekłość ż., rozwleczenie n.
czas. rozwlekać ndk., rozwlec dk.
przym. rozwlekły
przysł. rozwlekle
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rozwlekły
Wiktionary
rzecz. rozwlekłość ż., rozwlekanie n.
przym. rozwlekły
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rozwlekle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rozwlekły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rozwlekłe
Wiktionary
rzecz. rozwlekanie n., rozwleczenie n.
czas. rozwlekać ndk., rozwlec dk.
przym. rozwlekły
przysł. rozwlekle
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zawierający nadmiar treści, często niespójnej
(1.2) ze zbyt długim czasem trwania
(1.3) rozciągający się na znacznej przestrzeni
Wiktionary
(1.1) I znów nic się nie dowiem z rozwlekłej relacji teściowej.
(1.2) Witold mówi w sposób tak rozwlekły, jak jakaś ciamciaramcia.
(1.3) Zamiast lasu i dzikiej łąki na odziedziczonym przez Jolkę terenie znajdują się rozwlekłe nieużytki rolne.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvlɛkwɨ, AS: rozvleku̯y
Wiktionary
rzecz. rozwlekłość ż., rozwlekanie n., rozwleczenie n.
czas. rozwlekać ndk., rozlec dk.
przysł. rozwlekle
Wiktionary
(1.1) rozgadany, niespójny, zawiły, dygresyjny
(1.2) przeciągły, długotrwały, przewlekły, długo trwający, chroniczny
(1.3) rozległy, szeroki
Wiktionary
mężczyzna, który się rozwiódł; rozwiedziony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna, który się rozwiódł
Wiktionary
(1.1) Dopiero po dwudziestce dowiedziałam się, że mój tato był rozwodnikiem.
Wiktionary
rzecz. rozwód m.
:: fż. rozwódka ż.
przym. rozwodowy
czas. rozwieść, rozwodzić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozwadniać)
(1.1) dokonany od|rozwadniać.
Wiktionary
(1.1) Nikt nie podchodzi do mojego stolika, ale jeśli rozegrasz kilka rund, ludzie zaczną się interesować. A wtedy szefunio Elad przestanie się koło mnie kręcić i zastanawiać, czy powinien mnie znów skierować za bar, żebym robiła rozwodnione drinki.
Wiktionary
IPA: rɔzˈvɔdʲɲit͡ɕ, AS: rozvodʹńić
Wiktionary
przym. wodny
rzecz. wodowanie n.
czas. rozwadniać
Wiktionary
→ rozwód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący rozwodu
Wiktionary
(1.1) Na mojej sprawie rozwodowej czułem się jak jakiś najgorszy element aspołeczny. Sędzina mnie pyta, czy piłka nożna jest dla mnie ważniejsza niż moja żona.
Wiktionary
rzecz. rozwód m., rozwodnik m., rozwiedziony mos.
przym. rozwiedziony
Wiktionary
1. doprowadzać do czyjegoś rozwodu; rzadziej: udzielać rozwodu;
2. rozwodzić się:
a) uzyskiwać rozwód, rozchodzić się ze współmałżonkiem;
b) rzadziej: omawiać lub opisywać kogoś, coś bardzo szczegółowo, rozwlekle
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) udzielać komuś rozwodu
czasownik zwrotny rozwodzić się
(2.1) dokonywać rozwodu, uzyskiwać rozwód
(2.2) mówić lub pisać o czymś rozlegle, ze szczegółami
Wiktionary
(2.1) Przed chwilą miałem małe dziecko, a kobieta, z którą je miałem odchodzi, rozwodzimy się. I ona zabiera dziecko.
(2.1) Teraz ludzie rozwodzą się na potęgę, czyli znów są singlami…. dla mnie to szok, ilu w Poznaniu jest singli…
(2.2) Zanadto może długo rozwodzę się nad temi drobnostkami, wszakże trudno mi oderwać się od tych uroczych wspomnień, niepodobna mi kilką słowy zbyć najszczęśliwszą epokę mojego życia.
Wiktionary
rzecz. rozwód m., rozwodnik m., rozwódka ż., rozwodzenie n., rozwiedzenie n., rozwiedziony m., rozwiedziona ż.
czas. rozwieść dk.; wodzić ndk., wieźć ndk.
przym. rozwiedziony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rozwojowe; cecha tych, którzy są rozwojowi
Wiktionary
przym. rozwojowy
przysł. rozwojowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący rozwoju
(1.2) taki, który rozwija się, jest w danym stadium rozwoju
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɔˈjɔvɨ, AS: rozvoi ̯ovy
Wiktionary
przysł. rozwojowo
rzecz. rozwojowość ż., rozwój m., rozwijanie n., rozwinięcie n.
czas. rozwijać (się) ndk., rozwinąć (się) dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. med. wydalanie luźnego lub wodnistego stolca
Wiktionary
(1.1) Surowa fasola zawiera lektyny, które mogą wywołać wymioty, nudności i rozwolnienie.
Wiktionary
czas. wolnieć, rozwalniać ndk., rozwolnić dk.
przym. wolny
temsłow. wolno-
Wiktionary
(1.1) biegunka, laksacja, posp. sraczka; gw. Górny Śląsk durchfal
Wiktionary
1. drąg umieszczony podłużnie w wozie gospodarskim, łączący przednią i tylną część podwozia;
2. w budownictwie: pozioma belka odgraniczająca otwory drzwiowe i okienne w drewnianych ścianach lub dzieląca poziomo ściany na mniejsze pola; rygiel;
3. potocznie: człowiek gruby, otyły
SJP.pl
dawniej: osoba, która rozwozi coś
SJP.pl
kobieta, która rozwozi coś
SJP.pl
dostarczać osoby lub rzeczy w różne miejsca
SJP.pl
dawniej: bardzo wrzaskliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyjątkowo swobodne zachowanie świadczące o braku hamulców, rozpasanie
Wiktionary
(1.1) Woźna w naszym akademiku twierdzi, że rozwydrzenie studentek sięgnęło już zenitu.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzvɨˈḍʒɛ̃ɲɛ, AS: rozvyḍžẽńe
Wiktionary
czas. rozwydrzyć
rzecz. wydrzę n., wydra ż.
Wiktionary
(1.1) rozzuchwalenie, rozpasanie
Wiktionary
potocznie: zuchwały, samowolny, nieznośny
SJP.pl
rozwywać się - zaczynać wyć na dobre
SJP.pl
rozwyć się - zacząć głośno wyć
SJP.pl
rozwzdychać się - zacząć wzdychać na dobre
SJP.pl
rozwzdychiwać się - rzadko: zaczynać wzdychać
SJP.pl
sądowne rozwiązanie związku małżeńskiego na żądanie jednego lub obojga małżonków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. rozwiązanie małżeństwa w formie określonej prawem;
Wiktionary
Rozwód – rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz śmierci współmałżonka, uznania go za zmarłego i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Wśród rozwodów można wyróżnić dwa typy:
Wikipedia
(1.1) Krystyna ciężko przeżyła rozwód rodziców.
(1.1) Adam załamany rozwodem rodziców uciekł z domu.
Wiktionary
IPA: ˈrɔzvut, AS: rozvut
Wiktionary
rzecz. rozwodnik m., rozwódka ż., rozwiedziony m., rozwiedziona ż., rozwiedzienie n., rozwodzenie n.
czas. rozwodzić ndk., rozwieść dk.
przym. rozwodowy, rozwiedziony
Wiktionary
kobieta, która się rozwiodła; rozwiedziona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która się rozwiodła
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gośka dała się wygadać udręczonej świeżej rozwódce, nie przerywając, gdy ta ze szczegółami relacjonowała zajścia w sądzie i stoczony przed chwilą spór z matką.
Wiktionary
rzecz. rozwód m., rozwodzenie n., rozwiedzenie n., rozwiedziony m., rozwiedziona ż.
:: fm. rozwodnik m.
czas. rozwodzić ndk., rozwieść dk.
przym. rozwiedziony
Wiktionary
(1.1) rozwiedziona
Wiktionary
proces zmian, przeobrażeń, przechodzenia do stanów doskonalszych lub bardziej złożonych pod jakimś względem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) proces przemian prowadzący do osiągnięcia lepszego, bardziej zaawansowanego stanu
(1.2) następstwo zdarzeń, dzianie się kolejnych rzeczy
(1.3) proces zmian w organizmie lub jego części następujący z czasem życia bądź z kolejnymi pokoleniami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Chirurg nie zdecydował się na operację z powodu rozwoju nowotworu.
Wiktionary
IPA: ˈrɔzvuj, AS: rozvui ̯
Wiktionary
rzecz. rozwijacz m., rozwijarka ż., rozwijalność ż., rozwinięcie n., rozwijanie n.
czas. rozwijać ndk., rozwinąć dk.
przym. rozwojowy, rozwinięty, rozwijalny
przysł. rozwojowo
Wiktionary
(1.1) progres, rozwijanie się, postęp, ewolucja, doskonalenie (się)
Wiktionary
1. drąg umieszczony podłużnie w wozie gospodarskim, łączący przednią i tylną część podwozia;
2. w budownictwie: pozioma belka odgraniczająca otwory drzwiowe i okienne w drewnianych ścianach lub dzieląca poziomo ściany na mniejsze pola; rygiel;
3. potocznie: człowiek gruby, otyły
SJP.pl
1. zdrobnienie od: rozwora;
2. przyrząd chirurgiczny, używany przy różnego rodzaju zabiegach do rozwierania zewnętrznych części ciała; rozwieracz
SJP.pl
proces rozwożenia czegoś, np. mleka
SJP.pl
urządzenie do rozdrabniania materiałów włóknistych, np. drewna; defibrator
SJP.pl
1. rozdrabniać materiały włókniste; defibrować
2. rozwłókniać się - dzielić się na włókna
SJP.pl
1. dokonać defibracji
2. rozwłóknić się - rozdzielić się na włókna
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) doprowadzać do wściekłości
Wiktionary
rzecz. wściekłość ż.
czas. rozwścieczyć dk.
przym. rozwścieczony
Wiktionary
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) wyrażający przypływ wściekłości
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od rozwścieczyć
Wiktionary
rzecz. rozwścieczanie n., rozwścieczenie n.
czas. rozwścieczać ndk., rozwścieczyć dk.
Wiktionary
(1.1) rozsierdzony, wściekły
Wiktionary
taki, który się rozwściekł; rozwścieczony
SJP.pl
rozwścieknąć się - potocznie: wpaść w silny gniew; rozwściec się
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Rozyna – hrabina Almaviva, postać fikcyjna, stworzona przez Beaumarchais’go, centralna postać jego trzech komedii: "Cyrulik sewilski", "Wesele Figara" i "Wyrodna Matka". Wychowanica doktora Bartolo, żona hiszpańskiego hrabiego. Swoją sławę zawdzięcza przede wszystkim Mozartowi ("Wesele Figara)" i Rossiniemu ("Cyrulik sewilski").
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rozyny lub z nią związany
SJP.pl
występowanie po sobie dwóch samogłosek w sąsiadujących sylabach; hiatus; hiat
SJP.pl
Rozziew (hiatus, hiat) – sąsiedztwo dwóch samogłosek bądź wewnątrz wyrazu (na przykład "boa", "moa" – tak zwany hiatus wewnętrzny), bądź też na styku dwóch wyrazów (hiatus zewnętrzny). W wielu językach istnieje tendencja do unikania rozziewu, może być ona realizowana przez:
Wikipedia
przestarzałe: zdjąć obuwie
SJP.pl
1. rozpromieniać złocistymi blaskami;
2. nadawać czemuś złoty kolor; ozłacać, złocić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozzłościć)
(1.1) doprowadzać do złości
czasownik zwrotny niedokonany rozzłaszczać się (dk. rozzłościć się)
(2.1) wpadać w złość
Wiktionary
rzecz. rozzłaszczanie n.
czas. rozzłościć
Wiktionary
1. nadać złoty kolor, zabarwić na kolor złota;
2. rozzłocić się - pokryć się złotym kolorem
SJP.pl
wyrażający złość, gniew; rozgniewany
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozzłaszczać)
(1.1) spowodować u kogoś złość
czasownik zwrotny dokonany rozzłościć się (ndk. rozzłaszczać się)
(2.1) zacząć odczuwać złość
Wiktionary
rzecz. rozzłoszczenie n.
czas. rozzłaszczać ndk.
przym. rozzłoszczony
Wiktionary
(1.1) rozgniewać, rozjuszyć, rozwścieczyć, wkurwić, wkurzyć, wnerwić, zdenerwować
(2.1) rozgniewać się, rozwścieczyć się, wkurwić się, wkurzyć się, wnerwić się, zdenerwować się
Wiktionary
potocznie:
1. rozpowiadać coś;
2. rozćwierkiwać się -
a) zaczynać żywo rozmawiać o czymś;
b) o ptaku: zaczynać głośno ćwierkać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozładować.
Wiktionary
czas. ładować, rozładować dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozładowywać)
(1.1) rozpakować coś, opróżnić z ładunku
(1.2) fiz. elektr. pozbawić akumulator, kondensator itp. ładunku elektrycznego; także o całym urządzeniu z akumulatorem
(1.3) przen. zlikwidować gęstą atmosferę, usunąć napięcie, złagodzić konflikt lub trudną sytuację
(1.4) przen. uwolnić emocje, zwykle negatywne, dać upust popędom
czasownik zwrotny dokonany rozładować się (ndk. rozładowywać się)
(2.1) fiz. elektr. o akumulatorze, kondensatorze, przewodniku, elektroskopie itp.: zostać pozbawionym ładunku elektrycznego; także o całym urządzeniu z akumulatorem
(2.2) przen. o nieciekawej atmosferze lub trudnej sytuacji: rozwiązać się, zakończyć się
(2.3) przen. uwolnić swoje emocje, zwykle negatywne, dać upust własnym popędom; uspokoić się
Wiktionary
(1.1) Rozładuj samochód, a ja w tym czasie zrobię obiad.
(1.2) Nie mogłam zadzwonić, bo moja komórka była rozładowana.
(1.2) Jeśli będziesz wciąż przeglądał zdjęcia, to rozładujesz telefon.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzwaˈdɔvat͡ɕ, AS: rozu̯adovać
Wiktionary
aspekt niedokonany rozładowywać
rzecz. rozładowanie n., rozładowywanie n., rozładunek m., rozładownia ż.
czas. ładować
Wiktionary
(1.1) wyładować
(1.2) wyładować
(2.2) wyładować się
(2.3) wyładować się
Wiktionary
osoba zajmująca się rozładowywaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozładowywać.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzwadɔvɨˈvãɲɛ, AS: rozu̯adovyvãńe
Wiktionary
czas. rozładowywać, rozładować, ładować
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozładować)
(1.1) niedokonany od|rozładować.
Wiktionary
IPA: ˌrɔzwadɔˈvɨvat͡ɕ, AS: rozu̯adovyvać
Wiktionary
czas. rozładować, ładować
rzecz. rozładowywanie n.
Wiktionary
opróżnianie czegoś z ładunku; wyładunek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rozładowywanie (czynność lub proces)
Wiktionary
Rozładunek – jedno z zadań realizowanych przy przyjmowaniu towarów. Rozładunek następuje z wykorzystaniem posiadanych środków transportu wewnętrznego (np. wózków unoszących prowadzonych) i urządzeń przeładunkowych. Na przebieg rozładunku ma wpływ postać ładunku, rodzaj środka transportu i typ frontu przeładunkowego.
Wikipedia
(1.1) Słyszałem, że szukają ludzi do rozładunku wagonów. Silny jesteś, to się nadasz.
Wiktionary
czas. rozładować, ładować
rzecz. wyładunek mrz.
Wiktionary
1. rzadko: zrobić z kogoś łajdaka, sprawić, że ktoś zaczyna prowadzić niemoralny tryb życia; zdemoralizować, zgorszyć, zdeprawować;
2. rozłajdaczyć się - stać się łajdakiem, zacząć prowadzić niemoralny tryb życia; rozpuścić się, znikczemnieć, rozpaskudzić się
SJP.pl
1. rzadko: zrobić z kogoś łajdaka, sprawić, że ktoś zaczyna prowadzić niemoralny tryb życia; zdemoralizować, zgorszyć, zdeprawować;
2. rozłajdaczyć się - stać się łajdakiem, zacząć prowadzić niemoralny tryb życia; rozpuścić się, znikczemnieć, rozpaskudzić się
SJP.pl
podzielenie się całości na wiele części
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) utrata jedności
Wiktionary
rzecz. rozłamanie n., rozłamek mrz., rozłamowiec mos., rozłamywanie n.
czas. rozłamać dk., rozłamywać ndk.
przym. rozłamowy
Wiktionary
(1.1) podział, rozbrat, rozdział, rozdzielenie się
Wiktionary
1. członek stronnictwa utworzonego poprzez rozłam jakiejś organizacji, partii politycznej itp.;
2. zwolennik wprowadzenia rozłamu w łonie jakiejś organizacji, partii politycznej itp.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: rozchodzić;
1. rozluźnić buty przez chodzenie w nich;
2. rozruszać mięśnie, zesztywniałą część ciała przez chodzenie
SJP.pl
rozłobuzowywać się - zaczynać łobuzować bez umiaru
SJP.pl
1. rozległy, pusty teren; rozłóg;
2. pęd boczny roślin będący organem rozmnażania wegetatywnego; wić, rozłóg;
3. w łowiectwie: rozstaw łopat w porożu jakiegoś zwierzęcia
SJP.pl
Rozłoga (niem. "Zehnhäuser") – część miasta Wałbrzycha, położona w jego zachodniej części, w rejonie ulicy Dąbrowskiego.
Rozłoga to dawniej samodzielna miejscowość. W latach 1945–50 wchodziła w skład miasta Biały Kamień w powiecie wałbrzyskim. 1 stycznia 1951 wraz z Białym Kamieniem włączona do Wałbrzycha.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający rozłóg
Wiktionary
rzecz. rozłóg
Wiktionary
rodzaj grzybów z rzędu pleśniakowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozłożyć.
Wiktionary
czas. rozkładać, rozłożyć
przym. rozłożysty
rzecz. rozkładanka ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rozłożysty
SJP.pl
rozłożony szeroko, na dużym obszarze
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) znacznie rozpostarty
Wiktionary
(1.1) Orzeł wielki, o skrzydłach rozłożystych / i długich piórach, / pokryty pstrym pierzem, / przyleciał nad Liban / i zabrał wierzchołek cedru.
(1.1) Ambrowce tworzą rozłożyste systemy korzeniowe.
Wiktionary
rzecz. rozłożenie n.
czas. rozkładać ndk., rozłożyć dk.
przym. rozkładany
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozkładać)
(1.1) postawić coś złożonego w swej okazałości
(1.2) położyć jeden obok drugiego
(1.3) podzielić coś na mniejsze części, odcinki, składowe
(1.4) wydobyć elementy składowe z określonej całości
(1.5) doprowadzić do zgnicia
(1.6) ustawić kilka rzeczy daleko od siebie
czasownik zwrotny dokonany rozłożyć się (ndk. rozkładać się)
(2.1) zająć jakiś teren
(2.2) umiejscowić się szeroko
(2.3) przybrać pozycję poziomą
(2.4) ulec podziałowi na mniejsze składowe
(2.5) zostać podzielonym na poszczególne części, odcinki, etapy, itp.
(2.6) podupaść na zdrowiu
(2.7) podupaść moralnie czy materialnie
(2.8) ulec zgniciu
Wiktionary
(1.2) Bezdomny spał na kartonach rozłożonych obok śmietnika.
Wiktionary
rzecz. rozłożenie n., rozkładanka ż.
przym. rozkładany, rozłożysty
czas. rozkładać
Wiktionary
(1.1) rozwinąć, rozpostrzeć, rozszerzyć
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: rozłożysto, rozłożyście
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. roślina z rodziny baldaszkowatych; babia sól;
2. dawniej: rozpadlina; szpara;
3. dawniej: grabież, rabunek
SJP.pl
czasownik
(1.1) otworzyć orzech
(1.2) podzielić na części
Wiktionary
suchy owoc niektórych roślin, zawierający jedno nasienie
SJP.pl
Rozłupek ("Schistidium" Bruch & Schimp.) – rodzaj mchu należący do rodziny strzechwowatych ("Grimmiaceae"). Występuje w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, Europie, Azji, Australii, na wyspach atlantyckich, wyspach Australii i Oceanii i Antarktyce.
Wikipedia
suchy owoc niektórych roślin, zawierający jedno nasienie
SJP.pl
w botanice: rodzaj owocu suchego, pękającego na części jednonasienne (rozłupki)
SJP.pl
Ro
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozłupać)
(1.1) uderzając lub naciskając silnie, powodować pękanie czegoś twardego
Wiktionary
(1.1) Rozłupywał drewno przez całą godzinę.
Wiktionary
rzecz. rozłupywanie n.
Wiktionary
(1.1) rozbijać, rozwalać
Wiktionary
rozłoga;
1. rozległy, pusty teren;
2. pęd boczny roślin będący organem rozmnażania wegetatywnego; wić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. wydłużone pędy niektórych roślin, które płożą się – pod lub tuż nad powierzchnią ziemi;
Wiktionary
Rozłóg (niecka korazyjna) – rodzaj nieckowatej doliny, charakteryzującej się niewielkim spadkiem dna i łagodnymi zboczami, o dość stałym kącie nachylenia stoków, bez ich załamań. Granica między górną częścią doliny a graniczącą z nią wierzchowiną jest równie stopniowa i łagodna.
Wikipedia
IPA: ˈrɔzwuk, AS: rozu̯uk
Wiktionary
przym. rozłogowy
Wiktionary
dający się rozłączyć; rozłączny
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozłączyć)
(1.1) powodować oddzielanie się uprzednio połączonych jednostek
czasownik zwrotny niedokonany rozłączać się (dk. rozłączyć się)
(2.1) tracić łączność
Wiktionary
rzecz. rozłączanie n., rozłączenie n., rozłąka ż.
czas. rozłączyć dk.
przym. rozłączalny, rozłączny
przysł. rozłącznie
Wiktionary
(1.1) oddalać, oddzielać, rozdzielać, separować
Wiktionary
kreska dzieląca wyraz na części; znak przeniesienia; dywiz
SJP.pl
Rozłącznik – łącznik elektryczny, którego kluczową cechą jest zdolność do bezpiecznego otwierania i zamykania obwodu podczas normalnej pracy instalacji pod obciążeniem. Rozłączniki, ze względu brak zabezpieczeń nadmiarowoprądowych, nie służą do rozłączania prądów zwarciowych, wyjątek stanowią rozłączniki bezpiecznikowe.
Wikipedia
1. oddzielny;
2. dający się rozłączyć; rozłączalny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozłączać)
(1.1) dokonany od|rozłączać.
czasownik zwrotny dokonany rozłączyć się (ndk. rozłączać się)
(2.1) dokonany od|rozłączać się.
Wiktionary
rzecz. rozłączanie n., rozłączenie n., rozłąka ż.
czas. rozłączać ndk.
przym. rozłączalny, rozłączny
przysł. rozłącznie
Wiktionary
chwilowe oddalenie od bliskiej osoby lub miejsca, powodujące tęsknotę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozstanie się
Wiktionary
(1.1) Jego żona, która również od czasu do czasu w zastępstwie wyprowadzała jamnika, miała dla męża nieskończoną cierpliwość, wpasowała się w jego życie na takiej samej zasadzie, jak towarzyszki marynarzy muszą zaakceptować okresy wielomiesięcznej rozłąki.
Wiktionary
rzecz. rozłączenie n., rozłączanie n.
czas. rozłączyć dk., rozłączać ndk.
Wiktionary
maszyna układająca masę betonową lub asfalt na trasie; rozściełarka
SJP.pl
taki, który się rozścierwił
SJP.pl
maszyna układająca masę betonową lub asfalt na trasie; rozścielarka
SJP.pl
rozślimaczać się - potocznie:
1. coraz bardziej rozciągać się w czasie; rozwlekać się;
2. rozjątrzać się (zwykle o ranach);
3. zaczynać płakać; rozpłakiwać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozśmieszać.
Wiktionary
czas. rozśmieszać, rozśmieszyć
rzecz. rozśmieszenie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozśmieszyć)
(1.1) powodować, że ktoś się śmieje
Wiktionary
IPA: rɔɕˈːmʲjɛʃat͡ɕ, AS: ro•śmʹi ̯ešać
Wiktionary
rzecz. śmiech m., rozśmieszanie n., rozśmieszenie n.
czas. rozśmieszyć, śmiać się
przym. śmieszny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozśmieszać)
(1.1) dokonany od|rozśmieszać.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈːmʲjɛʃɨt͡ɕ, AS: ro•śmʹi ̯ešyć
Wiktionary
rzecz. rozśmieszenie n., rozśmieszanie n., śmiech m.
czas. rozśmieszać ndk.
przym. śmieszny
Wiktionary
rozśmiewać się - wybuchać śmiechem; roześmiewać się
SJP.pl
poetycko:
1. pokrywać bielą, czynić białym jak śnieg;
2. rozśnieżać się - pokrywać się śniegiem, stawać się białym jak śnieg
SJP.pl
rozśnieżyć się - poetycko:
1. o śniegu: rozpadać się;
2. pokryć się śniegiem, stać się białym jak śnieg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozśpiewać.
Wiktionary
czas. rozśpiewać dk.
Wiktionary
1. taki, który lubi śpiewać;
2. rozbrzmiewający śpiewem
SJP.pl
1. rzadko: zachęcić kogoś do śpiewania, sprawić, że ktoś polubi śpiew;
2. rozśpiewać się -
a) zacząć śpiewać, zwłaszcza ochoczo, czerpiąc z tego przyjemność, radość;
b) o instrumentach lub ptakach: zacząć wydawać dźwięki
SJP.pl
czasownik
(1.1) przygotować aparat głosowy, kogoś, chór itp. do śpiewu ćwiczeniami wokalnymi
czasownik zwrotny rozśpiewać się
(2.1) przygotować się do śpiewu ćwiczeniami wokalnymi
Wiktionary
(1.1) Brat grał na instrumentach, a cała rodzina była wyjątkowo rozśpiewana.
(1.1) I odeszłaś, ukochana, roześmiana, rozśpiewana, W urojone wniebowzięcia, w letnią noc świętego Jana.
(2.1) Rozśpiewały się ptaki, powracające gromadami w mury Zamku.
Wiktionary
rzecz. rozśpiewanie n.
Wiktionary
potocznie: rozgrzewka wokalna
SJP.pl
rozświergotywać;
1. sprawiać, że coś zaczyna świegotać;
2. rozświegotywać się - zaczynać świegotać bez umiaru
SJP.pl
rozświegotywać;
1. sprawiać, że coś zaczyna świergotać;
2. rozświergotywać się - zaczynać świergotać bez umiaru
SJP.pl
kosmetyk podkreślający rysy twarzy, nadający cerze świeży wygląd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rozświetlać.
Wiktionary
rzecz. nierozświetlanie n.
czas. rozświetlić, rozświetlać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozświetlić)
(1.1) czynić jaśniejszym
czasownik zwrotny rozświetlać się
(2.1) stać się samemu jaśniejszym, widniejszym
Wiktionary
(1.1) W windzie brakowało żarówki i śmierdziało. Jechali w ciemności, rozświetlanej przez chwilę na piętrach.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈːfʲjɛtlat͡ɕ, AS: ro•śfʹi ̯etlać
Wiktionary
rzecz. rozświetlanie n., rozświetlenie n., światło n., świecenie n.
czas. rozświetlić dk., świecić ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rozświetlać)
(1.1) dokonany od|rozświetlać.
Wiktionary
(1.1) Zdarzyło się coś na kształt błyskawicy, która na chwilę rozświetliła niezliczone przepaście podczas marszu w górach: nagle widzimy coś, co nas przeraża, potem wszystko niknie w ciemności.
Wiktionary
rzecz. rozświetlanie n., rozświetlenie n., światło n., świecenie n.
czas. rozświetlać ndk., świecić ndk.
Wiktionary
rozświętowywać się - wpadać w ferwor świętowania
SJP.pl
rzadko: rozpuszczać, rozpinać żagle
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczuwanie żalu i rozgoryczenia
Wiktionary
(1.1) Mimo wysiłku oficerów zatriumfowali zbuntowani, których w mieście podejmowano jak bohaterów, wyzwalając swe rozżalenie do francuskiego okupanta za ograniczenia handlowe spowodowane stanem wojennym, które skazywały liworneńczyków na wegetację, gdy nie tak dawno jeszcze opływali w dostatki.
Wiktionary
rzecz. rozżalanie n.
czas. rozżalać ndk., rozżalić dk.
Wiktionary
1. potocznie: taki, który rozżarł się - zaczął jeść bardzo dużo, bez umiaru;
2. dawniej: taki, który rozżarł się - rozzłościł się, wpadł w wielki gniew; rozgniewany, rozjątrzony, zły
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika → rozeżreć się
przymiotnik
(2.1) daw. zajadły, zaciekły, zapamiętały, zażarty, rozjuszony, rozzłoszczony, rozwścieczony
Wiktionary
(2.1) On (Hektor), rozżarty, już na nich z nową mocą godzi, / Już, stojąc, na swych woła, ale nie uchodzi. / Jak pasterz pilnujący trzód na bujnej paszy, / Głodnego lwa od bydła niełatwo odstraszy…
(2.1) Złoto brzęczy, ten daje, a tamten odbiera, / Ów, że przegrał, za siebie coraz się obziera, / Ktoś mu przyniósł nieszczęście. Piotr przegrał na kralkę, / Byłby i więcej przegrał, szczęściem postrzegł balkę, / Posunął się, a miejsca gdy lepszego siąga, / Już nietrwożny, jak siedzi, zgrał się do szeląga. / Zgrał się, a nowy Tytan, zjadłością rozżarty, / Jak Ossę i Pelijon.
Wiktionary
IPA: rɔʒˈːartɨ, AS: ro•žarty
Wiktionary
(2.1) zajadły, zaciekły, zapamiętały, zażarty, rozjuszony, rozzłoszczony, rozwścieczony, zapalczywy, zacietrzewiony, rozindyczony, rozjuszony, roznamiętniony
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. rozżarzyć)
(1.1) rozgrzewać przedmiot do temperatury wystarczająco wysokiej, aby zmieniły się jego kolor lub gęstość
(1.2) rozgrzewać przedmiot do temperatury powodującej jego spalanie się bez widocznego płomienia
czasownik zwrotny niedokonany rozżarzać się (dk. rozżarzyć się)
(2.1) rozgrzewać się do temperatury rozpoczynającej proces spalania
(2.2) zaczynać świecić jaskrawym, czerwonym lub czerwonawym światłem
Wiktionary
rzecz. żar m., żarliwość ż.
czas. rozżarzyć dk., wyżarzać ndk., wyżarzyć dk., żarzyć ndk.
przym. rozżarzony, żarliwy
przysł. żarliwie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) emitujący dużą ilość żaru
Wiktionary
czas. rozżarzać
Wiktionary
potocznie:
1. wzbudzać w kimś gniew; rozjuszać, rozjątrzać;
2. rozżerać się:
a) stawać się złym, wściekłym; rozjątrzać się, rozjuszać się;
b) zaczynać jeść dużo i łapczywie
SJP.pl
dawniej: ożywiać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. raz (pojedyncza realizacja czynności)
liczebnik mnożny
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. raz (jednokrotnie)
Wiktionary
(1.1) war. gw. Górny Śląsk roz, rouz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|polski|ż. Róża
Wiktionary
rzecz. Róża ż.
Wiktionary
1. moczyć, zwilżać;
2. o deszczu: padać drobnymi kroplami; mżyć, dżdżyć, kropić, siąpić;
3. poddawać słomę obróbce wstępnej w celu oddzielenia włókna od części zdrewniałych rośliny;
4. rosić się - pokrywać się kroplami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Dniepru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tropikalne, dzikie drzewo z rodziny wełniakowatych, o wysokości do 40 metrów, rosnące m.in. na Sumatrze i Borneo; durian
SJP.pl
Rościce – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Żary.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rdzewieć
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk róścieć
Wiktionary
dawniej: ościeże - wewnętrzna powierzchnia otworu okiennego lub drzwiowego; oścież; rozcież
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Rościgniew – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Rości-" ("rośnie") oraz "-gniew" ("gniew"). Może oznaczać "ten, którego gniew jest silny".
Rościgniew imieniny obchodzi 31 stycznia i 4 września.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rościgniewy lub z nią związany
SJP.pl
Rościgniew z małżonką; Rościgniewowie
SJP.pl
Rościgniew z małżonką; Rościgniewostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rościgniewa lub z nim związany
SJP.pl
Rościmin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Mrocza. Co roku w czerwcu jest tam organizowana "Rościminiada sobótkowa" z okazji rozpoczęcia lata. W północ od wsi znajduje się Jezioro Rościmińskie Duże a na południe Jezioro Rościmińskie Małe.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rościnno – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Skoki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
Rościno (niem. "Rostin") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 199 mieszkańców. Miejsce budowy pierwszej na świecie tzw. podwodnej elektrowni wodnej.
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rościszewo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Rościsława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Rości-" ("rośnie") oraz "-sława" ("sława"). Może oznaczać "ta, której sława rośnie". Od tego imienia mogły pochodzić formy skrócone typu Rosława. W źródłach polskich poświadczone w XII wieku.
Rościsława imieniny obchodzi 7 października.
Wikipedia
Rościsławice (niem. "Riemberg") – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Oborniki Śląskie.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.
Od nazwy wsi, pochodzi nazwa mezoregionu fizycznogeograficznego Wysoczyzna Rościsławicka.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rościsławy lub z nią związany
SJP.pl
Rościsław z małżonką; Rościsławowie
SJP.pl
Rościsław z małżonką; Rościsławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rościsława lub z nim związany
SJP.pl
zgłaszać prawa do czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) zgłaszać prawa, pretensje do czegoś
Wiktionary
(1.1) Narrator jest na ogół postacią autorytatywną; rości sobie prawo do wszechwiedzy, wobec odbiorcy przyjmuje postawę protekcjonalną lub częściej – opiekuńczą.
Wiktionary
rzecz. roszczenie n., roszczeniowość ż.
przym. roszczeniowy
przysł. roszczeniowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. pęd roślinny, gałązka
(1.2) stpol. coś, co rośnie, wzrasta; owoc, płód czegoś
Wiktionary
rzecz. roślina ż., rośnięcie n., zarośle n., zarastanie n., odrośl ż., urastanie n., urośnięcie n., rosłość ż.
czas. rosnąć ndk., wzrastać ndk., urosnąć dk., urastać ndk., zarastać ndk., zarosnąć dk.
przym. rosły, roślinny
przysł. rośle, roślinnie
temsłow. -rośl, -rośle
Wiktionary
(1.1) gałązka, gałąź, pręt, rózga
(1.2) owoc, płód
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rosły
SJP.pl
organizm żywy, pobierający pokarm w postaci prostych związków nieorganicznych (rośliny samożywne) lub związków organicznych (rośliny cudzożywne) z martwego podłoża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. wykształcony żywy organizm, który posiada zdolność wytwarzania substancji odżywczych dzięki pochłanianiu światła;
Wiktionary
(1.1) W ogrodzie rosło dużo pięknych roślin.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈlʲĩna, AS: roślʹĩna
Wiktionary
rzecz. roślinność ż.
:: zdrobn. roślinka ż.
czas. rosnąć ndk.
przym. roślinny
Wiktionary
(1.1) ziele; daw. planta
Wiktionary
niewielki owad z rzędu błonkówek, którego larwy żerują w łodygach, w drewnie i na liściach
SJP.pl
niewielki owad z rzędu błonkówek, którego larwy żerują w łodygach, w drewnie i na liściach
SJP.pl
Rośliniarki (Symphyta) – podrząd owadów z rzędu błonkoskrzydłych.
Na świecie stwierdzono ponad 8850 gatunków zaliczanych do rośliniarek, zgrupowanych w ponad 800 rodzajów. Jest to najstarsza ewolucyjnie gałąź błonkówek.
Wikipedia
potocznie: miłośnik, pasjonat roślin; roślinomaniak
SJP.pl
niewielka roślina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od roślina
(1.2) mała roślina
Wiktionary
IPA: rɔɕˈlʲĩnka, AS: roślʹĩnka
Wiktionary
rzecz. roślina ż., roślinność ż.
przym. roślinny
Wiktionary
zrobiony na bazie roślin i białka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wszystkie rośliny danego terenu
(1.2) odprzym. cecha tego, co jest roślinne
Wiktionary
Roślinność – termin w specjalistycznej terminologii geobotanicznej oznacza ogół zbiorowisk roślinnych na określonym obszarze, stanowiący przedmiot badań fitosocjologii. Termin uzupełniony o przymiotnik oznacza grupy zbiorowisk roślinnych, które łączy podobieństwo siedliskowe (np. roślinność wodna lub leśna), zasięgowe (np. roślinność wysokogórska lub azonalna), stopień przekształcenia (roślinność pierwotna lub półnaturalna).
Wikipedia
(1.1) Roślinność wodna tego estuarium jest bardzo bogata.
(1.1) Pustynia to obszar pozbawiony roślinności.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈlʲĩnːɔɕt͡ɕ, AS: roślʹĩ•ność
Wiktionary
rzecz. roślina ż., roślinka ż., rośliny nmos.
przym. roślinny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który jest rośliną lub jej częścią, składa się z roślin; jest charakterystyczny dla rośliny
(1.2) kulin. pochodzenia roślinnego (1.1), pozbawiony produktów odzwierzęcych
Wiktionary
(1.1) Wiele niebezpiecznych organizmów, tak roślinnych jak zwierzęcych, ma ubarwienie ostrzegawcze.
(1.1) Co trzeci Polak kupuje roślinne odpowiedniki mięsa.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈlʲĩnːɨ, AS: roślʹĩ•ny
Wiktionary
rzecz. rośl ż., rośliny nmos., roślina ż., zdrobn. roślinka ż., roślinność ż.
Wiktionary
(1.2) wegetariański, wegański
Wiktionary
powodujący obumieranie roślin
SJP.pl
potocznie: miłośnik, pasjonat roślin; rośliniarz
SJP.pl
1. mający niektóre właściwości roślin; przypominający roślinę;
2. protisty roślinopodobne - nieformalna grupa protistów zaliczanych dawniej do roślin
SJP.pl
specjalista w zakresie nauki, wiedzy o roślinach; botanik
SJP.pl
nauka, wiedza o roślinach; botanika
SJP.pl
organizm żywiący się roślinami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zool. zwierzę żywiące się roślinami
(1.2) żart. wegetarianin, weganin
Wiktionary
IPA: ˌrɔɕlʲĩnɔˈʒɛrt͡sa, AS: roślʹĩnožerca
Wiktionary
rzecz. roślinożerność ż.
przym. roślinożerny
Wiktionary
o zwierzęciu: żywienie się roślinami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. sposób odżywiania się organizmów polegający na żywieniu się roślinami
(1.2) odprzym. cecha tego, co jest roślinożerne; cecha tych, którzy są roślinożerni
Wiktionary
(1.1) …nazwa („roślinne gady”) jest skutkiem zabawnego nieporozumienia ich odkrywcy, który naturalny odlew zębodołów uznał za zęby z tępymi końcami świadczącymi o roślinożerności.
Wiktionary
rzecz. roślinożerca m.
przym. roślinożerny
Wiktionary
(1.1) fitofagia
Wiktionary
odżywiający się roślinami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. taki, który odżywia się roślinami; którego głównym pożywieniem są rośliny
Wiktionary
(1.1) Jeleń to przykład zwierzęcia roślinożernego.
Wiktionary
IPA: ˌrɔɕlʲĩnɔˈʒɛrnɨ, AS: roślʹĩnožerny
Wiktionary
rzecz. roślinożerca m., roślinożerność ż.
Wiktionary
(1.1) fitofagiczny
Wiktionary
ekspresywnie: jedzenie roślin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. syst. nazwa systematyczna|Plantae|L.|ref=tak., królestwo organizmów eukariotycznych i autotroficznych w domenie eukariontów;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: roślina
Wiktionary
Rośliny ("Archaeplastida" Adl i in. 2005, dawne nazwy naukowe: "Vegetabilia, Plantae, Phytobionta, Plastida, Primoplantae") – eukariotyczne i autotroficzne organizmy, wykorzystujące energię promieniowania słonecznego za sprawą barwników asymilacyjnych (zdarzają się wśród roślin także organizmy heterotroficzne – pasożytnicze, w tym też myko-heterotroficzne, ale mają one charakter wtórny).
Wikipedia
(1.1) W XX wieku ze świata roślin wyłączono w osobne królestwa bakterie (z sinicami) i grzyby, z czasem także znaczną część glonów.
Wiktionary
rzecz. roślina ż., roślinność ż.
przym. roślinny
Wiktionary
krzew z rodziny werbenowatych; awicenia; rozcięża
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rośnie
SJP.pl
mięsożerna roślina o okrągłych liściach zebranych w przyziemną rozetę, rosnąca głównie na bagnach i torfowiskach; rosiczka okrągłolistna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rosnąć.
Wiktionary
IPA: rɔɕˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: rośńė̃ńće
Wiktionary
czas. rosnąć
rzecz. rośl ż.
Wiktionary
pełen rosy
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. urość)
(1.1) daw. rosnąć
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: rościć
Wiktionary
(1.1) Na łożu gnuśnem sen drzemie leniwy, // W około niego mak roście senliwy, // Na którym ptaków czarnych nieme roje // Budują gniazda i mieszkanie swoje.
(1.1) W ogniu ojcowskiej rostą miłości me dzieci, // Aż ledwie które z trojga na ten świat wyleci, // Ginie, jako Pirausta, i w proch się obraca.
(1.1) Kwitła stokrotek gromada. // Z nich kilka bielszych wyrasta // Nad główki pomniejszych w trawie, // Zdają się rość coraz wyżej // W błękit nieba.
Wiktionary
dawniej: rozrzewnić (usposobić rzewnie)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Roźwienica (do 14 lutego 1968 "Rożwienica") – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, siedziba gminy Roźwienica. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Roźwienica
SJP.pl
obce imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. region w północnej i północno-wschodniej Syrii;
Wiktionary
Autonomiczna Administracja Północnej i Wschodniej Syrii (powszechnie znana jako Rożawa, kurd. "Rojava" od "Rojavaya Kurdistanê" – رۆژاڤایا کوردستانێ – „Zachodni Kurdystan”) – istniejący w latach 2014–2026 de facto autonomiczny region w północno-wschodniej Syrii, zamieszkany przez ok. 2,5 mln ludzi (w listopadzie 2014 r. wskutek napływu uchodźców populację szacowano na 4,6 mln), w większości Kurdów, którzy stanowili ok. 60% ludności regionu.
Wikipedia
(1.1) Zachodni Kurdystan, Kurdystan Syryjski
Wiktionary
przymiotnik od: rożec (gafel)
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny akantowatych; akant
SJP.pl
drzewce biegnące ukośnie w stosunku do masztu, służące do podnoszenia czworokątnego żagla; gaf; gafel
SJP.pl
różek;
1. mały róg;
2. przedmiot mający kształt rogu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: róg
(1.2) mały róg
(1.3) zwinięty kawałek wafla lub specjalnie formowany wypiek do nakładania lodów
(1.4) reg. rogal
(1.5) trójkątny kocyk do zawijania niemowlęcia, rodzaj becika
(1.6) muz. zob. rożek angielski.
(1.7) muz. zob. rożek basetowy.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈrɔʒɛk, AS: rožek
Wiktionary
rzecz. różek m., róg m., różek m., rogal m., narożnik m., poroże n., rogacz m., rogacizna ż.
przym. rożkowy, rogowy, narożny
czas. rogowacieć
Wiktionary
(1.2) różek
(1.7) basethorn, basetorn
Wiktionary
1. ostro zakończony metalowy pręt służący do pieczenia mięsa bezpośrednio nad ogniem
2. piecyk elektryczny z obracającym się wewnątrz prętem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. pręt z metalu do opiekania mięsa nad ogniem
(1.2) kulin. piec z rożnami (1.1) – elektryczny lub na opał
(1.3) kulin. jadłodajnia serwująca tanie dania z rusztu, frytki i fast foody
(1.4) daw. żart. szpada, rapier
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈrɔʒɛ̃n, AS: rožẽn
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rożenek m.
Wiktionary
zdrobnienie od: rożen (pręt)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) kulin. zdrobn. rożen
Wiktionary
Rożenek – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Aleksandrów.
Wikipedia
rzecz. rożen m.
Wiktionary
gatunek kaczki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Anas acuta|ref=tak., duży ptak wodny gniazdujący na lądzie;
Wiktionary
IPA: rɔˈʒɛ̃ɲɛt͡s, AS: rožẽńec
Wiktionary
Rożkowanie – technika zdobienia ceramiki angobami przy pomocy rożka garncarskiego – małego naczynia w kształcie rożka zakończonego otworem, w którym tkwi rurka lub gęsie pióro.
Do naczynia wlewa się szlam angoby, płynna glinka powoli wycieka przez rurkę i w ten sposób maluje się zaplanowany motyw na wyrobie. Najczęściej rożkiem wykonuje się linie poziome, faliste, kropki, rozetki itp..
Wikipedia
przypominający rożek
SJP.pl
rożkowiec strąkowy - zimozielone drzewo z rodziny bobowatych, występujące dziko i w uprawie w regionie śródziemnomorskim; szarańczyn strąkowy, karob, drzewo karobowe
SJP.pl
→ rożek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy rożka
Wiktionary
rzecz. rożek mrz., różek mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe we wschodniej Słowacji;
Wiktionary
Rożniawa (słow. "Rožňava", niem. "Rosenau", węg. "Rozsnyó", łac. "Rosnavia") – miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju koszyckim. Gospodarcze i turystyczne centrum historycznego regionu Gemer.
Wikipedia
przym. rożniawski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rożniawą, dotyczący Rożniawy
Wiktionary
rzecz. Rożniawa ż.
Wiktionary
Rożnica – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Słupia. Ma status sołectwa.
Wikipedia
roślina ozdobna pochodząca z Ameryki Płd.
SJP.pl
Rożnik, złotnik, sylfium ("Silphium" L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 12 do 22 gatunków. Rośliny te występują we wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie należą do składników prerii i widnych lasów. Niektóre gatunki zostały rozprzestrzenione jako rośliny ozdobne. Uprawiane są także w Polsce, przy czym rożnik przerosłolistny czasem przejściowo dziczeje.
Wikipedia
Rożniątów (niem. "Rosniontau") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie Strzelce Opolskie.
W lipcu 1936 roku nazwę miejscowości zmieniono na "Kurzbach".
Wikipedia
mieszkaniec Rożnowa
SJP.pl
mieszkanka Rożnowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Rożnów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Rożnowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: położony w rogu, znajdujący się na rogu
SJP.pl
Rożny – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Dobryszyce.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
1. ostro zakończony metalowy pręt służący do pieczenia mięsa bezpośrednio nad ogniem
2. piecyk elektryczny z obracającym się wewnątrz prętem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Rożyszcze (ukr. Рожище) – miasto na Ukrainie, siedziba hromady (do 2020 roku siedziba rejonu rożyszczeńskiego) w rejonie łuckim obwodu wołyńskiego na Wołyniu.
Znajduje tu się stacja kolejowa Rożyszcze, położona na linii Zdołbunów – Kowel.
Wikipedia
przym. rożyszczeński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: er-PE] skrót od: Rzeczpospolita Polska
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika
(1.1) = Rzeczpospolita Polska;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) We wtorek prezydent RP wręczył nominacje profesorskie 166 naukowcom, nadając im w ten sposób tytuły profesora.
Wiktionary
IPA: ɛr‿ˈpɛ, AS: er‿pe
Wiktionary
skrót łacińskiego: recipe - napis na receptach oznaczający "przyjmij" (odczytywany jako cały wyraz)
SJP.pl
[czytaj: er-pe-A] skrót od: Republika Południowej Afryki - państwo w Afryce
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = geogr. polit. Republika Południowej Afryki
Wiktionary
(1.1) W RPA znajduje się najdalej wysunięty na południe punkt Afryki.
Wiktionary
IPA: ɛr‿pɛ‿ˈa, AS: er‿pe‿a
Wiktionary
skrót od:
1. remote procedure call - zdalne wywołanie procedury;
2. resistive plate chamber - komora płytowo-oporowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. skrót od: role-playing game, gra tocząca się w fikcyjnym świecie, istniejącym tylko w wyobraźni grających, w której gracze wcielają się w role fikcyjnych postaci;
2. komputerowa gra fabularna; cRPG;
3. skrót od: Report Program Generator, język programowania
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: osoba grająca w gry fabularne (RPG); erpegowiec
SJP.pl
skrót od:
1. Roztoczański Park Narodowy;
2. Reverse Polish Notation - odwrotna notacja polska, system rachunkowy stosowany w kalkulatorach
SJP.pl
skrótowiec, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) = polit. Ruch Państw Niezaangażowanych;
(1.2) = Roztoczański Park Narodowy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
* angielski: (1.1) NAM
źródła.
== RPN (język angielski.) ==
wymowa.
znaczenia.
skrótowiec
(1.1) = mat. inform. reverse polish notation → ONP, odwrotna notacja polska
odmiana.
przykłady.
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
* angielski: (1.1) NAM
źródła.
== RPN (język angielski.) ==
wymowa.
znaczenia.
skrótowiec
(1.1) = mat. inform. reverse polish notation → ONP, odwrotna notacja polska
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
* angielski: (1.1) NAM
źródła.
== RPN (język angielski.) ==
wymowa.
znaczenia.
skrótowiec
(1.1) = mat. inform. reverse polish notation → ONP, odwrotna notacja polska
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
[czytaj: er-pe-O] skrót od: Rzecznik Praw Obywatelskich
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) = praw. adm. Rzecznik Praw Obywatelskich;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ɛr‿pɛ‿ˈɔ, AS: er‿pe‿o
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Rada Polityki Pieniężnej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ɛr‿pɛ‿ˈpɛ, AS: er‿pe‿pe
Wiktionary
skrót
(1.1) = rękopis
Wiktionary
skrót od:
1. Rzecznik Praw Ucznia;
2. Rzecznik Praw Ubezpieczonych
SJP.pl
rybosomowy kwas rybonukleinowy
SJP.pl
rR
Wikipedia
wyraz naśladujący odgłos upadku czegoś; rum, rrum
SJP.pl
skrót od: rzeczywista roczna stopa oprocentowania - całkowity koszt kredytu ponoszony przez kredytobiorcę; rrso
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = finans. Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania;
Wiktionary
wyraz naśladujący odgłos upadku czegoś; rum, rrrum
SJP.pl
klasa jachtu
SJP.pl
[czytaj: er-es-A] znany system kryptograficzny, skrót od pierwszych liter nazwisk twórców: Rivest-Shamir-Adleman
SJP.pl
skrótowiec, rodzaj nijaki
(1.1) = Ruch Społeczeństwa Alternatywnego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ɛr‿ɛs‿ˈa, AS: er‿es‿a
Wiktionary
skrót od: Reichssichercheittshauptamt - Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. urazy na skutek chronicznego przeciążenia mięśni i ścięgien;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ɛr‿ɛs‿ˈi, AS: er‿es‿i
Wiktionary
popularny format danych do różnego rodzaju subskrypcji, najczęściej wiadomości
SJP.pl
RSS (skrót od nazwy "Really Simple Syndication", "RDF Site Summary" itd.) – standard rozpowszechniania informacji oparty na znacznikach XML do prezentowania nowości ze stron internetowych na bieżąco. Pliki w takim formacie wgrywane są do czytników RSS, żeby te mogły potem przedstawiać najświeższe informacje na bieżąco w czytelnej formie i w jednolitym interfejsie. Potocznie takie pliki nazywa się „kanałami RSS”.
Wikipedia
skrót od francuskiego: répondez s'il vous plaît [czytaj: reponDE silwuPLE], proszę o odpowiedź; zwrot używany na zaproszeniach, oznaczający potrzebę potwierdzenia przybycia; r.s.v.p., R.S.V.P.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Robotnicza Spółdzielnia Wydawnicza "Prasa-Książka-Ruch"
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = hist. Robotnicza Spółdzielnia Wydawnicza;
Wiktionary
(1.1) Według stanu na 21 maja 1991 r., na 19 firm zachodnich, bądź z udziałem kapitału obcego, 8 stało się współwłaścicielami tytułów b. RSW i ulokowało swój kapitał w 11 tytułach.
Wiktionary
skrót od: Księga Rut - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Starego Testamentu
SJP.pl
skrót
(1.1) = bibl. Księga Rut
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈcɕɛ̃ŋɡa ˈrut, AS: ḱśẽŋga rut
Wiktionary
(1.1) Rut
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = rad. telew. radiowo-telewizyjne centrum nadawcze
Wiktionary
(1.1) RTCN Kalisz Mikstat transmituje dwa programy TVP.
Wiktionary
skrót od: Rich Text Format, w informatyce: format plików pozwalający na ich wymianę pomiędzy różnymi edytorami tekstu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Read The Frequently Asked Questions - przeczytaj odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania; RTFF, FTFM
SJP.pl
skrót od: Read The Fucking FAQ - przeczytaj cholerne odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania; FTFAQ, RTFM
SJP.pl
skrót od: Read The Fucking Manual - przeczytaj tę cholerną instrukcję; RTFF, RTFAQ
SJP.pl
RT
Wikipedia
rentgenogram; rtg.
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego
(1.1) = med. techn. rentgenogram, zdjęcie rentgenowskie
skrótowiec w funkcji przymiotnika relacyjnego
(2.1) = rentgenowski
Wiktionary
(1.1) Dostałem skierowanie na RTG kręgosłupa.
Wiktionary
IPA: ɛr‿tɛ‿ˈɟɛ, AS: er‿te‿ǵe
Wiktionary
(1.1) rtg.
Wiktionary
rentgenogram; RTG
SJP.pl
skrót w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) = med. rentgen
Wiktionary
(1.1) rentgen, rentgenogram, prześwietlenie; skr. RTG
Wiktionary
[czytaj: er-te-EL] stacja telewizyjna
SJP.pl
RTL, RTL Television, dawniej RTL Plus – największa komercyjna stacja telewizyjna w Niemczech. Należy do RTL Group.
Wikipedia
skrót od: rotmistrz
SJP.pl
skrót
(1.1) = wojsk. rotmistrz
Wiktionary
rzecz. rotmistrz mos.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = rad. telew. radiowo-telewizyjny ośrodek nadawczy
Wiktionary
(1.1) RTON Gubałówka uruchomiono w 1958 roku.
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = hist. Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci;
Wiktionary
skrót od: Ruch Trzeciej Rzeczypospolitej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = polit. Ruch Trzeciej Rzeczypospolitej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: er-te-FAŁ] określenie obejmujące odbiorniki radiowe (radioodbiorniki) i telewizyjne (telewizory)
SJP.pl
choroba spowodowana akumulacją rtęci w organizmie
SJP.pl
Rtęcica, zatrucie rtęcią – choroba wywołana poprzez akumulację rtęci w organizmie człowieka.
Dochodzi do niej głównie w wyniku spożywania zanieczyszczonego pokarmu, nieprawidłowego używania urządzeń zawierających rtęć (jak np. termometry), narażenia zawodowego (wydobycie złota) oraz podczas zabiegów dentystycznych z wykorzystaniem amalgamatu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rtęciować.
Wiktionary
rzecz. niertęciowanie n., rtęciówka ż.
czas. rtęciować ndk.
Wiktionary
przymiotnik od: rtęć
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) chem. dotyczący rtęci, związany z rtęcią
Wiktionary
IPA: r̥tɛ̃ɲˈt͡ɕɔvɨ, AS: r̦tẽńćovy
Wiktionary
rzecz. rtęciówka ż., rtęć ż., ortęć ż.
Wiktionary
(1.1) daw. merkurialny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. elektr. wysokociśnieniowa lampa rtęciowa;
Wiktionary
rzecz. rtęć ż., rtęcica ż., rtęciowanie n., ortęć ż., ortęcianie n., ortęciowanie n.
czas. rtęciować ndk., ortęciać ndk., ortęciować dk.
przym. rtęciowy, rtęciówkowy, rtęcicowy, rtęciawy, ortęciowy
przysł. rtęciowo
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o symbolu Hg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Hg i liczbie atomowej 80; datadef|od XV wieku}}
Wiktionary
Rtęć (Hg, hydrargyrum, z ὑδράργυρος "hydrargyros" ‘wodne srebro’) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych. Uznana za pierwiastek przez Lavoisiera. Rtęć jest jedynym metalem występującym w warunkach normalnych w stanie ciekłym.
Rtęć występuje w skorupie ziemskiej w ilości 0,05 ppm.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma rtęć?
(1.1) Związki rtęci powoli akumulują się w organizmach, zabijają więc powoli.
Wiktionary
IPA: r̥tɛ̃ɲt͡ɕ, AS: r̦tẽńć
Wiktionary
rzecz. rtęcica ż., rtęciówka ż., ortęć ż., metylortęć ż.
przym. rtęciowy, rtęciawy, rtęcioorganiczny
Wiktionary
(1.1) symbol. Hg, daw. merkuriusz, przen. żywe srebro
Wiktionary
symbol rutenu, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
element ewolucji narciarskiej, obciążający tył nart
SJP.pl
język z rodziny bantuidalnych, będący językiem urzędowym w Ruandzie; rwanda
SJP.pl
obywatel Ruandy (Rwandy); Rwandyjczyk
SJP.pl
obywatelka Ruandy (Rwandy); Rwandyjka
SJP.pl
przymiotnik od: Ruanda (Rwanda); rwandyjski
SJP.pl
skrót od: rubel
SJP.pl
skrót
(1.1) = rubel
Wiktionary
(1.1) Po roku pracy w Prokuratorii otrzymałem pierwszy stopień urzędowy — asesora. Pensja była stosunkowo niewielka: 750 rub. rocznie, czyli 62 rub. 50 kop. miesięcznie [...].
Wiktionary
(1.1) symbol. ₽, RUB
Wiktionary
potocznie o rubaszce, koszuli męskiej noszonej powszechnie w XIX wieku w Rosji
SJP.pl
[czytaj: rubaj] czterowiersz znany z literatury muzułmańskiego Wschodu; rubajjat, rubajat, rubaj
SJP.pl
krótki wiersz o tematyce refleksyjno-filozoficznej popularny w literaturze Bliskiego Wschodu; rubai, rubajat, rubajjat
SJP.pl
krótki wiersz o tematyce refleksyjno-filozoficznej popularny w literaturze Bliskiego Wschodu; rubai, rubaj, rubajjat
SJP.pl
krótki wiersz o tematyce refleksyjno-filozoficznej popularny w literaturze Bliskiego Wschodu; rubai, rubajat, rubaj
SJP.pl
Rubajjat, rubajt do-bajt (pers. < arab. Rubāʿī, l.mn. Rubāʿīyāt) – krótki, czterowierszowy utwór poetycki o treści przeważnie filozoficznej.
Spolszczona nazwa tego gatunku – rubajjat – przyjęła się głównie za sprawą tłumaczeń czterowierszy perskiego poety Omara Chajjama. Właśnie dzięki jego twórczości rubajjat perski zyskał sławę niemal na całym świecie. Cechą rubajjatu jest monorymiczność. Wiersze rymują się według następujących schematów:
Wikipedia
koszula męska noszona powszechnie w XIX wieku w Rosji; rubacha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) białystok. koszula męska
Wiktionary
roślina zielna lub krzew z rodziny gruboszowatych; grubosz
SJP.pl
przysłówek
(1.1) książk. w sposób rubaszny, bardzo swobodnie, bezceremonialnie
Wiktionary
(1.1) Codziennie grywał z nami w siatkówkę, a pewnego dnia zaprosił na piwo do restauracji przy deptaku. Był rubasznie przyjacielski.
(1.1) – Trochę niebezpieczne miejsce dla księdza, co Krzychu? – rzucił rubasznie. – Jedna pokusa obok drugiej, a każda ma dłuższe nogi i lepsze cycki od następnej.
Wiktionary
rzecz. rubaszność ż.
przym. rubaszny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rubasznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rubaszny
SJP.pl
stawać się rubasznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rubaszne; cecha tych, którzy są rubaszni
Wiktionary
przym. rubaszny
przysł. rubasznie
Wiktionary
prosty, swobodny, bezceremonialny, niezwracający uwagi na formy towarzyskie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) prosty, dosadny, bezceremonialny, swobodny w sposobie zachowania, poufale żartobliwy, frywolny
Wiktionary
(1.1) Tomek również zaobserwował, że ustawiczne docinki rubasznego bosmana Nowickiego pod adresem carskiego agenta zjednały im sympatię Goldów.
Wiktionary
IPA: ruˈbaʃnɨ, AS: rubašny
Wiktionary
rzecz. rubaszność ż.
przysł. rubasznie
Wiktionary
(1.1) książk. pantagrueliczny
Wiktionary
w muzyce: tempo chwiejne, zmienne, dowolne, dające wykonawcy swobodę wydłużania pewnych wartości rytmicznych kosztem skracania innych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. swobodne tempo
przymiotnik
(2.1) muz. chwiejny, swobodny
przysłówek
(3.1) muz. swobodnie
Wiktionary
Rubato (z wł., dosł. „obrabowanie”) – chwiejność tempa wynikająca z dowolnego wydłużania i skracania dźwięków podczas wykonywania utworów. Grane w taki sposób, by średni rytm na przestrzeni frazy lub taktu granego rubato był zgodny z oryginalnym. Pojęcie rubata nie jest ściśle zdefiniowane, wchodzi w skład interpretacji dzieła i zależy od wykonawcy.
Wikipedia
(1.1) Pianista gra walca Chopina nieco szybciej w emocjonalnym momencie, a potem zwalnia – to właśnie rubato.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w azjatyckiej części Rosji, w Kraju Ałtajskim, położone nad rzeką Alej, stolica rejonu rubcowskiego;
Wiktionary
Ru
Wikipedia
przym. rubcowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rubcowskiem, dotyczący Rubcowska
Wiktionary
rzecz. Rubcowsk mrz.
Wiktionary
smyczkowy instrument muzyczny, wywodzący się z rebabu (rababu), rozpowszechniony w Europie od wczesnego średniowiecza do XVIII wieku; rebek, rubella
SJP.pl
jednostka monetarna Rosji, równa stu kopiejkom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. waluta Rosji i niektórych krajów dawniej wchodzących w skład ZSRR, wcześniej używana w Cesarstwie Rosyjskim;
Wiktionary
Rubel (ros. рубль – "rubl"; biał. рубе́ль – "rubiel") – nazwa waluty używanej obecnie w Federacji Rosyjskiej, we własnych odmianach na Białorusi i Naddniestrzu (oficjalnie część Mołdawii) oraz w nieuznawanych republikach: Abchazji i Osetii Południowej (oficjalnie części Gruzji).
Wikipedia
(1.1) Ilu rublom odpowiada jeden dolar?
(1.1) Oddać w banku osiemset rubli, aha… Do Lublina wysłać trzy albumy, tuzin portmonetek… Właśnie!… Do Wiednia przekaz na tysiąc dwieście guldenów… Z kolei odebrać transport… Zmonitować rymarza za nieodesłanie walizek… Bagatela!… Napisać list do Stasia… Bagatela…
Wiktionary
IPA: ˈrubɛl, AS: rubel
Wiktionary
rzecz. rublówka ż., Rublowka ż.
:: zdrobn. rubelek m.
przym. rublowy, rublowski
Wiktionary
zdrobnienie od: rubel
SJP.pl
czerwonawa odmiana turmalinu, używana głównie do celów ozdobnych; rubellit
SJP.pl
smyczkowy instrument muzyczny, wywodzący się z rebabu (rababu), rozpowszechniony w Europie od wczesnego średniowiecza do XVIII wieku; rebek, rubeba
SJP.pl
czerwonawa odmiana turmalinu, używana głównie do celów ozdobnych; rubelit
SJP.pl
Rubellit (rubelit) – różowa, różowoczerwona, karminowoczerwona, czerwona, niekiedy ciemnoczerwona (turmalin Bordeaux), fioletowa, purpurowa, pomarańczowa, przezroczysta lub przeświecająca odmiana elbaitu. Minerał należący do grupy turmalinów, rzadki.
Nazwa minerału pochodzi od łac. "rubellus" = czerwonawy.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Peter Paul Rubens (1577-1640), malarz flamandzki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
taki jak w twórczości Rubensa; o czyjejś figurze, zwłaszcza kobiety: pulchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) typowy dla stylu Rubensa;
(1.2) bogaty w obfite krągłości, ale nie otyły
Wiktionary
rzecz. Rubens, Rubensowski
Wiktionary
(1.2) pulchny
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rubensa lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. związek organiczny występujący naturalnie w roślinach z rodziny marzanowatych;
Wiktionary
Rubiadyna – organiczny związek chemiczny, pochodna antrachinonu. Została po raz pierwszy wyizolowana z kłączy marzana barwierska ("Rubia tinctorum", od którego wzięła swoją nazwę) i nazwana przez Edwarda Schuncka w 1852 roku. Ma działanie przeciwutleniające i hepatoochronne, jednak podejrzewa się ją również o działanie rakotwórcze dla nerek,
Wikipedia
(1.1) Eterowe pochodne rubiadyny również występują naturalnie.
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o symbolu Rb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Rb i liczbie atomowej 37;
Wiktionary
Rubid (Rb, rubidium) – pierwiastek chemiczny z grupy metali alkalicznych.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma rubid?
Wiktionary
IPA: ˈrubʲit, AS: rubʹit
Wiktionary
przym. rubidowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Rb
Wiktionary
→ rubid
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący rubidu
Wiktionary
rzecz. rubid m.
Wiktionary
1. pas graniczny; strefa nadgraniczna; pogranicze;
2. fragment terenu mający określone znaczenie taktyczne lub strategiczne w czasie prowadzonych działań wojennych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) podn. strefa pograniczna, obszar przygraniczny
(1.2) wojsk. pas terenu, na którym odbywają się operacje wojenne
(1.3) daw. bezludny obszar leżący między krajami, bez określonej przynależności do któregoś z nich
(1.4) stpol. mord, rzeź, rąbanina
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przemierzaliśmy północne rubieże Australii.
(1.2) Oddziały wroga osiągnęły rubież gór i wystawiły się na ogień sojusznika.
Wiktionary
IPA: ˈrubʲjɛʃ, AS: rubʹi ̯eš
Wiktionary
(1.1) kresy, pogranicze, gwara. rąbież
Wiktionary
1. nazwisko
2. kostka Rubika - zabawka w formie kostki składająca się z różnokolorowych sześcianów przesuwanych w płaszczyźnie poziomej i pionowej w celu uzyskania jednobarwnych ścian
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w grze w pikietę: minimalna liczba punktów, które należy zdobyć, by ubiegać się o wygraną
SJP.pl
Rubikon ( Rubicō, Rubicone) – rzeka w północnych Włoszech płynąca z Apeninów Północnych do Morza Adriatyckiego, do którego uchodzi na południe od Gatteo.
Wikipedia
1. minerał, czerwona odmiana korundu, cenny kamień szlachetny;
2. kolor ciemnoczerwony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. miner. tlenek glinu, czerwona odmiana korundu;
(1.2) jubil. kamień szlachetny oszlifowany z rubinu (1.1)
(1.3) kolor taki jak rubin (1.1)
Wiktionary
Zobacz też: Rubin (ujednoznacznienie).
Rubin – kamień szlachetny o barwie od różowawo-czerwonej do krwistoczerwonej, odmiana korundu, chemicznie tritlenek diglinu. Jego nazwa pochodzi od czerwonej barwy (z rubens).
Wikipedia
(1.1) Rubiny są jednymi z najcenniejszych kamieni szlachetnych wykorzystywanych w jubilerstwie.
Wiktionary
IPA: ˈrubʲĩn, AS: rubʹĩn
Wiktionary
rzecz. Rubinówka ż., Rubinkowo n.
:: zdrobn. rubinek
przym. rubinowy
Wiktionary
zdrobnienie od: rubin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: rubin
(1.2) niewielkiej wielkości rubin
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. pachołek
Wiktionary
(1.2) Znalazłem u jubilera w Katowicach pierścionek z rubinkiem dla ciebie.
Wiktionary
(1.2)
rzecz. rubin mrz.
przym. rubinkowy, rubinowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czerwony o odcieniu rubinowym
SJP.pl
złoty o odcieniu rubinowym
SJP.pl
1. zrobiony z rubinu, zawierający rubiny;
2. mający kolor rubinu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonany z rubinu
przymiotnik jakościowy
(2.1) mający kolor rubinu
Wiktionary
rzecz. rubin m., rubinek m.
Wiktionary
[czytaj: RUbinsztajn] nazwisko, m.in. Artur Rubinstein (1887-1982) - pianista polski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) pot. geogr. zachodnie przedmieście Moskwy zamieszkałe przez bogatych Rosjan i rosyjską elitę polityczną;
Wiktionary
Rublowka (ros. Рублёвка) – potoczna nazwa zachodniego przedmieścia Moskwy. Dawniej miejsce wypoczynku Józefa Stalina, Leonida Breżniewa, Borysa Jelcyna oraz innych przywódców sowieckich. Zmarli tam Włodzimierz Lenin i Józef Stalin. Obecnie skupisko rezydencji milionerów i jedno z najbardziej prestiżowych miejsc w Rosji.
Wikipedia
rzecz. rubel m., rubelek m., rublówka ż.
przym. rublowy, rublowski
Wiktionary
przymiotnik od: rubel (np. banknoty rublowe)
SJP.pl
moneta lub banknot o wartości jednego rubla
SJP.pl
dawniej:
1. napis umieszczony na aktach i informujący o ich treści;
2. czerwony atrament
SJP.pl
kalendarz kościelny zawierający harmonogram nabożeństw na poszczególne dni
SJP.pl
Rubrycela (łac. "Directorium Divini Officii" albo "Ordo Divini Officii"; pot. Dyrektorium) – w Kościele katolickim wydawnictwo, publikowane zazwyczaj jako rocznik, zawierające szczegółowy opis obchodów w roku liturgicznym dla kalendarza liturgicznego wydawcy, którym jest ordynariusz.
Wikipedia
zdrobnienie od: rubryka
SJP.pl
1. miejsce do wpisywania danych w formularzach, księgach rachunkowych itp.; pozycja;
2. stałe miejsce w czasopiśmie, poświęcone określonemu rodzajowi informacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) puste pole na formularzu, kwestionariuszu, księgach rachunkowych przeznaczone na umieszczenie w nim konkretnej informacji
(1.2) w czasopismach: dział poświęcony pewnemu odrębnemu rodzajowi informacji, powtarzający się w każdym numerze i mający tam stałe miejsce
(1.3) napis, tytuł w starych rękopisach wykonany czerwoną farbą
(1.4) rel. przepis kościelny, objaśniający ceremonię towarzyszącą modlitwie, nabożeństwu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tę rubrykę trzeba wpisać dane małżonka.
(1.1) Zapomniałem wpisać nazwisko do rubryki, ale w każdej chwili mogę uzupełnić braki.
Wiktionary
IPA: ruˈbrɨka, AS: rubryka
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rubryczka ż.
Wiktionary
roślina z rodziny różowatych, występująca w wielu gatunkach; malina
SJP.pl
[czytaj: rukola] jednoroczna, przyprawowa roślina zielna z rodziny kapustowatych (rodzaj sałaty), rosnąca dziko w Europie Południowej; rokietta siewna; rukola
SJP.pl
Rucewko – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Złotniki Kujawskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przemieszczanie się jakiegoś obiektu lub istoty;
2. trening wykonywany w celu nabycia większej sprawności fizycznej;
3. organizacja zawiązana w jakimś celu lub zespół czynności, działań podejmowanych w jakimś celu przez niezrzeszoną grupę osób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. zmiana położenia w czasie;
(1.2) gest, ruszenie częścią ciała
(1.3) grupa ludzi dążących do jakiegoś celu politycznego lub społecznego
(1.4) w grach: ruszenie bierki, figury, zagranie kartą itp., kolejka
(1.5) sposób poruszania się na drodze
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ruch planetaanet odbywa się po elipsach.
(1.2) Szuler dostrzegł umówiony ruch ręką swojego wspólnika i podbił stawkę.
(1.3) Bardzo nie lubię działaczek wszelkich ruchów feministycznych.
(1.4) W swoim ostatnim ruchu mistrz zaszachował przeciwnika.
Wiktionary
IPA: rux, AS: ruχ
Wiktionary
rzecz. ruchomość ż., ruchliwość ż., ruchawka ż., ruszanie n., ruchanie n., bezruch m., rozruch m., rozruszanie n., ruszenie n., ruchacz m., nieruchomość ż.
czas. ruszać ndk., ruszyć dk., ruchać ndk., poruszyć dk., poruszać ndk., wyruszyć dk., wyruszać ndk., rozruszać ndk.
przym. ruchowy, ruchomy, ruchliwy
przysł. ruchliwie, ruchowo, ruchomo
Wiktionary
(1.4) kolej, kolejka, posunięcie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) slang. wulg. żart. zwykle o kobiecie: atrakcyjny seksualnie
Wiktionary
(1.1) sexy, seksowny, atrakcyjny
Wiktionary
wulgarnie: osoba często uprawiająca seks; seksoholik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. wulg. osoba, która uprawia dużo seksu
(1.2) daw. ten, który porusza
(1.3) grub. środ. policjant wydziału ruchu drogowego
Wiktionary
(1.1) Mówiła, że tata jest ruchacz i nas dużo naruchał, a teraz przepija pieniądze.
(1.2) Ci ruchacze wszech losów, monarchy podufalce.
Wiktionary
IPA: ˈruxat͡ʃ, AS: ruχač
Wiktionary
rzecz. ruchanie n., ruch m., ruchomość ż., ruchanko n.
czas. ruchać ndk., ruszać ndk.
przym. ruchomy, ruchliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. roln. pług z odkładnicą cylindryczną
(1.2) przest. techn. silnik
(1.3) przest. rzecz ruszająca się, ciało w ruchu
Wiktionary
czas. ruchać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ruchać.
Wiktionary
IPA: ruˈxãɲɛ, AS: ruχãńe
Wiktionary
czas. ruchać
rzecz. ruch mrz., ruchacz mos., ruchanko n.
przym. ruchomy, ruchowy
Wiktionary
rodzaj dużej kluski (pyzy, pączka) z ciasta drożdżowego; pampuch, parowaniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. racuch z ciasta drożdżowego:
Wiktionary
czas. ruchać
Wiktionary
potocznie: seks; bzykanko, dymanko
SJP.pl
potocznie: seks; bzykanko, dymanko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wulg. stosunek płciowy, współżycie seksualne
Wiktionary
(1.1) Na koniec tyrady Karina wbiła mu szpilę, pytając, czy aby nie myli dobrego ruchanka z miłością, a Jerzulek obraził się, bo jego Magda to miłość, a nie jakieś tam ruchanko.
Wiktionary
rzecz. ruchanie n., ruchacz m.
czas. ruchać ndk., wyruchać dk.
Wiktionary
(1.1) bzykanie, bzykanko, dymanko, ruchanie, dupczenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Kurpie. kwiatek róży
Wiktionary
1. wulgarnie: rozpustnica
2. dawniej: pospolite ruszenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozpustnica
Wiktionary
czas. ruchać
Wiktionary
potocznie: rozruchy, zamieszki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. rozruchy, zamieszki, społeczny niepokój
Wiktionary
(1.1) Z Polakami trudno coś zrobić przemocą i siłą. W Polsce po wojnie wydarzyło się pięć ruchawek, podczas gdy w pozostałych krajach socjalistycznych – coś trzy cztery. Władza edukowała się dosyć szybko, wiedziała, jak podchodzić do ludzi; co przejdzie, a co nie.
Wiktionary
rzecz. ruch mrz., nieruchomość ż.
czas. ruchać
przym. ruchomy
Wiktionary
dawniej: ruchliwość, żwawość
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ruchawy
SJP.pl
1. potocznie: ruchliwy, żwawy, rześki;
2. dawniej: ruszający się, ruchomy
SJP.pl
1. przestarzałe: poruszać, ruszać;
2. wulgarnie: mieć stosunek płciowy
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyruchać)
(1.1) wulg. uprawiać z kimś seks (jako strona aktywna)
(1.2) daw. ruszać
czasownik zwrotny niedokonany ruchać się (dk. wyruchać się)
(2.1) wulg. uprawiać seks ze sobą nawzajem
(2.2) wulg. miewać stosunki seksualne
(2.3) daw. ruszać się
Wiktionary
(1.1) W żołnierskich słowach (…): masz kij w dupie i mylisz buractwo z pewnością siebie. Babki bardziej interesuje to, czy masz pasję i jak się ruchasz, a nie twoja cefałka.
(1.2) Gospodyni idą! — zawołała dziewka, ruchając mocno koziełkiem w kierzance, jaże śmietana wypryskiwała wokoło.
(2.3) Wójt jeno ostał, kowal i tych kilku staruchów ledwie się ruchających (…)
(2.3) (…) i panujcie nad rybami morskiemi, i nad ptastwem powietrznem, i nade wszemi zwierzęty, które się ruchają na ziemi.
Wiktionary
IPA: ˈruxat͡ɕ, AS: ruχać
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruchliwość ż., ruchacz n., ruchak ż., ruchomostwo n., ruchonosz m., ruchość ż., ruchanie n., ruchnięcie n., ruchaniec m., ruchanko n.
czas. ruchnąć dk., wyruchać dk., przeruchać dk., ruszać ndk., ruszyć dk.
przym. ruchliwy, ruchomy, ruchowy, ruchawy
przysł. ruchawo, ruchliwie, ruchomo, ruchomie
Wiktionary
(1.1) neutr. przest. chędożyć; wulg. pierdolić, jebać, dupczyć, ciupciać, ciumkać, rżnąć, rypać, młócić, bzykać, zapinać, dymać, chrobotać, walić, posuwać, kepcić
(2.1) wulg. bzykać się, ciupciać się, pierdolić się; neutr. kochać się, kopulować, spółkować, współżyć, uprawiać seks
Wiktionary
1. przestarzałe: poruszać, ruszać;
2. wulgarnie: mieć stosunek płciowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. slang. polit. członek Ruchu Palikota, później też Twojego Ruchu
Wiktionary
(1.1) Szczególnie żal nam Łukasza Gibały, dawnego ruchersa, który jako kandydat niezależny bił się o stolec prezydenta w Krakowie.
Wiktionary
(1.1) palikotowiec, palikociarz
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ruchliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ruchliwe; cecha tych, którzy są ruchliwi
Wiktionary
Ruchliwość nośników – w fizyce oraz chemii, wielkość wyrażająca związek między prędkością dryfu elektronów, jonów lub innych nośników ładunku, i zewnętrznym polem elektrycznym. Ruchliwością nazywa się czasem również sam proces ruchu skierowanego (dryfowania) nośników ładunku pod wpływem pola elektrycznego.
Wikipedia
przym. ruchliwy, ruchowy
przysł. ruchliwie
rzecz. ruszanie n., ruszenie n., ruch mrz.
czas. ruchać
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ruchliwy
SJP.pl
1. taki, który jest w nieustannym ruchu; ruszający się;
2. taki, w którym lub na którym trwa wzmożona aktywność w przemieszczaniu się jakichś obiektów lub istot;
3. czynny, obrotny, rzutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący w nieustannym ruchu
(1.2) charakteryzujący się wzmożonym ruchem
Wiktionary
(1.1) W świetle ruchliwych płomyków ukazała się twarz pytającego, cytrynowa, o bezkrwistych wargach.
Wiktionary
rzecz. ruchacz mos., ruch m., ruchliwość ż., ruszanie n., ruszenie n.
przysł. ruchliwie
czas. ruszać ndk., ruchać ndk.
przym. ruchowy
Wiktionary
(1.1) fertyczny, żwawy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. suknia (noszona przez kobietę)
(1.2) stpol. odzież
Wiktionary
IPA: ˈruxɔ, AS: ruχo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Ruchocinek – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Witkowo.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób ruchomy
Wiktionary
rzecz. ruch mrz., ruchomostka ż.
czas. ruchać
przym. ruchomy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. zdrobn. od ruchomość (własność dająca się przenosić)
Wiktionary
(1.1) Ruchomostka wdowy została zinwentowaną, ocenioną i wkrótce potém wystawioną na sprzedaż z publicznego targu.
Wiktionary
rzecz. ruchomość ż.
przym. ruchomy
przysł. ruchomo
czas. ruchać
Wiktionary
rzeczy dające się przenosić, stanowiące czyjąś własność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ekon. rzecz stanowiąca czyjąś własność, dająca się przenosić;
Wiktionary
Ruchomość – rzecz ruchoma. Kodeks cywilny nie zawiera definicji ruchomości. Jest ona definiowana w doktrynie w sposób negatywny jako wszystko to, co nie jest nieruchomością. Ruchomość, w przeciwieństwie do nieruchomości, można fizycznie przenieść.
Wikipedia
(1.1) W oświadczeniu majątkowym należy ujawnić posiadane nieruchomości, a także ruchomości o wartości powyżej dziesięciu tysięcy złotych.
Wiktionary
IPA: ruˈxɔ̃mɔɕt͡ɕ, AS: ruχõmość
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruszanie n., ruszenie n., ruchacz m., ruchomostka ż.
czas. ruszać, ruchać
przym. ruchomy
Wiktionary
(1.1) majątek ruchomy, mienie ruchome
Wiktionary
1. będący w ruchu; poruszający się;
2. dający się poruszyć, przesunąć; przenośny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) poruszający się
(1.2) dający się poruszać
(1.3) dający się przenosić
Wiktionary
(1.1) Rękę wyciągał do szarzejącego, ruchomego cienia, który teraz właśnie wychylił się zza lasu.
Wiktionary
IPA: ruˈxɔ̃mɨ, AS: ruχõmy
Wiktionary
rzecz. ruchomostka ż., ruchacz mos., ruszenie n., ruszanie n., ruch m., ruchanie n., ruchawka ż., ruchomość ż.
czas. ruszać ndk., uruchomić dk., ruchać ndk.
przysł. ruchomo
Wiktionary
(1.1) dynamiczny
(1.3) przenośny, mobilny
Wiktionary
1. człowiek, w którego pamięci najbardziej utrwalają się wyobrażenia ruchu;
2. potocznie: pracownik organizacji ruchu kolejowego
SJP.pl
mający związek z ruchem, polegający na ruchu; motoryczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący ruchu
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruchliwość ż., ruszanie n., ruchanie n.
czas. ruszać ndk., ruchać ndk.
przym. ruchliwy
Wiktionary
1. przemieszczanie się jakiegoś obiektu lub istoty;
2. trening wykonywany w celu nabycia większej sprawności fizycznej;
3. organizacja zawiązana w jakimś celu lub zespół czynności, działań podejmowanych w jakimś celu przez niezrzeszoną grupę osób
SJP.pl
→ ruta (roślina); rutowy
SJP.pl
Ruciane (niem. "Rudczanny", od 1936 "Niedersee") – dawniej odrębna miejscowość, obecnie dzielnica Rucianego-Nidy w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim.
Wikipedia
miasto w województwie warmińsko-mazurskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim;
(1.2) geogr. adm. nazwa gminy w powiecie piskim, w województwie warmińsko-mazurskim;
Wiktionary
}|-
Ruciane-Nida (do 1938 r. Rudczanny, a w latach 1938–1945 Niedersee) – miasto w Polsce, w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ruciane-Nida.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. Ruciane-Nida liczyło 4073 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Pod względem historycznym Ruciane-Nida leży na Mazurach, na obszarze dawnej Galindii.
Wiktionary
przym. ruciańsko-nidzki
Wiktionary
mieszkaniec Rucianego-Nidy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rucianego-Nidy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkaniec Rucianego-Nidy
SJP.pl
mieszkanka Rucianego-Nidy
SJP.pl
Rucianka – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Młynary. Wieś jest siedzibą sołectwa "Rucianka", w którego skład wchodzi również miejscowość Nowe Sadłuki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Wikipedia
→ ruta (roślina); rutowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rutą, dotyczący ruty, zawierający rutę
Wiktionary
Ruciany – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Bielany. Ma status sołectwa. Leży nad Starą Rzeką.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Rozbitym Kamieniu.
Wikipedia
rzecz. ruta ż., rutka ż.
przym. rutowy
Wiktionary
przymiotnik od: Ruciane
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ruty lub z nią związany
SJP.pl
Ruciny ( Руціны; Рутины) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Widze.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: rak] w rugby: walka o piłkę leżącą na ziemi; młyn spontaniczny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: rak] w rugby: walka o piłkę leżącą na ziemi; młyn spontaniczny
SJP.pl
nazwisko rosyjskie
SJP.pl
poetycko: rzeczka, potok, strumień
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) poet. strumyk, potok, mały ciek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pani zabija pana; zabiwszy grzebie w gaju, na łączce przy ruczaju.
Wiktionary
IPA: ˈrut͡ʃaj, AS: ručai ̯
Wiktionary
(1.1) strumyk, potok, strumień, rzeczka
Wiktionary
strzępotek ruczajnik - motyl z rodziny rusałkowatych
SJP.pl
Ruczajnik ("Agabus") – rodzaj wodnych chrząszczy z rodziny pływakowatych i podrodziny Agabinae. Obejmuje 177 opisanych gatunków. Występują w Europie, Azji, Afryce i Ameryce Północnej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
surowiec mineralny, z którego uzyskuje się metale
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. kopalina wydobywana jako źródło uzyskiwania metali
(1.2) pot. kobieta o rudych włosach
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: rudy
Wiktionary
Ruda – kopalina, czyli skała lub minerał, z której uzyskuje się jeden lub więcej składników. Ruda w sensie przemysłowym to minerał zawierający związki metali. W rudach występują też inne związki chemiczne, mniej przydatne bądź stanowiące odpad np. tlenki, które tworzą skałę płonną.
Wikipedia
(1.1) Rad bowiem należy do grupy pierwiastków ziem alkalicznych o wybitnie określonych własnościach, a jakkolwiek ilość jego w rudach uranu jest nader mała (najwyżej około 500 mgr. na tonnę), to jednak przy względnej długowieczności radu (okres półtrwania wynosi 1600 lat) ilość ta jest wystarczająca, aby można było wyodrębnić czyste sole radu, określić jego ciężar atomowy (226,0), a nawet otrzymać Ra w stanie metalu.
(1.1) Magnetyt jest najbogatszą i najlepszą dla przemysłu rudą żelaza.
Wiktionary
IPA: ˈruda, AS: ruda
Wiktionary
(1.1)
:: przym. rudowy
(1.2,2.1)
:: przym. rudawy, rudy
:: rzecz. rudzielec mos./mzw., rudy, rudasek m., rudaska ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. gmina wiejska w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim;
(1.2) geogr. wieś, siedziba gminy Ruda-Huta (1.1);
Wiktionary
Ruda-Huta – wieś w Polsce w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Ruda-Huta. Leży w Obniżeniu Dubieńskim nad strugą Gdolanką, przy linii kolejowej Chełm – Włodawa.
Miejscowość jest sołectwem, siedzibą gminy Ruda-Huta oraz parafii św. Stanisława i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.
Wikipedia
przym. rudzki
Wiktionary
(1.1) daw. Świerże (1867-1954)
Wiktionary
rodzaj ptaków z podrodziny kolibrów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Rudak (dawn. niem. "Rodecke") – część urzędowa Torunia zlokalizowana na lewobrzeżnej części miasta.
Rudak charakteryzuje się zabudową przeważnie jednorodzinną, domami wybudowanymi w latach 90. XX wieku. W dzielnicy mieszczą się również ogródki działkowe o powierzchni około 100 ha. Na południu znajdują się kopalnie gliny i zakłady ceramiki budowlanej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Rudan (per. رودان) – miasto w Iranie, w ostanie Hormozgan. W 2006 roku miasto liczyło 30 060 mieszkańców.
Wikipedia
skład rudy przy piecu hutniczym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek o rudych włosach
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę o rudej sierści
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna o rudych włosach
Wiktionary
przym. rudy
rzecz. rudy mos.
Wiktionary
potocznie: kobieta o rudych włosach; ruda, rudzielec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta o rudych włosach
Wiktionary
przym. rudy
rzecz. rudy mos.
Wiktionary
zbliżony do rudego, nie do końca rudy, prawie rudy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rudawica ( "Eisenberg") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim, w gminie Żagań; leży na skraju Borów Dolnośląskich nad Kwisą.
Wikipedia
żelaziste skupienia i osady powstające w glebach podmokłych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. twarda, rdzawa i żelazista warstwa gleby, utrudniająca przesiąkanie wody i hamująca rozwój korzeni;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rudawce tworzą się w procesach eluwialno-iluwialnych.
Wiktionary
IPA: ruˈdavʲjɛt͡s, AS: rudavʹi ̯ec
Wiktionary
(1.1) orsztyn
Wiktionary
teren podmokły ze stojąca wodą w rudym kolorze
SJP.pl
1. roślinożerny nietoperz z Azji lub Afryki; pies latający; 2 woda rudego koloru tworząca się na bagnach i grząskich terenach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina ssaków z podrzędu nietoperzy owocożernych, o małych uszach, wielkich oczach i pazurach na kciuku i długim palcu; żyją pojedynczo lub gromadnie w ciepłej strefie w Afryce, Azji i Australii
SJP.pl
Rudawkowate (Pteropodidae) – rodzina ssaków z podrzędu rudawkokształtnych (Yinpterochiroptera) w obrębie rzędu nietoperzy (Chiroptera), obejmująca ok. 170 gatunków. Mają świetny wzrok i dobry węch. Żywią się owocami, kwiatami, liśćmi, także owadami; żyją pojedynczo lub w bardzo licznych koloniach.
Wikipedia
o cechach rudawkowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
blond o odcieniu rudawym
SJP.pl
brunatny o rudawym odcieniu
SJP.pl
brązowy o odcieniu rudawym, kasztanowy, kasztanowaty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) brązowy o rudawym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Wina białe mogą być bezbarwne, bladożółte, jasnożółte, złociste, słomkowe, bursztynowe, pomarańczowe a nawet rudawobrązowe.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rudawe skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌrudavɔˈskʃɨdwɨ, AS: rudavoskšydu̯y
Wiktionary
szary o rudawym odcieniu
SJP.pl
złoty o rudawym odcieniu
SJP.pl
żółty o rudawym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik od: Rudaw, Rudawa, Rudawy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rudawami, dotyczący Rudaw
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Brak rąk do pracy uległ spotęgowaniu po repatriacji Niemców z rudawskich ośrodków przemysłu włókienniczego.
Wiktionary
rzecz. Rudawy ż. lm.
przym. rudawy
Wiktionary
zbliżony do rudego, nie do końca rudy, prawie rudy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) podbarwiony gdzieniegdzie rudą barwą
(1.2) zbliżony kolorem do rudego
Wiktionary
Rudawy (331.1; dawniej Góry Kruszcowe, Erzgebirge, Krušné hory) – pasmo górskie o długości ok. 150 km i szerokości ok. 40 km w północnych Czechach i południowo-wschodnich Niemczech (Saksonia) w sąsiedztwie doliny Łaby. Stanowi fragment Krainy Rudaw (cz. "Krušnohorská subprovincie").
Wikipedia
(1.2) Chodziła boso, złotawy brąz jej łydek już w okolicy smukłych kostek płynnie przechodził w rudawy nalot etiopskiego pyłu.
Wiktionary
IPA: ruˈdavɨ, AS: rudavy
Wiktionary
rzecz. ruda ż., Rudawy nmos., rudzielec mos./mzw., Podrudawie n.
czas. rudzieć, zrudzieć
przym. rudy, rudawski
przysł. rudo, rudawo
Wiktionary
(1.1) ryżawy
(1.2) ryżawy
Wiktionary
roślina z rodziny złożonych, uprawiana jako kwiat ozdobny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Rudbeckia|L.|ref=Rudbeckia (Asteraceae)., rodzaj roślin z rodziny astrowatych o żółtych kwiatach;
(1.2) bot. roślina z rodzaju rudbekia (1.1)
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.2) Dzikie kwiaty wystrzeliwały wzdłuż drogi – rudbekie, dzikie marchwie i pnące się kieliszniki.
Wiktionary
IPA: rudˈbɛca, AS: rudbeḱa
Wiktionary
przym. rudbekiowy
Wiktionary
przymiotnik od: Rudka
SJP.pl
1. zdrobnienie od: Rudolf (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
dawniej:
1. ster statku wodnego;
2. wiosło;
3. stado saren, jeleni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. żegl. ster
(1.2) daw. wiosło
(1.3) przest. stado saren bądź jeleni
Wiktionary
(1.1) Sternik pochwycił za rudel. Kilka mocnych, miarowych poruszeń wiosłami i łódź jak delfin wyskoczyła z zatoki na pełne morze.
(1.3) Rudle saren po kilkanaście sztuk pasły się na polach kamieńskich niczym stada antylop
Wiktionary
stary, zniszczony budynek popadający w ruinę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stary, zniszczony, walący się budynek
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) daw. pozostałości po zniszczonych budynkach
Wiktionary
(1.1) Komu starczyło sił, wlókł się po całym dniu żebraniny z powrotem do rudery, aby przetrwać pod dachem jeszcze jedną noc.
(2.1) Nie widziałem w całym kraju pól lepiej uprawionych, ani piękniejszego inwentarza, ani porządniejszych zabudowań gospodarskich — a masz wiedzieć, że p. Modest objąwszy przed czterema laty majątek po stryju, zastał tylko same rudera, długi, charty i konie wierzchowe.
Wiktionary
IPA: ruˈdɛra, AS: rudera
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. ruderka ż.
przym. ruderalny, ruderowaty, ruderowy
Wiktionary
(2.1) gruzy
Wiktionary
występujący samorzutnie na siedliskach wytworzonych przez człowieka
SJP.pl
zdrobnienie od: rudera
SJP.pl
przypominający wyglądem ruderę
SJP.pl
przymiotnik od: rudera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|polski|m. Rudolf
Wiktionary
Rudi – miejscowość i gmina w Mołdawii, w rejonie Soroca. W 2014 roku liczyła 1008 mieszkańców.
Leży 15 km od miasta Otaci, blisko Dniestru i granicy z Ukrainą. We wsi znajduje się Klasztor Świętej Trójcy założony w 1777 r. oraz jeden z punktów geodezyjnych Południka Struvego, wpisanego na listę dziedzictwa ludzkości UNESCO. W pobliżu malownicze wodospady.
Wikipedia
(1.1) Rudek
Wiktionary
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. nazwa kilku wsi na Ukrainie;
3. nazwa wielu cieków wodnych w Polsce;
4. góra w Sudetach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rudecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący rudy; zawierający rudę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. kopalnia rudy;
2. piec, w którym topi się rudę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. górn. miejsce wydobywania rudy żelaza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) war. rudnik
Wiktionary
mieszkaniec Rudnej
SJP.pl
mieszkanka Rudnej
SJP.pl
Rudnianka (biał. Руднянка) – rzeka na Białorusi, lewostronny dopływ Grzywdy.
Długość rzeki wynosi 19 km, powierzchnia dorzecza – 110 km². Źródło znajduje się 1,5 km na północny wschód od wsi Zawodny Las. Uchodzi do Grzywdy, przy wsi Lubiszczyce. Skanalizowana w górnym i środkowym biegu. Największy dopływ Szulakówka.
Wikipedia
rudobrązowa mrówka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rudnik, Rudniki
SJP.pl
Rudnicki – polskie nazwisko:
Wikipedia
mieszkaniec Rudnika, Rudnik
SJP.pl
mieszkanka Rudnika, Rudnik
SJP.pl
dawniej: górnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: górnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący rudy; zawierający rudę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) górn. odnoszący się do rudy, zawierający rudę
(1.2) stpol. czerwony
(1.3) daw. rudawy, rdzawy, śniady
Wiktionary
IPA: ˈrudnɨ, AS: rudny
Wiktionary
w części rudy, w części czarny
SJP.pl
w części rudy, w części zielony
SJP.pl
blond o odcieniu rudym
SJP.pl
mający rudą brodę; ryżobrody
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rudy zarost na brodzie
(1.2) taki, który ma rudy podbródek, brodę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać.
Wiktionary
IPA: ˌrudɔˈbrɔdɨ, AS: rudobrody
Wiktionary
(1.1) ryżobrody, miedzianobrody; hist. barbarossa
Wiktionary
brunatny o rudym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) brunatny z rudym odcieniem
Wiktionary
1. o zwierzęciu: mający rudą sierść na brzuchu;
2. drozd rudobrzuchy, błyszczak rudobrzuchy - gatunki ptaków;
3. dikdik rudobrzuchy, koczkodan rudobrzuchy - gatunki ssaków
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma rude podbrzusze
Wiktionary
brązowawy o odcieniu rudym
SJP.pl
brązowy o odcieniu rudym
SJP.pl
czarny o rudym odcieniu
SJP.pl
gazelopka rudoczelna - gatunek antylopy
SJP.pl
czerwony o rudym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rudy dziób
Wiktionary
sokół rudogardły, stepówka rudogardła, błękitnik rudogardły - gatunki ptaków
SJP.pl
1. dzierzba rudogłowa - gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny dzierzb; rudogłówka;
2. skrzydliniak rudogłowy - gatunek motyla z rodziny skrzydliniakowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który posiada rudą głowę
Wiktionary
IPA: ˌrudɔɡˈwɔvɨ, AS: rudogu̯ovy
Wiktionary
gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny dzierzb; dzierzba rudogłowa
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Rudolf – imię męskie pochodzenia germańskiego. Utworzone ze słów „hrod” - sława, chwała i „wolf” - wilk. Imię to zapisywano w Polsce od XII wieku, m.in. w formach "Rodulfus", "Rudolfus", "Rudolf" i "Rudulf". Często występowało w rodach panujących Austrii i Niemiec. Jego żeńskimi odpowiednikami są Rudolfa i Rudolfina.
Wikipedia
(1.1) Rudolf zgadza się, pasawczycy Leopolda przybywają do Pragi i jak każda najemna armia łupią i grabią.
Wiktionary
IPA: ˈrudɔlf, AS: rudolf
Wiktionary
rzecz.
:: fż. Rudolfina ż., Rudolfa ż.
przym. rudolfiński
Wiktionary
(1.1) reg. śl. Rudi, Rudek
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Zasugerowano, aby "Rudolf"
Rudolfa, Rudolfina – imiona pochodzenia germańskiego; żeńskie odpowiedniki imienia Rudolf, które wywodzi się od słów oznaczających "sława wilka".
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Zasugerowano, aby "Rudolfa"
Rudolfina, Rudolfa – imiona pochodzenia germańskiego; żeńskie odpowiedniki imienia Rudolf, które wywodzi się od słów oznaczających "sława wilka". Rudolfina utworzona jest przy użyciu sufiksu "-ina", który służył do tworzenia imion zdrobniałych (por. Albertyna).
Wikipedia
IPA: ˌrudɔlˈfʲĩna, AS: rudolfʹĩna
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Rudolf m.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rudolfiny lub z nią związany
SJP.pl
Rudolf z małżonką; Rudolfowie
SJP.pl
Rudolf z małżonką; Rudolfostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rudolfa lub z nim związany
SJP.pl
1. suseł rudolicy - gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych;
2. tragopan rudolicy - gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych
SJP.pl
[czytaj: RUdolf] obce imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Rudomino ( Rudamina) – miasteczko na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, siedziba gminy Rudomino.
Wikipedia
1. mróżka rudonoga - gatunek błonkówki z rodziny żronkowatych;
2. pędźka rudonoga - gatunek muchówki z rodziny łowikowatych
SJP.pl
obfitujący w rudę; dostarczający rudy; zawierający rudę
SJP.pl
opuchlak rudonóg - gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych
SJP.pl
1. koczkodan rudoogonowy - gatunek małpy;
2. wiewiórka rudoogonowa - gatunek gryzonia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rude pióra, pierze
Wiktionary
IPA: ˌrudɔˈpʲjurɨ, AS: rudopʹi ̯ury
Wiktionary
uzyskany z rudy
SJP.pl
pomarańczowy o rudym odcieniu
SJP.pl
płowy o rudym odcieniu
SJP.pl
statek wodny do przewozu ciekłego paliwa i rudy; roporudomasowiec
SJP.pl
mający rude rzęsy
SJP.pl
statek wodny do przewozu rudy i samochodów
SJP.pl
frankolin rudoskrzydły, chwostka rudoskrzydła - gatunki ptaków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rude skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌrudɔˈskʃɨdwɨ, AS: rudoskšydu̯y
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny papugowatych
SJP.pl
żałobnica rudosterna - gatunek ptaka z rodziny kakaduowatych
SJP.pl
szary o rudym odcieniu
SJP.pl
powrózka rudoszyjka - gatunek motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
statek do przewozu rudy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
pochodzący od rudy (np. rudy żelaza)
SJP.pl
mający rude wąsy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma rude wąsy
Wiktionary
statek wodny do przewozu węgla i rudy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) żegl. statek handlowy przystosowany do przewozu rudy i węgla;
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.1) Po kilkumiesięcznych debatach i przetargach, jakie upłynęły od czasu wycofania z eksploatacji pierwszego statku polskiego przemysłu okrętowego, rudowęglowca „Sołdek”, zapadła wreszcie decyzja co do jego dalszych losów.
Wiktionary
tykotek rudowłos - gatunek chrząszcza z rodziny kołatkowatych
SJP.pl
mający rude włosy; ryżowłosy, miedzianowłosy, ognistowłosy, czerwonowłosy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający rude włosy; ryżowłosy, miedzianowłosy, ognistowłosy, czerwonowłosy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający rude włosy
Wiktionary
(1.1) Najbardziej narażone na promieniowanie są osoby rudowłose, piegowate, o jasnej karnacji i oczach.
Wiktionary
IPA: ˌrudɔvˈwɔsɨ, AS: rudovu̯osy
Wiktionary
rzecz. rudowłosa ż.
Wiktionary
(1.1) rudy; pot. ryżowłosy
Wiktionary
rudowiec ze zbiornikami przystosowanymi do przewozu ładunków ciekłych
SJP.pl
zielony o rudym odcieniu
SJP.pl
złoty o odcieniu rudym
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rudołowice – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Roźwienica. Ma status sołectwa.
Wieś należąca do miasta Jarosławia położona była na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie przemyskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Wikipedia
cecha oznaczająca, że coś ma kolor rdzy; rdzawość, brunatność
SJP.pl
cecha oznaczająca, że coś ma kolor rdzy; rdzawość, brunatność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rude; cecha tych, którzy są rudzi
Wiktionary
rzecz. rudy mos., rudzielec m., rudzik m., ruda ż.
przym. rudy
przysł. rudo
Wiktionary
żółty o odcieniu rudym
SJP.pl
1. będący koloru rdzy; czerwonobrązowy, ryży, rdzawy;
2. mający rude włosy, np. ruda dziewczyna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w kolorze rdzy
(1.2) o człowieku lub zwierzęciu: mający rude (1.1) włosy (sierść)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) rudy (1.2) człowiek lub zwierzę
forma rzeczownika.
(3.1) D. lp. oraz M., B. i W. lm. od: ruda
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈrudɨ, AS: rudy
Wiktionary
rzecz. rudzielec m., rudasek m., rudaska ż., rudzik mzw., ruda ż., rudość ż., Ruda ż.
przym. rudawy
przysł. rudo
Wiktionary
(1.1) płomienisty, rdzawy, rudawy, miedziany, ryży
(2.1) rudzielec, rudowłosy, rudowłosa, rudasek, rudaska
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. podstawa, fundament, początek;
2. pozostałość, resztka czegoś zniszczonego;
3. w biologii: narząd szczątkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podstawa lub początek czegoś
Wiktionary
przym. rudymentarny
Wiktionary
proces ewolucyjnego uwsteczniania, zanikania narządu w organizmach danego szczepu
SJP.pl
1. elementarny, podstawowy;
2. zanikający, szczątkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. początkowy, elementarny, podstawowy, pierwotny
(1.2) książk. szczątkowy, zanikający
Wiktionary
(1.1) Natomiast oczywiście sprawa jest tutaj natury rudymentarnej, dlatego że chodzi o prawo świadka do korzystania z pomocy pełnomocnika, co gwarantuje mu ustawa o sejmowej komisji śledczej.
(1.2) Uprzątanie liści i wywożenie skoszonej trawy zubaża ten rudymentarny ekosystem, przez co konieczne jest podawanie sztucznych nawozów, a nieraz także podlewanie.
Wiktionary
IPA: ˌrudɨ̃mɛ̃nˈtarnɨ, AS: rudỹmẽntarny
Wiktionary
rzecz. rudyment m., rudymentacja ż., rudymentarność ż.
przym. rudymentalny
przysł. rudymentarnie
Wiktionary
(1.1) początkowy, elementarny, podstawowy, pierwotny, daw. rudymentalny
(1.2) szczątkowy, zanikający, daw. rudymentalny
Wiktionary
przedstawiciel rzędu wymarłych małżów rafowych
SJP.pl
przedstawiciel rzędu wymarłych małżów rafowych
SJP.pl
Rudyszwałd ( Rudyšvald, Ruderswald) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Krzyżanowice, nad granicą z Czechami, w środkowej części Bramy Morawskiej. Przez wioskę przepływa potok Bełk, który uchodzi do płynącej nieopodal rzeki Odry.
Wikipedia
środowiskowo: wagon do przewozu rudy
SJP.pl
mieszkaniec Rudy Pabianickiej, Rudy Śląskiej
SJP.pl
mieszkanka Rudy Pabianickiej, Rudy Śląskiej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. wieś w Polsce w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Prudnik;
(1.2) geogr. wieś w Polsce w województwie śląskim w powiecie pszczyńskim, w gminie Suszec;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rudziczecki
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rudo
SJP.pl
potocznie: osoba o rudych włosach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ktoś o rudych włosach
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) żart. lis
(2.2) środ. sport. w kolarstwie: kask marki Rudy Project
Wiktionary
IPA: ruˈd͡ʑɛlɛt͡s, AS: ruʒ́elec
Wiktionary
rzecz. rudy mos., rudość ż., ruda ż.
przym. rudy, rudawy
Wiktionary
rudowłosa kobieta
SJP.pl
Rudzienice (niem. "Raudnitz") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława.
Do 1954 roku oraz w latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Rudzienice. W latach 1954–1973 wieś należała i była siedzibą władz gromady Rudzienice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
Rudzieniec – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Milanów.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Parafia św. Jozafata w Gęsi.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rudna
SJP.pl
1. ptak z rodziny drozdów (Erithacus rubecula); raszka;
2. regionalna nazwa kiełbia (ryba z rodziny karpiowatych)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Erithacus rubecula|ref=tak., występujący licznie w Polsce niewielki ptak z rdzawym podgardlem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈrud͡ʑik, AS: ruʒ́ik
Wiktionary
rzecz. rudy mos., rudość ż.
przym. rudy
Wiktionary
(1.1) raszka
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Rudziniec (niem. "Rudzinitz", 1936–1945 "Rudgershagen") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec, siedziba gminy Rudziniec.
Wikipedia
przymiotnik od: Rudziniec
SJP.pl
zdrobnienie od: Rudolf (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu wileńskim.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzale: rudy kolor
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Ruda Huta, Ruda Pabianicka, Ruda Śląska
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z: Ruda-Huta
(1.2) związany z: Ruda Pabianicka
(1.3) związany z: Ruda Śląska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈrut͡sʲci, AS: rucʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ruda-Huta ż.
Wiktionary
o cechach rudłonogich (rząd ptaków)
SJP.pl
rząd ptaków, gniazdowników, doskonale pływających i nurkujących (należą tu między innymi: fregaty, pelikany, kormorany); wiosłonogie, pełnopłetwe, pelikanowe
SJP.pl
tył statku, okrętu, łodzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. tylna część kadłuba statku;
(1.2) przen. żart. pośladki
(1.3) żegl. pot. zwrot przez rufę
Wiktionary
Rufa – tylna część jednostki pływającej, zarówno w jej części nawodnej, jak i podwodnej. Istnieje wiele rodzajów form konstrukcyjnych ruf. Wraz z rozwojem żeglugi ulegały one modyfikacjom zarówno ze względu na wykorzystywany materiał, przeznaczenie statku, jak i panującą w danych czasach modę. Rufa może być zakończona pawężą zorientowaną prostopadle względem lustra wody lub pochyloną w kierunku rufy, czy dziobu jednostki. Rufa może wystawać nad powierzchnię wody, tworząc nawis rufowy.
Wikipedia
(1.1) Niektóre jednostki posiadają identyczny dziób i rufę, co zapewnia jednakowe warunki pływania w obu kierunkach.
(1.2) Sprzedawczyni zlekceważyła mnie, obróciła się rufą i wyszła na zaplecze.
(1.3) Jacht zrobił rufę i wyostrzył do półwiatru.
Wiktionary
IPA: ˈrufa, AS: rufa
Wiktionary
przym. rufowy
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Rufin – imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od imienia Rufus. Łacińska końcówka "-inus" oznacza przynależność, stąd znaczeniem imienia jest „przynależący do Rufusa”. W języku polskim nie wystąpiło w średniowieczu.
Imię mało popularne w Polsce, o malejącej popularności. W lipcu 2019 w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych, wykazano 391 mężczyzn o tym imieniu, w styczniu 2024 – 324 mężczyzn, a w 2025 roku – 317 osób.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rufin z żoną
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rufina lub z nim związany
SJP.pl
belka stanowiąca zakończenie rufy statku; stewa tylna
SJP.pl
środowiskowo: statek do połowu ryb w sieci spuszczane z jego tylnej części
SJP.pl
przymiotnik od: rufa, np. armata rufowa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rufą, dotyczący fufy
Wiktionary
rzecz. rufa ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Rufus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „rudowłosy”. Istniało kilkunastu świętych o tym imieniu.
Rufus imieniny obchodzi: 14 czerwca, 27 sierpnia, 25 września, 7 listopada, 21 listopada, 28 listopada i 18 grudnia.
Wikipedia
(1.1) Pozdrówcie wybranego w Panu Rufusa i jego matkę, która jest i moją matką.
Wiktionary
IPA: ˈrufus, AS: rufus
Wiktionary
przym. Rufusowy
rzecz. Rufusek mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Rufus
Wiktionary
(1.1) Rufusku, pomóż babci wnieść sprawunki.
Wiktionary
rzecz. Rufus mos.
przym. Rufusowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Rufusa
Wiktionary
rzecz. Rufus mos., Rufusek mos.
Wiktionary
dawniej:
1. dochodzenie urzędowe, śledztwo sądowe; rugi;
2. zmarszczka, bruzda
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tyle co: bura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rugać.
Wiktionary
rzecz. ruga ż., zruganie n.
czas. rugać ndk., zrugać dk., rugnąć dk.
Wiktionary
(1.1) besztanie, strofowanie, łajanie
Wiktionary
potocznie: wyzywać, besztać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rugnąć lub zrugać)
(1.1) wyrażać niezadowolenie z czyjegoś niewłaściwego postępowania w ostry, kategoryczny sposób
Wiktionary
rzecz. ruganie n.
Wiktionary
(1.1) książk. besztać, ganić, łajać; pot. objeżdżać, obtańcowywać, obsztorcowywać, sztorcować; wulg. opieprzać, opierdalać
Wiktionary
[czytaj: rugbista albo ragbista] mężczyzna uprawiający rugby; rugbysta
SJP.pl
[czytaj: rugby albo ragby] drużynowa gra sportowa z użyciem owalnej piłki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. sport drużynowy z użyciem owalnej piłki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈruɡbɨ, AS: rugby
Wiktionary
rzecz. rugbista m., rugbistka ż.
przym. rugby'owy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rugby, dotyczący rugby
Wiktionary
rzecz. rugby n.
Wiktionary
[czytaj: rugbista albo ragbista] mężczyzna uprawiający rugby; rugbista
SJP.pl
dawniej:
1. usuwanie chłopów z uprawianej przez nich ziemi;
2. dochodzenie urzędowe, śledztwo sądowe; rug
SJP.pl
należąca do Niemiec wyspa na Morzu Bałtyckim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. niemiecka wyspa na Morzu Bałtyckim;
Wiktionary
Rugia ( Rügen, wym. "MAF:", w dialekcie rugijskim "Rȯjana", "Rāna"; pol. hist. także "Roja", "Ruja", "Rujana") – największa wyspa Niemiec oraz Pomorza, zlokalizowana w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Administracyjnie w całości usytuowana w powiecie Vorpommern-Rügen i w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie. W latach 1949–1990 należała do Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD).
Wikipedia
(1.1) Amerykanie właśnie mijali Rugię na wysokości 20 000 m, wciąż przyspieszając.
Wiktionary
IPA: ˈruɟja, AS: ruǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. Rugijczyk mos., Rugijka ż.
przym. rugijski
Wiktionary
przymiotnik od: Rugia (największa wyspa niemiecka)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rugią, dotyczący Rugii
Wiktionary
rzecz. Rugia ż., Rugijczyk mos., Rugijka ż.
Wiktionary
zwyzywać
SJP.pl
1. usuwać kogoś z zajmowanego miejsca, wydziedziczać z nieruchomości
2. wypierać, zastępować coś czymś innym
SJP.pl
1. usuwać kogoś z zajmowanego miejsca, wydziedziczać z nieruchomości
2. wypierać, zastępować coś czymś innym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyrugować)
(1.1) usuwać kogoś z zajmowanego miejsca, wydziedziczać z nieruchomości
(1.2) wypierać, zastępować coś czymś innym
(1.3) mat. zmniejszać liczbę zmiennych lub niewiadomych w układzie równań, stosując odpowiednie przekształcenia
Wiktionary
(1.1) Szlachcie folwarcznej nie zależało jeszcze w tym czasie na rugowaniu chłopów z gruntu.
Wiktionary
w matematyce: rodzaj wyznacznika, typ funkcji
SJP.pl
Rugownik – typ funkcji, której argumentami są pary wielomianów lub – z innej perspektywy – ich współczynniki, co czyni rugownik funkcją wielu zmiennych; jest zdefiniowany wyznacznikiem opisanym niżej. Kluczową własnością rugownika jest to, że wynosi zero wtedy i tylko wtedy, gdy wielomiany te mają wspólny czynnik.
Wikipedia
związany z rugami
SJP.pl
[czytaj: RUra] rzeka w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Niemczech, prawy dopływ Renu;
Wiktionary
Ruhra (czyt. [ˈrura], niem. "Ruhr") jest jedną z najważniejszych rzek Nadrenii Północnej-Westfalii. Jej długość to 219,3 km; jej źródło znajduje się 674 m n.p.m., jej ujście do Renu w Duisburgu - 17 m n.p.m.
Główne miasta to Duisburg, Mülheim an der Ruhr, Essen, Bochum, Hagen i Dortmund.
Wikipedia
1. stan zniszczenia, krachu;
2. (zwykle w lm - ruiny) gruzy, resztki zniszczonych budowli;
3. przenośnie:
a) zaniedbany, zniszczony budynek; rudera;
b) coś zniszczonego, ktoś wyniszczony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan, w którym coś jest upadłe, zniszczone
(1.2) człowiek zdemoralizowany; człowiek wyniszczony psychicznie i/lub fizycznie
(1.3) krach finansowy lub majątkowy
(1.4) obiekt zniszczony
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tylko patrzeć, jak nowy dyrektor doprowadzi ten zakład do ruiny.
Wiktionary
IPA: ruˈjĩna, AS: rui ̯ĩna
Wiktionary
rzecz. rujnowanie n., zrujnowanie n.
czas. rujnować ndk., zrujnować dk.
przym. zrujnowany
ims. zrujnowany
Wiktionary
(1.1) upadek, zguba
Wiktionary
potocznie: doprowadzenie do ruiny, doszczętne zniszczenie; rujnacja, upadek, destrukcja, demolka
SJP.pl
zdrobnienie od: ruina
SJP.pl
1. stan zniszczenia, krachu;
2. (zwykle w lm - ruiny) gruzy, resztki zniszczonych budowli;
3. przenośnie:
a) zaniedbany, zniszczony budynek; rudera;
b) coś zniszczonego, ktoś wyniszczony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga
(1.1) ogół pozostałości po zniszczonych budowlach
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.1) Ludzie opuścili to miasto, wszędzie tylko ruiny i ruiny.
Wiktionary
rzecz. rujnowanie n., zrujnowanie n.
czas. rujnować ndk., zrujnować dk.
przym. zrujnowany
ims. zrujnowany
Wiktionary
(1.1) gruzy, rumowisko
Wiktionary
okres wzmożonego popędu płciowego u samic niektórych ssaków; cieczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. okres wzmożonego popędu płciowego u samic niektórych ssaków
Wiktionary
Ruja, cieczka, estrus ( oestrus) – faza płodności samic w cyklu rozrodczym większości ssaków łożyskowych. Ułatwia skojarzenie pary w celu zapewnienia przekazania genów.
Ruja występuje cyklicznie – raz ("ssaki monoestralne") lub kilka ("ssaki poliestralne") razy w roku – u psów zwykle dwa razy w roku, u innych psowatych i większości ssaków drapieżnych jeden raz, a u myszowatych kilka razy w roku. Poza okresem rui samice nie są zdolne do rozrodu, czy wręcz kopulacji.
Wikipedia
IPA: ˈruja, AS: rui ̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rujka ż.
przym. rujowy
Wiktionary
bóstwo słowiańskie
SJP.pl
zdrobnienie od: ruja
SJP.pl
potocznie: doprowadzenie do ruiny, doszczętne zniszczenie; ruinacja, upadek, destrukcja, demolka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rujnować.
(1.2) obracanie czegoś w ruinę
(1.3) doprowadzanie do krachu, ruiny finansowej
Wiktionary
IPA: ˌrujnɔˈvãɲɛ, AS: rui ̯novãńe
Wiktionary
rzecz. ruiny ż., zrujnowanie n., ruina ż.
czas. rujnować ndk., zrujnować dk.
ims. zrujnowany
Wiktionary
(1.2) dewastowanie, niszczenie, pustoszenie, obracanie w gruzy, obracanie w gruzy, obracanie wniwecz
Wiktionary
niszczyć, psuć, doprowadzać do ruiny
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zrujnować)
(1.1) burzyć, niszczyć, doprowadzać do ruiny
(1.2) doprowadzać do katastrofy finansowej
(1.3) niszczyć czyjeś zdrowie fizyczne lub psychiczne
czasownik zwrotny niedokonany rujnować się (dk. zrujnować się)
(2.1) burzyć, niszczyć, doprowadzać do ruiny siebie samego
(2.2) doprowadzać do katastrofy finansowej siebie samego
(2.3) niszczyć zdrowie fizyczne lub psychiczne siebie samego
Wiktionary
IPA: rujˈnɔvat͡ɕ, AS: rui ̯novać
Wiktionary
rzecz. ruiny ż., ruina ż., rujnowanie n.
ims. zrujnowany
Wiktionary
w łowiectwie: stan podniecenia płciowego u samic ssaków
SJP.pl
rujna - o ciężarnej samicy grubej zwierzyny łownej
SJP.pl
hormon rujotwórczy - żeński hormon płciowy, wytwarzany głównie przez jajniki, także przez jądra i korę nadnerczy, w postaci syntetycznej stosowany w lecznictwie; estrogen
SJP.pl
1. okres godowy niektórych zwierząt;
2. miejsce, gdzie odbywają się gody u niektórych zwierząt
SJP.pl
przymiotnik od: ruja, np. objawy rujowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z rują, dotyczący rui
Wiktionary
IPA: ruˈjɔvɨ, AS: rui ̯ovy
Wiktionary
rzecz. ruja ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Ruja (wieś)
SJP.pl
bylina należąca do rodziny kapustowatych, występująca w kilku gatunkach uprawianych m.in. do celów spożywczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Nasturtium|ref=tak., rodzaj byliny należący do rodziny kapustowatych;
(1.2) kulin. potrawa z liści rukwi wodnej
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.1) Już Rzymianie jadali rukwie i bardzo im smakowały.
Wiktionary
bielinek rukiewnik - gatunek motyla z rodziny bielinkowatych
SJP.pl
Rukiewnik ("Bunias" L.) – rodzaj roślin należący do rodziny kapustowatych. Obejmuje trzy gatunki występujące w Europie, Azji południowo-zachodniej i wschodniej oraz w północnej Afryce. W Polsce rośnie jeden gatunek introdukowany i zadomowiony – rukiewnik wschodni ("B. orientalis").
Wikipedia
jednoroczna, przyprawowa roślina zielna z rodziny kapustowatych (rodzaj sałaty), rosnąca dziko w Europie Południowej; rokietta siewna; ruccola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. bot. rokietta siewna, roślina warzywna i przyprawowa
(1.2) kulin. jarzyna z pikantnych liści rokietty siewnej
Wiktionary
(1.2) Do obiadu podałem dziś sałatkę z rukoli i sera pleśniowego.
Wiktionary
IPA: ruˈkɔla, AS: rukola
Wiktionary
rzecz. ruccola ż.
Wiktionary
(1.1) rokietta siewna
Wiktionary
Rukosin – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim, w gminie Tczew przy drodze wojewódzkiej nr.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
1. dawniej:
a) wchodzić, wmaszerowywać;
b) wyruszać, umykać;
2. gwarowo: wojować, brać udział w wojnie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. gw. Śląsk Cieszyński narukować)
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Żywiecczyzna, Lwów, Spisz, Skalne Podhale. iść, zaciągąć się, wstępować do wojska
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Żywiecczyzna, Skalne Podhale. maszerować
Wiktionary
roślina z rodziny krzyżowych, występuje na wybrzeżu morskim w miejscach piaszczystych
SJP.pl
Rukwiel, dziobak ("Cakile" Mill.) – rodzaj roślin jednorocznych, rzadko bylin, należący do rodziny kapustowatych. Obejmuje 7 gatunków występujących na półkuli północnej oraz w Australii. W Europie rosną dwa gatunki. Jedynym przedstawicielem rodzaju we florze Polski jest rukwiel nadmorska "C. maritima". Rośliny te występują na siedliskach związanych z wybrzeżami morskimi. Lokalnie i w okresach głodu rośliny z tego rodzaju wykorzystywane były jako jadalne.
Wikipedia
roślina z rodziny krzyżowych
SJP.pl
Rukwiślad ("Erucastrum" (DC.) C.Presl) – rodzaj roślin należący do rodziny kapustowatych. Obejmuje od 19 do 27 gatunków. Występują one w Azji, Afryce i Europie. Rukwiślad francuski ("E. gallicum") został zawleczony także do Ameryki Północnej. Gatunek ten należy także do polskiej flory jako zadomowiony antropofit, poza tym spotykany bywa rukwiślad rzepicholistny, r. rukwiolistny ("E. nasturtiifolium") jako efemerofit.
Wikipedia
1. chwyt w zapasach;
2. element w muzyce wokalnej, szybki pasaż
SJP.pl
popularna gra hazardowa znajdująca się w większości kasyn; ruletka
SJP.pl
popularna gra hazardowa znajdująca się w większości kasyn; ruleta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gra hazardowa polegająca na obstawianiu, na którym polu obracającej się tarczy zatrzyma się poruszająca się kulka;
(1.2) obrotowa tarcza podzielona na ponumerowane pola, używana do gry w ruletkę (1.1)
(1.3) przen. sytuacja, której zakończenie trudno przewidzieć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ruletka internetowa to wyjątkowa gra, która łączy w sobie cechy gier hazardowych i losowych.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) slang. składnik fraz wykrzyknikowych z rzeczownikiem, oznaczających czyjeś przekonanie o wyjątkowości czegoś, o byciu najlepszym w swojej kategorii
Wiktionary
(1.1) …pany!, …rządzi!
Wiktionary
gatunek śluzowca (rulik nadrzewny)
SJP.pl
zwój jakiegoś materiału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) cylindryczny zwój z czegoś płaskiego
(1.2) walec z umieszczonych obok siebie monet czy innych okrągłych rzeczy
Wiktionary
IPA: ˈrulɔ̃n, AS: rulõn
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rulonik mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: rulon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: rulon
(1.2) mały lub cienki rulon
Wiktionary
IPA: ruˈlɔ̃ɲik, AS: rulõńik
Wiktionary
rzecz. rulon mrz.
Wiktionary
zwijać w rulon
SJP.pl
1. aromatyczny napój alkoholowy, otrzymywany z trzciny cukrowej;
2. dawniej:
a) rumowisko, gruz;
b) rumor, hałas, wrzawa, zgiełk;
c) wolne miejsce, przejście
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. napój alkoholowy o wysokiej zawartości alkoholu, wytwarzany z trzciny cukrowej;
Wiktionary
Rum – napój alkoholowy o wysokiej zawartości alkoholu (37,5–81%) wytwarzany ze sfermentowanego soku z trzciny cukrowej, koncentratu tego soku lub melasy trzcinowej.
Wikipedia
(1.1) Do ciasta dodaj dwie łyżeczki rumu.
Wiktionary
IPA: rũm, AS: rũm
Wiktionary
przym. rumowy
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
przym. rumowy
frazeologia.
etymologia.
etym|ang|rum.
uwagi.
tłumaczenia.
* abenaki: (1.1) akwbi
* angielski: (1.1) rum
* arabski: (1.1) رم
* baskijski: (1.1) ron
* białoruski: (1.1) ром m.
* bułgarski: (1.1) ром m.
* czeski: (1.1) rum m.
* duński: (1.1) rom w.
* esperanto: (1.1) rumo
* fiński: (1.1) rommi
* francuski: (1.1) rhum m.
* hiszpański: (1.1) ron m.
* islandzki: (1.1) romm n.
* jidysz: (1.1) ראָם m. (rom)
* mongolski: (1.1) ром
* niemiecki: (1.1) Rum m.
* nowogrecki: (1.1) ρούμι n.
* rosyjski: (1.1) ром m.
* słowacki: (1.1) rum m.
* szwedzki: (1.1) rom w.
* ukraiński: (1.1) ром m.
* węgierski: (1.1) rum
* włoski: (1.1) rum m.
źródła.
== rum (język angielski.) ==
thumb|rum (1.1)
wymowa.
IPA|ɹʌm.
audioUS|En-us-rum.ogg.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) spoż. rum
przymiotnik
(2.1) bryt. pot. dziwaczny
odmiana.
(1.1) lp. rum; lm. rums
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
{RUM] (Rejestr Usług Medycznych); rumowski
SJP.pl
skrót od: rumuński
SJP.pl
skrót
(1.1) = rumuński
Wiktionary
dawniej:
1. zniszczenie, rujnacja;
2. postępowanie sądowe, sprawa sądowa;
3. przeprowadzka, przenosiny
SJP.pl
Rumacja (łac. "rumatio") to usunięcie siłą opornego dłużnika z nieruchomości. Pojęcie to występowało w procesie egzekucyjnym w XVI i XVII-wiecznej Polsce. Była to przymusowa egzekucja. Gdy rumacja zawiodła ogłaszano banicję i następował zajazd organizowany przez starostę.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rumakiem, dotyczący rumaka
Wiktionary
rzecz. rumak m.
Wiktionary
przestarzałe: rasowy koń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hipol. rasowy koń wierzchowy
(1.2) daw. hipol. koń bojowy pochodzący z europejskiej części Turcji
Wiktionary
(1.1) A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc., etc., aby na koniec rączka panny Wacławy została własnością twego wiernego sługi.
(1.1) W połowie miesiąca boska Selene kąpie się w Oceanie i ubrana w szaty świetliste, zaprzęga jasne rumaki do wozu, z którego lecą dalekie promienie.
Wiktionary
IPA: ˈrũmak, AS: rũmak
Wiktionary
przym. rumaczy
Wiktionary
(1.1) wierzchowiec
Wiktionary
potocznie: popisywać się odwagą; kozaczyć, kozakować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. pomocnicza miara nawigacyjna równa 1/32 kąta pełnego, stosowana np. do określania kierunku prądu morskiego;
2. w geodezji: kąt pomiędzy linią południka a jakimś kierunkiem, liczony od 0 do 90 stopni; czwartak
SJP.pl
Rumb – pozaukładowa miara kąta uzyskana przez podział okręgu na 32 części. Niegdyś powszechnie używana w nawigacji morskiej, nieomal całkowicie wyparta przez system 360°. Jeden rumb = 11,25° (0,1963495 rad).
System składa się z hierarchicznych poziomów:
Wikipedia
1. szybki taniec kubański w rytmie synkopowanym;
2. utwór muzyczny w takim rytmie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) choreogr. taniec latynoamerykański;
Wiktionary
Rumba – latynoamerykański taniec towarzyski pochodzący z Kuby.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Rumburak – czechosłowacki film z 1984 roku, twórców seriali "Arabela" i "Powrót Arabeli" – Miloša Macourka i Václava Vorlíčka.
Fabuła opisuje dalsze losy tytułowego bohatera Rumburaka, czarodzieja drugiej kategorii w świecie ludzi, w którym został uwięziony za karę za swe liczne przewinienia.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię rozbójnika, tytułowej postaci z czechosłowackiego filmu animowanego;
Wiktionary
Rumcajs ( Rumcajs) – postać literacka, tytułowy bohater cyklu powieści Václava Čtvrtka oraz czechosłowackiego serialu animowanego dla dzieci w reżyserii Ladislava Čapka pod tytułem "Rozbójnik Rumcajs". Twórcą graficznego wizerunku rozbójnika jest malarz Radek Pilař. Cykl powieści liczy osiem tomów, a w Polsce wydano cztery z nich: pierwszy, piąty, szósty i siódmy. Serial liczy 39 odcinków.
Wikipedia
(1.1) Rumcajs spoglądał na jiczyński rynek.
Wiktionary
IPA: ˈrũmt͡sajs, AS: rũmcai ̯s
Wiktionary
przym. Rumcajsowy, rumcajsowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z Rumcajsem, taki jak u Rumcajsa
Wiktionary
(1.1) Czy to na pewno rumcajsowy Jiczyn? (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˌrũmt͡sajˈsɔvɨ, AS: rũmcai ̯sovy
Wiktionary
rzecz. Rumcajs
Wiktionary
dwuosobowa gra w karty, popularna w XIX wieku
SJP.pl
kraina historyczna na Bałkanach
SJP.pl
Rumelia ( Rumeli) – kraina historyczna na Bałkanach, której nazwa oznacza „ziemię Rzymian” (w znaczeniu: Bizantyńczyków). Została nadana przez Turków ziemiom stopniowo odbieranym Cesarstwu Bizantyńskiemu i używana w odniesieniu do europejskich posiadłości Imperium osmańskiego, stopniowo rosnących od XIV w. Zasięg Rumelii stopniowo kurczył się od XVIII w., wraz z uszczuplaniem granic imperium. Nazwa ta nie obejmowała Peloponezu, znanego ówcześnie jako Morea.
Wikipedia
przymiotnik od: Rumelia
SJP.pl
dawniej: rumel (dwuosobowa gra w karty)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Rumford (jednostka osadnicza w USA);
2. zupa rumfordzka - zupa rozdawana ubogim
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Rumia (dodatkowa nazwa w języku kaszubskim Rëmiô, niem. "Rahmel") – miasto w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim nad Zagórską Strugą. Z miastami Wejherowem i Redą tworzy zespół trzech miast zwany Małym Trójmiastem Kaszubskim.
Wieś duchowna położona była w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiego. W latach 1945–1975 miasto administracyjnie należało do tak zwanego dużego województwa gdańskiego, a w latach 1975–1998 do tak zwanego małego województwa gdańskiego.
Wikipedia
(1.1) Poproszę dwa bilety do Rumi.
Wiktionary
IPA: ˈrũmʲja, AS: rũmʹi ̯a
Wiktionary
przym. rumski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
roślina zielna z rodziny astrowatych; rumian żółty zwany jest barwierskim
SJP.pl
Rumian ("Anthemis" L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje ok. 160 gatunków (licząc po wyłączeniu 36 gatunków do rodzaju "Cota"). Występują one w całej Europie, zachodniej Azji, w północnej i wschodniej Afryce. Rosną one zwykle w miejscach suchych, trawiastych lub kamienistych, często na obszarach górskich.
Wikipedia
1. roślina z rodziny astrowatych o właściwościach leczniczych;
2. napar z suszonych koszyczków tej rośliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Matricaria|L.|ref=tak., roślina z rodziny astrowatych, o białych kwiatach z żółtymi główkami, używana w medycynie naturalnej i kosmetyce;
(1.2) napar z rumianku (1.1)
(1.3) środ. przestępcze herbata
Wiktionary
Rumianek ("Matricaria" L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 5–6 gatunków. Rośliny te występują w całej strefie umiarkowanej półkuli północnej. W Polsce rodzaj reprezentowany jest przez dwa gatunki introdukowane i zadomowione.
W XX wieku popularnie stosowana była wobec tego rodzaju nazwa naukowa "Chamomilla", czasem wciąż spotykana. W latach 90. tego wieku i na początku XXI wieku uznana została za niepoprawną.
Wikipedia
(1.1) Rumianek zawiera m.in. flawonoidy, śluzy, karotenoidy i sole mineralne.
(1.2) Stefan dzień rozpoczyna od gorącego rumianku.
Wiktionary
IPA: rũˈmʲjãnɛk, AS: rũmʹi ̯ãnek
Wiktionary
przym. rumiankowy
Wiktionary
(1.1) stpol. rumnek
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rumiano
SJP.pl
mieszkaniec Rumi
SJP.pl
mieszkanka Rumi
SJP.pl
Rumianka – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grodziskim, w gminie Żabia Wola.
Wieś wchodzi w skład sołectwa "Bukówka".
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
→ rumianek
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zrobiony z rumianku, zawierający rumianek
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z rumiankiem, odnoszący się do rumianku
Wiktionary
IPA: ˌrũmʲjãŋˈkɔvɨ, AS: rũmʹi ̯ãŋkovy
Wiktionary
rzecz. rumianek mrz.
Wiktionary
przestarzałe: mający rumiane lica
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. o rumianej twarzy
Wiktionary
(1.1) — Gorąco dziś — zwrócił się Korowiow do młodziutkiej rumianolicej sprzedawczyni, aliści nie udzieliła mu ona żadnej odpowiedzi.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rumiane; cecha tych, którzy są rumiani
Wiktionary
przym. rumiany
przysł. rumiano
Wiktionary
1. zaczerwieniony na twarzy;
2. czerwony, zaróżowiony z jednej strony;
3. przysmażony, przypieczony na ogniu; złocistobrązowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający czerwony lub różowy kolor
(1.2) o pieczywie wypieczony na brązowy kolor
Wiktionary
(1.1) Dziewczyna była rumiana i wyraźnie zmieszana.
(1.2) W tej piekarni mają najlepsze pieczywo: zawsze rumiane i chrupiące.
Wiktionary
IPA: rũˈmʲjãnɨ, AS: rũmʹi ̯ãny
Wiktionary
rzecz. rumianość ż., rumieniec
czas. rumienić się
przysł. rumiano
Wiktionary
(1.1) czerwony, różowy, kraśny
Wiktionary
sadzanka rumienica - gatunek motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
Ru
Wikipedia
1. różowe zabarwienie policzków;
2. zaróżowienie owocu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czasowe różowe zabarwienie policzków
(1.2) różowe zabarwienie owocu z jednej strony
Wiktionary
Rumieniec – niezależne od woli, napadowe zaczerwienienie skóry twarzy, zwłaszcza policzków (stąd określenia „spiec raka”, „stanąć w pąsach”, „spłonić się”). Dawniej rumieniec dziewczęta wywoływały także sztucznie (na przykład nacierając policzki sokiem z kłączy konwalii majowej).
Wikipedia
(1.1) Aaaa, Kaśka pipę pokazała! – krzyknął umorusany blondynek, wskazując brudnym paluchem na dziewczynkę, której twarz natychmiast pokryła się rumieńcem
Wiktionary
przym. rumiany
czas. zarumienić, rumienić
rzecz. rumieńczyk m.
Wiktionary
(1.1) pąs
Wiktionary
toczeń (liszaj) rumieniowaty - autoimmunologiczna choroba skóry
SJP.pl
bardzo rumiany
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zarumienić)
(1.1) przypiekać lub przysmażać na złocistobrązowo
(1.2) czynić rumianym; powodować rumieńce; zabarwiać na czerwono
czasownik zwrotny niedokonany rumienić się (dk. zarumienić się)
(2.1) zmieniać kolor na złocistobrązowy pod wpływem pieczenia lub smażenia
(2.2) oblewać się rumieńcem; stawać się czerwonym na twarzy
(2.3) nabierać czerwonego odcienia
(2.4) odznaczać się czerwienią na jakimś tle
(2.5) odczuwać wstyd
Wiktionary
rzecz. rumieniec mrz., rumienienie n.; rumień mrz.
przym. rumieniowy
Wiktionary
(1.1) przypiekać, przysmażać
(1.2) zarumieniać
(2.1) przypiekać się, przysmażać się
(2.2) czerwienić się
(2.4) czerwienieć
(2.5) wstydzić się
Wiktionary
zaczerwienienie części skóry wywołane przekrwieniem; erytema
SJP.pl
Rumień – termin medyczny oznaczający miejscowe zaczerwienienie skóry.
Zaczerwienienie jest wynikiem rozszerzenia powierzchownych naczyń krwionośnych. Może wystąpić z przyczyn emocjonalnych, alergii, przegrzania, ale często jest oznaką stanów chorobowych.
Wikipedia
1. różowe zabarwienie policzków;
2. zaróżowienie owocu
SJP.pl
lekki rumieniec
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: rumiany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zwykle w liczbie mnogiej: obsesyjne myśli związane z nieustannymi wątpliwościami co do jakości i faktu wykonanych czynności;
2. przewlekłe zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego;
3. dawniej: przeżuwanie pokarmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. nawracająca myśl o jakimś wydarzeniu, rozpamiętywanie przeszłości;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. przeżuwać;
2. przetrawiać w myślach, zastanawiać się, rozważać
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
hałas spowodowany różnymi odgłosami; wrzawa, łoskot, łomot
SJP.pl
rumowisko skalne przykrywające górotwór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. warstwa odłamów skalnych powstała na skutek wietrzenia lub pozostawiona przez wędrujący lodowiec;
Wiktionary
(1.1) Skład lawiny może oscylować od całkowitej zawartości lodu i śniegu do przeważającej ilości rumoszu skalnego.
Wiktionary
od rumosz; gleba rumoszowa składająca się z odłamków skalnych
SJP.pl
1. ruiny jakichś budowli
2. rozdrobniony materiał skalny przenoszony przez rzeki
3. okruchy, odłamki skalne powstałe przez rozkład skał wskutek wietrzenia mechanicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nagromadzenie odłamków i fragmentów muru po zawaleniu się budynku
(1.2) geol. nagromadzenie odłamków skalnych powstałych w wyniku oddziaływania zjawisk atmosferycznych na skały
(1.3) geol. odłamki skalne przenoszone nurtem rzeki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na skutek bombardowań alianckich dzielnica staromiejska zamieniła się w rumowisko.
(1.2) Wietrzenie skały przez zamarzającą w szczelinach wodę doprowadziło do powstania rumowiska.
(1.3) Płynąca tędy rzeka transportuje rumowisko z pobliskich skał.
Wiktionary
przym. rumowiskowy
Wiktionary
(1.1) gruzy, gruzowisko
Wiktionary
przymiotnik od: rumowisko
SJP.pl
przymiotnik od: RUM (Rejestr Usług Medycznych); RUM-owski
SJP.pl
przymiotnik od: rum, np. ciasteczka rumowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z rumem, dotyczący rumu
(1.2) zawierający rum lub tylko mający smak rumu
Wiktionary
rzecz. rum mrz.
Wiktionary
drewniany lub metalowy drążek służący do zmiany położenia steru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. najprostsze urządzenie sterowe służące do poruszania sterem jednostki pływającej, w postaci dźwigni przymocowanej do płetwy sterowej
Wiktionary
Rumpel, drążek sterowy – najprostsze urządzenie sterowe służące do poruszania sterem jednostki pływającej, a mówiąc dokładniej, do wychylania płetwy sterowej. Stanowi je ramię nałożone bezpośrednio na głowicę trzonu steru, lub na górną część płetwy sterowej. Ramieniem tym operuje bezpośrednio sternik, trzymając je w ręku lub (przy stałych kursach) blokując w odpowiedniej pozycji liną, wkładając w odpowiednie wycięcie listwy z karbami lub unieruchamiając w inny sposób.
Wikipedia
osoba wróżąca i określająca czyjś charakter na podstawie kształtu pośladków
SJP.pl
wróżenie i określanie czyjegoś charakteru na podstawie kształtu pośladków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. metoda wróżenia z pośladków
Wiktionary
(1.1) Jeden z brukowców zamieścił wywiad z pierwszym polskim specjalistą od rumpologii.
Wiktionary
rzecz. rumpolog m., rumpolożka ż.
przym. rumpologiczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rumpologią, dotyczący rumpologii
Wiktionary
rzecz. rumpologia ż., rumpolog m., rumpolożka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Rumia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rumią, dotyczący Rumi
Wiktionary
rzecz. Rumia ż.
Wiktionary
potrawa z mięsa wołowego smażona lub duszona z cebulą albo przyrządzana na sposób angielski w stanie półsurowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) kulin. stek z mięsa wołowego;
Wiktionary
Rumsztyk – potrawa (element dania głównego) przygotowywana najczęściej z mięsa wołowego, odmiana steku.
Potrawa ma postać ciętego plastra wołowiny pozyskanej z górnej części zadu o masie od 100 do 150 gramów. W trakcie przygotowywania mięso jest plastrowane, a krawędź tłuszczu i ścięgna cięte. Następnie mięso jest smażone lub duszone, często z dużą ilością cebuli lub przyrządzane na sposób angielski na półsurowo.
Wikipedia
(1.1) Mięso na rumsztyki pochodzi z górnej części zadu wolego.
Wiktionary
potocznie: lokomotywa z napędem spalinowym; spalinowóz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek narodowości rumuńskiej, obywatel Rumunii, mieszkaniec Rumunii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jako największa grupa imigrantów we Włoszech, Rumuni często są identyfikowani z ogółem wykroczeń popełnianych przez obcokrajowców.
Wiktionary
IPA: ˈrũmũn, AS: rũmũn
Wiktionary
rzecz. Rumunia ż., rumuński mrz.
:: fż. Rumunka ż.
przym. rumuński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: Rumunka
Wiktionary
rzecz. Rumunka ż.
Wiktionary
obywatelka Rumunii
SJP.pl
państwo w Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. kraj europejski nad Morzem Czarnym, ze stolicą w Bukareszcie;
Wiktionary
Rumunia ( România, IPA: []) – państwo unitarne w południowo-wschodniej części Europy. Graniczy z Węgrami i Serbią na zachodzie, Bułgarią na południu wzdłuż Dunaju oraz Ukrainą i Mołdawią na północy. Kraj ma także dostęp do Morza Czarnego. Stolicą i największym miastem Rumunii jest Bukareszt.
Wikipedia
(1.1) Rumunia jest już członkiem Unii Europejskiej.
Wiktionary
IPA: rũˈmũɲja, AS: rũmũńi ̯a
Wiktionary
rzecz. Rumun mos., Rumunka ż., rumuński mrz.
przym. rumuński
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa przyjęte z języka rumuńskiego albo na nim wzorowane
SJP.pl
obywatelka Rumunii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna narodowości rumuńskiej, obywatelka Rumunii
Wiktionary
(1.1) Handel żywym towarem to domena przestępczości zorganizowanej. Ofiarami stręczycieli padają w Niemczech głównie imigrantki – ostatnio coraz częściej Rumunki i Bułgarki.
Wiktionary
IPA: rũˈmũŋka, AS: rũmũŋka
Wiktionary
rzecz. rumuński mrz., Rumunia ż.
:: fm. Rumun mos.
przym. rumuński
Wiktionary
związany z Rumunią
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pochodzący z Rumunii, dotyczący Rumunii lub Rumunów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. urzędowy język Rumunii;
Wiktionary
(1.1) Policja ujęła uchodźców rumuńskich.
(2.1) Jacek biegle mówi po rumuńsku.
Wiktionary
IPA: rũˈmũj̃sʲci, AS: rũmũĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Rumunia ż., Rumun mos., Rumunka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem rumuńskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem rumuńskim
(1.3) spisany, stworzony w języku rumuńskim
Wiktionary
IPA: rũˈmũj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: rũmũĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
[czytaj: ran]
1. masowe wycofywanie pieniędzy i papierów wartościowych z banków;
2. masowe wykupywanie jakichś towarów;
3. masowe dążenie do osiągnięcia czegoś lub uczestniczenia w czymś
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. znak pisma runicznego;
2. w fantastyce i ezoteryce: magiczny symbol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. jęz. znak pisma runicznego;
(1.2) ezot. gry wideo magiczny symbol lub niewielki przedmiot z takim symbolem
Wiktionary
IPA: ˈrũna, AS: rũna
Wiktionary
rzecz. runy nmos.
przym. runiczny
Wiktionary
1. w sporcie: określony czas części spotkania sportowego
2. potocznie: obiegnięcie, okrążenie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. część pojedynku sportowego
(1.2) ruch po trasie kończącej się w punkcie wyjścia, okrążenie
(1.3) jeden z powtarzalnych etapów np. gry lub negocjacji
Wiktionary
(1.1) Po rundzie jesiennej reszlanie zajmowali przedostatnie miejsce w tabeli.
(1.2) Klient o mało nie zemdlał z ekstazy i od razu zamówił jeszcze jedną rundę.
(1.3) Japońska odmiana mahjonga jest grą szybką. System punktacji jest uproszczony, więc przerwy między rundami są krótsze.
Wiktionary
IPA: ˈrũnda, AS: rũnda
Wiktionary
(1.2) okrążenie
Wiktionary
język z rodziny bantuidalnych, będący, obok francuskiego, językiem urzędowym w Burundi; kirundi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. język z rodziny bantu, używany w Rwandzie, Burundi, Tanzanii i Ugandzie;
Wiktionary
(1.1) Rundi jest językiem urzędowym w Burundi.
Wiktionary
zdrobnienie od: runda
SJP.pl
runianka japońska - gatunek krzewinki z rodziny bukszpanowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Pachysandra|Michx.|ref=tak., półkrzewiasta roślina uprawiana w celach ozdobnych, dobrze znosząca zacienienie;
Wiktionary
Runianka ("Pachysandra") – rodzaj roślin z rodziny bukszpanowatych. Obejmuje trzy gatunki występujące naturalnie we wschodniej Azji i wschodniej części Ameryki Północnej. Gatunkiem typowym jest "Pachysandra procumbens" Michx.
Wikipedia
(1.1) Kwiaty żeńskie u runianki znajdują się tylko w dolnej części kwiatostanu.
Wiktionary
rzecz. runo n.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. runiczny
Wiktionary
dotyczący najstarszego pisma północnoeuropejskiego z terenów Niemiec i Skandynawii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. dotyczący run, związany z runami
(1.2) zapisany runami
Wiktionary
rzecz. runy nmos., runa ż.
Wiktionary
wróżbita posługujący się runami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|runąć.
Wiktionary
czas. runąć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Rumunii, na Bukowinie, skupisko Polonii
Wiktionary
Runk ( Runcu; Рунк, "Runk") – wieś w Rumunii, w okręgu Suczawa, w gminie Kaczyka. W 2011 roku liczyła 187 mieszkańców.
Wieś jest zamieszkiwana przez mniejszość polską, []
Wikipedia
przym. runcki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wojsk. drzewcowa broń, o trójdzielnym żeleźcu, podobnym do trójzęba, z długim grotem pośrodku i dwoma kolcami bocznymi odgiętymi do góry
Wiktionary
Runka – broń drzewcowa spokrewniona z spisą friulską oraz korseką, o żeleźcu trójdzielnym, podobnym do trójzęba, z długim grotem pośrodku i dwoma kolcami bocznymi, odgiętymi księżycowato do góry. Runka wywodzi się z Włoch, w zachodniej Europie upowszechniła się w XVI i XVII wieku.
Wikipedia
IPA: ˈrũnka, AS: rũnka
Wiktionary
1. zdrobnienie od: runo;
2. delikatna przędza otrzymywana z bawełny po rozczesaniu jej na zgrzeblarkach
SJP.pl
[czytaj: ranmagedon] ekstremalny bieg z przeszkodami
SJP.pl
dotyczący tkanin pokrytych puszystą włókienną okrywą, np. runne koce, okrycia, narzuty na fotele
SJP.pl
1. strzyża owcza; włosy wełniste na skórze zwierzęcia; skóra razem z wełną;
2. powierzchnia włókienna niektórych tkanin;
3. najniższa warstwa roślin w lesie składająca się z roślin zielnych, porostów, mchów, grzybów; podszycie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) masa luźno splątanych włókien, np. z wystrzyżonej sierści;
(1.2) zob. runo leśne.
Wiktionary
Runo – spójna masa luźno ze sobą powiązanych włókien lub innych włóknistych obiektów. Przykładem niech będzie "runo owcze" czyli zwarta masa owczej sierści otrzymana w procesie strzyżenia owcy (por. słynne "Złote runo"). Również biblijne "Runo Gedeona" (runo wełny) jest znanym przykładem runa. Runo to również obiekt kultu w Anatolii i prawdopodobnie na Kaukazie (w postaci całej skóry z sierścią).
Wikipedia
IPA: ˈrũnɔ, AS: rũno
Wiktionary
rzecz. runianka ż.
Wiktionary
dostarczający runa
SJP.pl
specjalista w zakresie runologii
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem i odczytywaniem pisma runicznego
SJP.pl
przypominający runy (litery alfabetu runicznego)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: runo (powierzchnia włókienna niektórych tkanin), np. wyroby runowe
SJP.pl
[czytaj: ranłej] środowiskowo: pas startowy na lotnisku
SJP.pl
1. najstarsze pismo północnoeuropejskie, którym posługiwały się plemiona germańskie;
2. zabytki tego pisma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hist. dawne pismo używane przez ludy germańskie;
(1.2) hist. zabytki pisane runami (1.1)
(1.3) etn. karelskie i fińskie ludowe pieśni epickie
forma rzeczownika.
(2.1) lm. od: run
Wiktionary
Runy (alfabet runiczny) – alfabet używany przez ludy germańskie, zwany przez nich fuþark. Niekiedy nazwę „runy” odnosi się także do systemów piśmienniczych stosowanych przez ludy tureckie, takich jak alfabet orchoński i rowasz Madziarów. Używany również w obrzędach magicznych.
Wikipedia
(1.1) Miecz miał nieskomplikowaną rękojeść, wybite wschodnimi runami znaki manufaktury, z Wysp Anvash chyba, bo z drugiej strony Lwa z Morza wytłoczono.
Wiktionary
rzecz. runa ż.
przym. runiczny
Wiktionary
1. upaść, przewalić się, zawalić się;
2. przenośnie: ponieść klęskę;
3. nagle ruszyć na kogoś, na coś
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. brak)
(1.1) gwałtownie upaść w wyniku działania siły ciężkości
(1.2) gwałtownie zawalić się
(1.3) o planach: gdy nagle stają się niewykonalne
(1.4) gwałtownie ruszyć w danym kierunku
Wiktionary
(1.2) Kolejne miesiące zdawały się potwierdzać słuszność tezy Fukuyamy: w ślad za Polską poszły Węgry, 9 listopada 1989 roku runął Mur Berliński, przez Czechosłowację przetoczyła się aksamitna rewolucja.
(1.4) Na dźwięk dzwonka uczniowie krzycząc z radości runęli ku drzwiom klasy.
Wiktionary
IPA: ˈrũnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: rũnõńć
Wiktionary
rzecz. runięcie n.
Wiktionary
[czytaj: rup] skrót od:
1. Rejonowy Urząd Poczty;
2. Rejonowy Urząd Pracy
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1.
a) jednostka monetarna Indii;
b) jednostka monetarna Nepalu;
c) jednostka monetarna Pakistanu;
d) jednostka monetarna Mauritiusa;
e) jednostka monetarna Seszeli;
f) jednostka monetarna Sri Lanki;
g) jednostka monetarna Indonezji;
h) jednostka monetarna Malediwów;
2. roślina podwodna o łodydze płożącej się po dnie oraz pływających nitkowatych liściach i kwiatach, rosnąca w wodach słonych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) monet. nazwa waluty kilku krajów azjatyckich: Indii, Indonezji, Nepalu i Pakistanu, posiadającej różną wartość w tych krajach;
(1.2) monet. waluta Malediwów;
(1.3) bot. nazwa systematyczna|Ruppia|L.|ref=tak., rodzaj podwodnych roślin słonych wód;
Wiktionary
Rupia (sanskr. "rūpja" = „srebro”) – nazwa jednostki monetarnej kilku państw azjatyckich (Indie, Sri Lanka, Nepal, Pakistan, Indonezja) oraz wyspiarskich krajów na Oceanie Indyjskim (Malediwy, Seszele, Mauritius). Dzieli się na 100 jednostek mniejszych o różnych nazwach w poszczególnych krajach (pajs, sen, laria lub cent).
Wikipedia
IPA: ˈrupʲja, AS: rupʹi ̯a
Wiktionary
(1.3)
rzecz. rupiowate nmos.
przym. rupiowaty, rupiowy
Wiktionary
(1.1) symbol. ₨
Wiktionary
pomieszczenie zapełnione rupieciami; graciarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie, w którym składowane są rupiecie
(1.2) iron. pomieszczenie ze starym wyposażeniem
Wiktionary
(1.1) Ta twoja rupieciarnia mogłaby być przerobiona na biuro.
(1.2) Ale rupieciarnia z tej pracowni!
Wiktionary
IPA: ˌrupʲjɛ̇ˈt͡ɕarʲɲa, AS: rupʹi ̯ėćarʹńa
Wiktionary
rzecz. rupieć m.
Wiktionary
(1.1) graciarnia
Wiktionary
zamiłowanie do zbierania rupieci
SJP.pl
człowiek lubiący zbierać rzeczy bezwartościowe; graciarz
SJP.pl
przedmiot małowartościowy, często bezużyteczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zbiór starych, zniszczonych i nieprzydatnych rzeczy
Wiktionary
(1.1) Ten tam rozwiązywał i zawiązywał rzemyki przy worku z rozmaitemi rupieciami, drugi to ściągał z nóg buty, to nazad je wzuwał
Wiktionary
IPA: ruˈpʲjɛ̇t͡ɕɛ, AS: rupʹi ̯ėće
Wiktionary
rzecz. rupieć m.
Wiktionary
przedmiot małowartościowy, często bezużyteczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) posp. stary, zepsuty lub zniszczony przedmiot
(1.2) posp. przedmiot bezużyteczny, niepotrzebny
(1.3) pot. pogard. stara, brzydka kobieta
Wiktionary
(1.1) To nie radio, to zupełny rupieć.
(1.2) Wyrzuć te wszystkie rupiecie!
Wiktionary
IPA: ˈrupʲjɛ̇t͡ɕ, AS: rupʹi ̯ėć
Wiktionary
rzecz. rupiecie nmos., rupieciarnia ż., rupieciarstwo n., rupieciarz m.
Wiktionary
(1.1) grat, gruchot, klekot, rzęch, trup
(1.2) klamot, śmieć, gw-pl|Poznań. klunkier
(1.3) raszpla, gw-pl|Poznań. chorlipa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
o cechach rupiowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
o cechach rupiowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina stepowa z rodziny astrowatych; cytwar
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
w medycynie: przepuklina; hernia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. przepuklina
(1.2) daw. pot. żart. emerytura
Wiktionary
(1.1) Tym razem jednak przekroczył granice wytrzymałości i przyszła choroba - nabawił się ruptury.
Wiktionary
IPA: rupˈtura, AS: ruptura
Wiktionary
rzecz. erupcja ż., korupcja ż.
Wiktionary
przymiotnik od: ruptura
SJP.pl
1. przewód o przekroju pierścieniowym używany zwykle do transportu cieczy i gazów;
2. przestarzale:
a) kość długa ze szpikiem;
b) lufa broni palnej;
3. pospolicie, obraźliwie: kobieta;
4. regionalnie: część pieca kuchennego wykorzystywana do pieczenia i przechowywania dań ciepłych; duchówka, piecyk, piekarnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przewód do transportu płynów;
(1.2) słupek do tańca go-go lub akrobacji sportowych
(1.3) lwów. część pieca do przechowywania gorących potraw
(1.4) wulg. kobieta
(1.5) przest. lufa broni palnej
(1.6) kulin. przest. długa kość kulinarna ze szpikiem
(1.7) reg. pozn. kulin. charakterystycznie wygięte kruche ciastko wypiekane i spożywane w okresie niektórych świąt religijnych
wykrzyknik
(2.1) okrzyk do ucieczki
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.1) Żeby woda popłynęła, musimy połączyć te dwie rury.
(1.2) Bardzo lubię oglądać taniec na rurze.
Wiktionary
IPA: ˈrura, AS: rura
Wiktionary
rzecz. ruraż m., rurarz m., rurarstwo n., rurowanie n., rurkowanie n., rurownica ż., rurki
:: zdrobn. rurka ż., rureczka ż.
czas. rurować, rurkować
przym. rurowy, rurkowy, rurarski, rurowaty
Wiktionary
(1.1) tuba
(1.3) duchówka, piecyk, piekarnik
Wiktionary
ekspresywnie: rurak - potocznie: pojazd mechaniczny, którego rama wykonana jest z rur; rurowiec, szajowóz
SJP.pl
potocznie: pojazd mechaniczny, którego rama wykonana jest z rur; rurowiec, szajowóz
SJP.pl
Ruralista − specjalista w zakresie planowania przestrzennego wsi i obszarów rolnych; zwany jest również architektem terenów wiejskich. Ruralista zajmuje się również projektowaniem dla celów turystycznych terenów wypoczynkowych znajdujących się poza miastem.
Wikipedia
wiejski, ludowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący ruralistyki
Wiktionary
projektowanie i kształtowanie krajobrazu otwartego
SJP.pl
Ruralistyka (łac. "ruralis" - „wiejskość”), rzadziej rurystyka – nauka o planowaniu i budowie obszarów wiejskich, także o powstawaniu i rozwoju wiejskich form osadniczych. Zajmuje się obszarami położonymi poza miastami, a więc terenami otwartymi, terenami rolniczymi, wsiami, miasteczkami o charakterze rolniczym. W Polsce pojęcie „ruralistyka” jest często traktowane wąsko, obejmując zagadnienia związane jedynie z planowaniem wsi.
Wikipedia
przenoszenie elementów kultury, obyczajowości wiejskiej do miasta; rustyfikacja
SJP.pl
Ruralizacja, rustyfikacja – proces społeczny, w którym tereny miast upodabniają się do obszarów wiejskich i przyjmują wiejski styl życia. Jest to efektem gwałtownej migracji z terenów wiejskich, zazwyczaj wynikającej z czynników ekonomicznych oraz masowego przenoszenia standardów wiejskich, także nadających tym terenom charakter rolniczy. Termin ten stosowany jest w odniesieniu do krajów rozwiniętych.
Wikipedia
warsztat, w którym dawniej wyrabiano broń palną; rusznikarnia
SJP.pl
związany z wyrobem lub montażem rur
SJP.pl
1. robotnik zajmujący się montażem rur; rurkarz;
2. dawniej: rzemieślnik zajmujący się wyrobem rur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba układająca rury
(1.2) osoba produkująca rury
(1.3) osoba zbierająca rury
Wiktionary
(1.1) Młody rurarz poszedł robić ruraż.
(1.2) Jestem rurarzem i mam mały warsztat rurarski na Pradze.
(1.3) Rurarz zabrał niepotrzebne rury miedziane z naszego podwórka.
Wiktionary
IPA: ˈruraʃ, AS: ruraš
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż., rurki nmos., rureczka ż., ruraż m., rurarstwo n.
przym. rurowy, rurarski
czas. rurować
wykrz. rura
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. osoba głupia
Wiktionary
IPA: ˈruraw, AS: rurau̯
Wiktionary
(1.1) starop|rurała.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. zob. rurał.
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: rurał
Wiktionary
IPA: ruˈrawa, AS: rurau̯a
Wiktionary
budynkowa instalacja z rur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czynność układania rur
(1.2) efekt układania rur
Wiktionary
(1.1) Młody rurarz poszedł robić ruraż.
(1.2) Wczoraj w budynku zrobiono ruraż, dziś podłączamy armaturę sanitarną.
Wiktionary
IPA: ˈruraʃ, AS: ruraš
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż., rureczka ż., rurarz m., rurarstwo n., rurki
przym. rurowy, rurarski
czas. rurować
wykrz. rura
Wiktionary
proces niekontrolowanego powiększania się miast; eksurbanizacja, peryurbanizacja
SJP.pl
zdrobnienie od: rurka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: rurka
Wiktionary
IPA: ruˈrɛt͡ʃka, AS: rurečka
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurarz mos., ruraż mrz., rurka ż., rurki
przym. rurkowy
wykrz. rura
Wiktionary
przypominający kształtem małą rurkę
SJP.pl
1. zbudowany z małych rurek;
2. przypominający kształtem małą rurkę
SJP.pl
glon morski z rzędu Ceramiales; polisyfonia
SJP.pl
przedstawiciel rodziny pierścienic zamieszkujący denne strefy wód na całym świecie
SJP.pl
zrobiony z wysuszonych rureczników, np. pokarm rurecznikowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. jeden z głosów wydawanych przez organy
Wiktionary
IPA: ˈrurflɛt, AS: rurflet
Wiktionary
1. mała rura - przewód o przekroju pierścieniowym;
2. przedmiot w kształcie wąskiej, cienkiej rury, np. rurka z bitą śmietaną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: rura
(1.2) mała rura, przewód hydrauliczny
(1.3) przedmiot przypominający rurkę (1.2)
(1.4) biol. rodzaj hymenoforu u grzybów;
(1.5) kulin. zrolowane wafle lub inne ciasto nadziewane bitą śmietaną lub słodką masą;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pod moim domkiem zakopano jakąś wielką rurkę.
(1.2) Hydraulik wymienił nam dwie nieszczelne rurki od kaloryferów.
(1.3) Do makaronu z serem na słodko lepsze są rurki niż spagetti.
(1.4) Większość jadalnych grzybów ma rurki a nie blaszki.
(1.5) Po szkole często objadam się rurkami z kremem.
Wiktionary
IPA: ˈrurka, AS: rurka
Wiktionary
rzecz. rura ż., ruraż m., rurarz m., rurarstwo n., rurkowanie n., rurowanie n., rurki nmos.
:: zdrobn. rureczka ż.
czas. rurkować ndk., rurować ndk.
przym. rurowy, rurkowy, rureczkowy, rurarski, rurowaty
wykrz. rura
Wiktionary
(1.2) kapilara, cewnik
(1.4) hymenofor rurkowy
Wiktionary
związany z wąskimi, obcisłymi spodniami
SJP.pl
1. robotnik zajmujący się montażem rur; rurarz;
2. pogardliwie: zniewieściały mężczyzna
SJP.pl
1. mała rura - przewód o przekroju pierścieniowym;
2. przedmiot w kształcie wąskiej, cienkiej rury, np. rurka z bitą śmietaną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. obcisłe spodnie z nieposzerzanymi nogawkami
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lp. od: rurka
Wiktionary
(1.1) Uważam, że tylko szczupłe dziewczyny wyglądają dobrze w dżinsowych rurkach.
Wiktionary
IPA: ˈrurʲci, AS: rurʹḱi
Wiktionary
rzecz. rurka ż., rura ż., ruraż m., rurarz m., rurarstwo n., rurkowanie n., rurowanie n., rury
:: zdrobn. rureczka ż.
czas. rurkować ndk., rurować ndk.
przym. rurowy, rurkowy, rureczkowy, rurarski
wykrz. rura
Wiktionary
(1.1) rury, slimki
Wiktionary
przedstawiciel rodziny pierścienic
SJP.pl
rząd roślin okrytonasiennych; wielosiłowce
SJP.pl
podrodzina roślin w obrębie astrowatych; Asteroideae
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych; wielosiłowiec
SJP.pl
o cechach rurkokwiatowych (podrodzina roślin)
SJP.pl
rodzaj nietoperza z rodziny rudawkowatych
SJP.pl
Nie mylić z: rurkonose – rząd ptaków.
Rurkonos ("Nyctimene") – rodzaj ssaków z podrodziny Nyctimeninae w obrębie rodziny rudawkowatych (Pteropodidae).
Wikipedia
rząd wodnych i nadwodnych ptaków obejmujący 4 rodziny: albatrosy, burzyki, nawałniki i nurce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Procellariiformes|Fürbringer|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
forma przymiotnika.
(2.1) M., B. i W. n. lp.; M., B. i W. lm nm. od: rurkonosy
Wiktionary
Rurkonose (Procellariiformes) – rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych (Neognathae). Prawdopodobnie wyodrębniły się na wczesnym etapie ewolucji.
Wikipedia
(1.1) Rząd rurkonosych obejmuje ptaki oceaniczne
Wiktionary
przym. rurkonosy
Wiktionary
o cechach rurkonosych (rząd ptaków)
SJP.pl
morski stułbiopław tworzący kolonie; cewiopław
SJP.pl
jamochłony z rzędu zaliczanego do gromady stułbiopławów, występujące wyłącznie w morzach pełnosłonych strefy umiarkowanej i podzwrotnikowej
SJP.pl
Ru
Wikipedia
cecha czegoś przypominającego rurkę
SJP.pl
1. przypominający kształtem rurkę;
2. złożony z części przypominających rurki
SJP.pl
przestarzale:
1. układać włosy w karby za pomocą rurek;
2. układać w fałdy; fałdować
SJP.pl
potocznie: osoba nosząca rurki (wąskie, obcisłe spodnie)
SJP.pl
kwiat ogrodowy
SJP.pl
mający kształt rurki
SJP.pl
Rurkozębne, mrówniki, słupozębne (Tubulidentata) – rząd ssaków z infragromady łożyskowych (Placentalia), do którego zalicza się jedna rodzina (mrównikowate) z jednym współcześnie występującym gatunkiem (mrównikiem). Zwierzęta te zamieszkują otwarte tereny Afryki, na południe od Sahary. Nazwę "słupozębne, rurkozębne" zawdzięczają szczególnemu uzębieniu, na które składa się 20 słupowatych zębów, a nazwa "mrówniki" związana jest z ich preferencjami pokarmowymi – mrówniki żywią się mrówkami i termitami.
Wikipedia
w dawniej Polsce: osoba nadzorująca miejskie wodociągi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. techn. rodzaj wodociągu, przepompowni budowany w średniowieczu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. system połączonych rur wraz z niezbędnym osprzętem wykorzystywany do transportu substancji na duże odległości;
Wiktionary
Rurociąg – budowla liniowa służąca do przesyłania płynów i mieszanin.
Według Dyrektywy ciśnieniowej (2014/68/UE) rurociągi oznaczają części składowe instalacji rurowych przeznaczonych do transportu płynów, po połączeniu razem w zintegrowany układ ciśnieniowy. Rurociągi obejmują w szczególności rury lub układ rur, kształtki rurowe, złączki, kompensatory, przewody elastyczne lub inne stosowne części składowe przenoszące ciśnienie.
Wikipedia
(1.1) Stare i nieszczelne rurociągi powodują, że większość wody wycieka zanim dotrze do odbiorców.
(1.1) Przez nasz region ma biec jedna z nitek rurociągu.
Wiktionary
IPA: ruˈrɔt͡ɕɔ̃ŋk, AS: ruroćõŋk
Wiktionary
przym. rurociągowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z rurociągiem
Wiktionary
rzecz. rurociąg mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna wsi lub pojedynczego obiektu gospodarskiego
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rurować.
Wiktionary
IPA: ˌrurɔˈvãɲɛ, AS: rurovãńe
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż., rurki nmos.
przym. rurowy
czas. rurować ndk.
wykrz. rura
Wiktionary
przypominający rurę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający rurę
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż.
przym. rurkowaty, rurkowy, rurowy
wykrz. rura
Wiktionary
montować rury
SJP.pl
czasownik
(1.1) techn. obudowywać rurami otwory wiertnicze
Wiktionary
IPA: ruˈrɔvat͡ɕ, AS: rurovać
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż., rurowanie n., ruraż m., rurarz m., rurarstwo n., rurki nmos.
przym. rurowy, rurarski
wykrz. rura
Wiktionary
potocznie: pojazd mechaniczny, którego rama wykonana jest z rur; rurak, szajowóz
SJP.pl
dział fabryki zajmujący się produkcją rur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. wydział produkcyjny zakładu, gdzie wytwarza się rury
Wiktionary
(1.1) Bez własnej rurowni to będzie strata czasu.
Wiktionary
rzecz. rura ż., rurka ż.
przym. rurowy
Wiktionary
przymiotnik od: rura (zwykle w znaczeniu: przewód o przekroju pierścieniowym używany zwykle do transportu cieczy i gazów), np. połączenia rurowe
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) techn. dotyczący rury
Wiktionary
rzecz. rurownia ż., rurowanie n., rurki nmos., rurka ż., ruraż mrz., rurarz mos., rura ż.
wykrz. rura
czas. rurować ndk.
przym. rurowaty
Wiktionary
Ruryk (staroruski: Рюрикъ trl: "Riurikъ", ukr./ Рю́рик, Hrœrikr; ur. ok. 830, zm. 879) – według tradycji kronikarskiej przywódca oddziału Waregów, który osiadł na zaproszenie zbuntowanej ludności przyszłego księstwa Nowogrodzkiego i został ich władcą około 862 roku. Uważany za założyciela państwa ruskiego i protoplastę rodu Rurykowiczów, dynastii panującej w różnych państwach ruskich nieprzerwanie do śmierci cara Fiodora I.
Wikipedia
członek dynastii ruskiej wywodzącej się od legendarnego wodza normańskiego Ruryka
SJP.pl
dynastia ruska
SJP.pl
Ru
Wikipedia
1. wieś w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim;
2. prawy dopływ Odry;
3. prawy dopływ Gwdy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zwierzę z gromady wieloszczetów; serpula
SJP.pl
dawna gra w karty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitsłow. legendarny założyciel państwa ruskiego;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przest. zob. Rosjanin.
Wiktionary
Rus (ros; biał; ukr. Рус) – legendarny protoplasta Rusinów (późniejszych Ukraińców, Białorusinów i Rosjan), występujący w polskiej legendzie o trzech braciach. Brat Czecha i Lecha.
Według legendy podanej w "Kronice wielkopolskiej" był bratem Czecha i Lecha, a bracia mieli przybyć z Panonii. Rusa nie znają późniejsze, czeskie wersje legendy.
Wikipedia
(1.1) Według legendy Rus uchodził za brata Lecha i Czecha.
Wiktionary
IPA: rus, AS: rus
Wiktionary
rzecz. Rosyjo ż., Rusin ż.
Wiktionary
(2.1) współcz. Rosjanin
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) reg. rudy koń
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rusy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rusałką, dotyczący rusałki
Wiktionary
rzecz. rusałka ż., Rusałka ż., rusałkowate nmos., rusałeczka ż.
przym. rusałczy, rusałkowaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) tereny, na których leżała dawna kolonia, obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie głębockim, w sielsowiecie Hołubicze;
(1.2) wieś w Rosji, w sielsowiecie kostielcewskim rejonu kurczatowskiego w obwodzie kurskim;
(1.3) osiedle w rejonie zapadnodwińskim;
(1.4) stacja kolejowa w miejscowości Rusanowo (1.3), w rejonie zapadnodwińskim, w obwodzie twerskim, w Rosji;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. rusałka
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) książk. jak u rusałki
Wiktionary
(1.1) Na rusałczanej twarzy gościa malował się jednak wyraz pobłażliwego rozbawienia.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z rusałką, dotyczący rusałki
Wiktionary
IPA: ruˈsawt͡ʃɨ, AS: rusau̯čy
Wiktionary
rzecz. rusałka ż., rusałkowate nmos.
przym. rusałkowaty, rusalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: rusałka
Wiktionary
rzecz. rusałka ż., rusałkowate nmos.
przym. rusalny
Wiktionary
1. baśniowa nimfa wodna lub leśna, przebywająca w morzach, jeziorach, rzekach, wabiąca ludzi; wodnica;
2. motyl dzienny z rodziny południc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitsłow. demoniczna istota o kobiecej postaci występująca w mitologii słowiańskiej;
(1.2) ent. nazwa niektórych gatunków motyli z rodziny rusałkowatych, nazwa systematyczna|Nymphalidae|ref=tak.
Wiktionary
Rusałka – w religii Słowian demoniczna istota zamieszkująca lasy, pola i zbiorniki wodne.
Wikipedia
(1.1) Danka wyglądała jak rusałka z jeziora Świteź – wysmukła, blada, z tajemniczymi zamglonymi oczami.
Wiktionary
IPA: ruˈsawka, AS: rusau̯ka
Wiktionary
rzecz. rusałkowate nmos.
:: zdrobn. rusałeczka ż.
przym. rusałczy, rusałkowaty, rusalny
Wiktionary
(1.1) boginka, panna wodna
Wiktionary
rodzina motyli o silnie rozwiniętych i pięknie ubarwionych skrzydłach; południce, południcowate, perłowce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ent. nazwa systematyczna|Nymphalidae|Rafinesque|ref=tak., rodzina motyli dziennych;
Wiktionary
Rusałkowate, rusałki, południcowate, południce, perłowce (Nymphalidae) – rodzina z grupy motyli dziennych (Rhopalocera). W 633 rodzajach zawiera 5 700 gatunków rozpowszechnionych na całym świecie (w Polsce 75), m.in. rusałki, przeplatki, dostojki, mieniaki. Mają zredukowaną przednią parę odnóży, zatraciły funkcje kroczne, samiec używa ich do czyszczenia czułek. Gąsienice owłosione lub kolczaste.
Wikipedia
(1.1) Przedstawiciele rusałkowatych mają zredukowaną przednią parę odnóży.
Wiktionary
rzecz. rusałka ż., rusałeczka ż.
przym. rusałczy, rusałkowaty, rusalny
Wiktionary
(1.1) południcowate, południce, perłowce
Wiktionary
o cechach rusałkowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
dawniej, dziś regionalnie: mający jasne włosy (blond lub rude)
SJP.pl
Ruse, Ruszczuk ( Русе; Rusçuk; Sexaginta Prista) – miasto w Bułgarii, nad Dunajem, piąte pod względem liczby mieszkańców w kraju. Stolica obwodu Ruse i gminy Ruse. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 września 2023 roku miejscowość liczyła 141 474 mieszkańców.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. lekceważąco o Rosjaninie; ruski (Ruski), Rusek;
2. w żargonie uczniowskim - lekcja języka rosyjskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. Rosjanin
(1.2) pot. uczn. język rosyjski jako przedmiot szkolny
(1.3) pot. uczn. lekcja języka rosyjskiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kupiłem sobie zegarek od rusków.
(1.1) Patrz, tam stoją dwa ruski.
Wiktionary
IPA: ˈrusɛk, AS: rusek
Wiktionary
rzecz. Rusek m., Ruś ż.
:: fż. ruska ż., Ruska ż.
przym. ruski
Wiktionary
(1.1) Rusek, ruski, kacap, Sowiet
Wiktionary
[czytaj: raszdi] nazwisko
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rusiec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ruszczą, dotyczący Ruszczy
Wiktionary
rzecz. Ruszcza ż.
Wiktionary
mieszkaniec Rusi (jednego z wielu historycznych państw i regionów)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. gbur
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mieszkanka Rusi (jednego z wielu historycznych państw i regionów)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. mieszkanka Rusi
Wiktionary
Rusinka – utwór macedońskiego piosenkarza Włatka Iliewskiego wydany w 2011. Autorami piosenki są Gilgor Koprov, Władimir Dojčinowski, Jovan Jovanov i Marek Marinkoviḱ-Slatkaristika. Oficjalny teledysk do piosenki ukazał się 17 marca 2011, a jego reżyserem został Boško Stoliḱ.
Wikipedia
(1.1) Poważną rolę w historii Polski odgrywają żony książąt, jak Niemki – Oda, Ryksa i Judyta Maria, Czeszki – Dąbrówka i Judyta, Rusinki – Maria Dobrogniewa i Zbysława, żona Mieszka, syna Bolesława Śmiałego.
Wiktionary
przym. rusiński
rzecz. rusiński mrz., Rusin mos.
Wiktionary
Ru
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rusinowo, Rusinów
SJP.pl
nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Rusin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Rusinami
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. wschodniosłowiański język używany przez Rusinów;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Rusin m., Rusinka ż., Ruś ż.
Wiktionary
lekceważąco o Rosjance; Ruska, Sowietka (sowietka), kacapka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lekcew. Rosjanka
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. lp. od: zob. rusek.
forma przymiotnika.
(3.1) ż. od: zob. ruski.
Wiktionary
rzecz. Ruś ż., Ruska ż.
:: fm. rusek mos., Rusek mos.
przym. ruski
Wiktionary
(1.1) Ruska, kacapka; neutr. Rosjanka
Wiktionary
1. dotyczący Rusi;
2. potocznie, lekceważąco:
a) rosyjski (związany z Rosją);
b) radziecki (związany ze Związkiem Radzieckim);
3. pierogi ruskie - rodzaj pierogów o nadzieniu serowo-cebulowo-ziemniaczanym
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nawiązujący do Rusi
(1.2) pogard. rosyjski, pochodzący z Rosji lub Związku Radzieckiego
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gwara. uczn. język rosyjski (przedmiot szkolny)
(2.2) gwara. uczn. język rosyjski (lekcja)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) pogard. Rosjanin (patrz też uwagi)
Wiktionary
Ruski – zlikwidowana wąskotorowa stacja kolejowa we wsi Borowica, w województwie lubelskim, w Polsce.
Wikipedia
(1.1) Tatarzy długo oblegali ten stary, ruski gród.
(1.2) Znowu nie działa! No tak, można było się domyślić – przecież to jakiś ruski szmelc!
(2.1) Znów dostałem dwóję z ruskiego.
(3.1) Kupiłem sobie zegarek od ruskich.
Wiktionary
IPA: ˈrusʲci, AS: rusʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ruś ż., rusek m., ruska ż., Rusek m., Ruska ż., Rusin ż.
:: fż. Ruska ż., ruska ż.
Wiktionary
(1.1) rusiński
(1.2) pogard. kacapski; neutr. rosyjski
(2.1) rusak, rusek
(3.1) pejor. kacap, przest. Moskal, Sowiet
Wiktionary
ruskie pierogi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. kulin. pierogi ruskie
forma przymiotnika.
(2.1) plural|ruski.
forma rzeczownika.
(3.1) depr. plural|ruski.
Wiktionary
Ruskie (ukr. Руське) – nieistniejąca obecnie wieś w Bieszczadach na terenie gminy Lutowiska, położona na lewym brzegu Sanu, naprzeciwko Chmiela.
Lokowana przed 1580 rokiem na prawie wołoskim w dobrach Kmitów. W 1921 r. liczyła 30 domów i 184 mieszkańców – samych grekokatolików. We wsi była niewielka cerkiew zbudowana w 1848 roku i dwór. W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej w Ruskiem była Krystyna Niemczewska i współwłaściciele.
Wikipedia
(1.1) Przyjdź na obiad, będą ruskie.
(3.1) I co? Ruskie znowu zbombardowały Ukrainę!
Wiktionary
rzecz. Ruś m.
przym. ruski
Wiktionary
[czytaj: raskin] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ruski charakter
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zwolennik, sympatyk tego, co rosyjskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. człowiek oddany sprawom związanym z Rosją, sympatyk Rosjan
Wiktionary
(1.1) Czy prezydent jest rusofobem, a premier rusofilem?
Wiktionary
IPA: ruˈsɔfʲil, AS: rusofʹil
Wiktionary
rzecz. rusofilstwo n., rusofilia ż.
przym. rusofilski
Wiktionary
sympatia do Rosjan i wszystkiego, co rosyjskie; rusofilstwo, rusofilizm, moskalofilizm, moskalofilstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) życzliwy stosunek do wszystkiego, co rosyjskie
Wiktionary
Rusofilia, rusofilstwo, rusofilizm – przychylny stosunek wobec Rosji, jej historii, języka, kultury, obyczajów czy do samych Rosjan. Antonimem rusofilii jest rusofobia.
Rusofilia w kontekście historycznym jest zjawiskiem związanym z narodami, które miały stały kontakt z Rosją, często sąsiadując z nią lub będąc pod jej okupacją. W częściach Europy Wschodniej rusofilia zaczęła pojawiać się od początku XX wieku w charakterze ruchu mniejszościowego (patrz: moskalofilstwo).
Wikipedia
rzecz. rusofil mos.
przym. rusofilski
Wiktionary
(1.1) rusofilizm
Wiktionary
rusofilstwo, moskalofilizm, moskalofilstwo;
1. sympatia do Rosjan i wszystkiego, co rosyjskie;
2. przychylność dla dawnego ruchu społeczno-politycznego wśród ludności ukraińskiej na terenie Galicji, dążącego do sojuszu z carską Rosją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) życzliwy stosunek do wszystkiego, co rosyjskie
Wiktionary
przyjazny Rosji, wszystkiemu co rosyjskie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nacechowany rusofilstwem, sympatyzujący z Rosją, Rosjanami
Wiktionary
rzecz. rusofilstwo n., rusofil mos., rusofilka ż., rusofilia ż.
Wiktionary
rusofilizm, moskalofilizm, moskalofilstwo;
1. sympatia do Rosjan i wszystkiego, co rosyjskie;
2. przychylność dla dawnego ruchu społeczno-politycznego wśród ludności ukraińskiej na terenie Galicji, dążącego do sojuszu z carską Rosją
SJP.pl
osoba negatywnie nastawiona do wszystkiego, co rosyjskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. człowiek nielubiący Rosjan i Rosji, ksenofobicznie traktujący sprawy rosyjskie
Wiktionary
(1.1) Czy prezydent jest rusofobem, a premier rusofilem?
Wiktionary
IPA: ruˈsɔfɔp, AS: rusofop
Wiktionary
rzecz. rusofobia ż.
:: fż. rusofobka ż.
przym. rusofobiczny
przysł. rusofobicznie
Wiktionary
wrogość lub niechęć do Rosjan i do wszystkiego, co rosyjskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) socjol. niechęć do Rosji, Rosjan i tego, co rosyjskie;
Wiktionary
Ru
Wikipedia
IPA: ˌrusɔˈfɔbʲja, AS: rusofobʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. rusofob mos., rusofobka ż.
przym. rusofobiczny
przysł. rusofobicznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rusofobiczny
Wiktionary
rzecz. rusofobia ż., rusofob mos., rusofobka ż.
przym. rusofobiczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wrogi lub niechętny do Rosjan i do wszystkiego, co rosyjskie
Wiktionary
rzecz. rusofobia ż., rusofob mos., rusofobka ż.
przysł. rusofobicznie
Wiktionary
kobieta mająca wrogi stosunek do wszystkiego, co rosyjskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. kobieta nielubiąca Rosjan i Rosji, ksenofobicznie traktująca sprawy rosyjskie
Wiktionary
rzecz. rusofobia ż.
:: fm. rusofob mos.
przym. rusofobiczny
przysł. rusofobicznie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rusowo – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Ustronie Morskie.
Według danych urzędu gminy z 2005 roku wieś miała 372 mieszkańców.
W latach 1954–1957 wieś była siedzibą władz gromady Rusowo, po jej zniesieniu w gromadzie Ustronie Morskie.
Wikipedia
skrót od: Rada Uczelniana Samorządu Studenckiego
SJP.pl
Russ – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Dolny Ren.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1113 osoby, 96 os./km².
Wikipedia
[czytaj: rasel] nazwisko, m.in. Bertrand Russell (1872-1970) - uczony angielski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Russo, właśc. Ricardo Soares Florencio (ur. 15 stycznia 1976 w Recife) – brazylijski piłkarz, występujący na pozycji prawy obrońca. Obecnie występuje w EC Santo André.
Wikipedia
Nie mylić z: Rusocice.
Russocice (nazwa historyczna: Rusocice) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Władysławów.
Do 1870 istniała gmina Russocice. W okresie II Rzeczypospolitej wieś była siedzibą gminy Władysławów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowo-wschodniej Gruzji, położone nad rzeką Kurą;
Wiktionary
Rustawi ( რუსთავი) – miasto w południowo-wschodniej Gruzji, w regionie Dolna Kartlia, nad rzeką Kurą.
Miasto zostało założone w 1948 r. w pobliżu dużego zakładu metalurgicznego, na miejscu starego osiedla, zniszczonego przez Timura około 1400 r. Czwarte co do wielkości miasto kraju, liczy ponad 100 tys. mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Między innymi uczestnicy Sympozjum zwiedzili Rustawskie Zakłady Metalurgiczne i zbudowane obok nowe miasto Rustawi.
Wiktionary
przym. rustawski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rustawi, dotyczący Rustawi
Wiktionary
(1.1) Między innymi uczestnicy Sympozjum zwiedzili Rustawskie Zakłady Metalurgiczne i zbudowane obok nowe miasto Rustawi.
Wiktionary
rzecz. Rustawi n.
Wiktionary
przenoszenie elementów kultury, obyczajowości wiejskiej do miasta; ruralizacja
SJP.pl
dekoracyjne wykończenie ścian budynku okładziną z chropowato obciosanego kamienia; rustyk
SJP.pl
Rustyk (łac. "Rusticus") – imię męskie pochodzenia łacińskiego, od "rusticus" - "rustykalny". Patronem tego imienia jest św. Rustyk, mnich (V wiek).
Rustyk imieniny obchodzi 25 kwietnia, 17 sierpnia, 10 października, 14 października i 26 października.
Wikipedia
dekoracyjne wykończenie ścian budynku okładziną z chropowato obciosanego kamienia; rustyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dekoracyjne wykończenie ściany okładziną z chropowato ociosanego kamienia na wzór naturalnego łomu kamiennego;
Wiktionary
Rustyka – sposób dekoracyjnego obrobienia faktury powierzchni muru kamiennego lub kamiennej okładziny ściennej, tak aby miały surowy wygląd (zwany popularnie „na dziko”). Polegał na obłupaniu albo odbiciu krawędzi kamiennego bloku przy pomocy odbijaka. Obrobione w ten sposób lico było imitacją naturalnego łomu kamiennego.
Wikipedia
przym. rustykalny
przysł. rustykalnie
Wiktionary
zamiłowanie do życia wiejskiego
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rustykalny, wiejsko
Wiktionary
(1.1) W domu znajdują się rustykalnie wykończone meble.
Wiktionary
przym. rustykalny
rzecz. rustykalność ż., rustyka ż.
Wiktionary
zespół cech charakterystycznych dla wsi i wieśniaków; ludowość, chłopskość, wiejskość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. cecha tego, co rustykalne
Wiktionary
(1.1) Myślę nie tylko o Brodzińskim, lecz o pewnych cechach mentalności polskiej utrwalonych w kulturze bądź świadomie wówczas lansowanych, takich jak idyllizm, słowiańskość, rustykalność.
Wiktionary
przym. rustykalny
przysł. rustykalnie
Wiktionary
książkowo: mający związek ze wsią i jej mieszkańcami; wiejski, chłopski, wieśniaczy, ludowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. o wiejskim charakterze (mówiąc o przedmiotach, budynkach itp.)
(1.2) hist. wiejski
Wiktionary
(1.1) Przedmieścia charakteryzują się zabudową w stylu rustykalnym.
Wiktionary
IPA: ˌrustɨˈkalnɨ, AS: rustykalny
Wiktionary
rzecz. rustykalność ż., rustyka ż.
przysł. rustykalnie
Wiktionary
Rustyk z małżonką; Rustykowie
SJP.pl
rzadko: okładać rustyką
SJP.pl
rzadko: okładać rustyką
SJP.pl
Rustyk z małżonką; Rustykostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rustyka lub z nim związany
SJP.pl
dawniej, dziś regionalnie: mający jasne włosy (blond lub rude)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. rudy
Wiktionary
Rusy (niem. "Rossen", dawn. pol. "Rosiny") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie braniewskim, w gminie Braniewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Wikipedia
rzecz. rusak
Wiktionary
specjalista w dziedzinie rusycystyki (nauki o języku i literaturze rosyjskiej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. jęz. znawca języka, literatury i kultury rosyjskiej
Wiktionary
rzecz. rusycyzm mrz.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaw. jęz. znawczyni języka, literatury i kultury rosyjskiej
(1.2) eduk. nauczycielka języka rosyjskiego
Wiktionary
(1.2) Gdy rusycystka przebiegała wzrokiem nazwiska w dzienniku, wybierając ofiarę do przepytania przy tablicy, w klasie było cicho jak w grobie.
Wiktionary
rzecz. rusycysta mos., rusycyzm mrz., rusycystyka ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rusycystyką, dotyczący rusycystyki
Wiktionary
rzecz. rusycyzm mrz., rusycystyka ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka związana z kulturą, językiem i literaturą Rosji
Wiktionary
przym. rusycystyczny
rzecz. rusycyzm mrz., rusycystka ż.
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku rosyjskim albo z niego przejęte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka rosyjskiego;
Wiktionary
Rusycyzmy (rzadko: rusyzm) – zapożyczenia rosyjskie, wyrazy, ich znaczenia i formy, związki wyrazowe i konstrukcje językowe przejęte z języka rosyjskiego lub wzorowane na jego modelach, które nie są zgodne z normami języka polskiego.
Wikipedia
(1.1) Mówili dobrą polszczyzną, z minimalną domieszką rusycyzmów, jak zresztą mówi lud na całem Podlasiu i Chełmszczyźnie.
Wiktionary
IPA: ruˈsɨt͡sɨsm̥, AS: rusycysm̦
Wiktionary
rzecz. rusycystyka ż., rusycysta mos., rusycystka ż., rusyfikacja ż.
czas. rusyfikować ndk., zrusyfikować dk.
przym. rusycystyczny
Wiktionary
przyjmowanie lub narzucanie kultury rosyjskiej i języka rosyjskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. kult. polit. narzucanie lub proces przyjmowania języka i kultury rosyjskiej;
Wiktionary
Rusyfikacja – proces dobrowolnego lub przymusowego przyswajania języka rosyjskiego i kultury rosyjskiej przez osoby lub zbiorowości funkcjonujące wcześniej w ramach innych kultur.
Wikipedia
(1.1) W styczniu 1900 ministrem ds. Finlandii został Wiaczesław Plehwe, jeden z autorów manifestu z 15 lutego 1899 i zwolennik rusyfikacji.
Wiktionary
IPA: ˌrusɨfʲiˈkat͡sʲja, AS: rusyfʹikacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. rusycyzm mrz., rusyfikatorstwo n., rusyfikator m., rusyfikatorka ż., rusyfikowanie n.
czas. rusyfikować ndk., zrusyfikować dk.
przym. rusyfikacyjny, rusyfikatorski
Wiktionary
(1.1) rusyfikowanie, zruszczanie
Wiktionary
dotyczący rusyfikacji
SJP.pl
osoba narzucająca kulturę rosyjską i język rosyjski
SJP.pl
kobieta zajmująca się rusyfikacją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) narzucanie albo przyjmowanie języka i kultury rosyjskiej
Wiktionary
rzecz. rusyfikacja ż., rusyfikatorstwo n., rusyfikator m., rusyfikatorka ż., zrusyfikowanie n.
czas. rusyfikować ndk., zrusyfikować dk.
przym. rusyfikacyjny, rusyfikatorski
Wiktionary
(1.1) rzad. ruszczenie
Wiktionary
zruszczać, ruszczyć;
1. poddawać kogoś lub coś wpływom kultury i języka Rosjan;
2. rusyfikować się - poddawać się wpływom kultury i języka Rosjan, stawać się Rosjaninem, nabierać cech charakterystycznych dla Rosjan; ruszczeć
SJP.pl
wyraz pochodzący z języków używanych na wschodnich kresach dawnej Polski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ruszać.
Wiktionary
IPA: ruˈʃãɲɛ, AS: rušãńe
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruchomość ż., ruchliwość ż., ruszenie n., nieruchomość ż.
przym. ruchomy, ruchowy, ruchliwy
czas. ruszać ndk., ruszyć dk.
Wiktionary
1. zaczynać czynność poruszania się w jakimś kierunku;
2. zmieniać miejsce położenia czegoś, wykonywać ruchy;
3. dotykać czegoś;
4. zaczynać funkcjonowanie
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. ruszyć)
(1.1) wprawiać w ruch lub utrzymywać w ruchu, powodować wykonanie ruchu
(1.2) rozpoczynać działanie
(1.3) pot. dotykać
(1.4) pot. powodować silne emocje
(1.5) pot. uszczuplać zasoby
czasownik zwrotny niedokonany ruszać się (dk. ruszyć się)
(2.1) wprawiać siebie w ruch lub w nim pozostawać, wykonywać ruch
(2.2) wykonywać jakieś działanie, rozpoczynać wykonywanie działania
(2.3) pot. uprawiać aktywność fizyczną
Wiktionary
(1.2) Wstaję i ruszam w drogę zgodnie z adresem, który na szczęście zanotowałam, sporządzając dokładny szkic ze strzałkami.
(1.2) Na trasę rusza kolejny zawodnik! – Krzyknął do mikrofonu sprawozdawca sportowy.
(1.3) Nie ruszaj tego, bo zbabrzesz!
(1.4) To mnie rusza.
(2.2) Rusz się! Musimy już iść.
(2.3) On się prawie nie rusza, nic dziwnego, że grubnie.
Wiktionary
IPA: ˈruʃat͡ɕ, AS: rušać
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruchomość ż., rozruch m., poruszenie n., wzruszenie n., ruchacz m., ruszanie n., ruszenie n.
czas. ruchać, ruszyć dk., poruszać ndk., poruszyć dk., wyruszać ndk., wyruszyć dk., rozruszać, wzruszać, obruszać
przym. ruchomy, ruchliwy, ruchowy, rozruchowy, poruszający, wzruszający
Wiktionary
(1.4) kręcić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zjeżdżalnia
Wiktionary
robotnik w podsadzkowni oczyszczający ruszt leja podsadzkowego z brył materiału i innych zanieczyszczeń
SJP.pl
zdrobnienie od: ruszt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od ruszt
Wiktionary
(1.1) To nie ruszt, lecz tylko mały ruszcik.
Wiktionary
rzecz. ruszt m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
poddawać się wpływom kultury i języka Rosjan, stawać się Rosjaninem, nabierać cech charakterystycznych dla Rosjan; rusyfikować się, ruszczyć się
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wiecznie zielony krzew z rodziny szparagowatych; myszopłoch
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. jęz. język ruski (którykolwiek współczesny lub staroruski)
(1.2) książk. kult. to, co ruskie
(1.3) książk. jęz. język rosyjski
Wiktionary
Ruszczyzna – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Komarów-Osada.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Komarów-Osada. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 158 mieszkańców.
Wikipedia
(1.3) Umieszczony w beczce liliowy wrzasnął najczystszą ruszczyzną bez cienia jakiegokolwiek obcego akcentu: - Mordują!.
Wiktionary
zruszczać, rusyfikować;
1. poddawać kogoś lub coś wpływom kultury i języka Rosjan;
2. ruszczyć się - poddawać się wpływom kultury i języka Rosjan, stawać się Rosjaninem, nabierać cech charakterystycznych dla Rosjan; ruszczeć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Ru
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ruszyć.
Wiktionary
IPA: ruˈʃɛ̃ɲɛ, AS: rušẽńe
Wiktionary
rzecz. ruch m., ruchomość ż., ruchliwość ż., ruszanie n., nieruchomość ż.
czas. ruszać ndk., ruszyć dk.
przym. ruchomy, ruchliwy
Wiktionary
1. wieś w województwie kujawsko-pomorskim;
2. wieś w województwie łódzkim;
3. wieś w województwie mazowieckim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dawna ręczna broń palna o długiej lufie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. hist. ręczna broń palna o długiej lufie
Wiktionary
Rusznica (staropol. "ruśnica" z czes. "ručnice") – jeden z pierwszych typów prymitywnej ręcznej broni palnej nieposiadającej zamka, znanej w Europie już od XIV w.
Wikipedia
rzecz. rusznikarz m.
przym. rusznicowy, rusznikarski
Wiktionary
ukraiński wyszywany ręcznik dekoracyjny
SJP.pl
warsztat, w którym naprawia się broń
SJP.pl
przymiotnik od: rusznikarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rusznikarstwem, dotyczący rusznikarstwa
Wiktionary
rzecz. rusznikarstwo n., rusznikarz m., rusznica ż., rusznikarka ż.
Wiktionary
Rusznikarstwo – rzemiosło, w którego zakres wchodzi produkcja i naprawa broni strzeleckiej. Osoba zawodowo zajmująca się rusznikarstwem nazywana jest rusznikarzem.
W Polsce rusznikarstwo jest zawodem pozaszkolnym, wykonywać może go więc osoba po ukończeniu praktyk czeladniczych i uzyskaniu uprawnień czeladnika lub mistrza.
Wikipedia
1. żołnierz naprawiający broń palną;
2. dawniej: rzemieślnik wyrabiający rusznice
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. osoba zajmująca się produkcją, naprawą i konserwacją ręcznej broni palnej
Wiktionary
rzecz. rusznikarstwo n., rusznica ż.
:: fż. rusznikarka ż.
przym. rusznikarski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. część paleniska składająca się z metalowych prętów;
2. w budownictwie konstrukcja złożona z szeregu krzyżujących się belek stanowiąca podstawę fundamentów, stropów, dachów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część urządzenia do spalania (pieca lub kotła), a także grilla, pod którą umieszcza się paliwo
(1.2) bud. płaski układ konstrukcyjny, złożony z krzyżujących się belek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wyłóż kiełbasę na ruszt, bo drewno już się rozpalio.
(1.2) W tym budynku konstrukcję nośną stropu stanowi ruszt.
Wiktionary
IPA: ruʃt, AS: rušt
Wiktionary
przym. rusztowy
rzecz. rusztowanie n.
:: zdrobn. ruszcik mrz.
Wiktionary
(1.1) pot. grill
(1.2) kratownica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. prowizoryczna konstrukcja szkieletowa ułatwiająca prace na wysokości przy wznoszeniu i remontowaniu budowli;
(1.2) odczasownikowy od|rusztować.
Wiktionary
Ru
Wikipedia
(1.1) To miało być tymczasowe rusztowanie, a stoi już siedem miesięcy!
Wiktionary
IPA: ˌruʃtɔˈvãɲɛ, AS: ruštovãńe
Wiktionary
rzecz. ruszt m.
czas. rusztować ndk.
Wiktionary
zdrobnienie od: rusztowanie
SJP.pl
1. zacząć czynność poruszania się w jakimś kierunku;
2. zmienić miejsce położenia czegoś;
3. dotknąć czegoś;
4. zacząć funkcjonowanie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ruszać)
(1.1) dokonany od|ruszać.
Wiktionary
(1.1) Natychmiast otoczyły go opary wylanych trunków i martwych marzeń, typowe dla takich spelun. Ruszył w stronę baru.
Wiktionary
IPA: ˈruʃɨt͡ɕ, AS: rušyć
Wiktionary
rzecz. ruszanie n., ruszenie n., ruch mrz., nieruchomość ż.
czas. ruchać, poruszać ndk., ruszać ndk.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. zob. Rusłana.
Wiktionary
Rusłan ( Руслан ("Rusłán"); dawniej także Еруслан ("Jerusłán")) – rosyjskie imię męskie, zapożyczone z języków tureckich, gdzie występuje pod postaciami "Arslan", "Aryslan" itp. Dosłownie znaczy „lew” (por. арыслан ("aryslan"), арӑслан ("arăslan"), арыстан ("arystan"), arslan itd.).
Wikipedia
rzecz.
:: fż. Rusłana ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. zob. Rusłan.
Wiktionary
(1.1) Znana ukraińska piosenkarka i aktywistka Rusłana Łyżyczko przyjechała do Polski, by wczoraj wziąć udział w programie „Świat się kręci” i opowiedzieć, co tak naprawdę dzieje się w jej ojczyźnie.
Wiktionary
rzecz. Rusłan m.
Wiktionary
1. roślina ozdobna i lecznicza, dawniej używana na wianki ślubne;
2. dawniej: droga, kierunek, marszruta
SJP.pl
skrót
(1.1) = bibl. Księga Rut
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(2.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Rut, Ruta – postać biblijna z Księgi Rut.
Moabitka, która poślubiła jednego z dwóch synów Noemi (Machlona), gdy jej rodzina przeniosła się z Betlejem do Moabu uciekając przed głodem. Kiedy mąż i synowie Noemi umarli, Noemi zdecydowała się wrócić do Betlejem. Rut postanowiła nie opuścić swej teściowej i wrócić razem z nią. Jej siostra Orpa natomiast została w Moabie.
Wikipedia
(2.1) W dniu, kiedy wykupisz pole z rąk Noemi – dodał Booz – weźmiesz również i Rut Moabitkę, żonę zmarłego, aby utrwalić jego imię na jego dziedzictwie.
(2.1) Jej babka była Żydówką, miała na imię Rut.
Wiktionary
IPA: ˈcɕɛ̃ŋɡa ˈrut, AS: ḱśẽŋga rut
Wiktionary
(1.1) skr. Rt
(2.1) kolokacje imię ż|święta=tak|D=Rut|B=Rut. • Księga Rut
Wiktionary
1. roślina ozdobna i lecznicza, dawniej używana na wianki ślubne;
2. dawniej: droga, kierunek, marszruta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Ruta|ref=tak., rodzaj roślin o żółtych kwiatach i charakterystycznych liściach, znalazła zastosowanie w medycynie, uprawiana także jako roślina ozdobna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Własności lecznicze ruty znane były już w starożytności, używano jej wówczas jako środka rozkurczowego i moczopędnego.
Wiktionary
IPA: ˈruta, AS: ruta
Wiktionary
rzecz. zdrobn. rutka
przym. ruciany, rutowy
Wiktionary
mieszkaniec Rutek
SJP.pl
mieszkanka Rutek
SJP.pl
przymiotnik od: Rutki
SJP.pl
pierwiastek chemiczny o symbolu Ru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Ru i liczbie atomowej 44;
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Ru”. Zobacz też: domena internetowa.ru.
Ruten (Ru, ruthenium) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych (żelazowców) w układzie okresowym. Pierwiastek ten nie ma własnych minerałów, występuje głównie w stanie wolnym razem z innymi platynowcami, najczęściej w rudach siarczkowych żelaza, chromu i niklu. Zawartość w skorupie ziemskiej wynosi 5·10−7% wag. Tworzy głównie związki kompleksowe, ale znane są też proste związki tego pierwiastka.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma ruten?
Wiktionary
IPA: ˈrutɛ̃n, AS: rutẽn
Wiktionary
rzecz. rutenizm mrz.
przym. rutenowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Ru
Wiktionary
filologia ukraińska, rzadziej białoruska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uleganie lub poddawanie kogoś lub czegoś wpływom kultury ukraińskiej i języka ukraińskiego
(1.2) hist. proces przyswajania języka i kultury ruskiej;
Wiktionary
Rutenizacja – proces przyswajania lub narzucania kultury rusińskiej.
Wikipedia
IPA: ˌrutɛ̃ɲiˈzat͡sʲja, AS: rutẽńizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. rutenizm m.
czas. rutenizować
przym. rutenizacyjny
Wiktionary
(1.1) ukrainizacja
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa przyjęte z któregoś z języków ruskich albo na nim wzorowane
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języków ruskich, zwłaszcza z języka ukraińskiego;
Wiktionary
Rutenizm ( ruthenus „ruski”), zapożyczenie ruskie – wyraz, zwrot, konstrukcja składniowa zapożyczona z jednego z języków wschodniosłowiańskich (dawniej zwanych ruskimi) bądź na nim wzorowana. Terminu tego używa się głównie w odniesieniu do zapożyczeń z języka ukraińskiego, czyli ukrainizmów.
Wikipedia
(1.1) W dialektach kresowych jest dużo rusycyzmów lub rutenizmów.
Wiktionary
IPA: ruˈtɛ̃ɲism̥, AS: rutẽńism̦
Wiktionary
rzecz. rutenistyka ż., rutenista mos., rutenistka ż., rutenizacja ż., ruten mrz.
przym. rutenistyczny, ruteński
czas. rutenizować
Wiktionary
→ ruten
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący rutenu
Wiktionary
rzecz. ruten m.
Wiktionary
urządzenie lub program zapewniające łączność między różnymi sieciami komputerowymi; router
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. zob. router.
Wiktionary
IPA: ˈrutɛr, AS: ruter
Wiktionary
jednostka aktywności ciała promieniotwórczego; rezerford; rutherford
SJP.pl
roślina z rodziny jaskrowatych o liliowych kwiatach
SJP.pl
Ru
Wikipedia
1. różdżyca rutewkowata - gatunek paproci z rodziny orliczkowatych;
2. zdrojówka rutewkowata - gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. przypominający rutewkę, mający cechy rutewki
Wiktionary
rzecz. rutewka
Wiktionary
roślina z rodziny jaskrowatych, o dużych, białych kwiatach, występująca w strefie alpejskiej
SJP.pl
Rutewnik ("Callianthemum") – rodzaj roślin z rodziny jaskrowatych. Obejmuje 15 gatunków. Trzy gatunki występują w górach Europy, a pozostałe w Azji środkowej i wschodniej (po Japonię). W Polsce rośnie dziko jeden gatunek – rutewnik jaskrowaty "C. coriandrifolium".
Wikipedia
dawniej: ukraiński
SJP.pl
[czytaj: rut] obce imię żeńskie
SJP.pl
Ruth – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Karolina Północna, w hrabstwie Rutherford.
Wikipedia
[czytaj: radzeford] promieniotwórczy pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 104, otrzymany sztucznie (symbol: Rf)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Rt i liczbie atomowej 104;
(1.2) przest. fiz. metrol. pozaukładowa jednostka aktywności źródła promieniotwórczego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma rutherford?
Wiktionary
(1.1) symbol. Rf; wcześniejsze nazwy unnilquadium (Unq), kurczatow (Ku)
(1.2) rezerford, symbol. rd
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący ruthefordu
Wiktionary
rzecz. rutheford m.
Wiktionary
wyznaczanie trasy dla pakietu danych w sieciach teleinformatycznych; routing, routowanie, trasowanie
SJP.pl
[czytaj: rutinoskorbin] nazwa handlowa preparatu witaminowego zawierającego witaminę C (kwas askorbinowy) i rutozyd (rutynę)
SJP.pl
nazwa handlowa preparatu stosowanego jako środek wspomagający układ naczyniowy, zawierającego rutozyd
SJP.pl
aromatyczna roślina lecznicza; ruta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aromatyczna roślina lecznicza; ruta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) bot. mający liście jak ruta
Wiktionary
o cechach rutowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Ru
Wikipedia
o cechach rutowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Rutowicz – polskie nazwisko, w Polsce nosi je mniej niż 800 osób.
Wikipedia
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
glikozyd zbudowany z glukozy, ramnozy i kwercetyny; rutyna, witamina P
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rutulami, dotyczący Rutulów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język rutulski;
Wiktionary
rzecz. Rutulowie lm m.
Wiktionary
roślina z rodziny motylkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
minerał, pospolita odmiana dwutlenku tytanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał, dwutlenek tytanu;
Wiktionary
Rutyl – minerał z gromady tlenków. Jest minerałem bardzo pospolitym, szeroko rozpowszechnionym składnikiem wielu skał.
Nazwa pochodzi od "łac. rutilus = czerwony (gorejący"), nawiązując do barwy niektórych odmian tego minerału.
Wikipedia
IPA: ˈrutɨl, AS: rutyl
Wiktionary
1. wprawa nabyta praktyką; doświadczenie, biegłość;
2. skłonność do działania według utartych wzorów; szablonowość, schematyczność;
3. glikozyd zbudowany z glukozy, ramnozy i kwercetyny; rutozyd, witamina P
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. flawonoid pochodzenia roślinnego;
(1.2) postępowanie według utartych szablonów
(1.3) monotonia, nuda, brak zmian
Wiktionary
Rutyna, rutozyd ( rutosidum) – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów flawonoidowych. Naturalny związek pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z kwiatów perełkowca japońskiego ("Styphnolobium japonicum") i z ziela gryki ("Fagopyrum esculentum"). Po raz pierwszy rutyna została wyizolowana z ziela ruty zwyczajnej (stąd nazwa). Jest czasami błędnie nazywana witaminą P.
Wikipedia
IPA: ruˈtɨ̃na, AS: rutỹna
Wiktionary
(1.2) rzecz. rutyniarstwo n., rutyniarz m.
(1.2) przym. rutynowy
Wiktionary
(1.1) rutozyd
Wiktionary
dotyczący rutyniarza, rutyny
SJP.pl
1. człowiek trzymający się form postępowania nabytych przez rutynę;
2. człowiek mający wprawę w czymś
SJP.pl
dawniej: nabyty przez wprawę, wynikający z rutyny, szablonowy, tradycyjny; rutynistyczny
SJP.pl
przestarzale: rutyniarz
SJP.pl
dawniej: nabyty przez wprawę, wynikający z rutyny, szablonowy, tradycyjny; rutyniczny
SJP.pl
dawniej: rutyniarstwo - kierowanie się rutyną
SJP.pl
doświadczony, biegły
SJP.pl
wykonywany często i niemal automatycznie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonywany wg stałej procedury o powtarzalnych krokach
(1.2) o osobie biegły w często wykonywanym zadaniu o powtarzalnym charakterze
Wiktionary
(1.1) Mimo że zabieg enukleacji większości lekarzy wydaje się prostym, rutynowym zabiegiem, to wiąże się z dużą liczbą powikłań.
(1.2) A rutynowy nauczyciel bez pomysłów i uczeń, który widzi, że nauczyciel bez podręcznika jest nic nie wart, bo nie jest w stanie nic ciekawego zrobić, to najgorsze, co może się przytrafić polskiej edukacji.
Wiktionary
IPA: ˌrutɨ̃ˈnɔvɨ, AS: rutỹnovy
Wiktionary
rzecz. rutyna ż.
Wiktionary
(1.1) rutynowany
Wiktionary
Rutynoza, 6-"O"-α--ramnozylo-β--glukoza – organiczny związek chemiczny z grupy deoksycukrów, disacharyd zbudowany z reszt ramnozy i glukozy.
Wikipedia
masyw górski w środkowej Afryce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. pasmo górskie w Afryce Środkowej, na pograniczu Demokratycznej Republiki Konga i Ugandy;
Wiktionary
Ruwenzori ( Rwenzori) – pasmo górskie w środkowej Afryce na granicy Demokratycznej Republiki Konga i Ugandy. Stanowią, obok Kilimandżaro i góry Kenia, jeden z trzech obszarów w Afryce gdzie występują współcześnie lodowce. Spośród sześciu głównych masywów w Ruwenzori najwyższa jest Góra Stanleya, a dokładniej jeden z jej wierzchołków nazywany Szczytem Małgorzaty ("Margherita", 5109 m n.p.m.).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
gatunek rośliny z rodziny bodziszkowatych; anginka, pelargonia pachnąca, anginowiec, geranium, gerania
SJP.pl
1. w gwarze poznańskiej: spokój, opanowanie;
2. w gwarze śląskiej: rura;
3. w gwarze uczniowskiej:
a) ocena niedostateczna; pała;
b) powolne ruchy, ślamazarność, flegmatyczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rura
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. rama rowerowa lub motorowa
Wiktionary
IPA: ˈruwa, AS: ruu̯a
Wiktionary
zieleniejąca roślinność, tudzież wschodzące zboże
SJP.pl
nazwa wielu historycznych państw, dzielnic i obszarów powstałych na terenach wschodniej Europy, głównie obecnej Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. polit. historyczna nazwa ziem położonych na obszarze dzisiejszej Ukrainy i Białorusi, a także w zachodniej części Rosji europejskiej oraz wschodniej części Polski
(1.2) geogr. miasto na Litwie:
(1.3) geogr. toponim, nazwa kilku wsi i osad w Polsce
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W średniowieczu mieszkańcy Mazowsza zasiedlali Mazury, Podlasie, Litwę i Ruś.
(1.1) W przeciwieństwie do krajów zachodniosłowiańskich, które znalazły się na peryferiach Kościoła łacińskiego, pośrednio tylko podlegając oddziaływaniu głównych ognisk kultury chrześcijańskiego Zachodu, Ruś korzystała bezpośrednio z kultury Bizancjum, głównej wówczas skarbnicy dorobku cywilizacyjnego świata śródziemnomorskiego.
Wiktionary
IPA: ruɕ, AS: ruś
Wiktionary
rzecz. ruski mos./mrz., rusiński mrz., ruskie nmos., Wszechruś ż., Rusin ż., Ruska ż., rusek m., ruska ż., Rusek mos.
przym. ruski, rusiński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
gatunek rośliny z rodziny astrowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w północnej Słowacji;
Wiktionary
Ru
Wikipedia
IPA: ruˈʐɔm.bɛrk
Wiktionary
przym. rużomberski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rużomberkiem, dotyczący Rużomberka
Wiktionary
(1.1) Ocenia się, że w rużomberskim powiecie wymordowano około 2 tys. patriotów słowackich. Tępienie powstańców w tym powiecie było sprawą prestiżową, gdyż Rużomberk był dawną siedzibą Hlinki i innych ludackich przywódców.
Wiktionary
rzecz. Rużomberk mrz.
Wiktionary
rewers (odwrotna strona); S.o.
SJP.pl
ból nerwu:
a) rwa kulszowa - ból nerwu kulszowego; ischias;
b) rwa ramienna - ból nerwów szyjnych, promieniujący do barku, ramienia i ręki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zob. rwa kulszowa.
Wiktionary
czas. rwać
Wiktionary
rzadko, potocznie: chciwość, pazerność, zachłanność
SJP.pl
1. potocznie: człowiek wyciągający korzyści osobiste ze swojej posady, sytuacji itd.;
2. w rugby: jeden z zawodników młyna;
3. żartobliwie o dentyście;
4. dawniej: ten, kto coś rwie lub rwie się do czegoś
SJP.pl
język z rodziny bantuidalnych, będący językiem urzędowym w Ruandzie; ruanda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język, którym mówi się w Rwandzie;
Wiktionary
Rwanda (Republika Rwandy, dawniej Ruanda, Republika Ruandy) – państwo w środkowo-wschodniej Afryce o powierzchni 26,4 tys. km². Rwanda graniczy z: Burundi (290 km), Demokratyczną Republiką Konga (217 km), Tanzanią (217 km) i Ugandą (169 km). W 2024 roku w Rwandzie mieszkało 13,6 mln osób. Językami urzędowymi są: rwanda, angielski i francuski. Stolicą państwa jest Kigali. Od 2006 roku Rwanda podzielona jest na 5 prowincji (dawniej było ich 12). Walutą Rwandy jest frank rwandyjski.
Wikipedia
IPA: ˈrvãnda, AS: rvãnda
Wiktionary
rzecz. Rwanda ż., Rwandyjczyk mos., Rwandyjka ż.
przym. rwandyjski
Wiktionary
obywatel Rwandy (Ruandy); Ruandyjczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Rwandy
Wiktionary
IPA: rvãnˈdɨjt͡ʃɨk, AS: rvãndyi ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Rwanda ż., Rwandyjka ż., rwanda ż.
przym. rwandyjski
Wiktionary
(1.1) Ruandyjczyk
Wiktionary
obywatelka Rwandy (Ruandy); Ruandyjka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Rwandy
Wiktionary
IPA: rvãnˈdɨjka, AS: rvãndyi ̯ka
Wiktionary
rzecz. Rwanda ż., Rwandyjczyk mos., rwanda ż.
przym. rwandyjski
Wiktionary
(1.1) Ruandyjka
Wiktionary
przymiotnik od: Rwanda (Ruanda); ruandyjski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do państwa Rwanda
Wiktionary
(1.1) Na rezultaty nie trzeba było długo czekać – na wschodni Zair spadła inwazja wojsk rwandyjskich i ugandyjskich.
(1.1) (…) jednym z pierwszych artystów, którzy podjęli temat rwandyjskich czystek etnicznych, był autor komiksów – pochodzący z belgijskiego Liège Jean-Philippe Stassen.
Wiktionary
IPA: rvãnˈdɨjsʲci, AS: rvãndyi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Rwanda ż., Rwandyjka ż., Rwandyjczyk mos., rwanda ż.
przym. antyrwandyjski, prorwandyjski
Wiktionary
(1.1) ruandyjski
Wiktionary
konkurencja należąca do dwuboju olimpijskiego w podnoszeniu ciężarów, polegająca na uniesieniu sztangi w jednym tempie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. jedna z konkurencji w podnoszeniu ciężarów
(1.2) odczasownikowy od|rwać.
Wiktionary
Rwanie (ang. "Pulling", 2006-2009) – brytyjski serial komediowy stworzony przez Sharon Horgan i Dennisa Kelly'ego. Wyprodukowany przez Silver River Productions.
Światowa premiera serialu miała miejsce 23 listopada 2006 roku na antenie BBC Three. Ostatni odcinek serialu został wyemitowany 17 maja 2009 roku. W Polsce premiera serialu odbyła się 29 lutego 2008 roku na kanale Comedy Central Polska.
Wikipedia
IPA: ˈrvãɲɛ, AS: rvãńe
Wiktionary
czas. wyrywać, rwać ndk.
rzecz. urwanie n., zrywka ż.
Wiktionary
1. produkt odpadowy otrzymywany podczas odziarniania bawełny
2. produkt odpadowy powstały podczas nitkowania jedwabiu
3. rodzaj ciasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. ciasto drożdżowe posypane kruszonką
Wiktionary
1. szarpiąc, dzielić na kawałki; rozrywać;
2. gwałtownie ciągnąć ku sobie; porywać; wyrywać;
3. obrywać z drzewa, z krzaka; zrywać;
4. powodować ostry ból kojarzący się z szarpaniem;
5. potocznie: pędzić, gnać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) wydobywać, wyrywać
(1.2) szarpiąc dzielić coś na części
(1.3) boleć w uciążliwy, długotrwały sposób
(1.4) posp. uwodzić, podrywać
czasownik zwrotny rwać się
(2.1) być chętnym
(2.2) dzielić się na części wskutek szarpania
Wiktionary
(1.1) Dentysta rwie ząb.
(1.2) Kobiety rwały bieliznę na bandaże i przynosiły ostatni kawałek chleba, a jak i tego zabrakło, to choć słowo pocieszenia.
(1.3) Rwie mnie w krzyżu już drugi dzień. To chyba korzonki.
(1.4) Na ostatniej dyskotece rwałem niezłą laskę.
(2.1) Chłopaki rwą się do roboty.
Wiktionary
IPA: rvat͡ɕ, AS: rvać
Wiktionary
rzecz. zryw mrz., zrywka ż., oberwaniec mos., rwanie n., urwanie n., rwa ż.
czas. przerywać, podrywać, wyrywać, oberwać
przym. zrywkowy
Wiktionary
(1.4) podwalać się
Wiktionary
[czytaj: er-wu-E] skrót od: Radio Wolna Europa
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = publ. hist. Radio Wolna Europa;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po wyjeździe na Zachód zatrudnił się w RWE.
Wiktionary
hałas spowodowany krzykami osób robiących coś w pośpiechu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. hałas w połączeniu z bieganiną
Wiktionary
(1.1) Wtem ze świecą wchodzi mama… / Co za rwetes? Co za krzyki? A do łóżka!
(1.1) Przez całą noc panował wielki rwetes, gdyż wszystko ustawiano na swojem miejscu, a nadto wciąż nadjeżdżały łodzie z przyjaciółmi dziedzica.
Wiktionary
(1.1) harmider, rozgardiasz, wrzawa, zamęt, zamieszanie
Wiktionary
skrót od: Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej - organizacja powołana w Moskwie w 1949 roku, której celem miała być współpraca gospodarcza państw zależnych od ZSRR
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) hist. polit. ekon. Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej;
Wiktionary
przym. RWPG-owski
przysł. RWPG-owsko
Wiktionary
[czytaj: er-wu-ES] skrót od: referencyjna wartość spożycia - orientacyjne ilości składników odżywczych, które powinny być spożywane w ciągu doby
SJP.pl
1. szarpiąc, dzielić na kawałki; rozrywać;
2. gwałtownie ciągnąć ku sobie; porywać; wyrywać;
3. obrywać z drzewa, z krzaka; zrywać;
4. powodować ostry ból kojarzący się z szarpaniem;
5. potocznie: pędzić, gnać
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: rajan-er] irlandzki przewoźnik oferujący tanie przewozy lotnicze
SJP.pl
Ryanair – irlandzka tania linia lotnicza z siedzibą w Dublinie. Flota Ryanair liczy 624 samoloty typu Boeing 737-800 oraz Boeing 737 MAX 8-200 oraz w przyszłości Boeing 737 MAX 10.
W 2016 był największą w Europie i jedną z największych na świecie.
Wikipedia
skrót od: rybołówstwo (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót w funkcji przymiotnika
(1.1) = rybacki
Wiktionary
IPA: rɨˈbat͡sʲci, AS: rybacʹḱi
Wiktionary
przedstawiciel gromady obejmującej około 20 tys. gatunków zmiennocieplnych kręgowców wodnych, przystosowanych do życia w wodzie (m.in. oddychanie skrzelami, kończyny w postaci płetw)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. zwierzę z gromady kręgowców, żyjące w wodzie;
(1.2) spoż. mięso ryb (1.1) będące surowcem spożywczym i daniem;
Wiktionary
(1.1) Ryby oddychają w wodzie skrzelami.
(1.2) Zawsze w soboty jadamy smażoną rybę.
Wiktionary
IPA: ˈrɨba, AS: ryba
Wiktionary
rzecz. rybak m., rybactwo n., narybek m., Ryba ż., Ryby nmos.
:: zdrobn. rybka ż., rybeczka ż., rybcia ż., rybeńka ż.
:: zgrub. rybsko n.
czas. rybaczyć, zarybiać ndk., zarybić dk.
przym. rybi, rybny, rybacki
Wiktionary
związany z rybakiem, rybakami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z rybactwem i rybakami, dotyczący rybactwa i rybaków
Wiktionary
(1.1) — Jesteśmy całkowicie samowystarczalni - mówi z dumą Giao Che Nat. — Ludzie pracują w kooperatywach — mamy spółdzielnie: rybacką, piekarską, stolarską, restauracyjną.
(1.1) W tym roku pierwszy raz ściągnięto sieci rybackie, dzięki czemu motorówki i jachty mogą swobodnie pływać.
Wiktionary
IPA: rɨˈbat͡sʲci, AS: rybacʹḱi
Wiktionary
rzecz. rybarz mos., rybarczyk mos., rybaczek mos., rybsko n., Rybaki nmos., rybność ż., rybeńka ż., rybactwo n., rybak m., rybaczka ż., ryba ż., rybka ż., rybeczka ż., rybcia ż., Rybka ż., narybek mrz., rybaczki nmos., rybaczenie n., zarybianie n., zarybienie n., wyrybianie n., wyrybienie n., Ryba ż., Ryby nmos.
czas. rybaczyć ndk., zarybiać ndk., zarybić dk., wyrybiać ndk., wyrybić dk.
przym. rybny, rybi
Wiktionary
zawód, zajęcie rybaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hodowla i łowienie stworzeń wodnych;
Wiktionary
Rybactwo (gospodarka rybacka) – zespół planowanych i skoordynowanych czynności mających na celu racjonalne gospodarowanie organizmami wodnymi w myśl zasad ekonomii i zgodnie z założeniami ochrony przyrody.
Wikipedia
rzecz. rybarz mos., rybarczyk mos., rybaczki nmos., rybaczek mos., rybaczka ż., ryba ż., rybka ż., rybcia ż., rybunia ż., rybsko n., rybak m., rybaczówka ż., rybaczenie n., rybny m., narybek m., rybik m., Rybka ż., Ryby nmos., Ryba ż., rybeczka ż., rybeńka ż., rybność ż.
czas. rybaczyć ndk.
przym. rybny, rybacki
Wiktionary
(1.1) rybołówstwo
Wiktionary
1. kobieta zajmująca się połowem ryb;
2. żona rybaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od rybak
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od rybaczka
(2.2) D. od rybaczki
Wiktionary
rzecz. rybarz mos., rybarczyk mos., rybaczka ż., rybak m., ryba ż., rybactwo n., rybaczki nmos., rybaczenie n.
czas. rybaczyć ndk.
przym. rybi, rybacki
Wiktionary
1. kobieta zajmująca się połowem ryb;
2. żona rybaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta rybak
(1.2) żona rybaka
Wiktionary
rzecz. rybność ż., rybeńka ż., rybeczka ż., Ryby nmos., Ryba ż., rybak mos., rybarz mos., rybarczyk mos., rybaczek mos., rybactwo n., rybaczki
przym. rybacki
przysł. rybacko
czas. rybaczyć
Wiktionary
damskie spodnie sięgające do połowy łydek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) spodnie z nogawkami skróconymi pod kolanami
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. od rzecz. rybaczka
(2.2) M. lm. od rzecz. rybaczka
(2.3) W. lm. od rzecz. rybaczka
Wiktionary
Rybaczki (Cerylinae) – podrodzina ptaków z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae).
Wikipedia
(1.1) Ubrana w zieloną tunikę z długim rękawem i białe spodnie rybaczki, wyglądała jak zwykła turystka.
Wiktionary
rzecz. rybaczek mos., rybaczka ż., ryba ż., rybka ż., rybcia ż., rybunia ż., rybsko n., rybak m., rybaczówka ż., rybactwo n., rybaczenie n., rybny m., narybek m., rybik m., Rybka ż., Ryby nmos., Ryba ż., rybeczka ż., rybeńka ż., rybność ż.
czas. rybaczyć ndk.
przym. rybny, rybacki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. rybacki
forma czasownika.
(2.1) 3os. lp. ter. od: rybaczyć
Wiktionary
czas. rybaczyć
rzecz. rybność ż., rybeńka ż., rybeczka ż.
Wiktionary
potocznie: łowić ryby, wędkować; rybakować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. lub gwara. być rybakiem
Wiktionary
rzecz. ryba ż., Ryba ż., rybka ż., Rybka ż., rybeczka ż., rybcia ż., rybsko n., rybactwo n., narybek m., rybaczenie n., rybaczki nmos., Ryby nmos., rybarz mos., rybitw m., rybarczyk mos., rybitwa ż.
:: zdrobn. rybaczek m.
:: fż. rybaczka ż.
czas. rybiarzyć ndk.
przym. rybny, rybi, rybacki, rybaczy
Wiktionary
(1.1) rybakować; gwara. rybiarzyć
Wiktionary
osoba trudniąca się łowieniem ryb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ryb. człowiek trudniący się zawodowo łowieniem ryb;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|okolice Krasnojarska. naleśnik z tartych ziemniaków
Wiktionary
Ry
Wikipedia
IPA: ˈrɨbak, AS: rybak
Wiktionary
rzecz. ryba ż., Ryba ż., rybka ż., Rybka ż., rybeczka ż., rybcia ż., rybsko n., rybactwo n., narybek m., rybaczenie n., rybaczki nmos., Ryby nmos., rybarz mos., rybitw m., rybarczyk mos., rybitwa ż.
:: zdrobn. rybaczek m.
:: fż. rybaczka ż.
czas. rybaczyć ndk.
przym. rybny, rybi, rybacki
Wiktionary
(1.1) daw. rybarz, stpol. rybitw, stpol. rybitwa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. Primorsk (egzonim wariantowy);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rybacki
rzecz. Rybak mos./ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Rybakow, ros. Рыбаков – popularne (118 na liście) nazwisko rosyjskie, w języku angielskim jako "Rybakov".
Wikipedia
o cechach rybakowatych (rodzina nietoperzy)
SJP.pl
Rybakowate, rybaki (Noctilionidae) – monotypowa rodzina ssaków z podrzędu mroczkokształtnych (Vespertilioniformes) w obrębie rzędu nietoperzy (Chiroptera).
Wikipedia
o cechach rybakowatych (rodzina nietoperzy)
SJP.pl
potocznie: łowić ryby, wędkować; rybaczyć
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. syn rybaka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. rybak mos., rybaczka ż., rybarz mos., rybaczek mos., rybactwo n.
przym. rybacki
przysł. rybacko
czas. rybaczyć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rybak
Wiktionary
rzecz. rybak mos., rybaczka ż., rybarczyk mos., rybaczek mos., rybactwo n.
przym. rybacki
przysł. rybacko
czas. rybaczyć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
organiczny związek chemiczny z grupy analogów nukleozydów purynowych, stosowany jako środek przeciwwirusowy
SJP.pl
Rybawiryna – organiczny związek chemiczny z grupy analogów nukleozydów. Stosowana jest jako lek przeciwwirusowy w ciężkich zakażeniach wirusem RSV, wirusem HCV (w połączeniu z interferonami alfa-2) i w innych infekcjach wirusowych.
Wikipedia
dawny śpiewak pieśni religijnych, aktor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. średniowieczny śpiewak kościelny
(1.2) hist. średniowieczny wędrowny aktor lub muzyk
Wiktionary
Rybałt (z wł. "ribaldo") – w staropolszczyźnie określenie artystów sztuki plebejskiej (miejskiej), najczęściej wędrownych śpiewaków, sztukmistrzów, muzykantów i aktorów. Rybałt był jednoosobowym przedstawicielem sztuki żywego planu. Uprawiał wszystkie gatunki muzyczno-literacko-taneczno-cyrkowe. Posługiwał się językiem narodowym. Rybałci uprawiali także, przeważnie anonimową twórczość literacką – komedia rybałtowska i literatura rybałtowska, które zyskiwały popularność szczególnie w XVII wieku.
Wikipedia
IPA: ˈrɨbawt, AS: rybau̯t
Wiktionary
rzecz. Rybałtów m.
:: zdrobn. rybałcik m.
przym. rybałtowski
Wiktionary
przymiotnik od: rybałt
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. odrzecz. związany z rybałtem (zwykle wędrownym)
Wiktionary
IPA: ˌrɨbawˈtɔfsʲci, AS: rybau̯tofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. rybałt mos.
Wiktionary
(1.1) daw. rybałtski
Wiktionary
rybeńka, rybeczka;
1. pieszczotliwie o rybie;
2. pieszczotliwie o bliskiej osobie
SJP.pl
gmina wiejska w Polsce
SJP.pl
przymiotnik od: Rybczewice
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rybczyzna – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie grajewskim, w gminie Rajgród.
Wieś królewska starostwa rajgrodzkiego w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rybcia, rybeńka;
1. pieszczotliwie o rybie;
2. pieszczotliwie o bliskiej osobie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: rybka
Wiktionary
IPA: rɨˈbɛt͡ʃka, AS: rybečka
Wiktionary
rzecz. Ryba ż., Ryby nmos., ryba ż., rybka ż., rybeńka ż., rybność ż., rybiość ż., rybnik mrz., rybak mos., rybactwo n., rybaczówka ż., rybackość ż., rybaczaność ż., rybaczość ż., rybaczenie n., rybakowanie n., rybaczka ż., rybakówka ż., rybaczki nmos., rybiarz mos., rybiarka ż., rybiarstwo n., rybiarzenie n., Rybka ż., rybik mzw., narybek mzw., narybienie n., narybność ż., narybkowość ż.
czas. rybaczyć ndk., rybakować ndk., rybiarzyć ndk., narybić dk., zarybiać ndk., zarybić dk.
przym. rybi, rybny, rybacki, rybaczy, rybaczany, narybny, narybkowy
przysł. rybacko, rybio
Wiktionary
(1.1) rybeńka
Wiktionary
rybcia, rybeczka;
1. pieszczotliwie o rybie;
2. pieszczotliwie o bliskiej osobie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: ryba
Wiktionary
rzecz. Ryba ż., Ryby nmos., ryba ż., rybka ż., rybeczka ż., rybność ż., rybiość ż., rybnik mrz., rybak mos., rybactwo n., rybaczówka ż., rybackość ż., rybaczaność ż., rybaczość ż., rybaczenie n., rybakowanie n., rybaczka ż., rybakówka ż., rybaczki nmos., rybiarz mos., rybiarka ż., rybiarstwo n., rybiarzenie n., Rybka ż., rybik mzw., narybek mzw., narybienie n., narybność ż., narybkowość ż.
czas. rybaczyć ndk., rybakować ndk., rybiarzyć ndk., narybić dk., zarybiać ndk., zarybić dk.
przym. rybi, rybny, rybacki, rybaczy, rybaczany, narybny, narybkowy
przysł. rybacko, rybio
Wiktionary
(1.1) rybeczka
Wiktionary
1. związany z rybą, np. rybia ość; rybny;
2. przenośnie: pozbawiony zapału, żywiołowości; zimny, obojętny, nieczuły
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rybą, dotyczący ryby
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do ryby
przymiotnik jakościowy
(3.1) taki, jak u ryby
Wiktionary
Rybi, Rybi Potok – potok, prawy dopływ Kamienicy o długości ok. 1,5 km i spadku 100 m/km.
Wypływa z zachodnich stoków Magorzycy. Ma kilka źródłowych cieków wypływających na wysokości 800–850 m, jeden z nich wypływa spod Nowej Polany. Uchodzi do Kamienicy poniżej Rzek, części wsi Lubomierz w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Mszana Dolna. Zbocza doliny Rybiego Potoku porasta jodłowy las regla dolnego. Jest to jedna z nielicznych pozostałości dawnej puszczy gorczańskiej.
Wikipedia
(3.1) W wydziale „étrangers” (dla cudzoziemców) merostwa zagaduję żandarma o rybich oczach.
Wiktionary
IPA: ˈrɨbʲi, AS: rybʹi
Wiktionary
rzecz. rybaczek mos., ryba ż., rybka ż., rybeńka ż., rybeczka ż., rybak m., rybność ż., narybek mrz., Ryba ż., Rybka ż., Ryby nmos.
przym. rybny, rybacki
czas. rybaczyć
Wiktionary
1. rybiarka duża - gatunek ptaka z rodziny puszczykowatych;
2. dawniej: rybaczka
SJP.pl
Ry
Wikipedia
1. potocznie:
a) osoba lubiąca jeść ryby;
b) sprzedawca ryb;
c) hodowca ryb;
2. dawniej: rybak
SJP.pl
Rybice – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Świerzno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rybienko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rybienko (kaszb. "Rëbienkò" lub też "Rëbinkò", niem. "Althammer") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Gniewino. Miejscowość jest częścią składową sołectwa Rybno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Rybno
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Rybna, związany z Rybnem
Wiktionary
rzecz. Rybno n., rybnianin m., rybnianka ż.
Wiktionary
owad z rzędu szczeciogonków, szkodnik prowadzący wyłącznie nocny tryb życia (pospolity w domach)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) owad z podgromady nazwa systematyczna|Dicondylia|Hennig|ref=tak. (1953), tradycyjnie zaliczany do owadów bezskrzydłych;
Wiktionary
IPA: ˈrɨbʲik, AS: rybʹik
Wiktionary
rzecz. rybność ż., rybeńka ż., rybeczka ż., rybaczki nmos., rybactwo n., narybek mrz., Ryby nmos., Ryba ż.
Wiktionary
Rybin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim, w gminie Kobyla Góra.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Rybin”.
Wikipedia
organiczny związek chemiczny, składnik witaminy B2 (ryboflawiny)
SJP.pl
Rybitol – organiczny związek chemiczny, pięciowęglowy alkohol wielowodorotlenowy (cukrol). Jest składnikiem witaminy B2 (ryboflawiny), FAD i FMN.
Wikipedia
ptak wodny z rodziny rybitw, żywiący się głównie małymi rybami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) stpol. rybak
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od rybitwa
Wiktionary
rzecz. rybak mos./mrz., rybitwa
Wiktionary
ptak wodny z rodziny rybitw, żywiący się głównie małymi rybami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. przypominający mewę ptak zamieszkujący brzegi zbiorników wodnych;
(1.2) daw. rybołówstwo
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. rybak
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) (…) gdzieniegdzie, nisko nad rzeką, skrzydlatymi punktami przelatywały rybitwy (…)
(2.1) Tęgi z was rybitwa! I jam próbował łowitwy, ale mi rybka srebrna uszła z sieci.
(2.1) (…) i rybitwowie, którzy zastawiali więcierze po zarosłych wybrzeżach Rosogi.
Wiktionary
IPA: rɨˈbʲitfa, AS: rybʹitfa
Wiktionary
rzecz. narybek mrz., rybak mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński racka
(1.2) rybactwo
(2.1) rybołowca, rybołówca, rybitw
Wiktionary
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w środkowej części Rosji, w obwodzie jarosławskim, port nad Wołgą;
Wiktionary
Rybińsk (ros. Рыбинск, Rybinsk) – miasto w środkowej części Rosji, w obwodzie jarosławskim, port nad Wołgą, w pobliżu Zbiornika Rybińskiego. Około 184,6 tys. mieszkańców (2020). W latach 1984–1989 nosiło nazwę „Andropow”. W pobliżu miasta znajduje się port lotniczy Starosielje.
Wikipedia
przym. rybiński
Wiktionary
przymiotnik od: Rybin, Rybina, Rybiny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rybińskiem, dotyczący Rybińska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Rybińsk mrz.
Wiktionary
mała ryba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: ryba
(1.2) mała ryba
(1.3) pieszczotliwie o bliskiej osobie
(1.4) żegl. środkowa klepka drewnianego pokładu statku
(1.5) środ. jęz. dosłowny, filologiczny przekład tekstu, jako podstawa przekładu artystycznego
(1.6) środ. muz. wzorzec rytmu utworu muzycznego, złożony z niekoniecznie sensownych wyrazów, a dostarczany autorowi tekstu przez kompozytora
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wtem się coś z lekka potrąci • Śród kryształowej przezroczy, • Woda się z lekka zamąci, • Rybka nad wodę podskoczy; • I jak skałka płaskim bokiem • Gdy z lekkich rąk chłopca pierzchnie, • Tak nasza rybka podskokiem • Mokre całuje powierzchnie.
(1.2) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni.
(1.2) W akwarium wylęgły się nam rybki.
Wiktionary
IPA: ˈrɨpka, AS: rypka
Wiktionary
rzecz. rybactwo n., rybność ż., ryba ż., rybak m., Ryba ż., Ryby nmos., rybeńka ż., rybeczka ż., rybcia ż., rybaczki nmos., rybsko n., Rybka ż., narybek mrz.
przym. rybi, rybny, rybacki
czas. rybaczyć
Wiktionary
(1.1) rybeńka ż., rybeczka ż., rybcia ż.
(1.3) rybeńka ż., rybeczka ż., rybcia ż.
Wiktionary
mała ryba
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Mołdawii, w Naddniestrzu, nad Dniestrem;
(1.2) geogr. hydron. rzeka w obwodzie iwanofrankowskim Ukrainy, prawy dopływ Prutu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rybnicki
Wiktionary
przymiotnik od: Rybnik
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Rybnikiem, dotyczący Rybnika
(1.2) związany z Rybnicą, dotyczący Rybnicy
Wiktionary
rzecz. Rybnica ż., Rybnik mrz.
Wiktionary
mieszkaniec Rybnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rybnika
Wiktionary
rzecz. Rybnik mrz.
:: fż. rybniczanka ż.
Wiktionary
mieszkanka Rybnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Rybnika
Wiktionary
rzecz. Rybnik mrz.
:: fm. rybniczanin mos.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. (obecnie gw-pl|Górny Śląsk.) staw rybny
Wiktionary
Rybnik – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim, na Górnym Śląsku na Płaskowyżu Rybnickim, nad rzekami Rudą i Nacyną. Jest siedzibą władz powiatu rybnickiego, a także największym miastem aglomeracji rybnicko-jastrzębskiej i Rybnickiego Okręgu Węglowego.
Wikipedia
rzecz. Rybnik mrz., Ryba ż., Ryby lm nm., rybeczka ż., rybeńka ż., rybność ż.
Wiktionary
1. nazwa wielu miejscowości w Polsce;
2. część Gdańska;
3. osiedle w Wilkanowie;
4. jezioro w Polsce;
5. wieś na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. zasobność zbiornika lub cieku w ryby
Wiktionary
(1.1) Dla wędkarza to istny raj, głównie ze względu na mnogość występujących tu gatunków, a także wielką rybność rzek i jezior, których są tu tysiące.
Wiktionary
rzecz. rybeczka ż., Ryba ż., Ryby nmos., ryba ż., rybka ż., rybeńka ż., rybiość ż., rybnik mrz., rybak mos., rybactwo n., rybaczówka ż., rybackość ż., rybaczaność ż., rybaczość ż., rybaczenie n., rybakowanie n., rybaczka ż., rybakówka ż., rybaczki nmos., rybiarz mos., rybiarka ż., rybiarstwo n., rybiarzenie n., Rybka ż., rybik mzw., narybek mzw., narybienie n., narybność ż., narybkowość ż.
czas. rybaczyć ndk., rybakować ndk., rybiarzyć ndk., narybić dk., zarybiać ndk., zarybić dk.
przym. rybi, rybny, rybacki, rybaczy, rybaczany, narybny, narybkowy
przysł. rybacko, rybio
Wiktionary
1. taki, który otrzymuje się z ryb lub z dodatkiem ryb, np. sałatka rybna; rybi;
2. związany z hodowlą, połowem i przetwórstwem ryb, np. sklep rybny;
3. książkowo: zasobny, obfitujący w ryby np. rzeki rybne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z hodowlą ryb, połowem i handlem nimi
(1.2) kulin. spoż. otrzymywany z ryb, przyrządzany z ryb lub z ich dodatkiem
(1.3) książk. obfitujący w ryby, pełen ryb, rybodajny
Wiktionary
(1.1) Zniknęły z półek sklepowych wszystkie konserwy mięsne i rybne, konfitury i dżemy.
Wiktionary
IPA: ˈrɨbnɨ, AS: rybny
Wiktionary
rzecz. rybactwo n., rybność ż., rybeńka ż., narybek mrz., ryba ż., rybak ż., rybaczki nmos., Ryba ż., Ryby nmos., Rybka ż., rybka ż., rybeczka ż., rybsko n.
czas. rybaczyć, zarybić dk., zarybiać ndk.
przym. rybi, rybacki
przysł. rybio
Wiktionary
Rybocice ( Reipzig) – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Słubice.
Przez wieś przepływa rzeka Ilanka w swoim dolnym biegu. W pobliżu wsi znajduje się przystanek kolejowy na zlikwidowanej linii kolejowej nr 386, z przystankiem Rybocice. Rybocice położone są przy drodze lokalnej Słubice – Urad.
Wikipedia
w rybołówstwie: rurociąg do przesyłania na odległość cieczy wraz z rybami
SJP.pl
obfitujący w ryby; dostarczający ryb
SJP.pl
należący do witamin grupy B żółty, rozpuszczalny w wodzie barwnik, wchodzący w skład wielu enzymów, niezbędny do prawidłowego wzrostu i rozwoju ludzi i zwierząt; witamina B2; laktoflawina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. witamina z grupy B;
Wiktionary
(1.1) Ryboflawina występuje między innymi w drożdżach, jajach i mleku.
Wiktionary
IPA: ˌrɨbɔflaˈvʲĩna, AS: ryboflavʹĩna
Wiktionary
przym. ryboflawinowy
Wiktionary
(1.1) laktoflawina, witamina B2
Wiktionary
pogardliwie: osoba jadająca ryby; rybożerca
SJP.pl
morski gad kopalny z okresu mezozoicznego, charakteryzujący się długim, uzębionym pyskiem; ichtiozaur, ichtiozaurus
SJP.pl
morski gad kopalny z okresu mezozoicznego, charakteryzujący się długim, uzębionym pyskiem; ichtiozaur, ichtiozaurus
SJP.pl
tropikalna ryba morska z rzędu najeżkokształtnych; jeżoryb; jeżówka; najeżka; diodon
SJP.pl
enzym biorący udział w rozkładzie cząsteczek kwasu rybonukleinowego na mniejsze fragmenty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biochem. dotyczący rybonukleiny; związany z rybozą w kwasie nukleinowym
Wiktionary
(1.1) Badania wykazały obecność materiału rybonukleinowego w próbce wirusa.
Wiktionary
rzecz. rybonukleina ż.
Wiktionary
podstawowa jednostka budulcowa kwasu nukleinowego (RNA)
SJP.pl
ryboradka dziewica - gatunek jętki
SJP.pl
kulista struktura występująca w obrębie komórki, odgrywająca kluczową rolę w procesie syntezy białek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mikrobiol. organellum zbudowane z kwasu rybonukleinowego i białek, służące do produkcji białek w procesie translacji;
Wiktionary
Rybosom – kompleks białek z kwasami nukleinowymi służący do produkcji białek w procesie translacji. Rybosomy zbudowane są z rRNA i białek. Katalityczna aktywność rybosomu związana jest właśnie z zawartym w nim rRNA, natomiast białka budują strukturę rybosomu i działają jako kofaktory zwiększające wydajność translacji.
Wikipedia
przym. rybosomalny, rybosomowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rybotyczami, dotyczący Rybotycz
Wiktionary
rzecz. Rybotycze nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w gminie Fredropol;
Wiktionary
Rybotycze – wieś (dawniej miasto) w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Fredropol.
Rybotycze uzyskały lokację miejską przed 1494 rokiem, zdegradowane w 1918 roku.
Wieś jest sołectwem razem z Kopysnem i Posadą Rybotycką.
Wikipedia
rzecz. rybotyczanin m., rybotyczanka ż.
przym. rybotycki
Wiktionary
środowiskowo: łowić ryby, wędkować
SJP.pl
Rybowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Gołańcz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wieś w gminie Gołańcz, 5 km na zachód od miasta, nad Jez. Rybowskim (8 ha).
Wikipedia
cukier prosty, składnik m.in. kwasów rybonukleinowych, nukleotydów, witaminy B12
SJP.pl
Ry
Wikipedia
specjalista w dziedzinie nauki o rybach; ichtiolog
SJP.pl
związany z wiedzą o rybach, hodowli ryb; ichtiologiczny
SJP.pl
wiedza o rybach, o hodowli ryb; ichtiologia
SJP.pl
cząsteczka kwasu rybonukleinowego o właściwościach podobnych do enzymów białkowych
SJP.pl
duży, rybożerny orzeł żyjący nad zbiornikami wodnymi i na wybrzeżach morskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Pandion haliaetus|ref=tak., ptak drapieżny rybożerny średniego rozmiaru;
Wiktionary
Rybołów ("Pandion haliaetus") – gatunek dużego, przeważnie wędrownego ptaka drapieżnego z monotypowej rodziny rybołowów (Pandionidae).
Wikipedia
IPA: rɨˈbɔwuf, AS: rybou̯uf
Wiktionary
rzecz. rybołówstwo n., rybołowstwo n., rybołówca m., rybołowca m., rybołówka ż., rybołowka ż., rybołowek m.
przym. rybołówczy, rybołowny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rybołówstwem, dotyczący rybołówstwa, połowu ryb
Wiktionary
(1.1) Niewielki polski przemysł rybołówczy, jaki istniał w okresie przedwojennym, uległ dewastacji na skutek działań wojennych.
Wiktionary
rzecz. rybołówstwo n., rybołów m.
Wiktionary
gałąź gospodarki obejmująca pozyskiwanie ryb oraz innych zwierząt z mórz, jezior i rzek w celach konsumpcyjnych i przetwórczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gałąź gospodarki obejmująca łowienie i hodowlę ryb;
(1.2) daw. prawo do odławiania ryb w danym stawie lub rzece
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Słowianie od wieków trudnili się łowiectwem, rybołówstwem, bartnictwem, skotnictwem i rolnictwem.
Wiktionary
rzecz. rybołowstwo n., rybołówca m., rybołowca m., rybołów m., rybołówka ż., rybołowka ż., rybołowek m.
przym. rybołówczy, rybołowny
Wiktionary
(1.1) daw. rybołowstwo
Wiktionary
rodzaj ptaka z rodziny jastrzębiowatych
SJP.pl
pogardliwie: osoba jadająca ryby; rybojad
SJP.pl
żywiący się rybami
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zgrubienie od: ryba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrub. od ryba
Wiktionary
rzecz. rybactwo n., rybaczki nmos., narybek mrz., Rybka ż., ryba ż., rybka ż., rybak m.
przym. rybacki, rybny
czas. rybaczyć
Wiktionary
węglowodan (monosacharyd) składający się z 5 atomów węgla (pentoza)
SJP.pl
Rybuloza – organiczny związek chemiczny, ketopentoza – cukier prosty zawierający pięć atomów węgla i ketonową grupę funkcyjną, o wzorze sumarycznym C5H10O5. Posiada dwa enancjomery – -rybulozę (-erytropentuloza) i -rybulozę (-erytropentuloza). -Rybuloza jest diastereoizomerem -ksylulozy.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przedstawiciel gromady obejmującej około 20 tys. gatunków zmiennocieplnych kręgowców wodnych, przystosowanych do życia w wodzie (m.in. oddychanie skrzelami, kończyny w postaci płetw)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) astr. zodiakalny gwiazdozbiór nieba północnego, w Polsce widoczny jesienią;
(1.2) astr. astrol. dwunasty znak zodiaku, w którym Słońce znajduje się od 20 (21) lutego do 20 marca;
forma rzeczownika.
(2.1) pot. osoby urodzone pod znakiem Ryb (1.2); lm. od: Ryba
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Gwiazdozbiór Ryb jest jednym z największych na niebie.
(1.1) Konstelacja Ryb góruje o północy w październiku, zawiera liczne galaktyki.
(1.2) Ryby to jeden ze znaków zodiaku, który występuje po Wodniku, a przed Baranem.
(1.2) Pod koniec lutego Słońce wchodzi w znak Ryb.
(1.2) Rybami, jednym z zimowych, wodnych i zmiennych znaków zodiaku, rządzą planetaanety Jowisz i Neptun.
(2.1) Oni zachowują się jak typowe Ryby.
(2.1) Moi rodzice są zodiakalnymi Rybami.
Wiktionary
IPA: ˈrɨbɨ, AS: ryby
Wiktionary
rzecz. Ryba ż., ryba ż., rybka ż., rybeczka ż., rybeńka ż., rybność ż., rybiość ż., rybnik mrz., rybak mos., rybactwo n., rybaczówka ż., rybackość ż., rybaczaność ż., rybaczość ż., rybaczenie n., rybakowanie n., rybaczka ż., rybakówka ż., rybaczki nmos., rybiarz mos., rybiarka ż., rybiarstwo n., rybiarzenie n., Rybka ż., rybik mzw., narybek mzw., narybienie n., narybność ż., narybkowość ż.
czas. rybaczyć ndk., rybakować ndk., rybiarzyć ndk., narybić dk., zarybiać ndk., zarybić dk.
przym. rybi, rybny, rybacki, rybaczy, rybaczany, narybny, narybkowy
przysł. rybacko, rybio
Wiktionary
(1.1) skr. Psc
(1.2) symbol. ♓
Wiktionary
skrót od: rycina
SJP.pl
skrót
(1.1) = rycina
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡ɕĩna, AS: ryćĩna
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. potocznie: kobieta waleczna, mająca cechy rycerza;
2. dawniej: zawód, zajęcie rycerza
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dotyczący rycerza lub rycerstwa;
2. właściwy rycerzowi; mężny, bohaterski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rycerzem i rycerstwem
przymiotnik jakościowy
(2.1) zachowujący się w sposób przypisywany średniowiecznemu rycerstwu
(2.2) świadczący o rycerstwie, rycerskości
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Wiele czasu i uwagi szlachta poświęcała polowaniom, które uważano za zdrową, prawdziwie męską rozrywkę, wspaniale ćwiczącą rycerskie umiejętności.
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡sɛrsʲci, AS: rycersʹḱi
Wiktionary
rzecz. rycerz m., rycerstwo n., rycerskość ż.
przysł. rycersko
Wiktionary
→ rycerski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co/kto rycerskie/rycerski
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡sɛrskɔɕt͡ɕ, AS: rycerskość
Wiktionary
przym. rycerski
rzecz. rycerz m., rycerstwo n.
przysł. rycersko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. w średniowieczu: warstwa społeczna, która stanowiłą elitę społeczeństwa feudalnego i jego siłę zbrojną;
(1.2) hist. rycerze zgromadzeni pod czyjąś komendą, na polu walki itd.
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Rycerz”. Zobacz też: film pod tym tytułem.
Rycerstwo – stan społeczny złożony z konnych wojowników istniejący w feudalnej Europie w okresie pełnego i późnego średniowiecza. W zamian za nadania ziemskie rycerstwo przyjmowało na siebie obowiązek służby pod rozkazami seniora, wytworzyło również swoisty styl życia, ceremoniał i etykę.
Wikipedia
(1.1) Pod naciskiem rycerstwa dostojnicy litewscy powrócili na sejm i ostatecznie osiągnięto porozumienie.
Wiktionary
rzecz. rycerz m., rycerskość ż.
przym. rycerski
przysł. rycersko
Wiktionary
dobrze uzbrojony i szlachetnie urodzony żołnierz walczący w czasach średniowiecza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. członek uprzywilejowanego stanu żołnierskiego; zwykle stawał do walki jako jeździec;
(1.2) przen. tytuł nadawany członkom niektórych stowarzyszeń lub zakonów
(1.3) przen. o mężczyźnie pełnym galanterii w stosunku do kobiet
Wiktionary
(1.1) Uważa się, że najsłynniejszym polskim rycerzem był Zawisza Czarny.
Wiktionary
IPA: ˈrɨt͡sɛʃ, AS: ryceš
Wiktionary
rzecz. rycerskość ż., rycerstwo n., Rycerka ż., Rycerzowa ż.
:: zdrobn. rycerzyk m.
przym. rycerski
przysł. rycersko
Wiktionary
(1.1) stpol. raciądz
(1.2) kawaler
(1.3) dżentelmen, gentleman
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: rycerz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od rycerz
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) mykol. nazwa systematyczna|Tricholomopsis|Singer., rodzaj grzybów z rzędu pieczarkowców
(2.2) mykol. grzyb z rodzaju rycerzyków (2.1)
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡sɛʒɨk, AS: rycežyk
Wiktionary
rzecz. rycerz mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
żona Mieszka II Lamberta, królowa polska
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: rychło
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rychły
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rychliki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bardzo wczesna odmiana owsa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bardzo wczesna odmiana owsa
SJP.pl
Rychliki (niem. "Reichenbach") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Rychliki przy drodze wojewódzkiej nr 527.
Miejscowość jest siedzibą gminy Rychliki.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: rychliwie
SJP.pl
→ rychliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rychliwe; cecha tych, którzy są rychliwi
Wiktionary
przym. rychliwy
przysł. rychliwie
Wiktionary
śpieszący się z jakimiś działaniami; prędki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rychtyg, rychtyk;
1. gwarowo:
a) istotnie, rzeczywiście;
b) naprawdę;
2. dawniej:
a) niechybnie, na pewno, ani chybi;
b) dokładnie, porządnie, należycie
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Rychtal ( Reichthal) – miasto w Polsce położone w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, jest siedzibą gminy Rychtal. Leży na terenie historycznego Dolnego Śląska.
Wikipedia
mieszkaniec Rychtala (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rychtala (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Rychtal
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
partykuła
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. właściwie
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. reg-pl|Poznań. rzeczywiście
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. naprawdę
Wiktionary
(1.2) reg-pl|Poznań|richtig., reg-pl|Poznań|rychtych.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rychtować.
Wiktionary
czas. rychtować ndk.
Wiktionary
potocznie: przygotowywać, szykować, przyrządzać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) pot., gw-pl|Poznań. przygotowywać, przyrządzać
Wiktionary
(1.1) Nic mi nie rychtuj, bo nie jestem głodny.
(1.1) Jędras wew kuchni rychtowoł szczubla wew sosie sznytloszkowym. → Andrzej w kuchni szykował szczupaka w sosie koperkowym.
Wiktionary
IPA: rɨxˈtɔvat͡ɕ, AS: ryχtovać
Wiktionary
rzecz. rychtowanie n.
czas. narychtować, wyrychtować dk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Mazury. właściwy, prawdziwy
Wiktionary
czas. narychtować
Wiktionary
rychtyk, rycht;
1. gwarowo:
a) istotnie, rzeczywiście;
b) naprawdę;
2. dawniej:
a) niechybnie, na pewno, ani chybi;
b) dokładnie, porządnie, należycie
SJP.pl
rychtyg, rycht;
1. gwarowo:
a) istotnie, rzeczywiście;
b) naprawdę;
2. dawniej:
a) niechybnie, na pewno, ani chybi;
b) dokładnie, porządnie, należycie
SJP.pl
partykuła
(1.1) reg. pozn. rzeczywiście
(1.2) reg. pozn. akurat
(1.4) gw-pl|księstwo łowickie. właśnie, akurat, zupełnie tak
Wiktionary
(1.4) wychodze za panym derechtorym i zym oboceł Zimnote, a tyn Zimnota to beł rychtyk pijany. → wychodzę za panem dyrektorem i zobaczyłem Zimnotę, a Zimnota akurat był pijany.
Wiktionary
(1.1-2) reg. pozn. richtig
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. Ryszard
Wiktionary
(1.1) Karolina zrobiła zdjęcie Rychowi.
(1.1) Rychu, powiedz wreszcie, ile ty masz lat?
Wiktionary
rzecz. Ryszard mos., Rysiek mos., Rysiu mos., Ryś mos./mzw./mrz., Rysio mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
przym. Ryszardowy, Ryśkowy, Rysiowy
Wiktionary
mieszkaniec Rychwała
SJP.pl
mieszkanka Rychwała
SJP.pl
→ Rychwał
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rychwałem, dotyczący Rychwała
Wiktionary
rzecz. Rychwał mrz., rychwalanin m., rychwalanka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Rychwał – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie konińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rychwał.
Według danych z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 2370 mieszkańców.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) szybko, żwawo
(1.2) niedługo, wkrótce
Wiktionary
(1.2) Frank tanieje, bo polityka SNB rychło nie znormalnieje.
(1.2) Na szczęście czy na nieszczęście, sam już nie wiem, moja praca rychło okazała się syzyfowa (…).
(1.2) Mam nadzieję, że rychło zakończymy proces kształtowania nowego systemu dowodzenia.
Wiktionary
przym. rychły
rzecz. rychłość ż.
Wiktionary
(1.1) szybko, prędko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. rzad. med. rychłozrost
Wiktionary
(1.1) rychłozrost; daw. rychłozlep
Wiktionary
dawniej: przysłówek odprzymiotnikowy "rychło" połączony z partykułą pytającą "-li" (= czy), np. "Nie wiedział, rychłoli skończy pracę w ogródku."
SJP.pl
Rychłowice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Wieluń.
Przez obrzeża wsi przebiega ruchliwa droga krajowa nr 43 łącząca Częstochowę z Wieluniem.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
szybkie zagojenie się, zabliźnienie się rany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rychłe; cecha tych, którzy są rychli
Wiktionary
przym. rychły
przysł. rychło
Wiktionary
mający wkrótce nastąpić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieodległy w czasie
(1.2) daw. prędki, porywczy, popędliwy
Wiktionary
(1.1) Jak wiadomo, w religii chrześcijańskiej korona cierniowa stanowi nie tylko symbol męczeństwa, ale i zapowiedź rychłego zmartwychwstania.
Wiktionary
przysł. rychło
rzecz. rychłość ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. rysunek, reprodukcja fotografii;
2. odbitka graficzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. druk. ilustracja w książce, dawniej wykonywana ręcznie technikami graficznymi
(1.2) szt. druk. każda odbitka graficzna z matrycy lub płyta wykonywana dowolną techniką np. stalorytu lub miedziorytu;
Wiktionary
Rycina – każda odbitka graficzna (z matrycy), np. drzeworyt, miedzioryt, litografia; określenie może być używane w odniesieniu do wszystkich technik (w tym komputerowych), a samo podłoże nie musi być nawet płaskie.
Wikipedia
(1.1) Zrządzeniem chochlika drukarskiego dziewięćdziesiąta trzecia rycina została wydrukowana do góry nogami. Rycina przedstawiała wnętrze średniowiecznego kościoła typu salowego.
(1.2) Usłużny subiekt otwiera dalsze składy, wypełnione aż po sufit książkami, rycinami, fotografiami. Te winiety, te ryciny przechodzą stokrotnie najśmielsze nasze marzenia.
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡ɕĩna, AS: ryćĩna
Wiktionary
rzecz. rycie n., rytownik m., ryt m.
czas. ryć ndk., zryć dk.
Wiktionary
(1.1) skr. ryc.
Wiktionary
zdrobnienie od: rycina
SJP.pl
przymiotnik od: Ryki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rykami, dotyczący Ryk
Wiktionary
rzecz. Ryki nmos.
Wiktionary
ptak wędrowny z rodziny bekasowatych; szlamik rycyk; szlamnik rycyk
SJP.pl
Rycyk, szlamik rycyk, szlamnik rycyk ("Limosa limosa") – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Bliski zagrożenia wyginięciem.
Wikipedia
1. potocznie: olej rycynowy - olej z nasion rącznika używany jako środek przeczyszczający;
2. białko o silnych właściwościach toksycznych występujące w nasionach rącznika pospolitego
SJP.pl
Rycyna – białko o silnych właściwościach toksycznych pochodzące z rącznika pospolitego ("Ricinus communis" z rodziny "Euphorbiaceae"). Wszystkie części rośliny zawierają rycynę, ale największe jej stężenie (od 1 do 5%) występuje w nasionach. Jako substancja białkowa z grupy lektyn nie miesza się z olejami, co umożliwia produkcję nieszkodliwego dla ludzi oleju rycynowego (który nie zawiera rycyny).
Wikipedia
Rycynina – organiczny związek chemiczny z grupy alkaloidów. Trujący alkaloid pirydynowy będący pochodną pirydyny. Występuje w nasionach i w młodych roślinach rącznika.
Wikipedia
olej rycynowy - olej z nasion rącznika używany jako środek przeczyszczający; rycyna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z nasion rącznika, zawierający rycynę
Wiktionary
rzecz. rycyna ż.
Wiktionary
1. pospolite określenie olejku rycynowego (środek przeczyszczający);
2. roślina z rodziny wilczomleczowatych, pochodząca z krajów tropikalnych, której nasiona wykorzystywane są do produkcji oleju dla farmacji i przemysłu
SJP.pl
mieszkaniec Ryk (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Ryk (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. ustalona odgórnie suma podatku dochodowego i obrotowego;
2. całkowita suma przeznaczona na określone wydatki, bez podziału na poszczególne pozycje
SJP.pl
Ryczałt ( ritschart) – należna kwota pieniężna w wysokości ustalonej z góry – bez rozliczania kosztów poszczególnych transakcji, np. zryczałtowana opłata pocztowa – kwota ustalona z góry należna za korzystanie z usług pocztowych; ryczałt podatkowy – uproszczona metoda naliczania podatku, bez ustalania podstawy wymiaru podatku.
Wikipedia
w ekonomii: płacąc ogólnie, bez rozbicia na poszczególne sumy
SJP.pl
potocznie: osoba rozliczająca się ryczałtowo
SJP.pl
1. dotyczący ryczałtu;
2. dokonywany hurtowo
SJP.pl
w gwarze poznańskiej: stołeczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ryczeć.
(1.2) odgłos wydawany przez niektóre zwierzęta
Wiktionary
IPA: rɨˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ryčẽńe
Wiktionary
czas. ryczeć ndk., ryknąć dk.
rzecz. ryk mrz., rykowisko n.
Wiktionary
(1.2) ryk
Wiktionary
1. o zwierzętach: wydawać głośny, doniosły głos, ryk;
2. potocznie: głośno, przeraźliwie krzyczeć, śpiewać; drzeć się, wrzeszczeć;
3. grzmieć, huczeć, rozbrzmiewać;
4. potocznie: głośno śmiać się lub płakać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. ryknąć)
(1.1) o niektórych zwierzętach: wydawać przeciągły i donośny odgłos
(1.2) o ludziach: wydawać donośny głos płacząc, śpiewając lub śmiejąc się
Wiktionary
IPA: ˈrɨt͡ʃɛt͡ɕ, AS: ryčeć
Wiktionary
rzecz. ryczenie n., porykiwanie n., rykowisko n., ryczka ż., ryk mrz.
czas. ryknąć dk., zaryczeć dk., wyryczeć dk., porykiwać ndk.
przym. rykliwy
Wiktionary
w gwarze poznańskiej: stołeczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. reg-pl|Poznań. stołek, taboret
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W antrejce na ryczce stoją bumsy w tytce.
Wiktionary
rzecz. ryk m.
czas. ryczeć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ Ryczywół
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ryczywołu, związany z Ryczywołem
Wiktionary
rzecz. Ryczywół m., ryczywolanin m., ryczywolanka ż.
Wiktionary
1. nazwa kilku miejscowości w Polsce;
2. część miasta Bochnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. wieś i gmina w powiecie obornickim
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ryczywół leży nad Flintą.
Wiktionary
rzecz. ryczywolanin m., ryczywolanka ż.
przym. ryczywolski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj łopaty (do kopania ziemi itp.); szpadel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj łopaty
(1.2) gw-pl|Poznań. daszek czapki
Wiktionary
(1.1) [..] nie miał co robić, bo mu nie wypadało ani siekiery wziąć, ani grabi i rydla.
Wiktionary
IPA: ˈrɨdɛl, AS: rydel
Wiktionary
rzecz. rydelek mrz., rydlówka ż., Rydel mos./ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rydlewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin.
Wieś duchowna, własność sufraganii gnieźnieńskiej, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kcyńskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 236 mieszkańców. Jest siedemnastą co do wielkości miejscowością gminy Żnin.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
trzonek, na którym osadzony jest rydel
SJP.pl
mieszkaniec Rydułtów
SJP.pl
mieszkanka Rydułtów
SJP.pl
przymiotnik od: Rydułtowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rydułtowami, dotyczący Rydułtów
Wiktionary
rzecz. Rydułtowy nmos., rydułtowianin m., rydułtowianka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie śląskim;
Wiktionary
}|-
Rydułtowy – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, w powiecie wodzisławskim.
Według danych pochodzących z 31 grudnia 2023 r. miasto miało 20 168 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˌrɨduwˈtɔvɨ, AS: ryduu̯tovy
Wiktionary
rzecz. rydułtowianin m., rydułtowianka ż.
przym. rydułtowski
Wiktionary
(1.1) slang. Rydy
Wiktionary
dwukołowy wóz bojowy zaprzężony w dwa lub cztery konie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dwukołowy wóz bojowy zaprzężony w dwa lub cztery konie
(1.2) daw. prosty wóz kryty
(1.3) daw. okazały, duży pojazd
Wiktionary
Rydwan – pojazd konny, najczęściej dwukołowy zaprzężony w dwa lub cztery konie, zwykle z tyłu otwarty.
Wikipedia
IPA: ˈrɨdvãn, AS: rydvãn
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
a) ozdobna torebka damska
b) woreczek na przybory do szycia, haftowania itp.
SJP.pl
grzyb z rodzaju mleczajów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pot. mykol. grzyb jadalny z gatunku nazwa systematyczna|Lactarius deliciosus|ref=tak., mleczaj rydz, z koncentrycznymi pasami na kapeluszu;
(1.2) daw. bot. roln. roślina oleista z gatunku nazwa systematyczna|Camelina sativa|(L.) Crantz|ref=tak., lnicznik siewny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) (…) weź mój koszyk i sam zbieraj rydze, bo mnie to, przyznam się, nie bawi.
Wiktionary
IPA: rɨt͡s, AS: ryc
Wiktionary
rzecz. Rydzyk m., Rydzówka ż., Rydzyna ż., Rydzyny nmos., rdza ż., Rydzynki nmos., Rydzewo n., rdzewienie n., zardzewienie n.
:: zdrobn. rydzyk m., ryżyk m., rydzek m.
czas. rdzewieć ndk., zardzewieć dk.
przym. rydzowy, rydzówkowy, rydzynowy, ryży, rdzawy, rydzewski, rydzynkowy
Wiktionary
(1.1) mleczaj rydz, rydz pański, rydzyk, rydzek, rycek, ryżyk, ryzok
(1.2) lnicznik siewny, lnianka siewna, lnianka, lennica, judra, rydzyk, ryżyk
Wiktionary
Edward Rydz-Śmigły (1886-1941) - polityk
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
miejsce, w którym rosną rydze
SJP.pl
mały rydz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mykol. pot. niewielki, młody rydz
Wiktionary
(1.1) Na polance zauważyłam skupisko rydzyków.
Wiktionary
IPA: ˈrɨd͡zɨk, AS: ryʒyk
Wiktionary
rzecz. rydz m.
przym. rydzowy
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Rydzyna (niem. "Reisen") – miasto w zachodniej Polsce, woj. wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rydzyna. Położone na Wysoczyźnie Leszczyńskiej, około 8 km od Leszna, przy drodze Poznań-Wrocław, nad Kopanicą. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. leszczyńskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Rydzyny
SJP.pl
mieszkanka Rydzyny
SJP.pl
przymiotnik od: Rydzyna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rydzyną, dotyczący Rydzyny
Wiktionary
rzecz. Rydzyna ż., rydzynianin m., rydzynianka ż.
Wiktionary
1. młodzieżowo: wpadka, gafa;
2. w gwarze poznańskiej: beksa (kobieta);
3. dawniej, dziś gwarowo: kobieta głupia, niezaradna; cymbałka, tumanka;
4. gwarowo: żelazna skuwka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. daw. gwara. żelazna skuwka lub obręcz służąca do wzmacniania elementów drewnianych, np. dyszla lub koła
(1.2) gw-pl|Bory Tucholskie. kręg kuchenny (element pieca)
(1.3) gw-pl|Poznań. ekspr. twarz, gęba
(1.6) pot. slang. stan ogólnej niemocy, bezsensu lub trudna sytuacja życiowa
rzeczownik, rodzaj męski, żeński lub nijaki
(3.1) gw-pl|Poznań. beksa
Wiktionary
(1.3) Jego właśnie Andrzej zamalował w ryfę i nos mu rozjuszył.
(2.1) Niech ją, kto chce, bierze, byle nie taki bałwan, taki niedźwiadek, taki ryfa.
(3.1) Co to za ryfa, beczy i beczy!
Wiktionary
(1.1) obręcz, skuwka
(1.3) twarz, gęba
(1.4) grymas, mina
(1.5) wpadka, przypał, klops, lipa, niepowodzenie
(2.1) cymbał, bałwan, prostak, gapa, bufon
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. półsyntetyczny antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń m.in. prątkiem gruźlicy i prątkiem trądu;
Wiktionary
Ryfampicyna, rifampicyna (INN: rifampicin; skrót: RMP; ATC: J04 AB02) – półsyntetyczny antybiotyk ansamycynowy o działaniu bakteriobójczym, stosowany w leczeniu zakażeń wrażliwymi drobnoustrojami, w tym: prątkiem gruźlicy i prątkiem trądu.
Wikipedia
rzecz. rifampicyna ż.
Wiktionary
w geologii: często używana nazwa górnego proterozoiku
SJP.pl
Ryfej – jednostka stratygraficzna wydzielana w przeszłości jako system w obrębie górnego proterozoiku, pomiędzy wendem a środkowym proterozoikiem (675–1650 mln lat temu). Obecnie jednostka historyczna, nieużywana we współczesnej oficjalnej stratygrafii.
Nazwa zaproponowana przez Nikołaja Szatskiego w 1945, wywodzi się od łacińskiej nazwy gór Ural "Ripheus", gdyż po raz pierwszy skały tego kompleksu wyodrębniono w południowej części Uralu.
Wikipedia
zdrobnienie od: Rebeka (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) poufała forma imienia Rebeka
Wiktionary
(1.1) Moją drugą babcię, matkę ojca, Ryfkę Rottenberg, pamiętam bardzo mało, miałam 6 lat, kiedy zmarła.
(1.1) Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. • (Uciekaj, uciekaj Ryfka!) • „Mama pod gruzami, tata w Majdanku…”
Wiktionary
rzecz. Rebeka ż.
Wiktionary
rodzaj skrobaka używany przez grawerów i rzeźbiarzy
SJP.pl
obrabiać powierzchnię przedmiotów tak, aby nadać im szorstkość
SJP.pl
wąski, długi i głęboki rów tektoniczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. rów tektoniczny o znacznej długości i głębokości;
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Aktualnie obserwuje się tworzenie nowego ryftu na terytorium Etiopii, na północy regionu Afar, w miejscu zbiegu płyt tektonicznych: afrykańskiej, arabskiej i somalijskiej.
Wiktionary
przym. ryftowy
Wiktionary
dotyczący ryftu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ryftem, dotyczący ryftu
Wiktionary
(1.1) Oba brzegi doliny ryftowej oddalają się od siebie.
Wiktionary
rzecz. ryft mrz.
Wiktionary
górnicza maszyna do wykonywania wierceń
SJP.pl
1. przestarzale: szablon w grube linie lub kratkę podkładany pod czystą kartkę w celu równego pisania; liniuszek;
2. w tradycyjnej technice drukarskiej: materiał zecerski używany w celu rozdzielania łamów lub uzyskania większego odstępu między wierszami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poligr. kartka z nadrukowanymi liniami
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) liniuszek
Wiktionary
1. metalowa zasuwa wsuwana do specjalnego otworu w celu zamknięcia czegoś;
2. poprzeczne wzniesienie zamykające dolinę rzeczną, lodowcową;
3. element mechanizmu blokującego ruch innych części urządzeń;
4. pozioma belka używana w budownictwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. rodzaj mechanizmu zamykającego, metalowy pręt lub sztabka wsuwane do odpowiedniego otworu lub skobla
(1.2) techn. przesuwny element blokujący ruch innych części mechanizmu lub maszyny
(1.3) bud. pręt konstrukcyjny poziomy albo pochyły, który łączy słupy drewnianego szkieletu budowlanego lub belka dzieląca szkielet ściany na mniejsze części czy też wydzielająca w niej otwory okienne albo drzwiowe
(1.4) geol. wał odgradzający kocioł polodowcowy od niższego piętra doliny lub odseparowujący jeziora
Wiktionary
Rygiel – w budownictwie, przeważnie poziomy element konstrukcyjny, belka rozpięta pomiędzy dwoma słupami. W budownictwie drewnianym określany również jako "rozwora".
Współcześnie nazywa się tak przede wszystkim belki o konstrukcji żelbetowej lub stalowej, wykorzystywane w konstrukcji szkieletowej budynków.
Wikipedia
czas. ryglować ndk., zaryglować dk.
przym. ryglowy
Wiktionary
(1.1) zasuwa
Wiktionary
zdrobnienie od: rygiel
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Ryglice – miasto w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ryglice. Położone około 20 km na południowy wschód od Tarnowa, w pobliżu Tuchowa. Prawa miejskie posiadało w latach 1824–1934 i od 2001.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 miasto miało 2673 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Ryglice
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ryglicami, dotyczący Ryglic
Wiktionary
rzecz. Ryglice nmos.
Wiktionary
mieszkaniec Ryglic (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Ryglic (miasta w Polsce)
SJP.pl
zamykać coś na rygiel (metalowa zasuwa)
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Rygobert – imię męskie pochodzenia germańskiego, oznaczające "bogato błyszczący". Patronem tego imienia jest św. Rygobert, arcybiskup Reims (VIII wiek).
Wikipedia
ustalony porządek zmuszający do zachowania ściśle określonych przepisów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ustalony porządek zmuszający do zachowania ściśle określonych przepisów
Wiktionary
(1.1) Nowy nauczyciel wprowadził duży rygor.
Wiktionary
IPA: ˈrɨɡɔr, AS: rygor
Wiktionary
rzecz. rygoryzm m., rygorystyczność ż., rygorysta m., rygorystka ż.
przym. rygorystyczny
przysł. rygorystycznie
Wiktionary
(1.1) dyscyplina, zdyscyplinowanie, karność, mores, subordynacja, reżim
Wiktionary
dawne określenie egzaminu, do którego przystępuje ubiegający się o stopień naukowy doktora; rigorosum
SJP.pl
człowiek trzymający się ściśle przepisów; formalista
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rygorystyczny
Wiktionary
rzecz. rygor m.
przym. rygorystyczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rygorystycznie
SJP.pl
trzymający się ściśle przepisów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przestrzegający przepisów w sposób bezwzględny
(1.2) oczekujący ścisłego przestrzegania zasad
(1.3) oparty na rygorze
Wiktionary
rzecz. rygor mrz., rygorysta mos., rygorystka ż., rygorystyczność ż., rygoryzm mrz.
przysł. rygorystycznie
Wiktionary
(1.1) formalistyczny, pedantyczny, skrupulatny
(1.2) srogi, surowy, sztywny
(1.3) sztywny, ścisły
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ścisłe przestrzeganie zasad
Wiktionary
Ry
Wikipedia
rzecz. rygor mrz.
przym. rygorystyczny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jedna z czterech Wed, zbiór hymnów powstały prawdopodobnie w latach 1500-1200 p.n.e.; Rigweda
SJP.pl
Rygweda ( ऋग्वेद, trl. "ṛgveda", Rigveda) – jedna z "sanhit" (zbiorów) wchodząca w skład wed, najstarszy zabytek literacki indoaryjski, niejednolity treściowo i chronologicznie.
W roku 2007 wpisana na listę UNESCO "Pamięć Świata".
Wikipedia
1. u zwierząt przedłużenie pyska
2. pospolicie: twarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) zool. wydłużona szczęka u zwierząt
(1.2) posp. twarz
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. → zob. ryć.
Wiktionary
Ryj – potok, lewobrzeżny dopływ Wisłoki o długości 7,99 km i powierzchni zlewni 16,12 km².
Potok płynie w Beskidzie Niskim. Jego źródła znajdują się na wysokości 620 m n.p.m., na zachód od szczytu Kolanin. Początkowo płynie w kierunku północno-wschodnim, przez obszar porośnięty lasem, następnie skręca na wschód i przepływa przez wsie: Jaworze i Desznicę. Uchodzi do Wisłoki w Kątach poniżej mostu na Wisłoce (droga wojewódzka nr 992). Przewaga dopływów prawobrzeżnych nad lewobrzeżnymi.
Wikipedia
(1.1) (…) zwalił się na gruby zad i jeno chrząkającym ryjem wodził za nią, gdy mu żarcie przegarniała (…)
(1.2) Nie wkurzaj mnie, bo inaczej w ryj dostaniesz!
Wiktionary
IPA: rɨj, AS: ryi ̯
Wiktionary
rzecz. ryjówka ż., zdrobn. ryjek m.
przym. ryjowaty
czas. ryć
Wiktionary
(1.2) morda, facjata, pysk, sznupa
Wiktionary
1. rzadko: określenie zwierzęcia ryjącego;
2. pogardliwie: kujon
SJP.pl
mały ryj u zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zdrobn. od: ryj
(1.2) pot. żart. buzia
(1.3) ent. narząd służący owadom do pobierania pokarmu
(1.4) zool. nazwa kilku wymarłych ssaków owadożernych z rzędu owadożerów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W chlewiku mieszka świnka / i trąca ryjkiem drzwi. / Gdy niosą jej jedzenie / to ona: kwi, kwi, kwi!
Wiktionary
rzecz. ryj mrz., ryjec mzw., ryjówka ż.
czas. ryć ndk.
Wiktionary
(1.3) rostrum
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ryjewo ( Rehhof, dawniej "Zieglershuben") – wieś w północnej Polsce w województwie pomorskim, w powiecie kwidzyńskim, w gminie Ryjewo, której jest siedzibą. Leży na prawym brzegu Wisły, w północnej części Niziny Kwidzyńskiej, ok. 10 km na północ od Kwidzyna, na trasie linii kolejowej Malbork-Kwidzyn-Grudziądz (stacja Ryjewo) i przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich nr 525 i 607.
Wikipedia
przymiotnik od: Ryjewo
SJP.pl
typ małych, drapieżnych bezkręgowców; szczotkoryjce, ryjokrętki
SJP.pl
Ry
Wikipedia
przedstawiciel typu małych, drapieżnych bezkręgowców
SJP.pl
gatunek nietoperza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Craseonycteris thonglongyai|J. Edwards Hill|ref=tak., gatunek nietoperza występujący w Tajlandii i Birmie
(1.2) zool. nazwa systematyczna|Macroscelides proboscideus|G. Shaw|ref=tak., gatunek małego ssaka z rodziny ryjkonosowatych występującego w południowej Afryce
Wiktionary
Ryjkonos ("Macroscelides") – rodzaj ssaków z podrodziny Macroscelidinae w obrębie rodziny ryjkonosowatych (Macroscelididae).
Wikipedia
(1.1) Błona ogonowa ryjkonosów jest dobrze rozwinięta.
(1.2) Opieka rodzicielska u ryjkonosów ogranicza się tylko do wieczornego karmienia.
Wiktionary
rzecz. ryjkonosowate nmos., ryjkonosowe nmos.
Wiktionary
(1.1) świnionos
(1.2) ryjoskoczek
Wiktionary
o cechach ryjkonosowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Ryjkonosowate, ryjkonosy, długouszki, ryjoskoczkowate, ryjoskoczki (Macroscelididae) – jedyna występująca współcześnie rodzina ssaków w obrębie rzędu ryjkonosowych (Macroscelidea).
Wikipedia
o cechach ryjkonosowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
o cechach ryjkonosowych (rząd ssaków)
SJP.pl
Ryjkonosowe (Macroscelidea) – rząd niewielkich, naziemnych ssaków łożyskowych z podgromady żyworodnych i grupy afroterów. Mimo bliższego pokrewieństwa ze słoniami niż z ryjówkowatymi wyglądem przypominają te drugie. Ich pozycję systematyczną odkryto dopiero w latach 90. XX wieku. Zwierzęta te pozostają słabo poznane. Zalicza się tu kilkanaście gatunków spotykanych na rozległych obszarach w Afryce. Żywią się głównie owadami, zwłaszcza mrówkami i termitami, uzupełniając dietę pokarmem roślinnym.
Wikipedia
o cechach ryjkonosowych (rząd ssaków)
SJP.pl
przypominający kształtem ryjek, podobny do ryjka
SJP.pl
nadrodzina kosmopolitycznych owadów roślinożernych z rzędu chrząszczy
SJP.pl
Ryjkowce (Curculionoidea) – nadrodzina owadów z rzędu chrząszczy, podrzędu wielożernych i serii (infrarzędu) Cucujiformia. Liczy ponad 62 tysiące opisanych gatunków. Chrząszcze te żerują na różnych gatunkach roślin, przechodząc rozwój wewnątrz tkanek roślinnych. Larwy pędrakowate. Charakterystyczny dla dorosłych jest przód głowy wyciągnięty w ryjek, który może być jednak bardzo krótki. Czułki zakończone są buławką. Znane od triasu lub jury.
Wikipedia
rodzina kosmopolitycznych owadów z rzędu chrząszczy, roślinożernych, o głowie wyciągniętej w ryjek; należą do niej między innymi: wołek zbożowiec, smolik, słonik, kwieciak; ryjkowce
SJP.pl
Ryjkowcowate, słoniki (Curculionidae) – rodzina chrząszczy z podrzędu wielożernych i nadrodziny ryjkowców. W zapisie kopalnym znane od aptu.
Wikipedia
o cechach ryjkowcowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
chrząszcz, przedstawiciel kosmopolitycznych owadów z rodziny ryjkowcowatych, o głowie wyciągniętej w ryjek
SJP.pl
rząd gadów o prymitywnej budowie; sfenodonty, rynchocefale
SJP.pl
gady ryjogłowe - rząd gadów o prymitywnej budowie; sfenodonty, rynchocefale
SJP.pl
drapieżny ssak z rodziny łasicowatych, zamieszkujący łąki i tereny leśne Birmy, Nepalu i Indochin
SJP.pl
niewielki ssak afrykański z rzędu ryjkonosów, o wydłużonym nosie i krótkich kończynach
SJP.pl
ryjosz burakowiec - gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych
SJP.pl
przypominający kształtem ryj, podobny do ryja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający ryj
Wiktionary
rzecz. ryj mzw./mrz.
Wiktionary
teren, na którym wypasane są świnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. Teresa
Wiktionary
ssak z rzędu owadożernych; sorek
SJP.pl
Ryjówek ("Suncus") – rodzaj ssaków z podrodziny zębiełków (Crocidurinae) w obrębie rodziny ryjówkowatych (Soricidae).
Wikipedia
ssak z rzędu owadożernych; sorek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Sorex||ref=tak., rodzaj ssaków z rodziny ryjówkowatych;
(1.2) zool. ssak z rodzaju ryjówek (1.1)
Wiktionary
Ryjówka ("Sorex") – rodzaj owadożernych ssaków z podrodziny ryjówek (Soricinae) w obrębie rodziny ryjówkowatych (Soricidae).
Wikipedia
(1.1) Małżowina uszna u ryjówki jest prawie całkiem ukryta w futrze.
Wiktionary
rzecz. ryj mrz., ryjek mrz.
czas. ryć
Wiktionary
ssak z rzędu owadożernych; sorek
SJP.pl
Ryjówki (Soricinae) – podrodzina ssaków z rodziny ryjówkowatych (Soricidae).
Wikipedia
rząd ssaków łożyskowych
SJP.pl
Ryjówkokształtne (Soricomorpha) – podrząd ssaków łożyskowych zaliczanych do owadożernych (Insectivora), a w kladystyce do Laurasiatheria.
Wikipedia
rodzina ssaków z rzędu owadożernych, o smukłym ciele, długiej ryjowato wyciągniętej głowie i aksamitnym gęstym włosie; żyją na całym świecie, z wyjątkiem Australii, Ameryki Południowej i Antarktydy
SJP.pl
Ryjówkowate, sorki (Soricidae) – rodzina ssaków z podrzędu Erinaceota w obrębie rzędu owadożerów (Eulipotyphla). Należy do niej przeszło 300 gatunków, w tym ryjówka malutka, która jest najmniejszym ssakiem Polski oraz ryjówek etruski uważany za najmniejszego znanego ssaka na świecie. Ryjówkowate zamieszkują Azję, Europę, Afrykę, Amerykę Północną i Południową.
Wikipedia
o cechach ryjówkowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
ryki;
1. głośny, przeciągły, donośny odgłos wydawany przez zwierzęta;
2. odgłos przypominający głos zwierząt;
3. potocznie: głośny, przeraźliwy krzyk, śpiew, śmiech, płacz wydawany przez ludzi w podnieceniu, bólu itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) donośny i przeciągły głos niektórych zwierząt
(1.2) ostry, donośny, przeciągły głos; dźwięk przypominający ryk (1.1)
(1.3) pot. głośny, przeraźliwy krzyk, śpiew, śmiech lub płacz
Wiktionary
Herb Ryk i jego odmiany
Ryk (Reck, Recke, Rück, Rek, Ryck, Rueck) – inflancki herb szlachecki, baronowski i hrabiowski.
Wikipedia
IPA: rɨk, AS: ryk
Wiktionary
rzecz. rykowisko n., ryczka ż., porykiwanie n., ryczenie n.
czas. ryczeć, zaryczeń, wyryczeć się, porykiwać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
ryk;
1. głośny, przeciągły, donośny odgłos wydawany przez zwierzęta;
2. odgłos przypominający głos zwierząt;
3. potocznie: głośny, przeraźliwy krzyk, śpiew, śmiech, płacz wydawany przez ludzi w podnieceniu, bólu itp.
SJP.pl
Ryki – miasto w Polsce położone w województwie lubelskim, siedziba powiatu ryckiego oraz gminy miejsko-wiejskiej Ryki.
Według danych GUS z 31 grudnia 2021 r. Ryki liczyły 9498 mieszkańców.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. o niektórych zwierzętach, zwłaszcza krowie: wydać przeciągły, donośny głos;
2. wydać bardzo głośne, hałaśliwe dźwięki
SJP.pl
1. odbicie się lecącego przedmiotu, powodujące zmianę kierunku dalszego jego ruchu;
2. przedmiot, który odbił się od jakiejś przeszkody i zmienił kierunek ruchu;
3. potocznie: przykra i niespodziewana konsekwencja czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. odbicie się lecącego przedmiotu od jakiejś przeszkody, powodujące gwałtowną zmianę trajektorii lotu, lub ten odbijający się przedmiot;
(1.2) przen. niespodziewana przykra konsekwencja czegoś
Wiktionary
Rykoszet – zmiana trajektorii lecącego przedmiotu, będąca wynikiem jego zderzenia z przeszkodą. Także określenie samego odbitego (zrykoszetowanego) przedmiotu. Termin stosowany zwłaszcza wobec pocisków wystrzeliwanych z broni palnej.
Wikipedia
IPA: rɨˈkɔʃɛt, AS: rykošet
Wiktionary
(1.1) odbicie
Wiktionary
o wystrzelonym pocisku: odbijać się od twardej powierzchni i lecieć dalej w innym kierunku
SJP.pl
1. miejsce, gdzie zbierają się jelenie i łosie w okresie godowym;
2. zachowanie się jeleni i łosi w czasie rui
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) łow. czas godów u jeleni
(1.2) łow. miejsce walk jelenich w okresie godowym
Wiktionary
Rykowisko – okres godowy jeleni szlachetnych, w Polsce rozpoczyna się w drugiej połowie września i trwa około czterech tygodni.
Samce jeleni zaczynają wydawać głośne odgłosy, zaczynając tuż przed zachodem słońca, a kończąc o świcie. Przez całą noc potężny, basowy ryk byków rozlega się echem na wiele kilometrów po okolicy. Okres godowy jeleni wschodnich (sika) jest nazywany gwizdowiskiem.
Wikipedia
(1.1) W lasach gorąco, rykowisko wkracza w kulminacyjną fazę.
Wiktionary
rzecz. ryczenie n., ryk mrz.
czas. ryczeć ndk., ryknąć dk., zaryczeć dk.
przym. rykowiskowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
imię żeńskie pochodzenia germańskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. imię|polski|ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Święta Ryksa była towarzyszką świętej męczennicy Urszuli.
(1.1) Poważną rolę w historii Polski odgrywają żony książąt, jak Niemki – Oda, Ryksa i Judyta Maria, Czeszki – Dąbrówka i Judyta, Rusinki – Maria Dobrogniewa i Zbysława, żona Mieszka, syna Bolesława Śmiałego.
Wiktionary
riksza;
1. lekki, dwukołowy pojazd o jednym lub dwu siedzeniach, popularny w krajach Dalekiego Wschodu
2. trzykołowy rower lub motorower
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zob. riksza.
Wiktionary
IPA: ˈrɨkʃa, AS: rykša
Wiktionary
rzecz. rykszarz mos.
Wiktionary
człowiek kierujący rykszą (rikszą) lub ciągnący rykszę; rikszarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zob. rikszarz.
Wiktionary
Rykszarz (wietn. "Xích lô") – wietnamsko-francusko-hongkoński dramat filmowy z 1995 roku w reżyserii Tran Anh Hunga.
Obraz miał swoją premierę w konkursie głównym na 52. MFF w Wenecji, gdzie zdobył Złotego Lwa oraz Nagrodę FIPRESCI. W ojczystym Wietnamie został jednakże zakazany ze względu na oglądanie się na zachodnie tendencje oraz realistyczne ukazanie ulicznej biedy.
Wikipedia
IPA: ˈrɨkʃaʃ, AS: rykšaš
Wiktionary
rzecz. ryksza ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. szpadel
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) gw. Górny Śląsk sztecher
Wiktionary
1. wyrostek rylcowaty - część kości łokciowej, promieniowej lub skroniowej;
2. przypominający kształtem rylec
SJP.pl
narzędzie o ostrym końcu, używanie do rycia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. wąskie, wydłużone narzędzie, zwykle stalowe i osadzone na drewnianej oprawce, służące do rytowania lub pisania
(1.2) roln. część robocza narzędzi rolniczych do spulchniania gleby, takich jak radło czy socha
(1.3) archeol. narzędzie kamienne, zwykle krzemienne, używane przez ludzi pierwotnych do obróbki innych materiałów
(1.4) hist. starożytny przyrząd do pisania na tabliczkach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.4) Z mego serca tryska piękne słowo: / utwór mój głoszę dla króla; / mój język jest jak rylec biegłego pisarza.
Wiktionary
rzecz. rylcowatość ż., rylczak mrz.
przym. rylcowaty, rylcowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk sztift
(1.4) styl
Wiktionary
przymiotnik od: Riła
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zgodność brzmienia końcówek wyrazów, znajdujących się przeważnie na końcu wersów;
2. zwykle w lm., książk. wiersze rymowane, poezja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. para dwóch słów na końcu wersu utworu pisanego wierszem o identycznych lub podobnie brzmiących końcówkach
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Co to za wiersz, skoro nie ma rymów?
Wiktionary
IPA: rɨ̃m, AS: rỹm
Wiktionary
rzecz. rymowanka ż.
czas. rymować
przym. rymiczny
ims. rymowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. katar
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. grypa
Wiktionary
mieszkaniec Rymanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rymanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Rymanów, Rymanów-Zdrój
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rymanowem, dotyczący Rymanowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Rymanów mrz., rymanowianin m., rymanowianka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Rymanów – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rymanów.
Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1376. W XVI w. w województwie ruskim.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 miasto liczyło 3545 mieszkańców, będąc 36. najludniejszym miastem w województwie.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. maszyna do szycia skóry;
2. technika wyrabiania przedmiotów ze skóry; rymarstwo;
3. dawniej: żona rymarza
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
warsztat zajmujący się wyrobem i naprawą przedmiotów ze skóry i materiałów skóropodobnych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dotyczący rymarza, rymarstwa
SJP.pl
technika wyrabiania przedmiotów ze skóry; rymarka
SJP.pl
Rymarstwo – dział rzemiosła zajmujący się wytwarzaniem uprzęży konnych, siodeł, akcesoriów jeździeckich i skórzanych pasów pędnych.
Tradycyjnie wyroby szyte były ręcznie ze skór, a następnie wykańczane metalowymi okuciami. Część pracowni zachowało ten sposób pracy, pozostałe wykorzystują szycie maszynowe. Rymarze posiadali własne cechy regulujące zwyczaje, zasady zdobywania zawodu i rozsądzające spory.
Wikipedia
1. rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze skóry;
2. żartobliwie: osoba, która tworzy nieudolne wiersze; rymokleta, rymopis, wierszopis, wierszorób, rymorób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik zajmujący się wyrabianiem przedmiotów ze skóry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Oddać w banku osiemset rubli, aha… Do Lublina wysłać trzy albumy, tuzin portmonetek… Właśnie!… Do Wiednia przekaz na tysiąc dwieście guldenów… Z kolei odebrać transport… Zmonitować rymarza za nieodesłanie walizek… Bagatela!… Napisać list do Stasia… Bagatela…
Wiktionary
IPA: ˈrɨ̃maʃ, AS: rỹmaš
Wiktionary
rzecz. rymarstwo n.
przym. rymarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rymań (niem. "Roman") – wieś gminna w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Rymań, przy drodze wojewódzkiej nr 112. Miejscowość jest siedzibą gminy Rymań.
Pod koniec 2009 roku w Rymaniu było zarejestrowanych 77 podmiotów gospodarczych.
Wikipedia
przymiotnik od: Rymań
SJP.pl
weksel, na którym znajduje się co najmniej jeden indos
SJP.pl
Rymesa – weksel puszczony w obieg, tj. weksel, który posiada co najmniej jeden indos
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rymnikiem, dotyczący Rymnika
Wiktionary
rzecz. Rymnik mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodniej Rumunii, u podnóża Karpat Wschodnich, nad rzeką Rymnik;
Wiktionary
Zobacz też: Râmnicu Sărat.
Rymnik (rum. "Râmnicu Sărat") – miasto we wschodniej Rumunii, w okręgu Buzău, u podnóża Karpat Wschodnich, nad rzeką Rymnik. Liczy około 38,8 tys. mieszkańców.
W 1789 roku nad rzeką o tej samej nazwie rozegrała się bitwa nad Rymnikiem.
Wikipedia
przym. rymnicki
Wiktionary
gwarowo: uderzyć się, przewrócić się, często także: położyć się na krótki czas, zdrzemnąć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) poetycki bajarz
Wiktionary
rym przybliżony, podobieństwo brzmienia zakończeń wyrazów zbliżone do rymu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. niepełna zgodność brzmień zakończeń wyrazów, przypominająca rym
Wiktionary
(1.1) Nie jest to jedyna cecha „reakcyjna”. Rymy tradycyjne przeważają nad wszelkiego rodzaju rymoidami; rym nieścisły użyty jest zawsze oględnie, […]
Wiktionary
pogardliwie: ktoś, kto tworzy mało wartościowe, liche wiersze; wierszokleta, wierszopis, rymopis, wierszorób, rymorób
SJP.pl
pogardliwie: ktoś, kto tworzy mało wartościowe, liche wiersze; wierszokleta, rymokleta, wierszopis, wierszorób, rymorób
SJP.pl
pogardliwie: ktoś, kto tworzy mało wartościowe, liche wiersze; wierszokleta, rymokleta, rymopis, wierszopis, wierszorób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) tworzenie rymów, rymowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. poeta
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. wiersz
Wiktionary
rzecz. rymotwórca m., rymotórczyni m., rymotwórstwo n.
przym. rymotwórczy
Wiktionary
rzadko: ten, kto układa wiersze; poeta, wersyfikator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) poeta
Wiktionary
rzecz. rymotwór mos./mrz.
Wiktionary
dotyczący tworzenia rymów; wierszotwórczy, poetycki
SJP.pl
tworzenie wierszy; wierszopisarstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rymować.
Wiktionary
czas. rymować ndk.
Wiktionary
krótki wierszyk o prostych rymach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. prosty, krótki wiersz rymowany
(1.2) pot. wyrażenie o rymujących się częściach, często o charakterze dźwiękonaśladowczym, np. hokus-pokus, trele-morele, szuru-buru
Wiktionary
Rymowanka – wierszowana forma literacka, zwykle o niewielkiej wartości artystycznej.
W rymowance mogą się znajdować następujące rodzaje braków formalnych:
Obecnie rymowanki ulegają zapomnieniu, jednak czasami utwory o tego rodzaju formie zachowują się w pamięci lub zapisach. Dotyczy to szczególnie utworów kabaretowych lub poezji dla dzieci. W polskiej tradycji literackiej rymowanki o większej wartości literackiej są też często klasyfikowane jako fraszki lub bajki.
Wikipedia
(1.1) Przypomniałem sobie wtedy jakąś głupiutką rymowankę z podstawówki i postanowiłem ją wyrecytować.
Wiktionary
rzecz. rym mrz.
czas. rymować ndk.
Wiktionary
1. dobierać wyrazu do rymu;
2. pisać wiersze
SJP.pl
czasownik
(1.1) tworzyć rymy
czasownik zwrotny rymować się
(2.1) o słowach: tworzyć rym z innymi słowami
Wiktionary
(1.1) Rymuję po polsku, bo nie jestem z Waszyngtonu, Londynu, Rzymu czy znad Balatonu (Kaliber 44 „Międzymiastowa”).
(2.1) „Porządek” rymuje się ze słowem „obrządek”.
Wiktionary
IPA: rɨ̃ˈmɔvat͡ɕ, AS: rỹmovać
Wiktionary
rzecz. rym m., rymowanka ż., rymowanie n.
Wiktionary
publikacja zawierająca zestawienia wyrazów z podobnie brzmiącymi zakończeniami, pomocna w tworzeniu wierszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. przest. metalowy pręt, drąg lub łom służący do wyważania zabezpieczeń, np. drzwi
(1.2) środ. przest. tępe narzędzie (np. kij, kołek) wykorzystywane do zadawania uderzeń
Wiktionary
(1.1) Złodzieje z rympałem w rękach, kiedy organizują przestępczą robotę, również się przed niczym nie cofają, pokonują każdą przeszkodę
(1.1) W ten sposób, zamiast służyć instytucjom państwa do walki z przestępczością, narzędzie stało się rympałem w rękach przestępców.
Wiktionary
czas. rympalić
rzecz.
:: zdrobn. rympałek
Wiktionary
(1.1-3) war. rępał
(1.1) pręt; łom
Wiktionary
wykrzyknik naśladujący odgłos nagłego, niespodziewanego uderzenia, upadku, strzału itp.; rym
SJP.pl
„Ryms”, także „RYMS” (podtytuł: "Magazyn o literaturze dla dzieci i młodzieży") – polskie czasopismo poświęcone literaturze dla dzieci i młodzieży, ukazujące się od 2007 roku jako kwartalnik wydawany przez Wydawnictwo Hokus-Pokus i połączone z internetowym portalem (wortal).
Wikipedia
upaść; bęcnąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) pot. przewrócić się
Wiktionary
(1.1) rymnąć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pejor. gw-pl|Lwów., reg-pl|Przemyśl. wredna, pyskata, zła, kłótliwa kobieta
(1.2) pejor. gw-pl|Lwów, Cieszanów. kobieta lekkich obyczajów
Wiktionary
(1.1) — Już nie mogę wytrzymać z tą, szelmą, pijaczką, — wyjaśniła powód kłótni. // — Z szelmą, pijaczką, — rozkrzyczała się za drzwiami wściekła baba — ja ci tu dam zaraz szelmę, ty rymundo, jak ci wyleję urynał na głowę!
(1.1) „A ty rymundo” — woła na jedną, „a ty łyczakowska szkapo” krzyczy na drugą, „na tom was hodowała i hydukowała [= edukowała] na eleganckie panny, byście się śmiały z waszej rodzonej matki. A szlak by was wszedł, ścierwa dziadowskie!”…
(1.1) — Postawisz setkę spragnionej dziewczynie? — zapytała Czarna Werka, waląc się na wolne krzesło koło Popielskiego. // — Poszła won, stara rymunda! — powiedział do niej po lwowsku […].
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. zgodność brzmienia końcówek wyrazów, znajdujących się przeważnie na końcu wersów;
2. zwykle w lm., książk. wiersze rymowane, poezja
SJP.pl
1. ryba chrzęstnoszkieletowa; raszpla, skwat, anioł morski;
2. dawniej: rynna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim;
(1.2) geogr. toponim, nazwa kilku wsi w Polsce;
(1.3) geogr. pustynia pomiędzy Kazachstanem a Rosją;
Wiktionary
Ryn ( Rhein) – miasto w północno-wschodniej Polsce, w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ryn.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. Ryn liczył 2678 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) W 1657 r. na Ryn najechali Tatarzy hetmana Gosiewskiego, którzy spalili zamek.
(1.2) Jadąc przez Ryn, widzieliśmy bociany.
(1.3) Mieszkańcami Ryna są przede wszystkim Kazachowie.
Wiktionary
IPA: rɨ̃n, AS: rỹn
Wiktionary
rzecz. ryński mrz., Rynianin m., Rynianka ż.
przym. ryński
Wiktionary
1. ryba chrzęstnoszkieletowa; raszpla, skwat, anioł morski;
2. dawniej: rynna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w górnictwie: powróz do ciągnięcia żelaznego łańcucha, zakończony hakiem; rynał
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. Renatka
Wiktionary
przedstawiciel rzędu prymitywnych pierwotnych gadów wyglądem przypominających duże jaszczurki
SJP.pl
przedstawiciel rzędu prymitywnych pierwotnych gadów wyglądem przypominających duże jaszczurki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Ryndak (forma żeńska Ryndak, Ryndakowa, liczba mnoga: Ryndakowie) – polski nazwisko. Nosi je około 1007 osób. Najwięcej osób o tym nazwisku mieszka na terenie Małopolski i Podkarpacia.
Na początku lat 90-XX wieku w Polsce nosiło je 829 osób
Wikipedia
zdrobnienie od: rynek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. niewielki rynek, plac w centrum miasta
(1.2) pot. targowisko
Wiktionary
(1.1) Oczom turystów ukazał się uroczy ryneczek.
(1.2) Kupiłaś tę bluzkę na ryneczku?
Wiktionary
IPA: rɨ̃ˈnɛt͡ʃɛk, AS: rỹneček
Wiktionary
rzecz. rynek m.
przym. rynkowy
Wiktionary
zdrobnienie od: rynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: rynka
Wiktionary
IPA: rɨ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: rỹnečka
Wiktionary
rzecz. rynka ż.
Wiktionary
1. plac w centrum miasta, wokół którego znajdują się budynki, a w środku często ratusz;
2. dawniej: główny plac targowy w centrum miasta;
3. całokształt stosunków handlowych i gospodarczych;
4. rejon o określonym zapotrzebowaniu na coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wydzielona część miasta, plac, gdzie kupcy sprzedają swoje towary ze straganów;
(1.2) centralne miejsce w mieście, gdzie dawniej był rynek (1.1)
(1.3) ekon. pojęcie obejmujące cały handel jakimiś surowcami lub produktami na jakimś obszarze;
(1.4) łódź. bazar, targowisko, miejsce targu niekoniecznie na rynku (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kupiliśmy na rynku świeżą kapustę i mięso.
(1.2) Przy naszym rynku znajduje się poczta, kościół, komisariat i urząd miasta.
(1.3) Na polskim rynku stali zanotowano znaczny wzrost cen.
Wiktionary
IPA: ˈrɨ̃nɛk, AS: rỹnek
Wiktionary
(1.1-2) zdrobn. ryneczek
(1) przym. rynkowy, przyrynkowy, wokółrynkowy
Wiktionary
(1.1) targowisko, targ, bazar
(1.2) centrum, plac
(1.3) handel
(1.4) ryneczek
Wiktionary
rodzaj medalionu wykonanego z cienkiej blachy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. wojsk. szeroki blaszany napierśnik z symbolem religijnym lub narodowym noszony przez wojskowych
Wiktionary
Ryngraf (z niem. "Ringkragen" (dosł. "okrężny kołnierz"), staropol. "kaplerz") – naszyjnik z blaszanym wisiorem w kształcie tarczy amazonek lub tarczy herbowej, wywodzący się z obojczyka (elementu zbroi).
Ryngrafy wykonane były zwykle z mosiężnej lub srebrnej blachy.
Wikipedia
(1.1) Marszałek miał na piersi ryngraf z Najświętszą Panienką.
Wiktionary
prymitywna roślina lądowa pochodząca z dolnego dewonu, obecnie wymarła, bezlistna, niewielkich rozmiarów (do 0,5 m wysokości) o pędach rozgałęziających się głównie widlasto
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Ryna, Ryni
SJP.pl
mieszkanka Ryna, Ryni
SJP.pl
Rynica (niem. "Roderbeck") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Widuchowa.
31 grudnia 2008 r. wieś miała 220 mieszkańców.
We wsi rośnie pomnikowy dąb, o obwodzie pnia 734 cm i wysokości 24,5 m (w 2015).
Wikipedia
1. mała rynna, podłużne płaskie naczynie, coś spełniającego funkcję rynny;
2. mała patelnia; rynka
SJP.pl
przypominający kształtem wąskie korytko, podobny do rynny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zool. nazwa systematyczna|Rangifer|C.H. Smith|ref=tak., renifer
Wiktionary
regionalne: rondelek z rączką lub dwoma uszkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. daw. niski, płaski rondelek dwuuszny lub z prostą rączką (dawniej trójnożny) do smażenia lub duszenia potraw, zwykle mięsnych, rodzaj głębokiej patelni;
(1.2) lwów. płaski lub niski garnek
(1.3) reg-pl|Kresy. patelnia
Wiktionary
Rynka (tygielek) – niski, płaski rondelek, zwykle gliniany, z dwoma uchami lub rączką, czasem na trzech nóżkach, służący do duszenia i smażenia potraw mięsnych i innych.
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. ryneczka
Wiktionary
(1.1) kielimka, kielemka, tygielek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zwolennik gospodarki opartej na zasadach wolnego rynku; wolnorynkowiec
SJP.pl
→ rynkowy
SJP.pl
Rynkowo ( "Rinkau") – osiedle położone w Północnym Pasie Rekreacyjnym Bydgoszczy. Większą część osiedla zajmują obszary leśne. Nieliczną zabudowę stanowią domy jednorodzinne oraz obiekty przemysłowe. Na granicy osiedla przebiega linia kolejowa ze zlikwidowaną dla ruchu pasażerskiego stacją Rynkowo i nadal używanym przystankiem osobowym Rynkowo Wiadukt.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
→ rynkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ekon. dotyczący rynku, tj. kupna i sprzedaży
(1.2) umiejscowiony na rynku, placu miejskim
Wiktionary
rzecz. rynek mrz., rynkowe n.
:: zdrobn. ryneczek mrz.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Rynkówka – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Smętowo Graniczne.
W latach 1945–1975 miejscowość administracyjnie należała do tzw. dużego województwa gdańskiego, a w latach 1975–1998 do tzw. małego województwa gdańskiego.
Wikipedia
rurkowata konstrukcja do odprowadzania deszczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. rura, do której spływają wody zgromadzone na dachu podczas deszczu:
(1.2) geol. długie i wąskie wgłębienie powstające na skutek ruchu lodowca, lądolodu bądź spływającej wody;
(1.3) nadmuchiwana zjeżdżalnia, służąca do ewakuacji ludzi z samolotu
Wiktionary
Rynna – półotwarta rura najczęściej kładziona wokół krawędzi dachu budynków, do której spływa woda opadowa z dachu podczas deszczu. Rynnę podtrzymuje wspornik rynny (inne nazwy: hak do rynny, pot. rynajza, rynhak).
Rynna często jest mylona z rurą spustową, czyli pionową rurą, łączącą rynnę z ziemią lub podziemną instalacją kanalizacji deszczowej.
Wikipedia
(1.1) Po deszczu, pozostałe na dachu wody opadowe spłynęły po rynnie.
Wiktionary
IPA: ˈrɨ̃nːa, AS: rỹ•na
Wiktionary
rzecz. rynniarz m., rynnica ż.
:: zdrobn. rynienka ż.
przym. rynnowy
Wiktionary
chrząszcz żerujący na topolach, osikach i wierzbach
SJP.pl
Rynnica – zwyczajowa nazwa kilku gatunków niewielkich, roślinożernych chrząszczy z rodziny stonkowatych zaliczanych dawniej do rodzaju "Chrysomela" Linnaeus, 1758 (syn. "Melasoma" Stephens, 1831). W wyniku zmian w klasyfikacji jeden z gatunków ("Chrysomela aenea") został przeniesiony do rodzaju "Plagiosterna".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. kocioł na trzech nogach
Wiktionary
→ rynna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rynną, dotyczący rynny
(1.2) mający kształt rynny
Wiktionary
rzecz. rynna ż., rynienka ż., rynniarz m., rynnica ż.
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych mających związek znaczeniowy z nosem
Wiktionary
(1.1) ryno- + -logia = rynologia
(1.1) ryno- + plastyka = rynoplastyka
(1.1) ryno- + -skopia = rynoskopia
Wiktionary
lekarz zajmujący się chorobami nosa i zatok przynosowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. lekarz specjalista zajmujący się rozpoznawaniem, profilaktyką i leczeniem chorób nosa i zatok przynosowych
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) med. lekarka specjalistka rynologii
Wiktionary
(1.1) Rynolog zrobi mi septoplastykę, bo mam skrzywioną przegrodę nosową.
Wiktionary
IPA: rɨ̃ˈnɔlɔk, AS: rỹnolok
Wiktionary
rzecz. rynologia ż.
przym. rynologiczny
przysł. rynologicznie
Wiktionary
dział medycyny dotyczący schorzeń nosa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nauk. diagnostyka i leczenie chorób nosa oraz zatok przynosowych;
Wiktionary
Rynologia (z gr. rhinos, rynos) – dziedzina medycyny zajmująca się fizjologią, rozpoznawaniem, diagnozowaniem i leczeniem nosa i zatok przynosowych, zaś rynochirurgia zajmuje się leczeniem operacyjnym nosa i zatok przynosowych.
Lekarz zajmujący się rynologią to rynolog.
Wikipedia
(1.1) Lekarza zajmującego się rynologią nazywamy rynologiem.
Wiktionary
rzecz. rynolog mos./ż.
przym. rynologiczny
przysł. rynologicznie
Wiktionary
w medycynie: oglądanie jam nosa przez nozdrza za pomocą endoskopu lub od strony gardła za pomocą lusterka; rinoskopia
SJP.pl
Rynoskopia albo rinoskopia (łac. "rhinoscopia") – metoda diagnostyczna, polegająca na badaniu jam nosowych wzrokiem, powszechnie stosowana przez laryngologów.
Wikipedia
zdrobnienie od: rynsztok
SJP.pl
1. otwarty kanał, zwykle wzdłuż krawędzi jezdni, odprowadzający z ulicy wody ściekowe i opadowe; ściek uliczny;
2. przenośnie: margines społeczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) otwarty kanał, zwykle wzdłuż krawędzi jezdni, odprowadzający z ulicy wody opadowe i ściekowe
(1.2) przen. środowisko ludzi zdemoralizowanych
Wiktionary
Rynsztok – zagłębienie między jezdnią a chodnikiem. Służyło do odprowadzania wód opadowych, roztopowych i ścieków.
Wikipedia
przym. rynsztokowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. żart. kiepskiej jakości, śmierdzący papieros lub cygaro
Wiktionary
IPA: rɨ̃w̃ˈʃtɔkɔs, AS: rỹũ̯štokos
Wiktionary
1. → rynsztok;
2. przenośnie: wulgarny, ordynarny, niecenzuralny; brukowy, uliczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rynsztokiem, dotyczący rynsztoku
przymiotnik jakościowy
(2.1) mający negatywne cechy kojarzące się z rynsztokiem i ulicą
Wiktionary
rzecz. rynsztok mrz.
Wiktionary
(2.1) plugawy, ordynarny, wulgarny
Wiktionary
broń i sprzęt wojskowy żołnierza
SJP.pl
Rynsztunek (od niem. "rüstung", także: rystunek, rysztunek) – ogół uzbrojenia i oporządzenia składającego się na wyposażenie indywidualne żołnierza. W wojsku polskim termin używany od XVI wieku (współcześnie już niestosowany).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Kresy. rynna
Wiktionary
[czytaj: rjokan] tradycyjny zajazd (hotel) japoński, oferujący nocleg i wyżywienie dla podróżujących
SJP.pl
Ryokan (jap. 旅館 ryokan) – tradycyjna japońska gospoda (zajazd, hotel) świadcząca usługi noclegu i wyżywienia dla podróżujących.
Znajdują się na terenie całego kraju, a w historycznych centrach turystycznych – jak Kioto czy Nara – występują licznie. Rozpiętość cenowa usługi noclegu w ryokanie waha się od kilkudziesięciu do kilkuset euro za jedną noc.
Wikipedia
magmowa skała wulkaniczna; liparyt, riolit
SJP.pl
Ryolit, liparyt, riolit (z gr. ρεω - "płynę" i λίθος - "kamień") – kwaśna skała wylewna albo hipabysalna, o składzie podobnym do granitu (jest to wylewny odpowiednik granitu – powstał z magmy o tym samym składzie chemicznym, tylko odmienne były warunki powstawania, które zapisały się w jego wyglądzie, strukturze i wytrzymałości).
Wikipedia
potocznie: szampon o mocnym działaniu oczyszczającym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rypać.
Wiktionary
IPA: rɨˈpãɲɛ, AS: rypãńe
Wiktionary
czas. rypać, rypnąć
Wiktionary
1. potocznie: robić coś z wysiłkiem, nieudolnie;
2. "rypać" lub "rypać się" - wulgarnie: uprawiać seks;
3. pot. mówić bez ogródek;
4. pot. uderzać, walić;
5. rypać się:
a) posp. psuć się;
b) popełniać błędy
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rypnąć)
(1.1) pot. uderzać, bić
(1.2) pot. gryźć
(1.3) pot. robić coś z wysiłkiem i nieudolnie
(1.4) rub. uprawiać seks
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rypnąć)
(2.1) pot. boleć
(2.2) pot. mówić bez zahamowań
(2.3) pot. pędzić, gnać
(2.4) daw. gw-pl|Warszawa. uciekać
czasownik zwrotny niedokonany rypać się
(3.1) pot. bić się
(3.2) pot. psuć się
(3.3) rub. uprawiać seks ze sobą wzajemnie
Wiktionary
(1.1) Ale Waldek go równo rypie po pysku!
(1.2) Komary rypią. Przejdźmy do środka.
(2.1) Na kacu zawsze rypie mnie łeb.
(2.3) A teraz rypaj pan do swego pana Olszewskiego i zamelduj, że przyjechał pan Dyzma z poleceniem od ministra.
(2.4) Wiejąc przed strażnikami, Maciek rypał co sił krętymi uliczkami Starego Miasta.
Wiktionary
IPA: ˈrɨpat͡ɕ, AS: rypać
Wiktionary
rzecz. rypacz m., rypanie n., rypanko n., rypnięcie n., Rypienica ż.
czas. rypnąć dk., zrypać dk.
Wiktionary
(1.1) tłuc, walić
(1.4) rżnąć, ruchać, dymać
(2.1) boleć, wulg. napierdalać
(2.3) posp. walić, popylać, zasuwać
Wiktionary
potocznie: ten, co uderza, kłuje
SJP.pl
miasto w województwie kujawsko-pomorskim
SJP.pl
Rypin – miasto w Polsce położone we wschodniej części województwa kujawsko-pomorskiego, siedziba władz powiatu rypińskiego i gminy wiejskiej Rypin.
Rypin był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.
Położone na szlaku wiodącym z Kujaw na Warmię i z Pomorza na Mazowsze. Leży w północno-wschodniej części historycznej ziemi dobrzyńskiej nad rzeką Rypienicą – dopływem Drwęcy.
Wikipedia
mieszkaniec Rypina
SJP.pl
mieszkanka Rypina
SJP.pl
przymiotnik od: Rypin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rypinem, dotyczący Rypina
Wiktionary
rzecz. Rypin mrz., Rypinianin mos., Rypinianka ż.
Wiktionary
1. potocznie: powiedzieć coś bez ogródek;
2. potocznie: uderzyć, walnąć;
3. rypnąć się - popsuć się; popełnić błąd; uderzyć się w coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rypać)
(1.1) dokonany od|rypać.
Wiktionary
(1.1) Ten zaś zaczął się usprawiedliwiać z naiwną słodyczą: — Przepraszam was, że się trochę uniosłem. Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu! — rypnął się w pierś pięścią, aż zadudniło. — Ale Ty widzisz, jaka ta młodzież dzisiaj rozpuszczona! Jak dziadowski bat. Ty widzisz i nie grzmisz!
Wiktionary
rzecz. rypanie n., rypnięcie n., rypanko n.
czas. rypać ndk.
Wiktionary
tkanina o gęstym splocie z wypukłymi podłużnymi lub poprzecznymi prążkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. wielomateriałowa tkanina o splocie rypsowym
Wiktionary
(1.1) Podszedłem do ojca, stanąłem za fotelem, opierając się dłońmi o niebieskawy, spłowiały ryps.
Wiktionary
przym. rypsowy
Wiktionary
kaktus nadrzewny lub naskalny, uprawiany jako roślina ozdobna; ripsalis
SJP.pl
splot rypsowy - splot płócienny powstający z dwóch lub więcej nitek osnowy lub wątku
SJP.pl
1. właściwość, charakterystyczna cecha,
2. opis, streszczenie, szkic,
3. zwykle w liczbie mnogiej: linie twarzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) krótki i niezbyt szczegółowy opis
(1.2) cecha charakterystyczna
(1.3) jedna z linii stanowiących kontur elementu twarzy
Wiktionary
Wr
Wikipedia
(1.3) Światło bijące z księgarni MPiK oblewało jego suche, męskie rysy i zapalało złote błyski w przepastnych oczach.
Wiktionary
IPA: rɨs, AS: rys
Wiktionary
rzecz. rysik mrz., rysownik mos., rysunek mrz., zarys mrz., rysownica ż.
czas. rysować
Wiktionary
(1.1) streszczenie, szkic
(1.3) kontur
Wiktionary
skrót od: rysunek (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = rysunek
Wiktionary
(1.1) Geometrię doklejonych taśm pokazano na rys. 2.
Wiktionary
czas. rysować
rzecz. rysunek mrz.
Wiktionary
1. draśnięcie, zadrapanie;
2. pęknięcie, szczelina;
3. jedna z właściwości minerału rozpoznawana po kolorze pyłu powstałego po sproszkowaniu tego minerału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) podłużny ślad, wgłębienie po zadrapaniu powierzchni
(1.2) podłużne pęknięcie powierzchni
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. rysowanie n., zarysowanie n., rysunek m., rysuneczek m., rysownik m., rysowniczka ż., rysik m.
:: zdrobn. ryska ż.
czas. rysować ndk., narysować dk., zarysować dk., wyrysować dk.
przym. rysunkowy
Wiktionary
koń przyuczony do bardzo szybkiego kłusa, używany głównie do wyścigów w zaprzęgu; kłusak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. narzędzie stolarskie do zarysowywania linii na drewnie
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) jeźdz. kłusak
Wiktionary
(1.1) Proszę, podaj mi rysak, który leży na półce.
(2.1) Stadnina kupiła nowego rysaka od hodowcy w Holandii.
Wiktionary
(1.1)
rzecz. rysa ż.
Wiktionary
(2.1) kłusak
Wiktionary
związany z rysiem, zrobiony z futra rysia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla rysia; dotyczący, odnoszący się do rysia
Wiktionary
IPA: ˈrɨɕi, AS: ryśi
Wiktionary
rzecz. ryś m., rysica ż., rysiątko n.
Wiktionary
drapieżny ssak z rodziny kotów żyjący w Europie i południowej Azji, spotykany w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) imię|polski|ż. zdrobn. Ryszarda
forma rzeczownika.
(2.1) D. B. lp. od: Rysio
Wiktionary
(1.1) Nosi je na szyi zawieszone na specjalnej, podarowanej przez prababcię Rysię jedwabnej wstążeczce.
Wiktionary
rzecz. Ryszard mos., Ryszarda ż., Ryś mos./mzw./mrz., Rysiu mos., Rysiek mos., Rysio mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
Wiktionary
samica rysia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica rysia
Wiktionary
(1.1) Młode wdrapało się na rysicę i zaczęło skubać jej ucho.
Wiktionary
rzecz. rysię n., rysiątko n.
:: zdrobn. rysiczka ż.
:: fm. ryś m.
przym. rysi
przysł. rysio
Wiktionary
zdrobnienie od: Ryszard (imię męskie); Ryś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Ryszard
Wiktionary
(1.1) Pojadę z Ryśkiem do sklepu.
(1.1) Ryśkowi nie zależało na tej ofercie.
Wiktionary
rzecz. Ryszarda ż., Rychu mos., Rysia ż., Rysio mos., Rysiu mos., Ryszard mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie mos., Ryśkowie mos.
przym. Rysiowy, Ryszardowy, Ryśkowy
Wiktionary
(1.1) Rysio
Wiktionary
śpiesznik rysień - pająk z rodziny śpiesznikowatych
SJP.pl
wkład do ołówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pręcik stanowiący wkład do ołówka lub kredki
(1.2) inform. narzędzie kształtem zwykle przypominające długopis, służące do obsługiwania urządzeń wyposażonych w ekran dotykowy;
(1.3) techn. narzędzie traserskie w postaci cienkiego stalowego pręta, służące do wykreślania linii i punktów na powierzchni trasowanych przedmiotów
(1.4) hist. przyrząd z łupku o kształcie ołówka, używany dawniej do pisania na tabliczkach łupkowych
Wiktionary
Rysik (ang. "stylus pen") – narzędzie graficzne, kształtem przypominające długopis. Zastępuje myszkę i umożliwia łatwą edycję plików graficznych w urządzeniach wyposażonych w ekran dotykowy. Dawniej używany w tabletach graficznych, a następnie w tabletach zintegrowanych z komputerem PC. Jednym z pierwszych był Lenovo X41 Tablet.
Wikipedia
(1.1) Nie narysowałem na lekcji przekroju żaby, bo złamał mi się rysik.
(1.2) Niektóre tablety obsługuje się palcem, a inne rysikiem.
Wiktionary
rzecz. rysownica ż., rysowanie n., rysunek m., rysa ż., rys m., rysownik m., rysowniczka ż.
czas. rysować ndk.
przym. rysunkowy, rysikowy
Wiktionary
(1.1) grafit, wkład ołówkowy
(1.4) rylec
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rysi lub z nią związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z rysiem, zrobiony z futra rysia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. Ryszard
Wiktionary
(1.1) Rysio był Świętym Mikołajem na przedszkolnej zabawie mikołajkowej.
Wiktionary
rzecz. Ryszard m., Rysiek m., Rysiu m., Ryś m., Rychu m., Rysia ż., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
przym. Ryszardowy, Ryśkowy, Rysiowy
Wiktionary
Rysiowice – osada w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Otmuchów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
W 2012 r. miejscowość stała się sołectwem.
Wikipedia
Rysio z małżonką
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Rysia lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Rysia
Wiktionary
(1.1) Rysiowy rowerek stoi na werandzie.
Wiktionary
rzecz. Rysio mos., Rysiu mos., Rychu mos., Rysiek mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
Wiktionary
(1.1) Ryśkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gwara. imię|polski|m. zdrobn. od: Ryszard
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: Rysio i Rysia
Wiktionary
(1.1) Rysiu był świętym mikołajem na przedszkolnym przyjęciu mikołajkowym.
(1.1) Jacku, nie wiesz, jakie ma wzięcie Rysiu u pań.
(2.1) Cześć Rysiu! Jak się masz?
Wiktionary
rzecz. Ryszard mos., Rysio mos., Rysiek mos., Rychu mos., Rysia ż., Ryszardostwo n., Ryszardowie mos. lm., Ryśkowie mos. lm.
przym. Rysiowy
Wiktionary
przestarzałe: kłusem (biec rysią - biec kłusem)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) daw. jeźdz. kłusem
(1.2) daw. chyżo
forma przymiotnika.
(2.1) ż. B. lp. rysi
(2.2) ż. N. lp. rysi
Wiktionary
(1.1) Pojechali rysią ku odległym wzgórzom.
(1.2) Gdy spostrzegł go, puścił się do niego rysią.
(2.1) Widzę rysią twarz.
(2.2) Idę z rysią twarzą.
Wiktionary
IPA: ˈrɨɕiɔ̃w̃, AS: ryśiõũ̯
Wiktionary
młode rysia; rysię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: rysię (młody ryś)
Wiktionary
(1.1) Samica położyła się, a rysiątka zaraz skupiły się przy matce.
Wiktionary
rzecz. ryś mzw., rysica ż.
przym. rysi
Wiktionary
młode rysia; rysiątko
SJP.pl
mała rysa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. rysa
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. → zob. ryski.
Wiktionary
(1.1) Przyglądając się z bliska, zauważyłem ryskę na powierzchni politury.
Wiktionary
IPA: ˈrɨska, AS: ryska
Wiktionary
czas. rysować
rzecz. rysa ż.
Wiktionary
(1.1) skaza, zadrapanko
Wiktionary
przymiotnik od: Ryga
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z miastem Ryga, dotyczący miasta Ryga
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lp. oraz M., B. i W. lm. od ryska
Wiktionary
IPA: ˈrɨsʲci, AS: rysʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ryga ż., ryżanka ż., ryżanin mos.
Wiktionary
opis wyglądu człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) opis szczegółów wyglądu człowieka (twarzy, znaków szczególnych itp.) używany zazwyczaj do ułatwiania odnajdywania osób poszukiwanych, zaginionych
Wiktionary
IPA: rɨˈsɔpʲis, AS: rysopʹis
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rysować.
Wiktionary
IPA: ˌrɨsɔˈvãɲɛ, AS: rysovãńe
Wiktionary
czas. rysować ndk.
rzecz. rysownica ż., rysowniczka ż., rysownik mos., rysik mrz., rysa ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. narysować)
(1.1) tworzyć rysunek, szkic za pomocą ołówka, kredki, węgla, kredy lub innego twardego narzędzia
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) opisywać coś obrazowo, w plastyczny sposób
czasownik przechodni niedokonany (dk. porysować / zarysować)
(3.1) robić rysy na jakiejś twardej powierzchni
czasownik zwrotny niedokonany rysować się (dk. brak)
(4.1) o sposobie rysowania: przedstawiać, obrazować
(4.2) stawać się widocznym
(4.3) o zjawiskach abstrakcyjnych: uwidaczniać się
(4.4) ujawniać kierunek rozwoju wypadków
czasownik zwrotny niedokonany rysować się (dk. porysować się / zarysować się)
(5.1) o gładkich przedmiotach: pokrywać się rysami
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj przedszkolaki rysują kredkami swoje zwierzątka.
(2.1) Ideolodzy socjalizmu rysowali przed nami wizję szczęśliwego społeczeństwa równych ludzi.
(3.1) Tylko stalą narzędziową możesz rysować szkło.
(4.1) Na rysunkach wykonawczych nity rysuje się bez uproszczeń.
(4.2) W świetle brzasku poczęły rysować się powoli kontury drzew.
(4.3) Tylko w chwili przebudzenia sen rysuje się nam wyraźnie.
(4.4) Myślę, że z tak dobrym wykształceniem rysuje się przed tobą świetlana przyszłość.
(4.4) Na Bliskim Wschodzie rysuje się nowy konflikt zbrojny.
(5.1) Wyświetlacz komórki noszonej w plecaku może rysować się o twarde przedmioty.
Wiktionary
IPA: rɨˈsɔvat͡ɕ, AS: rysovać
Wiktionary
rzecz. obrys mrz., obrysowanie n., porysowanie n., przerysowanie n., rys mrz., rysa ż., Rysy lm nm., rysik mrz., ryska ż., rysowanie n., rysowanka ż., rysownica ż., rysownictwo n., rysowniczka ż., rysownik mos., rysunek mrz., rysunki lm nm., zarys mrz., zarysowanie n.
czas. dorysować dk., narysować dk., obrysować dk., odrysować dk., porysować dk., przerysować dk., rozrysować dk., wrysować dk., wyrysować dk., zarysować dk., zrysować dk.
przym. dorysowany, narysowany, nienarysowany, nieobrysowany, nieporysowany, nieprzerysowany, nierozrysowany, nierysowalny, nierysowany, nierysujący, niezarysowany, obrysowany, obrysowujący, porysowany, przerysowany, przerysowujący, rozrysować, rysowany, rysowniczy, rysujący, rysunkowy, wrysowany, wyrysowany, wrysowujący, zarysowany, zarysowujący, zrysowany
skr. rys.
Wiktionary
(1.1) szkicować, kreślić; skr. rys.
(2.1) kreślić
(3.1) szorować, drapać
(4.2) uwidaczniać się
(5.1) zmatowić się, podrapać się
Wiktionary
pracownia kreślarska; kreślarnia
SJP.pl
gładka, prostokątna deska, na której rozpina się papier przed rysowaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. gładka deska w kształcie prostokąta, na której rozpina się kartkę papieru w celu łatwiejszego rysowania, kreślenia
Wiktionary
(1.1) Do późnej nocy siedział pochylony nad rysownicą i kreślił w ostrym, niebieskim świetle mocnej żarówki. Wykańczał projekt, który pojutrze musiał złożyć u profesora.
Wiktionary
rzecz. rysunek mrz., rysownictwo n., rysowanie n., rys mrz., rysik mrz., rysuneczek mrz., rysownik mos. rysowniczka ż.
czas. rysować ndk., narysować dk., zarysować dk., zarysowywać ndk., odrysować dk., odrysowywać ndk., przerysować dk., przerysowywać ndk.
przym. rysunkowy, rysowniczy
przysł. rysunkowo
Wiktionary
(1.1) deska kreślarska; daw. rajzbret
Wiktionary
sztuka rysowania
SJP.pl
artystka posługująca się techniką rysowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która wykonuje zawodowo rysunki – np. artystyczne, do komiksów lub filmów animowanych
Wiktionary
IPA: ˌrɨsɔvʲˈɲit͡ʃka, AS: rysovʹńička
Wiktionary
rzecz. rysunek m., rysownictwo n., rysowanie n., rysownica ż.
:: fm. rysownik m.
czas. rysować, narysować, zarysować, zarysowywać, odrysować, odrysowywać, przerysować, przerysowywać
przym. rysunkowy, rysowniczy
Wiktionary
artysta posługujący się techniką rysowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto wykonuje zawodowo rysunki – np. artystyczne, do komiksów lub filmów animowanych
Wiktionary
IPA: rɨˈsɔvʲɲik, AS: rysovʹńik
Wiktionary
rzecz. rysunek m., rysownictwo n., rysowanie n., rysownica ż., rys m., rysik m., rysuneczek m.
:: fm. rysowniczka ż.
czas. rysować ndk., narysować dk., zarysować dk., zarysowywać ndk., odrysować dk., odrysowywać ndk., przerysować dk., przerysowywać ndk.
przym. rysunkowy, rysowniczy
przysł. rysunkowo
Wiktionary
zdrobnienie od: rysunek
SJP.pl
1. to, co jest narysowane; ilustracja, rycina;
2. zarys, kontur czegoś;
3. lekcja rysowania;
4. dziedzina sztuki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) to, co zostało narysowane;
(1.2) książk. kontur, kształt czegoś
(1.3) szt. eduk. archit. dziedzina sztuk plastycznych przedstawiająca kształty i położenie w przestrzeni za pomocą linii kreślonej tuszem, kredką, ołówkiem itp.
(1.4) zob. rysunki.
Wiktionary
Rysunek – kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, polegająca na nanoszeniu na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi. Także dział sztuk plastycznych.
Wikipedia
(1.1) Na biurku leżały rysunki Maćka ze szkicami pejzażu.
(1.3) Moja siostra za trzecim razem dostała się na wymarzony rysunek.
Wiktionary
IPA: rɨˈsũnɛk, AS: rysũnek
Wiktionary
rzecz. rys mrz., rysik mrz., rysownik mos., rysowniczka ż., rysunki lm nm.
:: zdrobn. rysuneczek mrz.
czas. rysować ndk., narysować dk., zarysować dk.
przym. rysunkowy
przysł. rysunkowo
skr. rys.
Wiktionary
(1.1) skr. rys.
Wiktionary
1. to, co jest narysowane; ilustracja, rycina;
2. zarys, kontur czegoś;
3. lekcja rysowania;
4. dziedzina sztuki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. lekcja plastykaastyki w szkole
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: rysunek
Wiktionary
(1.1) Synu, podobno dostałeś wczoraj dwóję z rysunków.
Wiktionary
IPA: rɨˈsũnʲci, AS: rysũnʹḱi
Wiktionary
czas. rysować
rzecz. rysunek mrz.
Wiktionary
→ rysunek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący rysunku, opierający się na rysunku
Wiktionary
(1.1) Zachowuje się jak facet z amerykańskich dowcipów rysunkowych, uwalony na kanapie, przed telewizorem, z puszką piwa w ręku.
Wiktionary
IPA: ˌrɨsũŋˈkɔvɨ, AS: rysũŋkovy
Wiktionary
rzecz. rysownica ż., rysunek m., rysuneczek m., rysowniczka ż., rysownik mos., rysa ż., rysik mrz.
czas. rysować
przysł. rysunkowo
Wiktionary
1. draśnięcie, zadrapanie;
2. pęknięcie, szczelina;
3. jedna z właściwości minerału rozpoznawana po kolorze pyłu powstałego po sproszkowaniu tego minerału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. najwyższy szczyt Polski;
Wiktionary
Rysy ( Meeraugspitze, Rysy, Tengerszem-csúcs) – góra zlokalizowana na granicy polsko-słowackiej, w Tatrach Wysokich (jednej z części Tatr). Ma trzy wierzchołki, z których najwyższy jest środkowy (2501 m n.p.m.), znajdujący się w całości na terytorium Słowacji. Wierzchołek północno-zachodni, przez który biegnie granica, stanowi najwyżej położony punkt Polski (według większości najbardziej wiarygodnych źródeł 2499 m – więcej informacji w sekcji „Topografia”) i należy do Korony Europy.
Wikipedia
(1.1) W tym roku postanowiliśmy wejść na Rysy.
(1.1) O, a na tym zdjęciu jest nasz synek z Rysami w tle.
Wiktionary
IPA: ˈrɨsɨ, AS: rysy
Wiktionary
rzecz. rysa ż.
czas. rysować ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Ryszarda
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Ryszard co roku był świętym mikołajem na szkolnej zabawie mikołajkowej.
(1.1) Ryszardzie, ależ z ciebie ranny ptaszek, ale czy śniadanko przygotowałeś?
Wiktionary
IPA: ˈrɨʃart, AS: ryšart
Wiktionary
rzecz. Ryszardowa ż., Ryszardówna ż., Ryszardostwo lm m., Ryśkowa ż., Rysia ż.
:: zdrobn. Rysio m., Ryś m., Rysiek m.
:: fż. Ryszarda ż.
przym. Ryszardowy
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: Ryszard
Wiktionary
Ryszarda – żeński odpowiednik imienia Ryszard pochodzenia germańskiego.
W styczniu 2024 r. w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych dotyczących osób żyjących, wykazano 4026 kobiet o imieniu Ryszarda nadanym jako imię pierwsze.
Ryszarda imieniny obchodzi 18 września, jako wspomnienie św. Ryszardy Szwabskiej.
Wikipedia
(1.1) Ciotka Ryszarda często mawiała: cierp ciało, skoroś chciało.
Wiktionary
rzecz. Rysiek m., Rychu m.
:: zdrobn. Rysia ż., Ryśka ż.
:: fm. Ryszard m.
Wiktionary
(1.1) Rysia, Ryśka
Wiktionary
Ryszard z małżonką; Ryszardowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) Ryszard z małżonką
Wiktionary
rzecz. Rychu mos., Rysia ż., Rysiek mos., Rysio mos., Rysiu mos., Ryszard mos., Ryszardowie mos., Ryśkowie mos.
przym. Rysiowy, Ryszardowy, Ryśkowy
Wiktionary
Ryszard z małżonką; Ryszardostwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) Ryszard z małżonką
Wiktionary
rzecz. Rychu mos., Rysia ż., Rysiek mos., Rysio mos., Rysiu mos., Ryszard mos., Ryszardostwo n., Ryśkowie mos.
przym. Rysiowy, Ryszardowy, Ryśkowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ryszarda lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Ryszarda
Wiktionary
(1.1) Ryszardowa impala ma założoną blokadę.
Wiktionary
rzecz. Ryszard mos., Rychu mos., Rysio mos., Rysiek mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ryszardy lub z nią związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
tytuł hinduistyczny w okresie wedyzmu; riszi
SJP.pl
Ryszi ( ऋषि, trl. ṛṣi, rishi) – tytuł
hinduistyczny. W okresie wedyzmu przysługiwał kapłanom – autorom hymnów wedyjskich i niektórym bogom (np. Agniemu).
Natomiast w okresie Brahmanów i Upaniszad ryszi postrzegani byli jako klasa istot wyraźnie odrębna od bogów (dewa), przodków (pitry), ludzi i zwierząt. Ich liczebność nie jest ściśle określona, niektóre źródła podają listę nawet 48 tysięcy imion ryszich.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rysunek wgłębny wykonany za pomocą jakiegokolwiek rylca w twardym materiale
2. sposób wykonywania czynności liturgicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kult. antrop. ustalony obrządek
(1.2) rel. jeden z obrządków w rodzinie liturgicznej;
(1.3) hist. rodzaj system wtajemniczeń w wolnomularstwie
(1.4) szt. wycinanie lub rysowanie za pomocą ostrych narzędzi
(1.5) szt. rysunek wyryty w twardym materiale
(1.6) szt. rycina
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Indianie z Dakoty mieli swoje określone ryty i obrzędy.
(1.2) Mówi się o liturgicznych rytach toledańskim czy izydoriańskim.
(1.6) Artysta zaprezentował swoje najnowsze ryty przedstawiające architekturę Cieszyna.
Wiktionary
(1.1-3) rzecz. rytuał m., rytualizacja ż., rytualizm m., rytualność ż., rytualizowanie n., zrytualizowanie n.
(1.1-3) czas. rytualizować ndk., zrytualizować dk.
(1.1-3) przym. rytualny
(1.1-3) przysł. rytualnie
(1.4-5) rzecz. rycina ż., rytownik mos., rytownictwo n., rytowanie n.
(1.4-6) czas. ryć ndk., wyryć dk.
(1.4-6) przym. wyryty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Odwiedziliśmy sanktuarium świętej Ryty w lipcu zeszłego roku.
Wiktionary
chrząszcz z rodziny drwionkowatych
SJP.pl
Ry
Wikipedia
1. → Rytel (wieś);
2. dekanat rytelski - jeden z trzydziestu dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji pelplińskiej; dekanat Rytel
SJP.pl
przymiotnik od: Rytro (miejscowość wypoczynkowa nad Popradem)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Rytka (do 1945 niem. "Riether Mühle") – dawna, nieistniejąca dziś osada w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim w gminie Nowe Warpno, położona w lasach Puszczy Wkrzańskiej na południe od Jeziora Nowowarpieńskiego nad rzeką Myśliborką, włączona w granice Nowego Warpna. Osada usytuowana na granicy polsko-niemieckiej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. regularne powtarzanie się czegoś w jednakowych odstępach;
2. ustalona kolejność zdarzeń, zjawisk lub procesów;
3. w literaturze: zauważalna powtarzalność elementów składniowych;
4. w muzyce: czynnik regulujący czas trwania dźwięków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. jeden z elementów dzieła muzycznego, odpowiedzialny za organizację czasową utworu;
(1.2) określony porządek powtarzający się okresowo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W mojej piosence brakuje rytmu, mógłbyś spojrzeć?
(1.2) Każdy mój dzień musi mieć określony rytm.
Wiktionary
IPA: rɨtm̥, AS: rytm̦
Wiktionary
rzecz. rytmiarz mos., rytmiczka ż., rytmiczność ż., rytmik mos., rytmika ż., rytmizacja ż., rytmodziejstwo n., rytmoid mrz., rytmoidyczność ż., rytmizowanie n.
czas. rytmizować
przym. antyarytmiczny, arytmiczny, rytmiczny, rytmoidyczny, rytmotwórczy
przysł. arytmicznie, rytmicznie
Wiktionary
kobieta zajmująca się rytmiką, kształceniem poczucia rytmu poprzez ćwiczenia ruchowe
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób rytmiczny, zgodnie z rytmem
Wiktionary
(1.1) Inspektor siedział, rytmicznie uderzając w blat palcami.
Wiktionary
rzecz. rytm mrz., rytmiczność ż.
przym. rytmiczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rytmicznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rytmiczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co rytmiczne
Wiktionary
rzecz. rytm m., rytmika ż., rytmik m., rytmiarz m., rytmizacja ż., rytmizowanie n.
czas. rytmizować ndk.
przym. rytmiczny
przysł. rytmicznie
Wiktionary
miarowy, powtarzający się, utrzymany w rytmie
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) powtarzający się jednostajnie, przebiegający równo, miarowo
(1.2) utrzymany w rytmie
Wiktionary
czas. rytmizować, zrytmizować
rzecz. rytm mrz., rytmiczność ż., rytmika ż., rytmizacja ż., rytmoid mrz.
przym. rytmoidyczny
przysł. rytmicznie
Wiktionary
osoba zajmująca się rytmiką, kształceniem poczucia rytmu poprzez ćwiczenia ruchowe
SJP.pl
1. ćwiczenia ruchowe w rytm czegoś, zwykle muzyki
2. regularne powtarzanie się czegoś; rytmiczność
3. ogół zjawisk powiązanych z rytmem w muzyce i literaturze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół zjawisk rytmicznych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. rytm mrz., rytmiczność ż.
przym. rytmiczny
Wiktionary
stosowanie rytmu w utworze literackim lub muzycznym
SJP.pl
1. stosować rytm w utworze literackim lub muzycznym
2. rytmizować się - stawać się coraz bardziej rytmicznym
SJP.pl
tworzący rytm wiersza
SJP.pl
potocznie o tanecznej, rytmicznej muzyce
SJP.pl
greckie naczynie gliniane lub metalowe w kształcie rogu, którego dolna część ozdobiona jest ornamentem w kształcie głowy zwierzęcej lub ludzkiej
SJP.pl
Ry
Wikipedia
dawniej: ritornel, ritornello;
1. siedemnastowieczny taniec francuski odznaczający się się szybkim tempem i trójdzielnym metrum;
2. muzyka do tego tańca;
3. we wczesnych operach XVII wieku: ustęp instrumentalny o charakterze interludium, poprzedzający arię lub następujący po niej;
4. włoska forma poetycka, składająca się z trzywersowych strof, w których rymuje się wers pierwszy z trzecim;
5. w piętnastowiecznym madrygale: ostatnie dwa wersy zwrotki;
6. instrumentalny refren w pieśni zwrotkowej zwanej arią, wykonywany po każdej zwrotce, popularny w Niemczech w XVII wieku
SJP.pl
1. wycinać rysunek na płycie graficznej, z której robi się odbitki; ryć;
2. grawerować
SJP.pl
dziedzina grafiki, technika robienia odbitek z wyrytego na metalu lub drewnie rysunku
SJP.pl
artysta posługujący się techniką rytownictwa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Rytro – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Rytro.
Wieś królewska "Rytter", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sądeckim województwa krakowskiego, należała do tenuty barcickiej.
W miejscowości jest stacja kolejowa Rytro.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zwolennik kościelnego rytualizmu
(1.2) ktoś, kto zajmuje się przeprowadzaniem rytuałów
Wiktionary
rzecz. rytuał m., ryt m., rytualizm m.
:: fż. rytualistka ż.
przym. rytualny, rytualistyczny, rytowy
przysł. rytualnie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rytualizmem, dotyczący rytualizmu
Wiktionary
rzecz. rytualizm m., rytuał m., ryt m., rytualista m., rytualistka ż.
przym. rytualny, rytowy
przysł. rytualnie
Wiktionary
1. przekształcenie czegoś w sekwencję powtarzalnych, zwyczajowych, symbolicznych czynności; nadanie czemuś cech rytuału;
2. ewolucyjny proces prowadzący do powstawania dziedzicznych, charakterystycznych gatunkowo wzorców zachowań, zwłaszcza sygnałowych
SJP.pl
rzadko: ścisłe przestrzeganie rytuału
SJP.pl
Rytualizm – kurczowe trzymanie się pewnych tradycyjnych sposobów postępowania w obrębie grupy społecznej lub społeczeństwa, gorliwe przestrzeganie norm, przy zupełnym abstrahowaniu od celów, do realizacji których dąży dana grupa czy społeczeństwo. Ignorowanie wartości uznanych w społeczeństwie lub grupie społecznej. Rytualizm jest jedną z wyróżnionych przez Roberta K. Mertona dewiacji społecznych.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób rytualny
Wiktionary
IPA: ˌrɨtuˈwalʲɲɛ, AS: rytuu̯alʹńe
Wiktionary
rzecz. rytualista mos., ryt mrz., rytuał
przym. rytualny, rytualistyczny
Wiktionary
→ rytuał; rytuałowy (przestarzałe)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rytuałem, dotyczący rytuału
Wiktionary
(1.1) Minister podał też, że szacunkowa wartość sprzedaży mięsa z uboju rytualnego to 1,2-1,5 mld zł, czyli – jak mówił – to znacząca produkcja.
(1.1) W 1736 o popełnienie mordu rytualnego zostali posądzeni starozakonni z Poznania.
(1.1) Picie rakii ma na Bałkanach często znaczenie rytualne.
Wiktionary
IPA: ˌrɨtuˈwalnɨ, AS: rytuu̯alny
Wiktionary
rzecz. ryt mrz., rytuał mrz., rytualizm mrz., rytualista mos.
przym. birytualny, rytualistyczny
przysł. rytualnie
Wiktionary
(1.1) obrzędowy
Wiktionary
1. ustalony sposób postępowania, wykonywania czynności podczas obrzędów religijnych czy magicznych, uroczystości itp.
2. zespół czynności, które przez swoją powtarzalność tworzą zwyczaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) antrop. zespół specyficznych sekwencji sformalizowanych, symbolicznych czynów i wypowiedzi, charakterystyczny dla danej kultury;
(1.2) przen. pot. powtarzane regularnie czynności
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Podczas rytuału kapłani złożyli w ofierze mnóstwo gadów, a konkretnie trzydzieści dwa.
Wiktionary
IPA: rɨˈtuwaw, AS: rytuu̯au̯
Wiktionary
rzecz. rytualista mos., rytualizacja ż., rytualizm m., ryt m., rytualność ż., rytualizowanie n., zrytualizowanie n.
czas. rytualizować ndk., zrytualizować dk.
przym. rytualny, birytualny, rytualistyczny
przysł. rytualnie
Wiktionary
(1.1) ceremoniał, obrządek, obrzęd
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. lek immunologiczny (immunosupresyjny i przeciwnowotworowy) do terapii niektórych chłoniaków, białaczek i chorób autoimmunizacyjnych; przeciwciało monoklonalne będące chimerą ludzko-mysią
Wiktionary
Rytuksymab (INN: "rituximab", ATC L01X C02) – lek przeciwnowotworowy i immunosupresyjny. Jest to ludzko-mysie chimeryczne przeciwciało monoklonalne anty-CD20, produkowane metodą inżynierii genetycznej w hodowli zawiesiny komórek jajnika chomika chińskiego. Rytuksymab jest stosowany w leczeniu chłoniaków nieziarniczych (NHL), przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL) i reumatoidalnego zapalenia stawów.
Wikipedia
(1.1) Podczas pierwszego wlewu rytuksymabu u większości chorych widuje się objawy niepożądane, które zanikają przy kolejnych takich kroplówkach.
Wiktionary
(1.1) nazwa handlowa: MabThera
Wiktionary
mieszkaniec Rytwian (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rytwian (wsi w Polsce)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce w województwie świętokrzyskim;
(1.2) geogr. adm. gmina wiejska w Polsce z siedzibą w Rytwianach (1.1);
Wiktionary
Rytwiany – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Rytwiany. Ma status sołectwa.
Położona nad rzeką Czarną Staszowską, 5 km na południowy wschód od Staszowa. Siedziba władz gminy Rytwiany.
Przez wieś przechodzi zielony szlak turystyczny z Chańczy do Pielaszowa.
Wikipedia
(1.1) W Rytwianach mieszkam od urodzenia, ale chcę stąd wyjechać.
Wiktionary
rzecz. rytwianin m., rytwianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Rytwiany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. przeciwnik w pojedynku,
2. mężczyzna walczący z kimś o względy kobiety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która konkuruje w czymś
(1.2) daw. mąż siostry
Wiktionary
(1.1) Opracujcie taktykę tak, by rywali od razu wpuścić w maliny.
(1.1) Skład biało-czerwonych zdecydowanie odbiegał od optymalnego, natomiast rywale do Chicago przyjechali w najmocniejszym zestawieniu, z kadrą naszpikowaną medalistami ostatnich mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro.
Wiktionary
rzecz. rywalizacja ż., rywalizowanie n.
:: fż. rywalka ż.
czas. rywalizować ndk.
przym. rywalizacyjny
przysł. rywalizacyjnie
Wiktionary
(1.1) adwersarz, konkurent, oponent, przeciwnik, wróg, współzawodnik
(1.2) szwagier
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ubieganie się o pierwszeństwo, o zdobycie czegoś; konkurowanie
(1.2) sport. zawody, zmagania sportowe, rozgrywka
Wiktionary
(1.1) Siła, rywalizacja i fizyczna odwaga normalnych, przyzwoitych mężczyzn jest odpowiedzialna za większość tego, co w świecie jest słuszne.
Wiktionary
IPA: ˌrɨvalʲiˈzat͡sʲja, AS: ryvalʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. rywal m., rywalka ż., rywalizowanie n.
czas. rywalizować ndk.
przym. rywalizacyjny
Wiktionary
(1.1) rozgrywka
(1.2) konkurencja, rozgrywka
Wiktionary
dotyczący rywalizacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ubieganie się o pierwszeństwo lub o zdobycie czegoś
Wiktionary
czas. rywalizować
rzecz. rywalizacja ż., rywal m., rywalka ż.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) ubiegać się o pierwszeństwo lub o zdobycie czegoś
(1.2) przen. o dwóch osobach lub rzeczach itp.: być na mniej więcej jednakowym poziomie, nie pozwalając na stwierdzenie, która z nich jest lepsza
Wiktionary
(1.1) O palmę pierwszeństwa rywalizowały piosenki w wykonaniu Krystyny Prońko, Krzysztofa Krawczyka, Bogusława Meca, Zbigniewa Wodeckiego i…
Wiktionary
rzecz. rywalizacja ż., rywalizowanie n., rywal m., rywalka ż.
przym. rywalizacyjny
Wiktionary
(1.1) konkurować, stawać w szranki
Wiktionary
kobieta współzawodnicząca z kimś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: rywal
Wiktionary
IPA: rɨˈvalka, AS: ryvalka
Wiktionary
zob. rywal.
Wiktionary
nazwa handlowa leku przeciwbakteryjnego i antyseptycznego, zawierającego etakrydynę; Rivanol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. doustny lek przeciwkrzepliwy, bezpośredni inhibitor czynnika Xa
Wiktionary
Rywaroksaban ( rivaroxabanum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, lek przeciwzakrzepowy, bezpośredni i odwracalny inhibitor czynnika Xa, stosowany w zapobieganiu zakrzepom u pacjentów z grup wysokiego ryzyka.
Wikipedia
(1.1) A czy stosowanie rywaroksabanu przez starszych ludzi jest raczej bezpieczne?
Wiktionary
(1.1) nazwa handlowa: Xarelto
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
gatunek wina włoskiego
SJP.pl
1. jednostka ilości arkuszy papieru, równa zwykle 500 sztukom;
2. w leśnictwie: urządzenie służące do spuszczania drewna w terenie górskim, składające się z rynny ziemnej lub drewnianego koryta; ślizg;
3. dawniej: karność, rygor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poligr. miar. ilość papieru równa zwykle 500 arkuszom;
(1.2) leśn. techn. przenośnik (np. w postaci rynny wyżłobionej w ziemi) służący do transportowania drewna ze stoków górskich
(1.3) daw. jednorazowy spław flisacki
(1.4) zob. ryzy.
Wiktionary
Ryza (od niem. "Ries") – tradycyjna jednostka liczby arkuszy papieru. Początkowo liczyła 480 arkuszy papieru piśmiennego. Obecnie równa jest 500 arkuszom papieru przeznaczonego do druku o gramaturze 80g. Opakowania papierów z większą gramaturą mają mniejszą liczbę arkuszy (np. 125 arkuszy dla gramatury 350g).
Wikipedia
(1.1) Ryza papieru, którą wręczył mi gość, zaskoczyła mnie bardziej, niż jego zdziwił widok mojego ciała sauté. Mimo to wzięłam pakunek w ręce, a on poklepał mnie po pośladkach i mruknął: – Takie dupsko to rozumiem!
(1.3) Umowę o spław podpisywał z kupcem lub jego faktorem retman, on też dobierał zespół flisacki na tzw. ryzę lub rajzę, czyli jednorazowy spław.
Wiktionary
IPA: ˈrɨza, AS: ryza
Wiktionary
(1.3) rajza
Wiktionary
występ w powierzchni ściany budynku od fundamentu po dach, pełni funkcję ozdobną i poszerza wnętrze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. fragment budynku wysunięty z lica elewacji na całej jego wysokości, od fundamentu po dach;
Wiktionary
Ryzalit – występ z lica w elewacji budynku od kilkudziesięciu centymetrów do kilkakrotności tej wielkości, jednak mniejszy niż wielkość bocznego skrzydła budowli. Zastosowanie jednego lub kilku ryzalitów dzieli fasadę na 3, 5 lub więcej części. Jego funkcją jest przełamanie monotonii, dlatego część cofnięta względem ryzalitu nie powinna mieć szerokości porównywalnej z ryzalitem. Prowadzony jest od fundamentów po dach (przez wszystkie kondygnacje budynku) i stanowiący organiczną część lica.
Wikipedia
(1.1) Fasadę ozdabiają dwa ryzality zwieńczone trójkątnymi szczytami.
Wiktionary
przym. ryzalitowy
Wiktionary
jednowarstwowa skórka roślinna okrywająca tylko korzenie; epiblema
SJP.pl
Ry
Wikipedia
wiecznie zielone drzewo liściaste z rodziny korzeniarowatych, z obszarów tropikalnych, wypuszczające z pnia i gałęzi liczne korzenie podporowe i powietrzne, wchodzące w skład namorzynów, cenione m.in. ze względu na twarde drewno używane jako budulec i do obróbki stolarskiej; korzeniara, korzeniara namorzyniec, srożypląt
SJP.pl
cienki, nitkowaty wyrostek o budowie jedno- lub wielokomórkowej, wytwarzany przez dolną część łodyżki rośliny i przytwierdzający ją do podłoża; chwytnik, rizoid
SJP.pl
mający wygląd korzeni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. litofit wnikający w powierzchniową warstwę skały
Wiktionary
twór w postaci długiego, rozgałęzionego sznura, przytwierdzający niektóre rodzaje grzybów do podłoża; sznur przetrwalny
SJP.pl
sznurowaty twór grzyba wyrastający z plektenchymy
SJP.pl
rodzaj grzybów pleśniowych
SJP.pl
przykorzeniowa warstwa gleby, cechująca się bogatą florą grzybową i bakteryjną; rizosfera, sfera korzeniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. ekol. przestrzeń obejmująca glebę w zasięgu korzeni roślin wraz z zasiedlającymi ją organizmami;
Wiktionary
Ry
Wikipedia
(1.1) Czynnikiem wabiącym mogą być gradientowo występujące zmiany w ryzosferze, powstałe wskutek czynności życiowych korzeni.
Wiktionary
rzecz. mikoryzosfera ż.
przym. ryzosferyczny, mikoryzosferyczny
Wiktionary
(1.1) strefa korzeniowa
Wiktionary
rzeźbić; rytować
SJP.pl
przestarzałe: karność, subordynacja, rygor, porządek; dziś tylko w wyrażeniach: "trzymać kogoś w ryzach", "wziąć kogoś w ryzy" - zmuszać kogoś do posłuszeństwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) daw. posłuszeństwo, subordynacja, obecnie tylko w zwrotach: trzymać w ryzach, wziąć w ryzy
Wiktionary
potocznie: wykrzyknik używany w momencie podejmowania ryzyka; licząc na szczęście, ryzykując
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pot. wykrzyknik wyrażający emocje związane z podejmowaniem trudnej decyzji
Wiktionary
(1.1) Ryzyk-fizyk, idę do szefa. Albo dostanę podwyżkę, albo wylecę z hukiem.
Wiktionary
IPA: ˌrɨzɨk‿ˈfʲizɨk, AS: ryzyk‿fʹizyk
Wiktionary
(1.1) raz kozie śmierć
Wiktionary
1. charakterystyczny dla osoby lubiącej ryzykować, np. ryzykancki charakter, pomysł; śmiały, brawurowy, ryzykowny;
2. będący ryzykantem, mający szczególną skłonność do ryzykowania, np. ryzykancki kierowca, akrobata; lekkomyślny, nieostrożny, nierozsądny
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób ryzykancki
Wiktionary
rzecz. ryzyko n.
czas. ryzykować
przysł. ryzykownie
przym. ryzykowny
Wiktionary
skłonność do podejmowania ryzykownych przedsięwzięć, upodobanie do ryzykowania; brawura, chojractwo, bohaterszczyzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) skłonność do podejmowania ryzykownych działań
Wiktionary
rzecz. ryzykowność ż., ryzyko n., ryzykant mos., ryzykantka ż.
czas. ryzykować
przysł. ryzykownie
przym. ryzykowny
Wiktionary
osoba podejmująca ryzyko, porywająca się na ryzykowne przedsięwzięcia; zuch, chojrak, bohater
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś lubiący podejmować ryzyko
Wiktionary
Ryzykant – amerykański film z 2005 roku w reżyserii Keoni Waxman.
Wikipedia
IPA: rɨˈzɨkãnt, AS: ryzykãnt
Wiktionary
czas. ryzykować
rzecz. ryzyko n., ryzykanctwo n., ryzykantka ż., ryzykowność ż., zaryzykowanie n.
przym. ryzykowny
przysł. ryzykownie
Wiktionary
kobieta podejmująca ryzyko, porywająca się na ryzykowne przedsięwzięcia; bohaterka, chojraczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lubiąca podejmować ryzyko
Wiktionary
IPA: ˌrɨzɨˈkãntka, AS: ryzykãntka
Wiktionary
rzecz. zaryzykowanie n., ryzykanctwo, ryzykant, ryzykowność, ryzyko
przym. ryzykowny
przysł. ryzykownie
czas. ryzykować
Wiktionary
1. niebezpieczeństwo, że coś zdarzy się w inny od oczekiwanego sposób; "dobrze skalkulowana niepewność"
2. działanie związane z niebezpieczeństwem; także podejmowanie takich działań; ryzykowanie
3. w prawie: możliwość pojawienia się szkody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) możliwość, prawdopodobieństwo, że coś się nie uda
(1.2) możliwość wystąpienia niekorzystnych zdarzeń lub efektów
(1.3) praw. prawdopodobieństwo powstania szkody obciążające osobę poszkodowaną niezależnie od jej winy, jeśli umowa lub przepis prawny nie zobowiązały innej osoby do wyrównania szkody
Wiktionary
Ryzyko – prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w określonym czasie lub w określonej sytuacji.
Ryzyko jest pojęciem wieloznacznym, trudnym do zdefiniowania. W różnych dziedzinach nauk jest ono różnie interpretowane, dlatego zdaniem niektórych autorów stworzenie jednej uniwersalnej definicji jest niemożliwe.
Wikipedia
(1.2) Dieta roślinna jest pozytywnie skorelowana z niższym ryzykiem cukrzycy, nadciśnienia, chorób serca, udaru i śmierci z jakiejkolwiek przyczyny.
(1.2) Specjaliści od ochrony środowiska przestrzegają przed ryzykiem globalnego ocieplenia.
Wiktionary
IPA: ˈrɨzɨkɔ, AS: ryzyko
Wiktionary
rzecz. ryzykowność ż., ryzykanctwo n., ryzykant m., ryzykantka ż., ryzykowanie n., zaryzykowanie n.
czas. ryzykować ndk., zaryzykować dk.
przym. ryzykowny, ryzykancki
przysł. ryzykownie, ryzykancko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ryzykować.
Wiktionary
IPA: ˌrɨzɨkɔˈvãɲɛ, AS: ryzykovãńe
Wiktionary
czas. ryzykować
przym. ryzykowny
rzecz. ryzyko n., zaryzykowanie n., ryzykowność ż.
przysł. ryzykownie
Wiktionary
1. podejmować ryzyko, działać, licząc się z możliwością niekorzystnego, szkodliwego zakończenia;
2. ryzykować coś - narażać coś na niebezpieczeństwo, liczyć się ze stratą czegoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaryzykować)
(1.1) podejmować ryzyko; działać, licząc się z możliwością niekorzystnego zakończenia
(1.2) narażać coś cennego na utratę
Wiktionary
(1.1) Przechodząc pod drabiną ryzykuje się siedem lat nieszczęścia.
(1.2) Ryzykowała życie, by uratować brata.
Wiktionary
IPA: ˌrɨzɨˈkɔvat͡ɕ, AS: ryzykovać
Wiktionary
rzecz. ryzyko n., ryzykowność n., ryzykanctwo n., ryzykant m., ryzykantka ż., ryzykowanie n., zaryzykowanie n.
czas. zaryzykować dk.
przym. ryzykowny, ryzykancki
przysł. ryzykownie, ryzykancko
Wiktionary
(1.1) odważyć się
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób ryzykowny, niebezpiecznie
Wiktionary
(1.1) Zaburzenia osobowości bywają trudne w diagnozie dla profesjonalisty – ryzykownie podejmować się takiego zadania, jeśli nie jest się przeszkolonym w tej dziedzinie. Ludzkie zachowania i motywacje są złożone, a etykietki – zwykle uproszczone i nietrafne.
Wiktionary
rzecz. ryzyko n., ryzykowność ż., ryzykanctwo n., ryzykant m., ryzykantka ż., ryzykowanie n., zaryzykowanie n.
czas. ryzykować ndk., zaryzykować dk.
przym. ryzykowny, ryzykancki
przysł. ryzykancko
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ryzykownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ryzykowny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ryzykowne; cecha tych, którzy są ryzykowni
Wiktionary
rzecz. ryzyko n., ryzykant m., ryzykantka ż., ryzykowanie n., zaryzykowanie n., ryzykanctwo n.
czas. ryzykować ndk., zaryzykować dk.
przym. ryzykowny, ryzykancki
przysł. ryzykownie
Wiktionary
wiążący się z ryzykiem, grożący niebezpieczeństwem lub popełnieniem błędu (np. ryzykowna gra, ryzykowny skok)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wiążący się z ryzykiem, grożący niebezpieczeństwem lub popełnieniem błędu
Wiktionary
(1.1) Bywają interesy ryzykowne, ale dają szybki zysk i łatwe są do zwinięcia.
Wiktionary
IPA: ˌrɨzɨˈkɔvnɨ, AS: ryzykovny
Wiktionary
rzecz. ryzyko n., ryzykowność ż., ryzykanctwo n., ryzykant m., ryzykantka ż., ryzykowanie n., zaryzykowanie n.
czas. ryzykować ndk., zaryzykować dk.
przym. ryzykancki
przysł. ryzykownie, ryzykancko
Wiktionary
(1.1) hazardowy, pokerowy
Wiktionary
1. robić doły w ziemi; kopać, rozkopywać, przekopywać, grzebać;
2. wyrzynać na płycie, kamieniu itp. ornamenty, rysunki, napisy; żłobić, rzeźbić;
3. potocznie:
a) uczyć się czegoś; kuć, zakuwać;
b) robić coś długo, mozolnie;
c) śmiać się; chichrać się, ryć się;
d) przeszukiwać, rewidować;
4. ryć się:
a) zagłębiać się, zagrzebywać się;
b) potocznie: śmiać się; chichrać się, ryć
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zryć)
(1.1) kopać, robić doły w ziemi
(1.2) wyrzynać coś w płycie, kamieniu, drewnie, metalu
(1.3) środ. uczyć się
(1.4) pot. działać szkodliwie, pogarszać stan
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) pot. donośnie się śmiać
(2.2) pot. przeszukiwać coś dokładnie
(2.3) pot. utrudniać komuś osiągnięcie czegoś, działać na czyjąś szkodę
czasownik zwrotny niedokonany ryć się (dk. zryć się)
(3.1) ryć (2.2)
(3.2) książk. poet. o emocjach: kryć, skrywać się
(3.3) środ. uczyć się
(3.4) pot. wpychać się, przepychać się
Wiktionary
(1.1) Kret ryje korytarze w ziemi.
(1.4) Cóż, ale jeśli tylko dla mnie głupotą jest polecanie wzięcia narkotyków - i to tych najbardziej ryjących mózg - to proszę bardzo - bierzcie.
(2.1) Już od paru godzin ryjemy z tego, jak łatwo można wyzwolić tutaj nieludzkie energie i aktywności za pomocą jednej litery.
(2.2) Dopiero by się zaczęła awantura, rycie w papierach, grzebanie w teczkach - wojna na górze w makulaturze.
(2.3) Kto ryje pod szefem rządu?
(3.1) Nieraz chciałoby się przypomnieć sobie, ale cóż za praca ryć się w tym morzu arkuszy, nie znając często ani daty, ani miesiąca, ani czasem roku.
(3.2) Niepokój brzmiał w szeptach, czaił się w oczach, rył się w twarzach i szarpał sercami.
(3.3) Tomek ostatnio nawet z domu nie wychodzi tylko się ryje przed egzaminem z matmy.
(3.4) Zabieram głos w tej sprawie, co nie znaczy, że nieproszony ryję się "na trzeciego" (…).
Wiktionary
IPA: rɨt͡ɕ, AS: ryć
Wiktionary
rzecz. rycina ż., ryj m., ryjek m., ryjówka ż., rycie n., ryt mrz.
czas. poryć, zryć, wyryć
Wiktionary
(1.3) uczyć się, pot. wkuwać, pot. zakuwać
(1.4) pot. przeryć, zryć
(3.3) uczyć się, pot. wkuwać, pot. zakuwać
Wiktionary
zdrobnienie od: ryło
SJP.pl
Ryłko – przedsiębiorstwo z Kalwarii Zebrzydowskiej produkujące obuwie.
Przedsiębiorstwo funkcjonuje od lat 50. XX wieku. Początkowo był to mały zakład rzemieślniczy, który wytwarzał buty metodą tradycyjną i był prowadzony jednoosobowo, przez właściciela. []
Wikipedia
potocznie: twarz; ryj, gęba, morda, pysk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) posp. obraź. twarz
(1.2) lwów. twarz
Wiktionary
(1.1) Żal patrzeć na to pospolite ryło.
(1.1) Jak panu dam w ryło, to pana rodzony Lenin nie pozna.
Wiktionary
(1.1) ryj, gęba, morda, facjata, pysk
Wiktionary
Ryńsk – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim, w gminie Ryńsk.
Według Narodowego Spisu Powszechnego (2011) liczyła 746 mieszkańców. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Ryńsk.
Wikipedia
przymiotnik od: Ryn, Rynia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Ryn
(1.2) przym. od Rynia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. numizm. reński
Wiktionary
IPA: ˈrɨ̃j̃sʲci, AS: rỹĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ryn mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. numizm. reński
Wiktionary
drapieżny ssak z rodziny kotów żyjący w Europie i południowej Azji, spotykany w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. drapieżny, cętkowany kot z pędzelkami na końcach uszu;
Wiktionary
Ryś ("Lynx") – rodzaj drapieżnych ssaków z podrodziny kotów (Felinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae). Dawniej zwany ostrowidzem.
Wikipedia
(1.1) W tych borach i bagniskach znajdował łatwy przytułek zwierz wszelkiego rodzaju, w najgłębszych mrokach leśnych żyła moc niezmierna turów brodatych, niedźwiedzi i dzikich świń, a obok nich liczna szara gawiedź wilków, rysiów, kun, stada sarn i kraśnych suhaków; w bagniskach i w łachach rzecznych bobry zakładały swoje żeremia, o których to bobrach chodziły wieści na Zaporożu, że są między nimi stuletnie starce, białe jak śnieg ze starości.
Wiktionary
IPA: rɨɕ, AS: ryś
Wiktionary
rzecz. Ryś m. ż.
:: fż. rysica ż.
przym. rysi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: Ryszarda
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: Rysiek
Wiktionary
(1.1) Leszek Wawrów wspomniał, że jego ojciec Wicko w młodości bujnie kawalerował w Hadyńkowicach. Jego pierwsza miłość nazywała się Ryśka Kapustyńska.
Wiktionary
rzecz. Ryszarda ż.
Wiktionary
(1.1) Rysia
Wiktionary
zdrobnienie od: Ryszard (imię męskie); Ryś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. Rysiek z małżonką
forma rzeczownika.
(2.1) M., W. lm. od: Rysiek
Wiktionary
rzecz. Rychu mos., Rysia ż., Rysiek mos., Rysio mos., Rysiu mos., Ryszard mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie mos.
przym. Rysiowy, Ryszardowy, Ryśkowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ryśka lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Ryśka
Wiktionary
(1.1) Ktoś widział Ryśkowe pieluchy?
Wiktionary
rzecz. Rysiek mos., Rychu mos., Rysio mos., Ryszardostwo n., Ryszardowie nmos., Ryśkowie nmos.
Wiktionary
1. roślina zbożowa rosnąca na ciepłych obszarach wszystkich części świata, uprawiana w wielu gatunkach dla ziarna a także rosnąca dziko,
2. ziarno tej rośliny lub potrawy przyrządzane z tych ziaren
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. roślina zbożowa nazwa systematyczna|Oryza|L.|ref=tak., z rodziny traw występująca w klimacie wilgotnym;
(1.2) hand. spoż. nasiona ryżu (1.1)
(1.3) kulin. spoż. ugotowane nasiona ryżu (1.1)
Wiktionary
Ryż ("Oryza" L.) – rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych obejmujący 25 gatunków. Występuje w strefie klimatów gorących i ciepłych na całym świecie. Ryż spożywczy, będący podstawą wyżywienia 1/3 ludności świata, jest produktem otrzymywanym z ziarna ryżu siewnego.
Wikipedia
(1.3) Bezmięsną paellę robi się z ryżu i mnóstwa zdrowych, kolorowych warzyw.
Wiktionary
IPA: rɨʃ, AS: ryš
Wiktionary
rzecz. ryżówka ż., ryżowiec m., Ryżówka ż., ryżowisko n.
przym. ryżowy
Wiktionary
rodzaj ornamentu w stroju ludowym w kształcie zygzaka
SJP.pl
mieszkaniec Rygi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rygi
Wiktionary
IPA: rɨˈʒãɲĩn, AS: ryžãńĩn
Wiktionary
rzecz. Ryga ż.
:: fż. ryżanka ż.
przym. ryski
Wiktionary
1. potocznie: zupa jarzynowa z ryżem;
2. nieduża ryba z rodziny kaczorkowatych, hodowana jako rybka akwariowa; ryżówka, medaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Rygi
(1.2) kulin. zupa z ryżu
Wiktionary
IPA: rɨˈʒãnka, AS: ryžãnka
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. Ryga ż., ryżanin mos.
:: przym. ryski
(1.2)
:: rzecz. ryż mrz.
:: przym. ryżowy
Wiktionary
wieś na Ukrainie
SJP.pl
Ryżanówka – miejscowość na Ukrainie, położona 150 km na południe od Kijowa i 18 km na zachód od Zwinogródka (stolicy obwodu). Miejsce usytuowania licznych kurhanów scytyjskich, z których najsłynniejszym jest tzw. Wielki Kurhan Ryżanowski, znajdujący się ok. 6 km na południe od miejscowości.
Wikipedia
zbliżony do ryżego, nie do końca ryży, prawie ryży
SJP.pl
rodzaj gryzoni z rodziny chomikowatych
SJP.pl
Ryżniak ("Oryzomys") – rodzaj ssaków z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Wikipedia
mający ryżą brodę; rudobrody
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. taki, który ma ryży zarost na brodzie
Wiktionary
IPA: ˌrɨʒɔˈbrɔdɨ, AS: ryžobrody
Wiktionary
(1.1) rudobrody, miedzianobrody; hist. barbarossa
Wiktionary
mający ryże włosy na głowie; rudogłowy
SJP.pl
1. gatunek małego ptaka z rzędu wróblowych;
2. lekceważąco o Chińczyku; Chinol (chinol), żółtek, skośnooki
SJP.pl
Ryżojad ("Dolichonyx oryzivorus") – gatunek małego, wędrownego ptaka z podrodziny ryżojadów (Dolichonychinae) (której jest jedynym przedstawicielem) w rodzinie kacykowatych (Icteridae). Gniazduje w Ameryce Północnej, zimuje w Ameryce Południowej. Jest bliski zagrożenia wyginięciem.
Wikipedia
elektryczne urządzenie do gotowania ryżu
SJP.pl
1. czarnuch ryżowiec - gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych;
2. ryżowiec siwy - gatunek egzotycznego ptaka spokrewnionego z astryldem
SJP.pl
1. pole ryżowe;
2. pole po zebraniu rosnącego na nim ryżu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) roln. pole ryżowe
(1.2) roln. rżysko po ryżu
Wiktionary
(1.1) Mamę zobaczyliśmy dopiero po kilku dniach, kiedy nas też posłali do pracy na ryżowisko.
Wiktionary
rzecz. ryż mrz., ryżówka ż., ryżowiec m., Ryżówka ż.
przym. ryżowy
Wiktionary
1. → ryż (roślina lub jej ziarno);
2. potocznie: chiński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sporządzony z ryżu
(1.2) związany z ryżem, dotyczący ryżu
Wiktionary
IPA: rɨˈʒɔvɨ, AS: ryžovy
Wiktionary
rzecz. ryżowisko n., ryż m., ryżówka ż.
Wiktionary
mający rude włosy; rudowłosy, miedzianowłosy, ognistowłosy, czerwonowłosy
SJP.pl
żółtopomarańczowy, ceglasty, rudy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. rudy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. mężczyzna mający ryże (1.1) włosy
Wiktionary
(1.1) Nie mogła wprost patrzeć na Nowakowskiego, który, uśmiechając się pod ryżą czupryną, stał na progu w swojej cienkiej piżamce i ostentacyjnie bimbał torebką landrynek.
Wiktionary
IPA: ˈrɨʒɨ, AS: ryžy
Wiktionary
rzecz. rydz mzw./mrz., ryżość ż., ryża ż.
przym. ryżawy
Wiktionary
1. regionalna nazwa mleczaja rydza;
2. zdrobnienie od: ryż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Oryzias latipes||ref=tak. mała ryba z rodziny kaczorkowatych zasiedlająca wody słodkie i słonawe Azji Południowo-Wschodniej;
(1.2) pot. spoż. wódka ryżowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W akwarystyce ryżówki są uważane za ryby łatwe w utrzymaniu.
(1.2) Wieczorem raczyliśmy się ryżówką przywieziona z Japonii.
Wiktionary
rzecz. ryż mrz., ryżowisko n.
przym. ryżowy
Wiktionary
(1.1) ryżanka japońska, ryżówka japońska, medaka
Wiktionary
skrót od: List do Rzymian - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Nowego Testamentu
SJP.pl
dwuznak
(1.1) jęz. dwuznak polski oznaczający fonem IPA2|ʒ.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: rzeka
SJP.pl
skrót
(1.1) = rzeka
Wiktionary
skrót od: rzymskokatolicki; rzym.-kat.
SJP.pl
skrót od: rzadki, rzadko (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = (termin, zwrot) rzadki, rzadko używany
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nieco rzadki
Wiktionary
1. występujący w dużych odstępach czasu; nieczęsto spotykany; wyjątkowy; szczególny;
2. składający się z elementów znajdujących się daleko od siebie lub w dużych odstępach; rozproszony;
3. mający papkowatą lub płynną konsystencję; ciekły; płynny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zachodzący rzadko
(1.2) półpłynny, mający półpłynną konsystencję
(1.3) o elementach rozmieszczonych we względnie dużych odstępach
Wiktionary
(1.1) Zaćmienie Słońca jest rzadkim zjawiskiem.
(1.2) Jeśli zupa jest zbyt rzadka, zawsze można ją zagęścić kaszą.
(1.3) Moja żona ma rzadkie włosy, ale i tak ją kocham.
Wiktionary
IPA: ˈʒatʲci, AS: žatʹḱi
Wiktionary
rzecz. rzadkość ż., rozrzedzenie, przerzedzenie
czas. rzednieć, rzednąć, przerzedzać, przerzednąć, rozrzedzać, rozrzedzić
przysł. rzadko, z rzadka, na rzadko
przym. rzadziutki
Wiktionary
(1.1) unikalny, wyjątkowy, szczególny, nieczęsty, sporadyczny
(1.2) rozrzedzony
(1.3) rozproszony, pojedynczy
Wiktionary
1. występujący w dużych odstępach czasu; nieczęsto spotykany; wyjątkowy; szczególny;
2. składający się z elementów znajdujących się daleko od siebie lub w dużych odstępach; rozproszony;
3. mający papkowatą lub płynną konsystencję; ciekły; płynny
SJP.pl
przysłówek
(1.1) prawie nigdy, z dużymi odstępami czasowymi między kolejnymi wydarzeniami
(1.2) o elementach w zbiorze: daleko od siebie
Wiktionary
(1.1) Ten brydżysta rzadko się myli.
(1.1) Galery były bardzo ciężką karą i skazani rzadko mogli dożyć jej końca.
(1.1) Rzadko wypożyczam książki z biblioteki.
(1.2) W tym lesie drzewa rosną bardzo rzadko.
Wiktionary
IPA: ˈʒatkɔ, AS: žatko
Wiktionary
rzecz. rzadkość ż., rzednięcie n., rozrzedzenie n., przerzedzenie n.
czas. rzednieć dk., rzednąć ndk., przerzedzać ndk., przerzednąć dk., rozrzedzać ndk., rozrzedzić dk.
przym. rzadki, rzadziutki
przysł. z rzadka, na rzadko
Wiktionary
(1.1) nieczęsto
(1.2) pojedynczo
Wiktionary
mający rzadkie pióra
SJP.pl
spowolnienie skurczów serca poniżej 60 na minutę; bradykardia
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mający rzadkie włosy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma rzadkie, mizerne włosy lub takąż sierść
Wiktionary
(1.1) Przyszło duchowieństwo: maleńki, siwiutki jak gołąbek pop, w złotych okularach, w berecie, długi wysoki rzadkowłosy djakon o chorobliwie dziwacznej ciemnej i żółtej twarzy […] sic.
Wiktionary
1. cecha prawie wszystkich dóbr potrzebnych człowiekowi, polegająca na ograniczonej ich ilości w danym czasie w stosunku do zapotrzebowania na nie
2. coś niezwykłego, nieczęsto spotykanego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) coś, co jest rzadkie, nietypowe, zdarza się/występuje rzadko
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) Jelenie sika są w Polsce rzadkością, jednak nasi południowi sąsiedzi mają bardzo liczną populację i przepiękne gwizdowiska.
Wiktionary
IPA: ˈʒatkɔɕt͡ɕ, AS: žatkość
Wiktionary
przym. rzadki
przysł. rzadko, z rzadka, na rzadko
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. brzydki
Wiktionary
(1.1) Jakiś ty je rzadny! → Jaki ty jesteś brzydki.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rzadki
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rzadko
SJP.pl
zdrobnienie od: rzadki; rzadziutki
SJP.pl
zdrobnienie od: rzadki; rzadziuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: rzadki
Wiktionary
(1.1) - Chudy jesteś jak szczapa, a i brodę masz krótką, rzadziutką…
Wiktionary
IPA: ʒaˈd͡ʑutʲci, AS: žaʒ́utʹḱi
Wiktionary
przym. rzadki
przysł. rzadko
Wiktionary
wada wewnętrzna odlewu
SJP.pl
ślad na drzewie powstający po przejściu piły
SJP.pl
dawniej: piłeczka dla dzieci do tarcia drzewa; żażka
SJP.pl
podniośle: powiedzieć, przemówić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. przest. mówić, odzywać się, komunikować coś
czasownik przechodni dokonany
(2.1) książk. powiedzieć, odezwać się, zakomunikować coś
Wiktionary
(1.1) Ale Pódźwa-Śmiga niedarmo jest frontowy wyga, geniusz decyzji, że tak rzekę, dał rozkaz.
(1.1) Tako rzecze Zaratustra.
Wiktionary
IPA: ʒɛt͡s, AS: žec
Wiktionary
przym. rzeczony
czas. orzec dk., odrzec dk., wyrzec dk.
rzecz. porzekadło n., rzecznik mos., rzeczniczka ż., przyrzeczenie n., rzecz ż., orzeczenie n., rzeczenie n., narzeczona ż.
wykrz. rzekłem
Wiktionary
Rz
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. łańcuch
Wiktionary
IPA: ˈʒɛt͡ɕɔ̃nt͡s, AS: žećõnc
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przedmiot materialny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wytwór materialny, przedmiot
(1.2) sprawa, problem, zagadnienie
(1.3) temat, treść, wątek
(1.4) zadanie, obowiązek, czynność
(1.5) zakres, dziedzina, dział
(1.6) wydarzenie, fakt, okoliczność
(1.7) przedsięwzięcie, zamiar, plan, czyn
(1.8) filoz. desygnat
(1.9) daw. rozmowa, gadanie, mówienie
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: rzec
Wiktionary
Rzecz, substancja pierwsza, byt jednostkowy ( res) – kategoria przedmiotów, od innych przedmiotów (np. zdarzeń czy relacji) różniących się tym, że:
Reiści uważają, że wszelkie kategorie przedmiotów da się zredukować do kategorii rzeczy.
Wikipedia
(1.1) Strych pełen jest starych rzeczy.
(1.2) Na zebraniu z pewnością omawiano rzeczy dużej wagi.
(1.3) Polityka to raczej nudna rzecz.
(1.4) Męska to rzecz – polowanie.
(1.5) Klasyfikowanie języków jest rzeczą językoznawstwa.
(1.6) Wczoraj stała się nieprawdopodobna rzecz!
(1.7) Dopuściłeś się w swym życiu haniebnych rzeczy.
(1.9) Młodzieniec spodobał się iey, a iemu takoś Medea, wstąpili z sobą w rzecz, a z rzeczy w przyiaźń. sic.
Wiktionary
IPA: ʒɛt͡ʃ, AS: žeč
Wiktionary
rzecz. rzeczownik m., rzeczowność ż., rzeczowość ż., rzeczywistość ż.
czas. rzec dk.
przym. rzeczowy, rzeczowny, rzeczownikowy
przysł. rzeczowo
Wiktionary
(1.1) przedmiot, obiekt
Wiktionary
skrót od: rzeczownik, rzeczownikowy
SJP.pl
skrót
(1.1) = eduk. błąd rzeczowy
Wiktionary
rzęsorek rzeczek - niewielki ssak owadożerny z rodziny ryjówkowatych zamieszkujący biotopy wilgotne
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rzeczenica (kaszub. "Réknicô", niem. "Stegers") – wieś gminna w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Rzeczenica. Leży przy skrzyżowaniu drogi krajowej nr 25 z drogą wojewódzką 202.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Rzeczenica", w którego skład wchodzą również miejscowości Bagnica i Lestnica. W końcu 2025 sołectwo liczyło 1449 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Rzeczenica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzec.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: žečẽńe
Wiktionary
czas. rzec
rzecz. rzecznik mos., orzeczenie n., rzeczniczka ż.
Wiktionary
mała rzeka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. mała rzeka
(1.2) wąska rzeka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nad rzeczką, opodal krzaczka mieszkała kaczka-dziwaczka (…)
Wiktionary
IPA: ˈʒɛt͡ʃka, AS: žečka
Wiktionary
rzecz. rzeka ż., rzeczułka ż., dorzecze n.
przym. rzeczny
Wiktionary
(1.1) rzeczułka
(1.2) potok
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. występowanie w czyimś imieniu;
2. występowanie w obronie lub w celu poparcia jakiejś sprawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) występowanie jako obrońca bądź rzecznik kogoś lub czegoś, popieranie jakiejś sprawy
(1.2) wypowiadanie się w imieniu jakiejś innej osoby
Wiktionary
rzecz. rzecznik mos., rzeczniczka ż.
Wiktionary
1. kobieta występująca w obronie kogoś lub czegoś;
2. kobieta występująca w imieniu kogoś innego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. urz. kobieta występująca, przemawiająca w czyimś imieniu, reprezentująca publicznie jakiegoś wysokiego rangą urzędnika lub instytucję
Wiktionary
(1.1) Burmistrz wezwał do siebie nową rzeczniczkę magistratu.
Wiktionary
czas. rzec dk./ndk., rzeknąć dk.
rzecz. rzeczenie n., rzecznictwo n.
:: fm. rzecznik m.
Wiktionary
1. osoba występująca w obronie kogoś lub czegoś;
2. osoba występująca w imieniu kogoś innego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba występująca w obronie kogoś lub czegoś, popierająca jakąś sprawę
(1.2) polit. urz. osoba występująca, przemawiająca w czyimś imieniu, reprezentująca publicznie jakiegoś wysokiego rangą urzędnika lub instytucję;
(1.3) hist. w dawnej Polsce: obrońca sądowy, prawnik prowadzący sprawę w imieniu klienta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Rzecznik Praw Pacjenta, poza podjęciem działań własnych, może się też zwrócić do Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka o podjęcie działań z zakresu ich kompetencji.
Wiktionary
czas. rzec dk./ndk., rzeknąć dk.
rzecz. rzeczenie n., rzecznictwo n.
:: fż. rzeczniczka ż.
Wiktionary
(1.1) obrońca
Wiktionary
pełnić funkcję rzecznika
SJP.pl
przymiotnik od: Rzeczniów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Rzeczniów – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie lipskim, w gminie Rzeczniów.
Miejscowość jest siedzibą gminy Rzeczniów oraz rzymskokatolickiej parafii św. Restytuta i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Wikipedia
dotyczący rzeki; żyjący w rzece; związany z rzeką
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do rzeki, związany z rzeką
Wiktionary
(1.1) Doskonałym surowcem dla przemysłu ceramicznego są iły trzeciorzędowe, lodowcowe i rzeczne.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛt͡ʃnɨ, AS: žečny
Wiktionary
rzecz. rzeka ż., rzeczka ż., rzeczułka ż.
Wiktionary
(wyżej, wcześniej) wspomniany, cytowany, przytoczony, wymieniony
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) ten, o którym wcześniej wspomniano
Wiktionary
czas. rzec dk., rzeknąć dk., narzekać ndk., ponarzekać dk., zarzekać ndk., złorzeczyć ndk.
rzecz. orzeczenie n.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rzeczowo
SJP.pl
1. część mowy obejmująca wyrazy oznaczające ludzi, zwierzęta, przedmioty, cechy, czynności i stany;
2. wyraz należący do tej części mowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. część mowy umożliwiająca rozróżnianie przedmiotów, osób, zwierząt, pojęć itp. poprzez nadanie im nazw lub imion;
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) Zazwyczaj rzeczowniki stanowią podmioty zdań, ale mogą być również i dopełnieniami.
(1.1) Wyraz „rzeczownik” sam w sobie jest rzeczownikiem.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈt͡ʃɔvʲɲik, AS: žečovʹńik
Wiktionary
rzecz. rzecz ż.
przym. rzeczownikowy, odrzeczownikowy, rzeczowy
przysł. rzeczownikowo, rzeczowo
Wiktionary
rzadko: rzeczownikować się - przekształcać się w rzeczownik; substantywizować się
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób właściwy rzeczownikowi
Wiktionary
(1.1) Rodzajnik może wystąpić przed liczebnikiem użytym rzeczownikowo.
Wiktionary
przym. rzeczownikowy
rzecz. rzeczownik mrz., rzeczownikowość ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. odnoszący się do rzeczownika, związany z rzeczownikiem
Wiktionary
(1.1) Aby utworzyć zdanie, trzeba je uzupełnić składnikiem typu rzeczownikowego, który określi, do kogo lub czego frazeologizm się odnosi.
Wiktionary
przysł. rzeczownikowo
rzecz. rzeczownik mrz., rzecz ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. zastępujący rzeczownik lub wyrażony za pomocą rzeczownika albo zaimka w jego funkcji
Wiktionary
(1.1) Przykładami zaimków rzeczownych są: ja, ty, my, wy, oni, kto, co, nic, coś, ktoś.
Wiktionary
rzecz. rzecz ż.
przym. rzeczowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rzeczowy
Wiktionary
IPA: ʒɛˈt͡ʃɔvɔ, AS: žečovo
Wiktionary
przym. rzeczowy
rzecz. rzecz ż., rzeczowość ż., rzeczownik m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest rzeczowe
Wiktionary
rzecz. rzecz ż.
przym. rzeczowy
przysł. rzeczowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do rzeczy (a nie osób)
(1.2) dotyczący treści (a nie strony formalnej)
(1.3) wolny od emocji, uprzedzeń
Wiktionary
rzecz. rzecz mrz., rzeczowość ż., rzeczownik mrz.
przysł. rzeczowo
przym. rzeczowny
Wiktionary
(1.1) przedmiotowy
(1.2) istotny, konkretny, trafny, właściwy
(1.3) obiektywny
Wiktionary
osoba powołana do wydawania specjalistycznych orzeczeń lub opinii w sprawach spornych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba wydająca orzeczenia w sprawach dotyczących jego kompetencji, a niejasnych dla innych
Wiktionary
Rzeczoznawca – tytuł przyznawany na podstawie odpowiednich przepisów szczególnych osobom o wysokich kwalifikacjach i odpowiednio dużym, udokumentowanym doświadczeniu w określonej dziedzinie i specjalności zawodowej.
Wikipedia
IPA: ˌʒɛt͡ʃɔˈznaft͡sa, AS: žečoznafca
Wiktionary
rzecz. rzeczoznawstwo n.
przym. rzeczoznawczy
Wiktionary
(1.1) biegły, ekspert, opiniodawca, specjalista
Wiktionary
związany z działalnością polegającą na wydawaniu specjalistycznych orzeczeń lub opinii w sprawach spornych
SJP.pl
specjalistka powoływana do wydawania opinii w sprawach spornych, wchodzących w zakres jej kwalifikacji; ekspertka; biegła
SJP.pl
działalność polegająca na wydawaniu specjalistycznych orzeczeń lub opinii w sprawach spornych
SJP.pl
1. forma ustroju państwowego, którego podstawą jest powoływanie władz najwyższych na czas określony, w drodze wyborów;
2. państwo o takiej formie ustroju (określenie używane nieomal wyłącznie w odniesieniu do państwa polskiego)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. republika;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛt͡ʃpɔˈspɔlʲita, AS: žečpospolʹita
Wiktionary
skr. Rzplita
Wiktionary
(1.1) republika
Wiktionary
mała rzeka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od rzeka
(1.2) wąska rzeka
Wiktionary
(1.2) Skręcił następnie ku rzeczułce i wszedł w nią.
Wiktionary
rzecz. rzeka ż., rzeczka ż., dorzecze n.
przym. rzeczny
Wiktionary
(1.1) rzeczka, ruczaj
Wiktionary
przedmiot materialny
SJP.pl
Rzeczy (fr. "Les Choses. Une histoire des années soixante ") – debiutancka powieść francuskiego pisarza Georges’a Pereca z 1965 roku, za którą otrzymał w tym samym roku Nagrodę Renaudot.
Wikipedia
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. nazwa kilku miejscowości i ich części na Białorusi;
3. nazwa kilku wsi na Ukrainie;
4. nazwa kilku rzek w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rzeczyca
SJP.pl
dawne koryto rzeki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) mat. dotyczący liczb rzeczywistych, związany z liczbami rzeczywistymi
Wiktionary
IPA: ˌʒɛt͡ʃɨvʲistɔlʲid͡ʒˈbɔvɨ, AS: žečyvʹistolʹiǯbovy
Wiktionary
1. to, co rzeczywiście, obiektywnie istnieje, co jest prawdziwe; realność;
2. realia życia, warunki, w których ktoś żyje, coś się odbywa, np. rzeczywistość społeczna;
3. w informatyce: rzeczywistość wirtualna - sztuczna przestrzeń wyświetlana na ekranie komputera, pozwalająca użytkownikowi np. na znalezienie się w świecie gry komputerowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prawda, prawdziwość; coś, co wydarzyło się (istnieje) naprawdę; obiektywnie
(1.2) realistyczność, świat realny
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) W rzeczywistości jesteśmy tylko zwykłymi ludźmi, choć zawsze możemy pomarzyć, że będziemy milionerami.
(1.2) 1 mm na rysunku odpowiada 100 cm w rzeczywistości.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛt͡ʃɨˈvʲistɔɕt͡ɕ, AS: žečyvʹistość
Wiktionary
rzecz. rzecz ż.
czas. urzeczywistniać
przym. rzeczywisty
przysł. rzeczywiście
partyk. rzeczywiście
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: rzeczywisty
SJP.pl
1. obiektywnie istniejący, np. rzeczywisty świat, człowiek; realny, realistyczny, prawdziwy;
2. taki, który się naprawdę zdarzył, np. rzeczywista sytuacja; realny, realistyczny, prawdziwy;
3. wyróżniający się autentycznością, np. rzeczywista przyczyna, rzeczywisty talent; autentyczny, prawdziwy, niesfałszowany;
4. w odniesieniu do tytułów, stanowisk: aktywnie w czymś uczestniczący; czynny;
5. w matematyce: liczby rzeczywiste - liczby wymierne i niewymierne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający miejsce naprawdę
(1.2) mat. będący liczbą rzeczywistą lub przyjmujący wartości będące liczbami rzeczywistymi
(1.3) mat. powiązany z liczbami rzeczywistymi
Wiktionary
(1.1) Rząd twierdzi, że stopa bezrobocia wynosi osiem procent, ale rzeczywiste wartości są znacznie wyższe.
(1.2) Wielomian rzeczywisty stopnia n może mieć od 0 do n pierwiastków.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛt͡ʃɨˈvʲistɨ, AS: žečyvʹisty
Wiktionary
rzecz. rzeczywistość ż.
czas. urzeczywistniać ndk., urzeczywistnić dk.
przym. nierzeczywisty
przysł. rzeczywiście
partyk. rzeczywiście
Wiktionary
(1.1) prawdziwy, realny, faktyczny
Wiktionary
1. obiektywnie istniejący, np. rzeczywisty świat, człowiek; realny, realistyczny, prawdziwy;
2. taki, który się naprawdę zdarzył, np. rzeczywista sytuacja; realny, realistyczny, prawdziwy;
3. wyróżniający się autentycznością, np. rzeczywista przyczyna, rzeczywisty talent; autentyczny, prawdziwy, niesfałszowany;
4. w odniesieniu do tytułów, stanowisk: aktywnie w czymś uczestniczący; czynny;
5. w matematyce: liczby rzeczywiste - liczby wymierne i niewymierne
SJP.pl
przysłówek
(1.1) zgodnie z rzeczywistością, naprawdę, faktycznie
partykuła
(2.1) w formie pytania: wyraża wątpliwość
(2.2) pokazuje zaskoczenie po uświadomieniu sobie, że wcześniejsze wątpliwości były niesłuszne
Wiktionary
(1.1) Czy rzeczywiście było tak, jak w tej historii?
(2.1) Rzeczywiście? Maciek jest byłym żonglerem?
(2.2) Rzeczywiście! Miałaś rację, Maciek potrafi żonglować siedmioma piłkami jednocześnie.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛt͡ʃɨˈvʲiɕt͡ɕɛ, AS: žečyvʹiśće
Wiktionary
rzecz. rzeczywistość
przym. rzeczywisty
czas. urzeczywistniać
Wiktionary
(1.1) naprawdę, faktycznie, autentycznie, dosłownie
(2.1) naprawdę, czyżby
(2.2) faktycznie, istotnie, naprawdę, nie inaczej, ano, no, no tak, owszem, w rzeczy samej, w istocie
Wiktionary
potocznie: wydatek rzeczowy
SJP.pl
tracić gęstość, stawać się rzadkim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg-pl|Małopolska. pręga
Wiktionary
przym. rzegaty
Wiktionary
wieś w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim
SJP.pl
Rzegnowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Łubowo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gwarowo:
a) rechot
b) hałas spowodowany uderzaniem w przedmioty metalowe; łoskot
SJP.pl
1. gwarowo: rechotać;
2. grzechotać, wywoływać hałas, uderzając w metalowe przedmioty, dzwonki itp.
SJP.pl
Rzejowice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Kodrąb. W Rzejowicach swoje źródło ma rzeka Luciąża.
Rzejowice były wsią arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w powiecie radomszczańskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku.
Wikipedia
1. naturalny, większy ciek wodny powstały z połączenia potoków lub wypływający z jeziora, źródła lub mokradła, płynący stale lub okresowo, wpływający do morza, innej rzeki lub jeziora;
2. duża ilość obiektów poruszających się nieprzerwanym strumieniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hydrol. ciek na powierzchni ziemi;
Wiktionary
Rzeka – naturalny, powierzchniowy ciek płynący w wyżłobionym przez erozję rzeczną korycie, okresowo zalewający dolinę rzeczną. W Polsce przyjmuje się, że rzekę stanowi ciek o powierzchni dorzecza powyżej 100 km².
Wikipedia
(1.1) Płynie rzeka Wisła po polskiej krainie…
Wiktionary
IPA: ˈʒɛka, AS: žeka
Wiktionary
rzecz. porzecze n., dorzecze n., zarzecze n.
:: zdrobn. rzeczka ż., rzeczułka ż.
przym. rzeczny
Wiktionary
dawniej: powiadać, odzywać się
SJP.pl
dawniej: rzec
SJP.pl
modulant, przysłówek
(1.1) tak, że coś przypomina, ale jest niewiarygodne lub nieprawdziwe
Wiktionary
(1.1) Nowa ustawa ma rzekomo chronić prawa osób transpłciowych – ale wielu transpłciowych działaczy twierdzi, że robi dokładnie odwrotnie.
(1.1) (…) jako więzień w tiurmie krasnojarskiej, gdzie ku mojemu zdziwieniu dawano czasem zupę z mięsem rzekomo baranim, nieraz jadłem psinę.
Wiktionary
przym. rzekomy
rzecz. rzekomość ż.
Wiktionary
(1.1) jak mówią, jakoby, niby, podobno, ponoć, pozornie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rzekome; cecha tych, którzy są rzekomi
Wiktionary
przym. rzekomy
przysł. rzekomo
Wiktionary
nieistniejący w rzeczywistości; pozorny; fałszywy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niebędący takim, za jakiego się go uważa
Wiktionary
(1.1) Tybetańczycy tę rzekomą, tajemniczą, budzącą strach istotę nazywają kanguli, Nepalczycy natomiast yeti.
(1.1) Owa rzekoma gwiazda nie popisała się na estradzie niczym.
Wiktionary
przysł. rzekomo
rzecz. rzekomość ż.
Wiktionary
gwarowo: rechot; rzegot
SJP.pl
gwarowo: rechotać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzekotać.
(1.2) odgłos godowy wydawany przez żaby
Wiktionary
IPA: ˌʒɛkɔˈtãɲɛ, AS: žekotãńe
Wiktionary
rzecz. rzekot m., rzekotka ż.
czas. rzekotać
przym. rzekotkowy
Wiktionary
(1.2) rzekot
Wiktionary
gwarowo: rechotać
SJP.pl
jaskrawozielona żabka drzewna, w Polsce pod ochroną
SJP.pl
wieś w Polsce w województwie mazowieckim
SJP.pl
Rzekuń – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Rzekuń.
Wikipedia
związany z Rzekuniem, dotyczący Rzekunia
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) powiedziałem, wydałem polecenie (i tak ma się stać); koniec dyskusji
Wiktionary
(1.1) Przestań mnie nagabywać o pieniądze – nie dam ci; rzekłem!
Wiktionary
IPA: ˈʒɛkwɛ̃m, AS: žeku̯ẽm
Wiktionary
(1.1) zob. rzec.
Wiktionary
(1.1) basta, kwita, książk. howgh
Wiktionary
skrót od: rzemiosło, rzemieślniczy
SJP.pl
rodzaj drzewa lub krzewu rosnącego w Tasmanii; Eucryphia lucida
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Eucryphia lucida|ref=tak., rodzaj krzewów lub drzew z rodziny radziliszkowatych rosnących na Tasmanii
Wiktionary
(1.1) W miodzie uzyskiwanym z rzemienicy dopuszcza się nie więcej niż 10% sacharozy.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛ̃mʲjɛ̇̃ˈɲit͡sa, AS: žẽmʹi ̯ė̃ńica
Wiktionary
(1.1) drzewo skórzane
Wiktionary
tasiemiec zaliczany do liguli, pasożytujący w jelicie ptaków wodnych; larwy rzemieńca pasożytują w jamie ciała ryb, głównie karpiowatych, wywołując chorobę ligulozę
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zrobiony z grubej skóry
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany z rzemienia, spleciony z rzemieni
Wiktionary
(1.1) Najczęściej karę cielesną wymierzano rózgą brzozową oraz dyscypliną wykonaną z pasków rzemiennych (…)
Wiktionary
rzecz. rzemień m., rzemyk m., rzemyczek mrz.
Wiktionary
Rzemienowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Opatowiec. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. W 2014 Gmina Opatowiec wydała ilustrowaną monografię gminy i jej sołectw.
Wikipedia
pas, pasek skórzany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pasek z odpowiednio wyprawionej grubej skóry używany do wiązania, mocowania czegoś;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. rzemyk m., rzemyczek m.
przym. rzemienny
Wiktionary
1. rzadko: praca rzemieślnika, wytwórczość rzemieślnicza; rzemiosło;
2. dawniej: ogół rzemieślników
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogół rzemieślników
Wiktionary
rzecz. rzemiosło n., rzemieślnik mos., rzemieślniczka ż.
przym. rzemieślniczy
Wiktionary
kobieta produkująca lub naprawiająca różne przedmioty ręcznie lub z udziałem prostych narzędzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta uprawiająca rzemiosło
Wiktionary
(1.1) Liczne rzemieślniczki sprzedają u nas swoje wyroby.
Wiktionary
rzecz. rzemiosło n., rzemieślnictwo n.
:: fm. rzemieślnik mos.
przym. rzemieślniczy, rzemieślniczo
przysł. rzemieślniczo
Wiktionary
(1.1) rękodzielniczka
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób rzemieślniczy
Wiktionary
IPA: ˌʒɛ̃mʲjɛ̇ɕl̥ʲˈɲit͡ʃɔ, AS: žẽmʹi ̯ėśl̦ʹńičo
Wiktionary
rzecz. rzemieślnik mos., rzemieślniczka ż.
Wiktionary
dotyczący rzemiosła, rzemieślnika
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoczący się do rzemieślnika lub rzemiosła
(1.2) dotyczący umiejętności warsztatowych artysty lub strony technicznej dzieła
Wiktionary
(1.1) Można tu kupić wszystko: od chleba po najróżniejsze wyroby rzemieślnicze.
(1.2) Ciągłe obcowanie z elitą literacką pozwoliło mu perfekcyjnie przyswoić sobie umiejętności rzemieślnicze.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛ̃mʲjɛ̇ɕl̥ʲˈɲit͡ʃɨ, AS: žẽmʹi ̯ėśl̦ʹńičy
Wiktionary
rzecz. rzemiosło, rzemieślnik, rzemieślniczka, rzemieślnictwo
Wiktionary
(1.1) rękodzielniczy
(1.2) warsztatowy, techniczny
Wiktionary
drobny wytwórca produkujący lub naprawiający różne przedmioty ręcznie lub z udziałem prostych narzędzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba uprawiająca rzemiosło (zajmująca się drobną wytwórczością lub naprawą, posiadająca warsztat rzemieślniczy)
Wiktionary
Rzemieślnik – człowiek zajmujący się rzemiosłem.
Wikipedia
(1.1) Pan Jan to wykwalifikowany i ceniony rzemieślnik.
(1.1) Nowe miasto szybko przyciągnęło wielu rzemieślników.
Wiktionary
IPA: ʒɛ̃ˈmʲjɛ̇ɕl̥ʲɲik, AS: žẽmʹi ̯ėśl̦ʹńik
Wiktionary
rzecz. rzemiosło n., rzemieślnictwo n.
:: fż. rzemieślniczka ż.
przym. rzemieślniczy, rzemieślniczo
przysł. rzemieślniczo
Wiktionary
(1.1) rękodzielnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) drobna wytwórczość przemysłowa, polegająca na wytwarzaniu i naprawie przedmiotów codziennego użytku przy pomocy ręcznych narzędzi i prostych maszyn; także: umiejętność prowadzenia takiej działalności
(1.2) umiejętności warsztatowe artysty, obejmujące technikę tworzenia i znajomość formy dzieła
(1.3) pogard. twórczość o niskich walorach artystycznych
(1.4) pot. zawód, profesja, zajęcie
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Rzemiosło – zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, posiadającą udokumentowane kwalifikacje do wykonywania danej działalności gospodarczej we własnym imieniu i na swój rachunek, przy zatrudnieniu niewielkiej liczby pracowników, których praca ma na celu wspieranie działalności rzemieślnika.
Wikipedia
(1.1) W ostatnich latach obserwuje się wzrost zainteresowania dawnymi rzemiosłami.
(1.2) Ta rzeźba jest świadectwem nie tylko niezwykłej wyobraźni artysty, lecz także doskonale opanowanego rzemiosła.
(1.3) Powiedz, komu zamierzasz wcisnąć to marne rzemiosło?
(1.4) Tego lata poznaliśmy trochę lekarskiego rzemiosła.
Wiktionary
IPA: ʒɛ̃ˈmʲjɔswɔ, AS: žẽmʹi ̯osu̯o
Wiktionary
rzecz. rzemieślnik, rzemieślniczka, rzemieślnictwo
przym. rzemieślniczy
Wiktionary
(1.1) rękodzielnictwo
(1.2) warsztat, technika
(1.4) robota
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rodzaj chrząszczy z rodziny kózek; groźne szkodniki drzew
SJP.pl
Rzemlik ("Saperda") – rodzaj chrząszczy z rodziny kózkowatych i podrodziny zgrzypikowych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. rzępoła
Wiktionary
(1.1) (…) posiadał wprawdzie skrzypki, lecz grał jak najostatniejszy rzempoła.
Wiktionary
zdrobnienie od: rzemyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: rzemień
(1.2) drobny rzemień
Wiktionary
(1.2) Sakiewkę przywiązał rzemyczkiem do pasa.
Wiktionary
rzecz. rzemień mrz., rzemyk mrz.
przym. rzemienny, rzemykowy
Wiktionary
(1.2) rzemień, rzemyk
Wiktionary
skórzany, cienki paseczek, sznureczek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rodzaj zapięcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) owoc łopianu w postaci czepnych koszyczków
(1.2) pot. czepne zapięcie wyrobów tekstylnych wykonane z tkaniny velcro
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: rzepa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ʒɛp, AS: žep
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rzepik m.
przym. rzepowy
Wiktionary
roślina warzywna z rodziny krzyżowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Brassica rapa|subsp=rapa|L.|ref=Brassica rapa subsp. rapa., jeden z podgatunków kapusty właściwej o zgrubiałym korzeniu spichrzowym;
(1.2) bot. roślina z podgatunku rzepy (1.1)
(1.3) spoż. jarzyna z korzenia rzepy (1.2)
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: rzep
Wiktionary
Kapusta właściwa typowa, rzepa właściwa typowa, najczęściej jednak nazywana w skrócie rzepą ("Brassica rapa" subsp. "rapa") – podgatunek kapusty właściwej, należący do rodziny kapustowatych (dawniej zwanej rodziną krzyżowych). Znany jest wyłącznie z uprawy, nie rośnie dziko.
Wikipedia
rzecz. rzepak m., rzep m., rzepicha ż.
:: zdrobn. rzepka ż.
przym. rzepowy, rzepakowy
Wiktionary
jednoroczna roślina zielna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. roln. roślina oleista o jasnożółtych kwiatach, uprawiana także na paszę zieloną;
Wiktionary
Rzepak ("Brassica napus" L. var. "napus") – odmiana kapusty rzepak. Występuje tylko w uprawie. Dość często dziczeje z upraw, ale jest tylko efemerofitem. Status we florze Polski: efemerofit, kenofit. Prawdopodobnie jest mieszańcem kapusty warzywnej ("Brassica oleracea") i kapusty właściwej ("Brassica rapa"). Jest uprawiany głównie w krajach Eurazji.
Wikipedia
(1.1) Za jakieś pięć minut powinna znów wyjechać w ciepłą przestrzeń żółtych pól rzepaku ciągnących się z obu stron szosy.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛpak, AS: žepak
Wiktionary
rzecz. rzepa ż.
przym. rzepakowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) roln. związany z rzepakiem
(1.2) kulin. otrzymany wytworzony z rzepaku
Wiktionary
(1.1) Miód wielokwiatowy różni się smakiem od rzepakowego, spadziowego, akacjowego czy faceliowego.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛpaˈkɔvɨ, AS: žepakovy
Wiktionary
rzecz. rzepak mrz., rzepa ż.
Wiktionary
Rz
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Nazwisko polskie.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Rzepedź – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza. Leży na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów. Składa się z dwóch części: historycznej w dolinie potoku Rzepedka oraz późniejszej, przemysłowej u zbiegu rzek Osławy i Osławicy.
Wikipedia
środowiskowo: kobieta fotografująca się na tle pola rzepaku i publikująca tego typu zdjęcia w mediach społecznościowych
SJP.pl
roślina z rodziny krzyżowych, rzodkiew rosnąca dziko w miejscach podmokłych, na łąkach i na namulistych brzegach wód
SJP.pl
Rzepicha (Rzepka) – wzmiankowana w Kronice Galla Anonima żona Piasta, protoplasty dynastii Piastów, i matka Siemowita.
Postać Rzepichy pojawiała się w źródłach zawsze obok męża, a jej wątek nie był rozbudowywany. Samo imię ma formę zdrobniałą i pochodzi od rzepy z przyrostkiem pomniejszającym.
Wikipedia
przymiotnik od: Rzepiennik Strzyżewski
SJP.pl
rzadka roślina, rosnąca w miejscach ruderalnych i cieplejszych regionach Polski
SJP.pl
Rz
Wikipedia
roślina oleista z rodziny różowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Agrimonia|ref=tak|L.., rodzaj bylin z rodziny różowatych;
(1.2) bot. ogrod. nazwa systematyczna|Brassica rapa|ref=tak|L.., Brassica campestris subsp. oleifera, podgatunek rzepy
Wiktionary
Rzepik ("Agrimonia" L.) – rodzaj roślin należących do rodziny różowatych. Według różnych ujęć liczy około 10–21 gatunków występujących w strefie klimatu umiarkowanego na półkuli północnej oraz na obszarach górskich w strefie równikowej. Rośliny te rosną na łąkach i w murawach. Niektóre gatunki były w przeszłości wykorzystywane leczniczo oraz jako źródło żółtego barwnika.
Wikipedia
rzecz. rzep mzw./mrz.
Wiktionary
(1.1) jabłecznik
(1.2) kapusta właściwa olejowa, rzepa olejna, rzepa właściwa olejowa
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Rzepin ( Reppen) – miasto w woj. lubuskim, w powiecie słubickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rzepin.
Rzepin uzyskał lokację miejską przed 1329 rokiem.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Rzepina
SJP.pl
mieszkanka Rzepina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Rzepin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rzepinem, dotyczący Rzepina
Wiktionary
rzecz. Rzepin mrz.
Wiktionary
1. mała, spłaszczona kość wchodząca w skład stawu kolanowego, chroniąca kolano przed urazami;
2. mała rzepa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: rzepa
(1.2) anat. nieduża kość chroniąca staw kolanowy u wielu czworonogów, również u człowieka
(1.3) zool. część odnóża stawonoga między udem a golenią
Wiktionary
Rzepka ( patella) – element kończyny lub odnóża zwierząt.
Wikipedia
(1.1) Kupiłam trzy rzepki i kapustkę.
Wiktionary
rzecz. rzepa ż.
przym. rzepkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ rzepka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) anat. związany z rzepką, dotyczący rzepki
Wiktionary
(1.1) Zmiany dotykające chrząstkę rzepki i przeciwległych kłykci uda charakteryzują się rozwłóknieniem, powstaniem szczelin i erozją doprowadzającą w konsekwencji do zmian zwyrodnieniowych stawu rzepkowo–udowego.
Wiktionary
rzecz. rzepka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
roślina z rodziny krzyżowych o drobnych, lirowatych liściach i żółtych kwiatach, pospolita w całej Polsce; gorczyca; ognicha
SJP.pl
Rzepnica (kaszub. Rzepnica; niem. "Sepnitz") – wieś kaszubska w Polsce na Pojezierzu Bytowskim położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Bytów. Ma status sołectwa. Leży przy 228. Na terenie wsi znajduje się jezioro Rzepnica oraz wiele lasów. Wieś bezpośrednio przylega do Bytowa i stanowi już właściwie jego północno-wschodnie przedmieście.
Wikipedia
motyl z rodziny bielinkowatych, szkodnik niektórych upraw; bielinek rzepnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
warzywa rzepowate - grupa warzyw obejmująca rzepę, brukiew, rzodkiew, rzodkiewkę i rzodkiew japońską
SJP.pl
gatunek małego ptaka z rodziny łuszczakowatych; makolągwa żółtodzioba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Carduelis flavirostris|ref=tak., ptak z rodziny ziarnojadów;
Wiktionary
Rzepołuch, makolągwa żółtodzioba ("Linaria flavirostris") – gatunek małego ptaka z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae), zamieszkujący Wyspy Brytyjskie, Półwysep Skandynawski, Kaukaz oraz zachodnią i środkową Azję.
W Polsce nielicznie pojawia się na przelotach (IX–XII i III–IV) i zimuje; lokalnie może być średnio liczny.
Wikipedia
Rzerzęczyce – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Kłomnice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. Miejscowość liczy ok. 1,8 tys. mieszkańców, co stawia ją na drugim miejscu w gminie pod względem liczby ludności.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z rzeszą, dotyczący rzeszy (np.: Rzeszy Niemieckiej lub Monarchii Austro-Węgierskiej)
Wiktionary
(1.1) W roku 955 dnia 10 sierpnia ponieśli Węgrzy zupełną klęskę nad Lechem pod Augsburgiem. Cesarz Otton I. poraził ich na głowę, wypędził z Marchii wschodniej i postanowił roku 983 Leopolda Babenberga margrabią, gdy Burchard, wójt rzeski ratyzboński, który tę godność piastował, żyć przestał.
Wiktionary
rzecz. rzesza ż., rzeszanin m., rzeszanka ż.
przym. rzeszański, rzeszny, rzeszowy
Wiktionary
(1.1) rzeszowy
Wiktionary
duża liczba ludzi; tłum; ciżba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mnóstwo, duża liczba ludzi
(1.2) adm. polit. duże państwo powstałe z połączenia mniejszych jednostek
Wiktionary
Rzesza (niem. "Reich") – historyczne określenie państwa niemieckiego, stosowane dla podkreślenia jedności autonomicznych niemieckich regionów lub państw regionalnych.
Można wyróżnić cztery okresy historyczne, w których państwowość niemiecka określana była w ten sposób:
Wikipedia
IPA: ˈʒɛʃa, AS: žeša
Wiktionary
rzecz. rzeszanin m., rzeszanka ż.
przym. rzeszański, rzeszowy, rzeski, rzeszny
czas. zrzeszać
Wiktionary
(1.1) tłum, ciżba, masa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rzeszy, Wielkiej Rzeszy lub Małej Rzeszy w rejonie wileńskim
(1.2) mieszkaniec rzeszy (na przykład Rzeszy Niemieckiej)
Wiktionary
rzecz. Rzesza ż., rzesza ż., rzeszanka ż.
przym. rzeszański, rzeszowy, rzeski, rzeszny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Rzeszy, Wielkiej Rzeszy lub Małej Rzeszy w rejonie wileńskim
Wiktionary
rzecz. rzesza ż., Rzesza ż., rzeszanin m., rzeszanka ż.
przym. rzeszowy, rzeski, rzeszny
Wiktionary
duża liczba ludzi; tłum; ciżba
SJP.pl
Rzesznikowo (do 1945 r. niem. "Reselkow") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Rymań przy drodze wojewódzkiej nr 112. Przez Resznikowo przepływa struga Rzecznica, do której wpada tutaj potok Węgorka. Na zachód od wsi płynie rzeka Mołstowa.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z rzeszą, dotyczący rzeszy (np.: Rzeszy Niemieckiej lub Monarchii Austro-Węgierskiej)
Wiktionary
rzecz. rzesza ż., rzeszanin m., rzeszanka ż.
przym. rzeski, rzeszowy, rzeszański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rzeszotarami, dotyczący Rzeszotarach
Wiktionary
rzecz. Rzeszotary nmos., rzeszoto n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeszotarstwem, dotyczący rzeszotarstwa
Wiktionary
rzecz. rzeszotarstwo n., rzeszoto n., Rzeszotary nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie dolnośląskim, w gminie Miłkowice;
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie małopolskim, w gminie Świątniki Górne;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. rzeszotarzanin m., rzeszotarzanka ż., rzeszoto n., rzeszotko n., rzeszotarz m., rzeszotnik m., Rzeszotków m., Rzeszotko n., rzeszotarstwo n.
przym. rzeszotarowy, rzeszotowy, rzeszotarski
Wiktionary
Rzeszotko – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ciechanowskim, w gminie Ojrzeń.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
dawniej: rzemieślnik wytwarzający rzeszota, sita
SJP.pl
1. sito;
2. przetak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) roln. sito o dużych otworach
Wiktionary
Rzeszoto – skała na Wyżynie Olkuskiej (część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej), w miejscowości Sułoszowa w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Sułoszowa. Skała znajduje się w lesie, w górnej części orograficznie prawego zbocza wąwozu Babie Doły i można do niej dojechać asfaltową drogą, którą prowadzi szlak rowerowy.
Wikipedia
(1.1) W komórce znaleziono stare, przerdzewiałe rzeszoto.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈʃɔtɔ, AS: žešoto
Wiktionary
rzecz. rzeszotarz mos., rzeszotnik mos., rzeszotarstwo n., geogr. Rzeszotary nmos., rzeszotarzanin mos., rzeszotarzanka ż., Rzeszotków m., Rzeszotko n., Rzeszoto n.
:: zdrobn. rzeszotko n.
przym. rzeszotowy, rzeszotarski; rzeszotarowy
Wiktionary
(1.1) przetak
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeszotem, dotyczący rzeszota
Wiktionary
rzecz. rzeszoto n., Rzeszotary nmos.
Wiktionary
potocznie: rzeszowianin (mieszkaniec Rzeszowa)
SJP.pl
mieszkaniec Rzeszowa; Rzeszowiak (potocznie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rzeszowa
(1.2) osoba pochodząca z Rzeszowa, urodzona w Rzeszowie
Wiktionary
IPA: ˌʒɛʃɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: žešovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Rzeszów m., Rzeszowszczyzna ż., Rzeszowskie n., Rzeszowianin m., Rzeszowianka ż.
:: fż. rzeszowianka ż.
przym. rzeszowski
Wiktionary
mieszkanka Rzeszowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Rzeszowa
(1.2) kobieta pochodząca z Rzeszowa, urodzona w Rzeszowie
Wiktionary
IPA: ˌʒɛʃɔˈvʲjãnka, AS: žešovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Rzeszów m., Rzeszowszczyzna ż., Rzeszowianin m., Rzeszowianka ż.
:: fm. rzeszowianin m.
przym. rzeszowski
Wiktionary
przymiotnik od: Rzeszów, Rzeszowskie (Rzeszowszczyzna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Rzeszowa, związany z Rzeszowem
Wiktionary
(1.1) W okresie pięcioletniej swej działalności Radio rzeszowskie dokonało nagrania około 25-ciu zespołów wokalnych i kapel ludowych.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈʃɔfsʲci, AS: žešofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. rzeszowianin m., rzeszowianka ż., Rzeszów m., Rzeszowszczyzna ż., Rzeszowskie n.
przym. rzeszowy
Wiktionary
przymiotnik od: Rzeszów, Rzeszowskie (Rzeszowszczyzna)
SJP.pl
region rzeszowski; Rzeszowskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. region wokół Rzeszowa, obejmujący w przybliżeniu obszar dawnego województwa rzeszowskiego lub obecnego podkarpackiego
Wiktionary
(1.1) Rzeszowszczyzna jest położona w województwie podkarpackim.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛʃɔfˈʃt͡ʃɨzna, AS: žešofščyzna
Wiktionary
rzecz. Rzeszów mrz., Rzeszowskie n., rzeszowiak mos., Rzeszowianin mos., rzeszowianin mos., Rzeszowianka ż., rzeszowianka ż.
przym. rzeszowski
Wiktionary
(1.1) Rzeszowskie, Podkarpackie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeszą, dotyczący rzeszy (np.: Rzeszy Niemieckiej lub Monarchii Austro-Węgierskiej)
Wiktionary
(1.1) Centralne władze Rzeszy niemieckiej były dawniej: Urząd spraw zewnętrznych (Auswartiges Amt), Rzeszowy Urząd spraw wewnętrznych (Reichsamt des Innern), Rzeszowy Urząd Marynarki (Reichsmarineamt), Rzeszowy Urząd sprawiedliwości (Reichsjustizamt), Rzeszowy Urząd skarbowy (Reichsschatzamt) i jeszcze kilka innych urzędów sic..
Wiktionary
rzecz. rzesza ż., rzeszanin m., rzeszanka ż., Rzeszów m.
przym. rzeski, rzeszny, rzeszański, rzeszowski
Wiktionary
(1.1) rzeski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rzeszyn – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Jeziora Wielkie.
Wikipedia
Rzeszynek – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Jeziora Wielkie.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w województwie podkarpackim;
Wiktionary
}|-
Rzeszów – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodniej Polsce, stolica województwa podkarpackiego i ośrodek aglomeracji rzeszowskiej. Według najnowszych danych GUS 31 grudnia 2025 r. Rzeszów zamieszkiwało 199 436 osób, co czyni go 14. miastem Polski pod względem liczby ludności.
Wikipedia
(1.1) Wśród miejscowości dawnej Rusi Czerwonej, którymi król Kazimierz Wielki przejawiał szczególne zainteresowanie, znajdował się Rzeszów.
(1.1) W Rzeszowie i okolicach stworzyli sieć firm słupów – zarejestrowanych na podstawionych ludzi – które brały materiały od producentów i hurtowników, deklarując późniejszą zapłatę.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛʃuf, AS: žešuf
Wiktionary
rzecz. Rzeszowszczyzna ż., rzeszowianin m., rzeszowianka ż.
przym. rzeszowski, podrzeszowski, rzeszowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób rzetelny
Wiktionary
rzecz. rzetelność ż.
przym. rzetelny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: rzetelnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rzetelny
SJP.pl
książkowo:
1. uczciwość, sumienność, solidność;
2. prawdziwość, autentyczność, wiarygodność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha dokładnego wypełniania obowiązków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. rzetelny
przysł. rzetelnie
Wiktionary
(1.1) dokładność, solidność, wiarygodność
Wiktionary
książkowo:
1. należycie wykonujący swoją pracę, solidnie wypełniający przyjęte na siebie obowiązki; sumienny, solidny, godny zaufania;
2. wykonany w sposób dokładny, należyty; porządny, właściwy, solidny;
3. zgodny z prawdą, nieudawany; prawdziwy, autentyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) należycie wykonujący swoje obowiązki
(1.2) odpowiadający wymaganiom
(1.3) zgodny z prawdą, wiarygodny
Wiktionary
(1.3) Skoncentrujmy się więc na elitach. Rzetelne badanie elit okazało się możliwe dopiero po upadku systemu komunistycznego.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈtɛlnɨ, AS: žetelny
Wiktionary
rzecz. rzetelność ż.
przysł. rzetelnie
Wiktionary
(1.1) solidny
(1.2) należyty, właściwy, odpowiedni
(1.3) prawdziwy, autentyczny, wiarygodny
Wiktionary
bylina o dużych liściach z jadalnymi ogonkami; rabarbar
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rzewliwie
SJP.pl
książkowo: cecha tego, co jest pełne bólu, żalu, smutku, tęsknoty; tkliwość, smętność, rzewność, ckliwość
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rzewliwy
SJP.pl
książkowo: pełen bólu, żalu, smutku, tęsknoty; tkliwy, smętny, rzewny, tęskny
SJP.pl
drzewo lub krzew z rodziny rzewniowatych, o silnie zredukowanych liściach, rosnące przede wszystkim na terenach pustynnych i sawannowych; kazuaryna
SJP.pl
Rzewnia, kazuaryna ("Casuarina" L.) – rodzaj drzew lub krzewów z rodziny rzewniowatych "Casuarinaceae". Obejmuje 14 gatunków. Rośliny te występują naturalnie w południowo-wschodniej Azji i Australii, ale zostały szeroko rozprzestrzenione w strefie międzyzwrotnikowej.
Wikipedia
dotyczący Rzewnia, związany z Rzewniem
SJP.pl
książkowo: pełen bólu, żalu, smutku, tęsknoty; tkliwy, smętny, rzewliwy, tęskny
SJP.pl
Rzewnie – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Rzewnie.
Miejscowość jest siedzibą gminy Rzewnie.
W miejscowości znajduje się kościół, który jest siedzibą parafii św. Jacka. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii białostockiej, diecezji łomżyńskiej, dekanatu Różan.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: rzewnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rzewny
SJP.pl
o cechach rzewniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Rzewniowate ("Casuarinaceae" R. Br.) – rodzina roślin z rzędu bukowców ("Fagales"). Zalicza się tutaj 4 rodzaje z 95 gatunkami. Zasięg ich występowania obejmuje obszar od Madagaskaru, poprzez południowo-wschodnią Azję do wysp Oceanii i Australii, gdzie znajduje się centrum zróżnicowania rodziny. Ślady kopalne świadczą o dawnym występowaniu tych roślin także w południowej Afryce i w Ameryce Południowej.
Wikipedia
o cechach rzewniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Rzewnowo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Kamień Pomorski, przy drodze wojewódzkiej nr 106 Rzewnowo - Stargard - Pyrzyce.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
książkowo: cecha tego, co jest pełne bólu, żalu, smutku, tęsknoty; tkliwość, smętność, rzewliwość, ckliwość
SJP.pl
książkowo: pełen bólu, żalu, smutku, tęsknoty; tkliwy, smętny, rzewliwy, tęskny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) żałosny, tęskny, pełen smutku
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) Jej rzewny lament poruszył serce hrabiego.
Wiktionary
rzecz. rzewność ż.
przysł. rzewnie, rzewno
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rzewuszki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie łosickim, w gminie Sarnaki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Sarnakach.
Wikipedia
1. rodzaj ostrza w niektórych przyrządach służących do cięcia
2. cięcie, przepiłowanie, przerznięcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. rodzaj ostrza w niektórych maszynach, przyrządach służących do cięcia
(1.2) techn. cięcie, przerznięcie, przepiłowanie
Wiktionary
rzecz. rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
(1.2) przekrój
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzad. czynność rzezania, zajmowanie się rzezaniem
Wiktionary
rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. rzeźbiarz, rytownik, snycerz
(1.2) daw. zabójca, morderca
Wiktionary
rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezactwo n., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
1. rodzaj ostrza w sieczkarni, pługu lub innych narzędziach;
2. zwierzę przeznaczone do uboju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj specjalnego ostrza w sieczkarni, pługu lub innych gospodarczych narzędziach mechanicznych
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) w zakładach przetwórstwa mięsnego: pracownik, który zarzyna drób
(2.2) rel. rzeźnik żydowski, dokonujący uboju zwierząt według przepisów rytualnych
(2.3) rel. człowiek dopełniający obrządku obrzezania u żydów
Wiktionary
rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezacz mos., rzezanie n., rzezactwo n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
(2.3) mohel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. cięcie na części
(1.2) przest. rzeźbienie
(1.3) daw. bicie, zabijanie
(1.4) daw. dokonywanie obrzezania
Wiktionary
rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezactwo n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
mężczyzna pozbawiony jąder; kastrat; eunuch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. eunuch
Wiktionary
czas. rzezać ndk.
rzecz. rzeźnik mrz./mos.
Wiktionary
(1.1) kastrat, eunuch, trzebieniec
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Rzezawa – wieś gminna w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Rzezawa, w zachodnim krańcu Kotliny Sandomierskiej, na północny wschód od Bochni. Miejscowość jest siedzibą gminy Rzezawa.
W roku 2021 we wsi mieszkały 2894 osoby, z czego 51,4% mieszkańców stanowiły kobiety, a 48,6% mężczyźni.
Wikipedia
przymiotnik od: Rzezawa
SJP.pl
przestarzale: ciąć, rzeźbić, piłować, szlifować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. (współcz. gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk.) ciąć na części, rżnąć
(1.2) przest. rzeźbić, cięciem wydobywać kształt
(1.3) daw. bić, zabijać
(1.4) daw. dokonywać obrzezania
czasownik zwrotny niedokonany rzezać się (dk. brak)
(2.1) daw. zabijać się, mordować się nawzajem
Wiktionary
(1.2) Koło ogrodu wysoki płot z zielonych sztachet, a każda sztacheta u góry w uproszczony kształt serca rzezana. Ile sztachet, tyle serc zielonych. Ładne to było.
Wiktionary
rzecz. rzez mrz., rzeź ż., rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezactwo n., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
(1.1) współcz. ciąć, krajać, kroić, odcinać, piłować, przerzynać; gw. Górny Śląsk rżnóńć
(1.2) współcz. ryć, rżnąć, strugać, wycinać, żłobić
(1.3) współcz. eksterminować, mordować, ukatrupiać, utrupiać, uśmiercać, wybijać, zabijać; kłaść kogoś trupem, odbierać komuś życie, pozbawić kogoś życia; eufem. wyprawiać / wysyłać kogoś na tamten świat
(1.4) współcz. obrzezywać
Wiktionary
złodziej, rabuś, bandyta, opryszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. złodziej, rabuś, bandzior
Wiktionary
(1.1) Pamiętasz tego rzezimieszka, co nie zdążył jeszcze krwi ze sztyletu otrzeć, a już z cynicznym uśmiechem szedł w objęcia czternastolatek... I pamiętasz jego rozmowę ostatnią?...
(1.1) — Tak! stanę! — zawołałem. — Nie jestem rzezimieszkiem, ani też (przynajmniej dotąd) zabójcą.
Wiktionary
IPA: ˌʒɛʑĩˈmʲjɛʃɛk, AS: žeźĩmʹi ̯ešek
Wiktionary
o cechach rześciowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Rz
Wikipedia
o cechach rześciowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
1. pełen werwy, ochoty do życia i pracy; dziarski, żwawy, wypoczęty, energiczny;
2. będący wyrazem czyjejś ochoty do życia, dobrego samopoczucia, np. rześki wygląd;
3. przenośnie: dający orzeźwienie, ochłodę; orzeźwiający, chłodny, odświeżający, ożywczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen chęci do działania
(1.2) świadczący o wigorze, gotowości do działania
(1.3) pełen orzeźwienia, świeżości
Wiktionary
(1.2) Kiedy zaś szympans wracał do swojej chaty, ten niedawno rześki i pełen ognia twór okazywał się starcem, zniedołężniałym i apatycznym.
(1.3) Dziesięć minut później barka rozpoczęła swój długi zjazd na równiny, a piesek siedział na dziobie i rozkoszował się rześką bryzą.
Wiktionary
rzecz. rześkość ż.
przysł. rześko
Wiktionary
(1.1) dziarski, krzepki, ochoczy, rzeźwy, wypoczęty
(1.2) dynamiczny, rzeźwy, świeży, zdrowy, żwawy
(1.3) chłodnawy, chłodny, orzeźwiający, ożywczy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rześki
Wiktionary
rzecz. rześkość ż.
przym. rześki
Wiktionary
1. uczucie ochoty do życia i pracy; dziarskość, werwa, wigor, energiczność;
2. przenośnie: cecha tego, co orzeźwia, chłodzi; świeżość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest rześkie; cecha tego, kto jest rześki
Wiktionary
przym. rześki
przysł. rześko
Wiktionary
rodzaj roślin z rzędu wiechlinowców, występujący w około 90 gatunkach
SJP.pl
1. ubój zwierząt
2. masowy mord; masakra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brutalne morderstwo (najczęściej dokonywane na dużej ilości istnień)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ʒɛɕ, AS: žeś
Wiktionary
rzecz. rzeźnia ż., rzeźnik mos., rzezaniec mos., rzez mrz., rzezak mrz./mos., rzezacz mos., rzezanie n., obrzezek mrz., obrzezaniec mos., obrzezanie n., obrzezywanie n., porzezanie n., wyrzezanie n., zarzezanie n.
czas. rzezać ndk., obrzezać dk., obrzezywać ndk., porzezać dk., wyrzezać dk., zarzezać dk.
Wiktionary
(1.1) masakra, pogrom
Wiktionary
1. ukształtowanie powierzchni
2. trójwymiarowa forma artystyczna
3. gałąź sztuk plastycznych obejmująca tworzenie trójwymiarowych form z różnych materiałów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. dziedzina sztuk plastycznych związana z tworzeniem trójwymiarowych form z różnych materiałów;
(1.2) szt. trójwymiarowy obiekt będący formą artystyczną
(1.3) geogr. geol. ukształtowanie terenu;
(1.4) ukształtowanie budynku
(1.5) pot. ukształtowanie powierzchni, ciała
(1.6) stpol. rzeź, rzezanie
Wiktionary
(1.1) Dziś na zajęciach z rzeźby wypalaliśmy nasze gliniane naczynia.
(1.2) Wenus z Milo to marmurowa rzeźba, która znajduje się w Muzeum Luwru.
(1.3) Wydma jest formą rzeźby powierzchni ziemi pochodzenia eolicznego.
(1.5) Trening na rzeźbę – to trening, którego celem jest nadanie mięśniom odpowiednich kształtów i proporcji.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛʑba, AS: žeźba
Wiktionary
rzecz. rzeźbiarstwo n., rzeźbiarz m., rzeźbiarka ż., rzeźbienie n.
czas. rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przym. rzeźbiarski
Wiktionary
(1.1) rzeźbiarstwo
(1.3) morfologia
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. artystka, która wykonuje rzeźby
(1.2) pot. gwara. rzeźbiarstwo
Wiktionary
IPA: ʒɛʑˈbʲjarka, AS: žeźbʹi ̯arka
Wiktionary
rzecz. rzeźba ż., rzeźbiarstwo n., rzeźbienie n.
:: fm. rzeźbiarz m.
czas. rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przym. rzeźbiarski
przysł. rzeźbiarsko
Wiktionary
dotyczący rzeźbiarza, rzeźbiarstwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) szt. związany z rzeźbiarzem, rzeźbiarstwem
Wiktionary
rzecz. rzeźba ż., rzeźbiarstwo n., rzeźbiarz mos., rzeźbiarka ż., rzeźbienie n.
czas. narzeźbić dk., porzeźbić ndk., rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przysł. rzeźbiarsko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób rzeźbiarski
Wiktionary
czas. rzeźbić, wyrzeźbić
rzecz. rzeźbiarz mos., rzeźbiarstwo n., rzeźbiarka ż.
przym. rzeźbiarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szt. sztuka tworzenia rzeźb
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „rzeźba”. Zobacz też: rzeźba terenu.
Rzeźbiarstwo – dziedzina sztuk plastycznych związana z tworzeniem trójwymiarowych form z różnych materiałów, co odróżnia ją od malarstwa i grafiki, zwykle dwuwymiarowych.
Efektem rzeźbiarstwa są rzeźby, przeznaczone zwykle do oglądania dookolnego. Cechami rzeźb jest zwykle faktura (zależna od materiału) oraz kolor (polichromia), a także skala (miniaturowa lub monumentalna).
Wikipedia
rzecz. rzeźba ż., rzeźbiarz m., rzeźbiarka ż., rzeźbienie n.
czas. rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przym. rzeźbiarski
przysł. rzeźbiarsko
Wiktionary
(1.1) rzeźba
Wiktionary
artysta tworzący rzeźby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) szt. artysta tworzący przestrzenne dzieła sztuki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈʒɛʑbʲjaʃ, AS: žeźbʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. rzeźba ż., rzeźbiarstwo n., rzeźbienie n., wyrzeźbienie n.
:: fż. rzeźbiarka ż.
czas. rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przym. rzeźbiarski
przysł. rzeźbiarsko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzeźbić.
(1.2) wyrzeźbiony w czymś kształt, wzór, forma
Wiktionary
IPA: ʒɛʑˈbʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: žeźbʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. rzeźbić, wyrzeźbić
rzecz. rzeźbiarstwo n., rzeźbiarka ż., rzeźbiarz m., rzeźba
przym. rzeźbiarski
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyrzeźbić)
(1.1) szt. wycinać w czymś, nadając określony kształt
(1.2) przen. kształtować właściwą postać
(1.3) przen. pot. wykonywać coś nieprzemyślanie lub byle jak (pogardliwie o czynności)
Wiktionary
(1.1) Wyrzeźbiłem sobie fujarkę z drewna.
(1.2) Arkadiusz nic tylko spędza całe dnie na siłowni i rzeźbi swoje męskie ciało.
(1.3) Nie wiem, co teraz rzeźbisz z tymi papierami, ale obiecałeś mi pomóc z dziećmi.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛʑbʲit͡ɕ, AS: žeźbʹić
Wiktionary
rzecz. rzeźbiarz m., rzeźbiarstwo n., rzeźba ż., rzeźbiarka ż., rzeźbienie n.
przym. rzeźbiarski
przysł. rzeźbiarsko
czas. wyrzeźbić
Wiktionary
(1.1) rytować, strugać
Wiktionary
związany ze zmianami ukształtowania powierzchni Ziemi, wpływający na rzeźbę terenu
SJP.pl
1. pomieszczenie przeznaczone do uboju zwierząt;
2. masowy mord; pogrom; masakra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce, gdzie zabija się zwierzęta dla celów spożywczych, sprawia tusze i dzieli mięso;
(1.2) pot. przen. akt masowego, okrutnego zabijania
(1.3) daw. jatki, w których sprzedaje się mięso
(1.4) daw. rynna, którą spuszcza się drewno z gór na nizinę
Wiktionary
(1.1) Dopóki będą istniały rzeźnie, będą istniały i pola bitew.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛʑɲa, AS: žeźńa
Wiktionary
rzecz. rzeź ż., rzeźnik m., rzeźniczka ż., rzeźniczyna ż., rzeźnictwo n., rzezanie n., obrzezanie n., rzezalnia ż., rzeźnica ż., rzeźniczanka ż., rzeźność ż., obrzezaniec mos., obrzezek mrz., obrzezywanie n., porzezanie n., rzez mrz., rzezactwo n., rzezacz mos., rzezak mos./mrz.
czas. porzezać, obrzezywać, rzezać ndk., obrzezać dk.
przym. rzeźny, rzeźniczy, rzeźnicki, rzeźniany
Wiktionary
(1.1) ubojnia; daw. szlachtuz, kutlof, rzezalnia, rzeźnica
(1.2) rzeź, pogrom, masakra
(1.3) sklep mięsny; mięso-wędliny; daw. jatki
Wiktionary
dotyczący rzeźnictwa, rzeźników; rzeźniczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeźnictwem, dotyczący rzeźnictwa
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do rzeźnika
Wiktionary
(2.1) Taż proszę państwa, to jest regularne pyskobicie, jakiego nawet w naszym rzeźnickim fachu nie znają!
(2.1) Powiedzmy odrazu, że był to skład rzeźnicki jednego z największych i najbogatszych rzeźników miejscowych.
Wiktionary
rzecz. rzeźnia ż., obrzezanie n., rzeźniczka ż., rzeźnictwo n., rzeźnik mos.
przym. rzeźniczy
Wiktionary
(1.1) rzeźniczy
(2.1) rzeźniczy
Wiktionary
zawód rzeźnika
SJP.pl
Rzeźnictwo – dziedzina rzemiosła zajmująca się ubojem zwierząt rzeźnych i ich przetwarzaniem.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kobieta zajmująca się ubojem zwierząt;
2. kobieta sprzedająca mięso i wędliny;
3. właścicielka sklepu mięsnego
SJP.pl
1. kobieta zajmująca się ubojem zwierząt;
2. kobieta sprzedająca mięso i wędliny;
3. właścicielka sklepu mięsnego
SJP.pl
dotyczący rzeźnictwa, rzeźników; rzeźnicki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeźnikiem, dotyczący rzeźnika
(1.2) dotyczący rzeźnictwa, mający zastosowanie w rzeźnictwie
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do rzeźnika, będący jego własnością lub dziełem
Wiktionary
rzecz. obrzezanie n., rzeźnik mos., rzeźniczka ż., rzeźnia ż., rzeźnictwo n.
przym. rzeźnicki
Wiktionary
1. osoba zajmująca się ubojem zwierząt;
2. osoba sprzedająca mięso i wędliny;
3. właściciel sklepu mięsnego;
4. pogardliwie o słabym chirurgu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek zajmujący się ubojem zwierząt i porcjowaniem mięsa
(1.2) pot. sprzedawca w sklepie mięsnym
(1.3) pot. przen. kat, oprawca
(1.4) pot. pogard. nieudolny chirurg
(1.5) środ. dialekt traderów forex para GBP/JPY
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. sklep mięsny
Wiktionary
Rzeźnik (masarz) – zawód rzemieślniczy, osoba zajmująca się ubojem zwierząt rzeźnych, a następnie obróbką tusz poubojowych.
Niekiedy w skład kompetencji rzeźnika wchodzą również takie zadania jak:
Wymagana w tym zawodzie ze względu na rodzaj i warunki wykonywanej pracy jest sprawność i wytrzymałość fizyczna.
Wikipedia
(1.1) Zakład mięsny zatrudnia 10 rzeźników na pełny etat.
(1.2) Za ladą stał młody rzeźnik, więc kolejka szybko się skurczyła.
(1.3) Rzeźnik z Rostowa został oskarżony o zamordowanie 53 osób.
(1.4) Ten nowy chirurg to rzeźnik, spartaczył babce operację.
(2.1) Wzięłam u rzeźnika trochę śląskiej i kość dla psa.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛʑɲik, AS: žeźńik
Wiktionary
rzecz. rzeźnictwo n., rzeź ż., rzeźnia ż., rzezalnia ż., rzezak m., rzezacz m., rzez m., rzezaniec m., rzezanie n., obrzezanie n., obrzezaniec m., obrzezek mrz., obrzezywanie n., porzezanie n., rzezactwo n., wyrzezanie n., zarzezanie n., rzeźniczyna ż.
:: zdrobn. rzeźniczek m.
:: fż. rzeźniczka ż.
czas. zarzezać dk., wyrzezać dk., porzezać dk., obrzezywać ndk., rzezać ndk., obrzezać dk.
przym. rzeźniczy, rzeźnicki, rzeźny
Wiktionary
(1.3) oprawca, kat
(1.4) chirurg
Wiktionary
związany z rzezią, z ubojem zwierząt gospodarskich
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: rzeźwo
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rzeźwy
SJP.pl
1. orzeźwiający, świeży;
2. pełen werwy, żwawy, dziarski, rześki
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. przyjemnie chłodny
(1.2) książk. pełen energii, gotowy do działania
Wiktionary
(1.1) Powietrze było rzeźwe, lecz dzień zapowiadał się gorący.
(1.2) Nazajutrz podniósł się wyspany, rzeźwy i wesoły.
Wiktionary
rzecz. rzeźwość ż.
czas. orzeźwiać ndk., orzeźwić dk., rzeźwić ndk.
przym. rzeźwo
przysł. rzeźwiąco
Wiktionary
przestarzale: ciąć, rzeźbić, piłować, szlifować
SJP.pl
wieś w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim
SJP.pl
Rzeżewo-Morzyce – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Lubień Kujawski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 167 mieszkańców. Jest trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Lubień Kujawski.
Wikipedia
roślina zielna z rodziny krzyżowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. niejadalna roślina zielna z rodziny kapustowatych (nazwa systematyczna|Cardamine|L.|ref=tak.);
(1.2) ogrod. kulin. spoż. nazwa pieprzycy siewnej (nazwa systematyczna|Lepidium sativum|L.|ref=tak.), rośliny zielnej z rodziny kapustowatych, stosowanej w kuchni;
Wiktionary
Zobacz też: pieprzyca siewna – potocznie zwana rzeżuchą.
Rzeżucha ("Cardamine" L.) – rodzaj roślin z rodziny kapustowatych. Należy do niego ok. 260 gatunków szeroko rozprzestrzenionych na kuli ziemskiej, zwłaszcza na półkuli północnej. Do rodzimej flory polskiej należy 9 gatunków w wąskim ujęciu rodzaju i 12 po włączeniu tu rodzaju żywiec ("Dentaria"). Rośliny tu zaliczane występują na siedliskach wilgotnych, zarówno łąkowych jak i leśnych. Niektóre gatunki uprawiane są jako rośliny ozdobne.
Wikipedia
(1.1) Wszystkie rzeżuchy są gorzkie i nie nadają się do jedzenia.
(1.2) Nad stołem unosił się zapach świeżo ściętej rzeżuchy.
Wiktionary
IPA: ʒɛˈʒuxa, AS: žežuχa
Wiktionary
rzecz. rzeżuśnia ż.
:: zdrobn. rzeżuszka ż.
przym. rzeżuchowy
Wiktionary
(1.2) pieprzyca, pieprzyca siewna; stpol. czartowa broda, lud. pieprzyca psia
Wiktionary
→ rzeżucha
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z rzeżuchy, dotyczący rzeżuchy
Wiktionary
IPA: ˌʒɛʒuˈxɔvɨ, AS: žežuχovy
Wiktionary
rzecz. rzeżucha ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: rzeżucha
SJP.pl
Rz
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny kapustowatych; gęsiówka
SJP.pl
Rzeżusznik, gęsiówka ("Cardaminopsis") – rodzaj roślin z rodziny kapustowatych wyróżniany w niektórych tradycyjnych ujęciach. Współcześnie należące tu gatunki włączane są do rodzaju rzodkiewnik "Arabidopsis", choć wciąż w niektórych publikacjach rodzaj bywa wyodrębniany.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodniej części Łotwy, w środkowej Łatgalii;
(1.2) geogr. rzeka we wschodniej Łotwie
Wiktionary
Rzeżyca ( Rēzekne, Rositten, ros. dawn. Режица, "Reżica"; רעזשיצע, "Reżice") – miejscowość (miasto wydzielone) we wschodniej części Łotwy. Liczy 37 200 mieszkańców, głównie Łotyszy (45%) i Rosjan (44,3%). Rzeżycę zamieszkuje również niewielka społeczność polska – około 1000 osób (2,7% ludności). Jest węzłem komunikacyjnym oraz centrum gospodarczym i kulturalnym środkowej części Łatgalii.
Wikipedia
przym. rzeżycki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rzeżycą, dotyczący Rzeżycy
Wiktionary
(1.1) Dwa nasze powiaty, rzeżycki i lucyński, w niczym nie były dawniej podobne do tego zniszczonego, zrujnowanego i zdeptanego kraju, jakim stały się później nasze Inflanty.
Wiktionary
rzecz. Rzeżyca ż.
Wiktionary
zakaźna choroba weneryczna, wywołana przez gonokoki; tryper, gonorea
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zakaźna choroba weneryczna;
Wiktionary
Rzeżączka (gr. γονόρροια "gonórrhoia", łac. "gonorrhoea", co znaczy „nasieniotok”), także wiewiór, tryper – choroba zakaźna, przenoszona drogą płciową, której czynnikiem etiologicznym jest Gram-ujemna bakteria – dwoinka rzeżączki ("Neisseria gonorrhoeae").
Wikipedia
IPA: ʒɛˈʒɔ̃n͇t͡ʃka, AS: žežõṇčka
Wiktionary
przym. rzeżączkowy
Wiktionary
(1.1) wiewiór, tryper, gonorea
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. związany z rzeżączką, dotyczący rzeżączki
Wiktionary
rzecz. rzeżączka ż.
Wiktionary
wieś w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim
SJP.pl
Rzeżęcin – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim, w gminie Morzeszczyn.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
We wsi budynek szkoły z początku XX wieku. W 2006 r. obchodzono 690-lecie lokacji wsi przez cystersów.
Wikipedia
mieszkaniec Rzgowa (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Rzgowa (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Rzgów, wieś gminna w województwie łódzkim
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Rzgowem, dotyczący Rzgowa
Wiktionary
rzecz. Rzgów mrz., rzgowianin m., rzgowianka ż.
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
Rz
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dupa, tyłek
Wiktionary
(1.1) Jedno frela, kiero bedinowała u naszygo Prezidynta, śleciała ze słodow, szczaskała sie cołko rzić.
Wiktionary
przym. do rzici
przysł. do rzici
Wiktionary
(1.1) zadek, dupa, tyłek
Wiktionary
[czytaj: żnąć] rżnąć (częściej);
1. ciąć, krajać;
2. rzeźbić, szlifować;
3. potocznie:
a) zabijać czymś ostrym;
b) wrzynać się;
c) robić coś (np. grać na instrumencie) z zapałem;
d) boleć;
e) mówić ostro;
f) odpisywać, zrzynać;
4. wulgarnie:
a) mieć stosunek seksualny;
b) oddawać kał;
5. rżnąć się - potocznie:
a) bić się nawzajem;
b) mieć stosunek seksualny
SJP.pl
jednoroczna, dwuletnia lub wieloletnia roślina zielna z rodziny krzyżowych, powszechnie uprawiana dla jadalnych zgrubień korzeniowych mających dużą wartość odżywczą i właściwości lecznicze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Raphanus|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny kapustowatych;
(1.2) bot. roślina z rodzaju rzodkiew (1.1)
(1.3) spoż. kulin. jarzyna z korzeni spichrzowych uprawnych gatunków rzodkwi (1.2)
Wiktionary
Rz
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. rzodkiewka ż.
przym. rzodkwiany, rzodkiewkowy
Wiktionary
zdrobnienie od: rzodkiewka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: rzodkiewka
Wiktionary
IPA: ˌʒɔtʲcɛˈvɛt͡ʃka, AS: žotʹḱevečka
Wiktionary
rzecz. rzodkiewka ż.
przym. rzodkiewkowy
Wiktionary
odmiana rzodkwi, jednoroczna roślina warzywna uprawiana dla jadalnej bulwy o białej, różowej, czerwonej lub fioletowej skórce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. ogrod. roślina o jadalnych, cenionych smakowo bulwach;
(1.2) spoż. kulin. bulwa rzodkiewki (1.1)
Wiktionary
Rzodkiewka ("Raphanus sativus" var. "sativus") – odmiana rzodkwi zwyczajnej. Jest uprawiana w wielu regionach świata. W Polsce występuje głównie jako roślina uprawna, lecz przejściowo dziczeje (ergazjofigofit). W uprawie występuje wiele kultywarów. Również rzodkiew czarna i rzodkiew japońska to kultywary rzodkiewki.
Wikipedia
(1.1-2) W inspektach są już nawet rzodkiewki. […] Z głębokiego półmiska kurzą się flaki, obok stoi wyborne masło, rzodkiewka, bułeczki, sery, piwo i wino.
Wiktionary
IPA: ʒɔtʲˈcɛfka, AS: žotʹḱefka
Wiktionary
rzecz. rzodkiew ż., zdrobn. rzodkieweczka ż.
przym. rzodkiewkowy
Wiktionary
(1.2) gw. Śląsk radiska, gw. Poznań redyska, gw. Białystok redźka
Wiktionary
roślina z rodziny krzyżowych, o drobnych białych kwiatkach
SJP.pl
Rz
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Rzów, związany z Rzami
Wiktionary
(1.1) Nazbierałyśmy jagód w rzowskim lesie.
Wiktionary
rzecz. rzianin mos., rzianka ż., Rzy nmos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Rzeczpospolita
SJP.pl
skrót, rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) = książk. Rzeczpospolita
Wiktionary
(1.1) Rozwój badań w ciągu półtora wieku ukazał nam obraz Rzplitej XVIII w. dużo bardziej złożony, zróżnicowany, bardziej konkretny i dynamiczny, niż go sobie wyobrażali dawniejsi historycy.
Wiktionary
rzecz. rzeczpospolita ż., Rzepa ż.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. reumatoidalne zapalenie stawów
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzucać.
Wiktionary
(1.1) Przetrwały w budynku także machikuły – otwory do rzucania kamieni oraz lania wrzątku i roztopionej smoły na oblegających. To rzadkość w budowlach, które dotrwały do naszych czasów.
Wiktionary
IPA: ʒuˈt͡sãɲɛ, AS: žucãńe
Wiktionary
rzecz. przerzutka ż., rzucawka ż., rzut m., rzutnik m., rzutka ż., rzucenie n., odrzutowiec mrz.
czas. rzucać ndk., rzucić dk.
Wiktionary
najcięższa postać zatrucia ciążowego, występująca zwykle pod koniec ciąży lub podczas porodu, charakteryzuje się m.in. napadami drgawek, utratą przytomności; eklampsja; rzucawka ciążowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. wet. napad drgawek
Wiktionary
rzecz. rzut m., rzucanie n.
czas. rzucać ndk.
Wiktionary
1. wprawiać rzecz w lot wypuszczając ją z ręki z nadaniem pewnej prędkości;
2. przewracać, zwalać, uderzać; gwałtownie poruszać, potrząsać;
3. potocznie: pozostawiać kogoś, opuszczać; odchodzić, rezygnować z czegoś;
4. rzucać się - poruszać się chaotycznie, bezwiednie lub ze zdenerwowania czy złości
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. rzucić)
(1.1) wywoływać chwilowy lot przedmiotu
(1.2) przewracać kogoś
(1.3) wysyłać, kierować dokądś
(1.4) pot. zrezygnować ze związku z kimś
(1.5) powiedzieć coś szybko, zdawkowo
(1.6) pozbyć się nałogu
(1.7) zrezygnować z czegoś
czasownik zwrotny niedokonany rzucać się (dk. rzucić się)
(2.1) pot. przen. denerwować się (wykonując gesty osoby zdenerwowanej), ciskać się
(2.2) zrobić coś ze sobą, skierować się gwałtownie w jakimś kierunku
(2.3) łapczywie coś brać
Wiktionary
(1.1) Nie rzucaj we mnie zabawkami.
(1.2) Policjant dopadł złodzieja i rzucił go na ziemię.
(1.3) Lampa z ulicy rzucała nieco światła do sypialni.
(1.4) Magda rzuciła mnie dla innego.
(1.5) „Wyłącz to!” — rzucił, nie odwracając głowy.
(1.6) Za miesiąc od dzisiaj rzucam palenie.
(1.7) Chcę rzucić studia.
(2.1) Nie rzucaj się tak! Zaraz ci to naprawię.
(2.1) Kiedy zobaczył, że nie ma go na liście przyjętych na ten wydział, zaczął rzucać się jak wściekły pies.
(2.2) Zachowuje się, jakby mogła rzucić się dla niego w ogień.
(2.2) Rzucili się sobie w ramiona.
Wiktionary
IPA: ˈʒut͡sat͡ɕ, AS: žucać
Wiktionary
rzecz. rozrzutnik mos./mrz., rzucawka ż., rzucenie n., rzucanie n., rzut m., rzutnik m., rzutka ż., wyrzut m., podrzutek mos., odrzutowiec mrz.
czas. rzucić, podrzucić dk., podrzucać, wyrzucać ndk., zrzucać ndk., rozrzucać ndk., wyrzucić dk.
Wiktionary
(1.1) ciskać, miotać, ciepać
(1.4) dać kosza, porzucić, zerwać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzucić.
Wiktionary
(1.1) O rzuceniu palenia już nawet nie wspominam.
Wiktionary
IPA: ʒuˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: žucẽńe
Wiktionary
czas. wrucić się, rzucić dk., rzucać ndk.
rzecz. przerzutka ż., odrzutowiec mrz., rzut, rzutnik, rzutka, rzucanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miejscowość w Polsce (powiat pucki, 18°28'E, 54°41'N);
Wiktionary
Rzucewo (kaszb. "Rzucewò", niem. "Rutzau") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck. Leży nad Zatoką Pucką między Redą a Puckiem. Stara osada rybacka i rycerska. Ma status sołectwa.
Po 1466 roku wzmiankowana kolejno jako dobra Wejherów, Sobieskich i Przebendowskich pod nazwą "Ruczewo".
Wikipedia
(1.1) Nigdy nie byłem w Rzucewie.
Wiktionary
IPA: ʒuˈt͡sɛvɔ, AS: žucevo
Wiktionary
przym. rzucewski
Wiktionary
wieś w województwie śląskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
drobny wzór na jakimś tle
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od rzut
(1.2) drobny wzór, deseń na tkaninie, tapecie
Wiktionary
rzecz. rzut m.
Wiktionary
1. wprawić rzecz w lot wypuszczając ją z ręki z nadaniem pewnej prędkości;
2. przewrócić, zwalić, uderzyć; gwałtownie poruszyć, potrząsnąć;
3. potocznie: pozostawić kogoś, opuścić; odejść, zrezygnować z czegoś;
4. rzucić się - gwałtownym ruchem skoczyć w dół; gwałtownie zbliżyć się do czegoś lub kogoś; zabrać się za coś z zapałem, bez reszty
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rzucać)
(1.1) dokonany od|rzucać.
Wiktionary
IPA: ˈʒut͡ɕit͡ɕ, AS: žućić
Wiktionary
rzecz. rzucanie n., rzucenie n., rzut m., zrzut mrz., rzutnik mrz., podrzutek mos., odrzutowiec mrz., rozrzutnik mos./mrz.
czas. wyrzucać, wyrzucić, podrzucać, wrucić się, rzucać
Wiktionary
Rzuców – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie przysuskim, w gminie Borkowice. Leży nad rzeką Jabłonicą, pośród lasów i wzgórz Garbu Gielniowskiego. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 727. Wieś ma status sołectwa.
Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
Wikipedia
1. wprawienie w ruch jakiegoś ciała, przedmiotu; rzucenie;
2. widok obiektu z perspektywy mającej co najmniej jeden wymiar mniej, np. rzut kuli na płaszczyznę;
3. klasa dyscyplin sportowych, np. rzut oszczepem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wprawienie w ruch i spowodowanie chwilowego lotu jakiegoś przedmiotu przez wyrzucenie go z pewną siłą
(1.2) szybki, energiczny ruch ręki, nogi, głowy lub gwałtowny skok całego ciała
(1.3) geom. odwzorowanie figury na płaszczyźnie lub innej powierzchni
(1.4) sport. powalenie przeciwnika na ziemię – w sportach walki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rzut monetą zadecydował, kto rozpocznie mecz.
Wiktionary
IPA: ʒut, AS: žut
Wiktionary
rzecz. rozrzutnik mos./mrz., rzucawka ż., rzucanie n., rzucenie n., narzut m., narzuta ż., odrzut m., podrzut m., wyrzut m., zarzut m., zrzut m., narzutniak m., rzutnik m., rzutka ż., wyrzutnia ż., rzutowanie n., podrzutek mos., odrzutowiec mrz., rzucik mrz.
czas. wrucić się, podrzucać, rzucać ndk., rzucić dk., rzutować ndk., wyrzucać
przym. rzutowy, rzutny, bezodrzutowy
Wiktionary
krążek wyrzucany w powietrze, służący za lotny cel w strzelaniu sportowym
SJP.pl
stosunkowo cienka lina z włókien naturalnych lub syntetycznych z ciężarkiem na końcu, służąca do przerzucania liny holowniczej lub cumy na inny statek lub nabrzeże
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. linka z ciężarkiem na końcu, służąca do przerzucania ze statku na inny statek lub na brzeg w celu podania przywiązanej do jej drugiego końca cumę;
(1.2) pot. strzałka, lotka
Wiktionary
Rz
Wikipedia
IPA: ˈʒutka, AS: žutka
Wiktionary
czas. rzucać
rzecz. rzucanie n., rzucenie n., rzut m., odrzutowiec mrz.
Wiktionary
(1.2) dart, lotka, strzałka
Wiktionary
1. energiczny, przedsiębiorczy i pomysłowy w działaniu;
2. dawniej: prędki, żwawy, zwinny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) energiczny, pomysłowy, przedsiębiorczy
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) pot. dart
forma rzeczownika.
(3.1) D. lp., M., B., W. lm. od: rzutka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Oto umysł jej jest wprawdzie niepospolity, ale także zbyt prostolinijny na tutejsze stosunki, a zwłaszcza za mało rzutki.
Wiktionary
IPA: ˈʒutʲci, AS: žutʹḱi
Wiktionary
(1.1) rzecz. rzutkość ż.
(2.1) czas. wyrzucać
Wiktionary
(1.1) energiczny
(2.1) dart
Wiktionary
zawodnik uprawiający strzelanie do rzutków
SJP.pl
zaradność, obrotność, pomysłowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest rzutki – energiczny, przedsiębiorczy i pomysłowy
Wiktionary
przym. rzutki
przysł. rzutko
Wiktionary
1. miejsce (sportowe lub wojskowe) przygotowane do wykonywania rzutów (np. dyskiem, granatem);
2. w matematyce: płaszczyzna stała, na której odwzorowuje się, poprzez rzut, figury geometryczne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aparat projekcyjny do wyświetlania pojedynczych obrazów nieruchomych; diaskop
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie służące do wyświetlania slajdów, np. filmów lub prezentacji
Wiktionary
IPA: ˈʒutʲɲik, AS: žutʹńik
Wiktionary
rzecz. rzucanie n., rzucenie n., rzut m., rzutnia ż., odrzutowiec mrz.
czas. rzutować, rzucać ndk., rzucić dk.
Wiktionary
(1.1) projektor, diaskop
Wiktionary
odnoszący się sportów polegających na rzucaniu czymś na odległość
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) wywierać wpływ na coś, odbijać się na czymś, mieć powiązanie z czymś
(1.2) fiz. fot. wyświetlać obraz na ekranie lub innej powierzchni za pomocą urządzenia optycznego (np. rzutnika)
(1.3) mat. geom. wyznaczać rzut (odwzorowanie) figury lub punktu na płaszczyznę lub prostą
(1.4) psych. nieświadomie przypisywać własne cechy, uczucia lub przeżycia światu zewnętrznemu i innym ludziom
(1.5) przenosić zjawiska w inną dziedzinę lub na inną płaszczyznę; przedstawiać coś na tle czegoś
(1.6) archit. kreślić plan lub przekrój obiektu
(1.7) inform. zmieniać typ danych zmiennej
Wiktionary
(1.1) Brak rytmicznej pracy jednego zakładu rzutuje na nierównomierną pracę wszystkich zakładów.
(1.1) Ostatnie wydarzenia niekorzystnie rzutują na publiczny wizerunek naszej firmy.
(1.2) Artysta zrezygnował z płótna na rzecz wyłącznie ruchomych obrazów rzutowanych na ścianę.
(1.3) Rzutujemy punkty A i B na oś odciętych i na oś rzędnych.
(1.4) Człowiek nieświadomie rzutuje swoje przeżycia na świat zewnętrzny.
(1.5) Historia ta prowadzi nas poprzez dzieje jednostek rzutowane na szerokie tło stosunków politycznych.
Wiktionary
IPA: ʐuˈtɔvat͡ɕ
Wiktionary
rzecz. rzut mrz., rzutnik mrz., rzutowanie n., narzut mrz., odrzut mrz., wyrzut mrz., podrzut mrz., przerzut mrz.
czas. rzucać ndk., narzucać ndk., odrzucać ndk.
przym. rzutowy, rzutnikowy
Wiktionary
(1.1) wpływać, oddziaływać, mieć wpływ, zaważać
(1.2) wyświetlać
(1.3) odwzorowywać
(1.4) przypisywać, przenosić, eksterioryzować
(1.6) rysować, kreślić, projektować
(1.7) konwertować
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. ryczeć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Sochocin;
(1.2) geogr. osada leśna w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Sochocin;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wakacje spędzamy w naszych Rzach.
(1.2) Jej rodzina pochodzi z Rzów.
Wiktionary
przym. rzowski
rzecz. rzianin mos., rzianka ż.
Wiktionary
potocznie: coś obrzydliwego, budzącego wstręt, odrazę
SJP.pl
1. ozdobne zakończenie rynny, najczęściej w kształcie paszczy zwierzęcej lub smoczej; gargulec, rzygulec, garłacz, plwacz;
2. potocznie: osoba wymiotująca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. dekoracyjne zakończenie rynny lub odprowadzenia wody z dachu w postaci figurki lub głowy zwierzęcia, człowieka, potwora itp.;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) posp. grub. ktoś, kto rzyga
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) Na dachu katedry umieszczono rzygacze przedstawiające tajemnicze zwierzęta.
(2.1) Pod płotem jakiś rzygacz zostawił wczorajszą kolację.
Wiktionary
IPA: ˈʒɨɡat͡ʃ, AS: žygač
Wiktionary
rzecz. rzyganie n., rzyganko n., rzygi nmos., rzygowiny nmos., rzygowina ż.
:: fż. rzygaczka ż.
czas. porzygiwać, wyrzygiwać, rzygać dk., rzygnąć ndk., wyrzygać dk., obrzygać dk., orzygać dk., narzygać dk., zarzygać dk., urzygać dk., zrzygać się dk.
Wiktionary
(1.1) gargulec, garłacz, pluwacz, plwacz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzygać.
Wiktionary
czas. rzygać
rzecz. rzygacz mos./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: rzyganie
Wiktionary
potocznie:
1. zwracać zawartość żołądka; wymiotować;
2. gwałtownie wyrzucać coś z siebie; bluzgać, buchać czymś;
3. mieć czegoś dosyć, mieć wstręt do czegoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. rzygnąć)
(1.1) grub. wymiotować
(1.2) posp. grub. przen. mieć czegoś dość
(1.3) pot. przen. gwałtownie wyrzucać strumień czegoś z siebie
Wiktionary
(1.1) Nawalony nastolatek na imprezie rzygał pod prysznicem.
(1.2) Niech już Aśka wraca z tego urlopu, rzygam już wypełnianiem tych papierów.
(1.3) Wulkan rzygał lawą.
Wiktionary
IPA: ˈʒɨɡat͡ɕ, AS: žygać
Wiktionary
rzecz. rzygi nmos., rzygowiny nmos., rzyganie n., rzygnięcie n., rzygacz m.
czas. porzygiwać, rzygnąć dk., wyrzygiwać ndk., wyrzygać dk., obrzygać dk., narzygać dk., zarzygać dk., urzygać dk., zrzygać się dk.
Wiktionary
(1.1) przen. pot. haftować, wymiotować, eufem. czyścić
(1.2) mieć dość, mieć po dziurki w nosie, mieć powyżej uszu
(1.3) chlustać, bluzgać, lać się strumieniami
Wiktionary
torsje; pospolicie:
1. zwrócona przez usta zawartość żołądka; wymiociny, rzygowiny;
2. zwracanie przez usta zawartości żołądka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) grub. wymiociny
Wiktionary
(1.1) Na chodniku leżą czyjeś rzygi.
Wiktionary
IPA: ˈʒɨɟi, AS: žyǵi
Wiktionary
rzecz. rzyganie n., rzyganko n., rzygacz m., rzygaczka ż., rzygowiny nmos., rzygowina ż.
czas. porzygiwać, wyrzygiwać, obrzygać, rzygać ndk., rzygnąć dk., zarzygać dk., orzygać dk., wyrzygać dk., zrzygać się dk.
Wiktionary
(1.1) wymiociny, rzygowiny, rzygowina, paw
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzygnąć.
Wiktionary
IPA: ʒɨɟˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: žyǵńė̃ńće
Wiktionary
czas. rzygnąć, rzygać, wyrzygać, obrzygać, wyrzygiwać, porzygiwać
rzecz. rzygowiny nmos.
Wiktionary
potocznie:
1. zwrócić zawartość żołądka; zwymiotować;
2. gwałtownie wyrzucić coś z siebie; bluznąć, buchnąć czymś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. rzygać)
(1.1) dokonany od|rzygać.
Wiktionary
IPA: ˈʒɨɡnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: žygnõńć
Wiktionary
rzecz. rzygacz mos./mrz., rzygi
czas. rzygać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) posp. wymiocina
Wiktionary
pospolicie: zwrócona zawartość żołądka; wymiociny, rzygi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) posp. wymiociny
Wiktionary
IPA: ˌʒɨɡɔˈvʲĩnɨ, AS: žygovʹĩny
Wiktionary
rzecz. rzygi nmos., rzyganie n., rzygnięcie n., rzygacz m.
czas. porzygiwać, wyrzygiwać, rzygać ndk., wyrzygać dk., obrzygać dk., narzygać dk., zarzygać dk., urzygać dk., zrzygać się dk.
Wiktionary
potocznie: portfenetr, balkon francuski
SJP.pl
ozdobne zakończenie rynny, najczęściej w kształcie paszczy zwierzęcej lub smoczej; gargulec, rzygacz, garłacz, plwacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odczasownikowy od|rzykać.
Wiktionary
czas. rzykać ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. modlić się
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. odmawiać (modlitwę)
Wiktionary
(1.1) Hyjdla zaś polazła rzykać do kościoła.
(1.2) Jak staro rzyko zdrowaśki to jej nie przeszkodzej.
Wiktionary
rzecz. rzykanie n.
Wiktionary
stolica Włoch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, stolica Włoch;
(1.2) hist. starożytna cywilizacja rzymska;
(1.3) hist. Cesarstwo Rzymskie;
(1.4) przen. papież; najwyższe władze Kościoła katolickiego
(1.5) geogr. nazwa kilku polskich wsi i osad;
Wiktionary
( Roma, "Roma") – stolica i największe miasto Włoch, położone w środkowej części kraju nad rzeką Tyber i Morzem Tyrreńskim, zarazem stolica regionu administracyjno-historycznego Lacjum ("Lazio").
Centrum administracyjne ( comune speciale) ma powierzchnię 1287 km² i liczbę ludności 2 825 661, będąc trzecim co do wielkości miastem Unii Europejskiej. Miasto Stołeczne Rzym ma 4 331 856 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Pojedziemy na wycieczkę do Rzymu.
(1.2) Jedną z rozrywek w Rzymie były walki gladiatorów.
(1.3) Stopniowo Rzym podbijał tereny na północ od Italii.
(1.4) Protestanci zerwali wszelkie związki z Rzymem.
(1.5) Jechaliśmy kolejką przez Rzym i Wenecję w drodze do Biskupina.
Wiktionary
IPA: ʒɨ̃m, AS: žỹm
Wiktionary
rzecz. rzymianin mos., rzymianka ż., Rzymianin mos., Rzymianka ż.
przym. rzymski, podrzymski
Wiktionary
(1.1) książk. peryfr. Wieczne Miasto, Miasto Siedmiu Wzgórz
(1.3) Cesarstwo Rzymskie
(1.4) papież
Wiktionary
skrót od: rzymski
SJP.pl
skrót od: rzymskokatolicki; rz.-kat.
SJP.pl
mieszkaniec Rzymu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Rzymu
Wiktionary
(1.1) Mario był rzymianinem, w Neapolu przebywał tylko w delegacji.
Wiktionary
IPA: ʒɨ̃ˈmʲjä̃ɲĩn, AS: žỹmʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Rzym mrz., Rzymianin mos.
:: fż. rzymianka ż., Rzymianka ż.
przym. rzymski
Wiktionary
1. letni but trzymający się na stopie dzięki licznym rzemykom oplatającym stopę wraz z kostką;
2. potocznie: autostrada, droga do Rzymu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Rzymu (miasta)
(1.2) pot. autostrada, droga do Rzymu
(1.3) lekki sandał z rzemykami
Wiktionary
(1.1) Jacek, przebywając w stolicy Włoch, poznał trzy sympatyczne rzymianki, które oprowadziły go po mieście.
(1.2) Wracam do domu starą rzymianką, żeby nie płacić tyle za przejazd.
Wiktionary
IPA: ʒɨ̃ˈmʲjãnka, AS: žỹmʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Rzym mrz., Rzymianka ż., Rzymianin mos.
:: fm. rzymianin mos.
przym. rzymski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Rzym (stolica Włoch lub państwo starożytne);
2. cyfry rzymskie - cyfry wprowadzone przez starożytnych Rzymian, dziś używane do oznaczania dat; I = 1, V = 5, X = 10, L = 50, C = 100, D = 500, M = 1000
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do miasta Rzymu, wywodzący się z Rzymu, charakterystyczny dla Rzymu
(1.2) odnoszący się do państwa Rzymu, wywodzący się z Rzymu, charakterystyczny dla Rzymu
Wiktionary
(1.1) Jeśli tylko rzymskich papieży brać pod uwagę – skonkludował Tomasz Alfa – to następnym jest u Malachiasza "Wilczyca niebiańska".
(1.2) Historia tej miejscowości sięga daleko w przeszłość, aż do czasów rzymskich.
Wiktionary
IPA: ˈʒɨ̃msʲci, AS: žỹmsʹḱi
Wiktionary
(1.1-2) rzecz. Rzym
(1.1) rzecz. rzymianin, rzymianka
(1.2) rzecz. Rzymianin, Rzymianka
Wiktionary
1. przymiotnik od: Rzym (stolica Włoch lub państwo starożytne);
2. cyfry rzymskie - cyfry wprowadzone przez starożytnych Rzymian, dziś używane do oznaczania dat; I = 1, V = 5, X = 10, L = 50, C = 100, D = 500, M = 1000
SJP.pl
Rzymsko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Dobra.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
skrót od: rzymskokatolicki
SJP.pl
odnoszący się do obrządku rzymskiego kościoła katolickiego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z katolicyzmem i katolikami obrządku łacińskiego, dotyczący katolicyzmu i katolików obrządku łacińskiego
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla katolicyzmu i katolików obrządku łacińskiego
Wiktionary
(1.1) Ta kaplica należy do miejscowej wspólnoty rzymskokatolickiej.
Wiktionary
(1.1) łaciński
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Rzyszczowa
Wiktionary
rzecz. Rzyszczów mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. miasto w Ukrainie, w obwodzie kijowskim;
Wiktionary
Rzyszczów ( Ржищів, "Rżyszcziw") – miasto na Ukrainie w obwodzie kijowskim. Ośrodek przemysłu spożywczego.
Wikipedia
przym. rzyszczowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od rzyć
(1.2) przest. pieszczotliwie o pośladkach
Wiktionary
rzecz. rzyć ż.
Wiktionary
(1.2) pupa, pupcia, dupka, dupeczka, dupina, dupcia, dupunia, dupeńka
Wiktionary
Rzywno – kolonia w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Łabiszyn. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Nowe Dąbie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
dawniej, obecnie regionalnie: dupa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. współcz. reg. pośladki
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. tyłek
Wiktionary
(1.1) Może jakby Jarek dostał porządnego kopa w rzyć, toby szedł trochę szybciej.
Wiktionary
IPA: ʒɨt͡ɕ, AS: žyć
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rzytka ż.
Wiktionary
(1.1) tyłek, pupa, pośladki, zad, zadek; wulg. dupa
Wiktionary
Rząbiec – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Włoszczowa. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
8 września 1944 miała tam miejsce partyzancka bitwa pod Rząbcem między oddziałami Brygady Świętokrzyskiej a oddziałem Armii Ludowej i grupą partyzantów sowieckich.
Wikipedia
potocznie: stary, bezużyteczny przedmiot lub pojazd; rzęch, grat, gruchot, rupieć
SJP.pl
1. zbiór elementów ułożonych obok siebie poziomo; szereg;
2. jednostka w systematyce organizmów żywych;
3. ozdobna uprząż końska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. wykonawczy organ państwa zajmujący się jego finansami oraz prowadzący jego politykę wewnętrzną i zagraniczną;
(1.2) jęz. przypadek deklinacji, w którym znajduje się wyraz będący określeniem danego
(1.3) sprawowanie władzy
(1.4) grupa ludzi lub elementów umieszczona obok siebie jeden za drugim lub jeden obok drugiego
(1.5) biol. w systematyce: jednostka obejmująca rodziny;
(1.6) pot. rząd (1.4) foteli na widowni
(1.7) mat. fiz. pozycja względem przecinka dziesiętnego najstarszej cyfry w zapisie danej liczby
(1.8) jeźdz. kompletny osprzęt do jazdy konnej;
(1.9) roln. ogrod. rośliny uprawne posadzone i rosnące w jednej linii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Według politologów rząd jest częścią władzy wykonawczej.
(1.2) Rządem czasownika „nienawidzić” jest dopełniacz.
(1.3) Wszyscy ze smutkiem wspominali rządy poprzedniego króla.
(1.4) Generał w zamyśleniu przeszedł obok rzędów wyprostowanych żołnierzy.
(1.5) Karpie należą do rodziny karpiowatych z rzędu karpiokształtnych.
(1.6) Mamy miejsca w siódmym rzędzie.
(1.7) To napięcie jest o kilka rzędów mniejsze od tamtego.
(1.8) Wymieniłem ostatnio kilka elementów mojego rzędu końskiego.
(1.9) Zwierzęta wyjadły mi cały rząd kapusty!
Wiktionary
IPA: ʒɔ̃nt, AS: žõnt
Wiktionary
rzecz. porządek mrz., urzędnik mos., zarządca mos., narząd mrz.
czas. urzędować, porządkować, zrzędzić
(1.1,3) czas. rządzić, zarządzać / zarządzić
:: przym. rządowy, wewnątrzrządowy, podrzędny
zdrobn. rządek
przym. rzędowy, podrzędny
przysł. rzędowo
Wiktionary
(1.1) gabinet
(1.2) rekcja
(1.3) władza
(1.4) szereg; reg. śl. raja
Wiktionary
1. osoba zarządzająca czymś;
2. administrator nieruchomości, prywatnego majątku ziemskiego w przedwojennej Polsce
SJP.pl
1. przestarzałe: żona rządcy;
2. dawniej: kobieta rządząca, kierująca czymś
SJP.pl
budynek spełniający funkcję mieszkania i biura rządcy majątku ziemskiego
SJP.pl
zdrobnienie od: rząd; rządzik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: rząd
(1.2) ogrod. niewielkie rzędy roślin uprawnych rosnące w jednej linii
(1.3) gw-pl|Kraków, Warszawa. sześć małych bułek tworzących całość
Wiktionary
IPA: ˈʒɔ̃ndɛk, AS: žõndek
Wiktionary
rzecz. rząd m., rzędna ż., grzęda ż., grządka ż.
przym. rządkowy, rzędowy
przysł. rzędowo
Wiktionary
zdrobnienie od: rząd; rządzik
SJP.pl
zdrobnienie od: rząd; rządzik
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: rządnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rządny
SJP.pl
1. dawniej: umiejący dobrze gospodarować, zarządzać czymś; gospodarny;
2. dawniej: porządny
SJP.pl
system rządzenia, w którym cała władza należy do rządu
SJP.pl
→ rząd (organ zarządzający państwem)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z rządem, wywodzący się z rządu
Wiktionary
(1.1) Niemcami wstrząsały coraz częstsze kryzysy rządowe, wzrastało bezrobocie, nasilały się trudności w funkcjonowaniu gospodarki.
Wiktionary
IPA: ʒɔ̃nˈdɔvɨ, AS: žõndovy
Wiktionary
rzecz. rząd m., rządca m., rządzenie n., podrząd mrz.
czas. rządzić ndk.
Wiktionary
1. naczelny organ wykonawczy w państwie; rada ministrów;
2. sprawowanie władzy, zwierzchnictwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) sprawowanie władzy, władanie
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) M., B. i W. lm. od: rząd
Wiktionary
(1.1) Mądry władca dobrze swój lud poprowadzi, / a rządy rozumnego będą dobrze uporządkowane.
Wiktionary
rzecz. rząd mrz.
czas. rządzić ndk.
Wiktionary
(1.1) rządzenie, władanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rządzić.
Wiktionary
Rz
Wikipedia
IPA: ʒɔ̃nˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: žõnʒẽńe
Wiktionary
czas. rządzić
przym. rządowy
Wiktionary
zdrobnienie od: rząd; rządek
SJP.pl
sprawować władzę, rozkazywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) sprawować władzę, panować
(1.2) kierować czymś, zarządzać
(1.3) jęz. wiązać z wyrazem określanym jedną z form wyrazu określającego
czasownik zwrotny niedokonany rządzić się
(2.1) postępować według swojej woli, upodobania
(2.2) być rządzonym, władanym, kierowanym przez kogoś
(2.3) kierować się w swoim postępowaniu
(2.4) pot. prowadzić interesy, zarządzać pieniędzmi lub mieniem
Wiktionary
(1.1) Sam Witołd, chociaż go piszą wielkim kniaziem, rządzi przecie Litwą z ramienia Jagiełły i jest tylko wielkorządcą, zasługa więc spadnie na króla.
(1.1) Chciałabym kiedyś rządzić jakimś krajem.
(1.2) Nasz szef rządzi firmą od pięciu lat
(1.3) Czasownik rządzi przypadkiem rzeczownika.
(2.1) Jan rządzi się tak, jakby był w swoim domu.
(2.2) Grecja rządziła się bez królów.
(2.3) Rządził się chęcią zysku.
(2.4) Rządził się oszczędnie.
Wiktionary
IPA: ˈʒɔ̃ɲd͡ʑit͡ɕ, AS: žõńʒ́ić
Wiktionary
rzecz. rządy nmos., rządzenie n., rząd, zarząd
czas. zarządzać, zarządzić, wyrządzić, przyrządzić, zrządzić
przym. rządowy
Wiktionary
(1.1) władać, panować
(1.2) szefować, zarządzać, administrować, dowodzić
(2.3) kierować się
Wiktionary
sprawować władzę, rozkazywać
SJP.pl
sprawować władzę, rozkazywać
SJP.pl
sprawować władzę, rozkazywać
SJP.pl
sprawować władzę, rozkazywać
SJP.pl
1. dolna część szybu górniczego, położona poniżej ostatniego poziomu, miejsce, gdzie zbiera się woda spływająca z szybu; rząpie, rząpik, żąp, żomp;
2. dawniej: zbiornik wody, cysterna lub basen
SJP.pl
Rząp, rząpie, w górnictwie – najniższa część szybu usytuowana poniżej ostatniego poziomu wydobywczego w kopalni. Jest to nieeksploatowana część szybu, mająca za zadanie zbieranie ściekającej po ścianach wody. Zbierana woda jest następnie odsysana za pomocą pomp odwadniających.
Wikipedia
robotnik górniczy pracujący w płuczce kruszcowej, wybierający szlam z osadników
SJP.pl
motyl z rodziny brudnic
SJP.pl
dolna część szybu górniczego, położona poniżej ostatniego poziomu, miejsce, gdzie zbiera się woda spływająca z szybu; rząp, rząpik, żąp, żomp
SJP.pl
dolna część szybu górniczego, położona poniżej ostatniego poziomu, miejsce, gdzie zbiera się woda spływająca z szybu; rząp, rząpie, żąp, żomp
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rząska – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów, przy linii kolejowej nr 133 Dąbrowa Górnicza Ząbkowice – Kraków Główny.
W latach 1975–1998 Rząska administracyjnie znajdowała się w województwie krakowskim.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Rząśnia – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie pajęczańskim, w gminie Rząśnia.
Na terenie gminy działalność duszpasterską prowadzi Parafia św. Rocha w Rząśni.
We wsi jest Zespół Szkolno-Przedszkolny im. Jana Pawła II w Rząśni.
Wikipedia
przymiotnik od: Rząśnik
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: stary, bezużyteczny przedmiot lub pojazd; rząch, grat, gruchot, rupieć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. stary, wyeksploatowany pojazd mechaniczny lub urządzenie
Wiktionary
(1.1) Nie rozumiem Janka, dobrze zarabia, a takim rzęchem jeździ.
Wiktionary
czas. rzęzić
Wiktionary
(1.1) grat, rupieć, gruchot, klekot, trup
Wiktionary
Rzęczkowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Zławieś Wielka. Wieś leży na położona jest na skraju Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 701 mieszkańców. Jest dziewiątą co do wielkości miejscowością gminy Zławieś Wielka.
Wikipedia
1. zbiór elementów ułożonych obok siebie poziomo; szereg;
2. jednostka w systematyce organizmów żywych;
3. ozdobna uprząż końska
SJP.pl
1. zbiór elementów ułożonych obok siebie poziomo; szereg;
2. jednostka w systematyce organizmów żywych;
3. ozdobna uprząż końska
SJP.pl
Rzędkowice – wieś łańcuchowa licząca ponad sto gospodarstw w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Włodowice.
Wikipedia
jedna z współrzędnych punktu; liczba rzeczywista określająca położenie punktu na osi rzędnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. pionowa oś układu współrzędnych
(1.2) mat. liczba rzeczywista będąca drugą współrzędną w prostokątnym układzie współrzędnych, oznaczana jako y;
(1.3) geod. wielkość określająca wysokość od płaszczyzny odniesienia
Wiktionary
(1.3) Gatunek zasiedla połoniny i zarośla kosodrzewiny na rzędnych od 1350 do 2260 m n.p.m.
Wiktionary
przym. rzędny
rzecz. podrząd mrz., rządek mrz.
Wiktionary
(1.2) współrzędna
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
narzędzie rolnicze do wyznaczania rzędów do sadzenia
SJP.pl
→ rzędowy
SJP.pl
Rzędowość – termin stosowany przy opisie budowy związku chemicznego określający stopień podstawienia atomu w cząsteczce. Używany jest on przede wszystkim w chemii organicznej do wskazania liczby grup organicznych przyłączonych do danego atomu, co pozwala czasem na scharakteryzowanie ogólnych właściwości związku i przewidzenie jego zachowania w trakcie niektórych reakcji chemicznych. Niekiedy terminu tego używa się również w chemii nieorganicznej do opisu soli pochodzących od kwasów wieloprotonowych.
Wikipedia
1. zbiór elementów ułożonych obok siebie poziomo; szereg;
2. jednostka w systematyce organizmów żywych;
3. ozdobna uprząż końska
SJP.pl
krocznik rzędzik - gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
Rz
Wikipedia
wieś w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim
SJP.pl
Rzęgnowo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Dzierzgowo.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Macieja w Pawłowie Kościelnym.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Rzęgnowo.
Wikipedia
rzadko: grajek brzdąkający nieumiejętnie na jakimś instrumencie; rzępoła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. granie na instrumencie muzycznym w sposób nieumiejętny
Wiktionary
rzecz. rzępolista m., rzępoła m., rzępajło m.
czas. rzępolić ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto rzępoli
Wiktionary
rzecz. rzępolenie n., rzępoła m., rzępajło m.
czas. rzępolić ndk.
Wiktionary
(1.1) rzępajło, rzępoła
Wiktionary
potocznie: grać nieumiejętnie na jakimś instrumencie; pitolić, dyndolić, dryndolić, brząkać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) lekcew. grać nieumiejętnie na jakimś instrumencie, zwłaszcza strunowym
Wiktionary
(1.1) Przestałabyś już rzępolić na tym pianinie.
Wiktionary
IPA: ʒɛ̃mˈpɔlʲit͡ɕ, AS: žẽmpolʹić
Wiktionary
rzecz. rzępoła mos., rzępolista mos., rzępolenie n.
czas. porzępolić
Wiktionary
(1.1) piłować, rąbać
Wiktionary
(r. męski) grajek brzdąkający nieumiejętnie na jakimś instrumencie; rzępajło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. kiepski muzyk
Wiktionary
(1.1) Niech kierownik zwolni tego rzępołę, bo uszy więdną.
Wiktionary
rzecz. rzępolenie n., rzępolista mos.
czas. rzępolić ndk.
przym. rzępolony
ims. rzępolony
Wiktionary
1. (zwykle w lm - rzęsy) krótki, sztywny włosek wyrastający na brzegu powieki, osłaniający oko przed ciałami obcymi;
2. pływająca roślina wodna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. kosmet. jeden z włosów rosnący na brzegu powieki;
(1.2) bot. nazwa systematyczna|Lemna|L.|ref=tak., rodzaj roślin unoszący się na powierzchni wody;
(1.3) bot. roślina z rodzaju rzęsa (1.2)
Wiktionary
Rz
Wikipedia
(1.1) Mój mąż ma dłuższe rzęsy ode mnie.
(1.2) Staw był porośnięty rzęsą.
Wiktionary
IPA: ˈʒɛ̃w̃sa, AS: žẽũ̯sa
Wiktionary
rzecz. rzęsistek m., rzęsistkowica ż.
:: zdrobn. rzęska ż.
Wiktionary
rodzaj mszaków z rzędu meszkowców
SJP.pl
rodzina mszaków z rzędu meszkowców
SJP.pl
chrząszcz z rodziny stonkowatych
SJP.pl
kraśnik rzęsinowiec - motyl z rodziny kraśnikowatych
SJP.pl
choroba wywoływana przez rzęsistki, przenoszona drogą płciową
SJP.pl
Rzęsistkowica (trychomonadoza łac. "trichomonadosis", ang. trichomoniasis) – choroba pasożytnicza dróg moczowo-płciowych człowieka i zwierząt wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju "Trichomonas" (rzęsistki), przenoszona głównie drogą płciową.
Charakterystyka pasożyta i cykl życiowy.
Wikipedia
cecha czegoś gęsto skupionego, występującego w dużej ilości
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: rzęsisty
SJP.pl
występujący w dużej ilości, gęsto skupiony, bardzo intensywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) występujący w dużej ilości lub w silnym natężeniu
Wiktionary
rzecz. rzęsistek m., rzęsistkownica ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) bardzo intensywnie
Wiktionary
(1.1) Okna jej mieszkania były oświetlone rzęsiście i wesoło.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: rzęsiście, rzęsisto
SJP.pl
1. zdrobnienie od: rzęsa (w znaczeniu: krótki, sztywny włosek wyrastający na brzegu powieki);
2. nitkowata, króciutka wypustka plazmatyczna występująca na komórkach nabłonkowych zwierząt wielokomórkowych;
3. u jednokomórkowych roślin wodnych i pierwotniaków: jeden z wielu bardzo licznych nitkowatych tworów umożliwiających im poruszanie się
SJP.pl
Rzęski – (łac. "cilium") organellum ruchu, cienkie wyrostki cytoplazmatyczne, osadzone na ciałkach podstawowych. Występują w niektórych komórkach eukariotycznych oraz bakteriach. Rzęski są mniejsze niż wicie i występują w większej ilości.
Wikipedia
rodzina owadów z rzędu błonkoskrzydłych; Mymaridae
SJP.pl
1. rzadko: opatrzony rzęskami;
2. o cechach rzęskowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
Rzęskowo – wieś w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w północno-zachodniej części gminy Gryfice.
W miejscowości znajduje się świetlica wiejska. Dzieci z Rzęskowa są dowożone do Szkoły Podstawowej Nr 4 w Gryficach i Gimnazjum Nr 2 w Gryficach.
Wikipedia
dawniej: rzęsisty
SJP.pl
wolno pływająca, owalna larwa morskich wieloszczetów oraz niektórych mięczaków, posiadająca dwa wieńce rzęsek, za pomocą których się porusza; trochofora
SJP.pl
ssak z rodziny ryjówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Neomys|Kaup|ref=tak., rodzaj ssaków z rodziny ryjówkowatych;
(1.2) zool. ryjówka z rodzaju rzęsorków (1.1)
Wiktionary
Rzęsorek ("Neomys") – rodzaj ssaków z podrodziny ryjówek (Soricinae) w obrębie rodziny ryjówkowatych (Soricidae).
Wikipedia
(1.1) Ogon służy rzęsorkowi przy pływaniu jako ster.
Wiktionary
rodzina drobnych roślin jednoliściennych, wodnych, z wolno pływającymi członami pędowymi; występują na całej kuli ziemskiej
SJP.pl
o cechach rzęsowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
roślina z rodziny nastroszowatych; nastrosz; szczytnica
SJP.pl
ciężko i głośno oddychać; charczeć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zarzęzić)
(1.1) wydawać charakterystyczny dźwięk podczas oddychania wskutek choroby dróg oddechowych
Wiktionary
(1.1) A ten naprzeciwko z rakiem tchawicy prycha i rzęzi jak stara lokomobila.
Wiktionary
rzecz. rząch m., rzęch m., rzężenie n.
czas. rzężeć ndk., wyrzęzić dk., zarzęzić dk.
Wiktionary
(1.1) rzężeć
Wiktionary
roślina wodna z rodziny rzęślowatych
SJP.pl
Rz
Wikipedia
rodzina kosmopolitycznych roślin wodnych z klasy dwuliściennych, o liściach naprzeciwległych i kwiatach pozbawionych okwiatu; należą do niej między innymi: rzęśl stawowa, rzęśl wiosenna
SJP.pl
o cechach rzęślowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
długowieczna bylina z rodziny motylkowatych; esparceta siewna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
szmery słyszalne przy osłuchiwaniu płuc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rzęzić.
(1.2) odczasownikowy od|rzężeć.
(1.3) sport. gwara. nieskuteczne wspinanie się, wspinanie się z wielką trudnością
Wiktionary
czas. rzęzić ndk., rzężeć ndk.
Wiktionary
tyle co: rzęzić
SJP.pl
ciężko i głośno oddychać; charczeć
SJP.pl
Réaumur – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Kraj Loary, w departamencie Wandea.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 736 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 33 osoby/km² (wśród 1504 gmin Kraju Loary Réaumur plasuje się na 704. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 473.).
Wikipedia
jednostka pochłoniętej przez organizm dawki promieniowania
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: rez-isTĄS] ruch oporu we Francji skierowany przeciw niemieckim okupantom podczas II wojny światowej
SJP.pl
[czytaj: reziME albo rezüME] krótkie, zwięzłe streszczenie (np. przebiegu dyskusji, wykładu itp.); podsumowanie, ostateczny wynik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podsumowanie, streszczenie
Wiktionary
1. dynastia, linia;
2. rodzina;
3. pochodzenie, urodzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża, wielopokoleniowa rodzina
(1.2) zespół ludzi pochodzących od jednego przodka
(1.3) grupa ludzi złożona z rodziców, dzieci, wnuków i bliskich krewnych
(1.7) daw. przyjście na świat, urodzenie
(1.8) daw. rodzaj, pokrój
Wiktionary
Ród – grupa społeczna oparta na wspólnocie krwi, obejmująca rodziny wywodzące swe pochodzenie od wspólnego przodka. Więź wewnętrzną rodu u większości ludów pierwotnych oraz w bardziej rozwiniętych ustrojach stanowiło pochodzenie ojcowskie. Ród jest pojęciem nadrzędnym w stosunku do rodziny, składa się bowiem z wielu rodzin posiadających niejednokrotnie inne nazwiska.
Wikipedia
(1.1) Nie położono też żadnego napisu, aby się oń żaden konsul nie potknął, albo znakomity ród nie zawstydził.
Wiktionary
IPA: rut, AS: rut
Wiktionary
rzecz. poród mrz., rodaczka ż., rodzina ż., narodzenie n., zrodzenie n., urodzenie n., urodziny n.
czas. rodzić ndk., narodzić dk., zrodzić dk., urodzić dk.
przym. rodowy, rodzinny
Wiktionary
(1.1) klan
Wiktionary
1. wyrostek u zwierząt lub bezkręgowców
2. substancja tworząca rogi zwierzęce
3. przedmiot wytworzony z rogu zwierzęcego
4. instrument dęty; waltornia
5. skraj, kant
6. kąt
7. zbieg dwóch ulic
8. rzut rożny lub pole, z którego jest wykonywany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zool. anat. twardy wyrostek występujący na głowie niektórych ssaków, zwykle parzyście;
(1.2) muz. rodzaj instrumentu dętego blaszanego;
(1.3) miejsce styku dwóch ulic
(1.4) miejsce styku krawędzi jakiegoś przedmiotu
(1.5) sport. miejsce i sposób wykonywania zagrania zwanego rzutem rożnym
(1.6) anat. część kości gnykowej; część rdzenia kręgowego
(1.7) materiał pozyskiwany z rogów (1.1) i kopyt niektórych zwierząt
(1.8) daw. pojemnik z rogu (1.7), np. na tytoń, sól, proch strzelniczy
(1.9) zool. pot. czułek ślimaka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten żubr ma duże rogi.
(1.2) Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy, przy trąbach i dźwięku rogu: radujcie się wobec Pana, Króla.
(1.3) Na rogu ulicy jest dom, z którego można swobodnie obserwować dwie skrzyżowanie.
(1.4) Jej zeszyt ma pozaginane rogi.
(1.7) W izbach były okna z szybami z rogu, zestruganego cienko i tak wygładzonego, że był prawie jak szkło przeźroczysty.
(1.9) Ślimak, ślimak wystaw rogi, dam ci sera na pierogi.
Wiktionary
IPA: ruk, AS: ruk
Wiktionary
rzecz. narożnik m., rogacizna ż., rogacz m., poroże n., rogal m., rogatywka ż., narożnik m.
:: zdrobn. rożek m., różek m.
przym. rożny, rogaty, rogowy, zrogowaciały, narożny
czas. rogowacieć
Wiktionary
(1.2) waltornia
(1.3) narożnik, węgieł, winkiel, reg. pozn. eka
(1.4) kant, krawędź
(1.5) korner, reg. pozn. eka
Wiktionary
1. chmara latających owadów;
2. nowa rodzina pszczela lub rodzina zamieszkująca jeden ul, gniazdo;
3. wielka ilość, mrowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża grupa latających owadów lub (rzadziej) małych ptaków
(1.2) ent. pszczoły, osy, trzmiele i inne owady latające, które żyją w jednym gnieździe
(1.3) pszcz. część rodziny pszczelej opuszczająca wraz z królową gniazdo
(1.4) przen. duże nagromadzenie ruszających się osób
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1-2) Na strychu zagnieździł się rój os.
Wiktionary
IPA: ruj, AS: rui ̯
Wiktionary
rzecz. rojenie n., rójka ż., rojnik m., wyrojenie n., zarojenie n., urojenie n.
czas. roić ndk., wyroić dk., zaroić dk., uroić dk.
przym. rojowy
Wiktionary
(1.1) chmara
(1.4) mrowie
Wiktionary
masowe loty owadów
SJP.pl
Rójka, rojenie – liczne wystąpienie uskrzydlonych owadów dorosłych (imagines) w celu odbycia lotu godowego, podczas którego dochodzi do kopulacji.
Określenie "rójka" jest używane do lotów godowych mrówek (Formicidae), termitów (Isoptera), jętek (Ephemeroptera), chruścików (Trichoptera), muchówek (Diptera) i wielu innych owadów. Nie dotyczy to pszczół, dla których rójka jest rozdzieleniem rodziny na dwie lub więcej rodzin. Do lotów godowych u pszczół dochodzi po zasiedleniu nowego gniazda.
Wikipedia
niezbyt znacząca, epizodyczna rola aktorska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odpust
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. kram
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. podłużny dół wykopany w ziemi;
2. głęboki wykop z nasypem chroniący przed ogniem nieprzyjaciela; okop
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podłużny dół wykopany w ziemi
(1.2) wulg. wgłębienie między pośladkami
(1.3) geol. zob. rów oceaniczny.;
(1.4) geol. zob. rów tektoniczny.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pijany kierowca wjechał do przydrożnego rowu.
(1.2) Pochylił się i było mu widać rów.
Wiktionary
IPA: ruf, AS: ruf
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. rowek m.
Wiktionary
(1.2) bruzda pośladkowa
Wiktionary
1. → Równe;
2. obwód rówieński - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Równem, dotyczący Równego (miasta na zachodniej Ukrainie)
Wiktionary
rzecz. równianin mos., Równe n.
Wiktionary
(1.1) daw. także równieński
Wiktionary
bycie rówieśnikiem
SJP.pl
kobieta w tym samym wieku, co jakaś inna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna w tym samym wieku
Wiktionary
(1.1) W życiu bym nie pomyślała, że Ania jest naszą rówieśniczką.
Wiktionary
IPA: ˌruvʲjɛ̇ɕˈɲit͡ʃka, AS: ruvʹi ̯ėśńička
Wiktionary
rzecz. rówieśnica ż., rówieśnictwo n.
:: fm. rówieśnik m.
przym. rówieśniczy, rówieśny
Wiktionary
(1.1) równolatka, rówieśnica
Wiktionary
człowiek równy drugiemu wiekiem; równolatek, rówieśny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba w tym samym wieku
Wiktionary
(1.1) W życiu bym nie pomyślał, że ten łysy facet jest naszym rówieśnikiem.
(1.1) Marta i Grzesiek to nasi rówieśnicy, a mają już dorosłe dzieci.
Wiktionary
IPA: ruˈvʲjɛ̇ɕɲik, AS: ruvʹi ̯ėśńik
Wiktionary
rzecz. rówieśnictwo n.
:: fż. rówieśnica ż., rówieśniczka ż.
przym. rówieśniczy, rówieśny
Wiktionary
(1.1) równolatek, jednolatek
Wiktionary
człowiek równy drugiemu wiekiem; równolatek, rówieśnik
SJP.pl
czynić równym, gładkim; prostować; wygładzać
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. maszyna do wyrównywania dróg gruntowych; równiacz;
2. dawniej: osoba usuwająca nierówności; wyrównywacz
SJP.pl
spójnik
(1.1) gw-pl|Poznań, Mazury. jednak
Wiktionary
czynić równym, gładkim; prostować; wygładzać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mat. wyrażenie złożone z dwóch lub więcej części połączonych znakiem równości
(1.2) chem. schematyczny zapis reakcji chemicznej
(1.3) odczasownikowy od|równać.
Wiktionary
Równanie – forma zdaniowa postaci formula_1 gdzie formula_2 są termami i przynajmniej jeden z nich zawiera pewną zmienną. Równanie jest więc formułą atomową z co najmniej jedną zmienną wolną. Term po lewej stronie znaku równości nazywa się "lewą stroną równania", a term po prawej – "prawą stroną równania". Szczególnym przypadkiem równania jest forma, w której jeden z termów jest stałą np. formula_3 czyli gdy jest postaci formula_4
Wikipedia
(1.1) Nadal nie wiem, jakie jest rozwiązanie tego równania.
(1.1) Każdy uczeń kończący szkołę podstawową powinien umieć rozwiązać równanie 2x + 3 = 11.
(1.2) Czy to jest równanie tej reakcji?
(1.3) Równanie w dół sprawia, że najlepsi są niedoceniani, a równanie w górę, że najgorsi nie nadążają.
Wiktionary
IPA: ruvˈnãɲɛ, AS: ruvnãńe
Wiktionary
rzecz. równość ż., równina ż., równik m.
czas. równać, wyrównywać, dorównać
przym. równy
przysł. równie
Wiktionary
czynić równym, gładkim; prostować; wygładzać
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) czynić równym, gładkim
(1.2) wojsk. stawać w prostym szeregu
czasownik zwrotny równać się
(2.1) być takim samym co do wartości, liczby, ilości itp.
Wiktionary
(2.1) W tym kraju średnia liczba narodzin równa się średniej liczbie zgonów.
Wiktionary
IPA: ˈruvnat͡ɕ, AS: ruvnać
Wiktionary
rzecz. równik m., równanie n., równość ż., równina, ż.
przym. równy, równiusieńki, równiuteńki, równiutki, równiuśki
przysł. równo, równie
czas. wyrównać, wyrównywać, zrównać, zrównywać, porównać, porównywać, przyrównać, przyrównywać, dorównać, dorównywać
Wiktionary
(1.1) prostować, wygładzać
Wiktionary
gładka powierzchnia, równy teren
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie;
Wiktionary
Równe ( Рівне / Riwne, ראָװנע, "Rowne") – miasto w zachodniej części Ukrainy, stolica obwodu rówieńskiego i rejonu rówieńskiego. Liczba mieszkańców w 2025 roku wynosiła 261 002.
Miasto położone nad rzeką Uście. Przez miasto przechodzi główna droga Kijów-Żytomierz-Równe-Dubno-Lwów-Czop; Równe-Łuck-Uściług. Leży na głównej drodze między Warszawą a Kijowem, około 200 km od polskiej granicy.
Wikipedia
rzecz. równianin mos., równianka ż.
przym. rówieński, równieński
Wiktionary
1. płaski teren;
2. równia pochyła czyli prosta maszyna służąca do podnoszenia ciężkich przedmiotów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płaska płaszczyzna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. równość ż., równik mrz., równina ż.
przym. równy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński
(1.1) życzliwy człowiek
Wiktionary
rzecz. równik mrz.
Wiktionary
(1.1) równiak
Wiktionary
1. maszyna do wyrównywania drug gruntowych; równacz;
2. strug z żelaznym ostrzem do wygładzania desek i drewnianych przedmiotów
SJP.pl
1. rodzaj struga stolarskiego;
2. młot używany w blacharstwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) życzliwy człowiek
Wiktionary
mieszkaniec Równego (miasta na Ukrainie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Równego; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Równe n.
:: fż. równianka ż.
przym. rówieński
Wiktionary
1. ozdobny splot w postaci zwieszającego się półwieńca z liści, kwiatów, owoców; girlanda;
2. element dekoracyjny rzeźbiony w kamieniu, drewnie, odlewany w gipsie lub malowany
SJP.pl
Równiarka – maszyna do robót ziemnych, służąca głównie do profilowania podłoży pod nawierzchnię dróg, lotnisk, rowów i poboczy, wyrównywania nasypów. Stosowane są również do mieszania materiałów drogowych w procesie stabilizacji, do zrywania starej nawierzchni, trawników itp. oraz do wyrównywania powierzchni pola.
Wikipedia
narzędzie kowalskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w taki sam sposób
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czymże jest nazwa? To, co zowiem różą, pod inną nazwą równie by pachniało.
(1.1) Marzeniem jest wszystkich miasteczkowych ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi, kraski, dzwońce, drozdy, jemiołuchy – dostęp wszakże do pustelni równie trudny od strony wody, jak lądu.
Wiktionary
IPA: ˈruvʲɲɛ, AS: ruvʹńe
Wiktionary
czas. równać
przysł. równo
przym. równy, równiusieńki, równiuteńki, równiutki, równiuśki
rzecz. równina ż., równość ż., równanie n.
partyk. również
Wiktionary
(1.1) tak samo, identycznie, kropka w kropkę
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: równo, równie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: równy
SJP.pl
też, także
SJP.pl
partykuła
(1.1) …używana do wyrażenia, że orzeczenie nie dotyczy tylko jednego elementu, ale i innych
Wiktionary
(1.1) "Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny".
(1.1) Przyniosłem z magazynu nie tylko młotek, ale również gwoździe.
Wiktionary
IPA: ˈruvʲɲɛʃ, AS: ruvʹńeš
Wiktionary
przysł. równie
przym. równy
Wiktionary
(1.1) też, także, i, reg. śl. aji
Wiktionary
1. najdłuższy równoleżnik na ziemi (około 40 075 kilometrów długości);
2. geometria: koło wielkie powstałe przez przecięcie kuli płaszczyzną przechodzącą przez środek kuli i prostopadłą do osi, wokół której kula się obraca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) astr. geogr. część wspólna powierzchni ciała niebieskiego oraz płaszczyzny prostopadłej do osi obrotu i przechodzącej przez środek masy ciała;
Wiktionary
Równik – wspólna nazwa dwóch blisko powiązanych pojęć: matematycznego i astronomiczno-geograficznego:
Wikipedia
(1.1) Równik dzieli Ziemię na dwie części.
Wiktionary
IPA: ˈruvʲɲik, AS: ruvʹńik
Wiktionary
rzecz. równość ż., równina ż., równia ż., równiarka ż., równacz m., równiacha m., równanie n.
czas. równać ndk.
przym. równikowy, równy, równościowy, równinny
przysł. równo
Wiktionary
(1.1) daw. ekwator
Wiktionary
→ równik; ekwatorialny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący równika, związany z równikiem
(1.2) geogr. charakterystyczny dla obszarów znajdujących się w pobliżu równika ziemskiego
Wiktionary
(1.2) Uczniowie mają sobie wyobrażać, jak wygląda krajobraz lasu równikowego, sawanny, pustyni, oazy, stepu, wysokich gór, tundry, tajgi, pojezierza, krajobraz przemysłowy, rolniczy, śródziemnomorski i in.
Wiktionary
IPA: ˌruvʲɲiˈkɔvɨ, AS: ruvʹńikovy
Wiktionary
rzecz. równik m.
Wiktionary
(1.1-2) ekwatorialny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. płaski lub prawie całkowicie poziomy teren;
Wiktionary
Równina – wielkopowierzchniowa forma ukształtowania terenu. Stanowi ją płaski lub prawie całkowicie poziomy (nachylenie do 3°) teren. Równiny mogą występować na obszarach nizin, wyżyn lub gór (doliny rzek lub wierzchowiny), charakter równinny mają znaczne powierzchnie den oceanów.
Wikipedia
(1.1) W dzisiejszych czasach odznaka Straży Miejskiej na całych równinach wzbudzała co najmniej szacunek, jeśli już nie skłaniała do pełnej współpracy.
Wiktionary
IPA: ruvʲˈɲĩna, AS: ruvʹńĩna
Wiktionary
rzecz. równia ż., równość ż., równanie n., wyrównywanie n., wyrównanie n., zrównanie n., zrównywanie n., równiarka ż., wyrównywacz m., równik m.
czas. równać ndk., wyrównywać ndk., wyrównać dk., zrównywać ndk., zrównać dk.
przym. równy, równinny, równościowy
przysł. równie, równo, równinnie, równościowo
temsłow. równo-
Wiktionary
zdrobnienie od: równina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący równiną
(1.2) występujący, zdarzający się na równinach, właściwy równinom
Wiktionary
rzecz. równina ż., równik m.
przym. równy
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) przest. równiutko
Wiktionary
(1.1) Potym wszędy rozlicżne kwiecia rozsadzono, • Wszytko równiucżko rostąc pięknie przystroiono. • Nuż ony Rozmaryny, ony Maierany, • Drugie ieszcze wonnyejsze co ich tu nie znamy. sic.
Wiktionary
zdrobnienie od: równy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: równy
Wiktionary
(1.1) Na szyi pan Jan ma przewiązaną apaszkę w kolorze tulipana, jest wypachniony, włosgładko przyczesane z równiusieńkim przedziałkiem.
Wiktionary
IPA: ˌruvʲɲüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: ruvʹńüśė̃ńḱi
Wiktionary
czas. równać
przysł. równie, równo, równiusieńko, równiuteńko, równiutko, równiuśko
przym. równy, równiuśki, równiutki, równiuteńki
Wiktionary
zdrobnienie od: równy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: równy
Wiktionary
IPA: ˌruvʲɲuˈtɛ̃ɲci, AS: ruvʹńutẽńḱi
Wiktionary
czas. równać
przysł. równie, równo, równiusieńko, równiuteńko, równiutko, równiuśko
przym. równy, równiuśki, równiutki, równiusieńki
Wiktionary
zdrobnienie od: równy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: równy
Wiktionary
(1.1) Natomiast jednoznaczne jest wprowadzenie kar – wszystkie są równiutkie, po 100 tys. zł.
Wiktionary
IPA: ruvʲˈɲutʲci, AS: ruvʹńutʹḱi
Wiktionary
czas. równać
przysł. równie, równo, równiusieńko, równiuteńko, równiutko, równiuśko
przym. równy, równiuśki, równiusieńki, równiuteńki
Wiktionary
(1.1) równiuśki
Wiktionary
zdrobnienie od: równy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: równy
Wiktionary
IPA: ruvʲˈɲüɕci, AS: ruvʹńüśḱi
Wiktionary
czas. równać
przysł. równie, równo, równiusieńko, równiuteńko, równiutko, równiuśko
przym. równy, równiutki, równiusieńki, równiuteńki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) prosto
(1.2) jednakowo, równomiernie
(1.3) regularnie
(1.4) dokładnie
(1.5) gładko
(1.6) w jednej linii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Patrząc na samolot widzimy, jak on leci równo.
(1.2) Podałam każdemu równo po dwie książki.
(1.3) Proszę wszystkich tancerzy, by kroki dostawiać równo - najpierw panie, potem panowie!
(1.4) Wyliczyłeś sumę równo.
(1.5) Włosie pudla było równo przycięte.
(1.6) Sprinterzy biegną równo.
Wiktionary
IPA: ˈruvnɔ, AS: ruvno
Wiktionary
czas. równać
przysł. równie, równiusieńko, równiuteńko, równiutko, równiuśko
przym. równy, równiuśki, równiutki, równiusieńki, równiuteńki
rzecz. wyrównanie n., równina ż., równik m.
Wiktionary
(1.1-6) tak samo
Wiktionary
przedrostek
(1.1) podkreśla jednakowość, równość składowych określonych przez drugi człon złożenia
(1.2) wskazuje na równą, taką samą liczbę elementów określonych przez drugi człon wyrazu złożonego
Wiktionary
(1.1) Zgubiłem gdzieś to równoboczne pudło na prezent.
(1.2) Ha! Napisaliśmy równostronicowe prace magisterskie!
Wiktionary
IPA: ˈruvnɔ, AS: ruvno
Wiktionary
rzecz. równina ż.
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) geom. mający wszystkie boki równe
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest równoczesne; cecha tych, którzy są równoczesni
Wiktionary
Równoczesność − zachodzenie zdarzeń o różnych współrzędnych przestrzennych w tym samym czasie.
W mechanice newtonowskiej równoczesność zdarzeń nie zależy od układu odniesienia, co związane jest z niezmiennością upływu czasu.
Wikipedia
przym. równoczesny
przysł. równoczesnie, równocześnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odbywający się w tym samym czasie
Wiktionary
(1.1) W obrabiarkach ze sterowaniem odcinkowym w zasadzie nie jest możliwy równoczesny ruch w kilku kierunkach wzdłuż prowadnic.
Wiktionary
rzecz. równoczesność ż.
przysł. równocześnie
Wiktionary
(1.1) izochroniczny, jednoczesny, koincydencyjny, paralelny, równoległy, symultaniczny, synchroniczny, współbieżny, współrzędny, zbieżny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w tym samym czasie; jednocześnie
Wiktionary
(1.1) Będziemy analizować sprawę – mówi lakonicznie jeden z urzędników w biurze dyrekcji Polskich Kolei Państwowych, prosząc równocześnie o niepodawanie nazwiska.
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔˈt͡ʃɛɕɲɛ, AS: ruvnočeśńe
Wiktionary
rzecz. równoczesność ż.
przym. równoczesny
Wiktionary
(1.1) jednocześnie
Wiktionary
mający takie same własności we wszystkich kierunkach, o własnościach fizycznych niezależnych od kierunku; izotropowy
SJP.pl
człowiek równy drugiemu wiekiem; rówieśnik, rówieśny
SJP.pl
kobieta albo samica zwierząt mająca tyle samo lat co inna
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) o położeniu w przestrzeni: w sposób równo odległy na całej swojej długości
(1.2) o czasie: odbywający się w tym samym odcinku czasu
(1.3) elektron. o połączeniu: w taki sposób, aby utworzyć obwód równoległy
Wiktionary
(1.1) Dwie główne ulice naszego miasteczka biegną prawie równolegle.
(1.2) Posiedzenia komisji finansów i oświaty zostaną przeprowadzone równolegle, w sąsiednich salach.
(1.2) Nasz syn Jacek studiuje równolegle dwa kierunki: informatykę i automatykę.
(1.3) Aby uzyskać spadek prądu, należy dodatkowo włączyć równolegle opornik.
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔˈlɛɡlɛ, AS: ruvnolegle
Wiktionary
rzecz. równoległość ż., równoleżnik mrz.
przym. równoległy
Wiktionary
(1.1) współbieżnie, wzdłuż
(1.2) jednocześnie, równocześnie, paralelnie, symultanicznie
Wiktionary
w matematyce: linia prosta równoległa
SJP.pl
czworokąt o bokach parami równych i wzajemnie równoległych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. czworokąt o dwóch parach równoległych boków;
Wiktionary
Równoległobok – czworokąt mający dwie pary równoległych boków.
Wikipedia
(1.1) Równoległobok to czworokąt, w którym przekątne przecinają się nawzajem na połowy.
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔlɛɡˈwɔbɔk, AS: ruvnolegu̯obok
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o trzech parach równoległych przeciwległych ścian (zbudowany z sześciu równoległoboków);
Wiktionary
Równoległościan – wielościan o trzech parach równoległych przeciwległych ścian. Ściany równoległościanu są równoległobokami. Równoległościan ma 8 wierzchołków i 12 krawędzi.
Jeśli ściany równoległościanu są rombami, to nazywa się on romboedrem, jeśli prostokątami – prostopadłościanem, jeśli kwadratami – sześcianem (foremnym).
Wikipedia
przym. równoległościenny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co równoległe
Wiktionary
Równoległość – w matematyce jest to wspólna nazwa powiązanych relacji między figurami geometrycznymi jak:
Oprócz tego równoległość ma znaczenia mniej matematyczne, bliższe zjawiskom fizycznym – równoległe procesy są przynajmniej częściowo jednoczesne.
Wikipedia
rzecz. równoległa ż., równoleżnik mrz.
przym. równoległy
przysł. równolegle
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) geom. o prostych, półprostych, odcinkach, wektorach: mające ten sam kierunek
(1.2) geom. o płaszczyznach, półpłaszczyznach: mające ten sam kierunek prostych prostopadłych
(1.3) podobny pod jakimś względem do czegoś innego
(1.4) odbywający się, dziejący się w tym samym czasie
Wiktionary
(1.1) Odcinek A jest równoległy do odcinka B.
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔˈlɛɡwɨ, AS: ruvnolegu̯y
Wiktionary
rzecz. równoleżnik mrz., równoległość ż., równoległa ż.
przysł. równolegle
Wiktionary
(1.2) podobny, analogiczny, paralelny, jednakowy, tożsamy
(1.4) równoczesny, jednoczesny, zsynchronizowany
Wiktionary
1. w geografii: umowny okrąg na powierzchni Ziemi w płaszczyźnie prostopadłej do jej osi obrotu;
2. w geometrii: okrąg na sferze posiadającej wyróżnioną oś, powstały na przecięciu sfery z płaszczyzną prostopadłą do tej osi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. umowny okrąg powstały wskutek przecięcia powierzchni kuli ziemskiej płaszczyzną prostopadłą do jej osi;
Wiktionary
Równoleżnik – okrąg powstały wskutek przecięcia powierzchni kuli ziemskiej płaszczyzną prostopadłą do jej osi. Najdłuższym równoleżnikiem jest równik, który ma 40 075,704 km długości. Równik dzieli kulę ziemską na dwie półkule – północną i południową. Podstawowe równoleżniki to: równik, zwrotnik Raka i zwrotnik Koziorożca, a także koło podbiegunowe północne i południowe. Równoleżniki mają różne długości, w zależności od szerokości geograficznej.
Wikipedia
(1.1) Najdłuższym równoleżnikiem jest równik.
Wiktionary
rzecz. równoległość ż.
przym. równoległy, równoleżnikowy
przysł. równolegle, równoleżnikowo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) geogr. zgodnie z przebiegiem równoleżników
Wiktionary
(1.1) Pasmo górskie ciągnie się równoleżnikowo.
Wiktionary
rzecz. równoleżnik mrz.
przym. równoleżnikowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) geogr. odnoszący się do równoleżnika
Wiktionary
rzecz. równoleżnik mrz.
przysł. równoleżnikowo
Wiktionary
posiadanie równej liczby elementów przez zbiory
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób równomierny, równo
Wiktionary
(1.1) Dziecko oddychało równomiernie, ale nie posuwało się ani o centymetr.
Wiktionary
przym. równomierny
rzecz. nierównomierność ż., równomierność ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: równomiernie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: równomierny
SJP.pl
cecha oznaczająca, że coś występuje w równych, jednakowych odstępach czasu, regularnie w jednakowych odległościach, ilościach; jednostajność, równość, miarowość, rytmiczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozmieszczenie czegoś w przestrzeni lub w czasie w identycznych odstępach
Wiktionary
(1.1) Jeżeli chcemy aby lód nie zerwał się nam pod nogami musimy pamiętać o równomierności rozłożenia masy naszego ciała, przykładowo przez położenie się na tafli lodu.
Wiktionary
rzecz. nierównomierność ż.
przym. równomierny, nierównomierny
przysł. równomiernie, nierównomiernie
Wiktionary
występujący w równych, jednakowych odstępach czasu, regularnie w jednakowych odległościach, ilościach; jednostajny, równy, miarowy, rytmiczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który występuje w równych odstępach czasu, w równych odległościach, ilościach
Wiktionary
przysł. równomiernie
rzecz. równomierność ż., nierównomierność ż.
Wiktionary
zrównanie dnia z nocą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) astr. moment przejścia Słońca przez punkt, w którym ekliptyka przecina równik niebieski; długość dnia i nocy jest wówczas jednakowa;
Wiktionary
Równonoc, ekwinokcjum ( ) – moment, w którym Słońce przechodzi przez jeden z dwóch punktów, w których ekliptyka przecina równik niebieski. Równonoc zdarza się dwa razy w roku:
W południe promienie słoneczne padają wtedy na równik pod kątem 90º.
Wikipedia
(1.1) Na skutek występowania precesji osi Ziemi punkty równonocy przesuwają się po ekliptyce.
Wiktionary
IPA: ruvˈnɔ̃nɔt͡s, AS: ruvnõnoc
Wiktionary
przym. równonocny
Wiktionary
(1.1) ekwinokcjum
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) astr. związany z równonocą, dotyczący równonocy
Wiktionary
(1.1) Na tej skali linie godzin i półgodzin są odcinkami prostymi, poprzecinanymi przez dwie rodziny hiperbol, rozdzielone prostą równonocną.
Wiktionary
rzecz. równonoc ż.
Wiktionary
rząd skorupiaków wodnych oraz lądowych, o spłaszczonym w kierunku grzbietowo-brzusznym ciele
SJP.pl
Równonogi ("Isopoda") – rząd skorupiaków z gromady pancerzowców obejmujący około 4000 gatunków zwierząt. Przedstawiciele żyją głównie na dnach mórz, niekiedy w zbiornikach słodkowodnych, rzadko w wilgotnych środowiskach lądowych.
Zwierzęta należące do tego rzędu mają tułów złożony z 7 segmentów i 6-segmentowy odwłok. Przy każdym segmencie znajduje się para odnóży. Podobnie jak u obunogów, samice posiadają komorę lęgową. Wiele gatunków to pasożyty, szczególnie ryb i skorupiaków.
Wikipedia
stawonóg występujący głównie w wodach morskich; izopod
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mat. geom. znajdujący się w jednakowej odległości od dwóch lub więcej punktów, linii, płaszczyzn itp.
Wiktionary
(1.1) Wyznacz równanie prostej przechodzącej przez punkt (6,1) i równoodległej od punktów A(5,-1) i B(-3,0).
Wiktionary
rzecz. równoodległość ż.
przysł. równoodlegle
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mat. mający ramiona równej długości
Wiktionary
rzecz. ramię n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co równorzędne, mające taką samą wartość jak coś innego
Wiktionary
(1.1) Augustyn zwracał uwagę, wypowiadając się na temat antropogenezy, na równorzędność ciała i duszy w akcie stworzenia.
Wiktionary
przym. równorzędny
przysł. równorzędnie
Wiktionary
mający taką samą ważność, wartość lub jakość
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o takiej samej wartości pod jakimś względem
Wiktionary
(1.1) Relacja lekarz–pacjent nie jest spotkaniem równorzędnych stron, lecz charakteryzuje się asymetrią, w której to lekarz zazwyczaj znajduje się w pozycji władzy.
(1.1) Nazwiska o dwóch członach równorzędnych trzeba pisać z dywizem.
(1.1) Aby objąć to stanowisko, należy być w posiadaniu tytułu magistra lub innego równorzędnego.
Wiktionary
rzecz. równorzędność ż.
przysł. równorzędnie
Wiktionary
(1.1) równoległy, taki sam, współrzędny
Wiktionary
grupa owadów lądowych, o dwóch parach skrzydeł błoniastych, żywiących się sokiem wysysanym z roślin
SJP.pl
posiadający dwie pary skrzydeł o jednakowej długości
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma równej wielkości skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔˈskʃɨdwɨ, AS: ruvnoskšydu̯y
Wiktionary
złożony z jednakowej liczby sylab; równozgłoskowy
SJP.pl
wprowadzić równouprawnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. socjol. równość wobec prawa, możliwość korzystania z jednakowych praw
Wiktionary
Ró
Wikipedia
(1.1) Zwolennikami równouprawnienia poligamii są natomiast zarówno postępowi lewicowcy, którzy w jej zabranianiu widzą "rasistowskie prześladowanie mniejszości", jak i prawicowi liberałowie, którzy podobny zakaz uważają za "niebezpieczną ingerencję państwa w życie prywatne jednostki".
(1.1) […] w 1873 r. pisał, że równouprawnienie Żydów już się dokonało, a z tego faktu mogą wyniknąć korzyści dla kraju z uwagi, jak podkreślono, na pewne cechy tej ludności, np. pracowitość, rzutkość, zapobiegliwość itp. […]
Wiktionary
przym. równouprawniony
Wiktionary
(1.1) egalizacja
Wiktionary
wprowadzić równouprawnienie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) równy względem prawa, posiadający identyczne prawa
Wiktionary
(1.1) Kościoły i inne związki wyznaniowe są równouprawnione.
Wiktionary
rzecz. równouprawnienie n.
Wiktionary
wprowadzić równouprawnienie
SJP.pl
1. spokój i opanowanie;
2. stabilny układ jakichś przeciwstawnych sił; stan ciała, w którym działające na nie siły wzajemnie się znoszą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spokój i opanowanie
(1.2) stabilny stan jakiegoś układu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czasem nadmiernie krzykliwi i pobudliwi, nigdy nie tracili wewnętrznej równowagi i pogody ducha.
(1.2) Przedawkowanie w antybiotykoterapii może prowadzić do zachwiania równowagi biologicznej i pojawienia się różnego rodzaju grzybic, drożdżyc itp.
(1.2) Ogon pomaga również lemurowi utrzymać równowagę w trakcie wykonywania iście akrobatycznych skoków.
Wiktionary
IPA: ˌruvnɔˈvaɡa, AS: ruvnovaga
Wiktionary
rzecz. zrównoważenie n., zrównoważanie n., równoważnia ż.
czas. równoważyć, zrównoważać ndk., zrównoważyć dk.
przym. równoważny, zrównoważony
Wiktionary
(1.1) harmonia, jedność, pełnia, zrównoważona postawa
(1.2) homeostaza, stabilność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) równy pod względem wartości
Wiktionary
(1.1) Odwieczny postulat systemu naturalnego opartego na wszystkich możliwych do wykorzystania cechach uważanych za równowartościowe stał się dziś możliwy do zrealizowania dzięki rozwojowi techniki komputerowej.
Wiktionary
rzecz. równowartość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wartość czegoś wyrażona w innej formie lub jednostce, która jest tej samej wartości
Wiktionary
przym. równowartościowy
Wiktionary
(1.1) ekwiwalent, odpowiednik
Wiktionary
1. przyrząd gimnastyczny w postaci poziomej belki opartej na słupach, służący do ćwiczeń na utrzymanie równowagi;
2. ćwiczenia na takim przyrządzie
SJP.pl
Równoważnia – urządzenie, którego głównym elementem jest belka zamocowana poziomo na pewnej wysokości, po której porusza się osoba ćwicząca tak, aby utrzymać równowagę. Może to być urządzenie rekreacyjne lub przyrząd gimnastyczny.
Równoważnia jako przyrząd do ćwiczeń w gimnastyce sportowej to drewniana belka obita miękkim materiałem, długa na 5 m, wysoka na 1,25 m i szeroka na 10 cm.
Wikipedia
1. rzecz równoważna;
2. współczynnik proporcjonalności;
3. w zdaniu grupa wyrazów nie zawierająca orzeczenia w formie osobowej
SJP.pl
wartość równa wartości czegoś innnego
SJP.pl
Równoważność, ekwiwalencja – twierdzenie, w którym teza jest warunkiem koniecznym, jak i dostatecznym przesłanki. To zdanie zapisuje się za pomocą spójnika wtedy i tylko wtedy (wtw), gdy...
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) mający równe znaczenie, równą wartość
Wiktionary
(1.1) Zgodnie z pierwszą zasadą termodynamiki, ciepło i praca są sobie równoważne.
Wiktionary
rzecz. równoważność ż., równowaga ż., równoważnia ż.
czas. równoważyć ndk., zrównoważyć dk.
przysł. równoważnie
Wiktionary
(1.1) ekwiwalentny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zrównoważyć)
(1.1) utrzymywać w równowadze
czasownik zwrotny niedokonany równoważyć się (dk. zrównoważyć się)
(2.1) utrzymywać się w równowadze z czym innym
Wiktionary
(1.1) W wyniku porozumień Okrągłego Stołu w lipcu 1989 wprowadzono ustawową indeksację płac równoważącą inflację.
Wiktionary
rzecz. równowaga ż., równoważenie n.
przym. równoważny
Wiktionary
(2.1) bilansować się
Wiktionary
złożony z wierszy równej miary
SJP.pl
złożony z jednakowej liczby sylab; równosylabowy
SJP.pl
wyraz o tym samym znaczeniu co inny wyraz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. słowo, morfem lub fraza z takim samym albo bliskim znaczeniem jak inna
(1.2) przen. pot. coś, co odpowiada czemuś innemu pod względem swojego charakteru
Wiktionary
(1.2) Dowiadują się od starszych kolegów o życiu w seminarium. Na pierwszym roku trzy oceny niedostateczne na egzaminach to równoznacznik usunięcia ze studiów.
Wiktionary
rzecz. równoznaczność
przym. równoznaczny
Wiktionary
(1.1) synonim, bliskoznacznik, jednoznacznik, wyraz bliskoznaczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co równoznaczne, ma jednakowe znaczenie
Wiktionary
przym. równoznaczny
rzecz. równoznacznik mrz.
Wiktionary
(1.1) synonimia
Wiktionary
mający jednakowe znaczenie, znaczący to samo co inny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) znaczący to samo
Wiktionary
(1.1) Dla wielu uczniów siedzenie w szkole podczas godziny wychowawczej jest równoznaczne ze stratą czasu.
Wiktionary
rzecz. równoznacznik mrz., równoznaczność ż.
przysł. równoznacznie
Wiktionary
(1.1) jednoznaczny
Wiktionary
w zoologii: taki, który ma równokształtne zęby; homodontyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak dyskryminacji i podziałów (tworzonych ze względu na rasę, pochodzenie, płeć)
(1.2) mat. relacja między dwiema wartościami wyrażona znakiem równania (=)
(1.3) cecha tego co jest równe, wyrównane, takie samo pod jakmiś względem (np. wielkości, wysokości)
(1.4) gładkość na powierzchni
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈruvnɔɕt͡ɕ, AS: ruvność
Wiktionary
rzecz. równina ż., równia ż., równiarka ż., równanie n., równik m.
czas. wyrównywać, równać ndk.
przym. równy, równościowy
przysł. równie
Wiktionary
(1.3) jednakowość
Wiktionary
gładki, płaski, bez dołów i wzniesień
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający gładką powierzchnię
(1.2) posiadający identyczną wartość
Wiktionary
Równy – polski taniec ludowy z regionu Biskupizny w Wielkopolsce, tańczony parami, chodzony naprzód, wirowy, w metrum dwudzielnym.
Pary posuwają się w prawo dookoła sali. Na znak partnera muzykanci przerywają granie i rozpoczyna on śpiewać piosenkę. Tańczący stają i włączają się do śpiewu. Po chwili tańczą w lewym kierunku.
Wikipedia
(1.1) Po tej ulicy jadę zawsze wolno, bo nie jest równa.
(1.2) Ta gra jest niesprawiedliwa, bo nie wszyscy gracze mają równe szanse na wygraną.
(1.2) Suma liczb od 1 do 5 jest równa 15.
Wiktionary
IPA: ˈruvnɨ, AS: ruvny
Wiktionary
rzecz. równość ż., równanie n., równina ż., równia ż., równik m.
czas. równać ndk., wyrównywać ndk., wyrównać dk., zrównywać ndk., zrównać dk.
przym. równinny, równiusieńki, równiuteńki, równiutki, równiuśki
przysł. równo, równie
partyk. również
Wiktionary
(1.1) gładki, płaski
(1.2) taki sam, jednakowy
Wiktionary
zdrobnienie od: rózga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: rózga
Wiktionary
IPA: ruˈzɛt͡ʃka, AS: ruzečka
Wiktionary
rzecz. rózga ż.
przym. rózgowaty
Wiktionary
1. bezlistna, cienka gałązka; witka;
2. zazwyczaj w lm: lanie; chłosta; bicie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cienka, elastyczna, bezlistna gałązka
(1.2) przest. uderzenie rózgą (1.1)
(1.3) symboliczny pęk rózg (1.1) wręczany tradycyjnie niegrzecznym dzieciom przez Świętego Mikołaja
Wiktionary
Rózga – cienka gałązka bez liści. W tradycji tzw. mikołajkowej, rózgę mogły dostać niegrzeczne dzieci od św. Mikołaja.
Wikipedia
(1.1) Brzozowe rózgi są dobre do robienia mioteł.
(1.1) — Wiecie, a to moja rózga zakwitła! — krzyknęła do chodzącej Jagny. — Jaka rózga? — A tom ją ucięła w Jędrzejki, zasadziłam w piasek, trzymałam na piecu i zakwitła!
(1.2) Za gadanie na lekcji, dostawało się kiedyś od belfra rózgę po łapach.
(1.2) Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
(1.3) Jacusiu, jak będziesz tak rozrabiał, to dostaniesz rózgę zamiast prezentów.
Wiktionary
IPA: ˈruzɡa, AS: ruzga
Wiktionary
rzecz. różdżkarz m., różdżkarstwo n., rózgi lm nm.
:: zdrobn. różdżka ż., rózeczka ż.
przym. rózgowaty, rózgowy, różdżkarski
Wiktionary
(1.1) witka, gałązka, łoza, trzcinka
(1.2) bicie, chłosta, lanie
Wiktionary
1. bezlistna, cienka gałązka; witka;
2. zazwyczaj w lm: lanie; chłosta; bicie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga
(1.1) przest. kara przez bicie rózgą
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) M., B. i W. lm. od: rózga
Wiktionary
IPA: ˈruzʲɟi, AS: ruzʹǵi
Wiktionary
rzecz. rózga ż.
Wiktionary
(1.1) chłosta, lanie
Wiktionary
1. przypominający kształtem rózgę, podobny do rózgi;
2. krotolaria rózgowata - roślina uprawna z rodziny bobowatych; klekotnica rózgowata;
3. dziewanna rózgowata - gatunek rośliny z rodziny trędownikowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający rózgę
Wiktionary
rzecz. rózga ż.
:: zdrobn. rózeczka ż.
przysł. rózgowato
Wiktionary
zdrobnienie od: Róża (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia Róża
Wiktionary
(1.1) Babcia Rózia była sodalistką, a dziadek Franek tercjarzem.
Wiktionary
rzecz. Róża ż., róż mrz.
przym. różowy
Wiktionary
(1.1) Różyczka
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rdzewieć
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk rościeć
Wiktionary
tyle co: rosnąć
SJP.pl
czasownik
(1.1) rosnąć
Wiktionary
IPA: ruɕt͡ɕ, AS: ruść
Wiktionary
1. kolor różowy; różowość;
2. środek kosmetyczny do malowania rumieńców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kolor różowy
(1.2) kosmet. kosmetyk do malowania rumieńców w celu ożywienia kolorytu cery;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od róża
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ruʃ, AS: ruš
Wiktionary
rzecz. rozarium n., róża ż., różyczka ż., różanecznik mrz., różaniec mrz., Różaniec mrz., różowanie n., różowienie n., podróżowanie n., podróżowienie n., zaróżowienie n., poróżowienie n., różowate nmos., różowość ż., Róża ż., Rózia ż., Różyczka ż.
czas. różować ndk., różowić ndk., podróżować dk., podróżowić dk., zaróżowić dk., poróżowić dk.
przym. różowy, różany, różyczkowy, różańcowy, różowaty, różowawy, różowiuchny, różowiuteńki, różowiutki, zaróżowiony
przysł. różowo
temsłow. różowo-
Wiktionary
(1.1) pąs
(1.2) stpol. czerwienidło, farba
Wiktionary
1. roślina z rodziny różowatych; kwiat tej rośliny;
2. choroba zakaźna, której objawem jest ograniczone zapalenie skóry (bolesna czerwona plama)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. rodzaj krzewów z rodziny różowatych;
(1.2) kwiat róży (1.1)
(1.3) med. bakteryjna choroba skóry wywołana przez paciorkowce ropne;
(1.4) geol. skupienie kryształów w formie rozety;
(1.5) herald. jeden z motywów w heraldyce;
(1.6) zmarszczka na korze kryjąca sęk;
(1.7) rel. grupa wiernych odmawiająca różaniec
(1.8) kulin. pot. cząstka kwiatu kalafiora lub brokuła
(1.9) łow. zgrubienie u nasady poroża zwierzyny płowej
(1.10) przedmiot przypominający różę (1.2)
(1.11) gwara. węzeł, kokarda
(1.12) slang. przestęp. choroba weneryczna
(1.13) slang. więz. kara dyscyplinarna
(1.14) uczn. pochwała, nagroda
Wiktionary
Róża ("Rosa" L.) – rodzaj krzewów należących do rodziny różowatych ("Rosaceae"). Znanych jest ok. 140–260 gatunków występujących na półkuli północnej. Występują w różnych formacjach leśnych i zaroślowych. Są krzewami i pnączami o kwiatach zwykle pachnących, zapylanych przez owady.
Wikipedia
(1.1) W tym roku zasadzę w ogrodzie róże.
(1.2) Chłopak dał swojej dziewczynie piękną różę na Dzień Kobiet.
(1.3) Do zakażenia różą dochodzi w wyniku urazu mechanicznego lub miejscowego upośledzenia krążenia.
(1.4) Róże barytowe bywają znajdowane na pustyniach w towarzystwie róż gipsowych.
(1.5) W herbie Rola widnieje srebrna róża w czerwonym polu i trzy kroje w rosochę.
(1.6) Na wszystkich gatunkach drzew z grubą, płytkową korowiną, występują róże kryjące sęki.
(1.7) Nasza róża spotyka się co piątek, o osiemnastej u pani Jadzi.
(1.8) Do zupy, należy podzielić brokuł na róże.
(1.9) Wyrastające z możdżeni poroże składa się z dwóch tyk, na których wyróżnia się róże, perły i odnogi.
(1.10) Urodzinowy tort Jacka ozdobiony był czekoladowymi różami.
Wiktionary
IPA: ˈruʒa, AS: ruža
Wiktionary
rzecz. różanecznik m., różaniec m., różowiec m., Róża ż., Różyczka ż., różyca ż., różowce nmos., różowe nmos., różowate nmos., różanka ż.
:: zdrobn. różyczka ż.
czas. różowić ndk., różowieć ndk., zaróżowieć dk., zróżowieć dk., podróżować
przym. różany, różowy, różowawy, różowiutki, różańcowy, różowaty
przysł. różowo, różano
Wiktionary
(1.1) lud. babicha, babidupa, szypszyna
(1.2) książk. peryfr. królowa kwiatów; gw. Górny Śląsk rouza
(1.4) skupienie rozetowe
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Nazwisko polskie.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
Ró
Wikipedia
1. odnoszący się do róży;
2. składający się z róż;
3. w kolorze przypominającym płatki róż
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krzew ozdobny; azalia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Rhododendron|L.|ref=tak., krzew lub drobne drzewo z rodziny wrzosowatych, o białych, różowych, czerwonych lub żółtych kwiatach;
Wiktionary
Ró
Wikipedia
(1.1) Te gatunki i odmiany, które mają zimozielone, skórzaste liście, nazywane są zwyczajowo rododendronami lub różanecznikami, natomiast te o miękkich, lekko owłosionych i zrzucanych na zimę lub półzimotrwałych liściach nazywa się azaliami.
(1.1) Kazał się po śmierci pochować w tym ogrodzie, wśród różaneczników i innych roślin ozdobnych.
Wiktionary
rzecz. róża ż., Róża ż., różyczka ż., różaniec mrz., róż mrz.
przym. różanecznikowy, różany, różowy
Wiktionary
(1.1) rododendron
Wiktionary
1. pisogłówka różanecznikowa - gatunek pluskwiaka z rodziny skoczkowatych; skoczek różanecznikowy;
2. → różanecznik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący różanecznika, związany z różanecznikiem
Wiktionary
rzecz. różanecznik mrz.
Wiktionary
mieszkaniec Różana
SJP.pl
mieszkanka Różana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. sznur z paciorkami, służący do liczenia odmawianych modlitw lub praktyk medytacyjnych w różnych religiach
(1.2) rel. cykl modlitw odmawianych w określonej kolejności;
(1.3) rel. nabożeństwo, odprawiane najczęściej w październiku, podczas którego odmawia się wspólnie różaniec (1.2)
Wiktionary
Ró
Wikipedia
(1.1) Babcia Honorata przywiozła wnuczkom z Lourdes po różańcu.
(1.2) Nasza mama chodzi sobie po ogrodzie i odmawia różaniec.
(1.3) Przyjdę do ciebie dopiero po różańcu.
Wiktionary
IPA: ruˈʒãɲɛt͡s, AS: ružãńec
Wiktionary
przym. różańcowy, różany, różowy
rzecz. różanecznik mrz., róża ż., róż mrz., Róża ż.
Wiktionary
(1.1) sznur modlitewny
(1.3) nabożeństwo różańcowe
Wiktionary
1. mała, srebrzysta ryba z rodziny karpiowatych;
2. ogród lub miejsce w ogrodzie, w którym rosną róże; rozarium, rosarium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Rhodeus sericeus|ref=tak., ryba akwariowa z rodziny karpiowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Róża ż., róża ż.
Wiktionary
(1.1) pukas
Wiktionary
Różankowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Łysomice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 333 mieszkańców. Jest dziesiątą co do wielkości miejscowością gminy Łysomice.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) rzad. odprzym. od: różany
Wiktionary
rzecz. róża ż., różyczka ż.
przym. różany
Wiktionary
przestarzałe: mający różane lica, mający rumiane policzki
SJP.pl
mający różane palce
SJP.pl
1. odnoszący się do róży;
2. składający się z róż;
3. w kolorze przypominającym płatki róż
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do róż, wykonany z róż
(1.2) książk. podobny do płatków róż, przypominający je kolorem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W naszym ogrodzie różanym nie ma altanki.
(1.1) Procurator ponad wszystko nienawidził zapachu olejku różanego (…).
(1.2) I zbliżył swoje zaślinione usta z cuchnącym oddechem do jej różanych usteczek.
Wiktionary
IPA: ruˈʒãnɨ, AS: ružãny
Wiktionary
rzecz. różanecznik mrz., róża ż., różyczka ż., Róża ż., różaniec m., róż mrz.
czas. podróżować, różowieć
przym. różowy, różowawy, różowiutki
przysł. różano, różowo
Wiktionary
(1.2) różowy, rumiany
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Różanówka (niem. "Rosenthal") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Siedlisko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do różańca, mający związek z różańcem
(1.2) przen. seryjny, w powtarzającej się sekwencji
Wiktionary
(1.1) Pani Lodzia należy do bractwa różańcowego w naszej parafii.
Wiktionary
rzecz. różaniec m., róża ż., Róża ż., róż mrz.
przym. różowy
Wiktionary
przymiotnik od: Różan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Różanem, dotyczący Różana
Wiktionary
Różański, Różańska – polskie nazwisko, w Polsce nosi je prawie 12 tys. osób.
Wikipedia
rzecz. Różan mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: Różan
SJP.pl
Ró
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przedmiot wskazujący radiestecie ukryte źródło wody lub pokłady minerałów
(1.2) mit. podłużny, drewniany przedmiot służący w baśniach i legendach do „rzucania czarów”; również rekwizyt iluzjonisty
(1.3) zdrobn. od: rózga
Wiktionary
Różdżka – magiczna pałeczka lub laska (najczęściej drewniana) mająca moc wywoływania nadnaturalnych zjawisk. Podczas rytuałów magicznych służy do kierunkowania energii, ale także kreślenia magicznego kręgu.
Zazwyczaj każdy czarodziej posiada swoją różdżkę.
Magiczne różdżki występują głównie w literaturze i filmach.
Wikipedia
IPA: ˈruʃt͡ʃka, AS: ruščka
Wiktionary
rzecz. różdżkarstwo n., różdżkarz m., rózga ż.
Wiktionary
kobieta wykrywająca za pomocą różdżki wodę i minerały znajdujące się w ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. kobieta wykrywająca za pomocą różdżki wodę pod ziemią
Wiktionary
wykrywanie podziemnych źródeł wody i złóż minerałów za pomocą różdżki; radiestezja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ezot. wykrywanie wody pod ziemią za pomocą różdżki
Wiktionary
rzecz. rózga ż., różdżka ż., różdżkarz mos.
Wiktionary
(1.1) radiestezja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ezot. osoba wykrywająca za pomocą różdżki wodę pod ziemią
Wiktionary
rzecz. różdżkarstwo n., różdżka w., rózga ż.
Wiktionary
rodzaj paproci z rodziny orliczkowatych
SJP.pl
Ró
Wikipedia
1. roślina z rodziny różowatych; kwiat tej rośliny;
2. choroba zakaźna, której objawem jest ograniczone zapalenie skóry (bolesna czerwona plama)
SJP.pl
Róże ( Rosenhof) – wieś w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Węgorzewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
rożek;
1. mały róg;
2. przedmiot mający kształt rogu;
3. deser lodowy w waflu o stożkowatym kształcie;
4. regionalnie: mały, słodki rogalik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: róg
(1.2) mały róg
Wiktionary
Różek (nazwa oboczna: Rożka) – osada leśna w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
IPA: ˈruʒɛk, AS: ružek
Wiktionary
rzecz. rożek m., róg m., rogal m., narożnik m., poroże n.
przym. rożkowy, rogowy, narożny
Wiktionary
rodzaj roślin z rodziny gruboszowatych
SJP.pl
Różeniec ("Rhodiola" L.) – rodzaj roślin należący do rodziny gruboszowatych. Obejmuje około 90 gatunków występujących w górach i w strefie arktycznej półkuli północnej. Centrum zróżnicowania stanowi Azja środkowa i wschodnia – w Chinach rośnie 55 gatunków z tego rodzaju. Z flory polskiej zaliczany jest do niego tylko różeniec górski ("Rhodiola rosea").
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Różewicz ("pl." Różewiczowie) – polskie nazwisko, rodzime, przyrostkowe ("-ewicz"), utworzone od słowa "róża".
Na początku lat 90. XX wieku nosiło je w Polsce 581 pełnoletnich osób. Najwięcej w dawnym woj. bydgoskim (64 osoby), poznańskim (58 osób) i wrocławskim (57 osób).
Wikipedia
dotyczący twórczości Tadeusza Różewicza
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
gwarowo: różny, różnoraki
SJP.pl
1. inny, odmienny, różniący się czymś;
2. rozmaity, różnoraki
SJP.pl
1. inny, odmienny, różniący się czymś;
2. rozmaity, różnoraki
SJP.pl
żartobliwie: różnorodny, przeróżny, rozmaity; różnisty
SJP.pl
1. odmienna cecha czegoś wyodrębniona na podstawie porównania, to, czymś się ktoś lub coś różni od kogoś lub czegoś;
2. wynik odejmowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. wynik odejmowania
(1.2) to, czym się coś od czegoś różni
(1.3) stpol. niezgoda
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Różnica liczb 5 i 2 wynosi 3.
(1.2) Czy nie wydają ci się dziwne małżeństwa, w których między małżonkami jest duża różnica wieku?
(1.2) Różnica między pierwszym a drugim kolarzem gwałtownie się zmniejsza. Możliwe, że w końcu drugi kolarz wyjdzie na prowadzenie.
(1.2) Różnica między mną a tobą jest ogromna. Jesteś wyższy ode mnie o 30 centymetrów.
(1.2) Różnice ideologiczne między partiami chadeckimi i socjaldemokratycznymi są zbyt duże, by te partie weszły do jednej koalicji.
Wiktionary
IPA: ruʒʲˈɲit͡sa, AS: ružʹńica
Wiktionary
przym. różnicowy, różny
czas. rozróżnić, rozróżniać, różnić ndk., wyróżniać ndk.
rzecz. rozróżnianie n., różnienie, różność, zróżnicowanie
przysł. różnie
Wiktionary
(1.2) dyferencja, dystans, dywergencja
(1.3) stpol. różność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|różnicować.
Wiktionary
1. różniczka funkcji - iloczyn pochodnej danej funkcji przez dowolnie mały przyrost zmiennej niezależnej tej funkcji;
2. zdrobnienie od: różnica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. przyrost zmiennej, względem której wyznacza się pochodną;
Wiktionary
Różniczka – tradycyjna nazwa nieskończenie małej zmiany danej zmiennej. Przykładowo, jeśli zmienna oznaczana jest literą formula_1 to zmiana jej wartości często oznaczana jest formula_2 lub, gdy zmiana powinna być mała, formula_3 Różniczka formula_4 reprezentuje podobną zmianę, lecz nieskończenie małą. Jest to niezmiernie użyteczne intuicyjnie; istnieje przy tym wiele sposobów formalizacji tego pojęcia.
Wikipedia
IPA: ruʒʲˈɲit͡ʃka, AS: ružʹńička
Wiktionary
rzecz. różniczkowanie n., zróżniczkowanie n., różniczkowalność n.
czas. różnić, różniczkować ndk., zróżniczkować dk.
przym. różniczkowy, różniczkowalny, różny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest różniczkowalne
Wiktionary
(1.1) Związek między różniczkowalnością w sensie rzeczywistym i w sensie zespolonym jest następujący (…)
(1.1) Z ciągłości funkcji w danym punkcie nie wynika jej różniczkowalność w tym punkcie.
Wiktionary
przym. różniczkowalny, różniczkowy
przysł. różniczkowalnie
rzecz. różniczka ż., różniczkowanie n., zróżniczkowanie n.
czas. różniczkować, zróżniczkować
Wiktionary
taki, który daje się zróżniczkować
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mat. o funkcji: mający pochodną w danym punkcie
Wiktionary
(1.1) Funkcja sinus jest różniczkowalna w całym zbiorze liczb rzeczywistych.
Wiktionary
IPA: ˌruʒʲɲit͡ʃkɔˈvalnɨ, AS: ružʹńičkovalny
Wiktionary
rzecz. różniczkowalność ż., różniczka ż., różniczkowanie n., zróżniczkowanie n.
czas. różniczkować ndk., zróżniczkować dk.
przym. różniczkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|różniczkować.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. różniczka ż., różniczkowalność ż., zróżniczkowanie n.
czas. różniczkować ndk., zróżniczkować dk.
przym. różniczkowy, różniczkowalny
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) mat. wyznaczać, obliczać pochodne danych funkcji
Wiktionary
(1.1) Szeregi potęgowe można różniczkować wyraz po wyrazie wewnątrz obszaru zbieżności.
Wiktionary
IPA: ˌruʒʲɲit͡ʃˈkɔvat͡ɕ, AS: ružʹńičkovać
Wiktionary
rzecz. różniczka ż., różniczkowanie n., zróżniczkowanie n., różniczkowalność n.
czas. zróżniczkować dk.
przym. różniczkowy, różniczkowalny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z różniczką, dotyczący różniczki
Wiktionary
IPA: ˌruʒʲɲit͡ʃˈkɔvɨ, AS: ružʹńičkovy
Wiktionary
rzecz. różniczka ż., różniczkowanie n., zróżniczkowanie n., różniczkowalność n.
czas. różniczkować ndk., zróżniczkować dk.
przym. różniczkowalny
Wiktionary
wyłącznik różnicowoprądowy, który rozłącza obwód po wykryciu, że prąd elektryczny, który z tego obwodu wypływa, nie jest równy prądowi wpływającemu
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób różny, odmiennie
Wiktionary
(1.1) W dawnych drukach różnie oznaczano dzielenie wyrazów, ale obecny stan jest taki, że kreskę podziałową stawia się na końcu wiersza, a ponawia na początku następnego tylko wtedy, gdy wyraz złożony, zapisywany z dywizem, został podzielony w miejscu dywizu.
(1.1) Poszczególne państwa różnie podchodzą do zagadnienia narodowości i mniejszości narodowych, niektóre (np. Francja) w ogóle nie uznają pojęcia mniejszości narodowej.
Wiktionary
rzecz. różność ż., różnica ż., rozróżnianie n.
czas. różnić
przym. różny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: różnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: różny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|różnić.
Wiktionary
czas. różnić
rzecz. różnica ż.
Wiktionary
żartobliwie: różnorodny, przeróżny, rozmaity; różniasty
SJP.pl
1. czynić innym, odmiennym;
2. różnić się - być odmiennym, innym; wykazywać różnice
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) robić różnicę
czasownik zwrotny niedokonany różnić się
(2.1) być różnym, innym od czegoś pod jakimiś względami
Wiktionary
(1.1) Co różni mnie od ciebie?
(2.1) Twoja opinia wyraźnie różni się od mojej.
Wiktionary
IPA: ˈruʒʲɲit͡ɕ, AS: ružʹńić
Wiktionary
rzecz. różnica ż., różniczka ż., zróżnicowanie n., różnienie n., wyróżnik mrz.
czas. odróżniać ndk., odróżnić dk., poróżniać ndk., poróżnić dk., wyróżniać ndk., wyróżnić dk.
przym. różny
przysł. różnie
Wiktionary
cecha przedmiotów, które mają różne barwy, wiele kolorów; różnokolorowość, wielobarwność, kolorowość, wielokolorowość
SJP.pl
mający parę kolorów (z wyjątkiem czarnego i białego); różnokolorowy; barwny; kolorowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający jednocześnie wiele kolorów, innych niż czarny i biały
(1.2) szach. o gońcach: poruszający się po polach różnego koloru
Wiktionary
(1.1) Patrz, jakie piękne, różnobarwne papugi, złotopióre kolibry, przecudowne kwiaty i wspaniała roślinność.
(1.2) Z końcówek lekkofigurowych najłatwiejsze do wygrania są skoczkowe, a najtrudniejsze – z różnobarwnymi gońcami.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔˈbarvnɨ, AS: ružnobarvny
Wiktionary
rzecz. różnobarwność ż.
przysł. różnobarwnie
Wiktionary
(1.1) zróżnicowany kolorystycznie, różnokolorowy
(1.2) jednokolorowy
Wiktionary
cecha czegoś dokonującego się lub występującego w czasie innym niż ten, w którym trwa coś innego
SJP.pl
kurobród różnodzioby - gatunek ptaka z rodziny koralników
SJP.pl
przynależący równocześnie do różnych kultur lub narodów; multietniczny, wieloetniczny
SJP.pl
różnojęzykowy, wielojęzyczny;
1. posługujący się wieloma językami;
2. napisany w wielu językach;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się wieloma językami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. wielojęzyczny.
Wiktionary
(1.1) Całe popołudnie trawiła z nią nad książkami, w czasie wakacji nie było końca kąpielom, kefirom, różnojęzycznym konwersacjom i robótkom ręcznym.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ružnoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
(1.1) wielojęzyczny, wielojęzykowy, różnojęzykowy, kilkujęzyczny, kilkujęzykowy
Wiktionary
różnojęzyczny, wielojęzyczny;
1. posługujący się wieloma językami;
2. napisany w wielu językach;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się wieloma językami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. wielojęzyczny.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔjɛ̃w̃zɨˈkɔvɨ, AS: ružnoi ̯ẽũ̯zykovy
Wiktionary
(1.1) wielojęzyczny, wielojęzykowy, różnojęzyczny, kilkujęzyczny, kilkujęzykowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) mając różne kolory
Wiktionary
(1.1) Na wieszakach wisiały różnokolorowo barwione podkoszulki.
Wiktionary
przym. różnokolorowy
Wiktionary
cecha przedmiotów, które mają różne barwy, wiele kolorów; różnobarwność, wielobarwność, kolorowość, wielokolorowość
SJP.pl
mający parę kolorów (z wyjątkiem czarnego i białego); różnobarwny; barwny; kolorowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który różni się kolorem
Wiktionary
(1.1) Patrzyłem na stoiska, z których wystawały herbaty w metalowych pudełkach, wystawały sery albo czekolady w opakowaniach różnokolorowych.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔkɔlɔˈrɔvɨ, AS: ružnokolorovy
Wiktionary
przysł. różnokolorowo
Wiktionary
(1.1) różnobarwny
Wiktionary
wykształcanie przez jedną roślinę różnych rodzajów korzeni; heteroryza
SJP.pl
mający różne kształty; wielokształtny, wielopostaciowy, różnopostaciowy, polimorficzny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma różne kształty
Wiktionary
(1.1) Na ladzie leżały różnokształtne lukrowane ciasteczka.
Wiktionary
rzecz. różnokształtność ż.
Wiktionary
(1.1) wielokształtny, wielopostaciowy
Wiktionary
1. złożony z innej liczby obiektów niż ten, który jest z nim porównywany;
2. dawniej: rozmaity, różnoraki, różnorodny
SJP.pl
występowanie liści o różnych kształtach na tej samej roślinie; heterofilia
SJP.pl
jaskier różnolistny - gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający różne liście
Wiktionary
rzecz. różnolistność
Wiktionary
mający wyraźne zróżnicowanie typów nici, które spełniają różne funkcje; heterotrychalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) występowanie w różnych postaciach
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔpɔstaˈt͡ɕɔvɔɕt͡ɕ, AS: ružnopostaćovość
Wiktionary
przym. różnopostaciowy
Wiktionary
(1.1) polimorfizm
Wiktionary
taki, który jest zróżnicowany, składa się z różnych elementów; rozmaity, przeróżny, wieloraki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozmaity, różny
Wiktionary
przysł. różnorako
rzecz. różnorakość ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób składający się z elementów różnego gatunku, różnorodnie, różnie, rozmaicie
Wiktionary
(1.1) Podsumowując krótko, droga zespołu Tool prowadzi od krytyki różnorako pojętej zinstytucjonalizowanej władzy, przez postulat zmiany, do pozytywnej propozycji Lateralusa – człowieka wyemancypowanego spod wpływu establishmentu (…).
Wiktionary
rzecz. różnorakość ż.
przym. różnoraki
Wiktionary
(1.1) wielorako
Wiktionary
zróżnicowanie w obrębie jakichś elementów; rozmaitość, wielorakość, różnorodność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest różnorakie
Wiktionary
przym. różnoraki
przysł. różnorako
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób różnorodny; składając się z różnych rodzajów, walorów, itp., nierzadko przeciwstawnych
Wiktionary
(1.1) Trafiały się nam sukcesy grzybiarskie różnorodnie: raz prawdziwki, podrzybki, krasnoborowiki, gąski, że w koszu w mig nie było miejsca, a innym razem posucha, ani muchomora.
Wiktionary
rzecz. różnorodność ż.
przym. różnorodny
Wiktionary
(1.1) przeróżnie, rozmaicie, różnie, wielorako
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: różnorodnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: różnorodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest różnorodne
Wiktionary
(1.1) Różnorodność przypraw czyni jedzenie smacznym.
(1.1) Różnorodność genetyczna to cecha opisująca stopień zróżnicowania genów w ramach jednego gatunku.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔˈrɔdnɔɕt͡ɕ, AS: ružnorodność
Wiktionary
przym. różnorodny
przysł. różnorodnie
Wiktionary
(1.1) heterogeniczność, różność, zróżnicowanie, odmienność, bogactwo, rozmaitość, urozmaicenie, wielorakość, dywergencja
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z wielu różnych, czasem przeciwstawnych elementów
Wiktionary
(1.1) Sklep oferuję całą gamę różnorodnych produktów.
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔˈrɔdnɨ, AS: ružnorodny
Wiktionary
rzecz. różnorodność ż.
przysł. różnorodnie
Wiktionary
(1.1) rozmaity, różnoraki, wieloraki, zróżnicowany
Wiktionary
przestarzale: nierównorzędny - mający inną wartość, jakość niż ktoś inny lub coś innego
SJP.pl
rząd owadów lądowych (np. pluskwa) lub wodnych (np. pluskolec, nartnikowate, wioślakowate) wyposażonych w skrzydła przednie przekształcone w tzw. półpokrywy oraz tylne błoniaste; drapieżne bądź pasożyty zwierząt i roślin
SJP.pl
1. pluskwiak różnoskrzydły - owad wodny lub lądowy o skrzydłach przednich przekształconych w półpokrywy a tylnych błoniastych;
2. o cechach różnoskrzydłych (rząd owadów lądowych)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różnej wielkości skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌruʒnɔˈskʃɨdwɨ, AS: ružnoskšydu̯y
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rzad. skierowany w różne strony, mający szeroki zakres zainteresowań
Wiktionary
(1.1) Układ podobny powinien zadowolić każdego mitologa, albowiem ze wszystkich znanych mi planów systematycznych ten jest najlepiej obmyślany, gdyż w racyonalnym porządku wyczerpuje całe koło poszczególnych gałęzi wiedzy, przeto jako najróżnostronniejszy najbardziej odpowiada potrzebie.
Wiktionary
rzecz. różnostronność
przysł. różnostronnie
Wiktionary
(1.1) różnorodny, różnokierunkowy, wielostronny
Wiktionary
występowanie w jednoodmianowej populacji rośliny kilku typów kwiatów, różniących się wysokością osadzenia pylników i znamion, stanowiące zabezpieczenie przed samozapylaniem się kwiatu; heterostylia
SJP.pl
Ró
Wikipedia
wyróżniający się różnosłupkowością (heterostylią)
SJP.pl
klasa glonów z typu chryzofitów
SJP.pl
Różnowiciowce ("Xanthophyceae" Allorge ex Fritsch, 1935, "Xanthophyta, Xanthophycea, Heterokontae, Heterocontae") – klasa protistów roślinopodobnych zaliczanych do glonów. W tradycyjnych systemach zaliczana do typu "Chrysophyta". Obecnie łączona z innymi klasami w grupę stramenopili. Blisko spokrewniona z brunatnicami.
Wikipedia
przedstawiciel klasy glonów z typu chryzofitów
SJP.pl
dawniej: człowiek wyznający inną religię niż ludzie z jego otoczenia; innowierca
SJP.pl
dawniej: innowierstwo;
1. wyznawanie innej religii niż ta, którą wyznaje dane środowisko;
2. ogół różnowierców
SJP.pl
złożony z wierszy o różnej liczbie sylab
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
właściwość niektórych paprotników polegająca na wytwarzaniu dwóch typów zarodników: makrospor i mikrospor; heterosporia
SJP.pl
Różnozarodnikowość, heterosporia – wytwarzanie przez sporofit części roślin dwóch rodzajów zarodników (spor): męskich mikrospor (powstających w mikrosporangiach w wyniku mejozy mikrosporocytów) i żeńskich makrospor (powstających w makrosporangiach w wyniku mejozy makrosporocytów). Z mikrospor męskich rozwijają się gametofity męskie, z makrospor – gametofity żeńskie. Jeżeli spory zróżnicowane są nie tylko płcią, ale także wielkością – zjawisko takie określane jest jako anizosporia.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) biol. posiadający różne (żeńskie i męskie) zarodniki
Wiktionary
(1.1) U paprotników różnozarodnikowych występują przedrośla dwupienne (żeńskie produkujące rodnie i męskie wytwarzające plemniaemnie).
Wiktionary
rodzaj mchu z rodziny widłozębowatych
SJP.pl
taki, który ma zęby o różnych kształtach; heterodontyczny
SJP.pl
potocznie: różne, rozmaite rzeczy, przedmioty, potrawy itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co różne, odmienne
Wiktionary
rzecz. różnica ż., rozróżnianie n.
przym. rożny, różny
przysł. różnie
Wiktionary
(1.1) odmienność
Wiktionary
1. inny, odmienny, różniący się czymś;
2. rozmaity, różnoraki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się odmiennością pewnych cech
(1.2) różniący się od kogoś lub czegoś
Wiktionary
(1.1) Jego wygląd jest znacząco różny.
Wiktionary
IPA: ˈruʒnɨ, AS: ružny
Wiktionary
rzecz. różność ż., różnica ż., różniczka ż., rozróżnianie n., wyróżnik mrz.
czas. różnić, poróżnić, różnicować, wyróżniać
przysł. różnie
formsłow. różno-
Wiktionary
(1.1) inny
Wiktionary
członek istniejącej do dzisiaj w Niemczech sekty powstałej w XVII w.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina roślin z klasy dwuliściennych obejmująca około 3500 gatunków drzew, krzewów i roślin zielnych; charakteryzują się skrętoległymi liśćmi i owadopylnymi, na ogół obupłciowymi kwiatami, występują głównie w umiarkowanej strefie półkuli północnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Rosaceae|Juss.|ref=tak., szeroko rozprzestrzeniona rodzina roślin o dużym znaczeniu gospodarczym;
Wiktionary
Różowate ("Rosaceae" Juss.) – rodzina roślin należąca do rzędu różowców. Jest szeroko rozprzestrzeniona na kuli ziemskiej. Należy do niej 90 rodzajów liczących ponad 2,5 tys. gatunków, spośród których dziko w Polsce występuje ok. 150. Rodzina o dużym znaczeniu gospodarczym. Należy do niej wiele uprawnych drzew i krzewów owocowych oraz roślin ozdobnych i leczniczych.
Wikipedia
(1.1) Wszystkie wymienione do tej pory krzewy o mięsistych owocach reprezentują rodzinę różowatych.
Wiktionary
rzecz. Róża ż., róża ż., róż mrz.
przym. różowy
Wiktionary
o cechach różowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
żółty o różowawym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) żółty o różowawym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Wierzch ciała i pygidium różowawożółte lub czerwone z głową i bokami przedplecza jaskrawo metalicznie czerwonymi, a krawędzią nadustka zieloną.
Wiktionary
zbliżony do różowego, nie do końca różowy, prawie różowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w kolorze podobnym do różowego
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔˈvavɨ, AS: ružovavy
Wiktionary
rzecz. Róża ż., róża ż., róż
przym. różowy, różowiutki, różany
przysł. różowawo, różowo
czas. podróżować
Wiktionary
pokrywać różem (środkiem kosmetycznym)
SJP.pl
mający kolor czerwony z dużą domieszką koloru białego, czerwonawy
SJP.pl
łada różowica - gatunek motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
krzew z rodziny różowatych
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: różowo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|różowić.
(1.2) odczasownikowy od|różowieć.
Wiktionary
przysł. różowo
rzecz. róż mrz., różowość ż.
przym. różowy
Wiktionary
zmieniać kolor na różowy
SJP.pl
zdrobnienie od: różowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: różowy
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔvʲjuˈtɛ̃ɲci, AS: ružovʹi ̯utẽńḱi
Wiktionary
rzecz. róż mrz.
przym. różowy
Wiktionary
zdrobnienie od: różowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: różowy
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔˈvʲjutʲci, AS: ružovʹi ̯utʹḱi
Wiktionary
przym. różowy, różany, różowawy
rzecz. różowość ż., róża ż., Róża ż., róż mrz.
przysł. różowiutko, różowo
Wiktionary
1. nadawać czemuś różową barwę, czynić różowym; zaróżawiać;
2. różowić się - stawać się różowym; różowieć
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem różowej barwy, z obecnością różu
Wiktionary
Różowo ( Рожава; Рожево) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Mieżany.
Wikipedia
rzecz. róż m., różowość ż., różowawość ż., różowienie n., zróżowienie n., zaróżowienie n., podróżowanie n., róża ż., Róża ż., różyczka ż., Różyczka ż.
czas. różowić ndk., różowieć ndk., zaróżowić dk., zróżowić dk., podróżować ndk., zaróżowić dk.
przym. różowy, różowawy, różowiutki, różany
przysł. różowawo, różowiutko
temsłow. różowo-
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na różowy odcień barwy określonej przez drugi człon złożenia
(1.2) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na różową barwę jednej lub wielu części wielobarwnej całości
(1.3) pierwszy człon przymiotników złożonych wskazujący na różową barwę tego, co nazywa drugi, rzeczownikowy człon złożenia
Wiktionary
(1.1) różowoczerwony • różowofioletowy • różowoniebieski • różowoszary
(1.2) różowo-czerwonawy • różowo-fioletowy • różowo-złoty • różowo-żółty
(1.3) różowowłosy
Wiktionary
rzecz. róż ż.
przym. różowy
przysł. różowo
Wiktionary
w części różowy, w części czerwonawy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i czerwonawy
Wiktionary
(1.1) czerwonawo-różowy
Wiktionary
w części różowy, w części fioletowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i fioletowy
Wiktionary
(1.1) fioletowo-różowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i fiołkowy
Wiktionary
(1.1) fiołkowo-różowy
Wiktionary
w części różowy, w części lila
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i lila
Wiktionary
w części srebrny, w części różowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i srebrny
Wiktionary
(1.1) srebrno-różowy
Wiktionary
w części różowy, w części złoty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i złoty
Wiktionary
(1.1) złoto-różowy
Wiktionary
w części różowy, w części żółty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa kolory: różowy i żółty
Wiktionary
(1.1) żółto-różowy
Wiktionary
biały o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) biały o różowym odcieniu
Wiktionary
1. mleczaj różowoblaszkowy - gatunek grzybów z rodziny gołąbkowatych;
2. pieczarka różowoblaszkowa - gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych
SJP.pl
dzięciur różowobrzuchy, turkawka różowobrzucha - gatunki ptaków
SJP.pl
brązowy o różowym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kolor czerwonawy o odcieniu różowym
Wiktionary
czerwony o odcieniu różowym, malinowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) koloru czerwonego o różowym odcieniu
Wiktionary
(1.1) Są różowe, różowoczerwone, czasami białe, o przyjemnym, hiacyntowym, intensywnym zapachu.
Wiktionary
szerokodziób różowodzioby, hełmiatka różowodzioba, albatros różowodzioby - gatunki ptaków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różowy dziób
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem różowofioletowej barwy; w różowofioletowym kolorze, odcieniu
Wiktionary
przym. różowofioletowy
Wiktionary
fioletowy o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) koloru różowego o odcieniu fioletowym, wrzosowy
Wiktionary
przysł. różowofioletowo
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem różowofiołkowej barwy; w różowofiołkowym kolorze, odcieniu
Wiktionary
przym. różowofiołkowy
Wiktionary
fiołkowy o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) fiołkowy o różowym odcieniu
Wiktionary
przysł. różowofiołkowo
Wiktionary
urubu różowogłowy - gatunek dużego ptaka z rodziny kondorowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różową głowę
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔvɔˈɡwɔvɨ, AS: ružovogu̯ovy
Wiktionary
kremowy o różowym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różową twarz (lico)
Wiktionary
(1.1) Rolę posłańców spełniały z reguły dzieci, amorki, różowolice putta, skrzaty, no i oczywiście białe gołębie.
Wiktionary
lila o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) lila o różowym odcieniu
Wiktionary
liliowy o odcieniu różowym
SJP.pl
niebieski o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) niebieski o różowym odcieniu
Wiktionary
burzyk różowonogi - gatunek ptaka z rodziny burzykowatych
SJP.pl
ara różowooka - gatunek ptaka z rodziny papugowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różowe pióra, pierze
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔvɔˈpʲjurɨ, AS: ružovopʹi ̯ury
Wiktionary
sinawy o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) sinawy o różowym odcieniu
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różowe skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌruʒɔvɔˈskʃɨdwɨ, AS: ružovoskšydu̯y
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z użyciem różowosrebrnej barwy; w różowosrebrnym kolorze, odcieniu
Wiktionary
przym. różowosrebrny
Wiktionary
srebrny o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) srebrny o różowym odcieniu
Wiktionary
przysł. różowosrebrno
Wiktionary
szary o różowym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) szary o różowym odcieniu
Wiktionary
dzięcioł różowoszyi - gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma rożową szyję
Wiktionary
o różowych włosach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma różowe włosy
Wiktionary
(1.1) różowłosy
Wiktionary
złoty o odcieniu różowym
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kolor złoty o odcieniu różowym
Wiktionary
(1.1) Oczy tych legwanów są koloru różowozłotego albo czerwonopomarańczowego.
Wiktionary
kolor różowy; róż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest różowe; cecha tych, którzy są różowi
Wiktionary
rzecz. róż mrz., różowizna ż., różowienie n.
czas. różowieć ndk.
przym. różowy, różowiutki
przysł. różowo
Wiktionary
żółty o odcieniu różowym
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: różowy; bardziej różowy
SJP.pl
mający kolor czerwony z dużą domieszką koloru białego, czerwonawy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kolor pośredni między białym a czerwonym;
(1.2) pot. przen. zgodny z planami, zamierzeniami
(1.3) przen. związany, kojarzony z erotyką lub pornografią
(1.4) taki, który się zarumienił
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kupiłam różową bluzkę.
(1.1) I zobaczył złotowłosego aniołeczka w różowej piżamce, udającego się właśnie na zasłużony spoczynek.
(1.2) Małżeństwo z Andrzejem nie było tak różowe, jak myślała przed ślubem.
Wiktionary
IPA: ruˈʒɔvɨ, AS: ružovy
Wiktionary
rzecz. róż mrz., róża ż., różyczka ż., różanecznik mrz., różaniec mrz., Różaniec mrz., różowanie n., różowienie n., podróżowanie n., podróżowienie n., zaróżowienie n., poróżowienie n., różowate nmos., różowość ż., Róża ż., Rózia ż., Różyczka ż., Różak mos./ż., Różalski mos., Różalska ż., Różan mos./ż., Różana ż.
czas. różować ndk., różowić ndk., podróżować dk., podróżowić dk., zaróżowić dk., poróżowić dk.
przym. różany, różyczkowy, różańcowy, różowaty, różowawy, różowiuchny, różowiuteńki, różowiutki, zaróżowiony
przysł. różowo
Wiktionary
(1.1) różany, różowiutki, pąsowy
(1.2) pomyślny, korzystny
(1.4) rumiany, pąsowy
Wiktionary
zakaźna choroba skórna u świń, mogąca przenieść się na inne zwierzęta, a nawet człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. groźna dla ludzi zakaźna choroba świń wywoływana przez nazwa systematyczna|Erysipelothrix rhusopathiae., włoskowca różycy;
(1.2) archit. rozeta (architektoniczny ornament w kształcie rozwiniętej róży)
(1.3) archit. rozeta (rodzaj okrągłego okna)
(1.4) rzad. poet. kwiat róży
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ustaliliśmy, że wiele świń było chorych na różycę i mykoplazmozę, które się leczy lub stosuje szczepienia.
Wiktionary
IPA: ruˈʒɨt͡sa, AS: ružyca
Wiktionary
rzecz. róża ż., Róża ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Różycki (forma żeńska: Różycka; liczba mnoga: Różyccy) – polskie nazwisko.
Wikipedia
mający cechy podobne do różycy - choroby zakaźnej skóry
SJP.pl
1. wirusowa choroba zakaźna występująca głównie u dzieci;
2. mały kwiatek róży;
3. ozdoba w kształcie małego kwiatu róży; część kwiatu kalafiora lub brokułu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. głównie dziecięca choroba wirusowa;
(1.2) zdrobn. od: róża
(1.3) mała lub miniaturowa róża
(1.4) dekoracja w kształcie różyczki (1.3)
(1.5) bot. pojedyncze skupienie stożków wzrostu w kwiatach kalafiora lub brokułu
(1.6) bot. układ liści wyrastających tuż przy podłożu i ułożonych niczym płatki róży;
Wiktionary
Ni
Wikipedia
(1.1) Po szczepieniu przeciw odrze lub (śwince, odrze i różyczce) odczyn w postaci wzrostu temperatury występuje w drugim tygodniu po podaniu szczepionki.
Wiktionary
IPA: ruˈʒɨt͡ʃka, AS: ružyčka
Wiktionary
rzecz. różanecznik mrz., róża ż., Róża ż., rosarium n., róż mrz.
przym. różowy, różany, różyczkowy
przysł. różano, różowo
Wiktionary
wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim
SJP.pl
Różyniec (dawniej niem. "Rosenthal") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim, w gminie Gromadka.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Różynka (niem. "Rosengarth") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Świątki. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
obnażacz różówka - gatunek błonkówki z rodziny obnażaczowatych
SJP.pl
[czytaj: RYmer] szklany kielich do wina, stosowany od XVII wieku w Nadrenii i Niderlandach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rømø – wyspa w Danii, na Morzu Północnym (Morze Wattowe), w archipelagu Wysp Północnofryzyjskich. Jej powierzchnia wynosi 128,86 km². W 2017 roku liczyła 584 mieszkańców; gęstość zaludnienia wynosiła 4,53 os./km².
Wikipedia
wycinanie wyznaczonych drzew w lesie
SJP.pl
Rąb (dodatkowa nazwa w języku kaszubskim Rąb, niem. Romb) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Przodkowo. Ma status sołectwa.
Nazwa wsi została utrwalona w źródłach pisanych na początku XIX w. Nazwa pochodzi od wyrazu pospolitego "rąb", oznaczającego "wyrąb", tj. 'teren po wyrąbanym lesie'. Wspomniana dość późna, bo XIX-wieczna, metryka wsi w połączeniu z nazwą jednoznacznie wskazuje, że wieś powstała na miejscu wykarczowanego lasu.
Wikipedia
pomieszczenie w tartaku, w którym specjalne maszyny tną drewno na drobne kawałki
SJP.pl
siekiera dostosowana do ścinania i podrąbywania drzew stojących
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rąbać.
Wiktionary
IPA: rɔ̃mˈbãɲɛ, AS: rõmbãńe
Wiktionary
czas. odrąbać, rąbać ndk.
rzecz. rąbanka ż., przerębel mrz., przerębla ż., zarąbanie n., rąbek mrz.
Wiktionary
potocznie: walka na broń sieczną
SJP.pl
1. potocznie: mięso porąbane z kością;
2. z niechęcią o muzyce z bardzo mocnym beatem, np. techno, disco polo; łupanka;
3. rzadko: rąbanie, rąbanina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. spoż. mięso porąbane na spore kawałki razem z kośćmi
(1.2) slang. muz. (głównie pogard.) muzyka elektroniczna o bardzo wyrazistym i szybkim rytmie, klubowa
Wiktionary
(1.2) Czy to jest możliwe żeby słuchając muzyki poważnej (klasycznej) być poważnym za kierownicą a słuchając “rąbanki” jeździć jak wariat?.
Wiktionary
rzecz. rąbek mrz., rąbanie n., porąbanie n., wrębywanie n., wyrąbanie n., rębacz mos., poręba ż., rębajło mos., rębność ż., odrąbywanie n., odrąbanie n., zręb mrz., rębnia ż., rębak mrz.
czas. rąbać ndk., porąbać dk., wyrębywać ndk., wyrąbać dk., odrąbywać ndk., odrąbać dk.
przym. rębny, przedrębny, porąbany
Wiktionary
1.
a) rozdrabniać czymś ostrym, np. siekierą;
b) wycinać las;
2. wyrąbywać;
3. zadawać razy lub strzelać;
4. uderzać silnie;
5. pot. mówić bez ogródek;
6. grać nieumiejętnie;
7. posp. jeść ze smakiem;
8. rąbać się - walczyć na miecze itp.
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. porąbać)
(1.1) ścinać przy pomocy siekiery, topora lub maczety
(1.2) dzielić na części przy pomocy siekiery, topora lub maczety
(1.3) pot. jeść
(1.4) daw. gwara. więz. jeść
Wiktionary
(1.1) Drwal rąbie drzewo w lesie.
(1.2) Tata rąbie drewno do kominka.
Wiktionary
IPA: ˈrɔ̃mbat͡ɕ, AS: rõmbać
Wiktionary
rzecz. rąbek m., rąb m., rębacz m., rąbalnia ż., rąbalnica ż., rąbanica ż., rąbanina ż., rąbanka ż., rąbeczek n., rąbniecie n., rąbanie n., zarąbanie n., przerębla ż., przerębel mrz.
czas. odrąbać, porąbać, zarąbać dk., rąbkować ndk., rąbnąć ndk., przerąbać dk., wrąbać dk., wyrąbać dk., rozrąbać dk.
przym. rąbkowy
Wiktionary
(1.1) ścinać
(1.2) ciąć
Wiktionary
zdrobnienie od: rąbek
SJP.pl
1. brzeg czegoś, to, co znajduje się na końcu czegoś; skraj, kant, rant, krawędź;
2. dawniej: cienka, biała chustka; rańtuch;
3. dawniej: rodzaj długiego i szerokiego szala wykonanego z płótna samodziałowego z tkanym lub haftowanym szlakiem lub z tiulu, który latem noszony był przez kobiety do gorsetu w celu przykrycia ramion; rańtuch;
4. delikatna, przezroczysta tkanina lniana, której używano w Polsce od średniowiecza na damskie chustki i koszule;
5. złącze blacharskie powstające w efekcie pojedynczego lub podwójnego zagięcia i sklepienia krawędzi stykających się arkuszy blach;
6. nadmiar materiału wyciśnięty poza wykrój matrycy zwykle wzdłuż powierzchni podziału; grat, wypływka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) obrzeże, skraj
(1.2) stpol. chustka
(1.3) anat. obłączek paznokcia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Jezus malusieńki / leży nagusieńki, / płacze z zimna, nie dała Mu / Matusia sukienki. / Bo uboga była, / rąbek z głowy zdjęła, / w który Dziecię owinąwszy, / siankiem Je okryła.
(1.3) Białe zabarwienie rąbka wynika ze słabszego przylegania płytki paznokcia do macierzy.
Wiktionary
IPA: ˈrɔ̃mbɛk, AS: rõmbek
Wiktionary
rzecz. rąb mrz., rąbacz mos., rębacz mos., rąbalnia ż., rąbalnica ż., rąbanica ż., rąbanie n., rąbanina ż., rąbanka ż.
:: zdrobn. rąbeczek mrz.
czas. odrąbać, rąbać ndk., rąbnąć dk.
Wiktionary
(1.1) brzeg, granica, kraniec, krawędź, kres, obrzeże, obwód, pogranicze, przygranicze, skraj
(1.3) obłączek, lunula
Wiktionary
wieś w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim
SJP.pl
Rąbierz-Kolonia – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, w gminie Dobre.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Po Dobrym jest największą miejscowością gminy. Sąsiaduje z miejscowościami: Antonina, Walentów, Rudno, Duchów z gminy Dobre oraz Rąbierz i Brzeżnik należącymi do innej gminy. Większość dróg we wsi jest piaszczysta. Dojeżdżają tu autobusy z Czarnogłowia.
Wikipedia
Rąbinko (niem. "Klein Rambin") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Rąbino. Wieś jest siedzibą sołectwa "Rąbinko", w którego skład wchodzi również miejscowość Zbytki.
W latach 1975–1998 wieś należała do woj. koszalińskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Rąbino (kaszb. "Wiôlgié Rãbinò", niem. "Groß Rambin") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, siedziba gminy Rąbino. Leży na trasie linii kolejowej 202 Gdańsk-Białogard-Świdwin-Stargard, ze stacją Rąbino. Wieś jest siedzibą sołectwa, w którego skład wchodzą również miejscowości Kołatka, Liskowo i Racimierz.
Wikipedia
przymiotnik od: Rąbino
SJP.pl
w łowiectwie:
1. o psie: szukać zwierzyny i napędzać ją na myśliwego;
2. zawijać brzeg łuski naboju śrutowego
SJP.pl
przymiotnik od: rąbek
SJP.pl
Rą
Wikipedia
1. zadać raz lub strzelić;
2. uderzyć silnie kogoś lub w coś;
3. pot. powiedzieć coś bez ogródek, bez namysłu;
4. posp. ukraść;
5. posp. wypić trunek;
6. rąbnąć się - uderzyć się o coś silnie
SJP.pl
1. zadać raz lub strzelić;
2. uderzyć silnie kogoś lub w coś;
3. pot. powiedzieć coś bez ogródek, bez namysłu;
4. posp. ukraść;
5. posp. wypić trunek;
6. rąbnąć się - uderzyć się o coś silnie
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|rąbać.
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(2.1) pot. wypić gwałtownie porcję napoju, przeważnie alkoholu
Wiktionary
(1.1) Przyskoczył do Inżyniera i rąbnął go w twarz, aż coś chrupnęło. Mężczyzna jęknął i opadł na plecy.
(2.1) Jak dziś pamiętam, kiedy dawno temu pierwszy raz próbowałam tequilę w Polsce, bardziej światowi znajomi uczyli: nasypać soli w zgięcie dłoni, rąbnąć kieliszek i szybko zagryźć cytryną.
(2.1) Ech, tak dla odwagi setę by się rąbnęło — tak zaczął swoją opowieść Ładysz.
(2.1) Mój druh Jano poprosił o kolejkę „Unicum”. To rewelacyjnie jadowita, intensywna nalewka [...] z Węgier. [...] Rąbnęliśmy po 20 ml tego specyfiku, przepiliśmy 100 ml zimnej wody mineralnej…
Wiktionary
rzecz. rąbek mrz., przerębel mrz., przerębla ż.
czas. rąbać
Wiktionary
gatunek ptaka z rodziny żwirowcowatych
SJP.pl
szybki w ruchu, biegu, locie
SJP.pl
1. zdrobniale o ręce;
2. uchwyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: ręka
(1.2) mała, drobna ręka
(1.3) uchwyt, rękojeść
(1.4) lwów. pióro (do pisania)
Wiktionary
Rączka ( Ranisch) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Korfantów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
(1.1) Śpiewała pełną buzią i głosem, teksty znała, rączkami uprzedzała wszystkie gesty wodzireja – widać, że bywalec.
(1.2) Malutka czerwona rączka z palcami grubości zapałki z niespodziewaną siłą ułapiła palec Cesi, a cienkie nóżki, oswobodzone z pieluch, wykonały kilka energicznych kopniaków.
(1.3) Kokpit jest tak ciasny, że można do niego wejść tylko na jeden sposób: trzeba mianowicie zawisnąć na rączce śluzy i opaść na fotel.
Wiktionary
IPA: ˈrɔ̃n͇t͡ʃka, AS: rõṇčka
Wiktionary
rzecz. ręcznikowiec mrz., rączęta nmos., ręka ż., rączyna ż., ręczny m., ręcznik m., ręczenie n., poręczenie n., rączusia n., rączunia ż.
czas. ręczyć ndk., poręczyć dk.
przym. ręczny
Wiktionary
(1.1) rączyna, rączusia, rączunia
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
roślina zielna, z której nasion wytwarza się olej rycynowy; kleszczowina
SJP.pl
przymiotnik od: rącznik
SJP.pl
szybkość w ruchu, biegu, locie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest rącze
Wiktionary
przym. rączy
przysł. rączo
Wiktionary
szybki w ruchu, biegu, locie
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) szybki w ruchu, biegu
Wiktionary
rzecz. rączość ż.
Wiktionary
(1.1) szybki
Wiktionary
rodzaj owada z rzędu muchówek
SJP.pl
rodzaj owada z rzędu muchówek
SJP.pl
rodzina owadów z rzędu muchówek, niewielkich rozmiarów ciała, których larwy pasożytują w ciele innych owadów, często szkodników
SJP.pl
Rączycowate (Tachinidae syn. Larvaevoridae) – rodzina owadów z rzędu muchówek licząca ponad 8200 gatunków. Larwy są pasożytami innych owadów.
Wikipedia
o cechach rączycowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
rączyk leszczyniak - gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
mała, drobna ręka lub dłoń
SJP.pl
Rączyna – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Kańczuga. Ma status sołectwa.
Wikipedia
pieszczotliwie lub ironicznie: małe rączki, zwłaszcza kobiety lub dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) książk. pieszcz. ręce lub dłonie dzieci lub ukochanej osoby
Wiktionary
(1.1) Lekarz każe mi być spokojną... a tymczasem biedny Staś chudnie i różowa twarzyczka bieleje, i oczki mu zapadają, i rączęta świecą kostkami...
Wiktionary
rzecz. ręczny mrz., podręcznik mrz., ręcznik mrz., ręka ż., rękaw mrz., rękawica ż., rękawiczka ż., rękojmia ż., poręczenie n., poręka ż., zaręczyny lm nm., zrękowiny lm nm., ręczna ż., rączka ż., rąsia ż.
czas. ręczyć ndk., poręczać ndk., wręczać ndk., wyręczać ndk., zaręczać ndk., zaręczać się ndk.
przym. odręczny, podręczny, poręczny, ręczny, zaręczynowy
przysł. ręcznie, odręcznie
Wiktionary
(1.1) rączki
Wiktionary
Rą
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Rąpice ( Rampitz) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Cybinka.
Miejscowość położona jest na drodze lokalnej Cybinka – Rąpice – Maszewo, w pobliżu rzeki Odra.
W miejscowości działał klub piłkarski Ludowy Klub Sportowy „Odra” Rąpice, który wycofał się z rozgrywek B-klasy na półmetku sezonu 2021/2022.
Wikipedia
Rąpin – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko. W pobliżu wsi znajdują się jeziora Lubowo oraz Rąpino.
Wikipedia
zdrobnienie od: ręka; rączka, rączusia, rączuchna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żart. zdrobn. od: ręka
Wiktionary
rzecz. rączęta nmos., ręka ż.
Wiktionary
1. górnik urabiający skałę na przodku w kopalni;
2. pracownik obsługujący rębak do rozdrabniania surowców;
3. dawniej: drwal;
4. dawniej: mężczyzna umiejący dobrze władać szablą, chętnie biorący udział w walkach; rębajło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. drwal
Wiktionary
rzecz. zarąbanie n., rąbek mrz., rąbanka ż., przerębel mrz., przerębla ż.
czas. rąbać
Wiktionary
dawniej: mężczyzna dobrze i chętnie bijący się, zwłaszcza na szable
SJP.pl
urządzenie do rozdrabniania metodą uderzania, np. pozostałości pozrębowych (gałęzi) na zrębki (małe kawałki drewna)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) maszyna do rozdrabniania drewna
Wiktionary
Rębak – maszyna służąca do rozdrabniania kawałków drewna lub gałęzi. Posiada obracającą się tarczę z nożami, która rozdrabnia wkładany materiał przerabiając go na zrębki. Rębak rozdrabniania ten materiał w stosunku 6:1. Uzyskany z rębaka materiał wykorzystywany jest do produkcji papieru, może być też przeznaczony na ściółkę lub opał.
Wikipedia
rzecz. rąbanka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Rę
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Rębkowo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Winnica. Ma status sołectwa.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w ziemi zakroczymskiej. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
system użytkowania i odnawiania lasu polegający na zupełnym lub częściowym wycinaniu drzew na określonej powierzchni
SJP.pl
Rębnia – system użytkowania i odnawiania lasu. Określa zespół zasad i czynności z zakresu użytkowania lasu, mających na celu stworzenie najkorzystniejszych warunków dla odnowienia lasu o właściwym, z punktu widzenia gospodarki leśnej, składzie gatunkowym drzew i uzyskania pożądanej budowy drzewostanu.
Wikipedia
w leśnictwie: dojrzały do wyrębu, wyznaczony do wycięcia; rębowy (np. las rębny)
SJP.pl
Rę
Wikipedia
w leśnictwie: dojrzały do wyrębu, wyznaczony do wycięcia; rębny (np. las rębowy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ręczyć.
Wiktionary
IPA: rɛ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: rẽṇčẽńe
Wiktionary
czas. ręczyć
rzecz. ręczniczek mrz., rączka ż.
przysł. ręcznie
Wiktionary
przymiotnik od: Ręczno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zob. piłka ręczna.
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. → zob. ręczny.
Wiktionary
(1.1) Kaśka gra w ręczną i co drugi dzień chodzi na treningi.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃n͇t͡ʃna, AS: rẽṇčna
Wiktionary
rzecz. rączęta nmos., ręka, ręczny
przym. ręczny
Wiktionary
potocznie: człowiek handlujący towarem trzymanym na ręku
SJP.pl
zdrobnienie od: ręcznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od ręcznik
(1.2) mały ręcznik
Wiktionary
Ręczniczki
Ręczniczek – w liturgii katolickiej złożony kawałek białego lnianego sukna, który ministrant podaje prezbiterowi lub biskupowi do otarcia rąk w czasie tzw. lavabo.
Wikipedia
(1.2) Skrywając męskość mą / w ręczniczek szczupły ciut / i w garści mydła ćwierć / hołubiąc ile sił. / Następny! Następny!
Wiktionary
rzecz. ręcznikowiec mrz., ręczny mrz., ręcznik mrz., ręka ż., rękaw m., podręcznik m., poręczenie n., ręczenie n., zaręczyny nmos.
czas. ręczyć ndk., poręczyć dk., zaręczać ndk., zaręczyć dk.
przym. ręcznikowy, ręczny, podręczny
przysł. ręcznie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) o wykonywaniu jakiejś pracy, czynności przez człowieka: bez użycia maszyn, automatów; czasem bez użycia narzędzi; za pomocą własnych sił
Wiktionary
(1.1) Trzeba ręcznie uruchomić silnik, gdyż nie uruchomi go żaden automat.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃n͇t͡ʃʲɲɛ, AS: rẽṇčʹńe
Wiktionary
rzecz. rączęta nmos., ręczniczek mrz., ręka ż., ręczny m., ręczenie n., poręczenie n., poręcz ż.
czas. ręczyć ndk., poręczyć dk.
przym. ręczny
przysł. odręcznie
Wiktionary
(1.1) manualnie
Wiktionary
1. kawałek materiału do wycierania ciała;
2. pejoratywnie: turban
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gruby kawałek tkaniny przeznaczony do wycierania ciała
Wiktionary
Ręcznik – wyrób z materiału chłonącego wodę: tkaniny (trwały) lub papieru (jednorazowego). Służy przede wszystkim do wycierania ludzkiego ciała po umyciu, czasem także do np. doraźnego okrycia.
Wikipedia
(1.1) Pokojówka nie wymieniła gościowi hotelu brudnych ręczników.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃n͇t͡ʃʲɲik, AS: rẽṇčʹńik
Wiktionary
rzecz. ręka ż., rączka ż., podręcznik m., ręcznikowiec m.
:: zdrobn. ręczniczek m.
przym. ręcznikowy, ręczny, podręczny
Wiktionary
grzejnik łazienkowy umożliwiający wieszanie i osuszanie wilgotnych ręczników
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. łazienkowy grzejnik do suszenia ręczników
Wiktionary
rzecz. ręczny mrz., ręka ż., rączka ż., rękaw m., rękawek m., ręcznik m., ręczniczek m., podręcznik m.
przym. ręczny, ręcznikowy, podręczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ręcznikiem, dotyczący ręcznika
Wiktionary
rzecz. ręcznik m., ręczniczek m., ręcznikowiec mrz.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wrodzona lub utrwalona preferencja do używania jednej ręki (prawej, lewej lub obu)
SJP.pl
1. wykonywany lub obsługiwany ręką;
2. przystosowany do noszenia w ręku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany ręką, rękami; powstały z pracy rąk (bez użycia maszyn)
(1.2) o narzędziach, przyrządach: uruchamiany za pomocą rąk, nieautomatyczny
(1.3) dostosowany do noszenia w rękach
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. mot. hamulec ręczny
Wiktionary
(1.2) Wypadki z narzędziami ręcznymi często kończą się poważnymi obrażeniami palców i dłoni.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: rẽṇčny
Wiktionary
rzecz. ręcznikowiec mrz., rączęta nmos., ręczniczek mrz., ręka ż., rączka ż., ręczna ż., rękaw m., ręcznik m., poręcz ż.
przym. podręczny, poręczny
przysł. ręcznie
Wiktionary
osoba poręczająca za kogoś; poręczyciel
SJP.pl
Ręczyn ( Reutnitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Zgorzelec.
Ręczyn to wieś leżąca na Pogórzu Izerskim, u północnego podnóża Wyniosłości Działoszyńskiej, na granicy z Doliną Nysy Łużyckiej, na lewym brzegu Witki, na wysokości około 200–215 m n.p.m.
Wikipedia
dziesięcionogi skorupiak krótkoodwłokowy
SJP.pl
1. brać na siebie odpowiedzialność za kogoś, za coś;
2. potocznie: być pewnym czegoś, zapewniać o czymś;
3. nie ręczyć za siebie - obawiać się, że się straci panowanie nad sobą
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) odpowiadać za coś lub za kogoś
(1.2) być czegoś pewnym
(1.3) stpol. zabierać czyjeś mienie jako zapłatę za długi
Wiktionary
(1.1) Za jego uczciwość mogę ręczyć, czym tylko chcesz.
(1.2) Jeden leśniczy w leśnej dziczy / (nazwisko, adres się nie liczy) / każdego roku (mniejsza z datą) / na trzeźwo (choć nie ręczę za to), / jak jeleń na polanie ryczy.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: rẽṇčyć
Wiktionary
rzecz. rączęta nmos., ręczniczek mrz., ręczenie n., rączka ż., rękojmia, poręczyciel, ręka
czas. zaręczyć, dk. poręczyć
czas. zaręczać, poręczać
przysł. ręcznie
Wiktionary
(1.1-2) dawać gwarancję, gwarantować, poręczać, oświadczać, potwierdzać, twierdzić
Wiktionary
Rędocin – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, powiecie skarżyskim, w gminie Bliżyn. Ma status sołectwa.
W 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez Rędocin przechodzi niebieski szlak turystyczny z Pogorzałego do Kuźniaków.
Wikipedia
gleba powstała ze zwietrzenia skał węglanowych i siarczanowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. płytka gleba powstająca na skałach wapiennych;
Wiktionary
Rędzina – (również gleby darniowe-węglanowe) płytka międzystrefowa gleba kalcymorficzna powstała na skałach wapiennych. Rędziny są na ogół glebami żyznymi, jednakże z powodu trudności w uprawianiu są zakwalifikowane jako gleby klas od IIIa do V. W niektórych systemach klasyfikacji gleb (FAO, WRB) rędziny odpowiadają niektórym typom leptosoli i kambisoli.
Wikipedia
gleba powstała ze zwietrzenia skał węglanowych i siarczanowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z Rędzinami, dotyczący Rędzin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. wałek do ciasta
Wiktionary
IPA: rɛ̃ŋˈɡulɛt͡s, AS: rẽŋgulec
Wiktionary
(1.1) wałek; reg. śl. nudelkula
Wiktionary
kończyna górna człowieka i naczelnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. część kończyny górnej człowieka lub małpy człekokształtnej od nadgarstka do końca palców, dłoń;
(1.2) pot. cała kończyna górna człowieka lub małpy człekokształtnej od barku po palce
(1.3) karc. wszystkie karty, które gracz trzyma w ręce (1.1)
(1.4) sport. w piłce nożnej: niedozwolone zagranie ręką (1.1)
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) audio|Pl-podaliśmy sobie ręce.ogg. Podaliśmy sobie ręce.
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca.
(1.2) audio|Pl-moim najbardziej niemiłym doświadczeniem było otwarte złamanie ręki w zeszłym roku.ogg. Moim najbardziej niemiłym doświadczeniem było otwarte złamanie ręki w zeszłym roku.
(1.3) audio|Pl-w ręce miałem dwa asy króla pik i damę kier.ogg. W ręce miałem dwa asy, króla pik i damę kier.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃ŋka, AS: rẽŋka
Wiktionary
rzecz. ręczny mrz., podręcznik m., ręcznik m., rękaw m., rękawica ż., rękawiczka ż., rękojmia ż., poręczenie n., poręka ż., zaręczyny, zrękowiny, ręczna ż.
:: zdrobn. rączka ż., rąsia ż.
czas. ręczyć ndk., poręczać ndk., wręczać ndk., wyręczać ndk., zaręczać ndk., zaręczać się ndk.
przym. odręczny, podręczny, poręczny, ręczny, zaręczynowy
przysł. ręcznie, odręcznie
Wiktionary
(1.1) dłoń, garść; pot. łapa, łapka, łapsko, graba; gw. Poznań pazura
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. część ubioru okrywająca rękę;
2. rozsuwany korytarz, łączący budynek portu lotniczego bezpośrednio z samolotem;
3. potocznie: długi, wąski tunel umożliwiający bezpieczne przejście;
4. przewód łączący wnętrze powłoki balonu z otaczającym powietrzem;
5. stożkowaty worek z lekkiej tkaniny służący jako wskaźnik kierunku wiatru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. element odzieży przykrywający ręce
(1.2) lotn. ruchomy tunel łączący samolot z terminalem lotniczym
(1.3) lekka, płócienna rura przywiązana jednym końcem do wysokiego masztu, służąca jako wskaźnik wiatru
(1.4) tunel z tkaniny łączący dwa zbiorniki, służący do przesypywania materiałów sypkich, śmieci itp.
(1.5) kulin. rura z cienkiej folii służąca do pieczenia potraw w piekarniku bez utraty wilgoci; piekarnik foliowy
(1.6) wojsk. cel do ćwiczeń strzelania artylerii przeciwlotniczej ciągniony na długiej linie za samolotem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niektóre koszulki mają krótkie rękawy, a niektóre długie.
(1.2) Do następnego samolotu wchodziliśmy rękawem.
(1.3) Rękaw pokazywał południowy wiatr.
(1.4) Ziarno przesypywano rękawem do pojemników.
Wiktionary
IPA: ˈrɛ̃ŋkaf, AS: rẽŋkaf
Wiktionary
rzecz. ręczniczek mrz., ręka ż., ręczny mrz.
:: zdrobn. rękawek mrz.
przym. ręczny, rękawowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krakowski festyn ludowy, organizowany w pierwszy dzień po Wielkanocy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: rękaw
Wiktionary
IPA: rɛ̃ŋˈkavɛk, AS: rẽŋkavek
Wiktionary
rzecz. rękaw mrz., ręcznikowiec mrz.
Wiktionary
część ubioru chroniąca dłoń, np. przed zimnem lub wysoką temperaturą; rękawiczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież wykonana z materiału lub gumy, nakładana na dłoń, żeby ją chronić od zimna, skaleczeń itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pamiętaj, żeby przed rozpoczęciem pracy założyć rękawice i okulary ochronne.
Wiktionary
IPA: ˌrɛ̃ŋkaˈvʲit͡sa, AS: rẽŋkavʹica
Wiktionary
rzecz. ręka ż., rękaw mrz.
:: zdrobn. rękawiczka ż.
przym. odręczny, rękawiczniczy
Wiktionary
(1.1) rękawiczka
Wiktionary
rzemieślnik zajmujący się wyrobem rękawiczek
SJP.pl
część ubioru chroniąca dłoń, np. przed zimnem lub wysoką temperaturą; rękawica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. rękawica
Wiktionary
(1.1) Zimą prawie wszystkie babcie robią na drutach swetry, szaliki i rękawiczki.
(1.1) Wieczorem, w granatowym cieniu, wysoki bufetowy w nicianych rękawiczkach wynosi na werandę lampę z jedwabnym abażurem.
Wiktionary
IPA: ˌrɛ̃ŋkaˈvʲit͡ʃka, AS: rẽŋkavʹička
Wiktionary
rzecz. rączęta nmos., rękawicznik mos., ręka ż., rękawica ż.
przym. rękawiczniczy
Wiktionary
(1.1) rękawica
Wiktionary
wyrób rękawiczek
SJP.pl
rzemieślniczka wyrabiająca rękawiczki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rękawicznictwem, dotyczący rękawiczników lub rękawicznictwa
Wiktionary
rzecz. rękawicznictwo n., rękawicznik m., rękawiczarka ż., rękawiczka ż., rękawica ż.
przym. rękawiczkowy
Wiktionary
rzemieślnik produkujący rękawiczki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wykonujący rękawiczki
Wiktionary
rzecz. rękawicznictwo n., rękawica ż., rękawiczka ż.
:: fż. rękawiczarka ż.
przym. rękawiczniczy
Wiktionary
Rękawiec – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Budziszewice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
krakowski festyn ludowy, organizowany w pierwszy dzień po Wielkanocy
SJP.pl
Rękawka – krakowskie święto, obchodzone na Wzgórzu Lasoty po pierwszej wiosennej pełni (obecnie najczęściej we Wtorek Wielkanocny), nawiązujące do słowiańskiej tradycji wiosennego święta zmarłych. Do tradycji Rękawki należy m.in. rzucanie oraz toczenie jaj, symbolu nowego życia.
Wikipedia
deska do prasowania rękawów
SJP.pl
1. uderzenie kogoś, pobicie;
2. dawniej: praca ręczna; rękodzieło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) uderzenie kogoś, pobicie
(1.2) przest. praca wykonywana ręcznie
(1.3) pot. żart. masturbacja
Wiktionary
IPA: rɛ̃ŋˈkɔt͡ʃɨ̃n, AS: rẽŋkočỹn
Wiktionary
przym. rękoczynny
Wiktionary
(1.1) mordobicie
(1.2) rękodzieło
Wiktionary
taki, który został do czegoś zobowiązany przez podanie ręki, jako potwierdzenia umowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. taki, który daje porękę; zaangażowany poprzez rękojmię; zobowiązany przez podanie ręki
(1.2) daw. zabezpieczony rękojmią; wynikający z zobowiązania
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. dworzanin dla celów reprezentacyjnych
Wiktionary
(2.1) dworzanin rękodajny
Wiktionary
ręczny wyrób przedmiotów użytkowych lub artystycznych; rękodzieło, rzemiosło, manufaktura
SJP.pl
kobieta tworząca wyroby artystyczne, zwykle wykonywane ręcznie
SJP.pl
dotyczący rękodzielnictwa, rękodzielnika
SJP.pl
twórca wyrobów artystycznych zwykle wykonywanych ręcznie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która wytwarza ręcznie jakieś przedmioty, uprawia rękodzielnictwo
Wiktionary
Rękodzielnik – dwutygodnik wydawany we Lwowie od ok. 1912 do wybuchu I wojny światowej przez organ instytutu lwowskiej Izby Handlowej i Przemysłowej i Izby Stowarzyszeń Rękodzielniczych we Lwowie. Rękodzielnik wychodził 1 i 15 każdego miesiąca.
Było to pismo techniczne na poziomie popularnym, które można uważać za pierwowzór Młodego Technika, chociaż bardziej dotyczył drobnych rzemieślników.
Wikipedia
IPA: ˌrɛ̃ŋkɔˈd͡ʑɛlʲɲik, AS: rẽŋkoʒ́elʹńik
Wiktionary
rzecz. rękodzieło n., rękodzielnictwo n.
:: fż. rękodzielniczka ż.
przym. rękodzielniczy
przysł. rękodzielniczo
Wiktionary
1. wyrób wykonany ręcznie przez artystę ludowego;
2. zbiór takich przedmiotów;
3. ręczny wyrób przedmiotów użytkowych lub artystycznych; rękodzielnictwo, rzemiosło, manufaktura
SJP.pl
Rękodzieło – forma drobnej produkcji opartej na pracy ręcznej, posiadająca jednocześnie walory artystyczne.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) część jakiegoś narzędzia, przyrządu lub broni służąca do trzymania;
Wiktionary
Rę
Wikipedia
(1.1) Hełm umieścili u boku, pęknięty róg, a także rękojeść i szczątki strzaskanego miecza na piersi.
(1.1) Firma handlowała rękojeściami, sprowadzając je z Chin.
Wiktionary
IPA: rɛ̃ŋˈkɔjɛ̇ɕt͡ɕ, AS: rẽŋkoi ̯ėść
Wiktionary
(1.1) uchwyt, trzonek, rączka
Wiktionary
poręka
1. poręczenie, zagwarantowanie, przyrzeczenie czegoś;
2. odpowiedzialność majątkowa sprzedawcy lub wykonawcy za wady rzeczy stanowiącej przedmiot transakcji;
3. kwota pieniężna składana przez osobę przystępującą do przetargu; wadium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poręczenie, gwarancja
(1.2) zapewnienie
(1.3) hand. odpowiedzialność (za wady)
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Rękojmia – ustawowa, czasami obligatoryjna odpowiedzialność sprzedawcy względem kupującego za wady fizyczne oraz prawne rzeczy sprzedanej. Stosowana przy umowie sprzedaży, ma również odpowiednie zastosowanie do innych stosunków prawnych.
Wikipedia
rzecz. rączęta nmos., ręka ż.
czas. ręczyć
Wiktionary
1. tekst lub zapis nutowy pisany ręcznie; manuskrypt;
2. maszynopis autorski przed wydrukowaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. tekst utworu (lub inny tekst) pisany ręcznie;
(1.2) książk. maszynopis autorski przed publikacją
Wiktionary
Rę
Wikipedia
IPA: rɛ̃ŋˈkɔpʲis, AS: rẽŋkopʹis
Wiktionary
rzecz. rękopiśmiennictwo n.
przym. rękopiśmienny, rękopiśmienniczy, rękopisowy
Wiktionary
skr. rkps lub rkp
(1.1) manuskrypt, autograf
Wiktionary
dyscyplina badająca zabytki rękopiśmienne, utrwalone na miękkim materiale
SJP.pl
Rę
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) pisany ręcznie
(1.2) składający się z rękopisów
Wiktionary
(1.1) Liczne zdania w języku polskim zachowały się w rękopiśmiennych księgach sądowych notujących treść procesów, zeznań oraz rot sądowych.
Wiktionary
przym. rękopiśmienniczy
rzecz. rękopis mrz.
Wiktionary
(1.1) rękopiśmienniczy, odręczny
(1.2) manuskryptowy, rękopiśmienniczy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rząd ssaków łożyskowych, obejmujący około 1100 gatunków; nietoperze
SJP.pl
o cechach rękoskrzydłych (rząd ssaków)
SJP.pl
Rękowice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, w gminie Magnuszew.
Wieś szlachecka Rakowice położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie wareckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
Rększowice (nazwa oboczna: Rękoszowice) – wieś sołecka o charakterze ulicówki w gminie Konopiska w powiecie częstochowskim w województwie śląskim.
Do 1952 roku istniała gmina Rększowice. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.
Wikipedia
Ręszów (niem. "Ransen") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Ścinawa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego. Według danych z roku 2006 wieś miała 290 mieszkańców. Podczas Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) spisano w Ręszowie 276 mieszkańców.
Wikipedia
Rżaniec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Olszewo-Borki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Wsi.
Wikipedia
dawniej: słoma żytnia
SJP.pl
dawniej, dziś gwarowo: żytni (od: reż - dawniej żyto)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. także gw-pl|Śląsk, Poznań, Pomorze. żytni
Wiktionary
rzecz. reż, rżysko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. drabina stanowiąca element rżebrzyniaka
Wiktionary
(1.1) Mam uszkodzone rżebrzyny w rżebrzyniaku.
Wiktionary
rzecz. rżebrzyniak mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wóz drabiniasty do zwózki żyta
Wiktionary
(1.1) Mam uszkodzone rżebrzyny w rżebrzyniaku.
Wiktionary
rzecz. rżebrzyna ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odgłos konia wydawany paszczą
(1.2) przen. śmiech przypominający rżenie (1.1)
Wiktionary
IPA: ˈrʒɛ̃ɲɛ, AS: ržẽńe
Wiktionary
czas. rżeć ndk., zarżeć dk.
rzecz. zarżenie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w środkowej Rosji, w obwodzie twerskim, nad Wołgą;
Wiktionary
Rżew ( Ржев) – miasto w zachodniej części Rosji, w obwodzie twerskim, nad Wołgą.
Wikipedia
rzecz. Rżewka ż.
przym. rżewski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Rżewem, dotyczący Rżewa
Wiktionary
rzecz. Rżew mrz.
Wiktionary
1. o koniu: wydawać charakterystyczny głos;
2. potocznie: śmiać się gromko; rechotać
SJP.pl
czasownik
(1.1) o koniu: wydawać charakterystyczny głos
(1.2) przen. pot. śmiać się głośno, hałaśliwie
Wiktionary
(1.1) Konie pasące się na łące rżały radośnie.
(1.2) Widzowie widząc nieporadność prezentera, rżeli z uciechy.
Wiktionary
IPA: rʒɛt͡ɕ, AS: ržeć
Wiktionary
rzecz. rżenie n., zarżenie n.
czas. zarżeć dk.
Wiktionary
(1.2) rechotać
Wiktionary
roślina z rodziny traw, występująca na łąkach i polanach leśnych; kupkówka
SJP.pl
rznąć (rzadziej);
1. potocznie, rzadko: rzucić z całych sił, grzmotnąć;
2. pospolicie: uderzyć silnie; rąbnąć, trzasnąć, wyrżnąć, zdzielić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|rżnąć.
Wiktionary
czas. rżnąć, dorżnąć, przerzynać, przerżnąć
rzecz. dorżnięcie n., wyrzynarka ż.
Wiktionary
rznąć (rzadziej);
1. potocznie, rzadko: rzucić z całych sił, grzmotnąć;
2. pospolicie: uderzyć silnie; rąbnąć, trzasnąć, wyrżnąć, zdzielić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rżnąć, ciąć
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk rzezać
Wiktionary
rznąć (rzadziej);
1. ciąć, krajać;
2. rzeźbić, szlifować;
3. potocznie:
a) zabijać czymś ostrym;
b) wrzynać się;
c) robić coś (np. grać na instrumencie) z zapałem;
d) boleć;
e) mówić ostro;
f) ściągać, odpisywać, zrzynać;
4. wulgarnie:
a) mieć stosunek seksualny;
b) oddawać kał;
5. rżnąć się - potocznie:
a) bić się nawzajem;
b) mieć stosunek seksualny
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) ciąć na części
(1.2) wyrzynać ozdoby
(1.3) pot. zabijać ostrym narzędziem
(1.4) pot. wpijać się boleśnie
(1.5) pot. robić coś z zapałem
(1.6) pot. udawać lub naśladować kogoś
(1.7) pot. mówić coś wprost, nie zważając na okoliczności
(1.8) pot. rzucić czymś z rozmachem
(1.9) pot. uderzyć silnie
(1.10) wulg. o mężczyźnie: uprawiać seks w roli aktywnej
(1.11) posp. oddawać kał
(1.12) pot. grać
(1.13) pot. odpisywać zadanie, ściągać odpowiedzi
(1.14) pot. oszukiwać
czasownik zwrotny niedokonany rżnąć się (dk. brak)
(2.1) wulg. uprawiać seks
Wiktionary
(1.1) Stolarz rżnie deskę.
(1.4) Te buty strasznie rżną mnie w pięty.
(1.6) Nie rżnij głupa, tylko mów, jak jest.
(1.7) — Nie wiem, jak Ci to powiedzieć… — Rżnij prosto z mostu.
(1.10) Sąsiad rżnie sąsiadkę.
(1.11) Pański pies znowu rżnie w moim ogrodzie!
(1.12) Małgosia tak rżnie na skrzypcach, że w całym bloku słychać.
(1.12) Wczoraj rżnąłem w gry na komputerze przez cały dzień.
(1.13) Nauczycielka przyłapała mnie, jak rżnąłem odpowiedzi na sprawdzianie.
(2.1) Sąsiad rżnie się z sąsiadką.
Wiktionary
IPA: rʒnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ržnõńć
Wiktionary
rzecz. rżnięcie n., zerżnięcie n., zrzynanie n., porżnięcie n., oderżnięcie n., odrzynanie n., przerżnięcie n., przerzynanie n., wyrżnięcie n., wyrzynanie n., wyrzynarka ż., dorżnięcie n., rzezanie n., obrzezanie n., rzezacz m.
czas. dorżnąć, zerżnąć dk., zrzynać ndk., porżnąć dk., oderżnąć dk., odrzynać ndk., przerżnąć dk., przerzynać ndk., wyrżnąć dk., wyrzynać ndk.
przym. niedorżnięty, wyrzynarkowy
Wiktionary
(1.3) rzezać
(1.7) walić, mówić prosto z mostu, walić prosto z mostu
(1.10) pieprzyć, pierdolić, jebać
(1.11) srać
(1.13) ściągać, odpisywać
(2.1) pieprzyć się, pierdolić się, jebać się
Wiktionary
1. o koniu: wydawać charakterystyczny głos;
2. potocznie: śmiać się gromko; rechotać
SJP.pl
ściernisko; pole po skoszeniu rosnącego na nim zboża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) roln. pole po skoszeniu rosnącego na nim zboża
Wiktionary
IPA: ˈrʒɨskɔ, AS: ržysko
Wiktionary
rzecz. reż m.
przym. rżany
Wiktionary
(1.1) ściernisko
Wiktionary
1. symbol siarki, pierwiastka chemicznego;
2. oznaczenie simensa, jednostki fizycznej;
3. symbol południa, południowej szerokości geograficznej;
4. m-nar. kod samochodowy Szwecji
5. oznaczenie rozmiaru ubrania: mały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. dwudziesta czwarta litera polskiego alfabetu;
skrót
(2.1) fiz. sekunda (skrót i oznaczenie jednostki czasu)
przyimek
(3.1) daw. z
(3.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. z
Wiktionary
S s
S ("es", minuskuła: s) – dwudziesta czwarta litera polskiego i dziewiętnasta alfabetu łacińskiego. Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę przedniojęzykową szczelinową bezdźwięczną, np. [].
Nazwę tej litery w języku polskim wymawia się "es".
Wikipedia
(1.1) Przy jej imieniu widniał inicjał nazwiska, to znaczy S.
(3.1) Dzieciątko s nią płakało.
Wiktionary
IPA: ɛs, AS: es
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
(1.1) łacińska litera s
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
tłumaczenia.
(3.2) zobtłum|z.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|S.}}
źródła.
== s (język afar.) ==
wymowa.
IPA|s.
znaczenia.
litera
(1.1) sa, minuskuła czwartej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: S
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(2.1) hist. sek
Wiktionary
przedrostek
(1.1) tworzący czasowniki dokonane
Wiktionary
(1.1) formułować → sformułować • fałszować → sfałszować • koncentrować → skoncentrować
Wiktionary
skrót od: spółka (czytany jako cały wyraz); sp., ska
SJP.pl
skrót w funkcji rzeczownika rodzaju żeńskiego
(1.1) praw. ekon. = spółka
Wiktionary
(1.1) sp.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kształt litery S
Wiktionary
(1.1) esowaty
Wiktionary
skrót od: strona (czytany jako cały, odmienny wyraz); str.
SJP.pl
skrót
(1.1) = strona
(1.2) = siostra zakonna
(1.3) = sala
Wiktionary
(1.1) Wyjaśnienie trudniejszych wyrazów znajduje się na s. 420.
(1.2) Autorką słów jest służebniczka z Panewnik s. Magdalena Rząsa.
(1.3) Już 29 maja 2014 r. w siedzibie Wyższej Szkoły Technologii Informatycznych przy ul. Pawiej 55 w Warszawie, w s. 305, odbędzie się konferencja pt. "Bądź kreatywny - zaprojektuj swój innowacyjny biznes".
Wiktionary
IPA: ˈstrɔ̃na|ˈstrɔ̃nɨ, AS: strõna|strõny
Wiktionary
(1.1) rzecz. str., strona ż.
(1.2) rzecz. siostra ż.
Wiktionary
(1.1) str.
Wiktionary
[czytaj: es-A] rzadki skrót od: spółka akcyjna; SA
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Spółka Akcyjna
Wiktionary
(1.1) Ta stacja należy do ZE Kraków S.A.
Wiktionary
IPA: ɛs‿ˈa, AS: es‿a
Wiktionary
(1.1) SA
Wiktionary
[czytaj: es-CE] skrót od: spółka cywilna (czytany także jako całe wyrażenie); SC
SJP.pl
skrót od: science fiction; SF
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = film. liter. science fiction
Wiktionary
(1.1) skr. SF
Wiktionary
skrót
(1.1) praw. = spółka komandytowo-akcyjna
Wiktionary
rewers (odwrotna strona); Rv.
SJP.pl
międzynarodowy sygnał oznaczający wzywanie pomocy; SOS
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Senatus Populusque Romanus (senat i lud rzymski), łacińskiej formuły stanowiącej w starożytności oficjalną nazwę Imperium Rzymskiego, spełniający dawniej funkcję godła państwowego, obecnie umieszczany na obiektach użyteczności publicznej w Rzymie
SJP.pl
skrót od: status quo (z łaciny: stan prawny lub polityczny istniejący w danej chwili)
SJP.pl
skrót od: Stary Testament (czytany jako całe, odmienne wyrażenie); ST
SJP.pl
skrót od: sit tibi terra levis (z łaciny: niech ci ziemia lekką będzie; zwyczajowa formuła zapisywana na nagrobkach rzymskich, teraz także zwrot kończący mowy pogrzebowe)
SJP.pl
skrót od: sub voce - pod wyrazem, pod hasłem (słownika, encyklopedii itp.)
SJP.pl
[czytaj: es-A]
1. skrót od: spółka akcyjna; S.A.;
2. skrót od: Die Sturmabteilung der Nationalsozialistischen Deutschen Arbeiterpartei - Oddział Szturmowy NSDAP
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = ekon. praw. spółka akcyjna;
(1.2) = biol. fiz. swoista absorpcja;
(1.3) = praw. sąd apelacyjny;
(1.4) = adm. eduk. szkoła aspirantów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bank Pekao SA
(1.1) Siedziba zarządu PP SA znajduje się w Warszawie.
Wiktionary
IPA: ɛs‿ˈa, AS: es‿a
Wiktionary
(1.1) S.A.
Wiktionary
skrót od: South African Airways - Linie Lotnicze Południowej Afryki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
marka samochodów; SAAB
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: sab-skańja] szwedzkie przedsiębiorstwo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rdzenny mieszkaniec Laponii
Wiktionary
przym. saamski
Wiktionary
(1.1) Lapończyk, Lopar, Łopar
Wiktionary
grupa etniczna zamieszkująca obszar Laponii; Lapończycy, Saamowie
SJP.pl
grupa etniczna zamieszkująca obszar Laponii; Lapończycy, Saami
SJP.pl
Sa
Wikipedia
→ Saamowie (grupa etniczna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Saamami, dotyczący Saamów
Wiktionary
rzecz. Saam mos.
Wiktionary
rzeka w Szwajcarii
SJP.pl
1. → Saane (rzeka w Szwajcarii);
2. koza saaneńska - mleczna rasa kozy domowej o krótkiej, białej sierści
SJP.pl
[czytaj: zara albo sara]
1. rzeka we Francji i w Niemczech;
2. kraj związkowy w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. kraj związkowy w zachodniej części Niemiec;
(1.2) geogr. hydrol. rzeka we Francji i Niemczech, prawy dopływ Mozeli, jej źródło znajduje się w Alzacji;
Wiktionary
Saara ( Saarland; Sarre) – kraj związkowy w zachodniej części Niemiec, którego stolicą jest miasto Saarbrücken.
Leży na obszarze Średniogórza Niemieckiego, obejmuje południowy skraj gór Hunsrück i zachodnią część pogórza Nordpfälzer Bergland.
Większość ludności i przemysłu skupia się w Zagłębiu Saary, znajdującym się w południowej części kraju związkowego. Tutaj znajdują się takie miasta, jak Saarbrücken, Völklingen i Homburg.
Wikipedia
(1.1) Pierwsze wybory parlamentarne w Saarze odbyły się 5 października 1947 r.; na podstawie tej elekcji został utworzony pierwszy obieralny rząd saarski z J. Hoffmannem jako premierem (...).
Wiktionary
IPA: ˈsara, AS: sara
Wiktionary
przym. saarski
Wiktionary
[czytaj: zarbrüken albo zarbriken] miasto w Niemczech
SJP.pl
Saarbrücken (fr. "Sarrebruck"; luks. "Saarbrécken") – miasto w Niemczech nad Saarą, stolica kraju związkowego (niem. "Bundesland") Saara, siedziba związku regionalnego Saarbrücken. Polityczne i kulturalne centrum regionu, główny ośrodek gospodarczy Zagłębia Saary, wydobycie węgla kamiennego. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, elektrotechniczny, włókienniczy, spożywczy, poligraficzny, precyzyjny, hutniczy oraz chemiczny.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Saarą, dotyczący Saary (kraju związkowego, krainy i rzeki)
Wiktionary
(1.1) Pierwsze wybory parlamentarne w Saarze odbyły się 5 października 1947 r.; na podstawie tej elekcji został utworzony pierwszy obieralny rząd saarski z J. Hoffmannem jako premierem (...).
(1.1) Ponadto Rzesza jest poważnym odbiorcą szeregu wytworów przemysłu saarskiego oraz występuje jako dostawca artykułów technicznych, których przemysł saarski nie wytwarza.
Wiktionary
rzecz. Saara ż.
Wiktionary
1. imię żeńskie;
2. zdrobnienie od: Sabina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub żeński, nazwa własna
(1.1) zoonim popularne imię dla psa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Saba przywitała mnie dwoma szczeknięciami i merdaniem grubego ogona (…).
(1.1) ''Jarosławie Kaczyński, Lechu Kaczyński, Ludwiku Dorn… i Sabo, nie idźcie tą drogą.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od sabat
Wiktionary
rzecz. sabat m.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
kichawiec, sabadyla;
1. cebulkowa roślina z rodziny liliowatych;
2. wyciąg octowy lub etanolowy z nasion tej rośliny
SJP.pl
kichawiec, sabadyl;
1. cebulkowa roślina z rodziny liliowatych;
2. wyciąg octowy lub etanolowy z nasion tej rośliny
SJP.pl
Sa
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Sabak (Sabacc) – najpopularniejsza z hazardowych gier karcianych w fikcyjnym świecie "Gwiezdnych wojen". Sabakiem nazywany jest też wygrywający układ kart w tej grze. Gra jest często porównywana do pokera albo blackjacka. Doczekała się kilku licencjonowanych wydań w świecie rzeczywistym. Nie istnieje jeden zbiór zasad do gry uznawany za kanoniczny i w samym uniwersum GW gra ma wiele wariantów.
Wikipedia
palma sabalowa, bocznia, drzewo z rodziny arekowatych
SJP.pl
Sabal – rodzaj roślin z rodziny arekowatych (palm). Obejmuje 16 gatunków, które występują w południowo-wschodniej części USA, w Ameryce Środkowej oraz w Wenezueli i Kolumbii na północy Ameryki Południowej. Suche liście często pozostają poniżej korony, tworząc rodzaj „spódniczki”. Kwiaty męskie i żeńskie występują na tej samej roślinie.
Wikipedia
przymiotnik od: sabal
SJP.pl
1. w średniowiecznych wierzeniach: zlot czarownic w odludnym miejscu (zwykle na szczycie łysej góry) w celu odnowienia przyrzeczenia wierności szatanowi;
2. w judaizmie: świąteczny dzień tygodnia; szabat; szabas;
3. przenośnie: negatywnie o zebraniu wielu ludzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lud. tajemny zlot czarownic
(1.2) rel. zob. szabat.
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) hist. węgierski żołnierz zaciężny w XVII wieku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ponoć na Łysej Górze odbywały się sabaty wiedźm.
(1.2) Jahwe odwraca wzrok od waszych sabatów, nie podobają mu się wasze święta nowiu.
(2.1) Marszałek przyprowadził ze sobą pięć tysięcy sabatów i stu konnych.
Wiktionary
IPA: ˈsabat, AS: sabat
Wiktionary
rzecz. sabatysta mos., sabatystka ż., sabatarianin mos., sabatarianka ż., sabataista mos., sabatnik mrz., sabataizm m., sabatianizm m., sabatianista mos., Sabat m./ż.
przym. sabatowy, sabatystyczny, sabatariański, sabataistyczny, sabatianistyczny
Wiktionary
wyznawca sabataizmu (sabatianizmu); sabatianista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wyznawca sabataizmu
Wiktionary
rzecz. sabat mos./mrz.
Wiktionary
→ sabataista; sabatianistka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyznawczyni sabataizmu
Wiktionary
rzecz. sabataizm mrz.
Wiktionary
XVII-wieczny ruch mesjanistyczny w judaizmie rozpowszechniony wśród Żydów Bliskiego Wschodu i Europy, uznający Sabataja Cwi za Mesjasza; sabatianizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. hist. religijny ruch mesjanistyczny w judaizmie, założony w połowie XVII wieku przez Szabetaja Cewi;
Wiktionary
Sabataizm, sabbatanizm – ruch mesjanistyczny w judaizmie, założony w XVII wieku przez Szabetaja Cewiego. Wywodził się z idei mesjanistyczno-kabalistycznych. Sabataizm rozpowszechnił się głównie wśród Żydów sefardyjskich. Ruch był potępiany przez rabinów judaizmu ortodoksyjnego.
Wikipedia
(1.1) W odróżnieniu od zwolenników kabały praktycznej sabataizm głosił radość życia oraz złączenie się z Bogiem przez ekstazę.
Wiktionary
rzecz. sabat mos./mrz., sabataista m., sabataistka ż.
przym. sabataistyczny
Wiktionary
(1.1) szabataizm, sabbatanizm
Wiktionary
chrześcijańskie ugrupowania religijne święcące sobotę zamiast niedzieli (nawiązujące w ten sposób do tradycji żydowskiej), np. adwentyści; sabatyści
SJP.pl
Sabatarianie, sabatajanie, sabatyści – ugrupowania chrześcijańskie, których praktyki religijne nawiązywały do tradycji żydowskiej (głównie w liturgii), a dzień święty obchodziły w sobotę. Grupy sabatarian istniały, dla przykładu, w Finlandii w XV wieku, na Morawach w XVI wieku, w Rosji (subbotniki) i na Węgrzech (sabatarianizm szeklerski). Od XVII wieku sabatarianizm wyznawał odłam baptystów dnia siódmego w Anglii i Ameryce, który wpłynął na niektóre grupy adwentystów.
Wikipedia
członek ugrupowania religijnego święcącego sobotę zamiast niedzieli; sabatysta
SJP.pl
doktryna religijna nakazująca święcenie soboty jako dnia odpoczynku i nabożeństwa, nawiązująca do tradycji żydowskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przekonanie, że dniem świętowanym ku czci Boga powinna być sobota
Wiktionary
(1.1) Baptyści skłaniali się ku sabatarianizmowi.
Wiktionary
IPA: ˌsabatarʲˈjä̃ɲism̥, AS: sabatarʹi ̯ä̃ńism̦
Wiktionary
członkini ugrupowania religijnego święcącego sobotę zamiast niedzieli; sabatystka
SJP.pl
wyznawca sabatianizmu (sabataizmu); sabataista
SJP.pl
XVII-wieczny ruch mesjanistyczny w judaizmie rozpowszechniony wśród Żydów Bliskiego Wschodu i Europy, uznający Sabataja Cwi za Mesjasza; sabataizm
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. lichtarz, żyrandol wieloramienny, w którym zapala się świece w sabat;
2. rodzaj pieca do pieczenia mięsa lub ciasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. lichtarz wieloramienny
(1.2) przest. piec do pieczenia chleba, mięsa
Wiktionary
IPA: saˈbatʲɲik, AS: sabatʹńik
Wiktionary
rzecz. sabat m.
przym. sabatowy, szabatowy, szabaśny
Wiktionary
(1.1-2) szabaśnik, sabatnica, szabaśnica, reg. szabatnik, reg. sabaśnik
Wiktionary
przymiotnik od: sabat (np. sabatowy odpoczynek, sabatowy wieczór)
SJP.pl
członek ugrupowania religijnego święcącego sobotę zamiast niedzieli; sabatarianin
SJP.pl
członkini ugrupowania religijnego święcącego sobotę zamiast niedzieli; sabatarianka
SJP.pl
chrześcijańskie ugrupowania religijne święcące sobotę zamiast niedzieli (nawiązujące w ten sposób do tradycji żydowskiej), np. adwentyści; sabatarianie
SJP.pl
mieszkaniec Sabaudii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Sabaudii
Wiktionary
rzecz. Sabaudia ż.
:: fż. Sabaudka ż.
przym. sabaudzki
Wiktionary
kraina historyczna we Francji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. kraina historyczna w południowo-wschodniej Francji;
(1.2) geogr. adm. francuski departament położony w regionie Owernia-Rodan-Alpy;
Wiktionary
Sabaudia (fr. "Savoie") – kraina historyczna w południowo-wschodniej Francji, we francuskich Alpach, przy granicy ze Szwajcarią i Włochami. Część regionu administracyjnego Owernia-Rodan-Alpy (departamenty Sabaudia i Górna Sabaudia).
Wikipedia
(1.1) Wczesną fazę osadnictwa Burgundów na terenie Sabaudii, datowaną na połowę V w., reprezentują nieliczne znaleziska archeologiczne, mające wyraźną wschodniogermańską proweniencję.
(1.1) Od XI do XV wieku Piemont był podzielony na pięć jednostek terytorialnych: Turyn, Ivreę, Monferrato, Saluzzo i Sabaudię.
Wiktionary
rzecz. Sabaudczyk mos., Sabaudka ż.
przym. sabaudzki
Wiktionary
mieszkanka Sabaudii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Sabaudii
Wiktionary
rzecz. Sabaudia ż.
:: fm. Sabaudczyk mos.
przym. sabaudzki
Wiktionary
przymiotnik od: Sabaudia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sabaudią lub Sabaudczykami, dotyczący Sabaudii
Wiktionary
rzecz. Sabaudia ż., Sabaudka ż., Sabaudczyk mos.
Wiktionary
[czytaj: sabaJĄ] zabaglione, zabaione, zabajone;
1. krem z jaj, cukru i wina lub soku owocowego, podawany na ciepło;
2. lody waniliowe z alkoholem
SJP.pl
Sabała, Sabalik (właśc. Jan Krzeptowski) (1809-1894), polski muzykant i gawędziarz góralski, znakomity myśliwy
SJP.pl
Sa
Wikipedia
dotyczący Sabały
SJP.pl
góralski ozdobny stanik kobiecy
SJP.pl
[czytaj: sabatikal] płatny urlop długoterminowy, udzielany pracownikom o długim stażu pracy
SJP.pl
wyznawca sabeizmu
SJP.pl
kult gwiazd rozpowszechniony w religiach wschodnich, głównie wśród plemion zamieszkujących królestwo Saby
SJP.pl
Sabeizm (arab. صابئين, gr. σεβεοι/σεβομενοι) – termin, stosowany na określenie kultu gwiazd u przedislamskich Arabów i ludów z obszarów starożytnego Bliskiego Wschodu. Nazwa została wzięta od plemion sabejskich (Sabejczycy lub ludy Saba), które zamieszkiwały południowo-wschodnią Arabię.
Wikipedia
wyznawca sabeizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. hist. jedna z doktryn monarchianistycznych w chrześcijaństwie w II–IV wieku, zaprzeczająca istnieniu hipostaz Trójcy Świętej;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) Kościół uznał, że sabelianizm przekreśla wiarę chrześcijan w Jezusa jako Boga Zbawiciela, i odrzucił go.
Wiktionary
rzecz. sabelianin mos.
Wiktionary
(1.1) (późny) modalizm
Wiktionary
belgijskie linie lotnicze; Sabena
SJP.pl
Sabena – była belgijska linia lotnicza z siedzibą w Brukseli.
Wikipedia
studnia publiczna w architekturze islamu, najczęściej umieszczana w pawilonie i otoczona ozdobną kratą
SJP.pl
Sabil lub sebil (arab. سبيل transkrybowane "sabīl," tur. "sebil") – studnia publiczna w tradycyjnej architekturze islamskiej przyjmująca postać pawilonu lub budynku, w którym woda jest swobodnie wydawana członkom społeczeństwa przez pracownika za okratowanym oknem. Termin ten jest czasami używany również w odniesieniu do prostych bezzałogowych fontann z kranem do wody pitnej.
Wikipedia
jednostka pochłaniania akustycznego
SJP.pl
Sabin – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa "sabinus" oznaczającego pochodzący z Sabinów, plemienia zamieszkującego środkową Italię. Wśród patronów św. Sabin ze Spoleto, biskup i męczennik (†303).
Wikipedia
jednostka pochłaniania akustycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Podczas dorocznego balu w święto Purim podszedł do sprzedającej bilety Sabiny obcy mężczyzna i spytał, czy może zaprosić ją do tańca.
Wiktionary
IPA: saˈbʲĩna, AS: sabʹĩna
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Sabin m.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Saby lub z nią związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związek z grupy terpenów, składnik olejku eterycznego dębu lub świerka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sabiny lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Sabina (imię żeńskie)
SJP.pl
Sabinka – przystanek kolejowy w Starym Opolu, w województwie mazowieckim, w Polsce.
Wikipedia
plemiona starożytne
SJP.pl
Sabinowie (l.poj. Sabin, r. ż. Sabinka, Sabinki; Sabini) – lud Italików z grupy osko-umbryjskiej zamieszkujący w starożytności środkową Italię.
Od etnonimu Sabinów pochodzi imię Sabin (Sabinus), a pośrednio nazwa Sabinian.
Wikipedia
jednostka pochłaniania akustycznego
SJP.pl
oparta na francuszczyźnie odmiana języka wykorzystywana głównie w Afryce Północnej
SJP.pl
1. → Sabinowie;
2. jałowiec sabiński - gatunek krzewu iglastego z rodziny cyprysowatych; jałowiec sawina
SJP.pl
przymiotnik od: Sabnie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Sabnie – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Sabnie. Jest siedzibą gminy i ma status sołectwa. Leży nad Cetynią, dopływem Bugu. W XV w. wieś należała do tzw. włości gródecko-grodziskiej (obok m.in. Grodziska, Hołowienek i zaginionej Suchowierchy); w źródłach pojawiają się m.in. spory mieszkańców Sabni z sąsiadami i skargi na dzierżawców. Wieś duchowna biskupów płockich; w 1795 leżała w ziemi drohickiej województwa podlaskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od sabot
Wiktionary
(1.1) To nie sabot, lecz tylko mały sabocik.
Wiktionary
rzecz. sabot m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający sześćdziesięciu punktom (22,554 mm)
Wiktionary
Sa
Wikipedia
IPA: ˈsabɔ̃n, AS: sabõn
Wiktionary
obuwie wystrugane z drewna lub zrobione na podeszwie drewnianej; chodak; drewniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) obuw. drewniane chodaki, tradycyjnie wykonywane we Francji
(1.2) wojsk. techn. część pocisku podkalibrowego, która dopasowuje jego średnicę do lufy, z której jest wystrzeliwany;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsabɔt, AS: sabot
Wiktionary
rzecz. sabocik mrz.
Wiktionary
(1.1) drewniak
Wiktionary
1. walka z wrogiem lub protest poprzez uchylanie się od pracy, wadliwe jej wykonywanie, psucie urządzeń
2. ukryte działanie mające na celu przeszkodzenie w urzeczywistnieniu czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) umyślne niewypełnienie albo wypełnianie wadliwie swoich obowiązków w zamiarze wywołania dezorganizacji, strat i szkód; niewypełnienie danego zadania;
(1.2) skryte działanie, które ma na celu przeszkodzić realizacji czegokolwiek
Wiktionary
Sabotaż (z fr. "sabotage") – umyślne niewypełnienie albo wypełnianie wadliwie swoich obowiązków w zamiarze wywołania dezorganizacji, strat i szkód. Sabotaż ma na celu uniemożliwienie lub utrudnienie prawidłowego funkcjonowania zakładów albo urządzeń lub instytucji o poważnym znaczeniu dla działania państwa.
Wikipedia
(1.1) Oskarżono go o gospodarczy sabotaż i w następnym roku zgładzono.
Wiktionary
IPA: saˈbɔtaʃ, AS: sabotaš
Wiktionary
rzecz. sabotowanie n., zasabotowanie n., sabotażysta m., sabotażystka ż., sabotażówka ż.
:: zdrobn. sabotażyk m.
czas. sabotować ndk., zasabotować dk.
przym. sabotażowy
przysł. sabotażowo
Wiktionary
cecha czegoś związanego z sabotażem
SJP.pl
przymiotnik od: sabotaż (np. działania sabotażowe, czujnik sabotażowy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący sabotażu
Wiktionary
rzecz. sabotaż m., sabotowanie n.
czas. sabotować
Wiktionary
człowiek dokonujący sabotażu
SJP.pl
kobieta dokonująca sabotażu
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny storczykowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stosowanie sabotażu
Wiktionary
IPA: ˌsabɔtɔˈvãɲɛ, AS: sabotovãńe
Wiktionary
rzecz. sabotaż m., sabotażysta m., sabotażystka m.
czas. sabotować ndk.
przym. sabotażowy
Wiktionary
uprawiać sabotaż dla utrudnienia realizacji czegoś
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) stosować sabotaż
Wiktionary
(1.1) Pracownicy sabotują nowy projekt.
Wiktionary
IPA: ˌsabɔˈtɔvat͡ɕ, AS: sabotovać
Wiktionary
rzecz. sabotowanie n., sabotaż m., sabotażysta m., sabotażystka ż.
przym. sabotażowy
Wiktionary
obuwie wystrugane z drewna lub zrobione na podeszwie drewnianej; chodak; drewniak
SJP.pl
jadalny owoc kaktusów z rodzaju opuncja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. środ. Żyd, rdzenny mieszkaniec Izraela
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsabra, AS: sabra
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: saˈbrʲĩna, AS: sabrʹĩna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Sacco – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Salerno.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 701 osób (30,5 os./km²).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wyspa na Oceanie Spokojnym należąca do Rosji, oddzielona od kontynentu azjatyckiego Cieśniną Tatarską
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa na Oceanie Spokojnym u wybrzeży Rosji;
Wiktionary
Sachalin (ros. Сахалин; jap. 樺太, "Karafuto") – wyspa na Oceanie Spokojnym u wybrzeży Rosji. Administracyjnie wchodzi w skład obwodu sachalińskiego. Od kontynentu oddziela ją Cieśnina Tatarska (szerokość w najwęższym miejscu 7,3 km), a od japońskiej wyspy Hokkaido dzieli ją Cieśnina La Pérouse’a. Jest to największa wyspa Rosji.
Wikipedia
(1.1) Bezpośrednią przyczyną braku pełnej normalizacji stosunków jest spór terytorialny o południową część Wysp Kurylskich (cztery wyspy, w tym dwie niezamieszkane) oraz kwestia wytyczenia granic obszarów morskich wokół Sachalinu.
Wiktionary
IPA: saˈxalʲĩn, AS: saχalʹĩn
Wiktionary
przym. sachaliński
Wiktionary
przymiotnik od: Sachalin, wyspa na Oceanie Spokojnym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Sachalinu, związany z Sachalinem, pochodzący z Sachalinu
Wiktionary
(1.1) Geograficzne warunki Oceanu Spokojnego wyznaczały trzy podstawowe kierunki operacyjne: kamczacki, sachaliński i nadmorski.
Wiktionary
IPA: ˌsaxaˈlʲĩj̃sʲci, AS: saχalʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Sachalin m.
Wiktionary
enzym powodujący rozkład sacharozy (dwucukru) na cukry proste - glikozę i fruktozę, występujący m.in. w jelicie cienkim i drożdżach; inwertaza
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dwucukier (disacharyd) otrzymywany z buraków cukrowych i trzciny cukrowej, stosowany głównie jako tzw. cukier do herbaty; cukier trzcinowy, cukier buraczany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. disacharyd składający się z cząsteczek glukozy i fruktozy połączonych wiązaniem glikozydowym; wzór chemiczny|C12H22O11.;
Wiktionary
Sacharoza (sanskr. शर्करा "śarkarā", dosł. „ziarno piasku”, skąd stgr. σάκχαρον "sákcharon" „cukier”), – organiczny związek chemiczny, węglowodan z grupy disacharydów zbudowany z reszt -fruktozy i -glukozy. Ma słodki smak. W języku potocznym jest utożsamiana z cukrem. Główny składnik cukru spożywczego. Jest formą transportową cukrów w organizmach roślin.
Wikipedia
przym. sacharozowy
Wiktionary
(1.1) cukier trzcinowy, cukier buraczany, pot. cukier
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z sacharozą; zawierający sacharozę
Wiktionary
rzecz. sacharoza ż.
Wiktionary
(zwykle w liczbie mnogiej) związek organiczny zbudowany z atomów węgla, wodoru i tlenu, szeroko rozpowszechniony w przyrodzie, stanowiący materiał budulcowy i zapasowy, źródło energii organizmów żywych; cukier; węglowodan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. zob. węglowodan.
Wiktionary
(1.1) Seitan to przyprawiony gluten z pełnoziarnistej pszenicy, który jest niskotłuszczowy oraz bogaty w białko i złożone sacharydy.
Wiktionary
przymiotnik od: sacharyd, np. jednostki, grupy sacharydowe
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) związek organiczny zbudowany z atomów węgla, wodoru i tlenu, szeroko rozpowszechniony w przyrodzie, stanowiący materiał budulcowy i zapasowy, źródło energii organizmów żywych; cukier; węglowodan
SJP.pl
miernik stężenia cukru w cieczach; cukromierz
SJP.pl
Sacharymetr – przyrząd pomiarowy umożliwiający wyznaczenie zawartości cukru (sacharozy) w roztworze wodnym. Jest to odpowiednio wyskalowany polarymetr. Działanie przyrządu oparte jest na pomiarze skręcalności roztworu sacharozy – substancji aktywnej optycznie. Kąt skręcenia płaszczyzny polaryzacji światła jest proporcjonalny do stężenia cukru, zgodnie ze wzorem:
Wikipedia
syntetyczny związek organiczny, biały krystaliczny proszek około 550 razy słodszy od cukru, używany w lecznictwie jako środek słodzący dla chorych na cukrzycę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny stosowany jako sztuczny środek słodzący;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) W wielu wypadkach doskonale oczyszczona sacharyna, nie mająca posmaku dawnej sacharyny, może smakowo zastąpić cukier.
Wiktionary
wódz indiański
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wódz indiański
Wiktionary
Sachem – nowela autorstwa Henryka Sienkiewicza, opublikowana na łamach dziennika „Słowo” w 1883 (po powrocie pisarza z podróży po Stanach Zjednoczonych). W 1889 wydana została w "Pismach Henryka Sienkiewicza" (tom XIX).
Wikipedia
(1.1) Podał ramię staremu Sachemowi i zaprowadził go pod sassafrasy, na brzeg Mississipi.
Wiktionary
IPA: ˈsaxɛ̃m|ˈsɛjt͡ʃɛ̃m|ˈsat͡ʃɛ̃m, AS: saχẽm|sei ̯čẽm|sačẽm
Wiktionary
w mitologii egipskiej: bogini, personifikacja niszczącej siły słońca, waleczności królewskiej i boskiej mocy chroniącej faraona; przedstawiana jako postać kobieca z głową lwicy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: zaksenhałzen]
1. osiedle w pobliżu Oranienburga (Niemcy);
2. hitlerowski obóz koncentracyjny, założony VIII 1936 w osiedlu Sachsenhausen
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sacin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Nowe Miasto nad Pilicą.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie bielskim ziemi rawskiej województwa rawskiego.
W latach 1954-1956 wieś należała i była siedzibą władz gromady Sacin, po przeniesieniu siedziby gromady i zmianie jej nazwy w gromadzie Rosocha. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
sakra (częściej);
1. w religioznawstwie: uroczystość święceń duchownych, zwłaszcza biskupich;
2. w historii: namaszczenie monarchy w czasie koronacji
SJP.pl
[czytaj: sakramentarium] we wczesnym średniowieczu: księga liturgiczna z najważniejszymi tekstami czytanymi przez kapłana w czasie celebracji mszy; sakramentarz
SJP.pl
[czytaj: sakramento]
1. rzeka w USA;
2. pasmo górskie w USA;
3. miasto w USA
SJP.pl
Sa
Wikipedia
[czytaj: sakrum] sfera spraw świętych; to, co odnosi się do rzeczy świętych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sfera tego, co święte
Wiktionary
Sacrum (łac.) – sfera świętości, wokół której koncentrują się wierzenia, obrzędy i praktyki religijne. Właściwość (stała bądź ulotna), która przysługuje niektórym przedmiotom (narzędzia kultu religijnego – naczynia, święte księgi, szaty), istotom (król, kapłan), przestrzeniom (świątynia, wzniesienie), okresom (niedziela, czas postu, Wielkanoc itp.). Siedzibą "sacrum" może stać się wszystko, nawet zwykłe przedmioty; miejsca czy osoby mogą otrzymać tę właściwość lub ją utracić.
Wikipedia
(1.1) Góra stanowiła sferę sacrum, do której nikt nie odważył się wstępować.
Wiktionary
IPA: ˈsakrũm, AS: sakrũm
Wiktionary
rzecz. sakralizacja ż.
przym. sakralny
Wiktionary
1. nieduży worek, torba podróżna
2. dawniej: męski płaszcz wiosenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobnienie od|sak.
(1.2) gw-pl|Draganowa,Lubelszczyzna wschodnia,Lubelszczyzna zachodnia,Supraśl. damski żakiet
(1.3) hist. ochrona na męskie genitalia
Wiktionary
rzecz. sak m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Saczyn – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Godziesze Wielkie.
Wikipedia
ogród owocowy; obszar gdzie zasadzono drzewa lub krzewy owocowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ogród, w którym rosną drzewa i krzewy owocowe;
Wiktionary
Sad – obszar użytkowany rolniczo (plantacja), na którym uprawia się drzewa lub krzewy dostarczające jadalnych owoców. Gałęzią nauki zajmującą się czynnościami związanymi uprawą sadu jest sadownictwo.
Wikipedia
(1.1) W naszym sadzie rosną same jabłonie.
Wiktionary
IPA: sat, AS: sat
Wiktionary
rzecz. sadownik m., sadowniczka ż., sadownictwo n., sadzenie n., posadzenie n., Sadów m., Sadówka ż., sadzeniak m.
:: zdrobn. sadek m.
czas. sadzić ndk., posadzić dk.
przym. sadowy, sadowniczy
Wiktionary
Sadalmelik (arab.; "Alfa Aquarii", "α Aqr") – gwiazda w gwiazdozbiorze Wodnika, odległa o około 523 lata świetlne od Słońca.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) film. komedia poruszająca poważne tematy, np. problemy psychiczne, życiowe porażki, nałogi itp.
Wiktionary
(1.1) Oglądając sadcom na ogół nie śmiejemy się z niczego miłego ani niewinnego. Śmiejemy się z mechanizmów społecznej opresji, z mroków ludzkiej psychiki i z dominujących kodów kulturowych, wobec których bohaterowie sadcomów stoją niemal zawsze w kompletnej kontrze.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Saddam (arab. صدام, "Ṣaddām") – imię męskie pochodzenia arabskiego. Wywodzi się z rdzenia Ṣ-D-M, oznaczającego "przeciwstawiać się".
Imię "Szaddam" pojawia się także w serii książek science-fiction Diuna, napisanej przed dojściem Saddama Husajna do władzy w Iraku. Imię Szaddam nosi Cesarz, rządzący galaktyką.
Wikipedia
nazwisko, m.in. Donatien de Sade - pisarz francuski (1740-1814)
SJP.pl
Sade, Sade Adu (wym. [ʃɑːˈdeɪ]), właśc. Helen Folasade Adu (ur. 16 stycznia 1959 w Ibadanie) – brytyjska piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów i producentka muzyczna nigeryjskiego pochodzenia. Liderka i wokalistka grupy muzycznej Sade.
Wikipedia
przymiotnik od: Sadki
SJP.pl
zdrobnienie od: sad (ogród owocowy)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: sadło
SJP.pl
wędrowny asceta hinduski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. hinduski wędrowny asceta;
Wiktionary
Sadhu (dewanagari साधु, trl. sādhu) – hinduski wędrowny asceta, żyjący ściśle według zasad religii, często ze splecionymi włosami, zwanymi dżata. Dąży on swoim życiem do osiągnięcia wyzwolenia.
Wikipedia
(1.1) Na marmurowych schodkach biegnących ku wodzie stoi pomarańczowy sadhu sypiąc na wodę okruszyny chlebowego placekacka.
Wiktionary
zdrobnienie od: sad (ogród owocowy)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nazwa dwóch wsi w Polsce;
2. wieś na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Sadkowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Sadkówka – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Michałów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Sadlinki
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Sadlinki – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kwidzyńskim, w gminie Sadlinki. Ma status sołectwa.
Miejscowość jest siedzibą gminy Sadlinki.
Wieś leży przy drodze wojewódzkiej nr 532 i na trasie linii kolejowej 207 Malbork – Grudziądz, na której jest stacja kolejowa Sadlinki.
Wikipedia
mający dużo sadła; tłusty, opasły
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
narzędzie do robienia otworów w spulchnionej glebie w odpowiednich odstępach, używane przy sadzeniu roślin
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Sadok – imię męskie pochodzenia hebrajskiego, oznaczające "słuszny", "sprawiedliwy", "prawidłowy". Patronem tego imienia jest bł. Sadok, polski mnich z Sandomierza, zamordowany wraz z 48 towarzyszami w czasie najazdu Tatarów w 1259 lub 1260 roku.
Wikipedia
(1.1) Nazywam się Sadok i jestem zdunem ze Skoczowa.
Wiktionary
potocznie:
1. sadomasochizm;
2. sadomasochistyczny, np. akcesoria sadomaso
SJP.pl
mężczyzna zaspokajający się seksualnie poprzez występowanie podczas zbliżenia sadyzmu i masochizmu
SJP.pl
kobieta zaspokajająca się seksualnie poprzez występowanie podczas zbliżenia sadyzmu i masochizmu
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z sadomasochizmem i sadomasochistami
Wiktionary
rzecz. sadomasochizm m., sadomasochista m., sadomasochistka ż.
przysł. sadomasochistycznie
Wiktionary
doznawanie rozkoszy płciowej przy zadawaniu albo odczuwaniu bólu; algolagnia
SJP.pl
Sadomasochizm – aktywność seksualna związana ze zniewoleniem, zadawaniem i doznawaniem bólu albo upokorzenia. W ramach sadomasochizmu wyróżnić można sadyzm i masochizm. Sadomasochizm jest fizycznym aspektem szerszego katalogu praktyk seksualnych jakim jest BDSM.
Wikipedia
przymiotnik od: sad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Czechach, w kraju hradeckim;
(1.2) geogr. wieś na Ukrainie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. sadowski
Wiktionary
przymiotnik od: Sadowne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skoczek sadowiec - gatunek pluskwiaka z rodziny skoczkowatych; bezrąbek sadowiec
SJP.pl
Sadowiec – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
We wsi urodził się prof. Marian Gapiński – nestor polskiego pieczarkarstwa.
Wikipedia
1. dawniej: siedziba, siedlisko;
2. w łowiectwie: tokowisko głuszców
SJP.pl
1. wskazywać komuś miejsce do siedzenia lub umieszczać na siedzeniu;
2. sadowić się - siadać wygodnie
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Sadowne – wieś we wschodniej Polsce, w północno-wschodniej części województwa mazowieckiego, w powiecie węgrowskim. Ma status sołectwa. Jest siedzibą gminy Sadowne. Leży przy drodze krajowej nr 50
Wikipedia
1. uprawa drzew i krzewów owocowych;
2. nauka o uprawie drzew i krzewów owocowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) roln. ogół zagadnień związanych z zakładaniem i prowadzeniem sadów
Wiktionary
Sadownictwo – dziedzina ogrodnictwa zajmująca się uprawą roślin trwałych (wieloletnich) dających jadalne owoce, czyli roślin sadowniczych. Zgodnie z tą definicją są to zarówno drzewa i krzewy jak i krzewinki i byliny uprawiane w sadach i na plantacjach.
Sadownictwo jest znane od starożytności, gdy w rejonie Morza Śródziemnego uprawiano drzewa daktylowe, figowe, oliwne oraz krzewy winorośli.
Wikipedia
rzecz. sad mrz., sadownik mos./mrz.
Wiktionary
właściciel sadu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która uprawia sad
(1.2) specjalista w dziedzinie zakładania i pielęgnowania sadów
(1.3) daw. dzierżawca sadu, przedsiębiorca kupujący owoce na drzewach w sadzie
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. roln. ciągnik o zmniejszonym rozstawie kół, przystosowany do wykorzystania w sadownictwie
(2.2) ogrod. niewielki ogródek (lub jego część) przeznaczona pod uprawę drzew i krzewów owocowych
Wiktionary
Sadownik – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie ignalińskim, w gminie Mielegiany.
Wikipedia
(1.1) Sadownik zebrał owoce.
Wiktionary
rzecz. sadowy mos., sad m., sadek m., sadzik m., sadowniczka ż., sadownictwo n., sadzenie n., posadzenie n., sadzeniak m.
czas. sadzić ndk., posadzić dk., zasadzać ndk., zasadzić dk., nasadzać ndk., nasadzić dk.
przym. sadowy, sadowniczy
Wiktionary
przymiotnik od: Sadowa, Sadowie
SJP.pl
Sadowski (forma żeńska: Sadowska; liczba mnoga: Sadowscy) – polskie nazwisko szlacheckie. Nazwisko pochodzi (inaczej dla rodów posługujących się innymi herbami) od nazw wsi Sadowice, Sady, Sadowie. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 34 924 osoby.
Wikipedia
przymiotnik od: sad
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z sadem
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Poznań. sadownik
Wiktionary
rzecz. sad, sadownictwo, sadownik
:: zdrobn. sadek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od: zob. sad.
Wiktionary
Sadu – wieś w Rumunii, w okręgu Sybin, w gminie Sadu. W 2011 roku liczyła 2365 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˈsadu, AS: sadu
Wiktionary
arystokrata w stronnictwie polityczno-religijnym w starożytnej Judei, przeciwnik faryzeuszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rel. członek stronnictwa zawiązanego wokół arystokracji kapłańskiej i rodowej starożytnego Izraela istniejącego między II w. p.n.e. a I w. n.e. przeciwstawiającego się faryzeuszom, uznającego Torę pisaną za jedyne źródło objawienia i odrzucającego tradycję ustną;
Wiktionary
(1.1) Jeżeli nawet niektórzy Żydzi skłaniali się do wiary w życie po śmierci, saduceusze przeciwnie, uczyli, że Biblii obcy jest taki pogląd […].
Wiktionary
przym. saducejski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
ogród owocowy; obszar gdzie zasadzono drzewa lub krzewy owocowe
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
siedziba, siedlisko, miejsce zamieszkania, osiedle
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. miejsce zamieszkane, siedziba
(1.2) książk. prymitywny budynek znajdujący się na odludziu, odosobnione domostwo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Sadyba Dutkowskiego była to na pozór zwykła chata kmieca słomą poszyta, wapnem obielona, o małych oknach, pęcherzami zaciągniętych, sieni długiej a wąskiej, dzielącej ją na dwie części.
Wiktionary
IPA: saˈdɨba, AS: sadyba
Wiktionary
(1.1) domostwo, siedlisko, osada
(1.2) zagroda, hist. chutor
Wiktionary
1. osoba czerpiąca przyjemność z zadawania cierpienia lub przyglądania się temu;
2. osoba wiążąca osiągnięcie satysfakcji seksualnej z zadawaniem partnerowi bólu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) psych. człowiek lubujący się w zadawaniu innym cierpień lub oglądaniu czyjegoś cierpienia
(1.2) seks. człowiek odczuwający satysfakcję seksualną znęcając się nad partnerką lub partnerem
Wiktionary
Sadysta (ang. "Captivity") – filmowy thriller z 2007 roku, koprodukcja amerykańsko-rosyjska, reżyserem którego jest Roland Joffé.
Wikipedia
(1.1) W obozie zasłynął jako sadysta, który dopuścił się wielu zbrodni na umieszczonych tam dzieciach.
Wiktionary
rzecz. sadomasochizm mrz., sadyzm mrz., sadystyczność ż.
:: fż. sadystka ż.
przym. sadystyczny
przysł. sadystycznie
Wiktionary
(1.1) dręczyciel, okrutnik, zwyrodnialec
Wiktionary
1. kobieta czerpiąca przyjemność z zadawania cierpienia lub przyglądania się temu;
2. kobieta wiążąca osiągnięcie satysfakcji seksualnej z zadawaniem partnerowi bólu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lubująca się w zadawaniu innym cierpień lub oglądaniu czyjegoś cierpienia
Wiktionary
rzecz. sadysta m., sadyzm mrz., sadystyczność ż.
przym. sadystyczny
przysł. sadystycznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób sadystyczny
Wiktionary
IPA: ˌsadɨˈstɨt͡ʃʲɲɛ, AS: sadystyčʹńe
Wiktionary
przym. sadystyczny
rzecz. sadyzm m., sadystyczność ż., sadysta m., sadystka ż.
Wiktionary
(1.1) brutalnie, bezlitośnie, bestialsko, krwawo, okrutnie, niehumanitarnie, nielitościwie, niemiłosiernie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: sadystycznie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co sadystyczne; cecha tych, którzy są sadystyczni
Wiktionary
rzecz. sadyzm m., sadysta m., sadystka ż.
przym. sadystyczny
przym. sadystycznie
przysł. sadystycznie
Wiktionary
(1.1) brutalność, krwawość, okrutność, nieludzkość, nielitościwość, niemiłosierność, zezwierzęcenie, zdziczenie, zwyrodniałość
Wiktionary
→ sadyzm
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) cechujący się sadyzmem, okrucieństwem
(1.2) seks. przejawiający skłonność do sadyzmu w sferze erotyki
Wiktionary
(1.1) Gdy rozpoznano w nim olimpijczyka, trafił w ręce sadystycznego oprawcy.
Wiktionary
rzecz. sadyzm m., sadysta m., sadystka ż., sadystyczność ż.
przysł. sadystycznie
Wiktionary
(1.1) okrutny, brutalny, bezlitosny, nieludzki, niemiłosierny
Wiktionary
1. czerpanie przyjemności z zadawania cierpienia lub przyglądania się temu;
2. dewiacja seksualna polegająca na wiązaniu satysfakcji seksualnej z zadawaniem partnerowi bólu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. zaburzenie seksualne polegające na doznawaniu podniecenia i zadowolenia seksualnego poprzez zadawanie bólu i upokorzenie partnera;
(1.2) psych. skłonność do znęcania się nad innymi
Wiktionary
Sadyzm – rodzaj zaburzenia seksualnego (parafilii), w którym jednostka odczuwa podniecenie seksualne w wyniku zadawania partnerowi fizycznego i psychicznego bólu oraz upokarzania go. Jego przeciwieństwem jest masochizm, dlatego związki sadomasochistyczne mogą stanowić źródło satysfakcji dla obu stron.
Wikipedia
rzecz. sadomasochizm mrz., sadysta mos., sadystka ż., sadystyczność ż.
przym. sadystyczny
przysł. sadystycznie
Wiktionary
(1.2) bestialstwo, brutalność, okrucieństwo, zdziczenie, zwyrodnienie
Wiktionary
1. skrzynia z otworami do przetrzymywania żywych ryb;
2. miejsce w łodzi rybackiej na złowione, żywe ryby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ryb. skrzynia z otworami służąca do przechowywania żywych ryb w miejscu przepływu wody
(1.2) ryb. pojemnik z siatki używany do chowu łososi w przybrzeżnych wodach morskich
(1.3) ryb. w łodzi rybackiej: wydzielony obszar, pomieszczenie zawierające wodę służące do przechowywania złowionych ryb
Wiktionary
Sadz – urządzenie do hodowli ryb ograniczone od dołu oraz po bokach za pomocą luźno ułożonych desek, siatki lub rozciągniętej sieci, pozwalające na naturalny przepływ wody. Pozwala na krótkotrwałe przechowywanie żywych ryb.
Głównym zastosowaniem sadzów jest marikultura.
Wikipedia
IPA: sat͡s, AS: sac
Wiktionary
przym. sadzowy
Wiktionary
miałki proszek złożony z drobnych kryształków grafitu, powstały w wyniku niecałkowitego spalania lub termicznego rozkładu związków węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stały, pylisty produkt niepełnego spalania zawierający głównie bezpostaciowy węgiel;
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. od: sadzać
Wiktionary
Sadza (pot. "kopeć") – produkt powstający w trakcie niepełnego spalania paliw i innych materiałów zawierających w swoim składzie chemicznym znaczne ilości węgla. Głównym, choć nie jedynym, składnikiem sadzy jest amorficzna postać węgla. Oprócz tego sadza zawiera zwykle drobne struktury grafitopodobne, niewielkie ilości fulerenów i struktur fulerenopodobnych oraz resztki spalanych substancji organicznych, np: tłuszcze i popiół.
Wikipedia
(1.1) – Mikołaj jest święty i ma jakąś magię. Potrafi jeździć saniami, które ciągną renifery. Do mnie wszedł przez komin i był brudny od sadzy.
(1.1) Mokrzy, rozczochrani i usmoleni na całym ciele sadzami z komina, w migotliwym świetle płonących wokół ogarków musieliśmy istotnie wyglądać jak diabły, stroiliśmy przy tym miny w naszym pojęciu okropne.
Wiktionary
IPA: ˈsad͡za, AS: saʒa
Wiktionary
rzecz. sadzielnik mos.
przym. sadzowy
Wiktionary
kołek używany do robienia otworów w glebie przy sadzeniu roślin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sadzać.
Wiktionary
rzecz. niesadzanie n.
czas. sadzać ndk.
Wiktionary
sadzanka rumienica, sadzanka cesarska - gatunki motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. leśn. maszyna służąca do sadzenia roślin;
Wiktionary
Sadzarka – maszyna do mechanicznego sadzenia roślin bulwiastych (np. ziemniaków), cebulowych (np. tulipanów), rozsady (np. kapusty, selera, tytoniu, ryżu) oraz młodych drzewek.
Sadzarka jest wyposażona w redlice służące do wykonywania bruzd oraz w elementy zasypujące wysadzany materiał.
Wikipedia
IPA: saˈd͡zarka, AS: saʒarka
Wiktionary
czas. sadzić ndk., wsadzić dk., zasadzić dk.
rzecz. sadzenie, sadzonka
Wiktionary
mała sadzawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: sadzawka
Wiktionary
IPA: ˌsad͡zaˈvɛt͡ʃka, AS: saʒavečka
Wiktionary
basen z wodą stanowiący ozdobną cześć budowli lub parku, w starożytności także do gromadzenia wody pitnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieduży, otwarty i płytki zbiornik wodny wykopany w ziemi;
Wiktionary
Sadzawka – wypełnione wodą niewielkie zagłębienie wykopane w gruncie, utworzone w rezultacie konkretnego zapotrzebowania społecznego lub gospodarczego na retencję wód stojących.
Materiał ziemny zgromadzony podczas budowy sadzawki stanowi zazwyczaj zagospodarowywany materiał odpadowy, bowiem nie jest surowcem wykorzystywanym gospodarczo, tak jak to ma miejsce w przypadku kopalin wydobywanych z wyrobisk powierzchniowych zajmowanych później przez zbiorniki poeksploatacyjne.
Wikipedia
(1.1) Nad sadzawką gromadziło się wielu chorych.
(1.1) Kazik trzyma karasie w sadzawce ogrodowej.
Wiktionary
rzecz. sadzenie n., sadzonka ż., sad m., Sadzawka ż.
czas. sadzać ndk., sadzić ndk.
Wiktionary
1. pomagać usiąść; wskazywać miejsce do siedzenia;
2. zamykać kogoś w więzieniu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. posadzić)
(1.1) umieszczać na miejscach siedzących
(1.2) pot. krym. umieszczać w więzieniu
Wiktionary
rzecz. Sadzawka ż., sadzanie n., sadzawka ż.
czas. przesadzać, przesiadać się, sadzić
Wiktionary
(1.1) sadowić, usadzać
(1.2) aresztować, osadzać
Wiktionary
1. wielotomowy utwór epicki opisujący dzieje jakiejś rodziny, przynoszący obraz jakiejś epoki,
2. pochodząca ze wczesnego średniowiecza staroskandynawska opowieść prozą o norweskich i islandzkich władcach, rodach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od sadzeniak
Wiktionary
rzecz. sadzeniak m.
Wiktionary
ziemniak przeznaczony do sadzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) roln. bulwa ziemniaka przeznaczona do sadzenia
Wiktionary
IPA: saˈd͡zɛ̃ɲak, AS: saʒẽńak
Wiktionary
rzecz. sadownik mos./mrz., sadzenie n., sadzonka ż., sad m., sadzeniaczek mrz.
przym. sadzeniakowy
czas. sadzić
Wiktionary
przymiotnik od: sadzeniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sadzić.
Wiktionary
Sadzenie – czynność agrotechniczna w sadownictwie, ogrodnictwie, leśnictwie, polegająca na umieszczaniu sadzonek drzew, krzewów lub roślin w ziemi na obszarze przeznaczonym pod sad, plantację, park, zalesienie lub odnowienie lasu. Sadzonki przeznaczone do sadzenia są wcześniej wyjęte z gleby w szkółce lub z samosiewu.
Wikipedia
IPA: saˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: saʒẽńe
Wiktionary
rzecz. sadownik mos./mrz., sadzonka ż., sadzeniak m., sadzarka ż., sad m., sadzawka ż., Sadzawka ż.
czas. sadzić, zasadzić
przym. sadzonkowy, sadzeniakowy
Wiktionary
związany z sadzeniem, nadający się do sadzenia
SJP.pl
bylina z rodziny złożonych, rosnąca w zaroślach nad brzegami wód
SJP.pl
Sa
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. kominiarz
Wiktionary
IPA: saˈd͡ʑɛlʲɲik, AS: saʒ́elʹńik
Wiktionary
rzecz. sadza ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. umieszczać w ziemi sadzonki, bulwy itp.;
2. potocznie o człowieku: poruszać się szybko, pędzić;
3. potocznie: powtarzać coś często w wypowiedzi;
4. rzadko: sadzać;
5. sadzić się - popisywać się czymś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) ogrod. roln. umieszczać w ziemi bulwę lub sadzonkę tak, żeby przyjęła się i rosła
(1.2) poruszać się dużymi krokami
(1.3) robić dużo błędów
(1.4) często używać jakichś powiedzonek, przekleństw itp.
(1.5) stpol. opierać się
(1.6) stpol. pokładać
Wiktionary
(1.1) Robotnicy sadzą przed moim blokiem drzewka morwowe.
Wiktionary
IPA: ˈsad͡ʑit͡ɕ, AS: saʒ́ić
Wiktionary
rzecz. sadownik mos./mrz., sadzoneczka ż., sadzonka ż., sadzarka ż., sadzeniak m., sadzenie n., sad m., sadzawka ż., Sadzawka ż.
czas. przesadzać, posadzić dk., sadzać ndk., usadzić dk., wysadzić dk., wsadzić dk., zasadzić dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. umieszczać w ziemi sadzonki, bulwy itp.;
2. potocznie o człowieku: poruszać się szybko, pędzić;
3. potocznie: powtarzać coś często w wypowiedzi;
4. rzadko: sadzać;
5. sadzić się - popisywać się czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielka sadzonka
Wiktionary
(1.1) Potem, kiedy sadzoneczka urośnie, zmężnieje, to będzie próbowała zawładnąć niepodzielnie naszym ogrodem.
Wiktionary
rzecz. sadzonka ż.
czas. posadzić dk., sadzić ndk., zasadzić dk.
Wiktionary
1. młoda roślina wyhodowana z nasienia, do czasu jej przesadzenia; flanc, rozsada, flanca
2. pęd lub część pędu, korzenia albo liścia odcięte od rośliny macierzystej i przygotowane do sadzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. fragment rośliny, z którego może wyrosnąć cała roślina
(1.2) ogrod. wyhodowana w szklarni lub inspekcie młoda roślina przeznaczona do wysadzenia do gruntu
(1.3) leśn. jednoroczne lub paroletnie drzewko przeznaczone do sadzenia lasu
Wiktionary
Sadzonka, odnóżka – fragment rośliny (część pędu, korzenia, liść lub jego część), zdolny do rozrostu w nową, w pełni funkcjonalną roślinę. Stosowanie sadzonek jest jednym ze sposobów rozmnażania wegetatywnego. Sadzonkowanie jest stosowane głównie w sadownictwie i innych działach ogrodnictwa. Czasem mianem sadzonek określa się także wyjęte z gleby i przygotowane do przesadzenia w inne miejsce siewki roślin.
Wikipedia
(1.1) (…) powracając z perskiej wyprawy przeciwko Mitrydatesowi, przywiózł sadzonki drzew czereśniowych.
(1.1) Alojzy, mąż Zosi, do późnych godzin podlewał pomidory i ogórki w szklarniach, przygotowywał inspekty na sadzonki.
(1.2) Zakład Karny z Raciborza bierze udział w programie ekologicznej fundacji Silesia z Katowic. — Pozyskaliśmy 1500 zł na sadzonki. Pieniędzy starczy na wstępny etap odnowy przywięziennego parku – informuje Aleksandra Szlachetko z Działu Kwatermistrzowskiego placówkaacówki.
(1.2) Wanda kupiła trzynaście sadzonek pomidorów malinowych.
Wiktionary
IPA: saˈd͡zɔ̃nka, AS: saʒõnka
Wiktionary
rzecz. sadzarka ż., sadzeniak mzw., sadzenie n., sadzawka ż., Sadzawka ż.
:: zdrobn. sadzoneczka ż.
czas. sadzić ndk., zasadzić dk., posadzić dk.
przym. sadzonkowy
Wiktionary
(1.1) odnóżka, rozsada, szczep; gw. Górny Śląsk ablyger, ablyjger
(1.2) flanca, flanc, rozsada
Wiktionary
przymiotnik od: sadzonka (np. materiał sadzonkowy)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z sadzonką, dotyczący sadzonki
Wiktionary
rzecz. sadzenie n., sadzonka ż.
Wiktionary
1. umieszczać w ziemi sadzonki, bulwy itp.;
2. potocznie o człowieku: poruszać się szybko, pędzić;
3. potocznie: powtarzać coś często w wypowiedzi;
4. rzadko: sadzać;
5. sadzić się - popisywać się czymś
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy bierny od: sadzić
przymiotnik
(2.1) kulin. o jajku: rozbity na patelnię i usmażony bez mieszania
Wiktionary
IPA: saˈd͡zɔ̃nɨ, AS: saʒõny
Wiktionary
narzędzie ręczne używane do sadzenia odciętych pędów drzew, zwykle topolowych lub wierzbowych
SJP.pl
siatka do przetrzymywania ryb
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tkanka tłuszczowa odkładająca się wokół narządów wewnętrznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zwierzęca tkanka tłuszczowa
(1.2) przen. pot. tkanka tłuszczowa człowieka
(1.3) daw. słonina
Wiktionary
Sadło – tłuszcz trzewiowy świni, gromadzący się w otokach w okolicach przynerkowych. Sadło ma szerokie zastosowanie w kuchni. Wytopiony z sadła tłuszcz nazywany jest smalcem.
Wikipedia
IPA: ˈsadwɔ, AS: sadu̯o
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. sadełko n.
przym. sadłowaty
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
biały osad powstający z marznących kropelek mgły; szadź
SJP.pl
w starożytnym Egipcie: epicki utwór prozaiczny zbliżony do noweli
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto portowe we wschodniej Tunezji
Wiktionary
Safakis ( صفاقس, "Şafāqiş", Sfax) – miasto portowe na wschodnim wybrzeżu Tunezji, ośrodek administracyjny gubernatorstwa Safakis, nad zatoką Mała Syrta, 270 km na południowy wschód od Tunisu. W 2014 roku mieszkały w nim około 273 tysiące osób (2013). Drugie co do wielkości miasto kraju[].
Wikipedia
IPA: saˈfacis, AS: safaḱis
Wiktionary
brak energii; gnuśność
SJP.pl
(r. męski) niezaradny i mało energiczny mężczyzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek niezdarny, ślamazarny
Wiktionary
(1.1) Przestań przyprowadzać tu tego safandułę i nie chcę, byś się z nim bawiła.
Wiktionary
(1.1) niedojda, ciamajda, ciapa, fajtłapa, niezdara, fujara, oferma, niedołęga, gamoń; reg. śl. borok, ciućmok
Wiktionary
mający cechy safanduły; niezdarny, ociężały, niedołężny
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Safar (arab. صفر) jest drugim miesiącem kalendarza muzułmańskiego i tak jak wszystkie miesiące tego kalendarza jest ruchomy i przypada na różne pory roku. Podobno jego nazwa wywodzi się od żółtaczki, na którą to miano zapadać w porze roku przypadającej na miesiąc Safar przed reformą kalendarzową Mahometa, choć jest to tylko jedna z kilku hipotez. W tym miesiącu obchodzono kiedyś święto powrotu pielgrzymów z Mekki.
Wikipedia
1. karawany wyprawy myśliwskiej (lub innej) wraz z ludźmi, zwierzętami, wozami i sprzętem w Afryce Wschodniej;
2. styl ubierania się naśladujący stroje Europejczyków na wyprawach safari;
3. o ubraniu: mający taki fason, np. kostium safari
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) afrykańska wyprawa, której celem jest polowanie na zwierzęta;
(1.2) strój noszony w Afryce podczas safari (1.1)
(1.3) przen. długa ciężka podróż lub wyprawa wojenna
Wiktionary
Safari – wyprawa myśliwska, ewentualnie dłuższa podróż karawanowa w Afryce Wschodniej. Obecnie, wraz z rozwojem globalnej turystyki, coraz częściej terminem tym określa się formę zorganizowanego wypoczynku i rekreacji poprzez podziwianie i fotografowanie naturalnej przyrody, a zwłaszcza świata zwierząt w ich naturalnym środowisku.
Wikipedia
(1.1) Podczas safari podziwialiśmy stado słoni.
Wiktionary
IPA: saˈfarʲi, AS: safarʹi
Wiktionary
[czytaj: sejf] rzadko: skrytka w skarbcu bankowym; sejf, safes
SJP.pl
Safe – album zespołu Collage wydany w 1996 roku nakładem wytwórni Ars Mundi. W 2003 Metal Mind Records wydał rozszerzoną wersję remasterowaną.
Wikipedia
[czytaj: sejfs] rzadko: skrytka w skarbcu bankowym; sejf, safe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. rzadki minerał z gromady arsenków, arsenek kobaltu;
Wiktionary
Saffloryt – minerał z gromady arsenków. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od niem. "Safflor" (ang. "Safflower" = krokosz barwierski), nawiązuje do zastosowania tego minerału do wyrobu barwnika.
Wikipedia
przym. safflorytowy
Wiktionary
skóra kozia wyprawiona garbnikami roślinnymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) cienka, wyprawiona, kolorowo barwiona skóra kozia;
Wiktionary
Safian – cienka i miękka, wyprawiona garbnikami roślinnymi i barwiona skóra koźla lub barania, używana do oprawiania książek, w produkcji obuwia lub obić mebli itp. Etymologię wyrazu można wywodzić od ros.: "safiàn", tur.: "sachtijan", perskiego: "sächtijān", w którym "sächt" oznacza "mocny".
Wikipedia
(1.1) Rozłożyliśmy się na skórach jelenich; rozesłano przed nami zamiast obrusa bawolą skórę, wyprawioną jak najdoskonalszy safian.
(1.1) Jedna tylko, panna Wanda, nie mogła usnąć. Była to śliczna dziewczyna o zielonych oczach. Wiedziała o swojej urodzie i obnosiła ją jak paw, ptak nadobny i nadobnie głupi. Uporczywie przynosiła Basi swój pamiętnik w safian oprawny i równie natarczywie prosiła o „protekcję”.
(1.1) Panowie Potoccy chcieli swego czasu, żebym z nim za granicę dla jego edukacyi jechał, żeby to pięknych manier przy mnie nabrał. Ale ja powiedziałem: „Nie pojadę właśnie dla jego niedbałości, bo on u żadnego buta dwóch uszu niema i w moichby się po dworach prezentował, a safian drogi”.
(1.1) Teraz nieznajoma przypomniała się bardziej w porę. Niebawem Balzac otrzymał nową przesyłkę ze stepów: książkę oprawną w zielony safian, „Naśladowanie Chrystusa”. Przyszło w chwili, gdy Balzac męczył się nad swoją powieścią „Lekarz wiejski”, wielokrotnie i mozolnie przerabianą, natchnioną duchem ewangelicznym.
Wiktionary
IPA: ˈsafʲjãn, AS: safʹi ̯ãn
Wiktionary
przym. safianowy
Wiktionary
wykonany, zrobiony z safianu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) garb. wykonany z safianu
Wiktionary
rzecz. safian
Wiktionary
1. związany z Safoną;
2. strofa saficka - strofa występująca w poezji klasycznej i poezji polskiej XVI wieku, składająca się z trzech wierszy jedenastozgłoskowych i jednego pieciozgłoskowego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Safoną, dotyczący Safony
(1.2) książk. związany z safizmem, miłością lesbijską, dotyczący miłości lesbijskiej
Wiktionary
rzecz. Safona ż., Safo ż., safizm m.
przym. Saficki
Wiktionary
(1.2) lesbijski, lesbiański
Wiktionary
saficki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
popęd płciowy kobiety do innej kobiety; safonizm, lesbizm, lesbijstwo, lesbianizm, miłość lesbijska
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
roślina rosnąca na terenach półpustynnych w Azji i Indiach; krokosz barwierski
SJP.pl
gatunek ptaka z rodziny kolibrowatych; safo długosterny, safo kometa
SJP.pl
Safo, safo długosterny, safo kometa ("Sappho sparganurus") – gatunek ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae), zamieszkujący środkowo-zachodnią część Ameryki Południowej.
Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Sappho. Wyróżnia się dwa podgatunki:
Długość ciała: samce 19–20 cm (w tym ogon 7–10 cm), samice 12–14 cm. Średnia masa ciała według różnych źródeł: 5 g, 5,88 g lub 6,3 g.
Wikipedia
(VII/VI w. p.n.e.), poetka grecka z Mityleny na wyspie Lesbos; Safo
SJP.pl
Safona, "Safo", "Sapfo" (gr. Σαπφώ, łac. "Sappho") – grecka poetka, żyjąca na przełomie VII i VI wieku p.n.e., przedstawicielka poezji lirycznej (liryka eolska).
Wikipedia
popęd płciowy kobiety do innej kobiety; safizm, lesbizm, lesbijstwo, lesbianizm, miłość lesbijska
SJP.pl
lesbijka, homoseksualistka; trybada
SJP.pl
[czytaj: safran] model samochodu marki Renault
SJP.pl
zasadowy i kwasowy barwnik należący do barwników azynowych, dający jaskrawe wybarwienia bawełny i wełny
SJP.pl
Safranina – organiczny związek chemiczny, barwnik stosowany do barwienia tkanin, skóry, papieru i preparatów mikroskopowych.
Wikipedia
organiczny związek chemiczny w postaci bezbarwnej lub lekko żółtej, oleistej cieczy, ekstrahowany z kory korzenia i owoców sasafrasa
SJP.pl
Sa
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Safronka (niem. "Saffronken") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Janowiec Kościelny. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się na terenie parafii rzymskokatolickiej w Napierkach.
Wikipedia
1. wielotomowy utwór epicki opisujący dzieje jakiejś rodziny, przynoszący obraz jakiejś epoki,
2. pochodząca ze wczesnego średniowiecza staroskandynawska opowieść prozą o norweskich i islandzkich władcach, rodach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) tradycyjna opowieść islandzka, skandynawska;
(1.2) utwór epicki opisujący historię jakiejś rodziny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Naukowcy odkryli rękopis islandzkiej sagi z XIII wieku.
(1.2) Ta powieść to barwna saga pewnej warszawskiej rodziny.
Wiktionary
IPA: ˈsaɡa, AS: saga
Wiktionary
przym. sagowy
Wiktionary
rodzaj sztyletu u ludów wschodnich i południowych
SJP.pl
miasto w Japonii
SJP.pl
Sagamihara (jap. 相模原市 Sagamihara-shi) – miasto w Japonii, w prefekturze Kanagawa, na wyspie Honsiu. Ma powierzchnię 328,91 km². W 2020 r. mieszkały w nim 725 302 osoby, w 332 069 gospodarstwach domowych (w 2010 r. 717 561 osób, w 302 652 gospodarstwach domowych). Sagamihara jest jednym z miast oznaczonych rozporządzeniem rządowym.
Wikipedia
duży garnek lub jego zawartość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. duże naczynie z miedzi bądź żelaza, w którym gotuje się wodę lub większe ilości jedzenia
(1.2) zawartość sagana (1.1)
(1.3) przen. pot. łeb, głowa
(1.4) gw-pl|Kraków. czajnik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Szczepan stał znowu przy patelni, rondlach i saganach.
(1.2) We trzech zjedli sagan zupy.
(1.3) Idź stąd już, bo walnę cię w ten głupi sagan!
Wiktionary
IPA: ˈsaɡãn, AS: sagãn
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. saganek m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. mała patelnia z dwoma uszkami używana w kuchni greckiej
(1.2) kulin. greckie danie przygotowywane na patelni saganaki (1.1), najczęściej smażony, panierowany ser, czasem z krewetkami lub małżami, niekiedy flambirowany
Wiktionary
(1.1) Z wakacji na Krecie przywiozłam sobie komplet czterech saganaki.
(1.2) Na przekąskę do ouzo zamówiliśmy saganaki i sałatkę z fetą.
Wiktionary
IPA: ˌsaɡãˈnaci, AS: sagãnaḱi
Wiktionary
mały garnek, kociołek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. Mount Everest
Wiktionary
(1.1) Czytałem świetną książkę o wyprawie na Sagarmatha.
Wiktionary
(1.1) Czomolungma, Mount Everest, Qomolangma, Szczyt XV
Wiktionary
1. gatunek tkaniny, płótno farbowane na niebiesko z białymi punktami
2. tkanina lniana domowej roboty
SJP.pl
marka telefonów komórkowych i firma
SJP.pl
SAGEM ("Société d’Applications Générales de l’Electricité et de la Mécanique" – pol. "Towarzystwo Ogólnych Zastosowań Elektryczności i Mechaniki") – francuskie przedsiębiorstwo, zajmujące się produkcją telefonów komórkowych, projektorów, kamer cyfrowych i innych urządzeń elektronicznych. Część przedsiębiorstwa zajmuje się produkcją elektronicznych urządzeń dla wojska. Obecnie firma Sagem znajduje się w grupie Safran.
Wikipedia
odmiana rutylu wykształcona w postaci igiełkowych mikroskopowych wrostków w innych minerałach, np. w biotycie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) moda na noszenie nisko opuszczonych spodni
Wiktionary
Sagging – sposób noszenia spodni, które zwisają tak, że górna część spodni znajduje się znacznie poniżej talii, czasami odsłaniając większą część majtek. Osoba nosząca obwisłe spodnie jest czasami nazywana „saggerem”, a w niektórych krajach praktyka ta jest znana jako „low-riding”.
Wikipedia
szew sagitalny (szew strzałkowy) - spojenie kości ciemieniowych czaszki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. strzałkowy (biegnący w kierunku tył-przód)
Wiktionary
mączka z rdzenia niektórych palm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mączka otrzymywana z m.in. sagowców, także jej zamienniki z mąki np. kartoflanej;
Wiktionary
Sago – rodzaj mączki (skrobi) wyrabianej z wnętrza kłodziny palmy sagowej "Metroxylon sagu", innych palm i niektórych sagowców. Stanowi podstawę wyżywienia ludności Nowej Gwinei i Moluków. W niektórych innych krajach tropikalnych jest ważnym, choć nie podstawowym produktem żywnościowym.
Wikipedia
rząd roślin z gromady nagonasiennych
SJP.pl
rodzina roślin z rzędu sagowców
SJP.pl
o cechach sagowcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
klasa roślin z gromady nagonasiennych
SJP.pl
Sa
Wikipedia
1. rodzaj roślin z rodziny sagowcowatych;
2. przedstawiciel rzędu roślin z gromady nagonasiennych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy
(1.1) bot. pot. nazwa systematyczna|Cycas|L.|ref=tak., rodzaj roślin z monotypowej rodziny sagowcowych;
Wiktionary
Sagowiec, cycas ("Cycadaceae" Pers.) – rodzaj roślin z monotypowej rodziny sagowcowych "Cycadaceae". W obrębie rodzaju wyróżnianych jest 117 gatunków, wliczając w to dawniej wyodrębniany rodzaj "Epicycas". Nazwa rodzajowa "Cycas" pochodzi od greckiego słowa "Koikas" oznaczającego „rodzaj palmy”, ze względu na fizyczne podobieństwo sagowców do palm, mimo braku bliskiego pokrewieństwa.
Wikipedia
(1.1) Ogród szczyci się także najstarszą w Polsce kolekcją sagowców, czyli roślinnych dinozaurów, pospolitych na ziemi w czasach mezozoiku […]
Wiktionary
rzecz. sagowce lm.
Wiktionary
(1.1) cycas
Wiktionary
drzewo z rodziny palm, z którego otrzymuje się gruboziarnistą kaszę
SJP.pl
Sa
Wikipedia
1. przymiotnik od: sago, np. mączka sagowa;
2. przymiotnik od: saga (wielotomowy utwór epicki), np. sagowa postać;
3. przymiotnik od: saga (staroskandynawska opowieść prozą o norweskich i islandzkich władcach, rodach), np. sagowa opowieść
SJP.pl
gatunek sukulenta z rodziny kaktusowatych; karnegia olbrzymia
SJP.pl
najczęściej wełniana peleryna noszona w starożytnym Rzymie przez żołnierzy i imperatorów (purpurowa, haftowana złotem)
SJP.pl
Sa
Wikipedia
miasto w Hiszpanii
SJP.pl
Sagunto (hiszp. wym.), Sagunt (walenc. wym.) – miasto we wschodniej Hiszpanii, we wspólnocie autonomicznej Walencja, przy ujściu rzeki Paláncia do Morza Śródziemnego. Przedmieścia Walencji. Około 67 tys. mieszkańców.
Wikipedia
Saha – wieś w Estonii, w prowincji Harju, w gminie Jõelähtme.
Wikipedia
żołnierz uzbrojony w sahajdak; łucznik; sajdacznik
SJP.pl
hetman sahajdaczny - hetman w armii kozackiej, odpowiednik polskiego hetmana polnego
SJP.pl
dawniej: futerał z łukiem i kołczan ze strzałami; sajdak
SJP.pl
pustynna i półpustynna kraina w Afryce, największa na Ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. pustynia w północnej Afryce;
Wiktionary
Sahara (z arab. صحراء "ṣaḥrāʼ" – „pustynia”) – największy na Ziemi obszar pustynny (z pominięciem pustyń polarnych), rozciągająca się na 6000 km długości od Oceanu Atlantyckiego na zachodzie po Morze Czerwone na wschodzie i 2000 km szerokości z północny od gór Atlas na południe, gdzie granice wyznacza Sahel. Sahara znajduje się na terytorium jedenastu państw: Maroka, Sahary Zachodniej, Algierii, Tunezji, Libii, Egiptu, Mauretanii, Mali, Nigru, Czadu, Sudanu.
Wikipedia
(1.1) Sahara znajduje się w północnej Afryce.
(1.1) Średniowieczny handel niewolnikami poprzez pustynię Saharę miał bardziej muzułmański charakter, chociaż i tutaj uczestniczyli w nim nie tylko wyznawcy islamu.
Wiktionary
IPA: saˈxara, AS: saχara
Wiktionary
rzecz. Saharyjczyk mos., Saharyjka ż.
przym. saharyjski
Wiktionary
mieszkaniec Sahary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec pustyni Sahara
(1.2) mieszkaniec państwa / terytorium Sahara Zachodnia
Wiktionary
(1.1) Na prom wsiadło z nami kilkudziesięciu Saharyjczyków.
Wiktionary
rzecz. Sahara ż.
:: fż. Saharyjka ż.
przym. saharyjski
Wiktionary
mieszkanka Sahary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Sahary
Wiktionary
rzecz. Sahara ż.
:: fm. Saharyjczyk mos.
przym. saharyjski
Wiktionary
przymiotnik od:
a) Sahara (pustynia w Afryce);
b) Sahara Zachodnia (kraj w Afryce);
c) Sahara Hiszpańska (dawna kolonia hiszpańska)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Sahary, związany z Saharą
Wiktionary
(1.1) W saharyjskiej oazie Ghat, władze włoskie nakazują mu zawrócić i udać się do Aleksandrii.
Wiktionary
IPA: ˌsaxaˈrɨjsʲci, AS: saχaryi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Sahara ż., Saharyjka ż., Saharyjczyk mos.
przym. subsaharyjski
Wiktionary
1. region geograficzny w Afryce;
2. region administracyjny w Burkina Faso;
3. region nadmorski w Tunezji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. region geograficzny w Afryce;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) Susza dała początek serii przewrotów wojskowych w dotkniętych tą klęską państwach Sahelu - Mali, Burkina Faso, Nigrze.
Wiktionary
przym. sahelski
Wiktionary
(1.1) Sahel Tropikalny
Wiktionary
1. w kolonialnych Indiach: pan;
2. w Indiach: osoba szlachetna, wysoko postawiona w hierarchii społecznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) tytuł grzecznościowy w Indiach, odpowiednik polskiego „pan”, dawniej również tytuł grzecznościowy wobec Europejczyka w czasach kolonialnych;
Wiktionary
Sahib (z arab. „pan, władca”) – forma honoryfikacyjna
Wikipedia
(1.1) Oto do pokoju naszego wciska się chuda postać umundurowanego Hindusa (…) i recytuje słodkim głosem: — Mój sahib pyta sahiba, czy sahib życzy herbaty od mego sahiba?
Wiktionary
IPA: ˈsaxʲip, AS: saχʹip
Wiktionary
[czytaj: san] dziedziniec w meczetach, otoczony zwykle kolumnadą lub przybierający formę dziedzińca wewnętrznego krytego kopułą
SJP.pl
Sahn – dziedziniec meczetu, który otoczony jest kolumnowymi galeriami, a pośrodku znajduje się studnia, która służy do rytualnej ablucji.
Wikipedia
seid, tytuł potomków Mahometa
SJP.pl
[czytaj: seńJĄ] o mięsie: krwisty, półsurowy
SJP.pl
Saillant – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Puy-de-Dôme.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 268 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 15 osób/km² (wśród 1310 gmin Owernii Saillant plasuje się na 586. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 524.).
Wikipedia
rzadko: małpa szerokonosa z rodziny kapucynek; sajmiri
SJP.pl
hiszpańska opera komiczna z XVIII wieku
SJP.pl
Sa
Wikipedia
minerał, odmiana pirytu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. adm. terytorium zależne Francji leżące w Małych Antylach zajmujące wyspę o tej samej nazwie i kilka mniejszych wysepek;
(1.2) geogr. wyspa leżąca w Małych Antylach
Wiktionary
Sa
Wikipedia
[czytaj: sę klU] miasto we Francji
SJP.pl
Sa
Wikipedia
[czytaj: sę deni]
1. miasto we Francji należące do zespołu miejskiego Paryża, leżące nad Sekwaną, ze słynną bazyliką i stadionem "Stade de France";
2. stolica Reunionu, departamentu zamorskiego Francji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica i największe miasto francuskiej wyspy Reunion;
(1.2) geogr. miasto we Francji, w departamencie Sekwana-Saint-Denis; położone w północnej części aglomeracji paryskiej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: sęt-egzüpeRI albo sent-egz-ipeRI] nazwisko, m.in. Antoine Saint-Exupéry (1900-1944) - pisarz francuski
SJP.pl
Saint-Exupéry – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Żyronda.
Wikipedia
miasto we Francji
SJP.pl
Saint-Germain-en-Laye – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Yvelines, na zachód od Paryża. W 2016 roku populacja ówczesnej gminy wynosiła 41 749 mieszkańców. Miasto jest siedzibą Międzynarodowego Stowarzyszenia Służb Oznakowania Nawigacyjnego (IALA).
Wikipedia
[czytaj: sę goBĘ] francuskie przedsiębiorstwo
SJP.pl
Saint-Gobain – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Aisne.
Według danych na styczeń 2014 roku gminę zamieszkiwały 2373 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 79,7 osób/km².
Wikipedia
miasto w Senegalu
SJP.pl
[czytaj: sę maLO] miasto we Francji
SJP.pl
Saint-Malo (bret. "Sant-Maloù") – otoczona murem miejscowość portowa i gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Ille-et-Vilaine, położona na wschodnim brzegu rzeki Rance, nad jej ujściem do kanału La Manche.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 48 057 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 1314 osób/km² (wśród 1269 gmin Bretanii Saint-Malo plasuje się na 5. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 179.).
Wikipedia
Sa
Wikipedia
[czytaj: sę pje:r] stolica Saint-Pierre i Miquelon
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica francuskiego terytorium zależnego Saint-Pierre i Miquelon;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: sę-s-iMĄ albo sen-s-iMON] nazwisko, m.in. Claude Saint-Simon (1675-1755) - francuski pamiętnikarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: sę troPE] miasto we Francji
SJP.pl
Saint-Tropez (wym. []) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Var.
Według danych na rok 2006 gminę zamieszkiwało 5690 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 515 osób/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże Saint-Tropez plasuje się na 121. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 664).
Wikipedia
[czytaj: sęt bö:w] nazwisko, m.in. Charles Augustin Sainte-Beuve (1804-1869) - francuski krytyk literacki i poeta
SJP.pl
[czytaj: sęt szaPEL] gotycka kaplica zamkowa na wyspie Cité w Paryżu
SJP.pl
Sa
Wikipedia
bylina z rodziny gesneriowatych; sępolia, fiołek afrykański
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. XIX-wieczna doktryna filozoficzno-społeczna postulująca ustalenie nowej struktury społecznej, w której zniesione byłoby prawo dziedziczenia na rzecz zasady „każdemu według zdolności”;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
rzecz. saintsimonista m., saintsimonistka ż.
przym. saintsimonistyczny
przysł. saintsimonistycznie
Wiktionary
[czytaj: sajnc] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: sajpan] wyspa wulkaniczna na Oceanie Spokojnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa w archipelagu Marianów Północnych, w zachodniej części Oceanu Spokojnego;
(1.2) adm. okręg administracyjny Marianów Północnych obejmujący wyspy: Saipan (1.1), Maigo Fahang, Mañagaha i Aguijan;
Wiktionary
Saipan – największa wyspa Marianów Północnych (terytorium zależne USA) położona w zachodniej części Oceanu Spokojnego, około 200 km na północ od Guam. Znajduje się tu stolica terytorium – Capitol Hill. Wyspa stanowi, wraz z wyspą Aguijan jeden z okręgów administracyjnych Marianów Północnych – Saipan.
Wikipedia
(1.1) Na Saipanie leży Capitol Hill, stolica Marianów Północnych.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
SAJ ("Specijalna Antiteroristička Jedinica", pol. "Specjalna Jednostka Antyterrorystyczna") – główna serbska jednostka specjalna, sformowana 18 grudnia 1978 z rozkazu Radovana Stojičicia Badžy, który został jej pierwszym dowódcą.
Jednostka podporządkowana jest dowódcy serbskich oddziałów specjalnych policji.
Wikipedia
dawniej:
1. męski obcisły kaftan z przedłużonym stanem w kształcie krótkiej spódnicy, noszony w Europie do XVII wieku przez rycerzy i dworzan;
2. płaszcz, strój odświętny
SJP.pl
Sa
Wikipedia
dawniej:
1. męski obcisły kaftan z przedłużonym stanem w kształcie krótkiej spódnicy, noszony w Europie do XVII wieku przez rycerzy i dworzan;
2. płaszcz, strój odświętny
SJP.pl
Sajany – system górski w Azji położony w większej części na terytorium Rosji oraz w małej części na terytorium Mongolii. Rozciąga się od Ałtaju na zachodzie do jeziora Bajkał na wschodzie.
Sajany są górami fałdowymi powstałymi w orogenezie kaledońskiej, a kilkakrotnie odmładzanymi w hercyńskiej i alpejskiej. Zbudowane z prekambryjskich skał zmetamorfizowanych (gnejsy, łupki krystaliczne, kwarcyty) i dolnopaleozoicznych skał osadowych (łupki, piaskowce, margle) z częstymi intruzjami granitów.
Wikipedia
przymiotnik od: Sajany
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sajanami, dotyczący Sajanów
Wiktionary
rzecz. Sajany nmos.
Wiktionary
rodzaj dinozaura z rodziny ankylozaurów
SJP.pl
Sajchania ("Saichania") – rodzaj dinozaura z rodziny ankylozaurów (Ankylosauridae) żyjącego w późnej kredzie na terenie dzisiejszej Azji.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Libanie; Sydon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Libanie, Sydon
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Karawana zmierzała do Sajdy nad Morzem Śródziemnym.
Wiktionary
(1.1) Sydon
Wiktionary
żołnierz uzbrojony w sahajdak; łucznik; sahajdacznik
SJP.pl
przmiotnik od: sajdak
SJP.pl
dawniej: futerał z łukiem i kołczan ze strzałami; sahajdak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kołczan na strzały,
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) To wówczas znalazły się w Polsce wspaniałe końskie rzędy, kobierce, dywany, różnego rodzaju uzbrojenie ochronne, łuki z sajdakami, broń palna i sieczna - w tym również tureckie i perskie szable.
Wiktionary
(1.1) tuł, sahajdak, kołczan
Wiktionary
indywidualizm: rzemieślnik zajmujący się wyrobem sai (włoskiej, cienkiej, lekkiej materyjki, modnej w dobie renesansu)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
slangowo:
1. bezład, chaos;
2. awantura, bijatyka; rozróba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. sytuacja cechująca się nieporządkiem, w której wiele zdarzeń następuje równocześnie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Sajgon mrz., sajgończyk mos., sajgonka ż.
Wiktionary
(1.1) chaos
Wiktionary
potrawa kuchni wietnamskiej, nieduży naleśnik z ciasta ryżowego nadziewany mięsem i warzywami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Sajgonu
(1.2) kulin. ryżowy naleśnik nadziewany warzywami i innymi składnikami;
Wiktionary
(1.2) Jedną sajgonką nikt się jeszcze nie najadł.
Wiktionary
IPA: sajˈɡɔ̃nka, AS: sai ̯gõnka
Wiktionary
rzecz. Sajgon mrz., sajgon mrz., sajgończyk mos.
przym. sajgoński
Wiktionary
mieszkaniec Sajgonu (nazwa wietnamskiego miasta Ho Chi Minh do roku 1976)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Sajgonu
Wiktionary
(1.1) Podczas wycieczki będzie można skosztować ulubionych potraw sajgończyków i poobserwować ich życie codzienne.
Wiktionary
rzecz. Sajgon m., sajgon m.
:: fż. sajgonka ż.
przym. sajgoński
Wiktionary
przymiotnik od: Sajgon
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sajgonem, dotyczący Sajgonu
Wiktionary
rzecz. Sajgon mrz., sajgończyk mos., sajgonka ż.
Wiktionary
ryba z rodziny dorszowatych; dorszyk polarny
SJP.pl
Sajka, dorszyk polarny, sajda ("Boreogadus saida") – gatunek morskiej ryby dorszokształtnej z rodziny dorszowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju "Boreogadus". Poławiany gospodarczo. Lokalnie wykorzystywany jest jako karma dla psów zaprzęgowych.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
środowiskowo: przedstawiciel subkultury młodzieżowej aktywnej w Polsce w latach 1981-85, noszący długą grzywkę zaczesaną na bok i bardzo eleganckie ubranie; popers, poppers
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
małpa szerokonosa z rodziny kapucynek; saimiri
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. mała małpa występująca w Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej;
Wiktionary
Sajmiri (Saimirinae) – podrodzina ssaków naczelnych z rodziny płaksowatych (Cebidae).
Wikipedia
(1.1) Kolor futra na grzbiecie sajmiri przypomina brudną oliwkę.
Wiktionary
nazwa dwóch jezior w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
z japońskiego: do widzenia, żegnaj; sayonara
SJP.pl
mała ryba morska z rzędu okoniokształtnych
SJP.pl
Sajra ("Cololabis saira") – gatunek drapieżnej, morskiej ryby z rodziny makreloszowatych (Scomberesocidae).
Wikipedia
litewski ruch społeczno-polityczny
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Sajówka w innych znaczeniach tej nazwy.
Sajówka – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Sławatycze.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
1. sieć na ryby w kształcie worka;
2. sidło, potrzask na ptaki;
3. przenośnie: pułapka, potrzask;
4. przestarzale: torba podróżna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ryb. sieć na ryby w formie worka rozpiętego na kabłąkach;
(1.2) sidło na ptaki
(1.5) daw. rodzaj lekkiego płaszcza męskiego
(1.6) daw. długi kaptur noszony przez bractwa religijne
(1.7) daw. wyprawiona skóra cielęca
Wiktionary
Sak (od ang., niem. "sack" – worek), (po staropolsku "żoch") – sieć na ryby w kształcie worka, rozpiętego na obręczach. Wykorzystuje się głównie w rybołówstwie jeziorowym. Saki często używane są przez kłusowników.
Wikipedia
IPA: sak, AS: sak
Wiktionary
rzecz. sakwa ż., sakiewka ż., sakpalto n.
:: zdrobn. saczek m.
przym. sakowy
Wiktionary
(1.1) reg. śl. czyżyniec
(1.3) wór, worek, miech, torba
(1.5) sakpalto
Wiktionary
miasto w Japonii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj wódki wyrabianej z ryżu, kojarzony z Japonią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) spoż. japoński ryżowy napój alkoholowy, podawany tradycyjnie na gorąco;
Wiktionary
Sake (jap. 日本酒 nihon-shu; dosł. „japoński trunek”) – tradycyjny japoński napój alkoholowy przygotowywany z ryżu. Powstaje poprzez fermentację ryżu skażonego wcześniej grzybem "Aspergillus oryzae". Zawartość alkoholu mieści się w granicach 13–17%. W języku japońskim słowo "sake" (酒) odnosić się może do różnych napójów alkoholowych: tych rdzennych, ale także do piwa, whisky czy wina.
Wikipedia
(1.1) (Mistrz Sugino) wieczorami lubił usiąść w gronie uczniów i przy sake śpiewał ballady samurajskie.
Wiktionary
IPA: ˈsakɛ, AS: sake
Wiktionary
drobna małpa szerokonosa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) daw. rodzaj gry towarzyskiej
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: sak
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nawet i ci, którzy bez pieniędzy, tylko dla rozrywki chcieli się zabawić, porzucili dawniejsze saki, szachy i warcaby jako żmudne i melancholiczne, a wzięli się do kart.
Wiktionary
zdrobnienie od: sakiewka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: sakiewka
Wiktionary
rzecz. sakiewka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
woreczek na pieniądze; sakwa, kiesa, trzos, trzosik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) podłużny woreczek na pieniądze;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. sak mrz., sakwa ż., sakieweczka ż.
Wiktionary
(1.1) kabza, kaleta, kaletka, kiesa, kieska, mieszek, sakwa, trzos
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sakami, dotyczący Saków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język sakijski
Wiktionary
rzecz. Sakowie lm m.
Wiktionary
ruchy sakkadowe - mimowolne ruchy oka wykonywane podczas obserwowania obiektów; ruchy skokowe
SJP.pl
Sakkara (سقارة, wymowa egipska []) – miejscowość w Egipcie położona na południe od Kairu i na zachód od Memfis. Nazwa pochodzi od Sokara (Sokarisa), bóstwa opiekującego się nekropolią.
W Sakkarze znajduje się starożytna nekropolia nad miejscem pochówku królów najstarszych dynastii i dostojników państwowych. Możliwe, że na jej terenie pochowany był pierwszy znany król Egiptu Narmer.
Wikipedia
chata górali kaukaskich o płaskim dachu zbudowana z kamienia, drewna lub gliny
SJP.pl
Sakla – wieś w Estonii, w prowincji Sarema, w gminie Valjala.
Wikipedia
1. odmiana konia arabskiego o zwartej, mocnej budowie;
2. koń tej odmiany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. drugi wiek cisuralu (wczesnego permu), trwający 294,6 – 284,4 milionów lat temu;
Wiktionary
Sakmar (ang. "Sakmarian")
Nazwa pochodzi od rzeki Sakmary – dopływu Uralu (Ural Południowy, Rosja).
Wikipedia
IPA: ˈsakmar, AS: sakmar
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w zachodniej Rosji, na terenie Baszkortostanu i obwodu orenburskiego, prawostronny dopływ Uralu;
Wiktionary
Sakmara (ros. Сакмара) – rzeka w zachodniej Rosji, na terenie Baszkortostanu i obwodu orenburskiego, prawostronny dopływ Uralu.
Rzeka ma swoje źródło na wschodnich zboczach pasma górskiego Urałtau (część Uralu Południowego). Jej długość wynosi 798 km, a powierzchnia dorzecza – 30 200 km². Rzeka zamarza w okresie od listopada do kwietnia, a od kwietnia do czerwca wylewa. W dolnym biegu jest żeglowna. Jej głównymi dopływami są Ziłair, Bolszoj Ik i Sałmysz.
Wikipedia
worek wypełniony kulkami styropianowymi, używany jako fotel lub leżanka
SJP.pl
Sa
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. wierzchnia szata liturgiczna biskupów obrządków wschodnich, krojona na kształt tuniki z szerokimi rękawami, zakładana na podsakosnik;
Wiktionary
(1.1) Wyższe duchowieństwo polskie i ruskie odznaczały dystynktorya kanonicze i łańcuchy, biskupów krzyże, pierścienie, ruskich zaś kryjąca ich głowę skofia, świetne kolory albo purpura, piękne ameflory, sakosy.
(1.1) Baranowicz Łazarz (…) Biskupem zaś będąc, (…) przyozdobiony był tytułem i sakosem arcybiskupim.
(1.1) Kolejną część schedy po Dozyteuszu stanowiły paramenty liturgiczne oraz insygnia jego władzy jako metropolity Mołdawii. (…) Do nich zaliczyć należy szaty liturgiczne (omofory, sakosy, narakwice, ipolice)….
(1.1) Tak więc tronujący Chrystus Pantokrator (il. 60) umieszczony jest w centrum kompozycji Deesis. (…) Ubrany w strój biskupi — czerwony sakos, biały omoforion, na głowie czerwona mitra zwieńczona krzyżem.
(1.1) Na pamiątkę zjednoczenia kazał papież bić medale a Hipacego prałatem asystentem mianował, pozwolił mu w Sakosie metropolitalnym liturgię odprawiać…
Wiktionary
(1.1) war. sakkos
Wiktionary
o cechach sakowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Sakowate (Pitheciidae) – rodzina nadrzewnych ssaków naczelnych Nowego Świata z infrarzędu małpokształtnych (Simiiformes) obejmująca gatunki określane nazwami titi, saki i uakari, wcześniej zaliczane do rodziny płaksowatych (Cebidae).
Wikipedia
o cechach sakowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: sak (sieć na ryby w kształcie worka), np. sieć sakowa
SJP.pl
dawny męski płaszcz wiosenny lub letni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. gw-pl|Warszawa. luźny, skrócony płaszcz męski z dwurzędowym zapięciem, noszony głównie wiosną albo latem
Wiktionary
(1.1) Ubrany był w szerokie, wykwintne, lekkie sakpalto, w jasne letnie spodnie, i w ogóle wszystko, co miał na sobie, było eleganckie, wygodne i prosto z igły.
(1.1) Obserwował z daleka, gdy mecenas wyszedł z kawiarni, dobrze widoczny w swym eleganckim beżowym sakpalcie.
Wiktionary
rzecz. sak mrz.
Wiktionary
(1.1) sak
Wiktionary
sacra (rzadziej);
1. w religioznawstwie: uroczystość święceń duchownych, zwłaszcza biskupich;
2. w historii: namaszczenie monarchy w czasie koronacji
SJP.pl
Sakra ( sacra r.ż. od "sacer" „święty”) – święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich. Termin ten najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.
Proces nadania sakry biskupiej w Kościele rzymskokatolickim.
Wikipedia
1. uświęcanie, nadawanie czemuś cech religijnych;
2. wada kręgosłupa polegająca na zrośnięciu piątego kręgu lędźwiowego z kością krzyżową
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. nadanie religijnego charakteru osobom, przedmiotom lub zjawiskom sfery świeckiej; określenie stosowane w religioznawstwie zwłaszcza wobec instytucji społecznych
(1.2) med. wada wrodzona kręgosłupa, która polega na częściowym lub całkowitym zespoleniu piątego kręgu lędźwiowego z kością krzyżową
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌsakralʲiˈzat͡sʲja, AS: sakralʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. zakonsekrowanie n., sacrum n., sakrament m., sakralizowanie n., sakralność ż., sakra ż., sakramentka ż.
czas. sakralizować ndk.
przym. sakralny, sakramentalny, sakramencki
przysł. sakralnie, sakramentalnie
Wiktionary
(1.1) uświęcenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sakralizować.
Wiktionary
rzecz. sakralność ż., niesakralizowanie n., sakralizacja ż.
czas. sakralizować ndk.
przym. sakralny
Wiktionary
nadawać religijny charakter zjawiskom pozareligijnym; uświęcać, czynić religijnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest sakralne
Wiktionary
rzecz. sakralizacja ż., sakralizowanie n.
przym. sakralny
przysł. sakralnie
Wiktionary
dotyczący kultu religijnego, poświęcony kultowi religijnemu, np. budowla, sztuka, literatura sakralna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z kultem religijnym
Wiktionary
IPA: saˈkralnɨ, AS: sakralny
Wiktionary
rzecz. sakralność ż., sakralizowanie n., sakralizacja ż., sakrament, sacrum
przym. sakramentalny
Wiktionary
(1.1) kościelny, religijny
Wiktionary
potocznie, w wyzwiskach: mający diabelski charakter; niegodziwy, przeklęty, diabelny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeklęty, straszny
Wiktionary
rzecz. sakralizacja ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) niesamowicie, strasznie
Wiktionary
w chrześcijaństwie: obrzęd liturgiczny czyniący człowieka uczestnikiem życia Bożego, znak niewidzialnej łaski Bożej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. w chrześcijaństwie obrzęd religijny uważany za znak lub sposób przekazania łaski Bożej;
Wiktionary
Sakrament ( "sacramentum"; koine i gr. bizant. μυστήριον, mystērion; таинство, tainstwo) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako widzialny znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa. W tradycji wschodniej chrześcijaństwa sakramenty nazywa się „tajemnicami”.
Wikipedia
(1.1) Przełożeni powinni zostawić swoim podwładnym należną wolność w zakresie korzystania z sakramentu pokuty i kierownictwa duchowego, z zachowaniem wszakże dyscypliny instytutu.
(1.1) Sypania głów popiołem w Środę Popielcową nie zalicza się do sakramentów Kościoła katolickiego.
Wiktionary
IPA: saˈkrãmɛ̃nt, AS: sakrãmẽnt
Wiktionary
przym. sakramentalny, sakralny
przysł. sakramentalnie
rzecz. sakramentarz mrz., sakramentka ż., sakralizacja ż., sakramentalia nmos.
Wiktionary
ustanowiony przez Kościół znak święty, oznaczający i sprawiający duchowe skutki, np. popiół, palma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kośc. przedmioty lub czynności ofiarowywające wiernym skutki duchowe i cielesne na wzór sakramentów;
Wiktionary
Sakramentalia (łac. "sacramentalia", l. poj. "sacramentale", ew. "sacramentalium") – w katolicyzmie i prawosławiu przedmioty lub czynności, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki duchowe, cielesne, uzdrawiające; przedmioty lub czynności o charakterze religijnym zbliżone w swym znaczeniu do sakramentów, którymi Kościół posługuje się do osiągnięcia określonych skutków natury duchowej i innej.
Wikipedia
(1.1) Protestantyzm odrzuca istnienie sakramentaliów.
Wiktionary
rzecz. sakrament mrz., sakra ż.
przym. sakramentalny
przysł. sakramentalnie
Wiktionary
w Kościele katolickim: obrzęd liturgiczny (błogosławieństwo, poświęcenie itp.) albo służący temu obrzędowi przedmiot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kośc. przedmiot lub czynność ofiarowywające wiernym skutki duchowe i cielesne na wzór sakramentów;
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) rel. na mocy sakramentu
(1.2) w sposób wymagany przez zwyczaj lub tradycję
Wiktionary
(1.1) Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go w ręce Ojca.
(1.2) Rozmowę zakończyliśmy sakramentalnie, podając sobie dłonie.
Wiktionary
IPA: saˈkrãmɛ̃ntalʲɲɛ, AS: sakramẽntalʹńe
Wiktionary
rzecz. sakrament mrz., sakralizacja ż., sakramentalia nmos.
przym. sakramentalny
Wiktionary
1. w teologii: taki, który ma moc sakramentu, został uzyskany poprzez sakrament, np. związek sakramentalny;
2. potocznie: zgodny ze zwyczajem, uświęcony tradycją, np. sakramentalne pytanie; tradycyjny, zwyczajowy, utarty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z sakramentem, dotyczący sakramentu
Wiktionary
(1.1) Jak wrócić do sakramentalnego małżonka?
Wiktionary
IPA: saˈkrãmɛ̃ntalnɨ, AS: sakramẽntalny
Wiktionary
rzecz. sakrament m., sakralizacja ż., sakramentalia nmos.
przysł. sakramentalnie
przym. sakralny
Wiktionary
we wczesnym średniowieczu: księga liturgiczna z najważniejszymi tekstami czytanymi przez kapłana w czasie celebracji mszy; sacramentarium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. dawna księga liturgiczna w użyciu przed powstaniem mszału;
Wiktionary
Sakramentarz – księga liturgiczna używana przed powstaniem mszału. Zawierała modlitwy i ceremonie liturgiczne Mszy oraz szafowania sakramentów.
Sakramentarz sprawował jednocześnie rolę pontyfikału, Rytuału Rzymskiego i mszału, chociaż nie zawierał modlitw na wejście, graduałów, epistoły, Ewangelii, offertorium, ani modlitw na komunię. Zawierał za to części:
Wikipedia
(1.1) Pierwsza redakcja sakramentarza, tzw. sakramentarz gelazjański, pochodzi od papieża Gelazjusza I, który zmarł w 496.
Wiktionary
rzecz. sakrament mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. mniszka benedyktynka z założonego w 1653 przez Catherine de Bar katolickiego zgromadzenia klauzurowego;
Wiktionary
(1.1) Po wstąpieniu do miejscowego klasztoru sióstr sakramentek przyjęła imię Ifigenia od św. Mateusza.
Wiktionary
rzecz. sakrament mrz., sakralizacja ż.
Wiktionary
w teologii: dział dogmatyki, którego przedmiotem badań są sakramenty
SJP.pl
Sakramentologia (lub teologia sakramentalna) – dział teologii chrześcijańskiej, dyscyplina teologiczna i filozoficzna prowadząca systematyczną refleksję, badanie i wyjaśnianie sakramentalnego wymiaru życia Kościoła chrześcijańskiego. Jest to subdyscyplina teologii dogmatycznej (należącej z kolei do obszaru teologii systematycznej), wykorzystująca także podejście liturgiczne.
Wikipedia
działalność gospodarcza związana z kultem religijnym, zwłaszcza handel dewocjonaliami
SJP.pl
Sa
Wikipedia
kicz o charakterze religijnym, np. otwieracz do piwa z wizerunkiem Jezusa
SJP.pl
osoba zwiedzająca miejsca kultu religijnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) neol. turysta uczestniczący w sakroturystyce
Wiktionary
IPA: ˌsakrɔtuˈrɨsta, AS: sakroturysta
Wiktionary
rzecz. sakroturystyka ż.
:: fż. sakroturystka ż.
Wiktionary
(1.1) pielgrzym, pątnik
Wiktionary
zwiedzanie miejsc kultu religijnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) neol. rel. turyst. turystyka uwarunkowana religijnością, np. do sanktuariów, do Watykanu, do miejsc związanych z żywotem świętych itp.
Wiktionary
(1.1) Nie widać tam przepychu i całego tego blichtru związanego z wieloma miejscami kultu religijnego, który można określić mianem sakroturystyki czy też – bardziej dobitnie – sakrobiznesem.
Wiktionary
IPA: ˌsakrɔturɨˈstɨka, AS: sakroturystyka
Wiktionary
rzecz. sakroturysta m., sakroturystka ż.
Wiktionary
(1.1) pielgrzymstwo, pątnictwo
Wiktionary
dawniej:
1. poświęcać (poświęcić), składać (złożyć) ofiarę; ofiarować;
2. wyrzekać (wyrzec) się czegoś, rezygnować (zrezygnować) z czegoś
SJP.pl
potocznie: saksofon - dęty instrument stroikowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. pot. saksofon
Wiktionary
Saks – starogermański jednosieczny nóż bojowy używany od okresu wędrówek ludów do epoki wikingów (najdłużej w Skandynawii do końca XI w.). Noszono go też jako element stroju codziennego.
Nazwa Sasi prawdopodobnie pochodzi właśnie od tej broni, zaś naczelne bóstwo tego plemienia "Saksnot" (dopatruje się w nim odpowiednika nordyckiego Tyra) był z nią często przedstawiany, np. na kamieniu grobowym z Niederdollendorf (VIII w.)
Wikipedia
IPA: saks, AS: saks
Wiktionary
rzecz. saksofon mrz., saksofonista mos., saksofonistka ż.
przym. saksofonowy
Wiktionary
(1.1) saksofon
Wiktionary
pustynny krzew lub małe drzewo z rodziny komosowatych, rosnące na pustynnych obszarach Azji Środkowej, często na glebach zasolonych, drewno ciężkie, kruche, używane m.in. jako opał
SJP.pl
Saksauł ("Haloxylon") – rodzaj obejmujący kilka gatunków roślin z rodziny szarłatowatych (dawniej włączany do wyodrębnianej osobno rodziny komosowatych). Przedstawiciele ci występują na obszarze od północnej Afryki po środkową Azję. Gatunkiem typowym jest "H. ammodendron" (C. A. Meyer) E. Fenzl.
Wikipedia
dęty muzyczny instrument blaszany
SJP.pl
Sa
Wikipedia
instrument dęty należący do grupy instrumentów drewnianych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. dęty instrument drewniany, wykonany z metalu;
(1.2) pot. muzyk grający na saksofonie (1.1), saksofonista
Wiktionary
Saksofon ( sassofono, skrót: "sass".; saxophone, "sax.") – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Mimo metalowego korpusu zalicza się go do instrumentów drewnianych, ponieważ ma drewniany stroik, tak jak klarnet. Dźwięk wydobywa się przez czarę. Występuje w dziewięciu odmianach, różniących się wielkością i zakresem dźwięków. Od najmniejszych saksofonów – soprillo, po największe – subkontrabasowe, najczęściej budowane są w strojach B, Es, F i C.
Wikipedia
(1.1) Mój przyjaciel gra na saksofonie w warszawskim klubie.
Wiktionary
IPA: saˈksɔfɔ̃n, AS: saksofõn
Wiktionary
rzecz. saksofonista mos., saksofonistka ż., saks mrz., saksofonik mrz.
przym. saksofonowy
Wiktionary
(1.1) pot. saks
(1.2) saksofonista
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od saksofon
Wiktionary
rzecz. saksofon m.
Wiktionary
muzyk grający na saksofonie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muzyk, który gra na saksofonie
Wiktionary
(1.1) Urzekła ją gra jazzowego saksofonisty.
Wiktionary
IPA: ˌsaksɔfɔ̃ˈɲista, AS: saksofõńista
Wiktionary
rzecz. saksofon m.
:: fż. saksofonistka ż.
przym. saksofonowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która gra na saksofonie
Wiktionary
IPA: ˌsaksɔfɔ̃ˈɲistka, AS: saksofõńistka
Wiktionary
rzecz. saksofon m.
:: fm. saksofonista m.
przym. saksofonowy
Wiktionary
przymiotnik od: saksofon
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od saksofon
Wiktionary
(1.1) Muzykę skomponowaną między innymi do filmów "Torowisko" i "Edi" wykonywać będą soliści z towarzyszeniem zespołu smyczkowego i kwartetu saksofonowego.
Wiktionary
IPA: ˌsaksɔfɔ̃ˈnɔvɨ, AS: saksofõnovy
Wiktionary
rzecz. saksofon m., saksofonista m., saksofonistka ż., saks mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
część Niemiec granicząca z Polską i Czechami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. kraina historyczna i kraj związkowy w Niemczech;
Wiktionary
Saksonia ( Sachsen, wym. niemiecka "MAF:", ; Sakska), Wolny Kraj Saksonia ( Freistaat Sachsen; Swobodny stat Sakska) – jeden z 16 krajów związkowych Niemiec. Stolicą jest Drezno (niem. "Dresden"), natomiast największym miastem jest Lipsk ("Leipzig").
Wikipedia
(1.1) Lipsk jest największym miastem Saksonii.
Wiktionary
IPA: saˈksɔ̃ɲja, AS: saksõńi ̯a
Wiktionary
rzecz. Sas m., Saksończyk m., Saksonka ż.
przym. saski, saksoński, Saski
Wiktionary
(1.1) ofic. Wolny Kraj Saksonia; stpol. Saś
Wiktionary
kraj związkowy w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. kraj związkowy w Niemczech, ze stolicą w Magdeburgu;
Wiktionary
Saksonia-Anhalt ( Sachsen-Anhalt, wym. niemiecka "MAF:", ; dolnoniem. Sassen-Anhalt) – jeden z 16 krajów związkowych Niemiec. Stolicą oraz największym miastem jest Magdeburg.
Obszar Saksonii-Anhaltu w latach 1949–1990 wchodził w skład Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Został odtworzony jako kraj związkowy w 1990 roku, po zjednoczeniu Niemiec.
Wikipedia
1. mieszkanka Saksonii
2. mieszkanka Saksonii-Anhalt
3. mieszkanka Dolnej Saksonii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Saksonii
Wiktionary
rzecz. Saksonia ż.
:: fm. Saksończyk mos., Sas mos.
przym. saksoński, saski, Saski
Wiktionary
1. mieszkaniec Saksonii
2. mieszkaniec Saksonii-Anhalt
3. mieszkaniec Dolnej Saksonii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mieszkaniec Saksonii
Wiktionary
(1.1) W ramach niemieckiej świadomości narodowej mieszkańcy NRD byli zorientowani na swój region ojczysty; tzn. identyfikowali się jako Saksończycy, Brandenburczycy, Pomorzanie, Turyńczycy, Ślązacy itd.
Wiktionary
rzecz. Saksonia ż., Sas m.
:: fż. Saksonka ż.
przym. saksoński, saski, Saski
Wiktionary
1. przymiotnik od: Saksonia
2. przymiotnik od: Saksonia-Anhalt
3. przymiotnik od: Dolna Saksonia; dolnosaksoński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Saksonii, związany z Saksonią
Wiktionary
(1.1) Galeria Narodowa przed czterema laty kupiła na aukcji inne wspaniałe płótno Bellotta pokazane na wystawie, "Fortecę Koenigstein" - pejzaż twierdzy pod Dreznem, będącej dumą saksońskich elektorów.
Wiktionary
IPA: saˈksɔ̃j̃sʲci, AS: saksõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Saksonia ż., Saksończyk m., Saksonka ż., saksy nmos., Sas m.
przym. saski, Saski
Wiktionary
(1.1) saski
Wiktionary
1. dawniej: okresowa praca zarobkowa za granicą, głównie w Niemczech (początkowo w Saksonii);
2. potocznie: wyjazd za granicę połączony z podjęciem okresowej pracy, zwykle nielegalnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hist. emigracja sezonowa Polaków do Niemiec na okres robót polowych
(1.2) pot. żart. praca zarobkowa za granicą, często nielegalna
Wiktionary
(1.1) Moi dziadkowie poznali się na saksach.
(1.2) Jak nie znajdę roboty, to pojadę na saksy.
Wiktionary
IPA: ˈsaksɨ, AS: saksy
Wiktionary
przym. saksoński
Wiktionary
jeden z głównych kultów w hinduizmie; śaktyzm, siaktyzm
SJP.pl
skorupiak z podgromady wąsonogów
SJP.pl
rzadko o pakowaniu się przed podróżą: szybko i byle jak; łapu-capu, łap-cap
SJP.pl
odmiana wiśni japońskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dendr. drzewo jednej z kilku odmian japońskiej wiśni ozdobnej z kwiatów;
Wiktionary
Sakura (jap. 桜) – drzewo wiśni, kwiat wiśni; japońska nazwa ozdobnych drzew wiśniowych i ich kwiatów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ent. proksymalne, kieszeniowate wydłużenie winkulum
Wiktionary
Sakus (łac. "saccus",l. mn. "sacci") – element narządów genitalnych u motyli powstały przez środkowo-brzuszną, wewnętrzną inwaginację dziewiątego sternum odwłoka, czyli winkulum ("vinculum"), przybierający różną formę w zależności od płci.
Wikipedia
przestarzałe:
1. worek podróżny do przewieszania przez ramię lub po obu stronach siodła;
2. woreczek na pieniądze; sakiewka, kiesa, trzos, trzosik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dawny worek podróżny, często z otworem w środku do przewieszania przez ramię lub po obu stronach siodła
(1.2) torba podróżna przewieszana po obu stronach bagażnika roweru
(1.3) duża sakiewka
Wiktionary
(1.1) Dawno temu ścieżką przyszedł mężczyzna, przeszedłszy 30 mil z sakwą na plecyecach.
Wiktionary
IPA: ˈsakfa, AS: sakfa
Wiktionary
rzecz. sakiewka, sak
Wiktionary
przestarzale: torba podróżna, walizka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. torba podróżna, walizka
Wiktionary
IPA: saˈkfɔjaʃ, AS: sakfoi ̯aš
Wiktionary
Sakówko – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk. Wieś jest siedzibą sołectwa "Sakówko", w skład którego wchodzi również miejscowość Pólko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Wikipedia
jeden z czterech (sał, ber, jon, rosz) pierwotnych elementów leksykalnych w doktrynie Nikołaja Marra; sał
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: sala
Wiktionary
Sal – jedna z wysp archipelagu Wysp Zielonego Przylądka, zaliczana do grupy Wysp Zawietrznych. Stanowi też jeden z 22 okręgów administracyjnych (port. "concelho") Republiki Zielonego Przylądka.
Powierzchnia wyspy wynosi 216 km². Ma ona 30 km długości, 12 km szerokości i w większości krajobraz pustynny.
Wikipedia
IPA: sal, AS: sal
Wiktionary
1. duże pomieszczenie będące miejscem zebrań, wystaw itp.;
2. publiczność zgromadzona w sali (pomieszczeniu); słuchacze, widzowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przestronne pomieszczenie pełniące pewną określoną funkcję użytkową;
(1.2) przen. ludzie zebrani w sali (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W której sali odbędzie się spotkanie zarządu?
(1.2) Czy są na sali jakieś pytania?
(1.2) Cała sala z entuzjazmem biła brawo.
Wiktionary
IPA: ˈsala, AS: sala
Wiktionary
rzecz. salowa ż., salowy m., salon m., salonik m., salonowiec m., salonka ż.
:: zdrobn. salka ż.
przym. salowy
Wiktionary
(1.1) aula
Wiktionary
wykrzyknik
(1.1) inna pisownia, zob. salam.
Wiktionary
(1.1) Około jedenastej, głos trąby oznajmił rozpoczęcie widowiska. Sułtan i Szeherezada zajęli miejsce na dywanie, a reszta zebranych stłoczyła się w jaskini Aladyna (…) Po zakończeniu pierwszej bajki, przeszli jej aktorzy, w uroczystym pochodzie do sali głównej i podniósłszy nad głową ramiona, oddali sułtanowi głęboki salaam. Potem zostawali jako widzowie w sali, która się napełniała zwolna.
Wiktionary
IPA: saˈlã:m, AS: sal•ãm
Wiktionary
(1.1) salam, salem, salam alejkum, salem alejkum, salaam alejkum
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan, pozycja w której ciężar ciała opiera się na brzuchu, miednica leży na podłożu, a ręce, głowa, klatka piersiowa oraz wyprostowane nogi są uniesione do góry
Wiktionary
(1.1) pozycja świerszcza, świerszcz
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) Ms. lm. od: sala
Wiktionary
Salach – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Stuttgart, w regionie Stuttgart, w powiecie Göppingen, wchodzi w skład związku gmin Eislingen-Ottenbach-Salach. Leży na obrzeżach Jury Szwabskiej, nad rzeką Fils, ok. 7 km na wschód od Göppingen, przy drodze krajowej B10.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. pozn. - młoda, wysoka dziewczyna
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Armand Salacrou - dramatopisarz francuski (1899-1989)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. rodzaj okrągłego średniowiecznego hełmu;
Wiktionary
Salada (fr. "salade", wł. "celata" i "barbuta") – szersze określenie kilku zróżnicowanych konstrukcyjnie średniowiecznych hełmów, wywodzących się od łebki. Popularne w XV wiecznej Europie zachodniej, lecz używane również w Polsce. Zasadniczo wyróżnia się 2 typy tego hełmu: włoski i niemiecki, ale regionalne odmiany powstawały również we Francji i Anglii.
Wikipedia
(1.1) Krzyżowiec zdjął z głowy swą saladę.
Wiktionary
IPA: saˈlada, AS: salada
Wiktionary
1. wieś w USA;
2. nazwa dwóch rzek w Argentynie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. władca ajjubidzki,
(1.2) imię|polski|m.
Wiktionary
Saladyn ( Saladin, od صلاح الدين; pełne imię: al-Malik an-Nasir Salah ad-Dunja wa-ad-Din Abu al-Muzaffar Jusuf ibn Ajjub ibn Szazi al-Kurdi, ur. 1138 w Tikricie, zm. 4 marca 1193 w Damaszku) – sułtan, założyciel dynastii Ajjubidów, panujący w latach 1174–1193.
Wikipedia
(1.1) Pod koniec lutego zaczął jednak wracać do zdrowia – niektórzy historycy wiążą tę ciężką chorobę z wewnętrzną przemianą Saladyna, który odtąd miał poświęcić się wojnie przeciwko krzyżowcom, podczas gdy wcześniej walczył głównie z muzułmanami.
Wiktionary
zwolennik ruchu religijno-politycznego w islamie sunnickim
SJP.pl
zwolenniczka ruchu religijno-politycznego w islamie sunnickim
SJP.pl
ruch religijno-polityczny w islamie sunnickim
SJP.pl
Sa
Wikipedia
1. rodzaj palmy występujący w Azji Południowo-Wschodniej; salaka, oszpilna;
2. owoc tej palmy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rodzaj palmy występujący w Azji Południowo-Wschodniej; salaka, oszpilna;
2. owoc tej palmy
SJP.pl
Salaka, oszplina ("Salacca" Reinw.) – rodzaj roślin z rodziny arekowatych, czyli palm ("Arecaceae"). Obejmuje ok. 20, 21 lub 23 gatunki. Rośliny te występują w Azji Południowo-Wschodniej, od północno-wschodniej części Indii, poprzez Mjanmę, Tajlandię, Malezję po Sumatrę, Jawę, Borneo i Filipiny. Jeden gatunek ("Salacca griffithii") na północy sięga do chińskiej prowincji Junnan.
Wikipedia
powitanie, pozdrowienie u muzułmanów; salem
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pokój! (pozdrowienie u muzułmanów)
Wiktionary
IPA: ˈsalãm, AS: salãm
Wiktionary
(1.1) salaam, salem, salam alejkum, salem alejkum, salaam alejkum
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salamanką, dotyczący Salamanki, pochodzący z Salamanki
Wiktionary
(1.1) Był to prawdziwy numer gazety salamanckiej z tego dnia, wydrukowanej w jej drukarni, tyle tylko, iż z jednym wymienionym artykułem, wmontowanym precyzyjnie w odpowiednią, pasującą ku temu kolumnę.
(1.1) Do wybitnych profesorów ze Szkoły Salamanckiej należy również Bartłomiej Medina. Jego komentarz do Sumy św. Tomasza uchodzi za klasyczny i jednocześnie jest wyrazem doktryny wykładanej w Salamance.
(1.1) Dokonał przepastnego przeskoku z wrzawy i zgiełku salamanckich auli do tego zagubionego wśród pól pustkowia.
Wiktionary
rzecz. Salamanka ż.
Wiktionary
płaz ogoniasty z rodziny salamandrowatych obejmujący 39 gatunków, zamieszkuje głównie Karpaty i Sudety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) herp. rodzaj płazów ogoniastych;
Wiktionary
Salamandra – rodzaj płazów ogoniastych z podrodziny Salamandrinae w rodzinie salamandrowatych (Salamandridae).
Wikipedia
(1.1) Boki salamandry zdobi dwanaście bruzd międzyżebrowych.
Wiktionary
IPA: ˌsalãˈmãndra, AS: salãmãndra
Wiktionary
rzecz. salamandrowate nmos.
Wiktionary
rodzina płazów ogoniastych
SJP.pl
Salamandrowate (Salamandridae) – rodzina płazów z rzędu płazów ogoniastych (Caudata), dość szeroko rozprzestrzeniona na kuli ziemskiej. Brak jej przedstawicieli w Ameryce Południowej i Środkowej oraz Australii.
Wikipedia
o cechach salamandrowatych (rodzina płazów)
SJP.pl
płaz ogoniasty z rodziny salamandrowatych obejmujący 39 gatunków, zamieszkuje głównie Karpaty i Sudety
SJP.pl
miasto i prowincja w Hiszpanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej Hiszpanii, nad rzeką Tormes, stolica prowincji Salamanka (1.2);
(1.2) geogr. adm. prowincja w Hiszpanii, w zachodniej części regionu Kastylia i León;
Wiktionary
Salamanka ( Salamanca) – miasto w zachodniej Hiszpanii, nad rzeką Tormes, liczy około 142 tys. mieszkańców (2022). Stolica prowincji Salamanka w regionie Kastylia i León. Ośrodek handlowy, przemysłowy oraz naukowy i turystyczny.
Wikipedia
(1.1) Do wybitnych profesorów ze Szkoły Salamanckiej należy również Bartłomiej Medina. Jego komentarz do Sumy św. Tomasza uchodzi za klasyczny i jednocześnie jest wyrazem doktryny wykładanej w Salamance.
(1.2) Mam na imię Alwar i pochodzę z Salamanki.
Wiktionary
przym. salamancki
Wiktionary
1. sucha, wędzona kiełbasa;
2. żółty ser z mleka krowiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. oryginalnie włoska, sucha, wędzona kiełbasa, początkowo wytwarzana z mięsa oślego, później także wieprzowego i wołowego;
(1.2) kulin. produkowany z mleka krowiego polski ser półtwardy, w formie kiełbasek
forma rzeczownika.
(2.1) N. lm. od: sala
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Lubię pizzę z salami i pepperoni.
Wiktionary
IPA: saˈlãmʲi, AS: salãmʹi
Wiktionary
rzecz. salina ż.
Wiktionary
wyspa na Morzu Egejskim; bitwa morska odbywająca się w cieśninie pomiędzy Salaminą a Pireusem w 480 r. p.n.e. zadecydowała o zwycięstwie Greków w II wojnie perskiej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Salamina
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salaminą, dotyczący Salaminy
Wiktionary
rzecz. Salamina ż.
Wiktionary
1. sala audiencyjna pałacu muzułmańskiego;
2. reprezentacyjna część męska domu muzułmańskiego
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
ptak z rodziny jerzyków
SJP.pl
grupa społeczna, obejmująca osoby żyjące z wynagrodzeń za pracę, zazwyczaj pracowników umysłowych, urzędników
SJP.pl
obowiązkowa modlitwa muzułmańska odmawiana pięć razy dziennie; namaz
SJP.pl
1. miska stołowa używana do podawania sałatek, jarzyn lub owoców;
2. zawartość takiej miski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) naczynie służące do podawania jedzenia (najczęściej sałat, owoców)
Wiktionary
(1.1) Przyniosę ci trochę rodzynek w salaterce.
Wiktionary
IPA: ˌsalaˈtɛrka, AS: salaterka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk asjetka, terinka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nacjonalistyczna, autorytarna doktryna polityczna dyktatora Antónia de Oliveiry Salazara
SJP.pl
związek chemiczny używany w leczeniu astmy
SJP.pl
Salbutamol – organiczny związek chemiczny, wybiórczy agonista receptorów β2 w mięśniach gładkich oskrzeli. Powoduje rozkurcz oskrzeli w przypadku odwracalnego ich zwężenia i poprawę wentylacji płuc. Wpływ salbutamolu na receptory β1 w sercu jest niewielki.
Wikipedia
roślina z rodziny złożonych, jednoroczna lub dwuletnia, o jadalnych korzeniach, uprawiana w całej Europie; salsefia; kozibród lekarski
SJP.pl
woda salcerska - rodzaj wody mineralnej, leczniczej i stołowej
SJP.pl
wędlina wyrabiana z głowizny, podrobów i okrawków mięsa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. rodzaj auszpiku lub gotowanej wędliny produkowanej z głowizny, podrobów i nóżek zawiniętych w żołądek lub pęcherz;
(1.2) daw. warszawa. pogardliwie o stójkowym, policjancie lub żandarmie
Wiktionary
Salceson – ("wł.") rodzaj wyrobów podrobowych robionych z głowizny wieprzowej, wołowej lub cielęcej z dodatkiem tłuszczu, podrobów, krwi, okrawków mięsa, skórek i przypraw.
Mięso na salceson poddaje się peklowaniu, obgotowuje i odpowiednio przyprawia. Tak przygotowaną masą wypełnia się żołądki wieprzowe lub pęcherze wołowe, gotuje i prasuje.
Wikipedia
(1.1) Wczoraj na kolację do chleba był salceson i ogórki kiszone.
(1.1) Zasnął niebawem, kołysany wspomnieniem, jak to u sąsiada pękł duży szwabski salceson i rozgotował się cały.
(1.2) Tu już blisko do miasta, ład i porządek, ot, i „salceson” stoi na środku ulicy.
(1.2) Salceson czy bury ucieka do dziury, bo radę majchrem przecie wszystkim dam.
Wiktionary
IPA: salˈt͡sɛsɔ̃n, AS: salcesõn
Wiktionary
rzecz. salcefix m.
:: zdrobn. salcesonik m.
przym. salcesonowy
Wiktionary
(1.1) daw. abucht, warszawa|salcefix., reg. śl. prezwoszt, preswuszt, białystok|cwaniak., reg. kaszub. blutka, krwawô (czarny salceson)
Wiktionary
rodzaj skoku w łyżwiarstwie figurowym
SJP.pl
w księgowości - różnica między prawą stroną konta (credit) i lewą (debet) lub odwrotnie; pozostająca do wyrównania różnica między sumami dochodu i rozchodu, aktywami i pasywami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) księg. suma wszystkich przychodów (strona „Ma”) pomniejszona o sumę wszystkich wydatków i strat (strona „Winien”) w danym okresie;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) Dlaczego od kilku miesięcy saldo mojego rachunku jest ujemne?
Wiktionary
IPA: ˈsaldɔ, AS: saldo
Wiktionary
czas. saldować
Wiktionary
(1.1) bilans
Wiktionary
obliczać saldo
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: sala
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsalɛ, AS: sale
Wiktionary
miasto w Rosji, stolica Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w azjatyckiej części Rosji, położone nad Obem;
Wiktionary
Salechard, ros. Салехард (do 1933 r. Obdorsk) – miasto w Rosji, nad Obem, ośrodek administracyjny Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego. 49.2 tys. mieszkańców.
W mieście rozwinął się przemysł rybny oraz drzewny.
Wikipedia
(1.1) Stolicą Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego jest miasto Salechard.
Wiktionary
przym. salechardzki
Wiktionary
(1.1) hist. Obdorsk (do 1933)
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salechardem (miastem w Rosji)
Wiktionary
rzecz. Salechard m.
Wiktionary
powitanie, pozdrowienie u muzułmanów; salam
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) inna pisownia, zob. salam.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsalɛ̃m, AS: salẽm
Wiktionary
(1.1) salam, salaam, salam alejkum, salem alejkum, salaam alejkum
Wiktionary
mączka z korzeni storczyków
SJP.pl
Salep (tur. "sahlep", arab. سحلب "saḥlab", azer. "səhləb") – napój przyrządzany ze sproszkowanych bulw storczyka męskiego, znany w kuchni tureckiej i w kuchni bałkańskiej. Nazwa pochodzi od arabskiego określenia "ḥasyu al-tha`lab", oznaczającego "lisie jądra" (od charakterystycznego kształtu bulw storczyka).
Wikipedia
koń salerneński - włoska rasa konia domowego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salerno, dotyczący Salerno
Wiktionary
(1.1) Rękopisy salerneńskie były rozchwytywane w całej Europie i wielokrotnie przepisywane. Odegrały one przełomową rolę w rozwoju kultury medycznej w Europie, nie w pełni jeszcze docenioną.
Wiktionary
rzecz. Salerno n.
przym. salernitański
Wiktionary
(1.1) salernitański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salernem, dotyczący Salerna
Wiktionary
(1.1) Następnego lata mój salernitański przyjaciel świętował dziesięciolecie swego prywatnego muzeum.
Wiktionary
rzecz. Salerno n.
przym. salerneński
Wiktionary
(1.1) salerneński
Wiktionary
miasto we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. nadmorskie miasto i gmina we Włoszech, w Kampanii;
(1.2) geogr. adm. włoska prowincja położona w Kampanii;
(1.3) geogr. zatoka Morza Tyrreńskiego, położona w południowych Włoszech, na południe od Półwyspu Sorrentyńskiego;
Wiktionary
(wym., pol. uproszczona: "salerno") – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Salerno, nad zatoką Morza Tyrreńskiego.
Miasto jest ośrodkiem turystycznym i kąpieliskiem morskim. Znajdują się muzea, romańsko-gotycki pałac biskupi oraz zabytkowa katedra.
Wikipedia
(1.1) Istotną rolę w kształtowaniu statusu zawodu lekarza odegrała szkoła w Salerno, uważana za kolebkę tradycji uniwersyteckich, gdzie wprowadzono stopień magistra i doktora, a nadanie tytułów zostało poprzedzone odpowiednimi dysputami i tradycyjnym rytuałem promocyjnym.
Wiktionary
przym. salerneński, salernitański
Wiktionary
francuska rasa bydła
SJP.pl
Salers – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Cantal.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 439 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 91 osób/km² (wśród 1310 gmin Owernii Salers plasuje się na 437. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 989.).
Wikipedia
potoczna nazwa soli azotanowych amonu, sodu, potasu i wapnia używanych w rolnictwie jako nawóz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. nawóz zawierający azot
(1.2) spoż. substancja chemiczna, składnik zaprawy peklowej
(1.3) chem. azotan mający znaczenie techniczne
Wiktionary
(1.1) Na jednym kamieniu kładli ciasno związany nitką kłębuszek ze szmatki zawierający kalichlorek, czyli specjalną mieszankę siarki, węgla drzewnego i saletry nawozowej. Uderzony drugim kamieniem, kłębuszek ów wybuchał (…)
(1.2) Pekluję mięsiwa w solance z saletrą i przyprawami.
(1.3) W górnictwie używa się mieszaniny saletry z trotylem.
Wiktionary
rzecz. saletralnia ż., saletrol mrz., saletrzak mrz., saletrzarnia ż.
czas. saletrować ndk.
przym. saletrowy, saletrzany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład produkujący saletrę
(1.2) geol. ziemia zawierająca saletrę
Wiktionary
(1.1) Zamówiliśmy w saletralni kolejną dostawę saletry.
Wiktionary
rzecz. saletra ż., saletrol mrz., saletrzak mrz., saletrzarnia ż.
czas. saletrować ndk.
przym. saletrowy, saletrzany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. chem. azotek
Wiktionary
(1.1) Skoro zaś dostateczna się jego utworzy warsta; w ów czas cały lejek przenosi się do czystej wody, do której wypuszcza się sam saletrorodek, zatrzymując wewnątrz niego resztę płynu [...]
Wiktionary
rzecz. saletroród m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. chem. azot
Wiktionary
(1.1) [...] we flaszkę włożywszy mieszaninę z żywego śrebra i ołowiu, i zatkawszy ją dobrze przez niejaki czas i potrząsawszy dość długo, kwasoród wszystek wsiąknie w ową mieszaninę, a saletroród zostanie we flaszce.
Wiktionary
rzecz. saletrorodek m.
Wiktionary
(1.1) współcz. azot; symbol. N; daw. dusień
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) kulin. konserwować w roztworze saletry
(1.2) roln. nawozić roztworem saletrowym
Wiktionary
(1.1) Jutro będę saletrować nóżki wieprzowe.
Wiktionary
rzecz. saletra ż., saletralnia ż., saletrol mrz., saletrzak mrz., saletrzarnia ż.
przym. saletrowy, saletrzany
Wiktionary
przymiotnik od: saletra
SJP.pl
mineralny nawóz azotowy
SJP.pl
Saletrzak – nazwa handlowa nawozu mineralnego składającego się pierwotnie z azotanu amonu (#PATRZ) i mielonego wapienia (główny składnik: #PATRZ [[Szablon:Chem]]). Później zamiast części wapienia zaczęto stosować dodatkowo dolomit (zawierający #PATRZ [[Szablon:Chem]]).
Wikipedia
wytwórnia saletry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład produkujący saletrę
Wiktionary
(1.1) Dziadek założył saletrzarnię, do której przyjeżdżali po saletrę nawet z Raciborza.
Wiktionary
rzecz. saletra ż., saletrol mrz., saletrzak mrz., saletralnia ż.
czas. saletrować ndk.
przym. saletrowy, saletrzany
Wiktionary
zakonnik zgromadzenia Misjonarzy Najświętszej Marii Panny z La Salette, założonego we Francji w 1852 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zakonnik z zakonu założonego przez bpa Philiberta de Bruillarda;
Wiktionary
(1.1) Zaparkowałam obok saletynów.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. saletynka ż.
przym. saletyński
Wiktionary
zakonnik zgromadzenia Misjonarzy Najświętszej Marii Panny z La Salette, założonego we Francji w 1852 roku
SJP.pl
Saletyni, Zgromadzenie Księży Misjonarzy Saletynów – zgromadzenie zakonne założone 1 maja 1852 przez biskupa Philiberta de Bruillard, a zatwierdzone 14 maja 1890 roku przez papieża Leona XIII.
Wikipedia
członkini zakonu: Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej z La Salette (SNDS)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica z żeńskiej gałęzi zakonu założonego przez bpa Philiberta de Bruillarda
Wiktionary
(1.1) Musicie skręcić za klasztorem Saletynek.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. saletyn mos.
przym. saletyński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z saletynami, dotyczący saletynów
Wiktionary
(1.1) Wspólnota saletyńska liczy trzech kapłanów.
Wiktionary
rzecz. saletyn mos., saletynka ż.
Wiktionary
katolickie zgromadzenie zakonne, założone w 1859 roku w Turynie przez św. Jana Bosco; Towarzystwo Świętego Franciszka Salezego
SJP.pl
Towarzystwo Salezjańskie (Towarzystwo św. Franciszka Salezego; nazwa łacińska: "Societas Sancti Francisci Salesii;" skrót zakonny SDB) – zostało założone w 1859 przez ks. Jana Bosko (1815–1888), znanego też jako Don Bosco, w celu kontynuowania jego pracy z młodzieżą i dziećmi.
Wikipedia
członek katolickiego zgromadzenia zakonnego, założonego w 1859 roku w Turynie przez św. Jana Bosco
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zakonnik ze zgromadzenia założonego przez św. Jana Bosko;
Wiktionary
(1.1) Założyciel salezjanów nosił czarną sutannę.
Wiktionary
rzecz. Salezy m.
:: fż. salezjanka ż.
przym. salezjański, saletski
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakonnica ze zgromadzenia salezjańskiego;
Wiktionary
(1.1) Masz może numer telefonu salezjanek w Rzymie?
Wiktionary
rzecz. Salezy m.
:: fm. salezjanin m.
przym. salezjański, saletski
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych
SJP.pl
Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (siostry salezjanki; nazwa łacińska: "Congregatio Filiarum Mariae Auxiliatricis"; skrót zakonny: FMA/CMW) – żeńskie zgromadzenie zakonne założone we Włoszech 5 sierpnia 1872 roku przez św. Jana Bosko i św. Marię Dominikę Mazzarello. Zgromadzenie liczy ok. 15.000 sióstr działających w 89 krajach świata. W Polsce Zgromadzenie jest podzielone na dwie inspektorie: Warszawską z siedzibą w Łomiankach k. Warszawy i Wrocławską z siedzibą we Wrocławiu.
Wikipedia
odnoszący się do salezjanina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rel. dotyczący zgromadzenia zakonnego salezjan
Wiktionary
rzecz. salezjanin m., salezjanka ż.
Wiktionary
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
dynastia salicka - dynastia panująca w Niemczech w latach 1024-1125; dynastia frankońska
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. dotyczący jednego z odłamu Franków z V w. n.e.
(1.2) hist. praw. dotyczący prawa ustanowionego przez Franków Salickich, w szczególności prawa dziedziczenia
(1.3) hist. dotyczący niemieckiej dynastii panującej w XI wieku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. semisalicki
Wiktionary
potoczne określenie spirytusu salicylowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. grupa funkcyjna lub rodnik 2-hydroksybenzylowy pochodzący od kwasu salicylowego
(1.2) pot. salicylan sodu
Wiktionary
IPA: saˈlʲit͡sɨl, AS: salʹicyl
Wiktionary
przym. salicylowy
rzecz. salicyna ż., salicylan m.
Wiktionary
Salicylamid ( salicylamidum) – organiczny związek chemiczny, amid kwasu salicylowego. W roztworach wodnych ma odczyn lekko kwasowy (pH ok. 5). Wykazuje działanie przeciwgorączkowe (antypiretyk), przeciwbólowe (analgetyk) i przeciwzapalne. Hamuje aktywność cyklooksygenazy i uwalnianie prostaglandyn z komórek.
Wikipedia
pochodna kwasu salicylowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. sól lub ester kwasu salicylowego;
Wiktionary
(1.1) Naukowcy z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego pracują nad wyhodowaniem nowej odmiany wierzby o wysokiej zawartości salicylanów w korze.
(1.1) Za składniki czynne liści uznawane są salicylany, głównie salicylan metylu stanowiący ponad 95% olejku eterycznego oraz gaulteryna – jego glikozydowy prekursor obecny w świeżym surowcu.
Wiktionary
rzecz. salicyl m., salicyna ż.
przym. salicylowy
Wiktionary
pochodna kwasu salicylowego
SJP.pl
Salicylany – grupa organicznych związków chemicznych – soli i estrów kwasu salicylowego – o wzorze ogólnym #PATRZ. Niektóre salicylany stosowane są w lecznictwie (np. salicylan fenylu, salicylan sodu) lub jako substancje zapachowe (np. salicylan benzylu, salicylan izobutylu).
Wikipedia
przymiotnik od: salicyl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) farm. związany z kwasem salicylowym; zawierający ten kwas
(1.2) chem. pochodzący od salicyny, otrzymywany z salicyny; zawierający salicyl
Wiktionary
rzecz. salicyna ż., salicyl m., salicylan m.
Wiktionary
glikozyd fenolowy złożony z glukozy i alkoholu salicylowego, o gorzkim smaku, występujący w liściach, kwiatach i korze wierzby (Salix) oraz innych drzew i krzewów, chroniący rośliny przed fitofagami (zwierzętami roślinożernymi), stosowany w leczeniu dolegliwości żołądkowych oraz jako środek przeciwbólowy i przeciwreumatyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. związek organiczny występujący w korze wierzby, mający właściwości przeciwzapalne i przeciwgorączkowe;
Wiktionary
Salicyna – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów fenolowych, będący połączeniem saligeniny z glukozą.
Wikipedia
(1.1) Organizm ludzki metabolizuje salicynę do kwasu salicylowego.
Wiktionary
przym. salicylowy
rzecz. salicyl m., salicylan m.
Wiktionary
[czytaj: saliNIAK] marka koniaku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rosyjskie imię męskie
SJP.pl
1. zakład wytwarzający sól z solanki;
2. dawniej: kopalnia soli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład przemysłowy produkujący sól poprzez odparowanie wody z solanki pochodzącej z mórz lub słonych jezior ewentualnie podziemnych złóż lub źródeł mineralnych;
(1.2) górn. kopalnia soli
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W salinie produkują sól poprzez odparowanie wody z solanki morskiej.
Wiktionary
IPA: saˈlʲĩna, AS: salʹĩna
Wiktionary
rzecz. salami n., salariat m., salsa ż.
Wiktionary
1. poprzeczka wzmacniająca, przymocowana do masztu;
2. złączenie masztu ze stengą lub stengi z bramstengą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. pozioma rozpórka umocowana do masztu na pewnej wysokości, przeciwdziałająca wyginaniu się masztu pod wpływem naprężeń;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
[czytaj: SElindżer] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
koniak marki Salignac; Salignac
SJP.pl
Saliniak ("Andalgalomys") – rodzaj ssaków z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Wikipedia
w starożytnym Rzymie: bractwo dwunastu kapłanów Marsa
SJP.pl
Saliowie (łac. "Salii", od "salio" – tańczę) – członkowie jednego z najstarszych kolegium kapłanów w Rzymie antycznym, kapłani Marsa.
Początkowo istniało jedno kolegium, zorganizowane przez Numę Pompiliusza na Palatynie – tak zwani "Salii Palatini", które później rozpadło się na dwa. Drugą grupę miał zorganizować Tullus Hostiliusz na Kwirynale w pobliżu Porta Collina; zwano ich "Salii Collini" lub "Agonales".
Wikipedia
salicylan antypiryny (syntetycznego środka przeciwbólowego, przeciwgorączkowego i przeciwzapalnego)
SJP.pl
odmiana gruszy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salisbury, dotyczący Salisbury
Wiktionary
(1.1) Tego lata Monty szkolił swoich ludzi na Równinie Salisburskiej, a Betty wyjechała z Davidem, wówczas już dziewięcioletnim, do nadmorskiego hotelu.
Wiktionary
rzecz. Salisbury n.
Wiktionary
odmiana gruszy
SJP.pl
Salisbury (wym.) – miasto i civil parish w Wielkiej Brytanii, w południowej Anglii, w hrabstwie ceremonialnym Wiltshire i "unitary authority" Wiltshire, położone nad rzeką Avon, nad ujściem do niej rzek Nadder i Bourne. W 2011 roku civil parish liczyła 40 302 mieszkańców.
Wikipedia
nadmierne wydzielanie śliny; ślinotok
SJP.pl
drzewo lub krzew z rodziny wierzbowatych, występujące w wielu gatunkach; wierzba
SJP.pl
zdrobnienie od: sala; mały pokój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od sala
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po szkole chodziliśmy do salek na religię.
(1.1) Odkąd katecheza odbywa się w szkole, salki stoją puste.
(1.1) Katecheza w salkach miała swoje plusy i minusy.
Wiktionary
rzecz. salowa ż., salowy m., salon m., salonik m., salonowiec m., salonka ż., sala ż.
przym. salowy
Wiktionary
marka nawozów azotowych
SJP.pl
w mitologii greckiej: najada jeziora w Karii
SJP.pl
Salmakis (gr. Σαλμακίς Salmakís, łac. Salmacis) – w mitologii greckiej najada jeziora w Karii.
Pokochała syna Hermesa i Afrodyty – Hermafrodytę. Ten wpadł w jej objęcia podczas kąpieli, jednak nieczuły na jej wdzięki odrzucał zaloty pięknej nimfy. Salmakis była jednak uparta, więc uprosiła bogów, aby połączyli ją z ukochanym w jednym ciele. I tak bogowie uczynili z obojga jedno ciało o cechach obu płci.
Wikipedia
imię
SJP.pl
Salman (również jako Salmaan lub Selman, arab. سلمان) popularne wśród muzułmanów imię męskie lub nazwisko pochodzenia arabskiego oznaczające "błogosławiony", także "pokój".
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rozmiar butelki wina lub szampana odpowiadający 9 litrom
SJP.pl
nazwa zwyczajowa chlorku amonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pot. chlorek amonu, sól kwasu solnego i amoniaku
(1.2) miner. salmiak rodzimy, minerał będący rzadką postacią naturalnego chlorku amonu;
(1.3) kulin. cukierki z lukrecji z dodatkiem chlorku amonu
(1.4) silny, stężony środek do czyszczenia z zawartością chlorku amonu
(1.5) techn. kostka chlorku amonu do czyszczenia grotu lutownicy
Wiktionary
IPA: ˈsalmʲjak, AS: salmʹi ̯ak
Wiktionary
przym. salmiakowy
Wiktionary
(1.1) chlorek amonu, NH4Cl, E510
(1.2) salmiak rodzima
(1.4) słona lukrecja
(1.5) kamień lutowniczy
Wiktionary
białko zasadowe z grupy protamin, wyodrębnione z plemników łososia
SJP.pl
urzęsiona bakteria pałeczkowata występująca w przewodzie pokarmowym zwierząt i ludzi, jej gatunki chorobotwórcze wywołują dur brzuszny oraz zatrucia pokarmowe zwane salmonellozami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mikrobiol. med. wet. bakteria wywołująca choroby układu pokarmowego;
Wiktionary
Salmonella – rodzaj bakterii z rodziny "Enterobacteriaceae", grupujący Gram-ujemne względnie beztlenowe (fermentujące glukozę) pałeczki. Bakterie te są średniej wielkości, zwykle zaopatrzone w rzęski. Należą do bakterii względnie wewnątrzkomórkowych – rezydują w komórkach zarażonego organizmu.
Wikipedia
IPA: ˌsalmɔ̃ˈnɛlːa, AS: salmõne•la
Wiktionary
rzecz. salmonelloza ż.
Wiktionary
choroba zakaźna wywołana przez salmonelle; salmoneloza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. ostre zatrucie pokarmowe wywołane przez salmonellę
Wiktionary
Salmonelloza, salmoneloza (łac. "salmonellosis") – jest to grupa chorób zakaźnych spowodowanych przez Gram-ujemne pałeczki "Salmonella" inne niż serotypy "Salmonella typhi" i "Salmonella paratyphi" odpowiedzialne z kolei za dur brzuszny. Salmonellozę wywołują głównie serotypy "Salmonella enterica" – "Salmonella enteritidis" i "Salmonella typhimurium". Głównym źródłem infekcji jest żywność skażona odchodami zakażonych zwierząt, przede wszystkim są to jaja i mięso drobiowe.
Wikipedia
(1.1) Antybiotykoterapia może wydłużyć nosicielstwo salmonellozy oraz powodować wzrost ryzyka poważnych, zagrażających życiu chorego powikłań wywołanych działaniem toksyny Shiga patogennych szczepów E. coli.
(1.1) Salmonellozy u ludzi są chorobą odzwierzęcą, a głównym rezerwuarem zakażeń jest drób, jaja, w mniejszym stopniu bydło rzeźne.
Wiktionary
rzecz. salmonella ż.
Wiktionary
przymiotnik od: salmonelloza
SJP.pl
choroba zakaźna wywołana przez salmonelle; salmonelloza
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
związek organiczny, salicylan fenylu; używany do odkażania przewodu pokarmowego i dróg moczowych
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) C. plural|sala.
Wiktionary
Salom – miasto w Wenezueli, w stanie Yaracuy.
Wikipedia
1. matka apostołów Jakuba i Jana;
2. Aleksandra Salome (139-67 p.n.e.) - władczyni Izraela
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Salomea – imię żeńskie pochodzenia semickiego. Wywodzi się, podobnie jak imię męskie Salomon, od hebrajskiego słowa "šalom" oznaczającego „pokój”, „pomyślność”. Judejska księżniczka Salome tańcem skłoniła Heroda do wydania wyroku na Jana Chrzciciela. W Polsce imię to zanotowano w XII wieku. Nosiły je m.in. księżniczki piastowskie.
Wikipedia
(1.1) Siostra mojej babki miała na imię Salomea.
Wiktionary
IPA: ˌsalɔ̃ˈmɛa, AS: salõmea
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Salomei lub z nią związany
SJP.pl
Salomin – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, w gminie Gościeradów.
Wieś nie posiada własnego źródła wody, mówi się, że jest najbardziej suchym miejscem w Polsce. Wodę czerpano w przeszłości z 3 studni o głębokości około 30 do 60 m. Obecnie działający wodociąg, podaje wodę z Kolonii Gościeradów odległej o ok. 3 km.
Wikipedia
król żydowski (?-ok. 925 p.n.e.); postać biblijna znana ze swej mądrości i sprawiedliwości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
(1.2) bibl. prorok biblijny i król Izraela słynący z mądrości;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Salomon i jestem kupcem bławatnym z Kazimierza.
(1.2) Z rozkazu Salomona chciano przeciąć dziecko na pół.
Wiktionary
IPA: saˈlɔ̃mɔ̃n, AS: salõmõn
Wiktionary
rzecz. Salomończyk m., Salomonka ż., Sulejman m.
przym. salomonowy, Salomonowy, salomoński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Wysp Salomona
Wiktionary
Salomonka – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Nowe Miasto.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
IPA: ˌsalɔ̃ˈmɔ̃ŋka, AS: salõmõŋka
Wiktionary
rzecz. Salomon mos.
:: fm. Salomończyk mos.
przym. salomoński
Wiktionary
Salomon z żoną; Salomonowie
SJP.pl
Salomon z żoną; Salomonostwo
SJP.pl
wyróżniający się mądrością i sprawiedliwością (zwykle w wyrażeniach: salomonowy wyrok, salomonowy sąd)
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) sprawiedliwy, mądry
Wiktionary
rzecz. Salomon m.
przym. Salomonowy, salomoński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Wysp Salomona
Wiktionary
IPA: ˌsalɔ̃ˈmɔ̃j̃n͇t͡ʃɨk, AS: salõmõĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Salomon mos.
:: fż. Salomonka ż.
przym. salomoński
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Wysp Salomona, wyspiarskiego państwa na Oceanie Spokojnym
Wiktionary
IPA: ˌsalɔ̃ˈmɔ̃j̃sʲci, AS: salõmõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Salomon mos., Salomończyk mos., Salomonka ż.
przym. salomonowy
Wiktionary
1. zwykle największy, odpowiednio urządzony pokój, służący do przyjmowania gości; rzadziej: komplet mebli do takiego pokoju;
2. duży, elegancki lokal usługowy lub sklep (w tym znaczeniu wyraz nadużywany);
3. przestarzale: elitarne zebranie towarzyskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) główny, dzienny pokój w mieszkaniu
(1.2) reprezentacyjny pokój w domu, rezydencji służący do przyjmowania gości
(1.3) komplet mebli do wyposażenia salonu (1.2)
(1.4) spotkanie towarzyskie w elitarnym gronie
(1.5) wystawa sztuki współczesnej
(1.6) elegancki, ekskluzywny sklep albo zakład usługowy
(1.7) salon gier
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zapraszam do salonu.
(1.7) Po szkole chłopcy biegali pograć na automatach do salonu na ul. 27 Stycznia.
Wiktionary
IPA: ˈsalɔ̃n, AS: salõn
Wiktionary
rzecz. sala ż., salonowiec mos./mrz., salonka ż., salowy m., salowa ż.
:: zdrobn. salonik mrz.
przym. salonowy, salowy
przysł. salonowo
Wiktionary
(1.1) duży pokój, pokój gościnny, pokój dzienny
(1.7) salon gier
Wiktionary
przymiotnik od: Saloniki, miasto w północnej Grecji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salonikami, dotyczący Salonik
Wiktionary
rzecz. Saloniki nmos., saloniczanin mos., saloniczanka ż.; przest. tesaloniczanin mos., tesaloniczanka ż., Tesaloniki mos.
Wiktionary
(1.1) hist. sołuński, tesalonicki
Wiktionary
mieszkaniec Salonik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Salonik; osoba z tego miasta
Wiktionary
(1.1) Kalojan był bułgarskim carem, który w 1207 r. oblegał z wojskiem Saloniki. Ponoć w nocy przed podjęciem decydującego szturmu zmarł on w tajemniczych okolicznościach. Saloniczanie przypisali to zdarzenie interwencji ich świętego patrona.
(1.1) Saloniczanie nazywali go świętym, który kocha ich miasto (Philopolis) i który je ocala (Sosipolis), a jeżeli przysięgli na „Naszego Pan Dymitra", to takiej przysięgi nigdy nie łamali.
Wiktionary
rzecz. Saloniki nmos.
:: fż. saloniczanka ż.
przym. salonicki
Wiktionary
mieszkanka Salonik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Salonik; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Saloniki nmos.
:: fm. saloniczanin mos.
przym. salonicki
Wiktionary
mały salon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: salon
(1.2) mały salon
Wiktionary
rzecz. salon m., salonka ż., saloniczek m., salonowiec m., sala ż., salka ż.
przym. salonowy
przysł. salonowo
Wiktionary
mały salon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północnej Grecji;
Wiktionary
Na
Wikipedia
(1.1) Najlepszą spanakopitę jadłem w Salonikach.
(1.1) Kalojan był bułgarskim carem, który w 1207 r. oblegał z wojskiem Saloniki. Ponoć w nocy przed podjęciem decydującego szturmu zmarł on w tajemniczych okolicznościach. Saloniczanie przypisali to zdarzenie interwencji ich świętego patrona.
Wiktionary
IPA: ˌsalɔ̃ˈɲici, AS: salõńiḱi
Wiktionary
rzecz. saloniczanin mos., saloniczanka ż.
hist. tesaloniczanin mos., tesaloniczanka ż., Tesaloniki mos.
przym. salonicki
Wiktionary
(1.1) przest. Tesaloniki; daw. Sołuń (hist. w kontekstach chrystianizacji Słowian i języka staro-cerkiewno-słowiańskiego)
Wiktionary
ekskluzywny wagon kolejowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolej. ekskluzywny wagon kolejowy z salonem;
Wiktionary
Salonka, wagon salonowy – specjalnie umeblowany, komfortowy wagon kolejowy przeznaczony do użytku wysokich urzędników lub władców, niekiedy innych osób. Wagony salonowe są własnością przewoźnika, udostępnianą na zamówienie, albo należą do osoby z nich korzystającej (np. władcy państwa). W Polsce normalnotorowymi salonkami dysponują PKP Intercity.
Wikipedia
(1.1) Rozsiadł się wygodnie w salonce i zamówił obiad.
Wiktionary
IPA: saˈlɔ̃nka, AS: salõnka
Wiktionary
rzecz. sala ż., salon m., salonowiec mrz./mos.
przym. salonowy, salonkowy
Wiktionary
(1.1) wagon salonowy
Wiktionary
pomieszczenie pełniące funkcję salonu i kuchni; kuchniosalon
SJP.pl
książkowo: bywalec salonów, człowiek o wykwintnych manierach, wyrobiony towarzysko; światowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. bywalec salonów, człowiek wyrobiony towarzysko
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. żart. zabawa polegająca na odgadywaniu przez jednego z jej uczestników, który z graczy jest autorem anonimowego klapsa w pośladek
Wiktionary
(1.1) Odebrałem rzeczywiście światowe wychowanie, pozostały mi z niego odruchy, nie myślę jednak, bym był salonowcem.
(2.1) Za przepierzeniem żołnierze z eskorty grali w „salonowca” i na wystawione zady spadały raz za razem mlaszczące i rzetelne klapsy.
(2.1) Salonowiec to taka elegancka zabawa / Klaps, klaps, z lewa, z prawa / Argumenty spadają na część ciała intymną / A wokół bliźni, a wokół bliźni / Każdy szczerzy się z miną niewinną.
Wiktionary
IPA: ˌsalɔ̃ˈnɔvʲjɛt͡s, AS: salõnovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. sala ż., salon m., salonik m., salonka ż., salka ż.
przym. salonowy
przysł. salonowo
Wiktionary
(1.1) światowiec, lew salonowy
(2.1) dupniak
Wiktionary
1. przymiotnik od: salon;
2. wytworny, elegancki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla salonów – zebrań towarzyskich w salonach
Wiktionary
(1.1) Salonowy savoir vivre wymagał, by pani domu dbała o to, „iżby kobiety nieobdarzone urodą znalazły danserów”, aczkolwiek z drugiej strony należało robić to z rozwagą, nie „nasyłać im tychże całymi masami”.
Wiktionary
rzecz. salonowiec m., salon m., salonka ż., salonik m.
Wiktionary
(1.1) wykwintny, wytworny
Wiktionary
[czytaj: salun] bar na Dzikim Zachodzie
SJP.pl
Saloon (fr. "salon", z łac. "sala") – termin używany dla określenia pomieszczenia, gdzie sprzedawany jest w USA alkohol z przeznaczeniem do spożycia na miejscu. W większości saloonów uprawiano hazard, np. grano w pokera lub faraona.
Saloon stanowi stereotypowy element filmów o Dzikim Zachodzie.
Wikipedia
dawna, obszerna peleryna damska z rękawami
SJP.pl
Salopa – długie, wierzchnie okrycie damskie w formie peleryny, zwykle watowane lub na futrze, z kapturem, szczególnie modne w XVIII i XIX wieku.
Wikipedia
mała salopa
SJP.pl
kobieta utrzymująca czystość i porządek w placówkach zdrowia, obsługująca w nich chorych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. kobieta zatrudniona przez szpital w celu utrzymywania pomieszczeń w czystości
Wiktionary
(1.1) Podziękowałem salowej za opiekę i troskę.
(1.1) Kilka salowych zatrudnimy na cały etat.
Wiktionary
rzecz. sala ż., salka ż.
:: fm. salowy m.
przym. salowy
Wiktionary
przymiotnik od: sala
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. pracownik zatrudniona przez szpital w celu utrzymywania pomieszczeń w czystości
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z salą, dotyczący sali
przymiotnik
(3.1) archit. o kościele: jednonawowy
Wiktionary
Salowy (rodzaj żeński salowa) – pracownik ochrony zdrowia, zajmujący się utrzymaniem czystości w placówkach ochrony zdrowia, w szczególności w salach szpitalnych (stąd nazwa). Podlegając służbowo (w szpitalach) pielęgniarzowi oddziałowemu, pełni także funkcje pomocnicze przy obsłudze chorych i opiece nad nimi.
Wikipedia
(1.1) Pięciu salowych pomagało przy przenoszeniu jej na łóżko po operacji.
(2.1) Poprosiłem o wydanie kompletów salowych.
(3.1) Rycina przedstawiała wnętrze średniowiecznego kościoła typu salowego.
Wiktionary
rzecz. sala ż., salka ż.
:: fż. salowa ż.
Wiktionary
przedstawiciel gromady z rodziny osłonic
SJP.pl
Salpa ("Sarpa salpa") – gatunek ryby zaliczanej do rodziny prażmowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju "Sarpa".
Wikipedia
zabieg polegający na usunięciu jednego lub dwóch jajowodów; podwiązanie jajowodów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu jednego lub dwóch jajowodów
Wiktionary
metoda badania jajowodów polegająca na uwidocznieniu ich na obrazie rentgenowskim poprzez wprowadzenie do ich światła środka kontrastującego
SJP.pl
starogrecki instrument dęty
SJP.pl
gromada osłonic występujących w strefie tropikalnej i subtropikalnej, przechodzących w swym rozwoju skomplikowaną przemianę pokoleń osobników płciowych i bezpłciowych; sprzągle
SJP.pl
wulkan błotny
SJP.pl
1. styl w muzyce tanecznej łączący elementy mamba, jazzu i rocka;
2. sos meksykański z pomidorów, papryki i cebuli z dodatkiem chili
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. spoż. zimny, często pikantny, sos ze zmiksowanych lub posiekanych warzyw albo owoców; specjalność kuchni meksykańskiej;
(1.2) muz. rodzaj muzyki o pochodzeniu karaibskim, w metrum 4/4, z rozbudowaną sekcją rytmiczną, bogatą sekcją dętą, rytmem wystukiwanym na klawesach oraz melodią wygrywaną zwykle na pianinie w zapętlonych frazach;
(1.3) choreogr. latynoamerykański taniec towarzyski o pochodzeniu karaibskim, tańczony do melodii salsy (1.2);
(1.4) geol. rodzaj wulkanu błotnego charakteryzujący się tym, że wydobywające się błoto wulkaniczne nie jest gorące; związany jest z występowaniem skał bitumicznych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsalsa, AS: salsa
Wiktionary
rzecz. salina ż.
Wiktionary
roślina z rodziny złożonych, jednoroczna lub dwuletnia, o jadalnych korzeniach, uprawiana w całej Europie; salcefia; kozibród lekarski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. kulin. nazwa systematyczna|Tragopogon porrifolius|ref=tak., jednoroczna lub dwuletnia roślina warzywna z rodziny astrowatych, o żółtawobiałych korzeniach, uprawiana w całej Europie;
(1.2) jadalny korzeń salsefii (1.1)
Wiktionary
(1.1) Korzeń salsefii ma kolor podobny do korzenia pietruszki lub pasternaku.
Wiktionary
IPA: salˈsɛfʲja, AS: salsefʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) kozibród porolistny, kozibród lekarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto rejonowe w europejskiej części Rosji;
Wiktionary
Salsk ( Сальск) – miasto w Rosji, centrum administracyjne rejonu salskiego (obwód rostowski), na Stepie Salskim.
Miasto leży nad rzeką Jegorłyk w dorzeczu Donu, w odległości 180 km od Rostowa nad Donem.
W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, metalowy oraz spożywczy.
Wikipedia
przym. salski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z rzeką Sał, dotyczący rzeki Sał
(1.2) związany z mistem Salsk, dotyczący miasta Salsk
Wiktionary
rzecz. Sał mrz., Salsk mrz.
Wiktionary
obrót ciała w powietrzu przez głowę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
obrót ciała w powietrzu przez głowę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w geologii: przerywane, powtarzające się unoszenie okruchów skalnych wskutek znacznej turbulencji przepływu
SJP.pl
Saltacja – rodzaj transportu okruchów skalnych, które wykonują niewysokie skoki nad powierzchnią osadu po torach balistycznych. Opadając, uderzają leżące okruchy wybijając je w powietrze, co w rezultacie umożliwia przemieszczanie się całej masy osadu. Saltacja jest typowa dla transportu pod wpływem wiatru, zachodzi również w korytach rzecznych i na stożkach usypiskowych.
Wikipedia
Saltacjonizm – koncepcja w biologii ewolucyjnej zakładająca, że zmiany mutacyjne genów prowadzą do skokowych zmian fenotypowych, wykształcania się nowych planów budowy nawet z pokolenia na pokolenie.
Z braku mechanizmów genetycznych ją wspierających wyparty obecnie przez alternatywne stanowiska gradualizmu i punktualizmu.[]
Wikipedia
taniec włoski w takcie trójmiarowym
SJP.pl
Saltarello – średniowieczny, włoski taniec ludowy, w metrum 3/8 lub 6/8. Początkowo łączony z tańcem estampie.
Najstarszy dokument, który wspomina saltarello, to manuskrypt Add. 29987, pochodzący z Włoch, datowany na około 1390 rok. Obecnie znajduje się w Narodowej Bibliotece (British Library) w Londynie. Wymienionych jest w nim 15 tańców (8 estampie, 4 saltarella, 1 trotta i 2 laments).
Wikipedia
w grze na instrumentach smyczkowych: wydobycie szeregu dźwięków o równych wartościach rytmicznych przez pociągnięcie w jednym kierunku smyczkiem odbijającym się od strun
SJP.pl
rodzaj dinozaura z infrarzędu zauropodów; mikrocel, mikrocelus, mikrozaurops
SJP.pl
Sa
Wikipedia
[czytaj: saltimbokka] włoska potrawa w postaci smażonych kotlecików z szynką parmeńską i liśćmi szałwii
SJP.pl
Saltimbocca (od wł. "salta in bocca" – dosł. „skocz do gęby”) – eskalopki cielęce, popularna potrawa kuchni włoskiej.
Przyrządzane z lekko rozbitego płata cielęciny ("carne di vitello") oraz plasterka surowej szynki ("prosciutto crudo"), obłożonych liściem szałwii, zwiniętych w rulon i obsmażanych na maśle, a następnie duszonych z dodatkiem białego wytrawnego wina. Danie to uważane jest za typowe dla kuchni rzymskiej ("alla romana").
Wikipedia
obrót ciała w powietrzu przez głowę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) skok polegający na obrócenie się do przodu lub do tyłu w powietrzu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wskoczył na trampolinę, wybił się do góry, wykonał salto i upadł.
Wiktionary
IPA: ˈsaltɔ, AS: salto
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Chinach, Tajlandii i Mjanmie;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
rasa psa typu chartowatego; chart perski
SJP.pl
tytuł bajki Stanisława Jachowicza
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Gaius Sallustius Crispus (ur. 86 p.n.e., zm. 34 p.n.e.) – rzymski historyk i polityk, urodzony w Amiternum (obecnie: San Vittorino) w kraju Sabinów (północny wschód od Rzymu). Autor "De coniuratione Catilinae" (Spisek Katyliny), "Bellum Iugurthinum" (Wojna z Jugurtą) oraz "Historiae" (Dzieje). Dwa pierwsze dzieła dotrwały do naszych czasów w całości, ostatnie, najbardziej dojrzałe i najobszerniejsze, zachowało się fragmentarycznie.
Wikipedia
Salustiusz z żoną; Salustiuszowie
SJP.pl
Salustiusz z żoną; Salustiuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Salustiusza lub z nim związany
SJP.pl
1. uroczysta salwa oddana dla uczczenia jakiejś osoby lub jakiegoś wydarzenia;
2. oddanie honorów wojskowych;
3. pozdrowienie, uroczyste powitanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) salwy armatnie ku czci jakiejś osoby lub jakiegoś wydarzenia
(1.2) oddanie honorów wojskowych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsalut, AS: salut
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|salutować.
Wiktionary
Salutowanie – oddawanie honorów, gest, polegający na uniesieniu prawej ręki, często z dotknięciem palcami czapki lub głowy, albo uniesieniu ręki w inny sposób (salut rzymski, pozdrowienie skautowe), używany w wojsku (a także w służbach i organizacjach paramilitarnych) do pozdrowienia i oddania honorów.
Wikipedia
czas. salutować
Wiktionary
pozdrawiać po wojskowemu, oddawać honory wojskowe
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) wojsk. harc. pozdrawiać, okazywać szacunek poprzez uniesienie ręki
(1.2) daw. strzelać z dział na powitanie
Wiktionary
(1.1) Admirał uniósł rękę do daszka czapki; reszta wojskowego towarzystwa poszła za jego przykładem, salutując.
Wiktionary
IPA: ˌsaluˈtɔvat͡ɕ, AS: salutovać
Wiktionary
rzecz. salutowanie n., zasalutowanie n., salwa ż.
czas. zasalutować dk.
Wiktionary
(1.1) oddać honory
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto włoskie położone w Piemoncie;
(1.2) hist. państewko włoskie istniejące w wiekach od XII do XVI z głównym ośrodkiem w mieście Saluzzo (1.1);
Wiktionary
Saluzzo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Cuneo.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwały 15 644 osoby, 208,6 os./km².
Urodzili się tutaj m.in. Silvio Pellico, Magda Olivero, Federico Lombardi.
Wikipedia
(1.1) Tymczasem zgłosił się jako świadek oskarżenia jej stryj, proboszcz z Saluzzo. Jego długie wywody, w tonie umoralniającego kazania, utkane były jednak wyłącznie z pogłosek.
Wiktionary
obce imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Brazylii;
Wiktionary
Salvador – miasto we wschodniej Brazylii, nad Oceanem Atlantyckim. Historyczna nazwa to São Salvador da Bahia de Todos os Santos (Święty Zbawiciel z Zatoki Wszystkich Świętych) albo po prostu Bahia. Do 1763 roku stolica Brazylii (wtedy kolonii portugalskiej), obecnie popularny cel turystyczny z wieloma barokowymi budowlami. Aglomeracja liczy 4 miliony mieszkańców[].
Wikipedia
(1.1) Mestre Bimba, mistrz brazylijskiej sztuki walki Capoeira, urodził się w Salvador.
Wiktionary
z łaciny: witaj, bądź pozdrowiony; ave
SJP.pl
Salve – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Lecce.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 4556 osób, 142,4 os./km².
Wikipedia
jednoczesny wystrzał na komendę kilku i więcej armat lub strzelb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. wystrzelenie na komendę z wielu karabinów, armat lub dział
(1.2) przen. wybuch śmiechu wielu osób, braw itp.
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) Oddano salwy honorowe przy Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie.
(1.2) Skecz wywołał salwę śmiechu na widowni.
Wiktionary
IPA: ˈsalva, AS: salva
Wiktionary
czas. salutować, salwować się ndk.
przym. salwowy
Wiktionary
państwo w Ameryce Środkowej ze stolicą w San Salwadorze; Republika Salwadoru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Ameryce Środkowej;
Wiktionary
Zobacz też: Salvador – strona ujednoznaczniająca.
Salwador ( El Salvador, wym. w IPA: []), oficjalnie Republika Salwadoru (hiszp. República de El Salvador) – państwo w Ameryce Północnej, leżące nad Oceanem Spokojnym. Jego stolicą jest San Salvador. Graniczy z Gwatemalą (203 km) i Hondurasem (342 km).
Wikipedia
(1.1) Salwador leży nad Pacyfikiem.
Wiktionary
IPA: salˈvadɔr, AS: salvador
Wiktionary
rzecz. Salwadorczyk mos., Salwadorka ż., sansalwadorczyk mos.
przym. salwadorski
Wiktionary
(1.1) ofic. Republika Salwadoru
Wiktionary
mieszkaniec Salvadoru (miasta w Brazylii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Salwadoru
Wiktionary
IPA: ˌsalvaˈdɔrt͡ʃɨk, AS: salvadorčyk
Wiktionary
rzecz. Salwador m., San Salvador, sansalwadorczyk m., sansalwadorka ż.
:: fż. Salwadorka ż.
przym. salwadorski, sansalwadorski
Wiktionary
mieszkanka Salvadoru, miasta w Brazylii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Salwadoru
Wiktionary
IPA: ˌsalvaˈdɔrka, AS: salvadorka
Wiktionary
rzecz. Salwador mrz., sansalwadorczyk mos., sansalwadorka ż.
:: fm. Salwadorczyk mos.
przym. salwadorski, sansalwadorski
Wiktionary
przymiotnik od: Salvador (miasto w Brazylii), Salwador (państwo w Ameryce Południowej)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Salwador
Wiktionary
(1.1) Operator francuski chciał mieć szeroki plan i żeby z jednej strony planu nacierał oddział honduraski na salwadorski, albo na odwrót.
Wiktionary
IPA: ˌsalvaˈdɔrsʲci, AS: salvadorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Salwador m., Salwadorczyk m., Salwadorka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
organiczna pochodna arsenu, klasyczny lek przeciwkiłowy; arsfenamina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. farm. organiczna pochodna arsenu; pierwszy syntetyczny środek chemioterapeutyczny stosowany w leczeniu kiły i innych chorób wywołanych przez krętki
Wiktionary
Sa
Wikipedia
(1.1) W latach 40. XX wieku salwarsan został wyparty przez penicylinę.
Wiktionary
(1.1) arsfenamina
Wiktionary
dzielnica Krakowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
(1.2) przest. inne określenie Zbawiciela, zapożyczone z łaciny
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. toponim, nazwa osiedli w Krakowie i Trzebini;
(2.2) geogr. toponim, lokalna nazwa Placu Zbawiciela w Warszawie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pojechaliśmy z Salwatorem na wystawę gołębi.
(2.1) Czy tym tramwajem dojedziemy na Salwator?
(2.2) Moja sąsiadka chodzi na spacery z psem po Salwatorze.
Wiktionary
rzecz. salwatorianin m., salwatorianka ż.
przym. salwatorski
Wiktionary
Stowarzyszenie Boskiego Zbawiciela - zgromadzenie zakonne założone w XIX wieku, zajmujące się przede wszystkim działalnością misyjną i rekolekcyjną
SJP.pl
Salwatorianie – członkowie "Towarzystwa Boskiego Zbawiciela" (Societas Divini Salvatoris – SDS) założonego przez błogosławionego ojca Franciszka Marię od Krzyża Jordana 8 grudnia 1881 w Rzymie. Założenie zgromadzenia zakonnego nie było intencją Jordana w początkowym okresie jego istnienia. Wolał on przeciwdziałać skutkom prowadzonego przez Prusy Kulturkampfu, co wiązało się z - jego zdaniem - odnową całego Kościoła Rzymskokatolickiego. Planował on przybliżyć Jezusa zwykłym ludziom.
Wikipedia
członek męskiego zgromadzenia zakonnego zajmującego się drukowaniam i rozpowszechnianiem literatury religijnej oraz pracą rekolekcyjną i misyjną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek katolickiego męskiego zgromadzenia zakonnego, założonego przez Jana Chrzciciela Jordana;
Wiktionary
(1.1) Po II wojnie światowej powstało wiele domów zakonnych na Ziemiach Zachodnich, gdzie polscy salwatorianie włączyli się w odbudowę życia religijnego oraz kulturalnego.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. salwatorianka ż.
przym. salwatoriański
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Sióstr Boskiego Zbawiciela
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica z Kongregacji Sióstr Boskiego Zbawiciela
Wiktionary
(1.1) Dwie salwatorianki zostały zamordowane przez żołnierzy radzieckich w Mikołowie.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. salwatorianin m.
przym. salwatoriański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z salwatorianami lub salwatoriankami, dotyczący salwatorianów lub salwatorianek
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do salwatorianów lub salwatorianek, będący ich własnością
Wiktionary
(1.1) Razem z nami Rodzinę Salwatoriańską tworzą: Kongregacja Sióstr Boskiego Zbawiciela oraz Międzynarodowa Wspólnota Boskiego Zbawiciela.
(2.1) Kościół pw. NMP Królowej Polski oraz dom zakonny Salwatorianów w Bielsku-Białej wywodzą się z pierwszej placówkaacówki salwatoriańskiej w tym mieście.
Wiktionary
rzecz. salwatorianin mos., salwatorianka ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salwatorem, dotyczący Salwarora
Wiktionary
rzecz. Salwator m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rodzaj paproci wodnych
SJP.pl
Sa
Wikipedia
rodzina wodnych paproci; wiąślowate
SJP.pl
Sa
Wikipedia
o cechach salwiniowatych (rodzina paproci)
SJP.pl
podklasa paproci różnozarodnikowych, obejmująca drobne i bardzo drobne (kilka centymetrów) rośliny pływające na powierzchni wody
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Salwiusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen utworzone od pierwotnego "Salvus, Salvius", co oznacza „pochodzący od Salvusa, z rodu Salvusa”.
W Polsce imię rzadkie. W kwietniu 1994 roku występowało czterech mężczyzn o tym imieniu w bazie danych PESEL.
Wikipedia
Salwiusz z żoną; Salwiuszowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Salwiusza lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|salwować.
Wiktionary
czas. salwować ndk.
Wiktionary
podniośle:
1. ratować (uratować), ocalać (ocalić);
2. salwować się - ratować (uratować) siebie samego
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: zalcburczyk] mieszkaniec Salzburga (miasta w Austrii)
SJP.pl
[czytaj: zalcburg]
1. kraj związkowy w Austrii;
2. miasto w Austrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w północno-zachodniej Austrii, stolica kraju związkowego Salzburg (1.2);
(1.2) geogr. adm. kraj związkowy w środkowej Austrii
Wiktionary
Salzburg ( Salcburk, hist. "Solnohrad"; pol. hist. "Solnogród") – miasto statutarne w Austrii, stolica kraju związkowego Salzburg. Położone w pobliżu granicy z Niemcami w Alpach, nad rzeką Salzach, na wysokości 424 m n.p.m. 156 619 mieszkańców (1 stycznia 2023), czwarte pod względem liczby ludności miasto w Austrii.
Wikipedia
IPA: ˈzald͡zburk, AS: zalʒburk
Wiktionary
przym. salzburski, salcburski
Wiktionary
(1.1) hist. Solnogród
Wiktionary
[czytaj: zalcburka] mieszkanka Salzburga (miasta w Austrii)
SJP.pl
[czytaj: zalcburski] przymiotnik od: Salzburg
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Salzburgiem, dotyczący Salzburga
Wiktionary
rzecz. Salzburg mrz.
Wiktionary
potocznie: sklep samoobsługowy
SJP.pl
zaimek przymiotny
(1.1) bez nikogo / niczego innego, będący jedyny
(1.2) podkreślenie: właśnie ten, a nie inny
(1.3) właśnie taki (a nie inny)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. hand. sklep samoobsługowy
(2.2) środ. mot. pojazd wykonany samodzielnie;
zaimek
(3.1) stpol. dziś gw-pl|Górny Śląsk. tu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie powinno się zostawiać małych dzieci samych w domu.
(1.2) Mam autograf samego mistrza świata!
(1.2) Sam Witołd, chociaż go piszą wielkim kniaziem, rządzi przecie Litwą z ramienia Jagiełły i jest tylko wielkorządcą, zasługa więc spadnie na króla.
(1.3) Morderca zostaje ujawniony na samym końcu książki.
(2.1) Poszedłem do samu po bułki.
(2.2) Dzień dobry, chciałbym zarejestrować sama.
(3.1) Kajś sam żech widzioł nudelkula.
Wiktionary
IPA: sãm, AS: sãm
Wiktionary
rzecz. samieństwo n., supersam m., samodzielność ż., samotność ż., samosia ż.
przym. samotny, samodzielny, samiutki, samiusieńki, samiuteńki, samiutenieńki
przysł. samotnie, samodzielnie
Wiktionary
(3.1) tukej
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. pot. małżonka
forma zaimka.
(2.1) forma żeńska od: sam
Wiktionary
Sama – rzeka w zachodniej Polsce, lewy dopływ Warty. Płynie na Pojezierzu Poznańskim, w województwie wielkopolskim.
Wikipedia
(1.1) Hrabiowstwo, na których poczekać musiano, zjawili się wkrótce. Sama była milcząca bardzo.
Wiktionary
IPA: ˈsãma, AS: sãma
Wiktionary
(1.1) jejmość, acani, aspani
Wiktionary
stan ciała i umysłu, w którym możliwe jest rozpoznanie prawdziwej natury człowieka i świata; w jodze klasycznej jest to ostatni, ósmy stopień ćwiczeń psychofizycznych
SJP.pl
Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. "tam-ma-địa") – w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.
Wikipedia
Samagowo (niem. "Sabangen") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek, przy szosie Olsztynek – Łukta, około 7 km na północ od Olsztynka.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Samanty lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Sa
Wikipedia
IPA: sãˈmãnta, AS: sãmãnta
Wiktionary
[czytaj: samanta] obce imię żeńskie
SJP.pl
pierwiastek chemiczny o symbolu Sm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Sm i liczbie atomowej 62;
Wiktionary
Samar (Sm, łac. "samarium") – pierwiastek chemiczny, lantanowiec. Nazwa pochodzi od samarskitu (Y,Ce,U,Fe)3(Nb,Ta,Ti)5O16 – minerału, z którego został wyizolowany w 1879 r. przez francuskiego chemika Paula Lecoq de Boisbaudrana.
Samar występuje w skorupie ziemskiej w ilości 7,9 ppm. Został odkryty w 1853 r. przez szwajcarskiego chemika Jeana Charles’a Galissard de Marignaca podczas analizy spektroskopowej dydymu.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma samar?
Wiktionary
IPA: ˈsãmar, AS: sãmar
Wiktionary
rzecz. samarskit m.
przym. samarowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Sm
Wiktionary
potocznie: duży brzuch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. więz. brzuch
(1.2) slang. mały plastikowy woreczek z zamknięciem strunowym służący do przechowywania i przenoszenia narkotyków
Wiktionary
Samara (ros. Самара, w latach 1935–1991 Kujbyszew, cyrylica: Куйбышев) – miasto w Rosji, port rzeczny nad Wołgą. Stolica obwodu samarskiego.
Wikipedia
(1.2) Samara to bardzo zły pojemnik na przechowywanie zioła, bo „oddycha” i zioło obsycha, traci zapach…
Wiktionary
IPA: sãˈmara, AS: sãmara
Wiktionary
[czytaj: SAmarancz] nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Samary
SJP.pl
1. starożytna kraina na Bliskim Wschodzie;
2. starożytne miasto, dziś stanowisko archeologiczne w Izraelu;
3. wąwóz i wioska na Krecie w Grecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. bibl. kraina historyczna na obszarze Izraela i Autonomii Palestyńskiej, między Galileą a Judeą;
(1.2) hist. starożytne miasto położone w Samarii (1.1); współcześnie ruiny;
(1.3) geogr. wąwóz położony w południowo-zachodniej części Krety w paśmie Gór Białych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Chrystus wędrował przez Samarię ze swymi uczniami.
(1.2) Autokarem dotrzecie do ruin Samarii jeszcze przed południem.
Wiktionary
IPA: sãˈmarʲja, AS: sãmarʹi ̯a
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. Samarytanin mos., samarytanin mos., Samarytanka ż., samarytanka ż., samarytanizm mrz.
:: przym. samaryjski, samarytański
Wiktionary
środowiskowo: foliowa torebka z zamknięciem strunowym, głównie do przechowywania narkotyków
SJP.pl
miasto w Uzbekistanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Uzbekistanie;
Wiktionary
Samarkanda ( Samarqand, Самарқанд, سمرقند, Самарканд) – miasto w Uzbekistanie, w Azji Środkowej, ok. 540 tys. mieszkańców (2019). Jedno z najludniejszych miast Uzbekistanu i stolica wilajetu samarkandzkiego. Ważny ośrodek przemysłowy i naukowy (6 szkół wyższych). W 2001 roku miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Wikipedia
(1.1) Aleksander Wielki zdobył Samarkandę w IV wieku p.n.e.
(1.1) Carat zsyłał Polaków do Samarkandy w okresie powstań.
Wiktionary
rzecz. samarkandczyk mos.
przym. samarkandzki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Samarkandy; osoba z tego miasta
Wiktionary
(1.1) Aż wreszcie
(1.1) Jak wynika z przytoczonych fragmentów informatorzy określają siebie, po pierwsze jako mieszkańców miasta w ogóle, po drugie - jako taszkentczyków lub samarkandczyków.
(1.1) Prezydent zręcznie wykorzystywał też ciągle funkcjonującą konkurencję między ośrodkami regionalnymi, np. między fergańczykami a samarkandczykami (z tego drugiego wywodzi się Karimow; z tym klanem są też w sojuszu taszkentczycy).
Wiktionary
rzecz. Samarkanda ż.
przym. samarkandzki
Wiktionary
przymiotnik od: Samarkanda
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Samarkandą, dotyczący Samarkandy, pochodzący z Samarkandy
Wiktionary
rzecz. samarkandczyk mos., Samarkanda ż.
Wiktionary
→ samar
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący samaru
Wiktionary
rzecz. samar m.
Wiktionary
przymiotnik od: Samara
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Samary albo pochodzący z niej (miasta)
(1.2) wykonywany, wytwarzany na sposób taki jak w Samarze
(1.3) dotyczący Samary (rzeki)
Wiktionary
rzecz. Samara ż.
Wiktionary
(1.1) hist. kujbyszewski
Wiktionary
minerał radioaktywny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Samarii, związany z Samarią
Wiktionary
(1.1) Wykonał go rzemieślnik, / lecz nie jest on bogiem; / w kawałki się rozleci cielec samaryjski.
Wiktionary
rzecz. Samaria ż.
Wiktionary
przenośnie o człowieku litościwym, niosącym pomoc innym (zwłaszcza chorym)
SJP.pl
Samarytanie, Szomronim, Szamerim ( שומרונים, سامريون), sami często określają się Bene Israel, Żydzi nadali im miano Kutim – grupa etniczno-religijna, genetycznie i językowo semicka, zaś wyznaniowo abrahamiczna, żyjąca od starożytności na terenie dzisiejszego Izraela.
Wikipedia
przenośnie o człowieku litościwym, niosącym pomoc innym (zwłaszcza chorym)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) bibl. przen. człowiek pełen miłosierdzia, śpieszący z pomocą chorym i potrzebującym
Wiktionary
rzecz. Samaria ż., Samarytanin m., Samarytanka ż.
:: fż. samarytanka ż.
przym. samarytański
Wiktionary
1. kobieta pomagająca chorym i słabym;
2. zakonnica, członkini Zgromadzenia sióstr benedyktynek samarytanek;
3. żeński stopień harcerski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. bibl. mieszkanka starożytnej Samarii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jezus poprosił Samarytankę o wodę.
Wiktionary
rzecz. Samaria ż., samarytanin m., samarytanka ż., samarytanizm m.
:: fm. Samarytanin m.
przym. samarytański
Wiktionary
1. taki, jak u samarytanina, właściwy samarytaninowi; miłosierny
2. dotyczący Samarytan, właściwy Samarytanom
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Samarytanami albo Samarią
(1.2) przen. miłosierny
Wiktionary
rzecz. Samaria ż., Samarytanin mos., Samarytanka ż., samarytanin mos.
Wiktionary
jedna z czterech Wed, stanowiąca zbiór śpiewów, pieśni rytualnych i hymnów do Somy
SJP.pl
Sa
Wikipedia
1. taniec towarzyski w szybkim tempie, wywodzący się z Brazylii;
2. muzyka do tego tańca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) choreogr. szybki taniec brazylijski;
(1.2) muz. muzyka do samby (1.1)
Wiktionary
Samba – brazylijski taniec ludowy i zarazem gatunek muzyczno-taneczny pochodzenia afrykańskiego. Występuje w licznych odmianach form wykonawczych: może być wykonywana zespołowo przez grupy śpiewające i tańczące, przez pary w kontekście salonowym albo solowo.
Wikipedia
IPA: ˈsãmba, AS: sãmba
Wiktionary
przyprawa lub ostry sos, popularne w Indonezji i Malezji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) kulin. ostry indonezyjski sos chili;
Wiktionary
Sambal – indonezyjski sos chili, podawany do wielu potraw jako danie uzupełniające (tzw. "side dish"). Jest gęstszy niż meksykańska "salsa".
Najczęściej stosowane rodzaje chili obejmują:
Wikipedia
rodzaj ssaków z podrodziny jeleni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. danie kuchni południowoindyjskiej, bezmięsna zupa na bazie soczewicy i miąższu z owoców tamaryndowca z dodatkiem kompozycji przypraw;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
sukno z otworem na głowę noszone przez pokutników
SJP.pl
Sambenito (z hiszp., etym. od "San Benito" Święty Benedykt) – ubiór ze zgrzebnego płótna, przywdziewany przez pokutników oraz skazanych przez inkwizycję w celu ich upokorzenia, podobny do szkaplerza.
Suknie koloru żółtego w czerwone krzyże (Krzyż świętego Andrzeja) przeznaczone były dla żałujących grzeszników, którzy mogli je nosić nawet aż do śmierci. Suknie z malowidłami demonicznymi nosili skazani na stos.
Wikipedia
1. kraina historyczna w Prusach;
2. półwysep na Morzu Bałtyckim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. kraina historyczna w Prusach, obecnie w Federacji Rosyjskiej;
(1.2) geogr. Półwysep Sambijski;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsãmbʲja, AS: sãmbʹi ̯a
Wiktionary
przym. sambijski
Wiktionary
(1.2) Półwysep Sambijski
Wiktionary
przymiotnik od: Sambia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sambią, dotyczący Sambii (krainy historycznej lub półwyspu)
Wiktionary
rzecz. Sambia ż.
Wiktionary
rosyjska sztuka walki, odmiana walki wręcz, zawierająca elementy zapasów i judo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rosyjska sztuka walki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsãmbɔ, AS: sãmbo
Wiktionary
platforma, na której tańczy się sambę podczas karnawału w Rio de Janeiro
SJP.pl
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. adm. miasto w zachodniej Ukrainie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Samborsko n., Samborszczyzna ż., Samborzec m., Samborowo n., Samborówko n., samborzanin m.
przym. samborski, Samborowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Samborowo (niem. "Bergfriede") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Ostróda
Wieś leży nad rzekami: Drwęcą i Poburzanką oraz częściowo nad Jeziorem Drwęckim, przy drodze krajowej nr 16 (Ogrodniki – Dolna Grupa) i linii kolejowej Ostróda – Iława.
Wikipedia
→ Sambor (miasto na Ukrainie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Sambora, związany z Samborem, pochodzący z Sambora
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: sãmˈbɔrsʲci, AS: sãmborsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Samborszczyzna ż., Sambor mos./mrz., Samborczanin mos., Samborczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. kraina obejmująca okolice Sambora, obecnie na Ukrainie
Wiktionary
(1.1) W 1415 r. Samborszczyzna wróciła pod panowanie królów polskich.
Wiktionary
rzecz. Sambor m.
przym. samborski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. wieżyczka nad bramą
Wiktionary
IPA: sãmˈbɔʒa, AS: sãmboža
Wiktionary
(1.1) szymborza
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
Samborze – w dawnej Polsce pięterka po obu stronach bramy wjazdowej, przeznaczone na mieszkanie wrotnych stróżów, do którego schody prowadziły po wewnętrznej stronie podwórza. Niekiedy samborza takie były uzbrojone.
Samborza – wieża obronna nad bramą wjazdową.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Samborzec – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, siedziba gminy Samborzec. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi sandomierskiej.
Wikipedia
przymiotnik od: Samborzec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka we Francji i Belgii, lewy dopływ Mozy;
Wiktionary
Sambra (fr. "Sambre") – rzeka we Francji i Belgii, lewy dopływ Mozy o długości 193 km i powierzchni dorzecza 2740 km².
Rzeka wypływa ze źródeł na zachodnim krańcu Ardenów, płynie przez obszar belgijskiego zagłębia węglowego, a do Mozy uchodzi koło Namur. Sambra jest połączona kanałami ze Skaldą (Kanał Charleroi – Bruksela) i Sekwaną (Kanał Sambra – Oise).
Wikipedia
[czytaj: sambuka] likier włoski anyżkowo-owocowo-ziołowy, produkowany z kopru włoskiego, anyżu i kwiatów bzu czarnego
SJP.pl
Sambuca – bezbarwny, pochodzący z Włoch likier anyżkowo-owocowo-ziołowy, zawierający zazwyczaj od 38 do 40% alkoholu. Jest produkowany na bazie kwiatów czarnego bzu (wł. "Sambuco"), anyżu gwiaździstego, kopru włoskiego, lukrecji oraz soków.
Sambuca wykorzystywana jest często do przygotowywania koktajli alkoholowych.
Wikipedia
[czytaj: sambukus] krzew lub małe drzewo z rodziny przewiertniowatych; bez
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. zob. Meschetia.
Wiktionary
(1.1) Meschetia
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. jednostka administracyjna w południowej Gruzji;
Wiktionary
Samcche-Dżawachetia ( სამცხე-ჯავახეთი, zwana też Meschetią) – region w południowej Gruzji, ze stolicą w Achalciche. Samcche-Dżawachetia obejmuje sześć prowincji: Achalciche, Adigeni, Aspindza, Bordżomi, Achalkalaki i Ninocminda. Region graniczy z Gurią i Imeretią od północy, Dolną Kartlią i Wewnętrzną Kartlią od północnego wschodu, Armenią i Turcją od południa, Adżarią od zachodu. Przez region przepływa rurociągiem ropa naftowa z Baku do Ceyhan oraz gaz ziemny z Azerbejdżanu do Turcji.
Wikipedia
potocznie: związany z mężczyzną nadmiernie interesującym się seksem; samczy
SJP.pl
1. to, co jest charakterystyczne dla prawdziwego mężczyzny: sprawność fizyczna i seksualna; machismo, męskość;
2. zespół cech charakterystycznych dla samca - zwierzęcia płci męskiej
SJP.pl
1. → samiec;
2. potocznie: związany z mężczyzną nadmiernie interesującym się seksem; samcowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy samca
Wiktionary
rzecz. samczyk mzw., samiec mzw./mos.
Wiktionary
samiec małych zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: samiec
(1.2) samiec małych zwierząt
Wiktionary
(1.1) Kupiłem parkę gupików: samczyka i samiczkę.
Wiktionary
IPA: ˈsãmt͡ʃɨk, AS: sãmčyk
Wiktionary
rzecz. samiec m., samczość ż., samiczka ż.
przym. samczy
Wiktionary
zaimek przymiotny
(1.1) lm. nmos. zob. sam.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈsãmɛ, AS: sãme
Wiktionary
1. zdrobnienie od: Samuel (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. psych. chorobliwy lęk przed Halloween
Wiktionary
określenie osobnika płci żeńskiej u zwierząt, tzn. takiego organizmu zwierzęcego, który wytwarza komórki jajowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. zwierzę płci żeńskiej
Wiktionary
Samica (♀), inaczej organizm żeński – organizm, który produkuje nieporuszające się komórki jajowe. Z wyjątkiem rzadkich schorzeń, większość ssaków płci żeńskiej, w tym samice ludzi, ma dwa chromosomy X. Cechy charakterystyczne dla samic różnią się w zależności od gatunku, przy czym niektóre gatunki zawierają dobrze zdefiniowane cechy żeńskie, takie jak obecność wyróżniających się gruczołów mlecznych.
Wikipedia
(1.1) Samicę kota nazywa się kotką.
Wiktionary
IPA: sãˈmʲit͡sa, AS: sãmʹica
Wiktionary
rzecz. zdrobn. samiczka ż.
:: fm. samiec m.
przym. samiczy
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: samica
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: sãˈmʲit͡sɛ, AS: sãmʹice
Wiktionary
zdrobnienie od: samica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. samica
Wiktionary
(1.1) Kupiłem parkę gupików: samczyka i samiczkę.
Wiktionary
IPA: sãˈmʲit͡ʃka, AS: sãmʹička
Wiktionary
rzecz. zgrub. samica, fm. samczyk
przym. samiczy
Wiktionary
→ samica
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy samicy
Wiktionary
rzecz. samiczka ż., samica ż.
Wiktionary
pogardliwie o mężczyźnie, zwłaszcza lubieżnym, namiętnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. zwierzę płci męskiej
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pogard. mężczyzna
Wiktionary
Samiec (♂), inaczej organizm męski – organizm, który produkuje ruchliwe komórki rozrodcze - plemniki. U ssaków płeć męska jest determinowana obecnością chromosomu Y, podczas gdy brak tego chromosomu warunkuje płeć żeńską; jeśli jednak obecny na nim gen SRY jest nieaktywny, organizm wykształca cechy typowo żeńskie (zespół Swyera).
Wikipedia
(1.1) Samiec konia to ogier.
Wiktionary
IPA: ˈsãmʲjɛt͡s, AS: sãmʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. samczość ż.
:: zdrobn. samczyk m.
:: fż. samica ż.
przym. samczy
Wiktionary
(2.1) macho
Wiktionary
lokalna nazwa suchego, porywistego wiatru wiejącego na Saharze i często wywołującego burze piaskowe; chamsin, hamsin, samum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. rzad. onanizm, masturbacja, czynność autoerotyczna
Wiktionary
(1.1) Kurkiewicz usiłował wprowadzić polskie słownictwo w zasadzie na wszystko. Mamy więc samieństwo (masturbację, nie od samca, ale od robienia czegoś samemu) (…)
Wiktionary
przym. sam
zaim. sam
rzecz. sam mrz.
Wiktionary
dotyczący Samos, wyspy na Morzu Egejskim
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Samos, dotyczący Samos
Wiktionary
rzecz. Samos mrz./ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
trzystrunowy japoński instrument muzyczny; shamisen, szamisen
SJP.pl
zdrobnienie od: sam; samiuteńki, samiusieńki, samiutki, samiuśki
SJP.pl
zdrobnienie od: sam; samiuteńki, samiutki, samiuśki, samiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: sam
Wiktionary
IPA: ˌsãmʲjüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: sãmʹi ̯üśė̃ńḱi
Wiktionary
przym. sam
rzecz. sam mrz., samosia ż.
zaim. sam
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
zdrobnienie od: samiutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: sam
Wiktionary
IPA: ˌsãmʲjutɛ̃ˈɲɛ̇̃ɲci, AS: sãmʹi ̯utẽńė̃ńḱi
Wiktionary
przym. sam
rzecz. sam mrz., samosia ż.
zaim. sam
Wiktionary
zdrobnienie od: sam; samiusieńki, samiutki, samiuśki, samiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: sam
Wiktionary
IPA: ˌsãmʲjuˈtɛ̃ɲci, AS: sãmʹi ̯utẽńḱi
Wiktionary
przym. sam, samiutki
rzecz. sam mrz., samosia ż.
zaim. sam
Wiktionary
zdrobnienie od: sam; samiuteńki, samiusieńki, samiuśki, samiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: sam
Wiktionary
IPA: sãˈmʲjutʲci, AS: sãmʹi ̯utʹḱi
Wiktionary
przym. sam, samiuteńki, samotny
rzecz. sam mrz., samosia ż.
zaim. sam
Wiktionary
(1.1) samiuśki
Wiktionary
zdrobnienie od: sam; samiuteńki, samiutki, samiusieńki, samiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: sam
Wiktionary
(1.1) Góral spod samiuśkich Pienin i flisak kusili opowieściami o atrakcjach okolic Jeziora Czorsztyńskiego.
Wiktionary
IPA: sãˈmʲjüɕci, AS: sãmʹi ̯üśḱi
Wiktionary
przym. samotny
Wiktionary
[czytaj: samizDAT]
1. zabroniona przez władze publikacja, wydawana na terenie byłego Związku Radzieckiego i w krajach byłego bloku komunistycznego;
2. środowiskowo: alkohol nielegalnie pędzony; samogon, bimber, księżycówka, krzakówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. w ZSRR: nielegalna publikacja, wydawana bez zgody władz;
(1.2) pot. przen. każde inne antyrządowe czasopismo wydawane społecznie bez dopełnienia formalności
Wiktionary
Samizdat ( самиздат, od samodiejatielnoje izdatielstwo – wydawnictwo samodzielne) – określenie zwalczanej przez władze tzw. literatury drugiego obiegu, powstającej poza zasięgiem cenzury w ZSRR od końca lat 50. XX w.
Nazwą tą określa się też niekiedy podobne publikacje wydawane w innych krajach bloku wschodniego.
Wikipedia
(1.1) Rosjanie zaprezentowali maszynopisowy samizdat sowiecki, liczne fotografie więźniów politycznych zaopatrzone w opis ich spraw i wyroków.
Wiktionary
przym. samizdatowy
Wiktionary
(1.1) bibuła
Wiktionary
przymiotnik od: samizdat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z samizdatami, czyli wydawnictwami drugiego obiegu
Wiktionary
(1.1) Dzień przed klasowym spotkaniem siedziałem w domu, stemplując okładki samizdatowego czasopisma (…).
Wiktionary
rzecz. samizdat mrz.
Wiktionary
Samlino ( Zemlin) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo, przy drodze wojewódzkiej nr 106 Rzewnowo - Stargard - Pyrzyce.
Według danych z 1 stycznia 2021 roku wieś liczyła 188 mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
starożytne plemiona
SJP.pl
Samnici (łac. "Samnites") – jeden z ludów italskich z grupy osko-umbryjskiej, zamieszkujący środkową i południową część Apeninów (Samnium), tworzący luźną federację o charakterze wojskowym. Głównym miastem Samnitów było Maleventum, przemianowane później przez Rzymian na Benewent.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) dotyczący Samnitów lub Samnium
Wiktionary
rzecz. Samnita, Samnium
Wiktionary
przedstawiciel jednego z dawnych ludów italskich zamieszkujących Samnium, część środkowej Italii
SJP.pl
przedrostek
(1.1) tworzący wyrazy, w których główna cecha występuje jako jedyna
(1.2) tworzący wyrazy, w których główna cecha jest uzyskiwana bez pomocy czegoś / kogoś innego
Wiktionary
(1.2) samochód • samodzielny • samolot • samonośny • samoobrona • samoobsługa • samosiejka • samowar • samowzbudny
Wiktionary
IPA: ˈsãmɔ, AS: sãmo
Wiktionary
przym. samotny
Wiktionary
1. Wyspy Żeglarzy; archipelag na Oceanie Spokojnym;
2. (do 1997 Samoa Zachodnie) Niezależne Państwo Samoa; państwo w Oceanii;
3. Samoa Amerykańskie, zamorskie terytorium Stanów Zjednoczonych w Oceanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. wyspiarskie państwo w Oceanii ze stolicą w Apia;
(1.2) geogr. pot. archipelag Wysp Samoa w Oceanii;
Wiktionary
Samoa (, pełna oficjalna nazwa: Niezależne Państwo Samoa) – państwo w Oceanii, obejmujące zachodnią część Wysp Samoa (pozostałe stanowią terytorium Stanów Zjednoczonych jako Samoa Amerykańskie). Do 1997 znane było jako Samoa Zachodnie.
Wikipedia
IPA: sãˈmɔa, AS: sãmoa
Wiktionary
rzecz. Samoańczyk mos., Samoanka ż., samoański mrz.
przym. samoański
Wiktionary
(1.1) Niezależne Państwo Samoa; hist. Samoa Zachodnie, Samoa Niemieckie
(1.2) Wyspy Samoa
Wiktionary
agresja skierowana przeciwko samemu sobie
SJP.pl
akceptowanie samego siebie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. akceptowanie samego siebie
Wiktionary
(1.1) Mając problemy z samoakceptacją, Celina postanowiła pójść z tym do psychologa.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozpatrywanie swoich czynów, przeżyć i emocji
Wiktionary
(1.1) Człowiek, oddający się namiętności samoanalizy krytycznej i rozpatrujący z niedowierzaniem w lustrze swój profil troglodyty, nie może jednak uchodzić za zupełnie zrównoważonego zewnętrznie.
Wiktionary
1. mieszkanka Samoa Amerykańskiego;
2. obywatelka Samoa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Samoa
Wiktionary
IPA: ˌsãmɔˈãŋka, AS: sãmoãŋka
Wiktionary
rzecz. Samoa n., samoański mrz.
:: fm. Samoańczyk mos.
przym. samoański
Wiktionary
1. mieszkaniec Samoa Amerykańskiego;
2. obywatel Samoa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Samoa
Wiktionary
IPA: ˌsãmɔˈãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: sãmoãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Samoa n., samoański mrz.
:: fż. Samoanka ż.
przym. samoański
Wiktionary
przymiotnik od: Samoa, Samoa Amerykańskie, Samoa Zachodnie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Samoa, dotyczący Samoa
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do Samoa, będący jego własnością
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) jęz. język urzędowy Samoa;
Wiktionary
IPA: ˌsãmɔˈãj̃sʲci, AS: sãmoãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Samoańczyk mos., Samoanka ż., Samoa n.
Wiktionary
samobadać się - badać samego siebie
SJP.pl
samobadać się - badać samego siebie
SJP.pl