przymiotnik
(1.1) bot. mający sztywne liście
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co sztywne
Wiktionary
Sztywność – siła konieczna do uzyskania jednostkowego przemieszczenia. Odwrotność podatności.
Wikipedia
przym. sztywny
rzecz. sztywny mos., sztywniackość ż.
przysł. sztywnie, sztywno
czas. sztywnieć, usztywnić
Wiktionary
potocznie:
1. człowiek nieżywy; trup;
2. człowiek pijany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niepoddający się wyginaniu, odporny na zginanie, zmiany
(1.2) przen. nieumiejący się bawić lub wyluzować
(1.3) pot. nieżywy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. trup
(2.2) pot. człowiek kompletnie pijany
Wiktionary
IPA: ˈʃtɨvnɨ, AS: štyvny
Wiktionary
rzecz. sztywniak m., sztywniaczka ż., sztywniactwo n., sztywna ż., sztywność ż., sztywniackość ż.
przysł. sztywnie, sztywno
czas. sztywnieć, usztywnić
Wiktionary
(1.1) nieelastyczny
(1.2) drętwy
Wiktionary
wyraz, zwykle powtórzony, naśladujący odgłos powstający przy tarciu, ocieraniu się czegoś itp.; szur
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = wojsk. Siły Zbrojne Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) ZSU
Wiktionary
wykrzyknik naśladujący odgłos powstający przy tarciu, ocieraniu się czegoś, szuraniu o coś; szu, szu; szur, szur
SJP.pl
chłop stojący po stronie monarchii w czasie rewolucji francuskiej
SJP.pl
obszerne okrycie wierzchnie sięgające kostek, podbite kosztownym futrem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. długie wierzchnie okrycie z futrzanym podbiciem
(1.2) białystok. sałatka kartoflano-śledziowo-warzywna
Wiktionary
Szuba – obszerne okrycie wierzchnie, używane na obszarze Rzeczypospolitej w okresie od XV do XVII wieku przez zamożnych gospodarzy.
Wikipedia
rzecz. szubka
Wiktionary
owad z rodziny skórnikowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
szubarga pięciokropka - gatunek stonki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
najczęściej drewniana konstrukcja, na której w czasach starożytnych i średniowiecznych wieszano skazańców; stryk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) konstrukcja służąca do wykonywania kary śmierci przez powieszenie;
Wiktionary
Szubienica – konstrukcja, zazwyczaj drewniana, wykonana z poprzecznej belki wspartej na słupie lub dwóch słupach, służąca do wykonania kary śmierci przez powieszenie. Osobom skazanym na śmierć przez powieszenie zakłada się na szyję stryczek.
Jest to jeden z najstarszych na świecie sposobów wykonywania kary śmierci. Oprócz drewnianych konstrukcji pojawiały się również szubienice murowane, stosowane w zachodniej części Europy, ale również m.in. na Śląsku.
Wikipedia
(1.1) Na historycznej szubienicy stojącej na rynku naszego miasteczka nigdy nikogo nie powieszono.
Wiktionary
IPA: ˌʃubʲjɛ̇̃ˈɲit͡sa, AS: šubʹi ̯ė̃ńica
Wiktionary
rzecz. szubienicznik m., szubienicznica ż.
:: zdrobn. szubieniczka ż.
przym. szubieniczny, szubieniczy
Wiktionary
(1.1) daw. drajhulec, galga, cierpięga
Wiktionary
zdrobnienie od: szubienica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od szubienica
(1.2) daw. uczn. gra uczniowska, rysowana na kartce
Wiktionary
rzecz. szubienica ż., szubienicznik mos., szubienicznica ż.
przym. szubieniczny, szubieniczy
Wiktionary
1. przestarzałe: człowiek zasługujący na śmierć na szubienicy; łajdak; łotr;
2. dawniej: człowiek skazany na śmierć przez powieszenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. ktoś wart wysokiej kary
(1.2) daw. skazany na karę śmierci przez powieszenie
Wiktionary
(1.1) — Łotr! Szubienicznik! zawołał Derigny. Jeżeli go pochwycę, sprawię mu łaźnię jak należy.
Wiktionary
rzecz. szubienica ż., szubieniczka ż.
:: fż. szubienicznica ż.
przym. szubieniczny, szubieniczy
Wiktionary
(1.1) hultaj, łajdak, łotr, nicpoń
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z szubienicą, dotyczący szubienicy
Wiktionary
rzecz. szubienica ż., szubienicznik m., szubienicznica ż., Szubieniczna ż.
:: zdrobn. szubieniczka ż.
przym. szubieniczy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z szubienicą, dotyczący szubienicy
Wiktionary
rzecz. szubienica ż., szubieniczka ż., szubienicznik mos., szubienicznica ż.
przym. szubieniczny
Wiktionary
(1.1) war. szubieniczny
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Szubin ( Schubin, 1939–1945 "Altburgund") – miasto w północnej Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Szubin. Położone na Pałukach, regionie kulturowym Wielkopolski, na zboczu rozległego wzniesienia Dziewicza Góra, nad rzeką Gąsawka i Białą Strugą, która częściowo płynie starym korytem Gąsawki. Jest jednym z najstarszych miasteczek Pałuk. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 246 i 247.
Wikipedia
mieszkaniec Szubina
SJP.pl
mieszkanka Szubina
SJP.pl
przymiotnik od: Szubin
SJP.pl
ciepły kaftan watowany męski lub damski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ekspresywnie: szubrawiec
SJP.pl
człowiek nikczemny, podły, bez zasad; łajdak, łotr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. ktoś nikczemny i podły
Wiktionary
(1.1) Ty odzyskasz swoją własność, a ja chcę wiedzieć, czy mój wuj jest szubrawcem, czy uczciwym człowiekiem.
Wiktionary
rzecz. szubrawstwo n.
przym. szubrawy
Wiktionary
(1.1) drań, kanalia, łachudra, łajdak, łobuz, łotr, nikczemnik
Wiktionary
przestarzale: czyn, postępek niecny, podły, niegodziwy; łajdactwo, łotrostwo
SJP.pl
nieuczciwy, podły
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Warszawa. awanturniczy, skłonny do kłótni, sprzeczek, awantur
(1.2) gw-pl|Poznań. śmieszny, zabawny, dowcipny
Wiktionary
(1.1) awanturniczy, zawadiacki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. strażnik, ochroniarz
Wiktionary
wieś w województwie podlaskim
SJP.pl
Szudziałowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Szudziałowo.
Szudziałowo leży w dolinie polodowcowej między wzgórzami morenowymi.
W latach 1954-1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Szudziałowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Szudziałowo
SJP.pl
rodzaj sieci rybackiej, rozpiętej na dwóch połączonych drągach, używanej do odłowu ryb ze stawów; sufata
SJP.pl
1. zdrobnienie od: szufla
2. narzędzie zecerskie do formowania, przenoszenia i przechowywania składów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łopatka z krótkim uchwytem do przerzucania sypkich materiałów, zagarniania śmieci, itp.
(1.2) ilość materiału mieszcząca się na szufelce (1.1)
(1.3) druk. blacha do formowania, przenoszenia i przechowywania tekstu
Wiktionary
(1.1) Zmiotkę i szufelkę znajdziesz w magazynku.
(1.1) Zostaw szufelkę w węglarce przy piecu.
(1.2) Dorzuć tam ze dwie szufelki węgla!
Wiktionary
rzecz. szufla ż., szuflak mzw., szuflisko n., szuflowanie n.
czas. szuflować ndk.
przym. szuflowaty
wykrz. szufla
Wiktionary
(1.1) łopatka
Wiktionary
1. rodzaj łopaty o wywiniętych ścianach bocznych, służąca do nabierania materiałów sypkich; także zawartość takiej łopaty;
2. część poroża łosia lub daniela; łopata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łopata z ostro wygiętymi do góry krawędziami bocznymi blaszanego lub plastikowyastikowego ostrza i styliskiem zakończonym uchwytem w kształcie litery D lub T
(1.2) ilość materiału mieszcząca się na szufli (1.1)
(1.3) druk. blacha do formowania, przenoszenia i przechowywania tekstu
wykrzyknik
(2.1) pot. pozdrowienie, przywitanie stosowane wobec kolegów, bliższych znajomych
(2.2) pot. pożegnanie stosowane wobec kolegów, bliższych znajomych
Wiktionary
(1.1) U tej starej szufli urwał się trzonek.
(1.2) Zazwyczaj ile szufli węgla wsypujesz?
Wiktionary
rzecz. szuflak mzw., szuflisko n., szuflowanie n.
:: zdrobn. szufelka ż.
czas. szuflować ndk.
przym. szuflowaty
Wiktionary
(1.3) szufelka
Wiktionary
wysuwana część mebla, zwykle w postaci otwartej skrzynki, przeznaczona do przechowywania rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wysuwana, otwarta od góry skrzynka, stanowiąca część mebla i służąca do przechowywania różnych przedmiotów;
(1.2) wysuwana część jakiegoś urządzenia technicznego
(1.3) pot. sztuczna szczęka
Wiktionary
Zobacz też: Ogólnopolski Otwarty Konkurs Poetycki „Szuflada”.
Szuflada – wysuwana, otwarta od góry skrzynka, stanowiąca część mebli takich jak na przykład biurka, stoły czy szafy służąca do przechowywania różnych przedmiotów.
Wikipedia
(1.1) Środkowa szuflada w moim biurku nie chce się wysuwać.
(1.1) Mój dom. Mieszkanie. Pokój. Biurko. / A w nim (pamiętasz?) ta szuflada, / Do której się przez lata składa / Nie używane już portfele, / Wygasłe kwity, wizytówki, / Resztki żarówki, ćwierć-ołówki…
(1.2) W Janka nagrywarce często zacina się szuflada.
Wiktionary
IPA: ʃufˈlada, AS: šuflada
Wiktionary
rzecz. szufladkowanie n., zaszufladkowanie n., poszufladkowanie n.
:: zdrobn. szufladka ż., szufladeczka ż.
czas. szufladkować, zaszufladkować, poszufladkować
przym. szufladowy, szufladkowy, zaszufladkowany
Wiktionary
(1.1) skrytka
(1.2) tacka
Wiktionary
mała szufladka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szufladka
Wiktionary
IPA: ˌʃuflaˈdɛt͡ʃka, AS: šufladečka
Wiktionary
rzecz. szuflada ż., szufladka ż.
przym. szufladkowy, szufladowy
Wiktionary
mała szuflada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: szuflada
(1.2) mała szuflada
Wiktionary
IPA: ʃufˈlatka, AS: šuflatka
Wiktionary
rzecz. szuflada ż., szufladeczka ż., szufla ż., Szuflandia ż., szufladkowanie n., zaszufladkowanie n.
czas. szufladkować ndk., zaszufladkować dk.
przym. szufladowy, szufladkowy
przysł. szufladowo
Wiktionary
(1.1) szufladeczka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szufladkować.
Wiktionary
czas. szufladkować ndk.
rzecz. szufladka ż., szuflada ż.
Wiktionary
klasyfikować, segregować według uproszczonych, powierzchownych zasad
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozmieszczać w oddzielnych szufladach, kategoryzować
(1.2) pot. pejor. grupować ludzi według jakiegoś kryterium, oceniając ich na podstawie pojedynczych cech, nadawać im stereotypowych atrybutów
Wiktionary
IPA: ˌʃuflatˈkɔvat͡ɕ, AS: šuflatkovać
Wiktionary
rzecz. szuflada ż., szufladka ż., szufladkowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) daw. łow. samiec łosia lub daniela
Wiktionary
(1.1) Szuflak uspokojony, powędrował dalej i zaraz spadzisty zad jego zniknął w gąszczu.
Wiktionary
rzecz. szufla ż., szufelka ż., szuflisko n., szuflowanie n.
czas. szuflować ndk.
przym. szuflowaty
wykrz. szufla
Wiktionary
1. rodzaj łopaty o wywiniętych ścianach bocznych, służąca do nabierania materiałów sypkich; także zawartość takiej łopaty;
2. część poroża łosia lub daniela; łopata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. stylisko szufli
(1.2) rzad. płaska, metalowa część szufli
Wiktionary
(1.1) Wczoraj Waldkowi pękło szuflisko.
Wiktionary
rzecz. szufla ż., szufelka ż., szuflak mzw., szuflowanie n.
czas. szuflować ndk.
przym. szuflowaty
wykrz. szufla
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szuflować.
Wiktionary
czas. szuflować ndk.
rzecz. szuflisko mrz., szufla ż., szuflak mzw., szufelka ż.
przym. szuflowaty
wykrz. szufla
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kształt szufli, przypominający szuflę
Wiktionary
(1.1) Na powierzchni unosiły się szuflowate grube liście.
Wiktionary
rzecz. szufelka ż., szufla ż., szuflak mzw., szuflisko n., szuflowanie n.
czas. szuflować ndk.
wykrz. szufla
Wiktionary
czasownik
(1.1) przerzucać szuflą
(1.2) przen. szybko, łapczywie jeść coś łyżką
Wiktionary
(1.1) Palacz szufluje węgiel do pieca.
(1.2) Po dwóch dniach głodówki, szuflowałem grochówkę, aż się uszy trzęsły.
Wiktionary
IPA: ʃufˈlɔvat͡ɕ, AS: šuflovać
Wiktionary
rzecz. szuflisko mrz., szuflak mzw., szufla ż., szufelka ż., szuflowanie n.
przym. szuflowaty
wykrz. szufla
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Szugnanem, dotyczący Szugnanu (krainy historycznej Afganistanu i Tadżykistanu)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język szugnański;
Wiktionary
rzecz. Szugnan mrz.
Wiktionary
nikczemnik, oszust, łajdak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński
(1.1) pogard. osoba zła, nikczemna, podła; drań
(1.2) gwara. pogard. grubianin, prostak
rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński
(2.1) przest. pogard. łajdaki, motłoch
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) daw. cucha, czucha
Wiktionary
Szuja ( Шуя) – rosyjskie miasto położone na wschód od Moskwy, w obwodzie iwanowskim.
Od miasta wzięła nazwę krótko panująca w Rosji dynastia Szujskich. W 1539 zagarnięta przez Chanat Kazański; odzyskana w 1566 przez Iwana IV Groźnego jako jego własność w ramach opriczniny. Miasto w 1722 odwiedził Piotr I Wielki, zakładając tam manufakturę tekstyliów. W XIX wieku Szuja stała się ważnym punktem wyrobu tekstyliów z lnu.
Wikipedia
(1.1) Nie brakowało jednak szui, ludzi pozbawionych sumienia, którzy ostentacyjnie wyrażali aprobatę postępowania hitlerowców. Byli i tacy, którzy czynnie wspomagali Niemców, wydając im ukrywających się Żydów.
(1.1) W polityce wewnętrznej zasadniczo złą cechą dotychczasowych stosunków w Polsce było jego zdaniem to, że dają one siłę wszystkim szujom, natomiast nie dają siły państwu i wyrzucają poza nawias tych wszystkich, którzy bezsennie spędzili noce z myślą o niepodległości lub dla niej pracowali.
Wiktionary
IPA: ˈʃuja, AS: šui ̯a
Wiktionary
przym. szujowaty
Wiktionary
(1.1) drań, świnia, łotr
Wiktionary
zdrobnienie od: szuja
SJP.pl
rzadko: zachowanie typowe dla szui, nikczemne postępowaniem podłe czyny; szujowatość
SJP.pl
rzadko: zachowanie typowe dla szui, nikczemne postępowaniem podłe czyny; szujostwo
SJP.pl
mający cechy szui, zakrawający na szuję; nikczemny, hultajski, łajdacki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pogard. pot. taki, który zachowuje się jak szuja, właściwy szui
Wiktionary
rzecz. szuja m./ż.
Wiktionary
(1.1) podły, łajdacki, łachudrowaty, nikczemny, szubrawy, szkaradny, świniowaty, świński, wstrętny, wszawy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Szują, dotyczący Szui (miasta w Rosji)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Szuja ż.
Wiktionary
1. dawne urządzenie używane w automatycznych łącznicach telefonicznych;
2. dawniej:
a) poszukiwacz, tropiciel;
b) prześladowca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. telekom. urządzenie stosowane w automatycznych łącznicach telefonicznych, którego ruchami sterował abonent, wykręcając tarczą numerową aparatu telefonicznego numer wywoływanego abonenta
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. człowiek szukający czegoś
(2.2) daw. przen. prześladowca, tropiciel
Wiktionary
Sz
Wikipedia
rzecz. poszukiwacz mos.
czas. szukać
Wiktionary
Szukalice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Żórawina.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego. We wsi znajduje się stadnina kłusaków francuskich wraz z torem treningowym.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szukać.
Wiktionary
IPA: ʃuˈkãɲɛ, AS: šukãńe
Wiktionary
czas. szukać ndk.
rzecz. poszukiwanie n., poszukiwacz mos.
Wiktionary
długotrwałe, żmudne szukanie, zwykle źle zaplanowane i chaotyczne
SJP.pl
1. narzędzie rybackie, używane przy połowach ryb spod lodu;
2. w zootechnice: samiec wykorzystywany do wyszukiwania płodnych samic w stadzie zwierząt hodowlanych, zwłaszcza owiec; próbnik
SJP.pl
próbować ustalić miejsce, w którym coś się znajduje
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. poszukać)
(1.1) podejmować działanie w celu odnalezienia kogoś lub czegoś, próbować znaleźć
Wiktionary
(1.1) Od dwóch dni szukam sposobu rozwiązania problemu.
(1.1) Niech przeze mnie się nie rumienią ci, którzy Ciebie szukają, / Boże Izraela!
(1.1) Szukam dzieci w sklepie.
Wiktionary
IPA: ˈʃukat͡ɕ, AS: šukać
Wiktionary
rzecz. szukanie n., poszukanie n., poszukiwanie n., przeszukiwanie n., poszukiwacz mos., poszukiwaczka ż., szukacz mos., wyszukiwanie n., wyszukanie n., odszukiwanie n., odszukanie n., poszukiwany mos., poszukiwana ż.
czas. poszukać, dk., poszukiwać ndk., przeszukiwać ndk., przeszukać dk., wyszukiwać ndk., wyszukać dk., odszukiwać ndk., odszukać dk.
przym. poszukiwawczy, poszukiwany
Wiktionary
próbować ustalić miejsce, w którym coś się znajduje
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) białystok. jastrząb
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. środ. przestęp. policjant, gliniarz
Wiktionary
(1.1) — […] A w Bukowsku — kto na nich czeka, jak sobie Pan inżynier myśli? // — Goździk. // — Goździk, szulawa, panie inżynierze, w granatowym mundurze!
(1.1) Ani kwacz, ani gemza [= giemza] nam nie straszna, ani gwardjan z luśnią — ani skowron — ani czubarik, co cię lewiruje — ani szulawa, ani nawet sam felek! Bo i to się może zmodnić. Żyje się mokro.
(1.1) Wystawmy, bo z szumu prują szulawy, a lipują na nas.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Szulc – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 25 566 osób.
W heraldyce polskiej istnieje herb szlachecki Szulc, nadany w 1550.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nałogowy gracz w gry hazardowe, oszukujący w grze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) karc. gracz hazardowy oszukujący w grze karcianej
(1.2) pot. osoba oszukująca w grach hazardowych
Wiktionary
(1.1) Znany szuler oszukiwał w karty, ale wreszcie udało się go złapać na gorącym uczynku.
(1.2) Szuler dostrzegł umówiony ruch ręką swojego wspólnika i podbił stawkę.
Wiktionary
IPA: ˈʃulɛr, AS: šuler
Wiktionary
rzecz. szulerka ż., szulerstwo n., szulernia ż.
przym. szulerski
Wiktionary
(1.1) kanciarz, szachraj, oszust
Wiktionary
1. szulerska gra;
2. kobieta szuler
SJP.pl
miejsce, w którym hazardowo gra się w karty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z szulerem, dotyczący szulera albo szulerstwa
Wiktionary
rzecz. szuler mos., szulerstwo n., szulerka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. przeciągły, długi szmer, hałas;
2. zamieszanie, zamęt; rozgłos;
3. przestarzale: piana, szumowina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przeciągły, jednostajny szmer; hałas, zakłócający odbiór;
(1.2) głuchy, jednostajny dźwięk
(1.3) przen. zamieszanie, zamęt, rozgłos, sensacja
(1.4) fot. plamkaamki, kreski na zdjęciu pojawiające się na obszarach jednolitego koloru;
(1.5) kulin. niepożądana piana gromadząca się na powierzchni potrawy podczas gotowania
(1.6) gw-pl|Bukowina. piana powstała podczas prania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W osiemdziesiątej pierwszej sekundzie nagrania słychać jakiś szum.
(1.2) A cisza była długa, przerywana tylko pieśnią rannego ptaszka i nieśpiących kruków, i szumem porannej modlitwy lasów….
Wiktionary
IPA: ʃũm, AS: šũm
Wiktionary
(1.1-4)
rzecz. szumność ż., szumienie n., zaszumienie n., wyszumienie n.
:: zdrobn. szumek m.
czas. szumieć, zaszumieć, wyszumieć się
przym. szumowy, szumny
przysł. szumowo, szumnie
rzecz. szumowina ż.
:: zdrobn. szumek m.
czas. szumować
Wiktionary
(1.1) trzaski
(1.3) ferment; reg. rejwach
(1.5) szumowina, piana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. kraina geograficzna w środkowej Serbii
Wiktionary
Sz
Wikipedia
przym. szumadyjski, szumadzki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pasmo górskie na pograniczu Czech, Niemiec i Austrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. pasmo górskie położone na pograniczu Czech, Niemiec i Austrii, stanowiące południowo-zachodnie obrzeżenie Masywu Czeskiego;
Wiktionary
Sz
Wikipedia
rzecz. Poszumawie n.
przym. szumawski, poszumawski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: szum
SJP.pl
potocznie: generator szumów uniemożliwiający podsłuchiwanie i nagrywanie rozmów; zagłuszacz rozmów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) slang. urządzenie zabezpieczające przed podsłuchem
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szumieć.
(1.2) odczasownikowy od|szumić.
Wiktionary
czas. zaszumić
rzecz. szumowina ż.
Wiktionary
wydawać charakterystyczny dźwięk o nieregularnym kształcie fali
SJP.pl
czasownik
(1.1) powodować szum
(1.2) wprowadzać zamieszanie, burzyć się, buntować się
(1.3) hucznie bawić się
Wiktionary
(1.1) Płonie ognisko i szumią knieje.
(1.1) Wentylator klimatyzatora szumi tak głośno, że nagrywanie podcastu w tym pomieszczeniu mija się z celem.
Wiktionary
IPA: ˈʃũmʲjɛ̇t͡ɕ, AS: šũmʹi ̯ėć
Wiktionary
rzecz. szum, szumek, szumowina
czas. poszumieć, rozszumieć się, wyszumieć się, zaszumieć, zaszumić
przym. szumowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od szum
Wiktionary
(1.1) To nie szum, lecz tylko mały szumik.
Wiktionary
rzecz. szum m., szumowina ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szumin (d. "Szumin-Wywłoka") – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie węgrowskim, w gminie Łochów. Ma status sołectwa. Na wieś formalnie składają się części wsi: Szumin Poduchowny (SIMC 0679240) i Wywłóka (SIMC 0679256).
W pobliżu wsi znajduje się rozległe starorzecze Bugu. Jest ono bardzo atrakcyjne pod względem wędkarskim i turystycznym.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. piana
Wiktionary
Szumina ( Шумина, "Szumyna") – wieś w rejonie samborskim (wcześniej w rejonie starosamborskim) obwodu lwowskiego Ukrainy. Miejscowość liczy około 203 mieszkańców. Podlega murowańskiej silskiej radzie.
W 1921 liczyła około 180 mieszkańców. Przed II wojną światową należała do powiatu starosamborskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Szuminka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Włodawa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Włodawa. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 221 mieszkańców.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Szumiłowo (niem. "Seehausen") – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Radzyń Chełmiński.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szumlin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Joniec.
Wieś duchowna "Szumlino" położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie zakroczymskim ziemi zakroczymskiej województwa mazowieckiego. W 1785 roku Szumlin wchodził w skład klucza szumlińskiego biskupstwa płockiego. Do 1954 roku istniała gmina Szumlin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówków: szumno, szumnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: szumny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co szumne
Wiktionary
przym. szumny
czas. zaszumić
Wiktionary
1. wydający szum, szumiący;
2. wystany, bogaty;
3. pieniący się, musujący
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. piękny
Wiktionary
rzecz. szumowina ż., szumność ż.
czas. zaszumić
Wiktionary
zbierać szumowiny z gotowanych płynów lub potraw
SJP.pl
1. piana zbierająca się na powierzchni niektórych płynów lub potraw podczas gotowania;
2. przenośnie: wyrzutek społeczeństwa; hołota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. piana zbierająca się na powierzchni gotowanych płynów
(1.2) pot. osoba o podłym charakterze
Wiktionary
(1.1) W trakcie gotowania należy usuwać pojawiającą się szumowinę.
(1.2) W parku w centrum miasteczka zbierały się najgorsze szumowiny.
Wiktionary
IPA: ˌʃũmɔˈvʲĩna, AS: šũmovʹĩna
Wiktionary
rzecz. szum m., szumik m., szumówka ż., szumienie n., zaszumienie n., poszumienie n., wyszumienie n.
czas. szumieć ndk., zaszumić dk., poszumieć ndk., wyszumieć dk.
przym. szumowy, szumny
przysł. szumnie
Wiktionary
(1.2) męt; przest. szum
Wiktionary
1. piana zbierająca się na powierzchni niektórych płynów lub potraw podczas gotowania;
2. przenośnie: wyrzutek społeczeństwa; hołota
SJP.pl
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Szumowo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z miastem Szumperk, dotyczący miasta Szumperk
Wiktionary
rzecz. Szumperk m., szumperczanin m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przeciągły, długi szmer, hałas;
2. zamieszanie, zamęt; rozgłos;
3. przestarzale: piana, szumowina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rodzaj łyżki cedzakowej do zbierania szumowin
Wiktionary
(1.1) Kucharka sięgnęła po szumówkę i zaczęła wyławiać pływające po wierzchu paprochy.
Wiktionary
rzecz. szumowina ż.
czas. zaszumić
Wiktionary
(1.1) łyżka cedzakowa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) otaczanie się młodymi kobietami przez mężczyznę w podeszłym wieku
Wiktionary
odmiana węgla kamiennego o największej zawartości pierwiastka węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. rodzaj bezpostaciowego węgla kopalnego o najwyższej zawartości tego pierwiastka wynaszącej do 99% jego masy;
Wiktionary
Szungit – rodzaj bezpostaciowego, lekko zmetamorfizowanego węgla kopalnego o najwyższej zawartości pierwiastka węgla (96 do 99% masy). Pośredni między antracytem a grafitem. Posiada czarne zabarwienie, połysk tłustoszklisty, intensywnie błyszczy. Powstał z przeobrażenia pochodnych ropy naftowej, a część szungitu z przeobrażonej masy roślinnej (glonów).
Wikipedia
rzecz. Szunga ż.
przym. szungitowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) elektr. bocznik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. łupina
Wiktionary
ciupas; dawniej:
1. transport więźniów pod strażą;
2. administracyjne wysłanie kogoś pod strażą do miejsca urodzenia; szupas;
3. odprawa, odmowa;
4. jednoczesne wyrzucenie przez dwóch grających w karty albo w kości jednakowej liczby oczek
SJP.pl
ciupas; dawniej:
1. transport więźniów pod strażą;
2. administracyjne wysłanie kogoś pod strażą do miejsca urodzenia; szupas;
3. odprawa, odmowa;
4. jednoczesne wyrzucenie przez dwóch grających w karty albo w kości jednakowej liczby oczek
SJP.pl
w czasie zaborów: odsyłać winowajcę pod strażą do miejsca, w którym będzie sądzony
SJP.pl
w czasie zaborów: winowajca odsyłany pod strażą do miejsca, w którym będzie sądzony
SJP.pl
ozdobne drzewo z rodziny motylkowatych, o parasolowatej koronie i kremowych kwiatach, pochodzące z krajów orientu; perełkowiec
SJP.pl
Sz
Wikipedia
1. owoc pozorny powstający zarówno ze słupka, jak i innych części kwiatu, np. z dna kwiatowego
2. dawniej: łupinka, łuska ziarna
SJP.pl
funkcjonariusz niemieckiej policji porządkowej utworzonej w 1920 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. funkcjonariusz niemieckiej policji prewencyjnej
Wiktionary
(1.1) Każdej z czynnych bram pilnował niemiecki szupowiec w hełmie bojowym; asystowała mu żydowska straż porządkowa.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wyraz, zwykle powtórzony, naśladujący odgłos powstający przy tarciu, ocieraniu się czegoś itp.; szu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. pejor. radykał, zwykle zwolennik teorii spiskowych lub denializmów, fanatyk w kwestiach politycznych i ideologicznych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czy to przypadek, zwykła korelacja, że antyszczepionkowe szury wierzą również w teorie spiskowe na temat WTC?
Wiktionary
rzecz. szurka ż., szurzyca ż., szuranie n.
czas. szurać
przym. szurnięty
Wiktionary
(1.1) foliarz
Wiktionary
pocierać czymś o coś, powodując charakterystyczny szmer, szelest
SJP.pl
Sz
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szurać.
(1.2) przesuwanie czegoś po powierzchni i powodowanie tym charakterystycznego odgłosu
Wiktionary
(1.2) Usłyszała jakiś ruch gdzieś za drewnianą ścianą. Na początku był niewyraźny, coś jak szuranie po podłodze.
Wiktionary
przym. szurnięty
czas. szurnąć
rzecz. szur mzw.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pocierać czymś o coś, powodując charakterystyczny szmer, szelest
SJP.pl
czasownik
(1.1) w aspekcie dokonanym: szurnąć → pot. rzucić coś szybko, wyrzucić coś lub kogoś (np. z pracy)
(1.2) w aspekcie dokonanym: szurnąć → pot. uderzyć kogoś
(1.3) poruszać czymś wydając dźwięk
Wiktionary
(1.3) Wuj […] był zawsze prosty jak trzcina, elegancki, kroczył marszowym krokiem, witając się z paniami zamaszyście szurał nogami w wyglancowanych na błysk półbutach.
Wiktionary
IPA: ˈʃurat͡ɕ, AS: šurać
Wiktionary
przym. szurnięty
rzecz. szur m., szurnięcie n.
czas. szurnąć
Wiktionary
potocznie: głosicielka teorii spiskowych
SJP.pl
płytki szybik poszukiwawczy w kopalni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) geol. niewielki wykop lub szybik wykonywany w trakcie robót geologiczno-górniczych
Wiktionary
Szurf – niewielki (z reguły ok. 1 m x 2 m) wykop na powierzchni ziemi, wykonywany przez geologów podczas prac poszukiwawczych. Wykonanie go ma na celu usunięcie warstwy gleby i odsłonięcie skały znajdującej się bezpośrednio pod nią. Po dokonaniu oględzin, wykonaniu dokumentacji fotograficznej i określonych badań oraz pobraniu próbek szurf musi zostać zasypany.
Wikipedia
IPA: ʃurf, AS: šurf
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) białystok. łobuziak
Wiktionary
1. głośny dźwięk, hałas wywołany tarciem dwóch powierzchni, zwłaszcza przy przesuwaniu czegoś, np. mebli po podłodze; szuranie;
2. przestarzałe, potocznie: łobuz, nicpoń, kobieta lekkich obyczajów
SJP.pl
ogół osób bezmyślnie wyznających jakieś poglądy; szurostwo, szurstwo
SJP.pl
ostry metalowy pocisk do ręcznego miotania, np. w kształcie płaskiej kilkucentymetrowej gwiazdy; shuriken
SJP.pl
potocznie: głosicielka teorii spiskowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szurnąć.
Wiktionary
czas. szurnąć, szurać
przym. szurnięty
Wiktionary
potocznie: niespełna rozumu; niemądry, nienormalny, stuknięty
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy bierny od: szurnąć
przymiotnik jakościowy
(2.1) pot. przen. pejor. niespełna rozumu, szalony
Wiktionary
rzecz. szuranie n., szurnięcie n., szur mzw.
czas. szurać ndk., szurnąć dk.
Wiktionary
(2.1) kopnięty, niedorobiony, nienormalny, niespełna rozumu, stuknięty, walnięty; wulg. jebnięty wulg. pierdolnięty, wulg. pieprznięty, wulg. popieprzony, wulg. popierdolony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. szurać)
(1.1) przesunąć czymś z hałasem po jakiejś powierzchni
(1.2) pot. przen. zabrać coś
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. brak)
(2.1) pot. uciec
Wiktionary
(1.1) Jacek szurnął butami przy wejściu.
(1.2) Jacek bez ceregieli szurnął sobie jabłko ze straganu.
(2.1) Beacie wczoraj szurnął kot przez niedomknięte drzwi.
Wiktionary
IPA: ˈʃurnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: šurnõńć
Wiktionary
rzecz. szuranie n., szurnięcie n.
czas. szurać ndk.
przym. szurnięty
Wiktionary
(2.1) uciec, pierzchnąć, zrejterować; eufem. wycofać się na z góry upatrzone pozycje; pot. zwiać, prysnąć, czmychnąć, smyrgnąć, dać dyla, dać drapaka, dać nogę, wziąć nogi za pas, pokazać pięty, pokazać plecy; posp. spieprzyć; reg. pozn. ućknąć; stpol. dernąć
Wiktionary
szurstwo; potocznie:
1. bezmyślne wyznawanie jakichś poglądów; szuryzm;
2. ogół osób bezmyślnie wyznających jakieś poglądy; szuria
SJP.pl
chropowaty, szorstki, kostropaty
SJP.pl
rodzaj mchów z rzędu szurpkowców
SJP.pl
Szurpek ("Orthotrichum" Hedw.) – rodzaj mchów należący do rzędu szurpkowców, który obejmuje mchy rosnące głównie w zbitych, poduszkowatych darniach na skałach lub na korze drzew.
Wikipedia
rodzina mchów z rzędu szurpkowców
SJP.pl
szurostwo; potocznie:
1. bezmyślne wyznawanie jakichś poglądów; szuryzm;
2. ogół osób bezmyślnie wyznających jakieś poglądy; szuria
SJP.pl
wykrzyknik naśladujący odgłos szurania; szurum-burum
SJP.pl
wykrzyknik onomatopeiczny
(1.1) dźwięk. naśladujący odgłos szurania lub tarcia
Wiktionary
(1.1) szur; war. szurum-burum
Wiktionary
1. zamieszanie, zamęt;
2. wykrzyknik naśladujący odgłos szurania; szuru-buru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. rozgardiasz
wykrzyknik onomatopeiczny
(2.1) dźwięk. naśladujący odgłos szurania lub tarcia
Wiktionary
(1.1) bezład, nieład, chaos, dezorganizacja, kakofonia, nieporządek, zamęt, zamieszanie; przest. kweres; pot. bałagan, bigos, dom wariatów, galimatias, kocioł, kociokwik, kołomyja, kołowacizna, kołowanina, kołowrotek, koniec świata, meksyk, mętlik, miszmasz, młyn, obłęd, pomieszanie z poplątaniem, przewalanka, sajgon, sądny dzień, urwanie głowy
(2.1) szur; war. szuru-buru
Wiktionary
pejoratywnie: osoba o skrajnych poglądach, głosząca teorie spiskowe; szur, foliarz
SJP.pl
potocznie: bezmyślne wyznawanie jakichś poglądów; szurostwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. brat żony
(1.2) stpol. krewniak, powinowaty
Wiktionary
IPA: ˈʃuʒa, AS: šuža
Wiktionary
(1.1) szwagier, szurzy, szurzyn
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. krewny, powinowaty
(1.2) śrpol. szwagier
Wiktionary
rzecz. szurzyna ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. brat żony
Wiktionary
(1.1) surzy, szurza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żona brata żony
Wiktionary
rzecz. szurzy m.
Wiktionary
1. szybki zjazd na nartach prosto w dół;
2. potocznie: szybki ruch w jakimś kierunku, wykonany np. w czasie jazdy lub biegu;
3. dawniej: eksces, wybryk, wyskok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. mot. błotnik
Wiktionary
potocznie: dać susa; szybko się przesunąć, przemieścić; szustnąć
SJP.pl
zjeżdżać szusem na nartach
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
potocznie: dawać susa, susy; szybko się poruszać
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: dać susa; szybko się przesunąć, przemieścić; szusnąć
SJP.pl
Szuszalewo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Dąbrowa Białostocka.
Wieś królewska ekonomii grodzieńskiej położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. szeleścić
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. trzeć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. regionalnie: człowiek brudny; brudas, obdartus;
2. środowiskowo: wrogi bojownik z Iraku lub Afganistanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Poznań, Biskupizna, Gniezno, Region Kozła. pejor. brudas, obdartus, człowiek zaniedbany
(1.2) wojsk. pogard. tubylec z Iraku lub Afganistanu, często wrogi bojownik
(1.3) młodz. obraź. osoba tępa, nieobyta, wieśniacka i frajerska
Wiktionary
(1.1) Widziołeś gu ? Wyglóndoł jak tyn szuszwol.
(1.1) Tutaj zawsze pętało się pełno miejscowych szuszwoli, którzy żyli z dnia na dzień. Wszyscy byli pijani, a niejeden potrafił i w mordę dać dziewczynie.
Wiktionary
przym. szuszwolski
Wiktionary
(1.1) glajdus, nadrach, opypłaniec, opypłus, opyprus, ślumper
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. miał węglowy
(1.2) reg. pozn. coś drobnego
(1.3) gw-pl|Poznań. bilon, drobne pieniądze
Wiktionary
(1.1) Przywieźli mi wyngle, i patrz pani półowa szutu.
(1.1) Dawni to buł wyngiel nie to, co teroz, taki szut.
(1.2) Ciemnia zbita z desek i łóżko wśród zwałów szutu to już paranoja.
(1.3) Zjedli my, chce płacić a tu w kieszyni, psiakrync, sóm szut.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
kruszywo z drobno tłuczonego kamienia, używane głównie na nawierzchnie dróg i jako dodatek do betonów; tłuczeń, szaber
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. tłuczeń, żwir, gruz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Lwów. kapelusz
Wiktionary
obszar, zwykle na brzegach rzek, pokryty szutrem zmieszanym z mułem i piachem
SJP.pl
przymiotnik od: szuter
SJP.pl
Sz
Wikipedia
1. dawniej: czarna pasta do butów; szwarc;
2. dawniej: czarna farba do wąsów lub włosów;
3. środowiskowo: amfetamina; amfa, biel;
4. środowiskowo: marihuana; marycha, trawka, gandzia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. czarna pasta do butów
(1.2) slang. amfetamina
Wiktionary
IPA: ˈʃuvaks, AS: šuvaks
Wiktionary
rzecz. szuwaksowanie n.
czas. szuwaksować
Wiktionary
dawniej: nacierać buty szuwaksem (czarną pastą); szwarcować
SJP.pl
zbiorowisko roślinne, złożone z wysokich przeważnie jednoliściennych roślin np. trzcin, sitowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zarośla okalające brzegi jeziora, mokradła
(1.2) biol. strefa roślin (makrofitów) przybrzeżnych, występujących w litoralu jezior i rzek;
(1.3) biol. formacja ekologiczna roślin wodno-błotnych
Wiktionary
Szuwar – strefa roślin przybrzeżnych (helofitów), występujących w litoralu jezior, rzek i wód przejściowych oraz ich dolinach. Wyróżnia się szuwar niski (bliżej brzegu), na który składają się głównie turzyce, oraz szuwar wysoki (budowany przez np. trzcinę, pałkę szerokolistną, oczeret jeziorny).
Wikipedia
(1.1) Mariusz zerkał niby to na wodę i pobliskie szuwary, by jako wytrawny wioślarz i sternik zarazem okazywać szczególną dbałość o komfort i bezpieczeństwo swojej pasażerki.
Wiktionary
IPA: ˈʃuvar, AS: šuvar
Wiktionary
przym. szuwarowy
Wiktionary
przymiotnik od: szuwar
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od szuwar
Wiktionary
(1.1) Różnorodność zbiorowisk wzbogaca obecność zbiorowisk szuwarowych, w miejscach w których utrzymuje się wysoki poziom wody.
Wiktionary
IPA: ˌʃuvaˈrɔvɨ, AS: šuvarovy
Wiktionary
rzecz. szuwar mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: dać susa; szybko się przesunąć, przemieścić; szustnąć
SJP.pl
skrót od: szwedzki
SJP.pl
skrót
(1.1) = szwedzki
Wiktionary
(1.1) szwedz.
Wiktionary
zredukowana samogłoska występująca w językach semickich i indoeuropejskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) fonet. średnio centralna samogłoska zaznaczana w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem IPA4|ə.;
forma rzeczownika.
(2.1) rzad. D. lp. od szew
Wiktionary
Sz
Wikipedia
1. pogardliwie o Niemcu; szkop (Szkop), prusak, pluder, helmut, Szwab;
2. regionalnie: karaluch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. Niemiec
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy/męskorzeczowy
(2.1) ent. reg. karaluch, karaczan;
(2.2) hipol. pot. rasa konia
(2.3) roln. gwara. odmiana ziemniaków
Wiktionary
(1.1) Zaraz przywalę temu cholernemu szwabowi, jeśli nie przestanie mnie obrażać!
Wiktionary
IPA: ʃfap, AS: šfap
Wiktionary
rzecz. Szwab m., Szwabka ż., szwabka ż., szwabizna ż., szwabach m. / szwabacha ż.
przym. szwabski
czas. szwabić, oszwabiać ndk., oszwabić dk.
Wiktionary
(1.1) fryc, helmut, szkop; gw. Śląsk Cieszyński szwob
(2.1) prusak, francuz; tarakan
Wiktionary
rodzaj pisma gotyckiego
SJP.pl
Szwabacha ( Schwabacher) – pismo gotyckie, przez wielu paleografów uznawane za odmianę bastardy. Szwabacha dała początek narodowemu pismu niemieckiemu stosowanemu do naszych czasów, zwłaszcza jako tzw. "Schreibschrift", czyli niemiecka kursywa. Szwabacha była pierwszym pismem od początku zawierającym w swym składzie własne litery majuskulne; pisma wcześniejsze adaptowały litery majuskulne najczęściej z kapitały i uncjały. Nazwa pochodzi od miasta Schwabach koło Norymbergi.
Wikipedia
historyczna i etnograficzna kraina Niemiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. historyczna i etniczna kraina Niemiec, obecnie położona głównie na terenie Badenii-Wirtembergii, ale także części Bawarii oraz Szwajcarii i Francji;
Wiktionary
Szwabia (niem. "Schwaben") – niemiecka kraina historyczna. Elementem wyróżniającym i spajającym Szwabię jest dialekt szwabski, określany też jako odrębny język.
Wikipedia
IPA: ˈʃfabʲja, AS: šfabʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Szwab mos., Szwabka ż.
przym. szwabski
Wiktionary
potocznie: kłamać, zmyślać, oszukiwać; ściemniać, kantować, kręcić
SJP.pl
pogardliwie o Niemce; Szkopka (szkopka), Szwabka, prusaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. mieszkanka Szwabii
Wiktionary
rzecz. Szwabia ż., szwab mos./mzw./mrz., szwabina mos., szwabka ż.
:: fm. Szwab mos.
przym. szwabski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Szwabii, związany ze Szwabią
(1.2) pot. pogard. niemiecki
Wiktionary
(1.1) Na przykład Matylda, hrabianka toskańska, upatrzyła sobie na męża księcia szwabskiego, Welfa.
Wiktionary
IPA: ˈʃfapsʲci, AS: šfapsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Szwabia ż., Szwab m., Szwabka ż., szwab m., szwabka ż.
Wiktionary
1. pogardliwie o Niemcu; szkop (Szkop), prusak, pluder, helmut, Szwab;
2. regionalnie: karaluch
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mężczyzna zajmujący się zawodowo szyciem w szwalni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna, który zajmuje się szyciem
Wiktionary
rzecz. szwalnia ż.
:: fż. szwaczka ż.
czas. szyć
Wiktionary
1. kobieta zawodowo zajmująca się szyciem w szwalni;
2. dawniej: krawcowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zawodowo szyjąca w szwalni
Wiktionary
(1.1) Szwaczka miała palce pokłute igłami.
Wiktionary
IPA: ˈʃfat͡ʃka, AS: šfačka
Wiktionary
rzecz. szwalnia ż., szew m.
:: fm. szwacz m.
przym. szwalniczy, szwalny
czas. szyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. żart. szwaczka
Wiktionary
1. dowodzony przez rotmistrza pododdział kawalerii, liczebnością równy kompanii piechoty;
2. potocznie: oddział wojskowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. pododdział kawalerii będący odpowiednikiem kompanii lub batalionu w piechocie;
Wiktionary
Szwadron – pododdział kawalerii będący odpowiednikiem kompanii w piechocie, baterii w artylerii. Dzielił się na plutony, a one z kolei na sekcje. Dowódcą szwadronu był zazwyczaj rotmistrz odpowiednik kapitana w innych rodzajach broni.
Podczas kampanii wrześniowej szwadron polskiej kawalerii liczył 111 żołnierzy (4 oficerów, 24 podoficerów i 83 szeregowych).
Wikipedia
(1.1) Marzyło się Jurkowi, że w Taszkiencie powita ich wojskowa orkiestra i szwadron ułanów na pięknych koniach.
Wiktionary
rzecz. szwadronista m., skwadron m.
:: zdrobn. szwadronik m.
przym. szwadronowy
Wiktionary
(1.1) eskadron
Wiktionary
zdrobnienie od: szwadron
SJP.pl
przymiotnik od: szwadron
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze szwadronem, dotyczący szwadronu
Wiktionary
rzecz. szwadron m.
Wiktionary
1. mąż siostry;
2. brat męża albo żony;
3. mąż szwagierki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) brat żony
(1.2) brat męża
(1.3) mąż siostry
(1.4) mąż szwagierki (siostry męża lub żony)
(1.5) żart. o mężczyźnie, który sypia z tą samą kobietą co inny mężczyzna
Wiktionary
(1.1) Mój szwagier zawsze dbał o moją żonę, kiedy byli dziećmi.
(1.3) Potem wpadł szwagier Wojtek i opowiadał jak odwiedził specjalistę od szpiegowania.
(1.3) Dowiedziałem się, że moja siostra się zaręczyła, więc wkrótce będę miał nowego szwagra.
(1.4) Przyjechała do nas rodzina ze strony żony, szwagierka ze szwagrem i ich dzieci
(1.5) Ja też poznałem Jolkę w sensie biblijnym, więc jesteśmy szwagrami.
Wiktionary
IPA: ˈʃfaɟɛr, AS: šfaǵer
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. szwagierek mos.
:: fż. szwagierka ż., szwagiereczka ż.
przym. szwagrowski
Wiktionary
(1.1) daw. gwara. pan brat
(1.2) daw. dziewierz, daw. gwara. pan brat
(1.5) współkochanek, suchy szwagier
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobniale o szwagierce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szwagierka
Wiktionary
IPA: ˌʃfaɟɛˈrɛt͡ʃka, AS: šfaǵerečka
Wiktionary
rzecz. szwagier, szwagierka
Wiktionary
siostra współmałżonka
SJP.pl
siostra współmałżonka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) siostra żony lub męża
(1.2) żona szwagra
Wiktionary
IPA: ʃfaˈɟɛrka, AS: šfaǵerka
Wiktionary
rzecz. szwagier m., szwagiereczka ż.
Wiktionary
(1.1) przest. żołwica; daw. gwara. pani siostra, daw. gw. Rzeszów, Kraków świeść (siostra żony), daw. gw. Sandomierz siostra mężowa (siostra męża)
(1.2) szwagrowa
Wiktionary
dawniej: szwagrowski
SJP.pl
szwagier z żoną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Warszawa. szwagier
Wiktionary
(1.1) Mój szwagroszczak otrzymał polecenie, że jak żona będzie w Ciechocinku naprawiać zdrowie, to on wtedy ma chawire odmalować
Wiktionary
(1.1) szwagier
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żona szwagra
Wiktionary
IPA: ʃfaˈɡrɔva, AS: šfagrova
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Poznań. noga
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. stopa
Wiktionary
(1.1) Przebrałam szwaję. (nadwyrężyłam nogę)
(1.1) Ale masz krzywe szwaje. (ale masz krzywe giry, ale masz krzywe nogi).
Wiktionary
(1.1) gira; zobacz też: noga
Wiktionary
skrót od: szwajcarski
SJP.pl
skrót
(1.1) = szwajcarski
Wiktionary
przestarzale: portier, odźwierny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. portier
Wiktionary
(1.1) Kiedy wchodziłem do hotelu, otworzył mi drzwi zabawnie umundurowany szwajcar.
(1.1) Przez 20 lat pracowałem jako szwajcar w szkole.
Wiktionary
IPA: ˈʃfajt͡sar, AS: šfai ̯car
Wiktionary
rzecz. Szwajcaria ż., Szwajcar m., Szwajcarka ż.
przym. szwajcarski
Wiktionary
(1.1) odźwierny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: Szwajcarka
Wiktionary
rzecz. Szwajcarka ż.
Wiktionary
1. państwo w Europie ze stolicą w Bernie; Konfederacja Szwajcarska;
2. dzielnica Suwałk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Europie ze stolicą w Bernie;
(1.2) człon obecny w nazwach wyróżniających się krajobrazowo obszarów
(1.3) geogr. park w Gliwicach;
Wiktionary
Sz
Wikipedia
(1.1) Szwajcaria jest krajem zegarków, czekolady i serów.
Wiktionary
IPA: ʃfajˈt͡sarʲja, AS: šfai ̯carʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Szwajcar mos., Szwajcarka ż., szwajcar mos.
przym. szwajcarski
Wiktionary
(1.1) ofic. Konfederacja Szwajcarska; poet. lub hist. Helwecja
Wiktionary
obywatelka Szwajcarii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Szwajcarii
Wiktionary
Szwajcarka – schronisko turystyczne w Polsce położone w województwie dolnośląskim, w powiecie karkonoskim w gminie Mysłakowice.
Nazwa związana jest ze znajdującym się tutaj schroniskiem PTTK „Szwajcarka”.
Wikipedia
(1.1) Film opowiadał o miłości Szwajcarki do masajskiego wojownika.
Wiktionary
IPA: ʃfajˈt͡sarka, AS: šfai ̯carka
Wiktionary
rzecz. szwajcar mos., Szwajcaria ż.
:: fm. Szwajcar mos.
przym. szwajcarski
Wiktionary
związany ze Szwajcarią
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Szwajcarią, dotyczący Szwajcarii
Wiktionary
(1.1 Tradycyjnym specjałem szwajcarskim jest fondue, które robione jest z roztopionego sera.
(1.1) Ticino to najdalej wysunięty na południe kanton szwajcarski.
Wiktionary
IPA: ʃfajˈt͡sarsʲci, AS: šfai ̯carsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Szwajcaria ż., Szwajcar m., szwajcar m., Szwajcarka ż., szwajcarskość ż.
przym. proszwajcarski, antyszwajcarski
Wiktionary
(1.1) przest. poet. helwecki, helwetycki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. med. grzybica stóp
Wiktionary
gwarowo: spawać; szwejsować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. spawać
Wiktionary
duży zakład krawiecki lub dział fabryki odzieżowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład zajmujący się obróbką tkanin; pomieszczenie pełniące funkcję takiego zakładu lub miejsce, w którym się szyje;
Wiktionary
Szwalnia – obecnie zakład krawiecki lub budynek, pomieszczenie przeznaczone do produkcji odzieży z tkanin i innych wyrobów włókienniczych. Wyposażone w maszyny szwalnicze. Często szwalnia wchodzi w skład wydziału wykończalni zakładu włókienniczego.
Wikipedia
(1.1) Odebrałem swój garnitur ze szwalni.
Wiktionary
rzecz. szycie n., szwaczka ż., szew m., szwacz mos.
czas. szyć
przym. szwalny
Wiktionary
szycie na skalę przemysłową
SJP.pl
cecha nici przeznaczonych do szycia na maszynach szwalniczych
SJP.pl
przeznaczony do szycia, np. nici szwalne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kraw. dotyczący szycia, służący do szycia
Wiktionary
(1.1) Proces tworzenia ściegu wiąże się z warunkami pracy nici szwalnej, gdyż ciągłe podnoszenie wydajności maszyn i ich szybkości powoduje, że nić jest najsłabszym i najbardziej zawodnym elementem procesu […]
Wiktionary
IPA: ˈʃfalnɨ, AS: šfalny
Wiktionary
rzecz. szwalnia ż., szwaczka ż., szew mrz.
przym. szwalniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. gąbka
Wiktionary
(1.1) Bierz tę szwamkę i idź się myć!
Wiktionary
strata, poniesiona krzywda, ujma, uszczerbek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. krzywda, ujma, uszkodzenie, strata
(1.2) daw. cięcie, uderzenie
Wiktionary
(1.1) Boję się, żebyś z żalu na zdrowiu szwanku nie poniosła.
(1.2) Począł umykać do swojej godpody, lecz dościgniony, (…) po wielu odebranych szwankach, tamże zabity poległ.
Wiktionary
IPA: ʃfãŋk, AS: šfãŋk
Wiktionary
czas. szwankować
Wiktionary
psuć się, nie działać jak należy
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) pot. źle funkcjonować
Wiktionary
(1.1) Na odświeżanym w czasie rzeczywistym podglądzie zaworów wyraźnie widać, że to pięćdziesiątkadziewiątka szwankuje.
(1.1) Na starość nasz organizm zaczyna niestety szwankować.
Wiktionary
rzecz. szwank m.
Wiktionary
dawniej: czarna pasta do butów; szuwaks
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie:
1. osoba o złym, czarnym charakterze;
2. aktor grający taką postać
SJP.pl
Szwarcenowo (niem. "Schwarzenau") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nowomiejskim, w gminie Biskupiec, nad jeziorem Trupel.
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Celnej „Szwarcenowo” a następnie placówka Straży Granicznej I linii „Szwarcenowo”.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. lojalista austriacki z okresu zaborów
Wiktionary
1. potocznie: przewozić nielegalnie, zwykle przez granicę;
2. dawniej: nacierać buty szwarcem (czarną pastą); szuwaksować
SJP.pl
pasmo górskie w Niemczech; Schwarzwald
SJP.pl
przymiotnik od: Szwarcwald
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Schwarzwaldem (Szwarcwaldem), dotyczący Schwarzwaldu (Szwarcwaldu)
Wiktionary
rzecz. Schwarzwald mrz., Szwarcwald mrz.
Wiktionary
potocznie: mówić po niemiecku; szprechać, szwargotać
SJP.pl
niezrozumiała, nieprzyjemnie brzmiąca mowa w obcym języku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. niezrozumiała, nieprzyjemnie brzmiąca mowa, zwłaszcza w języku niemieckim
Wiktionary
rzecz. szwargotanie n., zaszwargotanie n.
czas. szwargotać ndk., zaszwargotać dk.
Wiktionary
(1.1) szwargotanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. niezrozumiała mowa w obcym języku, zwłaszcza niemieckim
Wiktionary
rzecz. szwargot mrz., zaszwargotanie n.
czas. szwargotać ndk., zaszwargotać dk.
Wiktionary
(1.1) szwargot
Wiktionary
1. mówić w niezrozumiałym języku;
2. mówić po niemiecku; szwargolić, szprechać
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. brak)
(1.1) mówić niezrozumiale w obcym języku, zwłaszcza niemieckim
Wiktionary
rzecz. szwargot mrz., szwargotanie n., zaszwargotanie n.
czas. zaszwargotać dk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. ładny, przystojny, urodziwy
Wiktionary
(1.1) Jezderkusie! Ale sie z Achima zrobił szwarny synek.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk gryfny, wyzgerny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
państwo w Europie ze stolicą w Sztokholmie; Królestwo Szwecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Europie, położone w środkowej części Półwyspu Skandynawskiego;
(1.2) geogr. wieś koło Wałcza, miejsce spływów kajakowych;
Wiktionary
Sz
Wikipedia
(1.1) Szwecja jest krajem europejskim leżącym w Skandynawii.
Wiktionary
IPA: ˈʃfɛt͡sʲja, AS: šfecʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. szwed mrz., Szwedziak mos., Szwed mos., Szwedka ż., szwedzkość ż., szwedka ż., szwedzki mrz.
przym. szwedzki
przysł. szwedzko, po szwedzku
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Szwecyjo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. geogr. Szwecja
Wiktionary
1. klucz nastawny;
2. dawniej, gwarowo: duża skwarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. klucz francuski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Szwedziak mos., Szwecja ż., szwedzki m., Szwed m., Szwedka ż., szwedzkość ż., szwedka ż.
przym. szwedzki
przysł. szwedzko, po szwedzku
Wiktionary
(1.1) francuz
Wiktionary
1. klucz nastawny;
2. dawniej, gwarowo: duża skwarka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Szwederowo (niem. "Schwedenberg", "Schwedenhöhe") – jednostka urbanistyczna (osiedle) miasta Bydgoszczy, położona w jego południowej części, granicząca z bydgoskim miastem lokacyjnym, druga po Fordonie pod względem liczby mieszkańców.
Wikipedia
potocznie:
1. kula ortopedyczna z podparciem na łokieć;
2. rodzaj kurtki z ortalionu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kula rehabilitacyjna z podparciem na łokieć
(1.2) pot. rodzaj kurtki, wiatrówki z ortalionu ze ściągaczami w pasie i na mankietach
(1.3) pot. środ. kolej. elektryczny zespół trakcyjny EN57 produkowany w Polsce
Wiktionary
Szwedka – potok (również rzeka) w woj. małopolskim przebiegający przez gminy Ryglice oraz Tuchów. Ma długość 22,52 km i zlewnię o powierzchni 72,95 km². Szwedka jest prawobrzeżnym dopływem Białej Tarnowskiej.
Wikipedia
(1.1) Antek złamał nogę i przez dwa miesiące chodził do szkoły ze szwedką.
(1.2) Zrobiło się zimno, a ja miałam na sobie tylko cienką szwedkę.
Wiktionary
IPA: ˈʃfɛtka, AS: šfetka
Wiktionary
rzecz. szwedy nmos., Szwedziak mos., Szwecja ż., szwedzki mrz., Szwed mos., Szwedka ż., szwedzkość ż., szwed mrz.
przym. szwedzki
przysł. szwedzko, po szwedzku
Wiktionary
(1.1) kula łokciowa
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szwedowski, Szwedowska – polskie nazwisko które w Polsce nosi ok. 351 mężczyzn i 398 kobiet (stan na listopad 2011)..
Wikipedia
damskie spodnie charakteryzujące się szerokimi nogawkami i wysokim stanem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. odzież. spodnie z prostymi, szerokimi nogawkami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie lubię szwedów, wolę dzwony.
Wiktionary
IPA: ˈʃfɛdɨ, AS: šfedy
Wiktionary
rzecz. szwedzki mrz., Szwed mos., Szwedziak mos., szwedka ż., Szwedka ż., szwedzkość ż.
przym. szwedzki
przysł. szwedzko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Warszawa. Szwed
Wiktionary
(1.1) Szwedziak przywiezie klamoty, a ja nie mam dla niego forsy.
Wiktionary
rzecz. szwed mrz., Szwecja ż., Szwed mos., Szwedka ż., szwedka ż., szwedy nmos., szwedzki m.
przym. szwedzki
przysł. po szwedzku
Wiktionary
(1.1) Szwed
Wiktionary
związany ze Szwecją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Szwecją lub Szwedami, dotyczący Szwecji lub Szwedów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Szwecji;
Wiktionary
(1.1) Rozmawiali po polsku, on mówił z zabawnym akcentem, przeciągał niektóre samogłoski, zaczynając zdania ze szwedzkim namysłem […].
(1.1) Szwedzcy nauczyciele przebywają w naszym kraju na zaproszenie jednego z liceów poznańskich.
(2.1) W Szwecji mówi się po szwedzku.
Wiktionary
IPA: ˈʃfɛt͡sʲci, AS: šfecʹḱi
Wiktionary
rzecz. szwedy nmos., szwed mrz., Szwedziak mos., Szwecja ż., Szwed mos., Szwedka ż., szwedka ż., szwedzkość ż.
przysł. szwedzko, po szwedzku
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób szwedzki, po szwedzku
Wiktionary
(1.1) Pisarka nosiła po mężu szwedzko brzmiące nazwisko.
Wiktionary
rzecz. szwedy nmos., szwedzki mrz., Szwecja ż., Szwed mos., szwed mrz., Szwedka ż., szwedka ż., szwedzkość ż.
przym. szwedzki
przysł. po szwedzku
Wiktionary
1. posługujący się językiem szwedzkim;
2. napisany w języku szwedzkim;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się językiem szwedzkim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posługujący się językiem szwedzkim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem szwedzkim
(1.3) spisany, stworzony w języku szwedzkim
Wiktionary
(1.2) We wtorek napłynęła tu dobra wiadomość - z Wysp Alandzkich, autonomicznego regionu kraju zamieszkanego przez ludność szwedzkojęzyczną, wyruszył do Helsinek transport żywności.
Wiktionary
IPA: ˌʃfɛt͡skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: šfeckoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
→ szwedzki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co szwedzkie; szwedzki charakter czegoś
Wiktionary
rzecz. szwedy nmos., szwedzki mrz., Szwecja ż., Szwed mos., szwed mrz., Szwedka ż., szwedka ż.
przym. szwedzki
przysł. szwedzko, po szwedzku
Wiktionary
potocznie: żołnierz zasadniczej służby wojskowej
SJP.pl
ryba z rodziny karpiowatych, żyjąca w wodach stojących i rzekach zachodniej Europy; piekielnica
SJP.pl
1. bohater powieści Jaroslava Haška "Przygody dobrego wojaka Szwejka (podczas wojny światowej)";
2. człowiek niepozorny, chroniący się przed biurokracją sprytem i szyderstwem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) znawca przygód fikcyjnej postaci Józefa Szwejka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
gwarowo: spawać; szwajsować
SJP.pl
Szwelice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Karniewo.
Wieś duchowna położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie makowskim ziemi różańskiej województwa mazowieckiego. W 1785 roku wchodziła w skład klucza czarnostowskiego biskupstwa płockiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szwendać się.
Wiktionary
czas. szwendać się ndk., poszwendać się dk.
Wiktionary
potocznie: szwendanie się
SJP.pl
szwendać się - chodzić, jeździć w różne miejsca bez celu; wałęsać się, włóczyć się
SJP.pl
szybki obrót kamery filmowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. film. szybki obrót kamery filmowej lub telewizyjnej w czasie filmowania, umożliwiający pokazanie równoczesnych momentów akcji lub zwrócenie uwagi widza na pewne szczegóły;
Wiktionary
Szwenk (z schwenken „odchylać, wywijać, zmieniać kierunek”) – zwrot używany w żargonowej terminologii filmowej.
Od tego słowa pochodzi żargonowe określenie operatora kamery – szwenkier.
Wikipedia
(1.1) Najpierw panoramka, potem bliższe plany. Szwenk, szwenk. A potem śniadanie…
Wiktionary
asystent kamerzysty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) operator kamery filmowej
Wiktionary
szwerta; ruchoma deska lub płyta opuszczana do wody przez szparę w kilu łodzi żaglowej w celu powiększenia bocznego oporu wody
SJP.pl
szwert; ruchoma deska lub płyta opuszczana do wody przez szparę w kilu łodzi żaglowej w celu powiększenia bocznego oporu wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. siostra
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Lwów, Cieszanów., także. środ. przestęp. pracować ciężko, w pocie czoła
(1.2) gw-pl|Śląsk, Lwów. pocić się
(1.3) gw-pl|Lwów. męczyć się
(1.4) środ. przestęp. i więz. przebywać w areszcie
(1.5) daw. garb. trzymać skórę w zaparowanym pomieszczeniu w celu ułatwienia usunięcia z niej włosów
(1.6) gw-pl|Cieszanów. żyć w biedzie
Wiktionary
(1.1) środ. przestęp. Tworząc tysiące miejsc pracy, zwabiłby Ukraińców gotowych szwicować za pół ceny, buliłby im jedną czwartą albo jeszcze mniej.
(1.4) — Ile szwicowałeś?
— Dwa lata.
— Za co?
— Takie tam. Ling zecowałem. A zresztą, znasz kodeks? Z paragrafu 257 — podał jej dokument stwierdzający zwolnienie z więzienia.
(1.4) Piłaci wymierzyli im 4 łokcie, ale sztamaki wyrwali z kwaczu przez lipko, bo bina Józka sporutowała, gdzie szwicują i dziakowała im w bartku igłę i krople na ząb, którą przemajchrowali siatkę w lipku i bryknęli do Warszawy.
Wiktionary
rzecz. szwic mrz.
Wiktionary
(1.5) war. świcować
(1.6) biedować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. śrpol. szewc
Wiktionary
IPA: ʃfʲjɛt͡s, AS: šfʹi ̯ec
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Mazury, Warmia. teściowa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Mazury, Warmia. teść
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. teściowie
Wiktionary
przekręt, oszustwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. nieuczciwy interes
Wiktionary
Szwindel (ang. "Swindle") – kanadyjsko-amerykańska komedia przygodowa z 2013 roku, napisana przez Eric Freisera, Billa Motza i Boba Rotha oraz wyreżyserowana przez Jonathana Judge'a. Wyprodukowany przez Pacific Bay Entertainment i Nickelodeon Productions. Film jest luźno oparty na książce Gordona Kormana "Swindle" wydanej w 2008 roku. Główne role w filmach zagrali Noah Crawford, Chris O’Neal, Jennette McCurdy, Noah Munck, Ariana Grande i Ciara Bravo.
Wikipedia
(1.1) Jakiś w tym szwindel, mój panie, musi być.
(1.1) Żył w świecie, w którym oszustwa, podstępne bankructwa, plajtaajty, wszelkiego rodzaju szwindle, wyzysk – były chlebem codziennym, wszyscy się tym łakomie karmili (…)
Wiktionary
IPA: ˈʃfʲĩndɛl, AS: šfʹĩndel
Wiktionary
rzecz. szwindlowanie n.
:: zdrobn. szwindelek m.
czas. szwindlować ndk.
Wiktionary
(1.1) cygaństwo, granda, kanciarstwo, kancik, kant, krętactwo, krętanina, macherka, macherstwo, machloja, machlojka, matactwo, oszustwo, przekręt, przewałka, przewalanka, szacherka, szachrajstwo, szalbierstwo, szarlataństwo, szarlataneria, szwindelek
Wiktionary
zdrobnienie od: szwindel
SJP.pl
ten, kto robi szwindle; oszust, szachraj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. pogard. szwab, szkop
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ent. czarny karaluch
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. krawcowa
Wiktionary
1. francuski żołnierz lekkiej kawalerii od XVI do XIX wieku;
2. polski żołnierz kawalerii w okresie międzywojennym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polski żołnierz gwardii pod dowództwem Napoleona
(1.2) członek formacji wojskowej lekkiej kawalerii;
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zamach, rozbieg
Wiktionary
gwarowo, potocznie: zapał, entuzjazm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. pęd, zapał, energia do działania
Wiktionary
(1.1) werwa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. koło zamachowe
Wiktionary
1. chirurgiczny sposób opatrzenia rany;
2. miejsce złączenia nićmi kawałków tkaniny;
3. miejsce zespolenia dwóch kości tkanką łączną;
4. połączenie brzegów przedmiotów metalowych poprzez spawanie lub nitowanie
SJP.pl
krowa hodowana na terenach alpejskich
SJP.pl
krowa hodowana na terenach alpejskich
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Schwyzem, dotyczący Schwyzu, pochodzący ze Schwyzu
Wiktionary
rzecz. Schwyz mrz., szwyc mzw.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. kubek z wodą do wytwarzania pary przez polanie gorących rusztów w piekarni
Wiktionary
IPA: ʃfɨˈlufka, AS: šfylufka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wagary
Wiktionary
zaimek nieokreślony, odpowiadający rodzajowi męskoosobowemu
(1.1) stpol. wszyscy
Wiktionary
(1.1) Amen tako Bog daj, / Bychom szli szwyćcy w raj.
Wiktionary
(1.1) wszyscy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. rozpęd
Wiktionary
czas. szwóngować ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. działać, funkcjonować
Wiktionary
rzecz. szwóng m.
Wiktionary
1. w budownictwie: obudowany lub nieobudowany pionowy kanał, w którym porusza się dźwig; szacht windowy, wieża wyciągowa;
2. w górnictwie: pionowe lub pochyłe wyrobisko, prowadzące z powierzchni do złoża w głąb ziemi, wyposażone w różnego rodzaju urządzenia do opuszczania i wywożenia na powierzchnię górników, wydobywania kopalin, odwadniania złoża, przewietrzania kopalni itp.; szacht;
3. w górnictwie: otwór wiertniczy przygotowany do wydobywania ropy naftowej (szyb naftowy) lub do eksploatacji gazu ziemnego (szyb gazowy); odwiert;
4. w technice: wnętrze wielkiego pieca hutniczego; szacht;
5. dawniej: kopalnia;
6. dawniej: latawiec (zabawka dziecięca);
7. dawniej: lecenie, latanie; lot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pionowy sztuczny kanał w ziemi, budynku, itp.
(1.2) górn. szyb (1.1) wraz z instalacją naziemną, niezbędną do prowadzenia wydobycia lub innych podziemnych prac
(1.3) pionowa komora grzejna pieca
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: szyba
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ʃɨp, AS: šyp
Wiktionary
przym. szybowy
rzecz. szybowy mos.
Wiktionary
(1.2) daw. szachta
Wiktionary
płyta ze szkła przymocowywana do ramy lub uchwytu, wstawiana zwykle w okno lub drzwi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płyta ze szkła;
Wiktionary
Szyba – przezroczysta tafla, zwykle szklana, przymocowana do ramy lub uchwytu. Najczęściej umieszczana w oknie bądź w drzwiach.
Dawna metoda wytwarzania szyb okiennych.
Technika wytwarzania cienkich, płaskich szyb okiennych została udoskonalona w XIV wieku we francuskiej Normandii. Rzemieślnicy wydmuchiwali wówczas pojedyncze szyby, zwane gomółkami szklanymi. Wytrawny szklarz był w stanie wydmuchać około tuzina szyb dziennie i dlatego w średniowieczu szklane okna były kosztownym luksusem.
Wikipedia
(1.1) Razem z tatą robiłem ramki do szyb.
(1.1) Jadąc wczoraj samochodem przez Warszawę podziwiałem jej uroki tylko przez szybę.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨba, AS: šyba
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. szybka ż., szybeczka ż.
przym. szybowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: szybko
SJP.pl
potocznie: bardzo szybko, błyskawicznie; biegiem, biegusiem, migiem, migusiem
SJP.pl
zdrobnienie od: szybki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: szybki
Wiktionary
IPA: ˌʃɨpʲt͡ɕuˈtɛ̃ɲci, AS: šypʹćutẽńḱi
Wiktionary
przym. szybki, szybciutki
przysł. szybko, szybciutko, szybciuteńko
temsłow. szybko-
Wiktionary
zdrobnienie od: szybki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: szybki
Wiktionary
(1.1) Zgłoszeń było podobno tak wiele, że ich liczba groziła paraliżem policji, więc państwo wykazało się sprawnością legislacyjną i szybciutka nowela ustawy już obowiązuje.
Wiktionary
IPA: ʃɨpʲˈt͡ɕutʲci, AS: šypʹćutʹḱi
Wiktionary
przym. szybki, szybciuteńki
przysł. szybko, szybciutko, szybciuteńko
temsłow. szybko-
Wiktionary
zdrobnienie od: szyba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szybka
Wiktionary
IPA: ʃɨˈbɛt͡ʃka, AS: šybečka
Wiktionary
rzecz. szyba ż., szybka ż.
przym. szybowy
Wiktionary
przymiotnik od: Szybenik (miasto w Chorwacji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Szybenikiem, dotyczący Szybeniku
Wiktionary
rzecz. Szybenik mrz.
Wiktionary
miasto w Chorwacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Chorwacji, w środkowej Dalmacji;
Wiktionary
Szybenik ( Šibenik, Sebenico, Sibenning, Szebenikó) – miasto w Chorwacji, stolica żupanii szybenicko-knińskiej. Jest położone w środkowej Dalmacji, nad ujściem rzeki Krka do Morza Adriatyckiego. W 2021 roku liczyło 31 115 mieszkańców.
Szybenik jest politycznym, kulturalnym, komunikacyjnym i turystycznym centrum swojego regionu.
Wikipedia
przym. szybenicki
Wiktionary
1. zasuwa do regulacji ciągu powietrza w kominie;
2. typ zasuwanych drzwiczek pieca;
3. łopata o długim trzonku służąca do wkładania pieczywa do pieca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zasuwa w kominie regulująca przepływ powietrza
(1.2) zasuwane drzwiczki w piecu
(1.3) łopata do wsuwania do pieca pieczywa
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. techn. zasuwa, rygiel
Wiktionary
IPA: ˈʃɨbɛr, AS: šyber
Wiktionary
(1.4) gw. Górny Śląsk sziber
Wiktionary
okno w dachu samochodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. rodzaj okna zainstalowanego w dachu samochodu;
Wiktionary
Szyberdach – rodzaj okna zainstalowanego w dachu samochodu.
Szyberdach – rodzaj otworu w dachu samochodu wyposażonego w uchylną lub przesuwaną klapę ( Schieber – suwak, od schieben – przesuwać). Nazwa nie pochodzi od słowa szyba, lecz od szyber. Szyberdach może być uchylany do góry, przesuwany ku tyłowi pojazdu lub łączyć obie te funkcje. Stosowany jest w celu dodatkowej wentylacji wnętrza i poprawy komfortu termicznego.
Wikipedia
(1.1) Zamknij szyberdach, zaczyna padać!
Wiktionary
IPA: ʃɨˈbɛrdax, AS: šyberdaχ
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
małe wyrobisko górnicze służące do rozpoznawania złoża przez poszukiwaczy
SJP.pl
Szybik – rodzaj wyrobiska górniczego swoją budową przypomina szyb, jednak nie łączy wyrobisk podziemnych z powierzchnią, lecz poszczególne poziomy kopalni ze sobą. Istnienie szybików było uzasadnione przez ograniczoną długość lin stosowaną w pierwszych urządzeniach wyciągowych, jak np. w kieratach konnych. Zadaniem szybików było więc umożliwienie górnikom eksploatacji złoża znajdującego się poza zasięgiem maszyn wyciągowych.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
niewielka szyba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mała szyba
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: szybki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈʃɨpka, AS: šypka
Wiktionary
rzecz. szybeczka ż., szyba ż., szybowy mos.
przym. szybowy
Wiktionary
1. prędki;
2. niezwłoczny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) poruszający, odbywający się z dużą prędkością
(1.2) pokonujący dużą odległość w krótkim czasie
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. i M., B., W. lm. od: szybka
Wiktionary
(1.2) Ten samochód jest bardzo szybki.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨpʲci, AS: šypʹḱi
Wiktionary
rzecz. szybkość ż.
przym. szybciutki, szybciuteńki
przysł. szybko, szybciutko, szybciuteńko
temsłow. szybko-
Wiktionary
(1.1) prędki, ekspresowy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) z dużą prędkością
(1.2) tak, że pokonuje dużą odległość w krótkim czasie
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: szybka
Wiktionary
(1.1) Dla szczeniąt konieczne jest rozpoczęcie pobierania mleka jak najszybciej po porodzie.
(1.1) Lekarz musi szybko podejmować decyzje.
(1.1) Rób to szybciej! – krzyknął.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨpkɔ, AS: šypko
Wiktionary
rzecz. szybkość ż.
przym. szybki, szybciutki, szybciuteńki
przysł.
:: zdrobn. szybciutko, szybciuteńko
temsłow. szybko-
Wiktionary
(1.1) prędko, migiem, z górki na pazurki, przest. rychło; gw. Śląsk Cieszyński ań-cwaj, hóne, hónym
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwsza część wyrazów złożonych wskazująca, że to, co jest nazwane drugim członem, jest szybkie lub szybko wykonywane
Wiktionary
(1.1) szybko- + bieżny → szybkobieżny
(1.1) szybko- + schnąć → szybkoschnący
Wiktionary
rzecz. szybkość ż.
przym. szybki, szybciutki, szybciuteńki
przysł. szybko, na szybko, szybciutko, szybciuteńko
Wiktionary
rzadko: szybkobieżna powierzchnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) pot. tramwaj szybkobieżny
Wiktionary
rzecz. szybkobieżność
przym. szybkobieżny
Wiktionary
(1.1) tramwaj szybkobieżny
Wiktionary
mogący rozwijać dużą prędkość
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) o pojazdach, urządzeniach: mogący rozwijać dużą prędkość
(1.2) o maszynach: mający dużą prędkość obrotową
Wiktionary
(1.1) Z trzech budynków, które są właśnie w trakcie realizacji, dwa będą czterokondygnacyjne, a jeden ośmiopiętrowy. W najwyższym budynku zainstalowana zostanie szybkobieżna winda.
Wiktionary
rzecz. szybkobieżniak m.
Wiktionary
taki, który szybko się kurczy
SJP.pl
taki, który szybko biega; chyżonogi
SJP.pl
mogący rozwijać dużą prędkość obrotową
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający szybkie obroty, szybko wirujący
Wiktionary
(1.1) wysokoobrotowy
Wiktionary
taki, który szybko schnie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. o farbach, lakierach: taki, który szybko schnie
Wiktionary
(1.1) Byłam w drogerii i kupiłam szybkoschnący lakier do paznokci.
Wiktionary
rzadko: szybko fruwający, latający
SJP.pl
cecha broni palnej określająca liczbę możliwych do oddania strzałów w jednostce czasu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. liczba strzałów możliwa do oddania z broni w danej jednostce czasu;
Wiktionary
Szybkostrzelność – liczba strzałów, jaką dana broń palna może oddać w ciągu określonego czasu (najczęściej minuty).
Wikipedia
(1.1) Ponadto, jak na średni moździerz przystało, charakteryzuje się on wysoką szybkostrzelnością na poziomie 20 strz./min.
Wiktionary
przym. szybkostrzelny
Wiktionary
taki, z którego można oddać dużą liczbę strzałów w jednostce czasu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o broni palnej: mogący dać dużą liczbę strzałów w określonej, krótkiej jednostce czasu
Wiktionary
(1.1) W wąskim finale pistoletu szybkostrzelnego wystąpił mistrz świata Krzysztof Kucharczyk z szansami na medal (…)
Wiktionary
rzecz. szybkostrzelność ż.
Wiktionary
urządzenie do szybkiego gotowania potraw pod ciśnieniem
SJP.pl
Szybkowar – szczelny garnek, w którym w czasie gotowania potraw następuje wzrost ciśnienia. Powoduje to wzrost temperatury wrzenia wody i przyspieszenie procesu gotowania.
Wikipedia
taki, który szybko wiąże (np. klej)
SJP.pl
zacisk umożliwiający szybki montaż i demontaż kół bez użycia śrub
SJP.pl
Szybkozamykacz (zacisk mimośrodowy) – część rowerowa zastępująca zwykłe mocowanie na śruby. Używana w piastach i wspornikach podsiodłowych. Pozwala na szybszą i łatwiejszą wymianę kół lub regulację wysokości siodełka bez potrzeby użycia specjalistycznych kluczy, choć z innego punktu widzenia pozwala też na łatwiejszą ich kradzież.
Wikipedia
1. taki, który ulega szybkim zmianom;
2. o urządzeniach: rejestrujący szybkie zmiany zjawisk fizycznych
SJP.pl
rodzaj złącza hydraulicznego
SJP.pl
rodzaj złączki do kabli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fot. plastikowy lub metalowy element przykręcany od spodu do aparatu, a następnie zatrzaskiwany w głowicy statywu
Wiktionary
Szybkozłączka, szybkozłącze – rodzaj połączenia, które umożliwia łatwe i szybkie połączenie przewodu z zaworem lub dwóch przewodów. Rozłączenie i połączenie nie wymaga użycia dodatkowych narzędzi.
Wikipedia
(1.1) Najczęściej gubionymi przez fotografów elementami są dekielki i szybkozłączki.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨpkɔˈzwɔ̃n͇t͡ʃka, AS: šypkozu̯õṇčka
Wiktionary
umożliwiający szybkie łączenie i rozłączanie elementów
SJP.pl
przestarzale: miernik prędkości; prędkościomierz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przyrząd służący do pomiaru szybkości
Wiktionary
(1.1) Dwanaście cylindrów ferrari 410 pracowało nadal bezgłośnie, choć strzałka szybkościomierza przekraczała cyfrę sto dwadzieścia.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨpkɔˈɕt͡ɕɔ̃mʲjɛʃ, AS: šypkośćõmʹi ̯eš
Wiktionary
(1.1) prędkościomierz
Wiktionary
1. osoba pracująca bardzo szybko i wydajnie; przodownik pracy;
2. sportowiec, którego najmocniejszą stroną jest szybkość
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się wysoką szybkością; działający szybko
Wiktionary
IPA: ˌʃɨpkɔˈɕt͡ɕɔvɨ, AS: šypkośćovy
Wiktionary
rzecz. szybkość ż., szybkościowość ż., szybkościowiec m.
przysł. szybkościowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha charakteryzująca obiekty poruszające się szybko lub dziejące się szybko
(1.2) fiz. wartość skalarna charakteryzująca ruch i prędkość;
Wiktionary
Szybkość – termin niejednoznaczny określający tempo zmian w czasie lub wielkość fizyczną.
Przykłady stosowania terminu "szybkość":
Wikipedia
(1.1) Jak mogę zwiększyć szybkość czytania?
Wiktionary
IPA: ˈʃɨpkɔɕt͡ɕ, AS: šypkość
Wiktionary
przym. szybki, szybkościowy
przysł. szybko
temsłow. szybko-
Wiktionary
(1.1) prędkość; przest. chyżość, chybkość, bystrość, rączość, szparkość, śmigłość, wartkość
Wiktionary
hasło rozpoznawcze zawierające wyrazy lub zgłoski, których cudzoziemiec nie potrafi wymówić; szibolet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hasło rozpoznawcze ułożone tak, by zawierało zgłoski, których nie potrafi poprawnie wypowiedzieć cudzoziemiec;
Wiktionary
Szybolet ( שִׁבֹּלֶת) – znak rozpoznawczy, często wyraz lub hasło zawierające charakterystyczną dla danego języka głoskę, której cudzoziemiec, obcy nie potrafi wymówić.
Historycznie w języku hebrajskim słowo "szibbōlet", oznaczające „powódź”, „strumień” lub „kłos”, było wymawiane inaczej przez Gileadczyków i Efraimitów, co pozwalało na łatwe odróżnienie przedstawicieli tych dwóch nacji i wymordowanie Efraimitów.
Wikipedia
przym. szyboletowy
Wiktionary
(1.1) szibolet
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szybować.
Wiktionary
czas. szybować ndk.
rzecz. szybownik mos.
Wiktionary
poruszać się w powietrzu, latać bez użycia napędu
SJP.pl
czasownik
(1.1) lotn. latać szybowcem
(1.2) unosić się w powietrzu jak szybowiec, wykorzystując prądy wznoszące
Wiktionary
IPA: ʃɨˈbɔvat͡ɕ, AS: šybovać
Wiktionary
rzecz. szybowanie n., szybowiec m., szybownictwo n., szybownik m., szybowniczka ż.
czas. poszybować
przym. szybowcowy, szybowniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) geogr. wieś w Polsce w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Prudnik;
Wiktionary
Szybowice ( Schnellewalde) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Prudnik. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej. Położona jest na pograniczu Gór Opawskich i Obniżenia Prudnickiego, będącego częścią Niziny Śląskiej. Przepływa przez nią struga Potoczyna.
Wikipedia
(1.1) kolokacje miejscowość|D=Szybowic|Ms=Szybowicach.
Wiktionary
przym. szybowicki
Wiktionary
statek powietrzny poruszający się w powietrzu bez użycia napędu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. samolot bez własnego napędu, utrzymujący się dzięki wstępującym prądom powietrza oddziałującym na skrzydła;
Wiktionary
Szybowiec – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), o stałych powierzchniach nośnych, zdolny do długotrwałego lotu ślizgowego bez użycia własnego napędu. Nie jest napędzany silnikiem, a uzyskuje swoją siłę nośną w locie głównie na skutek zjawisk aerodynamicznych występujących na jego powierzchniach, pozostających w niezmiennym położeniu podczas ustalonych warunków lotu.
Wikipedia
IPA: ʃɨˈbɔvʲjɛt͡s, AS: šybovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. szybownik m., szybowniczka ż., szybowisko n., szybownictwo n.
czas. szybować, poszybować
przym. szybowcowy, szybowniczy
Wiktionary
lotnisko szybowcowe
SJP.pl
Szybowisko – lotnisko przeznaczone do startów i lądowań szybowców. Mogą z niego korzystać także lekkie samoloty pasażerskie. Kluczową rolę przy wyborze miejsca na szybowisko odgrywają warunki terenowe i termiczne, które w jak największym stopniu powinny sprzyjać lotom na szybowcach.
Wikipedia
1. budowanie szybowców;
2. latanie szybowcami
SJP.pl
Szybownictwo – dyscyplina lotnictwa sportowego wykonywana na szybowcach.
Wikipedia
konstruktor lub pilot szybowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) lotn. lotnik szybowcowy
Wiktionary
Szybownik ("Diplomys") – rodzaj ssaków z podrodziny kolczaków (Echimyinae) w obrębie rodziny kolczakowatych (Echimyidae).
Wikipedia
rzecz. szybowiec mrz., szybowanie n., poszybowanie n., szybownictwo n.
:: fż. szybowniczka ż.
czas. szybować ndk., poszybować dk.
przym. szybowcowy, szybowniczy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. związany z szybem, np. piec szybowy, wieża szybowa;
2. związany z szybą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z szybem, dotyczący szybu
(1.2) związany z szybą, dotyczący szyby
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) górn. górnik ładujący wózki z urobkiem do szybu
Wiktionary
IPA: ʃɨˈbɔvɨ, AS: šybovy
Wiktionary
(1.1, 2.1)
rzecz. szyb m.
(1.2)
rzecz. szyba ż., szybka ż., szybeczka ż.
Wiktionary
1. w żeglarstwie: miecz szybrowy - ruchomy płat nośny pozwalający na skuteczną żeglugę na kursach ostrych;
2. → szyber
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: szybki
SJP.pl
1. wieś w województwie małopolskim;
2. wieś w województwie śląskim
SJP.pl
1. wieś w województwie małopolskim;
2. wieś w województwie śląskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nić bawełniana owinięta metalowym drucikiem, używana do haftowania
SJP.pl
dygnitarz, ważna osobistość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zgrub. od szyszka
(1.2) pot. osoba bardzo ważna i wpływowa, na wysokim stanowisku
Wiktionary
(1.2) Czesław od lat był wielką szychą w ministerstwie.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨxa, AS: šyχa
Wiktionary
rzecz. szyszunia ż., szyszka ż.
Wiktionary
(1.2) pot. gruba ryba, fisz/fisza, figura, oficjel, rekin, szyszka, ważniak; przest. oficjał; dostojnik, dygnitarz, notabl, prominent, VIP
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Szychowice – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze.
Wieś stanowi sołectwo gminy Mircze. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 512 mieszkańców i była czwartą co do wielkości miejscowością gminy.
Wikipedia
Szychowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w gminie Kowalewo Pomorskie.
W czasach krzyżackich należało do komturstwa kowalewskiego. Zwane było Schichau i Seykaw.
W 1885 roku wieś zamieszkiwało 113 osób, w większości katolików.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: szych
SJP.pl
1. zmiana robocza w kopalni
2. dawniej: warstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. środ. górn. czas pracy jednej zmiany górników w kopalni
(1.2) środ. górn.
(1.4) przest. stos bali, desek układanych końcami na krzyż
(1.5) przest. kuglarz
Wiktionary
(1.1) Po skończonej szychcie górnicy poszli na piwo.
(1.2) Kiedy Gustlik miał urodziny, cała szychta odśpiewała mu „Sto lat”.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨxta, AS: šyχta
Wiktionary
miasto w Chinach; Shijiazhuang
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szyć., nazwa czynności
(1.2) odczasownikowy od|szyć., nazwa efektu czynności
Wiktionary
Szycie – sposób łączenia miękkich materiałów (tkanin, skór) za pomocą igły i nici. Technika ta znana jest człowiekowi od czasów paleolitu (30 tys. lat p.n.e.) i poprzedziła tkanie.
Najczęściej stosuje się szycie maszynowe, np. w przemyśle odzieżowym, a także przy produkcji żagli, pościeli, zasłon itp. Szycie ręczne spotyka się coraz rzadziej w gospodarstwach domowych.
Wikipedia
IPA: ˈʃɨt͡ɕɛ, AS: šyće
Wiktionary
rzecz. uszycie n., zszywacz mrz., podszywanie n., naszywka ż., szydło n., szydełko n., szydełkowanie n., szew m., szewek m., szwalnia ż., szwaczka ż., szwacz m.
czas. szyć ndk., wyszywać ndk., zszywać ndk., zaszywać ndk., przyszywać ndk., doszywać ndk., szydełkować ndk.
przym. szwalniczy, szwaczy, szydełkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: szyderstwo;
1. żart, w którym ktoś jest wykpiwany, ośmieszany; drwina, kpina;
2. żartowanie, naśmiewanie się z kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. szyderstwo
(1.2) reg-pl|Poznań. drwina, kpina, impreza satyryczna
Wiktionary
(1.1) W ich gronie zawsze spotykam się z szyderą.
Wiktionary
ktoś szyderczy; osoba komentująca coś w sposób zgryźliwy i uszczypliwy dla odbiorcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek szydzący z kogoś lub czegoś
Wiktionary
(1.1) Komentować jest łatwiej, niż prowadzić reprezentację. Na pewno nie należałem do grona szyderców, którzy śmiali się z występów naszej drużyny. Przeciwnie. Starałem się zrozumieć, być życzliwy.
Wiktionary
przysł. szyderczo
przym. szyderczy
rzecz. szyderstwo n.
czas. szydzić ndk.
Wiktionary
(1.1) kpiarz, prześmiewca
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób szyderczy, ironicznie
Wiktionary
rzecz. szyderca m., szyderstwo n.
czas. szydzić ndk., wyszydzić dk.
przym. szyderczy
Wiktionary
szyderczy i patetyczny
SJP.pl
cecha osoby, filmu itp. wyrażających kpinę, szyderstwo, wyśmiewających się z kogoś lub z czegoś; prześmiewczość, cyniczność, złośliwość
SJP.pl
właściwy dla szydercy, szyderstwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażający kpinę, szyderstwo
Wiktionary
rzecz. szyderca mos., szyderstwo n.
przysł. szyderczo
czas. szydzić
Wiktionary
(1.1) cyniczny, drwiący, prześmiewczy, sarkastyczny, urągliwy, zjadliwy
Wiktionary
zdrobnienie od: szydera
SJP.pl
drwina, ośmieszenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) złośliwy, dotkliwy żart, drwina, kpina, urąganie
Wiktionary
Szyderstwo – zróżnicowana forma komunikacji interpersonalnej wyrażająca drwiący stosunek do danej osoby lub społeczności, ewentualnie jakiegoś przedmiotu, nacechowana dodatkowo lekceważeniem albo pogardą.
Szyderstwo jest trwałym elementem zdrowych relacji między ludźmi (nie zawsze musi mieć charakter agresywny), ale może też stanowić źródło różnorodnych konfliktów. Może być wyrażane śmiechem.
Wikipedia
(1.1) Darliśmy się na całe gardło, posyłając nieprzyjaciołom nasze szyderstwa i przekleństwa.
(1.1) Jednak prawione komplementy w istocie ukrywają szyderstwo, panegiryzm jest udawany, uniżoność nieautentyczna – oda okazuje się więc persyflażem, wypowiedzią, którą należy odczytywać jako ugrzecznioną kpinę.
Wiktionary
IPA: ʃɨˈdɛrstfɔ, AS: šyderstfo
Wiktionary
rzecz. szyderca m., szydzenie n., wyszydzenie n., wyszydzanie n.
czas. szydzić, wyszydzić
przym. szyderczy
przysł. szyderczo
Wiktionary
(1.1) drwina, kpina, wyśmiewanie, szydzenie, daw. wyśmiech, lm. wyśmieszki
Wiktionary
maszyna dziewiarska
SJP.pl
Szydełkarka – maszyna dziewiarska realizująca technikę dziania określaną jako "technikę szydełkowania w układzie rządkowym". Szydełkarki wytwarzają dzianiny rządkowe. Szydełkarki pracują igłami języczkowymi, chociaż niektórzy producenci maszyn wprowadzają maszyny pracującymi igłami dwudzielnymi.
Wikipedia
wytwarzanie dzianinowych rzeczy przy pomocy szydełka
SJP.pl
osoba wytwarzająca dzianinowe rzeczy przy pomocy szydełka
SJP.pl
1. metalowy lub plastikowy pręcik z haczykiem na jednym końcu, służący jako narzędzie do robienia dzianiny;
2. zdrobnienie od: szydło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ręk. cienki pręcik wykonany z metalu, kości, drewna lub plastiku, z haczykowatym zakończeniem, służący do wytwarzania wyrobów tekstylnych;
(1.2) fryz. cienki przyrząd do wyciągania włosów spod czepka podczas wykonywania usługi farbowania lub robienia dredów
Wiktionary
Szydełko – narzędzie zakończone haczykiem, służące do ręcznego wyrobu dzianiny poprzez przeciąganie nici przez pętelki (szydełkowanie). Dwa podstawowe typy szydełek to klasyczne (krótkie, proste) i tunezyjskie (długie jak druty do robótek, zakończone ogranicznikiem zapobiegającym zsuwaniu się robótki).
Wikipedia
(1.1) Mam szydełko i kordonek, może zabiorę się za szydełkowanie.
(1.1) Uwagę przykuwało błyskające szydełko, poruszające się o wiele szybciej niż w rzeczywistości - wrażenie charakterystyczne dla przedwojennych filmów.
(1.1) Do band ciągnęły nie tylko wyrostki, ale i zwariowane podlotki, przedkładające konia, miecz i przygodę nad szydełko, kądziel i czekanie na swatów.
Wiktionary
IPA: ʃɨˈdɛwkɔ, AS: šydeu̯ko
Wiktionary
rzecz. szydło n., szycie n., szydełkowanie n.
czas. szydełkować, szyć
przym. szydełkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szydełkować.
Wiktionary
Szydełkowanie – jedna z form rękodzieła. Polega ona na przeciąganiu włóczki lub innych materiałów przez pętelki za pomocą narzędzia zwanego szydełkiem. Rozwinęło się w XIX wieku z formy haftu łańcuszkowego wykonywanego przy użyciu szydełka zamiast igły. W robótce szydełkowej to szydełko jest używane do tego, aby uzyskać fakturę pętelkowych i splecionych łańcuszków nici.
Wikipedia
(1.1) Mam szydełko i kordonek, może zabiorę się za szydełkowanie.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨdɛwkɔˈvãɲɛ, AS: šydeu̯kovãńe
Wiktionary
czas. szydełkować, szyć
rzecz. szydło n., szycie n., szydełko
przym. szydełkowy
Wiktionary
przypominający szydełko krawieckie
SJP.pl
szydłować;
1. wytwarzać ubranie przy pomocy szydełka; wyszydełkowywać;
2. środowiskowo: zaplatać dredy przy pomocy szydełka fryzjerskiego
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) ręk. wytwarzać wyroby tekstylne używając szydełka, robić na szydełku
Wiktionary
(1.1) Wieczorami szydełkowała prześliczne koronkowe serwetki.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨdɛwˈkɔvat͡ɕ, AS: šydeu̯kovać
Wiktionary
rzecz. szydełkowanie n., szydełko n., szycie n., szydło n.
przym. szydełkowy
czas. szyć
Wiktionary
(1.1) kujawy|poznań|śląsk|heklować.
Wiktionary
żartobliwie: rzecz zrobiona na szydełku krawieckim
SJP.pl
→ szydełko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzem. wykonany szydełkiem, związany z robótkami wykonywanymi szydełkiem
Wiktionary
(1.1) Na stoliku leżało czasopismo ze wzorami szydełkowymi i najnowsza robótka babci.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨdɛwˈkɔvɨ, AS: šydeu̯kovy
Wiktionary
rzecz. szydełko n., szydełkowanie n., szycie n.
czas. szydełkować, szyć
Wiktionary
1. w gwarze łowieckiej: jeleń lub kozioł mający długie i ostre rogi bez odnóg;
2. dawniej: osoba tworząca szydła
SJP.pl
podobny do szydła; ostro zakończony; szydłowaty
SJP.pl
1. ciernisty krzew lub drzewko z rodziny szakłakowatych; owoc tej rośliny; jujuba, głożyna
2. drzewo iglaste z rodziny cyprysowatych; kryptomeria
SJP.pl
szydlik iglasty - gatunek słodkowodnej ryby z rodziny zbrojnikowatych; sum iglasty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szydzić.
Wiktionary
IPA: ʃɨˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: šyʒẽńe
Wiktionary
czas. szydzić
rzecz. szyderstwo n.
Wiktionary
wyśmiewać się z kogoś, drwić, odnosić z pogardą
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) wyśmiewać się z kogoś, drwić, odnosić się z pogardą
Wiktionary
(1.1) Upiliście się – szydził Albert – spiliście się paskudnie, stróżowie porządku.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨd͡ʑit͡ɕ, AS: šyʒ́ić
Wiktionary
rzecz. szydzenie n., szyderstwo n., szydzenie n., szyderca m.
przym. szyderczy
przysł. szyderczo
Wiktionary
(1.1) drwić, przest. dworować, wulg. gnoić, kpić, nabijać się, naigrawać się, naśmiewać się, natrząsać się, wyśmiewać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: szydłowaty - przypominający kształtem szydło
SJP.pl
przedmiot służący do przekłuwania twardego tworzywa; duża igła do szycia grubego materiału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ostry kolec na trzonku;
(1.2) gruba igła
(1.3) łow. ostro zakończona część poroża
Wiktionary
Szydło – narzędzie szewskie. Ma kształt cienkiego sztywnego ostrza osadzonego w uchwycie. Służy do przekłuwania skóry podczas szycia. Ostrze może być wyposażone w otwór do przewlekania nici, jak w igle do szycia. W zależności od przeznaczenia, końcówka ostrza może mieć różną grubość i kształt – np. proste i zakrzywione.
Wikipedia
(1.1) (…) we flanelowej kamizelce i przygarbionej postawie na niskim stołku siedząc, szydłem i dratwą przyszywał podeszwę do starego buta (…)
Wiktionary
IPA: ˈʃɨdwɔ, AS: šydu̯o
Wiktionary
rzecz. szycie n., szydełko n., uszycie n., szydełkowanie n.
czas. szyć ndk., uszyć dk., szydełkować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. autobus wyborczy wykorzystywany w kampaniach polskiej polityk Beaty Szydło
Wiktionary
1. mający dziób w kształcie szydła;
2. płatkonóg szydłodzioby - gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych
SJP.pl
szydłosz cienki - gatunek mchu z rodziny krótkoszowatych
SJP.pl
przypominający kształtem szydło - metalowy kolec; szydlasty
SJP.pl
szydełkować;
1. wytwarzać ubranie przy pomocy szydełka; wyszydełkowywać;
2. środowiskowo: zaplatać dredy przy pomocy szydełka fryzjerskiego
SJP.pl
mieszkaniec Szydłowca
SJP.pl
mieszkanka Szydłowca
SJP.pl
mieszkaniec Szydłowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec miejscowości Szydłów lub Szydłowo
Wiktionary
IPA: ˌʃɨdwɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: šydu̯ovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Szydłów mrz., Szydłowo n.
:: fż. szydłowianka ż.
przym. szydłowski
Wiktionary
mieszkanka Szydłowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miejscowości Szydłów lub Szydłowo
Wiktionary
(1.1) Pewna szydłowianka sprzedaje na targu co sobotę.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨdwɔˈvʲjãŋka, AS: šydu̯ovʹi ̯ãŋka
Wiktionary
rzecz. Szydłów mrz., Szydłowo n.
:: fm. szydłowianin
przym. szydłowski
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w centralnej Polsce, w województwie mazowieckim;
(1.2) geogr. toponim, nazwa szeregu miejscowości i części miejscowości w Polsce;
Wiktionary
}|- class="grafika iboxs"
Szydłowiec ( Schydlowiecz, Schiedlowietz, "Шидловец", שידלאָווצע, "Szidlowce") – miasto w południowej części województwa mazowieckiego, siedziba powiatu szydłowieckiego i gminy Szydłowiec. Położone na Przedgórzu Iłżeckim nad rzeką Korzeniówką, historycznie położone w Małopolsce. Liczba mieszkańców 11 837 (31 grudnia 2017). Ośrodek wydobycia i obróbki piaskowca oraz przemysłu elektromaszynowego. Historycznie położony w ziemi radomskiej.
Wikipedia
(1.1) Prawdopodobnie początek Szydłowcowi dali osadnicy pochodzący z Szydłowa.
Wiktionary
IPA: ʃɨdˈwɔvʲjɛt͡s, AS: šydu̯ovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. szydłowczanin mos., szydłowczanka ż., , szydłowiak mos., Szydłów mrz.
przym. szydłowiecki
Wiktionary
dotyczący miasta Szydłowiec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Szydłowcem, dotyczący Szydłowca
Wiktionary
rzecz. Szydłowiec mrz., szydłowianin m., szydłowiak m., szydłowianka ż.
Wiktionary
1. miasto na Litwie;
2. nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Szydłowo, Szydłowo Krajeńskie, Szydłów
SJP.pl
Szydłowski ("Jelita odmienne V") – polski herb szlachecki, odmiana herbu Jelita, z nobilitacji.
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim;
(1.2) geogr. toponim, nazwa kilku wsi w Polsce
Wiktionary
Zobacz też: Szydłów w innych znaczeniach tego słowa.
Szydłów – miasto w południowej Polsce, położone w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, siedziba gminy Szydłów.
Miasto królewskie w powiecie wiślickim województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVI wieku. Prawa miejskie w latach 1329–1869 oraz ponownie od 1 stycznia 2019.
Wikipedia
(1.1) Ze względu na powszechne w okolicach Szydłowa sady śliwkowe (około 1000) miejscowość bywa nazywana śliwkową stolicą Polski.
Wiktionary
rzecz. szydłowianin mos., szydłowianka ż., Szydłowiec mrz., Szydłówek mrz., Szydłówiec mrz., Szydłówko n., Szydłówki lm nm.
przym. szydłowski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
odmiana łupku
SJP.pl
cienka, przezroczysta tkanina jedwabna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. cienka, przewiewna i półprzezroczysta tkanina o splocie płóciennym z mocno skręconych nitek jedwabnych lub bawełnianych, używana do produkcji bielizny, sukni, szali itp.
Wiktionary
Szyfon – lekka, płócienna i prześwitująca tkanina lub siateczka, tkana naprzemiennie S- i Z- obrotami przędzy krepowej. Skręt w przędzy krepowej lekko marszczy tkaninę w obu kierunkach po utkaniu, nadając jej nieco rozciągliwości i lekkiej szorstkości.
Wikipedia
(1.1) Na zabawie sylwestrowej ubrana była w suknię z szyfonu.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨfɔ̃n, AS: šyfõn
Wiktionary
przym. szyfonowy
rzecz. szyfonik mrz.
Wiktionary
wysoka, wąska komoda z szufladami na bieliznę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mebl. rodzaj wysokiej, wąskiej komody z licznymi szufladami, przeznaczonej zwykle do przechowywania damskiej bielizny, biżuterii, galanterii, pasmanterii oraz innych dodatków stroju kobiecego;
(1.2) daw. niewielkie ozdobne pudełeczko do zawieszania na ścianie
(1.3) daw. woreczek na kobiece robótki
Wiktionary
Szyfoniera – rodzaj wysokiej komody. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa "chiffonier" oznaczającego gałganiarza, szmaciarza. Komoda służyła do przechowywania bielizny, biżuterii, wstążek, chusteczek i innych kobiecych drobiazgów. Jej nazwa ukształtowała się ze skojarzenia tych wyrobów pasmanteryjnych ze szmatkami.
Wikipedia
(1.1-3) szyfonierka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od szyfon
Wiktionary
rzecz. szyfon m.
Wiktionary
zrobiony z szyfonu
SJP.pl
1. ciąg liczb i/lub innych symboli stanowiących kod dostępu;
2. zapis tekstu za pomocą systemu umownych znaków, stosowany w celu zatajenia treści
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kod znaków, znany tylko niektórym osobom, umożliwiający im komunikację i zabezpieczający przekazywane informacje przed poznaniem przez inne osoby;
(1.2) kod, zazwyczaj ciąg cyfr, umożliwiający otwarcie niektórych zamków lub uruchomienie niektórych urządzeń
(1.3) pot. niezrozumiały tekst, niewyraźne pismo
Wiktionary
Szyfr (inaczej kryptograficzny algorytm szyfrujący) – funkcja matematyczna wykorzystywana do szyfrowania tekstu jawnego lub jego deszyfrowania. Zazwyczaj jedna funkcja wykorzystywana jest do szyfrowania, a inna do deszyfrowania wiadomości. Wiadomość przed zaszyfrowaniem nazywana jest tekstem jawnym, zaś wiadomość zaszyfrowaną nazywamy szyfrogramem. Proces zamiany tekstu jawnego na szyfrogram nazywamy szyfrowaniem.
Wikipedia
(1.1) Niestety, nie mogliśmy odczytać tej wiadomości, bo spaliła nam się książka z szyfrem.
(1.2) Złodziej znał szyfr do sejfu i ukradł ważne dokumenty.
(1.3) Nie mogę odczytać tego twojego szyfru!
Wiktionary
IPA: ʃɨfr̥, AS: šyfr̦
Wiktionary
rzecz. szyfrant m., szyfrantka ż., szyfrator m., deszyfrator m., szyfrogram m., szyfrówka ż., szyfrowanie n., deszyfrowanie n.
czas. szyfrować ndk., zaszyfrować dk., deszyfrować ndk., odszyfrować dk.
przym. szyfrowy
Wiktionary
(1.1-2) kod
(1.3) bazgroły
Wiktionary
osoba, która szyfruje, nadaje, odbiera i odczytuje tajną korespondencję podaną szyfrem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) urz. wojsk. osoba, która zajmuje się nadawaniem, odbieraniem i odczytywaniem tajnej korespondencji podanej szyfrem
Wiktionary
(1.1) Policja i służby specjalne poszukują szyfranta wywiadu wojskowego.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨfrãnt, AS: šyfrãnt
Wiktionary
rzecz. szyfrowanie n., zaszyfrowanie n., szyfr m., szyfrator m., szyfrogram m., rozszyfrowywanie n., rozszyfrowanie n., szyfrówka ż.
:: fż. szyfrantka ż.
czas. szyfrować ndk., zaszyfrować dk., rozszyfrowywać ndk., rozszyfrować dk.
przym. szyfrowy
Wiktionary
→ szyfrant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: szyfrant
Wiktionary
(1.1) Od początku wybuchu wojny prowadziła tajną drużynę składająca się z szyfrantek, kurierek i łączniczek. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ʃɨfˈrãntka, AS: šyfrãntka
Wiktionary
rzecz. szyfrowanie n., szyfr m., szyfrator m., szyfrogram m.
:: fm. szyfrant m.
czas. szyfrować, zaszyfrować
przym. szyfrowy
Wiktionary
narzędzie do kodowania wiadomości; koder
SJP.pl
1. informacja zapisana za pomocą szyfru; kryptogram;
2. łamigłówka, w której litery odgadywanych wyrazów ustawione w kolejności według odpowiadających im liczb tworzą rozwiązanie; szyfrowanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zaszyfrowana wiadomość;
(1.2) rodzaj zadania umysłowego z zaszyfrowanym rozwiązaniem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po raz pierwszy szyfrogramy zakodowane przy pomocy Enigmy udało się rozszyfrować polskim kryptologom w grudniu 1932 roku w Pałacu Saskim w Warszawie, mieszczącym siedzibę Biura Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego.
Wiktionary
rzecz. szyfr mrz., szyfrant mos., szyfrantka ż.
Wiktionary
(1.1) kryptogram
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szyfrować.
Wiktionary
(1.1) AES to zaawansowany system szyfrowania
Wiktionary
IPA: ˌʃɨfrɔˈvãɲɛ, AS: šyfrovãńe
Wiktionary
rzecz. szyfr m., szyfrant m., szyfrantka ż.
czas. szyfrować ndk., zaszyfrować dk., odszyfrować dk.
Wiktionary
(1.1) kodowanie
Wiktionary
łamigłówka, w której litery odgadywanych wyrazów ustawione w kolejności według odpowiadających im liczb tworzą rozwiązanie; szyfrogram
SJP.pl
zapisywać coś za pomocą szyfru; przekazywać wiadomość, posługując się szyfrem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) urz. wojsk. zapisywać lub przekazywać informacje za pomocą szyfru
Wiktionary
(1.1) Dane przechowywane na komputerze możesz szyfrować za pomocą odpowiednich programów.
Wiktionary
IPA: ʃɨfˈrɔvat͡ɕ, AS: šyfrovać
Wiktionary
rzecz. szyfr m., szyfrant m., szyfrantka ż., szyfrowanie n., szyfrówka ż.
czas. zaszyfrować dk., odszyfrować dk.
Wiktionary
(1.1) kodować
Wiktionary
przymiotnik od: szyfr
SJP.pl
w gwarze środowiskowej: depesza szyfrowana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. depesza szyfrowana
Wiktionary
(1.1) We czwórkę (Bierut, Minc, Gomułka i ja) zredagowaliśmy szyfrówkę do Moskwy, którą ja tłumaczyłem, bo najlepiej znałem rosyjski.
(1.1) Wysłałem szyfrówkę do Jaruzelskiego z prośbą o akceptację i po czterech godzinach, już w Berlinie, dostałem wiadomość od Czyrka, że jest zgoda na mój pomysł.
Wiktionary
rzecz. szyfr m., szyfrant mos.
czas. szyfrować
Wiktionary
1. dawna jednostka miary ciał sypkich równa ponad dwóm cetnarom;
2. niemiecka jednostka wagi równa około 170 kg
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szygówek – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Pułtusk. Ma status sołectwa. Leży nad Narwią.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wojciecha w Zambskach Kościelnych.
Wikipedia
wyznawcy jednego z odłamu islamu
SJP.pl
→ szyita
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z szyitami lub szyizmem
Wiktionary
IPA: ʃɨˈjit͡sʲci, AS: šyi ̯icʹḱi
Wiktionary
rzecz. szyizm m., szyityzm m., szyita m., szyitka ż.
Wiktionary
1. członek odłamu wyznawców islamu uznającego Koran za jedyne źródło objawienia, a odrzucającego Sunnę;
2. żartobliwie: osoba z bardzo rozwiniętymi mięśniami szyi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. wyznawca szyizmu, szyickiego nurtu w islamie
Wiktionary
(1.1) Setki szyitów protestowały w Prowincji Wschodniej Arabii Saudyjskiej, domagając się uwolnienia więźniów i wycofania oddziałów saudyjskich z sąsiedniego Bahrajnu, gdzie uczestniczą w uśmierzaniu społecznej rewolty tamtejszej większości szyickiej.
Wiktionary
IPA: ʃɨˈjita, AS: šyi ̯ita
Wiktionary
rzecz. szyizm m., szyityzm m.
:: fż. szyitka ż.
przym. szyicki
Wiktionary
→ szyita
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. wyznawczyni szyizmu, szyickiego nurtu w islamie
Wiktionary
IPA: ʃɨˈjitka, AS: šyi ̯itka
Wiktionary
rzecz. szyizm mrz.
:: fm. szyita mos.
przym. szyicki
Wiktionary
szyizm;
1. doktryna religijna szyitów;
2. szyicki ruch religijny
SJP.pl
szyityzm;
1. doktryna religijna szyitów;
2. szyicki ruch religijny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. doktryna religijna szyitów, jeden z trzech głównych nurtów współczesnego islamu;
Wiktionary
Szyizm (od arab. شيعة علي, "szī'at Ali" – stronnictwo Alego) – obok sunnizmu i charydżyzmu jeden z trzech głównych nurtów współczesnego islamu, drugi po sunnizmie co do liczby wyznawców.
Wikipedia
rzecz. szyityzm m., szyita m., szyitka ż.
przym. szyicki
Wiktionary
(1.1) szyityzm
Wiktionary
u człowieka i niektórych zwierząt: część ciała łącząca głowę z tułowiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. część ciała łącząca głowę z korpusem
(1.2) przest. węższa część butelki (zwykle zdrobn. szyjka)
Wiktionary
Szyja
Szyja – część ciała oddzielająca głowę od tułowia.
Wikipedia
(1.1) Żyrafa ma długą szyję.
(1.1) Ja mu sam włożę jarzmo na wspaniałą szyję, / sam Efraima zaprzęgnę, / orać będzie Juda, / Jakub zaś będzie bronował.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨja, AS: šyi ̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. szyjka ż.
przym. szyjny
Wiktionary
(1.1) kark
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: szyjka
Wiktionary
rzecz. szyja ż., szyjka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. zdrobnienie od: szyja
2. górna, zwężająca się część butelki, karafki itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: szyja
(1.2) górna, wąska część butelki, dzbanka lub konewki
(1.3) muz. pot. gryf
(1.4) med. zob. szyjka macicy.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. szyja ż.
:: zdrobn. szyjeczka ż.
przym. szyjny
Wiktionary
przymiotnik od: szyja; szyjowy (przestarzałe)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z szyją, dotyczący szyi
Wiktionary
rzecz. szyja ż., szyjka ż.
Wiktionary
przestarzałe: szyjny
SJP.pl
1. określony porządek, sposób ustawienia;
2. wytworność; elegancja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) określony porządek – rzeczy, osób lub pojęć
(1.2) elegancja w stroju i zachowaniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ʃɨk, AS: šyk
Wiktionary
rzecz. szykowność ż., szykowanie n., przyszykowanie n., naszykowanie n., uszykowanie n.
czas. szykować ndk., przyszykować dk., naszykować dk., uszykować dk.
przym. szykowny
przysł. szykownie
Wiktionary
(1.2) dystynkcja, wytworność
Wiktionary
1. (zwykle w liczbie mnogiej) nękanie, dokuczanie komuś, utrudnianie komuś działania, ciągłe stawianie przeszkód;
2. sztuczna przeszkoda na torze wyścigu samochodowego, drodze, wymuszająca zmniejszenie prędkości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) celowe utrudnianie komuś czegoś lub dręczenie go
(1.2) mot. celowe zwężenie lub przeszkoda na drodze, która zmusza kierowców do zwolnienia
(1.3) przest. złośliwa uwaga
(1.4) daw. wybieg prawniczy
Wiktionary
(1.1) W pracy spotkały ją szykany z powodu poglądów.
(1.2) Na wjeździe do wsi ustawiono szykany, żeby ograniczyć prędkość samochodów.
Wiktionary
rzecz. szykany nmos., szykanowanie n.
czas. szykanować ndk.
Wiktionary
(1.1) nękanie
(1.3) docinek, dogryzek, przycinek, sarkazm, uszczypliwość
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szykanować.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨkãnɔˈvãɲɛ, AS: šykãnovãńe
Wiktionary
czas. szykanować ndk.
rzecz. szykana ż., szykany nmos.
Wiktionary
(1.1) gnębienie, dręczenie
Wiktionary
nękać kogoś, dokuczać komuś, utrudniać komuś działania, ciągle stawiać przeszkody; prześladować kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) stosować szykany, mocno dokuczać, prześladować
Wiktionary
(1.1) W małej, konserwatywnej społeczności był on szykanowany z uwagi na transpłciowość, więc rodzina, dbając o zdrowie psychiczne dzieci, podjęła decyzję o przeprowadzce.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨkãˈnɔvat͡ɕ, AS: šykãnovać
Wiktionary
rzecz. szykana ż., szykanowanie n.
Wiktionary
(1.1) prześladować
Wiktionary
potocznie: to, co służy spotęgowaniu elegancji, wystawności czegoś
SJP.pl
wojsko ustawione w określonym porządku; szeregi
SJP.pl
gwarowo: szykowny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|szykować.
Wiktionary
czas. szykować ndk.
rzecz. szyk mrz.
Wiktionary
1. przygotowywać, przyrządzać
2. szykować się - przygotowywać się
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) przygotowywać i/lub planować
(1.2) przygotowywać kogoś do wykonania danej czynności
czasownik zwrotny szykować się
(2.1) przygotowywać się do wykonania danej czynności
Wiktionary
rzecz. szyk mrz., szykowanie
czas. przyszykować
Wiktionary
(1.1-2) przygotowywać
(2.1) przygotowywać się
Wiktionary
przysłówek
(1.1) elegancko
Wiktionary
(1.1) Przecież nie może przyjmować gości w gaciach, bo wyglądałby niezbyt szykownie.
Wiktionary
rzecz. szyk mrz.
przym. szykowny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: szykownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: szykowny
SJP.pl
elegancki, gustowny (np. szykowna kreacja, szykowna kobieta)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) elegancki, zachowujący się lub ubierający się elegancko
(1.2) świadczący o elegancji lub dobrym guście
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. ładny
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. sprawny, zaradny
Wiktionary
IPA: ʃɨˈkɔvnɨ, AS: šykovny
Wiktionary
rzecz. szyk mrz., szykowność ż.
przysł. szykownie
Wiktionary
szykoń metaliczny, szykoń czarny - gatunki chrząszczy z rodziny biegaczowatych
SJP.pl
Szykoń ("Pterostichus") – rodzaj owadów z rzędu chrząszczy. Podobnie jak inne biegaczowate są to owady drapieżne, ale potrafią pobierać także pokarm roślinny, co powoduje, że mogą powodować straty w uprawach roślinnych.
Wikipedia
sziksa; w środowisku żydowskim:
1. młoda Żydówka niewykonująca praktyk religijnych;
2. nieżydowska dziewczyna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. tablica nad sklepem, zakładem rzemieślniczym informująca o firmie, rodzaju sprzedawanych towarów lub wykonywanych usług
2. przenośnie: nazwa wykorzystywana dla jakichś celów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tablica informacyjna z nazwą umieszczona nad wejściem do sklepu lub zakładu usługowego
(1.2) publ. przen. nazwa, hasło wykorzystywane w działaniu; instytucja, w imieniu której się występuje
(1.3) bud. okucie drzwiowe otaczające klamkę lub przykrywające zamek
(1.4) gw-pl|Śląsk Cieszyński. daszek u czapki
Wiktionary
Sz
Wikipedia
(1.1) Nie zauważyłem tego zakładu, bo nie było szyldu.
(1.3) Kupiłam nowe drzwi, ale zapomniałam o szyldach.
Wiktionary
IPA: ʃɨlt, AS: šylt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. szyldzik m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Szyldak (niem. "Schildeck") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Ostróda
Wikipedia
pogardliwie: wypełnianie miejsc publicznych wszelkiego rodzaju reklamami, np. bilbordami, szyldami reklamowymi itp.; reklamoza
SJP.pl
wartownik, strażnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. żołnierz stojący na warcie
Wiktionary
(1.1) W wartowni szyldwach pije herbatę z termosu.
(1.1) (…) idź, czekaj na ulicy, a nie stercz mi tu w domu, jak szyldwach na warcie, aby podpatrywać, co się dzieje (…).
Wiktionary
IPA: ˈʃɨldvax, AS: šyldvaχ
Wiktionary
wytwórca szyldów
SJP.pl
zdrobnienie od: szyld
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. szyld
Wiktionary
rzecz. szyld mrz.
Wiktionary
Johann Christoph Friedrich von Schiller - niemiecki poeta, filozof, historyk, estetyk, teoretyk teatru i dramaturg
SJP.pl
taki jak u Szylera (Schillera); schillerowski
SJP.pl
1. jednostka monetarna Kenii (1 szyling kenijski = 100 centów);
2. jednostka monetarna Somalii (1 szyling somalijski = 100 centów);
3. jednostka monetarna Tanzanii (1 szyling tanzański = 100 centów);
4. jednostka monetarna Ugandy (1 szyling ugandyjski = 100 centów);
5. niedawna jednostka monetarna Austrii (1 szyling austriacki = 100 groszy), zastąpiona w 2002 r. przez euro;
6. moneta angielska używana przed 1971 r., równa wartości 1/20 funta szterlinga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. waluta kilku krajów afrykańskich;
(1.2) hist. monet. waluta Austrii;
(1.3) hist. moneta angielska;
Wiktionary
Szyling – oficjalna jednostka monetarna w Kenii, Somalii, Tanzanii i Ugandzie. Jako odrębna waluta występuje też w nieuznawanym przez społeczność międzynarodową Somalilandzie.
Do czasu reformy monetarnej (15 lutego 1971) szyling był też monetą występującą w Wielkiej Brytanii. Szyling równał się 1/20 funta szterlinga, a sam dzielił się na 12 pensów.
Wikipedia
IPA: ˈʃɨlʲĩŋk, AS: šylʹĩŋk
Wiktionary
przym. szylingowy
Wiktionary
płytki rogowe pancerza żółwia szylkretowego używane do wyrobu galanterii ozdobnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. rzem. masa rogowa ze skorupy żółwi morskich, wykorzystywana jako materiał produkcyjny (galanteria) i dekoracyjny (inkrustowanie)
Wiktionary
Szylkret – materiał dekoracyjny z rogowych płytek pokrywających pancerz żółwi szylkretowych (Eretmochelys imbricata), występujących w tropikalnych rafach wszystkich oceanów.
Do celów zdobniczych wykorzystuje się grube płytki pancerza grzbietowego zwane "karapaksem". Mają one barwę bursztynową lub jasnobrunatną z ciemnobrunatnymi plamkami lub pasmami. Wykorzystuje się też płytki z pancerza brzusznego zwanego "plastronem" o jednolitej, żółtej barwie.
Wikipedia
przym. szylkretowy
Wiktionary
(1.1) szyldkret, tartaruga
Wiktionary
kotka o umaszczeniu z czarnych i rudych plam
SJP.pl
1. zawierający szylkret, zrobiony z szylkretu (np. szylkretowe grzebienie, guziki)
2. żółw szylkretowy - gatunek tropikalnego żółwia morskiego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy lub zrobiony z szylkretu
Wiktionary
rzecz. szylkret mrz.
Wiktionary
lud afrykański zamieszkujący tereny na lewym brzegu Nilu Białego w Sudanie Południowym
SJP.pl
Szyllukowie ("Szylluk") – grupa etniczna zamieszkująca tereny na lewym brzegu Nilu Białego w Sudanie Południowym, odłam Nilotów z północnej grupy ludów Luo. W 1993 roku ich liczebność wynosiła ok. 430 tysięcy. Posługują się językiem szylluk z grupy nilo-saharyjskiej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szymanek – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 5382 osoby. Według rejestru PESEL obecnie jest 2947 kobiet oraz 2902 mężczyzn, którzy legitymują się tym nazwiskiem. Pochodzi od imienia Szymon, które jest polską odmianą hebrajskiego imienia "Simon/Simeon" (hebr. שִׁמְעוֹן; znaczyło pierwotnie "Bóg wysłuchał"). W Polsce nazwisko to zostało odnotowane już w 1313 roku.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szymaniszki – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie brzezińskim, w gminie Brzeziny.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Szymanowa, związany z Szymanowem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Część klas przeniesiono do budynku przy ulicy Konkwistadorskiej 1, pozostałe przekształcono na Liceum Ogólnokształcące im. Józefa Poniatowskiego, z siedzibą przy ulicy Szymanowskiej 1.
Wiktionary
rzecz. Szymanów mrz., szymanowianin mos., szymanowianka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szymański (forma żeńska: Szymańska, w liczbie mnogiej: Szymańscy) – nazwisko polskie, 10. na liście najpopularniejszych w kraju. Według bazy PESEL 19 stycznia 2024 nosiło je 43 894 Polek i 42 841 Polaków.
Nazwisko powstało od imienia męskiego "Szymon" albo od nazw miejscowych od tego imienia pochodzących np.: "Szymany", "Szymanowo", "Szymanów", na co może wskazywać użycie charakterystycznego formantu „-ski”, który służył do tworzenia tego typu nazwisk.
Wikipedia
nazwa kilku miejscowości w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z Szymbarkiem, dotyczący Szymbarku
SJP.pl
wieś w Polsce w okolicach Warszawy
SJP.pl
Szymborno – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Kijewo Królewskie.
Wikipedia
nazwisko, np. Wisława Szymborska (1923-2012), polska poetka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Szymon
Wiktionary
nazwisko, np. Mieczysław Szymczak (1927-1985), polski językoznawca
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szymczyk (forma żeńska: Szymczyk/Szymczykowa/Szymczykówna; liczba mnoga: Szymczykowie) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 10 331 osób.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Szymon (imię męskie); Szymuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) imię|polski|m., zdrobn. od: Szymon
Wiktionary
(1.1) Szymek, choć taki ścichapęk, tymczasem szedł w koperczaki do Jagny.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃mɛk, AS: šỹmek
Wiktionary
rzecz. Szymon mos., Szymona ż., Szymuś mos.
Wiktionary
(1.1) Szymuś
Wiktionary
dawniej: koń szarej maści; siwek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Mazury. koń maści białej
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Szymiszów ( Schimischow, 1936-1945: "Heuerstein O.S.")– wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie Strzelce Opolskie.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Szymkentem, dotyczący Szymkentu
Wiktionary
rzecz. Szymkent mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Kazachstanie;
Wiktionary
Szymkent (kaz. Шымкент; ros. Шымкент, "Szymkient", dawniej Чимкент, "Czimkient"; również Symkent, Czymkent) – miasto leżące na południowych krańcach Kazachstanu, przy granicy z Uzbekistanem. W mieście rozwinęło się górnictwo i hutnictwo ołowiu, przemysł maszynowy, chemiczny, mineralny, włókienniczy, skórzany (karakuły), spożywczy. Rafineria ropy naftowej; węzeł kolejowy; szkoły wyższe, teatry, muzeum.
Wikipedia
przym. szymkencki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Szymkowo – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Brodnica.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Szymka lub z nim związany
SJP.pl
Szymocice (niem. "Schymotschütz", 1936-45 "Simsforst") – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Nędza.
Wikipedia
wieś w województwie dolnośląskim
SJP.pl
Szymocin (niem. "Simbsen") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Grębocice.
Wieś położona na obszarze równiny Grębocickiej.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
(h
Wikipedia
(1.1) Za tydzień brat Szymona skończy dziesięć lat.
(1.1) Umówiłyśmy się z Szymonem pod dworcem.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃mɔ̃n, AS: šỹmõn
Wiktionary
rzecz. Szymuś mos., Szymek mos., Szymonowa ż., Szymonówna ż., Szymonostwo lm m.
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Szymuś, Szymonek, Szymek
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Szymona (hebr. שמעון "Szim'eon" – "Bóg wysłuchał") – imię żeńskie, żeński odpowiednik imienia Szymon, pochodzenia biblijnego. Innym, bardziej rozpowszechnionym w Polsce żeńskim odpowiednikiem imienia Szymon jest Ksymena, zapośredniczona przez język hiszpański.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: Szymon (imię męskie); Szymek, Szymuś;
2. nazwisko
SJP.pl
Szymonek lub Ławki Małe – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Ryn.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Szymonka (niem. "Schimonken", 1938–1945 "Schmidtsdorf") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Ryn.
W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Siedziba parafii rzymskokatolickiej.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: Szymon (imię męskie); Szymek, Szymuś;
2. nazwisko
SJP.pl
Szymonków (niem. "Simmenau")– wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Wołczyn.
Wikipedia
Szymon z żoną; Szymonowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) przest. żona Szymona
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. od: Szymonowo
forma przymiotnika.
(3.1) ż. lp. od: Szymonowy
Wiktionary
Szymonowa (dawniej niem. " Simon-Koppel " - wzniesienie ze szczytem na wysokości 728 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Wschodnich, w Masywie Śnieżnika.
Wikipedia
(1.1) Piotrowa wzdychała głośno i raz po raz, Szymonowa głowę w obie strony kołysała i także wzdychała.
(2.1) Jadę dziś do Szymonowa.
(3.1) Sąsiadował z Szymonową zagrodą z jednej strony i z Józefowym polem z drugiej.
Wiktionary
IPA: ˌʃɨ̃mɔ̃ˈnɔva, AS: šỹmõnova
Wiktionary
zob. Szymon.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Szymonowo (niem. "Simnau, Gr. Simnau") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Małdyty.
Wikipedia
taki jak u Szymona, charakterystyczny dla Szymona
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wojsk. japoński materiał wybuchowy na bazie kwasu pikrynowego;
(1.2) hist. wojsk. pot. japoński pocisk artyleryjski lub granat wypełniony szymozą (1.1)
Wiktionary
(1.1) Czeka
(1.1) I gdy się o tym myśleć zaczyna, o tym, jak zastąpiła wspaniałe i genialne indywidualności inżynieria wojenna i technika dynamitu, prochu, szymozy, ekrazytu, samolotów itd., mgła fantastyczna prędko opada.
(1.2) W czasie bitwy […] pękła niedaleko szymoza i ogłuszyła mnie trochę; wstrętny to pocisk nie tyle zabójczy, co dokuczliwy […].
(1.2) Wtem w odległości 20—30 kroków […] rozległ się huk. […] To padła szymoza, rozsiewając dokoła obłok czarnego dymu.
(1.2) Posuwając się naprzód z jednym z kolegów, wpadliśmy między wybuchające szrapnele i szymozy (japońskie granaty).
Wiktionary
przym. szymozowy
Wiktionary
(1.1) war. szimoza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
bardzo inteligentna małpa człekokształtna o czarnej sierści i nieowłosionej twarzy, żyjąca w lasach środkowej Afryki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Pan|ref=tak., człekokształtna, bezogonowa małpa afrykańska;
(1.2) samiec szympansa (1.1)
Wiktionary
Zobacz też: Szympans (film).
Szympans ("Pan") – rodzaj dużych ssaków naczelnych z podrodziny Homininae w obrębie rodziny człowiekowatych (Hominidae). Obejmuje dwa gatunki występujące w Afryce. Rodzaj "Pan" jest najbliżej spokrewniony z rodzajem "Homo". Karol Linneusz w swojej pracy "Systema Naturae" (10. edycja, 1758) zaklasyfikował szympansa w rodzaju "Homo" pod nazwą systematyczną "Homo nocturnus" – nocny człowiek. Dopiero w 1775 Blumenbach wprowadził nazwę "Simia troglodytes".
Wikipedia
(1.1) Cisza panująca po zagarnięciu ludzi przez derwiszów i widok bananów przynęciły tu spore stado szympansów, które na wyższych drzewach pourządzały sobie nawet rodzaj parasoli lub daszków dla ochrony od deszczu.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃mpãw̃s, AS: šỹmpãũ̯s
Wiktionary
rzecz. szympansica ż., szympansiątko n.
:: zdrobn. szympansik m.
przym. szympansi
Wiktionary
→ szympans
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) właściwy szympansowi, związany z szympansem, dotyczący szympansa
Wiktionary
rzecz. szympans mzw., szympansica ż., szympansiątko n.
Wiktionary
samica szympansa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica szympansa
Wiktionary
IPA: ˌʃɨ̃mpãw̃ˈɕit͡sa, AS: šỹmpãũ̯śica
Wiktionary
rzecz. szympans, szympansiątko
przym. szympansi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mały szympans
Wiktionary
rzecz. szympans mzw.
Wiktionary
młode szympansa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pieszcz. młody szympans
Wiktionary
IPA: ˌʃɨ̃mpãw̃ˈɕɔ̃ntkɔ, AS: šỹmpãũ̯śõntko
Wiktionary
rzecz. szympans, szympansica
przym. szympansi
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. szeleścić
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. narzekać, utyskiwać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: Szymon (imię męskie); Szymek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) imię|polski|m., zdrobn. od: Szymon
Wiktionary
(1.1) Odkazimy Szymusiowi kolanko wodą kolońską.
Wiktionary
rzecz. Szymon mos., Szymona ż., Szymek mos.
Wiktionary
(1.1) Szymon; zdrobn. Szymek
Wiktionary
1. stalowa belka, będąca częścią konstrukcyjną torów kolejowych, tramwajowych itp.;
2. belka lub pręt służące jako element konstrukcyjny lub prowadnica czegoś (np. firanki);
3. w medycynie: przyrząd unieruchamiający złamaną kończynę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. specjalnie wyprofilowana sztaba przeznaczona do poruszania się po niej lub pod nią pojazdów lub przedmiotów;
(1.2) med. urządzenie do wsparcia lub usztywnienia kończyny albo kręgosłupa
(1.3) inform. wewnętrzne połączenie elektroniczne, po którym transmitowane są dane
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mieciu podszedł do okna i szarpnął zasłonę. Zrobił to trochę za mocno i jej połowa wyrwała się z szyny aluminiowego karnisza.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃na, AS: šỹna
Wiktionary
rzecz. uszynienie n.
przym. szynowy
przysł. szynowo
Wiktionary
(1.3) magistrala
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. gwóźdź
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃nal, AS: šỹnal
Wiktionary
niewielki szynk; knajpka
SJP.pl
Szynczyce – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Czarnocin.
Liczba mieszkańców we wsi Szynczyce w 2011 roku wynosiła 218.
W latach 1954–1957 wieś była siedzibą władz gromady Szynczyce, po jej zniesieniu w gromadzie Czarnocin.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. gwałt
Wiktionary
IPA: ʃɨ̃nt, AS: šỹnt
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
szczyt w Beskidzie Śląskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. szczyt w Beskidzie Śląskim;
(1.2) geogr. wzniesienie w Górach Bardzkich;
Wiktionary
Szyndzielnia (1029 m n.p.m., 1028 m) – szczyt w Paśmie Klimczoka i Szyndzielni w Beskidzie Śląskim, wznoszący się tuż na północ od Klimczoka,
Wikipedia
(1.1) Masyw Szyndzielni porośnięty jest lasami bukowymi z domieszką drzew iglastych – świerków i jodeł.
(1.2) Partie szczytowe Szyndzielni pokrywają gliny zwałowe i osady deluwialne.
Wiktionary
rzecz. Szędzielnia ż., szyndzioł mrz.
Wiktionary
(1.1) daw. Szędzielnia, Gaciok
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. gw-pl|Śląsk Cieszyński. gont
Wiktionary
rzecz. Szyndzielnia ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: szynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szynka
Wiktionary
IPA: ʃɨ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: šỹnečka
Wiktionary
rzecz. szynka ż.
przym. szynkowy
Wiktionary
długi płaszcz rosyjski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. odzież. wojsk. długi, zimowy płaszcz męski dopasowany do sylwetki, jednorzędowy lub dwurzędowy, wykonany z grubej wełny lub sukna, sięgający do kolan lub niżej, noszony w XIX i na początku XX wieku w carskiej Rosji, początkowo wojskowy, później także cywilny
Wiktionary
Szynel (ros. шинель) – zimowy, dopasowany do figury płaszcz, wykonany z grubego sukna lub wełny. Popularny element umundurowania wojskowego i urzędniczego w XIX i XX wieku (zwłaszcza w Rosji).
Wikipedia
1. wysoki czepek kobiecy z białego płótna, noszony w Polsce za panowania Augusta II;
2. dawna fryzura damska z przyprawionych włosów, w szczególności przyprawiany warkocz
SJP.pl
przestarzale: piwiarnia, knajpa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. gastr. miejsce sprzedaży i degustacji napojów alkoholowych;
(1.2) przest. gastr. sprzedaż napojów alkoholowych
Wiktionary
(1.1) Fabryka koniaku znajduje się w każdym szynku.
(1.1) A kiedy konisko schorzałe zdechnie na środku rynku, / Na śmierć się, bracie, zapijesz w brudnym, podmiejskim szynku.
Wiktionary
przym. szynkowniany
rzecz. szynkarz mos., szynkarka ż., szynkarstwo n., szynkierka ż.
Wiktionary
mięso wieprzowe (z tylnej części wieprza); wędlina z tego mięsa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. tylna część półtuszy wieprzowej będąca surowcem do produkcji wędlin;
(1.2) kulin. spoż. wędlina z szynki (1.1) lub z analogicznej części innego zwierzęcia
(1.3) zdrobn. od szyna
Wiktionary
Szynka – wyrób mięsny z tuszy wieprzowej[], schłodzony lub mrożony z kością lub bez. Barwa mięśni może być jasnoróżowa do czerwonej, dopuszcza się zmatowienia. Barwa tłuszczu – biała z odcieniem kremowym lub lekko różowym, w przypadku mięsa i tłuszczu mrożonego dopuszcza się nieznaczne zszarzenie barwy na powierzchni. Zapach swoisty charakterystyczny dla mięsa świeżego wieprzowego bez oznak zaparzenia i rozpoczynającego się psucia, niedopuszczalny zapach płciowy.
Wikipedia
(1.2) Przyjechał z plecakiem i siatką foliową z kiełbasą polską i szynką w środku. Kiedy stanął w drzwiach jej mieszkania i powiedział, że przywiózł wałówkę… nie mogła go nie wpuścić.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃nka, AS: šỹnka
Wiktionary
(1.1-2)
rzecz.
:: zdrobn. szyneczka ż.
przym. szynkowy
(1.3)
rzecz. szyna ż.
przym. szynowy
Wiktionary
zdrobnienie od: szynkarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szynkarka
Wiktionary
IPA: ˌʃɨ̃ŋkaˈrɛt͡ʃka, AS: šỹŋkarečka
Wiktionary
rzecz. szynkarka
Wiktionary
1. właścicielka szynku;
2. żona szynkarza;
3. kobieta usługująca w szynku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta usługująca w szynku
Wiktionary
rzecz. szynk mrz., szynkareczka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: szynkarz
SJP.pl
przestarzałe: prowadzenie szynku, piwiarni, gospody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prowadzenie szynku
Wiktionary
rzecz. szynk mrz.
Wiktionary
przestarzałe: osoba prowadząca szynk, piwiarnię, właściciel gospody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba prowadząca szynk
Wiktionary
rzecz. szynk mrz.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Szynkarzyzna "(dawniej: „Sękarzowizna”)" a dziś często potocznie nazywana „Sękara” – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie węgrowskim, w gminie Sadowne. Ma status sołectwa.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1756. W aktach kościelnych występuje od 1769.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. karczmarka
Wiktionary
rzecz. szynk m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: kiełbasa szynkowa
SJP.pl
domowe urządzenie do przyrządzania wędlin
SJP.pl
potocznie: kiełbasa szynkowa
SJP.pl
dawne określenie podrzędnej restauracji, knajpy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przyrządzony z szynki, z dodatkiem szynki
(1.2) odnoszący się do szynku, związany z szynkiem
Wiktionary
(1.1) W jej przekroju widoczne są jasne kawałki mięsa szynkowego, otoczone ciemniejszym farszem mięsnym.
(1.1) Bardzo niemile widziane są za to aromaty takie jak warzywne, selerowe czy szynkowe.
(1.2) Z sieni wchodziło się do kuchni, izby z kominkiem, izby szynkowej oraz do obszernej piwnicy.
Wiktionary
(1.1)
rzecz. szynka ż.
(1.2)
rzecz. szynk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w obwodzie królewieckim Rosji, dopływ Rominty
Wiktionary
dawniej: bufet w szynku, w oberży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. lada w karczmie lub szynku, przy której kupowało się trunki
Wiktionary
IPA: ˈʃɨ̃ŋkfas, AS: šỹŋkfas
Wiktionary
Szynkówko – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Górzno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Wikipedia
potocznie: pojazd poruszający się po szynach, który kształtem przypomina autobus; autobus szynowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kolej. pot. lekki szynowy pojazd o napędzie spalinowym obsługujący trasy o niewielkiej liczbie podróżnych;
Wiktionary
(1.1) Szynobus jest zwykle pojazdem dwuosiowym o masie ok. 20 ton, z ok. 40-50 miejscami do siedzenia.
Wiktionary
IPA: ʃɨ̃ˈnɔbus, AS: šỹnobus
Wiktionary
(1.1) autobus szynowy
Wiktionary
1. → szyna;
2. autobus szynowy - pojazd poruszający się po szynach, który kształtem przypomina autobus; szynobus
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z szyną, dotyczący szyny
(1.2) taki, który porusza się po szynach
Wiktionary
rzecz. szyna ż., szynka ż., uszynienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. pasek metalu przewodzący energię elektryczną
Wiktionary
(1.1) Większa liczba cieńszych szynowodów to niższy opór i dzięki temu wyższa sprawność.
Wiktionary
(1.1) szynoprzewód
Wiktionary
rasa królika uzyskana na początku XX wieku poprzez skrzyżowanie królików rasowych i zwykłych mieszańców
SJP.pl
gryzoń z rodziny szynszylowatych o srebrzystoszarej sierści, żyjący gromadnie w Ameryce Południowej, ceniony ze względu na futro; czinczila
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Chinchilla|ref=tak., gryzoń pochodzący z Ameryki Południowej, o bardzo gęstym futrze; w domyśle: szynszyla mała;
(1.2) zob. szynszyle.
Wiktionary
Szynszyla ("Chinchilla") – rodzaj ssaków z podrodziny Chinchillinae w obrębie rodziny szynszylowatych (Chinchillidae).
Wikipedia
(1.1) Mój szwagier ma hodowlę szynszyli.
Wiktionary
IPA: ʃɨ̃w̃ˈʃɨla, AS: šỹũ̯šyla
Wiktionary
przym. szynszylowaty, szynszylowy
Wiktionary
futro z szynszyli; wyprawione skórki szynszyli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) damskie futro ze skór (wielu) szynszyli
Wiktionary
(1.1) Żona ambasadora dumnie paradowała w pięknych szynszylach.
Wiktionary
o cechach szynszylowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Sz
Wikipedia
o cechach szynszylowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
politeistyczny kult religijny w Japonii; sintoizm; shintoizm; szyntoizm; szinto; szintoizm; shinto; sinto
SJP.pl
politeistyczny kult religijny w Japonii; sintoizm; shintoizm; szynto; sinto; szinto; szintoizm; shinto
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. śródwaga
Wiktionary
IPA: ʃɨ̃nˈvaɡa, AS: šỹnvaga
Wiktionary
rzecz. waga
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: tor kolejowy lub tramwajowy; tory
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ryba z rodziny jesiotrowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Acipenser nudiventris|Lovetsky|ref=tak., gatunek ryby z rodziny jesiotrowatych, która żyje w dorzeczu Dunaju, Morzu Czarnym, Morzu Azowskim oraz w południowej części Morza Kaspijskiego i w Jeziorze Aralskim;
Wiktionary
Szyp ("Acipenser nudiventris, Huso nudiventris") – gatunek ryby z rodziny jesiotrowatych (Acipenseridae).
Wikipedia
(1.1) Mięso szypa jest wykorzystywane do wędzenia i produkcji konserw.
Wiktionary
typ łopaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. szeroka łopata służąca do zgarniania piasku, śniegu itp.
forma rzeczownika.
(2.1) D. B. lp. od szyp
Wiktionary
(1.1) Na widok świeżo opadłego śniegu chwycił dużą szypę od węgla i niechętnie poszedł z nią odśnieżać chodnik.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨpa, AS: šypa
Wiktionary
(1.1) szufla
Wiktionary
1. dowódca małego statku wodnego
2. właściciel statku rybackiego
SJP.pl
Szyper – kapitan niewielkiego statku wodnego (np. holownika, kutra, portowej jednostki pomocniczej itp.). Dawniej także określenie właściciela statku rybackiego. W Polsce istnieje ponadto tytuł zawodowy szypra uprawniający do kierowania mniejszymi jednostkami w ramach żeglugi krajowej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dotyczący szypra lub szyperstwa
SJP.pl
szypleć leszczyniak - gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
roślina z rodziny bobowatych, np. szyplin jedwabisty
SJP.pl
Sz
Wikipedia
przymiotnik od: Szypliszki
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Szypliszki (lit. "Šipliškė") – wieś w Polsce położona na Pojezierzu Wschodniosuwalskim (zachodnia część Pojezierza Litewskiego), w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Szypliszki.
Miejscowość jest siedzibą gminy Szypliszki.
Miejscowość od wschodu omija droga ekspresowa S61. Do 2022 roku przebiegała tędy droga krajowa nr 8.
Wikipedia
płycizna rzeki o stosunkowo szybkim prądzie; bystrze
SJP.pl
Szypowice – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Kroczyce.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
chypre;
1. kompozycja zapachowa łącząca zapachy drzewne, zwierzęce i kwiatowe;
2. perfumy o takim zapachu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. kosmet. perfumy o zapachu szyprowym
(1.2) pot. zapach szyprowy
Wiktionary
(1.1) Elegancki, aldehydowy szypr, ale w żadnym wypadku nie staromodny, przeciwnie – powiedziałbym, że bardzo nowoczesny, wręcz futurystyczny w swoim brzmieniu.
(1.1) To szypr w pełnej krasie, a jednak jest on jednym z najbardziej przystępnych i noszalnych, bo jest to szypr lekki.
Wiktionary
rzecz. szyprowość
przym. szyprowy
Wiktionary
→ szypr; chypre'owy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) środ. kosmet. o zapachu (najczęściej perfum): składający się z połączenia zapachów cytrusowych, kwiatowych oraz animalistycznych i paczuli czy mchu dębowego kolejno jako nuty głowy, serca i bazy
Wiktionary
(1.1) Gdybym nie poznała szyprów, byłby to dla mnie pewnie signature scent, ale szyprowa zadziorność zrobiła swoje.
(1.1) A jednak nuta szyprowa w Izia La Nuit to nie tylko cierń przeszywający miękkie ciało, to nie tylko ciemność ostro kontrastująca z jaśniejącym światłem - nie, ten zapach przypomina mi właśnie tę bardzo ciemną, drzewną, mszystą, zimną i gorzką nutę, która była tak charakterystyczna dla kobiecych perfum szyprowych z przeszłości.
Wiktionary
rzecz. szypr m., szyprowość ż.
Wiktionary
krzew z rodziny różowatych, pospolity na obszarze całej Polski; dzika róża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. zob. róża dzika.
Wiktionary
IPA: ʃɨˈpʃɨ̃na, AS: šypšỹna
Wiktionary
rzecz. szypszyniec m.
przym. szypszynowy
Wiktionary
(1.1) róża dzika, dzika róża, róża psia, sypel; kraków|głóg.
Wiktionary
szypszyniec różany - owad błonkoskrzydły z rodziny galasówek, wyrządzający szkody na pędach, owocach i liściach róż
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
łodyżka, na której osadzony jest owoc lub kwiat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. łodyżka, na której osadzony jest owoc lub kwiat;
Wiktionary
Szypułka (ang. "pedicel, pedicle", łac. "pedicellus, pedunculus") – u roślin nieulistniona część pędu, na której wyrasta kwiat, a następnie owoc. Przez szypułkę są one zaopatrywane w wodę wraz z solami mineralnymi i substancje organiczne. U części gatunków roślin owoc oddziela się od szypułki po dojrzeniu, u niektórych pozostaje trwale złączony z szypułką.
Wikipedia
IPA: ʃɨˈpuwka, AS: šypuu̯ka
Wiktionary
rzecz. szypuła ż.
przym. szypułkowy, bezszypułkowy
Wiktionary
(1.1) pot. ogonek; gw. Górny Śląsk sztyngel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mechaniczny proces oddzielania owocu jadalnego od jego niejadalnej części, np. ogonka
Wiktionary
IPA: ˌʃɨpuwkɔˈvãɲɛ, AS: šypuu̯kovãńe
Wiktionary
czas. szypułkować
Wiktionary
oddzielać owoce (rzadziej kwiaty) od szypułek
SJP.pl
Szypłów (nazwa oboczna: Szczypłów) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Nowe Miasto nad Wartą.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. szeroki
Wiktionary
Szyroki (703 m n.p.m.) – szczyt na granicy polsko-słowackiej, którego polskie stoki znajdują się we wsi Jaworzynka w woj. śląskim, w pow. cieszyńskim, gminie Istebna. W regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego znajduje się w Beskidzie Śląskim, w nowej regionalizacji na Międzygórzu Jabłonkowsko-Koniakowskim.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto we wschodnim Azerbejdżanie, w dolnym biegu rzeki Kury;
Wiktionary
Sz
Wikipedia
przym. szyrwański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Litwie i w obwodzie królewieckim Rosji, uchodzi do Szeszupy;
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu wileńskim.
Wiktionary
Sz
Wikipedia
przym. szyrwincki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. nożyce
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk nożice
Wiktionary
Szystowice – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Grabowiec.
Wieś jest sołectwem w gminie Grabowiec. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 208 mieszkańców.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Mikołaja w Grabowcu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Szysz ( Шиш) – rzeka w Rosji w obwodzie omskim, prawy dopływ Irtyszu. Ma długość 378 km i powierzchnię zlewni 5270 km².
Przy ujściu Szyszu do Irtyszu położona jest wieś Ustʹ-Szysz. Słownik encyklopedyczny Brockhausa i Efrona z lat 1890 - 1907 podaje, że osadnictwo w dolnym biegu rzeki rozpoczęło się niedługo przed powstaniem publikacji.
Wikipedia
1. rodzaj hełmu rycerskiego;
2. ptak afrykański; turak; chełmiak; bananojad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) średniowieczny hełm zakończony stożkiem na górze;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: szyszka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: szyszka
Wiktionary
IPA: ʃɨˈʃɛt͡ʃka, AS: šyšečka
Wiktionary
rzecz. szyszka ż., szyszunia ż.
przym. szyszkowy
Wiktionary
szyszeń pospolity, szyszeń sosnowy - gatunki motyla z rodziny omacnicowatych
SJP.pl
1. drewniany kwiatostan żeński roślin iglastych
2. kwiatostan żeński chmielu
3. potocznie: o kimś ważnym, wpływowym; szycha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. dendr. zdrewniały owoc większości roślin iglastych;
(1.2) bot. kwiatostan żeński chmielu
(1.3) przedmiot wyglądający jak szyszka (1.1)
(1.4) pot. przen. zdrobn. od: szycha (ważna osoba)
(1.5) szt. archit. element dekoracyjny w kształcie stylizowanej szyszki (1.1)
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Poszłam z dziećmi do lasu i nazbierały cały worek szyszek.
(1.2) Chmielowe szyszki używa się do produkcji piwa.
(1.3) Na choince wisiały szklane szyszki, mikołaje i bałwanki.
(1.4) Ten Gośki teść to ponoć jakaś szyszka w ministerstwie.
Wiktionary
IPA: ˈʃɨʃka, AS: šyška
Wiktionary
rzecz. szyszkowiec m.
:: zdrobn. szyszeczka ż., szyszunia ż.
:: zgrub. szycha ż.
przym. szyszkowaty, szyszkowy
Wiktionary
(1.4) pot. gruba ryba, figura, oficjel, rekin, szycha, ważniak; przest. oficjał; dostojnik, dygnitarz, notabl, prominent, VIP
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. drewniany kwiatostan żeński roślin iglastych
2. kwiatostan żeński chmielu
3. potocznie: o kimś ważnym, wpływowym; szycha
SJP.pl
twór powstały wskutek zrośnięcia się łusek szyszki jałowca
SJP.pl
Sz
Wikipedia
hipoteza szyszkokwiatowa - jedna z hipotez wyjaśniających pochodzenie kwiatu roślin okrytozalążkowych; hipoteza euancjum
SJP.pl
rodzaj grzybów z rodziny szyszkogłówkowatych
SJP.pl
przypominający kształtem szyszkę, podobny do szyszki
SJP.pl
1. rodzaj jaszczurek z rodziny szyszkowcowatych;
2. rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) mykol. nazwa systematyczna|Strobilomyces|Berk.|ref=tak., rodzaj grzybów z rodziny borowikowatych o kapeluszu pokrytym grubymi i odstającymi łuskami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. szyszka ż., szyszunia ż.
przym. szyszkowy
Wiktionary
(1.1) daw. łuskogrzyb
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj grzybów z rodziny obrzękowcowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
letyniec szysznica - gatunek błonkówki z rodziny galasówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wojsk. strzelnica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pieszcz. zdrobn. od szyszka
Wiktionary
IPA: ʃɨˈʃũɲa, AS: šyšũńa
Wiktionary
rzecz. szyszka ż., szyszkowiec m., szyszeczka ż., szycha ż., szyszkownik m., szyszkarz m.
przym. szyszkowaty, szyszkowy
Wiktionary
Sz
Wikipedia
w anatomii: położony w mózgowiu gruczoł dokrewny, regulujący dojrzewanie płciowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. gruczoł dokrewny położony w mózgu;
Wiktionary
Szyszynka ( corpus pineale, syn. glandula pinealis, syn. epiphysis cerebri) – jeden z gruczołów wydzielania wewnętrznego, leżący pomiędzy wzgórkami górnymi blaszki pokrywy. Gruczoł znajduje się w zagłębieniu, pod blaszką pokrywy, kontaktując się z kresomózgowiem szypułą szyszynki.
Wikipedia
IPA: ʃɨˈʃɨ̃nka, AS: šyšỹnka
Wiktionary
przym. szyszynkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z szyszynką, dotyczący szyszynki
Wiktionary
rzecz. szyszynka ż.
Wiktionary
Szyszłowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Ostrowite.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Wikipedia
potocznie: opona bezdętkowa
SJP.pl
Sz
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
dawniej: schizma
SJP.pl
dawniej: schizmatyk
SJP.pl
1. łączyć nićmi jakiś materiał; wytwarzać coś poprzez zszywanie;
2. przelatywać; przeszywać powietrze; pędzić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) kraw. wykonywać odzież, ubrania, także wyszycie, haft na czymś
(1.2) łączyć brzegi czegoś (np. tkaniny, skóry) za pomocą igły i nici
(1.3) daw. nadawać szybki lot przebijający (przeszywający) powietrze
(1.4) przest. pokrywać, poszywać czymś jakąś powierzchnię
Wiktionary
(1.3) Starożytni Partowie, udając ucieczkę w popłochu, szyli do nieprzyjaciela z łuków przez ramię.
Wiktionary
IPA: ʃɨt͡ɕ, AS: šyć
Wiktionary
rzecz. uszycie n., naszywka ż., szew m., szycie n., szydło n., szydełko n., szydełkowanie n., szwaczka ż., szwacz m., wyszywanie n., wyszycie n., zszywanie n., zszycie n., zaszywanie n., szwalnia ż., zaszycie n., przeszywanie n., przeszycie n., doszywanie n., doszycie n., poszycie n., podszywanie n., zszywacz mrz.
czas. wyszywać ndk., wyszyć dk., zszywać ndk., zszyć dk., zaszywać ndk., zaszyć dk., przyszywać ndk., przyszyć dk., doszywać ndk., doszyć dk., szydełkować ndk.
przym. szwowy, bezszwowy, szydełkowy, szwalniczy, przyszywany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu tauroskim.
Wiktionary
Szyłele (lit. "Šilalė") – miasto na zachodzie Litwy, położone w okręgu tauroskim, 30 km na północ od Taurogów. 6 tys. mieszkańców (2007). Nazwa miasta pochodzi od litewskiego słowa lasek[].
Wikipedia
przym. szyłelski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej Syberii, płynąca przez Kraj Zabajkalski w Rosji;
(1.2) geogr. miasto w Rosji w Kraju Zabajkalskim, położone nad rzeką Szyłką (1.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu kłajpedzkim;
Wiktionary
Sz
Wikipedia
przym. szyłokarczemski
Wiktionary
godzina szósta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 6 rano lub wieczorem
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: szósty
Wiktionary
licz. sześć
przym. szósty
Wiktionary
krępień szóstaczek - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
1. dawna polska moneta równa sześciu groszom;
2. samiec sarny lub jelenia o sześciu odnogach u poroża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) łow. jeleń lub kozioł sarny o porożu z sześcioma odnogami
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) hist. srebrna moneta o wartości 6 groszy bita w Polsce i na Litwie w XVI–XVIII w.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Szóstak m., szóstka ż., szóstkowy m.
przym. szóstkowy, szósty
licz. sześć
Wiktionary
zdrobnienie od: szóstka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: szóstka
Wiktionary
rzecz. szóstka ż.
Wiktionary
1. cyfra oznaczająca liczbę 6;
2. grupa sześciu osób lub przedmiotów;
3. potocznie o czymś, co oznaczone jest liczbą 6;
4. szkolna ocena celująca;
5. szóstka Weidera - zestaw sześciu ćwiczeń na mięśnie brzucha; A6W, a6w
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa cyfry 6
(1.2) eduk. uczn. ocena w szkole, zazwyczaj najwyższa z dostępnych
(1.3) pot. anat. stomat. ząb trzonowy, pomiędzy przedtrzonowcem a innym trzonowcem
(1.4) pot. to, co ma numer 6, jest oznaczone liczbą 6, np. dom, autobus, bieg (w skrzyni biegów)
(1.5) harc. podstawowa jednostka w gromadzie zuchowej licząca sobie zwyczajowo sześć osób
(1.6) daw. pot. dziesięć centów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Tomek to wzorowy uczeń, na świadectwie ma prawie same szóstki.
(1.3) Od dwóch dni boli mnie szóstka.
(1.4) Spóźnię się, ponieważ uciekła mi szóstka.
Wiktionary
IPA: ˈʃustka, AS: šustka
Wiktionary
rzecz. szóstkowy m., Szóstak mrz., szóstak mrz./mzw.
przym. szóstkowy, szósty
licz. sześć
Wiktionary
(1.2) celujący, ocena celująca
Wiktionary
potocznie: uczeń o celujących ocenach
SJP.pl
→ szóstka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) harc. zuch wybrany spośród szóstki, który jej przewodniczy, składa meldunki oraz odpowiada za jej pracę
przymiotnik
(2.1) związany z liczbą sześć, dotyczący liczby sześć
(2.2) eduk. uczn. wzorowy, mający same lub w większości szóstki
Wiktionary
IPA: ʃuˈstkɔvɨ, AS: šustkovy
Wiktionary
rzecz. szóstka ż., szóstak m., Szóstak m.
:: fż. szóstkowa ż.
przym. szósty
licz. sześć
Wiktionary
uczeń szóstej klasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) eduk. uczeń szóstej klasy
Wiktionary
rzecz.
:: fż. szóstoklasistka ż.
przym. sześcioklasowy
Wiktionary
uczennica szóstej klasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eduk. uczennica szostej klasy
Wiktionary
rzecz.
:: fm. szóstoklasista m.
przym. sześcioklasowy
Wiktionary
należący do szóstej ligi
SJP.pl
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 6
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 6
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po piątym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) szósta: godzina szósta
Wiktionary
(1.1) Wstaję co rano o (godzinie) szóstej.
Wiktionary
IPA: ˈʃustɨ, AS: šusty
Wiktionary
rzecz. szóstka ż., szóstkowy m., Szóstak mrz., szóstak mrz./mzw.
przym. szóstkowy
przedr. sześcio-
Wiktionary
(1.1) 6.
Wiktionary
Szówsko – wieś w Polsce położona na pograniczu Doliny Dolnego Sanu i Płaskowyżu Tarnogrodzkiego, w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Wiązownica. Ma status sołectwa.
Prywatna wieś szlachecka "Szuwsko", położona w województwie ruskim, w 1739 roku należała wraz z folwarkiem do klucza Jarosław Lubomirskich.
Wikipedia
nieprawidłowy kłus konia
SJP.pl
Szłap – nieprawidłowy kłus konia. Kończyny nie są stawiane równocześnie po dwie (tylna lewa i przednia prawa, tylna prawa i przednia lewa). Zamiast dwóch uderzeń kopyt słychać cztery. Konie takie są cenione przez kiepskich jeźdźców, ponieważ jazda na nich jest łatwiejsza. Konie tak chodzące nazywane są szłapakami.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. łapa, kończyna zwierzęcia
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. noga
Wiktionary
(1.2) On mo ała na prawyj szłapie.
Wiktionary
czas. szłapać
Wiktionary
koń chodzący szłapią
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. pomału iść powłócząc, szurając nogami
(1.2) daw. o koniu idącym powoli, ociężale; także jechać konno w ten sposób
Wiktionary
(1.1) Zerwany raptem ze snu, gospodarz niepewnie szłapał do drzwi z lichtarzykiem w drżącej ręce.
(1.2) Noc była ciemna, miejscowość nieznana, ich zdrożone konie ledwie szłapały w tej pomroce.
Wiktionary
rzecz. szłapak mzw., szłapaczek mzw., szłap ż.
gw-pl|Górny Śląsk. szłapa ż.
:: rzecz. odczas. szłapanie n.
przym. szłapaty, szłapisty
Wiktionary
(1.1-2) człapać; reg. słapać, cłapać, ślapić, szłapić
(1.2) jechać szłapią
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. żart. chodzenie pieszo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. szyszak
(1.2) stpol. hełm
Wiktionary
IPA: ʃwɔ̃m, AS: šu̯õm
Wiktionary
wysoka czapka z futra noszona w Polsce za panowania Jagiellonów
SJP.pl
[czytaj: szandor]
1. obce imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w północno-wschodnich Węgrzech
SJP.pl
Sárospatak ( Potok am Bodroch; Šarišský Potok, Blatný Potok) − miasto w północno-wschodnich Węgrzech, w komitacie Borsod-Abaúj-Zemplén, w Średniogórzu Północnowęgierskim, u podnóża Gór Zemplińskich, nad Bodrogiem (dopływ Cisy), 12 920 mieszkańców (I 2011 r.).
Wikipedia
Sèvres – miasto i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Hauts-de-Seine, nad Sekwaną.
Według danych na 2022 r. gminę zamieszkiwało 22 782 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 5827 osób/km². Wśród 1287 gmin regionu Île-de-France Sèvres plasuje się na 757. miejscu pod względem powierzchni, zajmując 3,91 km².
Wikipedia
pierwiastek chemiczny o symbolu Na i liczbie atomowej 11, jest jednym z najmiększych metali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Na i liczbie atomowej 11;
Wiktionary
Só
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma sód?
Wiktionary
IPA: sut, AS: sut
Wiktionary
przym. sodowy
rzecz. soda ż., sodówka ż.
Wiktionary
(1.1) symbol. Na
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny krukowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: sójka
Wiktionary
rzecz. sójka ż.
Wiktionary
ptak z rodziny krukowatych o charakterystycznych niebieskich lusterkach na skrzydłach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. średni ptak z rodzaju nazwa systematyczna|Garrulus|ref=tak.;
(1.2) pot. uderzenie kogoś ręką
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Głosy ich odróżniałam stokroć lepiej, niż nuty na klawicymbale, a nieraz sama, przyczaiwszy się w krzaku leszczyny, nawoływałam sójki, makolągwy, pliszkaiszki, wilgi tak doskonale, że głupie leciały na mój głos gromadnie; usiadłszy na gałązce przy mojej głowie, kręciły się szczebiocąc, oglądając się na wszystkie strony.
(1.2) Felek dał sójkę w bok, ja mu też, i, odwróciwszy się od siebie, spaliśmy wybornie do samego rana.
Wiktionary
IPA: ˈsujka, AS: sui ̯ka
Wiktionary
rzecz. Sójka ż., sójkowiec m.
:: zdrobn. sójeczka ż.
przym. sójczy
Wiktionary
(1.1) baba; gw. Górny Śląsk sojka
(1.2) cios
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny pekińczyków; Garrulax
SJP.pl
1. związek chemiczny złożony z kationu metalu (ewentualnie amonowego) i anionu reszty kwasowej
2. zwyczajowa nazwa chlorku sodu, popularnej przyprawy do potraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. chlorek sodu
(1.2) chem. związek chemiczny, pochodny kwasowi, zawierający co najmniej jeden atom metalu w cząsteczce;
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od solić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tej zupie jest za dużo soli!
(1.2) Sole można uzyskać na przykład przez reakcję chemiczną zasady z kwasem.
Wiktionary
IPA: sul, AS: sul
Wiktionary
rzecz. soliwka ż., solnica ż., solniczka ż., solanka ż., solenie n., solnictwo n., zasolenie n., solarka ż., dosolenie n., posolenie n., przesolenie n., przysolenie n.
czas. zasolić, solić ndk., dosolić dk., posolić dk., przesolić dk., przesalać ndk., przysolić dk.
przym. solny, solankowy, słony, słonawy, solarski
przysł. słono, słonawo
Wiktionary
(1.1) sól kuchenna, chlorek sodu
Wiktionary
1. zdrobnienie od: sówka;
2. najmniejszy ptak drapieżny z rodziny puszczykowatych (rzędu sów), o szarobrązowym upierzeniu z jasnymi plamami, zamieszkujący lasy liściaste i mieszane
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: sowa
(1.2) ornit. nazwa systematyczna|Glaucidium passerinum|ref=tak., najmniejszy gatunek sowy występujący w Polsce;
Wiktionary
IPA: suˈvɛt͡ʃka, AS: suvečka
Wiktionary
rzecz. sówki nmos.
Wiktionary
(1.1) sówka
Wiktionary
1. zdrobniale o sowie
2. gatunek motyla nocnego; nocnicówka
3. gołąb z grupy mewek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: sowa
(1.2) mała lub młoda sowa
(1.3) ent. motyl z rodziny nazwa systematyczna|Noctuidae|ref=tak., sówkowatych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) U starszych larw sówek głowy stają się brązowe.
Wiktionary
IPA: ˈsufka, AS: sufka
Wiktionary
rzecz. sówki nmos., sownik mzw., Sówka ż., sówkowate lm nm., sowa ż., osowiałość ż.
przym. sówkowaty, sówkowy, sowi
przysł. sowio
czas. osowieć dk.
Wiktionary
1. zdrobniale o sowie
2. gatunek motyla nocnego; nocnicówka
3. gołąb z grupy mewek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ent. nazwa systematyczna|Noctuidae|Latreille|ref=tak., rodzina motyli;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. także. M., B. i W. lm. od: sówka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Głowa motyli z rodziny sówek wyposażona jest w duże oczy.
Wiktionary
rzecz. sowa ż., sóweczka ż., sówka ż.
rzecz. sowi
przym. sowi
Wiktionary
(1.1) sówkowate
Wiktionary
rodzina motyli różnoskrzydłych; sówki, nocnicówki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ent. nazwa systematyczna|Noctuidae|Latreille|ref=tak., rodzina motyli;
Wiktionary
Sówkowate, sówki (Noctuidae) – rodzina motyli z podrzędu Glossata i nadrodziny Noctuoidea. Obejmuje ponad 12 000 znanych gatunków, z których większość zasiedla strefę umiarkowaną półkuli północnej. Dorosłe są aktywne o zmierzchu i nocą. Mają krępy tułów, szeroki odwłok i dość wąskie skrzydła.
Wikipedia
(1.1) Głowa motyli z rodziny sówkowatych wyposażona jest w duże oczy.
Wiktionary
rzecz. sownik mzw., sowa ż., sówka ż.
Wiktionary
(1.1) sówki
Wiktionary
o cechach sówkowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
słońcówka sówkówka - gatunek muchówki z rodziny bujankowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. szwedzkie hrabstwo, region administracyjny (län) w południowo-wschodniej części kraju, ze stolicą w Nyköping;
(1.2) geogr. hist. kraina historyczna i księstwo w Szwecji obejmująca dużo szerszy obszar niż hrabstwo Södermanland (1.1);
(1.3) wojsk. żegl. klasa szwedzkich okrętów podwodnych konstruowanych od 1989 r.
Wiktionary
Södermanland (szw. "Södermanlands län") – jeden ze szwedzkich regionów administracyjnych ("län"). Siedzibą władz regionu ("residensstad") jest Nyköping.
Wikipedia
(1.1) Obszar Södermanlandu liczy 5619 km², co daje mu 21. miejsce w kraju.
(1.2) Obecny książę Södermanlandu zajmuje piąte miejsce w linii sukcesji do szwedzkiego tronu.
(1.3) Polska ma otrzymać w leasing szwedzki okręt podwodny klasy Södermanland, na którym będą szkoleni wojskowi specjaliści.
Wiktionary
rzecz. södermanlandczyk m., sörmlandczyk m., södermanlandka ż., sörmlandka ż.
przym. södermanlandzki, sörmlandzki
Wiktionary
miasto we wschodnich Chinach; Suzhou
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lm. ter. czasownika być
Wiktionary
wieś w województwie pomorskim, w powiecie słupskim
SJP.pl
Sąborze (kaszb. "Sąbòrzé", Ludwigslust) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Damnica. Leży przy drodze krajowej nr 6
E28 w odległości 10 kilometrów od Słupska. Wieś jest siedzibą sołectwa "Sąborze" w którego skład wchodzi również miejscowość Paprzyce.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim, pierwotna nazwa Starego Sącza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W średniowieczu Stary Sącz nazywany był tylko Sączem.
(1.1) Jadąc do klasztoru w Sączu, zahaczyli o leśniczówkę.
Wiktionary
rzecz. Sądecczyzna ż., Sądecczanin m., Sądecczanka ż.
przym. sądecki
Wiktionary
1. krążek bibuły lub naczynie oddzielające ciecz od osadu;
2. rurka stosowana przy odprowadzaniu wydzielin z ran lub jam ciała; dren;
3. rurka służąca do odprowadzania nadmiaru wód gruntowych; dren
SJP.pl
rurka, zwykle gumowa lub metalowa, z bocznymi otworami albo taśma gazowa, gumowa, wprowadzana do rany lub jamy ciała w celu odprowadzenia zalegającej tam wydzieliny (ropy, wysięku, krwi)
SJP.pl
odprowadzać drenami nadmiar wydzielin z organizmu; drenować
SJP.pl
Sączkowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Przemęt.
Wikipedia
przymiotnik od: sączek
SJP.pl
dawniej, żartobliwie: człowiek nadużywający alkoholu; wydmikufel, suszykufel
SJP.pl
tropikalne drzewo z rodziny sączyńcowatych, o jadalnych owocach i cennym, wytrzymałym drewnie cenionym w przemyśle meblarskim; sapodilla, pigwica
SJP.pl
1. popijać, pić powoli;
2. wydzielać powoli jakąś ciecz;
3. cedzić, filtrować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wysączyć)
(1.1) pić powoli, małymi porcjami
(1.2) wydzielać wolno ciecz
(1.3) wydobywać z siebie
czasownik przechodni niedokonany (dk. nasączyć, wsączyć)
(2.1) nalewać powoli; wlewać małymi porcjami
czasownik przechodni niedokonany (dk. odsączyć, przesączyć)
(3.1) oddzielać osad z zawiesiny; przepuszczać ciecz przez filtr
czasownik zwrotny niedokonany sączyć się (dk. wysączyć się)
(4.1) ciec powoli, kroplami, małymi porcjami
(4.2) wydobywać się powoli
Wiktionary
(1.1) Wampir powoli sączył krew ze srebrnej czaszy.
(4.1) Woda zebrana w załamach na wierzchu skały, przedostając się z wolna i kropla po kropli przez jakąś szparę w sklepieniu jaskini, zaczęła wreszcie sączyć mu się na głowę.
Wiktionary
rzecz. sączenie n.
Wiktionary
(1.1) cedzić, wysączać
(1.2) wydzielać, wysączać
(1.3) wydzielać
(2.1) nasączać, wsączać
(3.1) cedzić, filtrować, odsączać, przesączać
(4.1) wyciekać
(4.2) wypływać
Wiktionary
rodzina roślin z rzędu wrzosowców
SJP.pl
Są
Wikipedia
o cechach sączyńcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Sączów – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie będzińskim, w gminie Bobrowniki.
W latach 1950–1954 miejscowość była siedzibą gminy Sączów. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Sączów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
1. organ wymiaru sprawiedliwości;
2. zespół ludzi sądzących; sędziowie;
3. budynek, gdzie odbywają się rozprawy sądowe;
4. rozprawa sądowa; proces;
5. opinia w jakiejś sprawie; ocena, pogląd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. instytucja, która zajmuje się rozstrzyganiem sporów albo orzekaniem o winie lub niewinności zgodnie z obowiązującym prawem
(1.2) praw. skład sędziowski (także jednoosobowy)
(1.3) pot. miejsce, budynek, w którym skład sędziowski rozpatruje pozwy lub akty oskarżenia
(1.4) opinia w jakiejś sprawie lub o osobie
(1.5) log. znaczenie zdania, które stwierdza określony stan rzeczy lub samo to zdanie;
(1.6) rozprawa sądowa, proces, sądzenie
Wiktionary
Sąd – we współczesnych demokratycznych systemach prawnych niezawisły organ państwowy, powołany do stosowania prawa w zakresie rozstrzygania sporów między podmiotami pozostającymi w sporze, a także decydowania o przysługujących uprawnieniach oraz dokonywania innych czynności określonych w ustawach lub umowach międzynarodowych. Wyposażony jest w atrybut niezawisłości (nie podlega innym organom władzy) i funkcjonuje w szczególnej, procesowej formie.
Wikipedia
(1.1) …wszystko w demokratycznym państwie zależy od niezawisłości sędziowskiej. Sąd zawisły to nie jest sąd. Dodał: może użyję zbyt wielkich słów, ale niezawisłości sędziowskiej musimy strzec jak źrenicy oka.
(1.3) Sąd w Grójcu mieści się przy ulicy Budowlanej.
(1.4) Twój sąd o Marku jest niesprawiedliwy.
(1.4) Jeżeli Werfel tak mówił, to się mylił. Nie radzę opierać się na jego sądach, choć uważam go za bardzo przydatnego człowieka […]
Wiktionary
IPA: sɔ̃nt, AS: sõnt
Wiktionary
rzecz. sędzia m./ż., sędzina ż., osąd m., sądówka ż., rozsądek m., sądzenie n., osądzenie n., zasądzenie n., rozsądzenie n., rozsądzanie n.
czas. sądzić ndk., osądzić dk., zasądzić dk., rozsądzać ndk., rozsądzić dk.
przym. sądowy, sądny, rozsądny
przysł. sądowo, sądownie, rozsądnie
Wiktionary
(1.1) trybunał
(1.4) opinia, pogląd, przekonanie, stwierdzenie
(1.6) rozprawa, proces, sądzenie
Wiktionary
kraina historyczna w południowej Małopolsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. kraina historyczna w południowej Małopolsce;
Wiktionary
Sądecczyzna ("ziemia sądecka") – kraina historyczna w południowej Małopolsce obejmująca Kotlinę Sądecką, część Pogórza Karpackiego i Beskid Sądecki.
Jan Flis w pracy „Sądeczyzna i jej granice” (Rocznik Sądecki. 1939) do Sądecczyzny zaliczył obszar powiatu nowosądeckiego, wschodnią część limanowskiego oraz skrawki powiatów gorlickiego i brzeskiego. Obecnie jej nazwę używa się najczęściej w odniesieniu do powiatu nowosądeckiego.
Wikipedia
(1.1) Spisz odpadł od Sądecczyzny i od państwa polskiego.
Wiktionary
rzecz. Sącz mrz., Sądeckie n.
przym. sądecki
Wiktionary
(1.1) Sądeckie
Wiktionary
przymiotnik od: Sącz (Nowy Sącz, Stary Sącz), Sądecczyzna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Sączem, dotyczący Sącza
Wiktionary
(1.1) W sądeckim hospicjum powstanie drugi oddział dla osób przewlekle chorych.
Wiktionary
rzecz. Sącz m., Sądecczyzna ż.
Wiktionary
mieszkaniec Nowego lub Starego Sącza
SJP.pl
mieszkanka Nowego lub Starego Sącza
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
regionalnie: naczynie na ciecz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Poznań. drewniane naczynie
Wiktionary
1. sądny dzień - według chrześcijańskich wierzeń religijnych: dzień, w którym ma nastąpić Sąd Ostateczny; także w przenośni - rozgardiasz, awantura, zamieszanie;
2. w związku frazeologicznym "do sądnego dnia" - bardzo długo, w nieskończoność
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. dotyczący sądu, sądzenia
(1.2) daw. skrót|indyw.|indywidualny|indywidualny. taki, który powinien zostać osądzony
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sądownictwo n.
przym. sądowy
Wiktionary
(1.1) sądowy
Wiktionary
forma rządów, w której władza sądownicza nie podlega kontroli władzy ustawodawczej, wykonawczej i obywateli
SJP.pl
dawne imię męskie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
1. władza sądownicza w kraju;
2. ogół organów wymiaru sprawiedliwości w kraju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. ogół instytucji wymiaru sprawiedliwości
(1.2) praw. władza sądowa sprawowana przez instytucje wymiaru sprawiedliwości
Wiktionary
Sądownictwo – oznacza z jednej strony władzę i funkcję wymiaru sprawiedliwości i obowiązującego orzecznictwa, z drugiej – ustrój sądów pewnej kategorii, bądź całego państwa lub społeczności międzynarodowej.
Sądownictwo jest jedną z trzech istotnych funkcji władzy państwowej (władza prawodawcza, wykonawcza i sądowa).
Wikipedia
(1.1) Na tym polega istota sądownictwa w państwie prawa: wyroki mogą się nie podobać, ale władzy wykonawczej nie wolno ich uchylać.
Wiktionary
rzecz. sąd m., sądownik m., sędzia m./ż.
czas. sądzić ndk., sędziować ndk.
przym. sądowniczy, sądowy, sądny
przysł. sądownie
Wiktionary
dotyczący sądownictwa, sądzenia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący sądownictwa
Wiktionary
rzecz. sądownictwo n., sądzenie n., sąd m., sędzia m.
przym. sędziowski
Wiktionary
przysłówek
(1.1) za pośrednictwem sądu
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sądownictwo n.
przym. sądowy
Wiktionary
pracownik sądownictwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba pracująca w sądzie
Wiktionary
rzecz. sądownictwo n.
Wiktionary
przestarzałe: sądowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z sądem
Wiktionary
taki, który może wymierzać sprawiedliwość i prowadzić śledztwo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od sąd administracyjny
Wiktionary
(1.1) Co do zasady postępowanie sądowoadministracyjne nie odbędzie się, jeśli dana sprawa nie była jeszcze rozpoznawana przez organ administracji publicznej.
Wiktionary
IPA: ˌsɔ̃ndɔvɔadmʲĩɲistraˈt͡sɨjnɨ, AS: sõndovoadmʹĩńistracyi ̯ny
Wiktionary
(1.1) administracyjnosądowy
Wiktionary
dotyczący sądu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z sądem (instytucją)
(1.2) związany z sądem (budynkiem)
Wiktionary
(1.1) Jutro sędzina Maria wyda swój pierwszy wyrok sądowy.
(1.2) Parking sądowy znów jest całkowicie zajęty.
Wiktionary
IPA: sɔ̃nˈdɔvɨ, AS: sõndovy
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sędzia mos. / ż., sądownictwo n., sądzenie n.
czas. sądzić ndk., osądzić dk.
przym. sądny
przysł. sądownie
Wiktionary
Sądrożyce – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Twardogóra.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sądzić.
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sędzia ż./mos.
Wiktionary
1. pełnić funkcję sędziego, rozpatrywać sprawę sądową;
2. oceniać, osądzać;
3. uważać, być zdania, mniemać;
4. przestarzale: przyznawać coś komuś (dziś tylko w wyrażeniu "coś jest komuś sądzone" - coś jest czyimś przeznaczeniem)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) oceniać, jak należy zakwalifikować określony stan rzeczy z punktu widzenia prawa
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) mieć o czymś jakieś zdanie
czasownik zwrotny niedokonany sądzić się (dk. brak)
(3.1) prowadzić z kimś spór sądowy
Wiktionary
(1.1) Dostałem wezwanie do sądu. Będą sądzić mojego sąsiada za rzekome paserstwo.
(2.1) Co sądzisz o naszej nowej nauczycielce matematyki?
(3.1) Joanna długo sądziła się z byłym mężem o alimenty.
Wiktionary
IPA: ˈsɔ̃ɲd͡ʑit͡ɕ, AS: sõńʒ́ić
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sędzia mos./ż., sędzina ż., sędziostwo n., odsądzenie n., odsądzanie n., osądzenie n., osądzanie n., posądzenie n., posądzanie n., przesądzenie n., przesądzanie n., przysądzenie n., przysądzanie n., rozsądzenie n., rozsądzanie n., wysądzenie n., zasądzenie n., zasądzanie n., sędziowanie n.
czas. odsądzić dk., odsądzać ndk., osądzić dk., osądzać ndk., posądzić dk., posądzać ndk., przesądzić dk., przesądzać ndk., przysądzić dk., przysądzać ndk., rozsądzić dk., rozsądzać ndk., wysądzić dk., zasądzić dk., zasądzać ndk., sędziować ndk.
przym. sądowy, sędziowski
Wiktionary
(2.1) myśleć, uważać
Wiktionary
potocznie:
1. wezwanie do sądu;
2. zakład medycyny sądowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) list z sądu
Wiktionary
rzecz. sąd mrz.
Wiktionary
4 metry sześcienne drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stos drewna o objętości 4 m³;
(1.2) pot. każdy stos drewna
Wiktionary
Sąg – rodzaj jednostki miary objętości drewna, która jest stosowana w leśnictwie oraz drzewnictwie. Każdy sąg zawiera stos drewna o objętości 4 m³(p) (metry przestrzenne) z jednego sortymentu.
Wikipedia
(1.1) Ojciec przywiózł z lasu trzy sągi drewna.
Wiktionary
IPA: sɔ̃ŋk, AS: sõŋk
Wiktionary
czas. sięgać, sięgnąć
Wiktionary
(1.1) daw. gwara. sąga
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: sąg
SJP.pl
glista płaska z gatunku wirków
SJP.pl
Sąpolnica – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Nowogard, przy drodze wojewódzkiej nr 106 Rzewnowo - Stargard - Pyrzyce.
Według danych z 1 stycznia 2011 roku wieś liczyła 75 mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Sąpolno (kaszub. "Sąpólno", "Sąpòlniô" lub też "Sãpòlno", niem. "Sampohl", dawniej "Szampolnieii", "Sampolno") – wieś w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Przechlewo. Leży przy trasie linii kolejowej Miastko-Człuchów (obecnie zawieszonej).
Wikipedia
1. ten, kto mieszka w pobliżu kogoś;
2. ktoś znajdujący się w danej chwili tuż obok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, której dom / mieszkanie jest blisko czyjegoś domu / mieszkania
(1.2) ogólnie ktoś, kto ma działkę itp. obok innej albo siedzi obok kogoś w teatrze, szkole itp.
(1.3) kraj, który graniczy z danym państwem
Wiktionary
Są
Wikipedia
(1.1) Ewa pożyczyła od sąsiada szklankę mąki.
(1.1) Sąsiedzi naprzeciwko kupili w tym miesiącu od razu dwa szare nieużywane samochody.
(1.2) Mój sąsiad z lewej cały seans chrapał.
(1.3) Jelenie sika są w Polsce rzadkością, jednak nasi południowi sąsiedzi mają bardzo liczną populację i przepiękne gwizdowiska.
Wiktionary
IPA: ˈsɔ̃w̃ɕat, AS: sõũ̯śat
Wiktionary
rzecz. sąsiedztwo n.
:: fż. sąsiadka ż., sąsiadeczka ż.
czas. sąsiadować
przym. sąsiedzki, sąsiedni
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk somsiad
Wiktionary
1. ten, kto mieszka w pobliżu kogoś;
2. ktoś znajdujący się w danej chwili tuż obok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. sąsiadka
forma rzeczownika.
(2.1) zob. sąsiad.
Wiktionary
IPA: sɔ̃w̃ˈɕada, AS: sõũ̯śada
Wiktionary
zdrobnienie od: sąsiadka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: sąsiadka
Wiktionary
IPA: ˌsɔ̃w̃ɕaˈdɛt͡ʃka, AS: sõũ̯śadečka
Wiktionary
rzecz. sąsiadka ż., sąsiad m.
przym. sąsiedni, sąsiedzki
Wiktionary
zdrobnienie od: sąsiad
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kobieta, która mieszka w pobliżu kogoś;
2. kobieta znajdująca się w danej chwili tuż obok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej, której dom / mieszkanie jest blisko czyjegoś domu / mieszkania
(1.2) ogólnie: ktoś płci żeńskiej, kto ma działkę itp. obok innej albo siedzi obok kogoś w teatrze, szkole itp.
Wiktionary
Sąsiadka (dawniej Sutiejsk lub Sąciaska) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Sułów. Leży nad rzeką Pór.
Wieś jest sołectwem w gminie Sułów. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 395 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Ewa pożyczyła od sąsiadki szklankę mąki.
Wiktionary
IPA: sɔ̃w̃ˈɕatka, AS: sõũ̯śatka
Wiktionary
rzecz. sąsiedztwo n.
:: zdrobn. sąsiadeczka ż.
:: fm. sąsiad
czas. sąsiadować ndk.
przym. sąsiedzki, sąsiedni
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sąsiadować.
Wiktionary
czas. sąsiadować ndk.
przym. sąsiedzki
Wiktionary
1. mieszkać w pobliżu kogoś;
2. siedzieć obok kogoś;
3. być położonym obok, graniczyć z czymś
SJP.pl
czasownik
(1.1) mieszkać w pobliżu kogoś
(1.2) być położonym obok czegoś
Wiktionary
(1.2) Polska sąsiaduje z Niemcami.
Wiktionary
IPA: ˌsɔ̃w̃ɕaˈdɔvat͡ɕ, AS: sõũ̯śadovać
Wiktionary
rzecz. sąsiedztwo n., sąsiad m., sąsiadka ż., sąsiadowanie n.
przym. sąsiedzki, sąsiedni
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. mieszkać w pobliżu kogoś;
2. siedzieć obok kogoś;
3. być położonym obok, graniczyć z czymś
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
położony w pobliżu czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o terenie, państwie: bezpośrednio graniczący
(1.2) leżący najbliżej
(1.3) położony niedaleko
Wiktionary
(1.1) Sama wezwała straż pożarną. Mieści się w sąsiednim budynku, ale przyjazd trwał wieczność.
(1.1) Razu pewnego w sąsiedniej dzielnicy pojawił się nowy człowiek.
(1.2) Nagle w sąsiednim pokoju zadzwonił telefon.
Wiktionary
IPA: sɔ̃w̃ˈɕɛdʲɲi, AS: sõũ̯śedʹńi
Wiktionary
rzecz. sąsiadeczka ż., sąsiad mos., sąsiadka ż., sąsiedztwo n.
czas. sąsiadować ndk.
przym. sąsiedzki
Wiktionary
(1.1) ościenny, sąsiadujący, graniczący, przylegający, przyległy
(1.2) następny, sąsiadujący
(1.3) bliski, niedaleki, nieodległy, okoliczny, pobliski
Wiktionary
dotyczący sąsiada, sąsiedztwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy sąsiadowi, należący do sąsiada, taki jak między sąsiadami
Wiktionary
(1.1) Co jakiś czas w bloku można usłyszeć o sąsiedzkich sporach, po których musiała interweniować policja.
(1.1) Miesiąc temu do naszego sąsiedzkiego grona dołączył czarnoskóry profesor akademicki.
Wiktionary
IPA: sɔ̃w̃ˈɕɛt͡sʲci, AS: sõũ̯śecʹḱi
Wiktionary
rzecz. sąsiad m., sąsiadka ż., sąsiadeczka ż., sąsiadowanie n.
czas. sąsiadować ndk.
przym. sąsiedni
przysł. po sąsiedzku
Wiktionary
1. znajdowanie się lub mieszkanie w pobliżu kogoś, czegoś;
2. miejsca, okolica najbliżej czegoś położone;
3. osoba lub osoby znajdujące się lub mieszkające w pobliżu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) to, co znajduje się w pobliżu
(1.2) osoby mieszkające nieopodal
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W sąsiedztwie nie znaleźliśmy podobnych aut.
Wiktionary
IPA: sɔ̃w̃ˈɕɛt͡stfɔ, AS: sõũ̯śectfo
Wiktionary
rzecz. sąsiad m., sąsiadka ż.
czas. sąsiadować
przym. sąsiedni
Wiktionary
(1.1) otoczenie, pobliże, bliskość, okolica
(1.2) sąsiedzi, dzielnica
Wiktionary
miejsce na zboże w stodole; zasiek; zapole
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. wydzielona część stodoły, w której magazynuje się siano, zboże lub słomę
(1.2) daw. reg. część spichrza przeznaczona na magazynowanie zboża
(1.3) roln. skrzynia na ziarno
Wiktionary
(1.1) Zdumiewał się poruszony do łez, gdy naraz posłyszał za sobą w sąsieku ostre trzeszczenie słomy.
(1.1) Będąc latem na wsi, często spaliśmy w sąsieku.
Wiktionary
IPA: ˈsɔ̃w̃ɕɛk, AS: sõũ̯śek
Wiktionary
(1.1) war. zasiek
Wiktionary
Sąspów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Jerzmanowice-Przeginia, w górnej części Doliny Sąspowskiej.
Wieś znajduje się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Przez Sąspów płynie rzeczka Sąspówka, która ma 5 źródeł.
Wikipedia
dawna jednostka długości równa rozpiętości ramion ludzkich; siąg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. metrol. jednostka długości, używana do pocz. XX w., równa odległości między dłońmi rozpostartych ramion mężczyzny, czyli około 1,7 m;
Wiktionary
Sążeń – wspólna nazwa różnych jednostek długości; nie są one metryczne, lecz antropometryczne – oparte na rozpiętości ramion dorosłego mężczyzny. Różne sążnie w zaokrągleniu do jednej cyfry znaczącej są równe dwóm metrom (2 m).
W Polsce sążeń (lub inaczej siąg albo siąga) zmieniał się na przestrzeni wieków, oscylując w granicach 2 metrów:
Wikipedia
(1.1) Oddalili się tak owym chodnikiem o trzydzieści sążni od skarp fortu.
Wiktionary
IPA: ˈsɔ̃w̃ʒɛ̃ɲ, AS: sõũ̯žẽń
Wiktionary
przym. sążniowy, sążnisty, sążniowaty
przysł. sążniście
rzecz. sążnistość ż., sążniowość ż.
Wiktionary
(1.1) klafter
Wiktionary
przymiotnik od: sążeń
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: sążnisty
SJP.pl
odznaczający się potężnymi rozmiarami, zwłaszcza bardzo długi, bardzo wysoki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. odznaczający się wielkimi rozmiarami
(1.2) książk. o tekście: bardzo długi, często w złym znaczeniu
Wiktionary
(1.1) W ogrodzie gęstwa i plątanina pni, konarów, gałęzi, liści i owoców była nieprzejrzana; na domiar wszystkiego zasłaniał je sążnisty płot.
(1.2) Pierwszego października weszła w życie ekologiczna „ustawa matka” – Prawo ochrony środowiska. To sążnista księga z kilkuset artykułami, które mają tworzyć podstawę dla przeniesienia do polskiego systemu prawnego dyrektyw ekologicznych obowiązujących w krajach Unii Europejskiej.
Wiktionary
rzecz. sążeń mrz.
przysł. sążniście
Wiktionary
(1.1) duży, wielki, ogromny, przeogromny, gigantyczny
(1.2) obszerny, długi, rozwlekły, rozciągły
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób sążnisty
Wiktionary
(1.1) W pierwszych latach po wojnie odbywały się co 15 września uroczystości lotnictwa brytyjskiego i wszystkie dzienniki i czasopisma w Wielkiej Brytanii rozpisywały się sążniście na temat Bitwy o Brytanię 1940 roku, ale o Polakach była na ogół cisza, a jeśli napomknienie, to wstydliwie skąpe, półgębkowe albo nawet wyraźnie naciągane (…)
Wiktionary
rzecz. sążeń mrz., sążnistość ż., sążniowość ż.
przym. sążniowy, sążnisty
Wiktionary
(1.1) obszernie, rozwlekle
Wiktionary
mieszany zasiew pszenicy z żytem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszany zasiew pszenicy z żytem
Wiktionary
Sążyca – mieszany zasiew żyta z pszenicą, bardzo rzadko stosowany, jedynie w surowszych warunkach klimatycznych, mniej odpowiednich dla samej pszenicy.
Wikipedia
(1.1) Sążycę sieje się, gdy warunki lokalne niezbyt odpowiadają wegetacji pszenicy.
Wiktionary
IPA: sɔɯ̯̃ˈʒɨt͡sa, AS: sõũ̯žyca
Wiktionary
z botaniki: ślad po gałązce
SJP.pl
1. przypominający kształtem sęczek, podobny do sęczka;
2. mający wiele sęczków
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
ślad na powierzchni deski po wypadłym lub spiłowanym sęku
SJP.pl
Sędańsk (Sedańsk, Seedanzig) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Szczytno.
Niewielka wieś leżąca przy północnym krańcu Jeziora Sędańskiego, ok. 3 km na południowy zachód od Szczytna. Dojazd wyłącznie drogą gruntową, przedłużeniem ul. Partyzantów. Tereny wokół wsi nieco podmokłe.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sędowo (niem. "Königstreu") – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Dąbrowa.
Wikipedia
Sędraszyce (nazwa oboczna: Sandraszyce) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Cieszków.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Sędrowo (niem. "Sendrowen", w latach 1938-1945 "Treudorf") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Wielbark. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wieś mazurska, położona w pobliżu ujścia rzeki Wałpuszy do Omulwi, z ciekawym architektonicznie budynkiem starej szkoły (z początku XX w.).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. osoba wydająca sąd;
2. funkcjonariusz publiczny uprawniony do orzekania w sprawach należących do właściwości sądów i trybunałów, na zasadach niezawisłości i bezstronności;
3. osoba uprawniona do prowadzenia i oceniania zawodów sportowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. osoba, która wydaje wyroki w sądzie;
(1.2) sport. osoba, która pilnuje przestrzegania przepisów w zawodach sportowych
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) praw. kobieta, która wydaje wyroki w sądzie
(2.2) sport. kobieta, która pilnuje przestrzegania przepisów w zawodach sportowych
Wiktionary
Sę
Wikipedia
(1.1) Ten sędzia sądzi w sądzie rodzinnym od dwóch lat.
(1.2) Sędzia ukarał zawodnika za brutalny faul żółtą kartką.
(2.1) Otrzymałam od pani sędzi jasną odpowiedź: P. zeznała, że była w sekcie, ale już nie jest.
Wiktionary
IPA: ˈsɛ̃ɲd͡ʑa, AS: sẽńʒ́a
Wiktionary
rzecz. paleosędzia mos., neosędzia mos., sąd m., sędziostwo nmos., sędzina ż., osąd m., sądzenie n., zasądzenie n., osądzenie n., sędziowanie n., sądownictwo n.
czas. sądzić ndk., zasądzić dk., osądzić dk., sędziować ndk.
przym. sędziowski, sądowy, sądowniczy, neosędziowski
Wiktionary
(1.2) arbiter
(2.1) sędzina
(2.2) sędzina
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Sędziejowice
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Sędzimierz (niem. "Neugericht") – nieoficjalna osada wsi Walim, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Walim.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Sędzimir, Sędomir – staropolskie imię męskie, złożone z członu "Sędzi-" („sądzić”) oraz członu "-mir" („pokój, spokój, dobro”). Być może oznaczało „ten, komu sądzone jest życie w pokoju”. Od tego imienia, występującego w całej Słowiańszczyźnie (por. czes., rus. i serbsko-chor. "Sudomir") pochodzi nazwa miasta Sandomierz.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Sędzimir z żoną; Sędzimirowie
SJP.pl
Sę
Wikipedia
Sędzimir z żoną; Sędzimirostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sędzimira lub z nim związany
SJP.pl
1. potocznie: kobieta sędzia;
2. przestarzale: żona sędziego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kobieta, która wydaje wyroki w sądzie
(1.2) przest. żona sędziego
Wiktionary
(1.1) Wystudiowany szloch powódki ani przez chwilę nie zwiódł doświadczonej sędziny.
(1.1) Na mojej sprawie rozwodowej czułem się jak jakiś najgorszy element aspołeczny. Sędzina mnie pyta, czy piłka nożna jest dla mnie ważniejsza niż moja żona.
Wiktionary
IPA: sɛ̃ɲˈd͡ʑĩna, AS: sẽńʒ́ĩna
Wiktionary
rzecz. sąd mrz., sędziostwo n., osąd mrz.
:: fm. sędzia mos.
czas. sądzić, zasądzić, sędziować
przym. sędziowski
Wiktionary
(1.1) ofic. sędzia
Wiktionary
Sędziniec – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Wysoka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
W miejscowości był przystanek kolejowy Sędziniec.
Wikipedia
Sędzinko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Duszniki.
Wikipedia
nadmierna władza w rękach sądów
SJP.pl
sędzia z żoną
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) praw. pełnić funkcję sędziego w sądzie
(1.2) sport. być sędzią na zawodach sportowych
Wiktionary
rzecz. sędzia m., sąd m., sądzenie n., sędzina ż., sądownictwo n.
przym. sędziowski
czas. sądzić
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący sędziego lub kolegium orzekającego, związany z sędzią lub kolegium orzekającym
Wiktionary
(1.1) Ta droga obrony jest mało skuteczna, jednak czasami pozwala wzbudzić współczucie w członkach składu sędziowskiego lub w przysięgłych.
Wiktionary
rzecz. neosędzia mos., sąd mrz., sędzia mos., sędziostwo nmos., sędzina ż., osąd mrz., sądzenie n., zasądzenie n., osądzenie n., sędziowanie n., sądownictwo n.
czas. sądzić ndk., zasądzić dk., osądzić dk., sędziować ndk.
przym. sądowy, sądowniczy
Wiktionary
ptak z rodziny trogonów, zamieszkujący Amerykę Południową, podzwrotnikową Afrykę i Indochiny
SJP.pl
mieszkaniec Sędziszowa lub Sędziszowa Małopolskiego (miast w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Sędziszowa lub Sędziszowa Małopolskiego (miast w Polsce)
SJP.pl
Sędziszowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Bejsce. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Sędziszowa, Sędziszów, Sędziszów Małopolski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sędziszowem, dotyczący Sędziszowa
Wiktionary
rzecz. Sędziszów mrz.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
}|- class="grafika iboxs"
Sędziszów – miasto w woj. świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, nad Mierzawą. Jest siedzibą miejsko-wiejskiej gminy Sędziszów. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.
W mieście swoją siedzibę ma od 1974 roku Fabryka Kotłów Sefako, produkująca kotły energetyczne. Zajmuje teren sędziszowskiej podstrefy Specjalnej Strefy Ekonomicznej „Starachowice”.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Sędzisława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu "Sędzi-" („sądzić”) oraz członu "-sława" („sława”). Być może oznaczało „ta, której sądzona jest sława”. Imię wystąpiło w średniowiecznych dokumentach w 1250 r., a w męskiej formie w 1211.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sędzisławy lub z nią związany
SJP.pl
Sędzisław z żoną; Sędzisławowie
SJP.pl
Sędzisław z żoną; Sędzisławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sędzisława lub z nim związany
SJP.pl
ekspresywnie: sędzia
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: sędziwie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sędziwojewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września.
Wieś szlachecka, własność wojewody płockiego Piotra Potulickiego, około 1580 roku leżała w powiecie gnieźnieńskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
Sędziwój z żoną; Sędziwojowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sędziwoja lub z nim związany
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: sędziwy
SJP.pl
1. bardzo stary;
2. świadczący o długim życiu;
3. pochodzący z dawnych czasów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bardzo stary
Wiktionary
(1.1) Niech zawsze należytą ma cześć wiek sędziwy.
Wiktionary
IPA: sɛ̃ɲˈd͡ʑivɨ, AS: sẽńʒ́ivy
Wiktionary
rzecz. sędziwość ż.
przysł. sędziwie
Wiktionary
(1.1) leciwy, wiekowy; książk. matuzalemowy
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. ślad na desce lub pniu po wrośnięciu gałęzi;
2. fragment uschniętej lub odciętej gałęzi wystającej z pnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kawałek starej, uschniętej gałęzi przy pniu drzewa
(1.2) wrośnięta w pień drzewa część konaru, która po ścięciu stanowi wadę drewna;
(1.3) łow. zakończenie palczastego poroża daniela
Wiktionary
Sęki – grupa wad drewna określająca wrośnięte w drewno pnia części gałęzi o węższych przyrostach rocznych i barwie zazwyczaj ciemniejszej niż otaczające drewno.
Wikipedia
(1.2) Powierzchnia drewna nie została wyszlifowana ani polakierowana – widać było wszystkie groteskowe sęki i pierścienie, które w oczach Wookieech pełniły rolę dekoracyjną.
Wiktionary
IPA: sɛ̃ŋk, AS: sẽŋk
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. sęczek m.
przym. sękowy, sękaty
Wiktionary
1. rodzaj słodkiego ciasta pieczonego w kształcie sękatego pnia drzewa; baumkuch, bankuch, baumkuchen;
2. kij sękaty; drzewo gałęziste, sękate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. rodzaj wypieku cukierniczego przygotowywanego na obrotowym ruszcie;
Wiktionary
Sę
Wikipedia
IPA: ˈsɛ̃ŋkat͡ʃ, AS: sẽŋkač
Wiktionary
rzecz. sęk m.
przym. sękaty
Wiktionary
(1.1) dziad, bankuch
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
obrabiarka do wyrównywania miejsc występowania sęków; łaciarka
SJP.pl
Sękatość – wskaźnik liczby znajdujących się w jednostce długości, powierzchni lub w okółku sęków liczonych na pobocznicy drewna okrągłego lub na tarcicy. Sękatość podaje się w sztukach: na 1 metr [m], na 1 metr kwadratowy [m²], na okółek lub jego część. Przy pomiarze i ocenie tarcicy mierzy się też powierzchnię widocznych sęków i odnosi do powierzchni bocznej tarcicy.
Wikipedia
pokryty sękami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pokryty sękami
Wiktionary
(1.1) Wypadały teraz przed jego oczy smugi zarośli, jakich jeszcze nigdy nie widział, płoty z sękatych, nieociosanych żerdzi, na których wisiały przedziwne, niezmiernie długie sople lodu…
Wiktionary
IPA: sɛ̃ŋˈkatɨ, AS: sẽŋkaty
Wiktionary
rzecz. sęk m., sękatość n., sękacz mrz.
przym. sękowy
Wiktionary
→ sęk
SJP.pl
Sękowa – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, nad rzeką Sękówką, dopływem Ropy. Miejscowość jest siedzibą tejże gminy i parafii św. Józefa Oblubieńca NMP, należącej do dekanatu Gorlice, diecezji rzeszowskiej.
Wikipedia
1. przypominający kształtem sęk, podobny do sęka;
2. mający wiele sęków; sękaty
SJP.pl
mieszkaniec Sękowej lub Sękowa
SJP.pl
mieszkanka Sękowej lub Sękowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Sękowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
drapieżny ptak żywiący się głównie padliną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. padlinożerny ptak o szerokich skrzydłach i niemal nagiej głowie i szyi;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przen. osoba, która żeruje na kimś
forma czasownika.
(3.1) 2. os. lp. rozk. od: sępić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wczoraj widzieli kilka wielkich antylop i kilka strusi uciekających na wschód, co jest znakiem, że tam musi być jakiś wodopój, a wobec tego, kto nie jest głupcem i kto ma w piersi serce nie zająca, ale lwa lub bawołu, ten będzie wolał iść naprzód, choćby w pragnieniu i męce, niż leżeć i czekać tu na sępy albo hieny.
Wiktionary
IPA: sɛ̃mp, AS: sẽmp
Wiktionary
rzecz. sępnik m., sępienie n., wysępienie n., zasępienie n., sępice nmos.
czas. sępić ndk., wysępić dk., zasępić się dk.
przym. sępi
Wiktionary
dotyczący sępa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zool. związany z sępem, dotyczący sępa
(1.2) książk. charakterystyczny dla sępa, taki jak u sępa
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: sępić
Wiktionary
IPA: ˈsɛ̃mpʲi, AS: sẽmpʹi
Wiktionary
rzecz. sęp m., sępik m., sępienie n., wysępienie n., sępnik mrz.
czas. sępić ndk., wysępić dk.
Wiktionary
gatunek nowogwinejskiego ptaka z rzędu papugowych
SJP.pl
Sępica ("Psittrichas fulgidus") – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny sępic (Psittrichasidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Psittrichas. Występuje w górach Nowej Gwinei. Narażony na wyginięcie.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Psittrichasinae|ref=tak., podrodzina ptaków z rodziny papug wschodnich;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: sępica
Wiktionary
Sępice (Psittrichasidae) – rodzina ptaków z rzędu papugowych (Psittaciformes).
Wikipedia
rzecz. sęp mzw., sępica ż.
Wiktionary
Sępichów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Nowy Korczyn. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez wieś przechodzi zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|sępić.
Wiktionary
czas. sępić
rzecz. sęp mzw., sępnik mrz.
przym. sępi
Wiktionary
filemon sępiogłowy - gatunek ptaka z rodziny miodojadów
SJP.pl
potocznie:
1. wypraszać, wyłudzać coś (zwłaszcza pieniądze) od kogoś;
2. żałować, skąpić czegoś komuś
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) pot. natrętnie prosić o coś
Wiktionary
IPA: ˈsɛ̃mpʲit͡ɕ, AS: sẽmpʹić
Wiktionary
rzecz. sęp m., sępienie n., sępnik mrz.
przym. sępi
czas. wysępić dk.
Wiktionary
(1.1) żebrać
Wiktionary
sępnik różowogłowy - gatunek amerykańskiego ptaka z rodziny kondorowatych; urubu różowogłowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ornit. duży ptak padlinożerny z rodziny kondorowatych
Wiktionary
(1.1) Naturalną dietę sępników stanowi padlina.
Wiktionary
rzecz. sęp mzw., sępienie n.
czas. sępić ndk.
przym. sępi
Wiktionary
Sępochów – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Kołbiel.
Wieś szlachecka Sępochowo położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie garwolińskim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Sępolno, Sępólno Krajeńskie
SJP.pl
bylina z rodziny gesneriowatych; fiołek afrykański, saintpaulia
SJP.pl
Sępolia ("Saintpaulia" H.Wendl.) – rodzaj bylin z rodziny ostrojowatych. Należy do niego 20 gatunków pochodzących z Afryki.
Wikipedia
1. wieś w Polsce;
2. część Wrocławia
SJP.pl
Sę
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
}|-
Sępopol (tuż po wojnie "Szepepel", "Szępopel", niem. "Schippenbeil") – miasto w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Sępopol. Ośrodek rzemieślniczo-usługowy.
Miasto położone jest na Nizinie Sępopolskiej, nad Łyną, przy ujściu rzeki Guber. Sępopol leży w historycznych Prusach Dolnych, na obszarze dawnej Barcji.
Wikipedia
mieszkaniec Sępopola (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Sępopola
(1.2) osoba pochodząca z Sępopola, urodzona w Sępopolu
Wiktionary
rzecz. Sępopol m.
:: fż. sępopolanka ż.
przym. sępopolski
Wiktionary
mieszkanka Sępopola (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Sępopola
(1.2) kobieta pochodząca z Sępopola, urodzona w Sępopolu
Wiktionary
rzecz. Sępopol m.
:: fm. sępopolanin m.
przym. sępopolski
Wiktionary
przymiotnik od: Sępopol
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sępopolem, dotyczący Sępopola
Wiktionary
rzecz. Sępopol mrz., sępopolanin m., sępopolanka ż.
Wiktionary
roślina pnąca z rodziny wielosiłowatych; kobea
SJP.pl
sępowronka żółtogardła, sępowronka kameruńska - gatunki ptaków z rzędu wróblowych
SJP.pl
drapieżny ptak żywiący się głównie padliną
SJP.pl
mieszkaniec Sępólna Krajeńskiego
SJP.pl
mieszkanka Sępólna Krajeńskiego
SJP.pl
Sętki – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim, w gminie Ulan-Majorat.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Ulan-Majorat. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 282 mieszkańców.
Wikipedia
skrót od:
1. słowa;
2. służba;
3. słowacki; słow.;
4. słoweński; słow.;
5. słowiański; słow.
SJP.pl
przysłówek
(1.1) nieco słabo, w sposób słabawy
Wiktionary
trochę słaby, nieco słaby; osłabiony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieco słaby
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
lekceważąco:
1. osoba słaba fizycznie lub duchowo;
2. słaby uczeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) lekcew. ktoś słaby fizycznie
(1.2) lekcew. ktoś o słabej konstrukcji psychicznej
(1.3) lekcew. słaby uczeń
Wiktionary
(1.1) Na tego słabeusza nie masz co liczyć, wczoraj spuchł przy babcinej węglarce, a nie była pełna.
(1.3) Antek jest dobry z matmy, już pół roku pomaga podciągnąć się jednemu słabeuszowi z 7 d.
Wiktionary
czas. słabnąć ndk., zasłabnąć dk.
przym. słaby
przysł. słabo
rzecz. słabość ż.
Wiktionary
(1.1) charłak, cherlak, cherlawiec, chucherko, chuchrak, chuchro, chuderlak, marnota, mimoza, mizeractwo, mizeraczek, mizerak, mizerota, mizerotka, wymoczek, wyskrobek, zdechlak, zgniłek, zmora; uczn. anemik
(1.2) mięczak
Wiktionary
→ słabeusz; cherlaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta słaba fizycznie
Wiktionary
rzecz. słabość ż.
przym. słaby
Wiktionary
regionalnie: słabiutki
SJP.pl
forma przymiotnika.
(1.1) M. i W. mos. lm. od: słaby
Wiktionary
potocznie: słabeusz
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: słabo
SJP.pl
zdrobnienie od: słaby
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słaby
Wiktionary
(1.1) Dziadzio dowiedział się o jej śmierci w szpitalu. Słabieńki, na transfuzjach i mocnych lekach, wyrwał z siebie przewody kroplówek i zaczął się gorączkowo ubierać.
Wiktionary
IPA: swaˈbʲjɛ̇̃ɲci, AS: su̯abʹi ̯ė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: słaby; słabiutki, słabiuśki
SJP.pl
zdrobnienie od: słabiuśki; słabiuteńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słaby
Wiktionary
(1.1) Martwi piłkarskich kibiców w Żołyni słabiusieńka postawa tamtejszego Błękitu.
Wiktionary
IPA: ˌswabʲjüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: su̯abʹi ̯üśė̃ńḱi
Wiktionary
przym. słaby, słabiutki, słabiuśki
przysł. słabo, słabiutko, słabiuśko, słabiusieńko
Wiktionary
zdrobnienie od: słabiutki; słabiusieńki
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) pot. zdrobn. od: słaby
Wiktionary
(1.1) Niemniej jednak trzeba kolejny raz powiedzieć, że nadal nasza skuteczność jest słabiuteńka - powiedział trener
Wiktionary
IPA: ˌswabʲjuˈtɛ̃ɲci, AS: su̯abʹi ̯utẽńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: słaby; słabiuśki, słabiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: słaby
Wiktionary
(1.1) Od razu zrobili się tacy, jakich znamy na co dzień, powolni, słabiutcy, bardzo cisi.
(1.1) Był bardzo słabiutka, prawie nie przyjmowała żadnych pokarmów.
Wiktionary
IPA: swaˈbʲjutʲci, AS: su̯abʹi ̯utʹḱi
Wiktionary
przym. słaby, słabiuśki, słabiusieńki
przysł. słabo, słabiutko, słabiuśko, słabiusieńko
czas. słabnąć
Wiktionary
(1.1) słabiuśki
Wiktionary
zdrobnienie od: słaby; słabiutki, słabiuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słaby
Wiktionary
IPA: swaˈbʲjüɕci, AS: su̯abʹi ̯üśḱi
Wiktionary
przym. słaby, słabiutki, słabiusieńki
przysł. słabo, słabiutko, słabiuśko, słabiusieńko
Wiktionary
1. potocznie: krucha, słaba rzecz, słaby stan rzeczy;
2. potocznie: słaba strona czegoś;
3. potocznie: osoba tworząca rzeczy o niskiej wartości;
4. przestarzałe: pachwina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. coś mało wartościowe
(1.2) pot. słaba strona kogoś lub czegoś
(1.3) pogard. ktoś tworzący rzeczy niewartościowe
(1.4) daw. wrażliwe na uderzenie miejsce u mężczyzny lub samca zwierząt, okolica podbrzuszna i kroczowa
(1.5) daw. pachwina
Wiktionary
IPA: swaˈbʲizna, AS: su̯abʹizna
Wiktionary
przym. słaby
rzecz. słabość ż.
Wiktionary
przymiotnik od: słabizna
SJP.pl
Słabkowice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
rodzaj sieci rybackiej
SJP.pl
kobieta tracąca siły, omdlewająca
SJP.pl
osoba tracąca siły, omdlewająca
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy czynny od: słabnąć
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) człowiek tracący siły, omdlewający, upadający
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. osłabnąć)
(1.1) tracić siły, stawać się słabszym
(1.2) tracić intensywność
Wiktionary
rzecz. słabeusz mos., słabostka ż., słabość ż.
czas. nasłabieć, osłabnąć dk.
przym. słabiutki, słabowity, słaby
przysł. słabiutko, słabo
Wiktionary
(1.2) łagodnieć, ustępować, zmniejszać się
Wiktionary
przysłówek
(1.1) z niewielką siłą
(1.2) kiepsko
(1.3) niewyraźnie, mało intensywnie, nieznacznie
(1.4) mat. w sensie słabej topologii
Wiktionary
(1.1) Zbyt słabo pociągnąłeś tę dźwignię.
(1.2) Słabo ci poszło.
(1.3) Słabo cię słyszę.
(1.4) Ciąg słabo zbieżny to ciąg zbieżny do słabej granicy.
Wiktionary
IPA: ˈswabɔ, AS: su̯abo
Wiktionary
przym. słaby, słabowity, słabiutki, słabiuśki, słabiusieńki
przysł. słabiutko, słabiuśko, słabiusieńko
rzecz. słabeusz m., słabość ż.
czas. nasłabieć, słabnąć
Wiktionary
Słabocin (niem. "Schlabotschine") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Cieszków.
Wikipedia
rzadko: osoba o słabym charakterze, słabej sile woli
SJP.pl
słabo wytrzymujący obciążenia
SJP.pl
zawierający mały procent czegoś
SJP.pl
Słaborowice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Ostrów Wielkopolski, ok. 8 km na północ od Ostrowa Wielkopolskiego.
Wikipedia
żartobliwie: odznaczający się niewielką siłą fizyczną; niesilny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) żart. gwara. osłabiony, słabawy, nie odznaczający się nadmierną siłą fizyczną; niewydolny, słabujący
Wiktionary
(1.1) Sierota jezdem słabosilna, bronić się nie mogłam.
(1.1) Każden pętak mógł go potem ile chciał sobaczyć, a on palcem nawet nie mógł ruszyć, taki się zrobił słabosilny.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) czyjaś niewielka wada, zwykle jakieś przyzwyczajenie
Wiktionary
czas. słabnąć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Słaboszowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Sędziszów. Ma status sołectwa.
W Słaboszowicach urodził się Stanisław Berini.
Wieś duchowna, własność opactwa cystersów jędrzejowskich położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie ksiąskim województwa krakowskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Słaboszów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Słaboszów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Słaboszów.
W 1595 roku wieś położona w powiecie ksiąskim województwa krakowskiego była własnością starosty chęcińskiego Piotra Myszkowskiego. Do 1954 roku siedziba gminy Nieszków. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Integralna część miejscowości: Cyprianów.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) z ubytkiem słuchu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba z ubytkiem słuchu
Wiktionary
IPA: ˌswabɔswɨˈʃɔ̃nt͡sɨ, AS: su̯abosu̯yšõncy
Wiktionary
(1-2) niedosłyszący
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: słabowicie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: słabowity
SJP.pl
skłonny do chorób, często chorujący; chorowity, wątły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający skłonność do słabego zdrowia
Wiktionary
(1.1) Najważniejszy był jednak tron w Krakowie, uzyskany na zasadzie opieki nad wdową po Leszku Białym Grzymisławie i trzynastoletnim, słabowitym Bolkiem.
Wiktionary
rzecz. słabość ż., słabowitość ż.
czas. słabnąć
przysł. słabo
przym. słaby
Wiktionary
(1.1) chorowity, kruchy, nieodporny, słaby, wątły
Wiktionary
Słabowo (niem. "Slabowen", od 1928 "Langenwiese") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Ryn.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
taki, który słabo widzi
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odczucie osłabienia, braku sił fizycznych lub psychicznych
(1.2) skłonność ku czemuś
(1.3) wybijająca się niedoskonałość, słaba strona
(1.4) brak odporności na zniszczenie
Wiktionary
(1.3) Jego słabością jest łatwe wpadanie w gniew.
(1.3) Kolarz na wyścigu toczy walkę nie tylko z rywalami, ale też z bólem i własnymi słabościami.
(1.3) Pantoflarz to jedno z określeń, których my faceci delikatnie mówiąc nie lubimy. Kojarzy się nam ze słabością, uległością, brakiem własnego zdania i indywidualności.
Wiktionary
IPA: ˈswabɔɕt͡ɕ, AS: su̯abość
Wiktionary
przym. słaby, słabowity
przysł. słabo
rzecz. słabizna ż., słabeusz m., słabeuszka ż.
czas. nasłabieć, słabnąć ndk., osłabnąć dk., osłabiać ndk., osłabić dk., zasłabnąć dk.
Wiktionary
(1.1) bezsilność, niemoc, osłabienie, omdlenie
(1.2) pociąg
(1.3) słaba strona, wada, pięta Achillesa
(1.4) wrażliwość, podatność
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: słaby
SJP.pl
Słabuszewice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Lipnik. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Przez wieś przechodzi zielony szlak rowerowy do Opatowa.
Wikipedia
odznaczający się niewielką siłą fizyczną
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający niewielką siłę fizyczną
(1.2) uległy, nie posiadający silnej woli, psychiki
(1.3) niewyraźny, mało intensywny, nieznaczny
(1.4) mający niewielką wartość, niskiej jakości, marny, kiepski
(1.5) mat. w sensie słabej topologii, czyli dla ustalonego zbioru najmniejszej w sensie inkluzji topologii, względem której każdy element ustalonej rodziny odwzorowań tego zbioru jest ciągły;
(1.6) mający niewielkie stężenie, niską ilość jakiejś substancji rozpuszczonej w sobie
Wiktionary
Słaby (forma żeńska: Słaby lub Słaba; liczba mnoga: Słabi lub Słabowie) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 1815 osób.
Wikipedia
(1.1) Stary Wunderli jest wszakże w tej chwili tak słaby, […] jak dziecko.
(1.5) Ciąg słabo zbieżny to ciąg zbieżny do słabej granicy.
(1.5) Słabe otoczenie zera przestrzeni liniowo-topologicznej.
Wiktionary
IPA: ˈswabɨ, AS: su̯aby
Wiktionary
rzecz. słabość ż., słabeusz m., słabeuszka ż., słabizna ż.
czas. słabnąć, nasłabieć
przysł. słabo, słabiutko, słabiuśko, słabiusieńko
przym. słabiutki, słabiuśki, słabowity, słabiusieńki
Wiktionary
(1.1) wątły, mizerny
(1.2) chwiejny
(1.3) niewielki
(1.4) mizerny, kiepski, pośledni
Wiktionary
Słabęcin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Kruszwica.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) łódź. łatwo
(1.2) pot. ładnie
Wiktionary
IPA: ˈswadʲɲɛ, AS: su̯adʹńe
Wiktionary
Słajkowo (kaszb. "Słajkòwò") – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Choczewo. Wieś jest siedzibą sołectwa Słajkowo, w którego skład wchodzi również Niepoczyn, Żelazno, Przebendowo oraz Przebendówko.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa gdańskiego.
Wikipedia
Słajsino – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Nowogard.
Wieś leży w odległości 11 km od Nowogardu przy drodze wojewódzkiej w woj. zachodniopomorskim.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
Słajszewo (kaszb. "Słajszéwò", niem. "Schlaischow") – stara kaszubska wieś szlachecka w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Choczewo na obszarze Pobrzeża Kaszubskiego nad rzeką Chełst. Wieś jest siedzibą sołectwa Słajszewo, w którego skład wchodzą również Biebrowo i Słajszewko.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słaniać.
Wiktionary
słaniać się - iść chwiejnym krokiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słać.
Wiktionary
IPA: ˈswãɲɛ, AS: su̯ãńe
Wiktionary
czas. słać
rzecz. słańsko n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. szłapa.
Wiktionary
1. rozgłos, powszechne uznanie;
2. opinia, reputacja;
3. sławna osoba
SJP.pl
1. rozgłos, powszechne uznanie;
2. opinia, reputacja;
3. sławna osoba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wielki rozgłos
(1.2) pot. sławna osoba
(1.3) podn. opinia o kimś
(1.4) przest. chwała
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sława to inaczej rozgłos.
(1.2) W Internecie można obejrzeć galerię sław.
(1.3) Rosła jego sława jako niezmordowanego aktywisty.
(1.4) Z cnoty wieczna sława płynie.
Wiktionary
IPA: ˈswava, AS: su̯ava
Wiktionary
rzecz. sławność ż., sławienie n., rozsławienie n., rozsławianie n.
czas. sławić ndk., rozsławić dk., rozsławiać ndk.
przym. sławny
przyr. -sław, -sława
Wiktionary
(1.1) rozgłos, poruszenie, pamięć, popularność
(1.2) znakomitość, postać
(1.3) reputacja, fama
Wiktionary
mieszkaniec Sławatycz (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Sławatycz (wsi w Polsce)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Sławatycze – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Sławatycze. Leży na obszarze Równiny Kodeńskiej, nad Bugiem.
Dawniej miasto magnackie, w końcu XVIII wieku położone było w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego.
Wikipedia
zdrobnienie od: Sławomir (imię męskie)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Sławomir (imię męskie)
SJP.pl
zdrobnienie od: Sławomir (imię męskie); Sławuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia Sławomir
Wiktionary
Sławek – część miasta Wołomin, położona w województwie mazowieckim, w powiecie wołomińskim, w gminie Wołomin. Leży w środkowej części Wołomina, na północ od centrum miasta i linii kolejowej.
Wikipedia
(1.1) Moim najlepszym kolegą jest Sławek.
Wiktionary
IPA: ˈswavɛk, AS: su̯avek
Wiktionary
rzecz. Sławomir mos., Sławomirek mos., Sławuś mos., Bogusław mos., Tomisław mos.
Wiktionary
(1.1) Sławuś, Sławomirek
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: sławetny
SJP.pl
1. taki, o którym dużo się mówi, wsławiony czymś niechlubnym; głośny, okrzyczany;
2. dawniej: cieszący się sławą; sławny, słynny, rozgłośny
SJP.pl
mieszkaniec Sławy
SJP.pl
mieszkanka Sławy
SJP.pl
Sławianka – osiedle typu miejskiego w Rosji, w Kraju Nadmorskim. W 2010 roku liczyło 14 036 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) daw. słowiański
Wiktionary
(1.1) Należałoby sądzić, że nauka o walce złego z dobrym nie była rozwinięta w nauce sławiańskiej, a dwupłciowość bóstw i płodzącej natury wcale w religijną naukę nie wchodziła.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sławice (niem. "Slawitz") – część miasta Opole w Polsce położonego w województwie opolskim.
Miejscowość wraz z obrębem ewidencyjnym wsi włączono do Opola 1 stycznia 2017. Przed włączaniem miejscowość była wsią w Polsce położoną w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Dąbrowa.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Sławno
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sławnem, dotyczący Sławna
Wiktionary
rzecz. Sławno n., Sławnianin mos., Sławnianka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sławy lub z nią związany
SJP.pl
Sławin – wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Sieroszewice.
Sławin leży przy drodze wojewódzkiej nr 450 Kalisz – Wieruszów i drodze lokalnej Ołobok – Psary.
Miejscowość przynależała administracyjnie przed rokiem 1887 do powiatu odolanowskiego.
Wikipedia
Sławinek – dzielnica Lublina w północno-zachodniej części miasta.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sławy lub z nią związany
SJP.pl
Sławiny – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, w gminie Garwolin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Jana Pawła II w Sulbinach.
Wikipedia
głosić czyjąś sławę, wychwalać czyjeś dokonania; opiewać, chwalić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) podn. głosić czyjąś sławę, wychwalać kogoś
czasownik zwrotny niedokonany sławić się
(2.1) daw. słynąć
Wiktionary
(1.1) Co roku w święto Paschy lud izraelski sławił w hymnach i psalmach Jahwe i jego mandatariusza Mojżesza […].
(1.1) Pochwalne mowy pogrzebowe rozpoczęły tę część uroczystości. Sławiąc cnoty poległych, mówcy zwracali się do nich jak do żywych, obiecując im różne podarki i zemstę.
(2.1) Gdyby Polska sławiła się wówczas jakimiś źródłami leczniczymi, zawdzięczalibyśmy temu może wizytę wielkiego pisarza, a w następstwie niezwykły reportaż z naszej szesnastowiecznej rzeczywistości.
Wiktionary
rzecz. sława ż.
przym. sławny
przyr. -sław, -sława
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Sławomira, Sława (imiona żeńskie)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Sławkowa
SJP.pl
mieszkanka Sławkowa
SJP.pl
Sławek z żoną
SJP.pl
1. nazwa kilku wsi w Polsce;
2. nieistniejące miasto w województwie wielkopolskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Sławków
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sławkowem, dotyczący Sławkowa
Wiktionary
rzecz. Sławków mrz.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sławka lub z nim związany
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. miasto w Czechach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Sławna
SJP.pl
mieszkanka Sławna
SJP.pl
dawny stopień wyższy od przysłówka: sławnie (świetnie)
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: sławny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sławniowice ( Groß Kunzendorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Głuchołazy. Historycznie leży na Dolnym Śląsku, na ziemi nyskiej. Położona jest na terenie Przedgórza Paczkowskiego, będącego częścią Przedgórza Sudeckiego. Przepływa przez nią rzeka Mora.
Wikipedia
Zobacz też: Sławniów w innych znaczeniach tej nazwy.
Sławniów – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Pilica.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
miasto w Polsce; 8 wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w województwie zachodniopomorskim;
Wiktionary
Sławno ( Schlawe) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, siedziba władz powiatu sławieńskiego i gminy wiejskiej Sławno, położone na Pobrzeżu Koszalińskim, nad rzeką Wieprzą i strugą Moszczenicą, ok. 20 km od wybrzeża Morza Bałtyckiego.
Wikipedia
(1.1) Sławno jest miastem położonym nad Wieprzą.
(1.1) W Sławnie znajduje się zabytkowy dworzec kolejowy.
Wiktionary
IPA: ˈswavnɔ, AS: su̯avno
Wiktionary
rzecz. Sławnianin mos., Sławnianka ż.
przym. sławieński
Wiktionary
znany szerokiej grupie osób
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma sławę, rozgłos; jest znany wielu osobom
Wiktionary
IPA: ˈswavnɨ, AS: su̯avny
Wiktionary
rzecz. sława
czas. sławić się, sławić
przyr. -sław, -sława
Wiktionary
(1.1) popularny, znany
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
Sławobor – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Sławo-" („sława”) i "-bor" („walczyć, zmagać się”). Może oznaczać „ten, kto sławi walkę”.
Wikipedia
przymiotnik od: Sławoborze
SJP.pl
dawne imię męskie
SJP.pl
Sławoborze (niem. "Stolzenberg") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Sławoborze przy drodze wojewódzkiej 162.
Miejscowość jest siedzibą gminy Sławoborze. Partnerem wsi jest niemieckie Loiching.
Wikipedia
Sławocin ( "Schlabrendorf") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kolsko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Sławoj – imię męskie, nienotowane w dawnych dokumentach i stanowiące najprawdopodobniej XIX-wieczny neologizm stworzony na wzór dwuczłonowych imion słowiańskich. Istniało natomiast staropolskie imię złożone z tych samych dwóch członów w zmienionej kolejności: Wojsław.
Wikipedia
drewniana ubikacja podwórzowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. iron. drewniana ubikacja na podwórzu;
Wiktionary
Sławojka (także: wychodek, latryna, wygódka, ustęp zewnętrzny) – rodzaj ubikacji w postaci wolnostojącej drewnianej budki, z umieszczoną weń poziomą deską sedesową i suchym dołem kloacznym pod nią.
Czasem nazwy "sławojka" używa się także w formie rozszerzonej do oznaczenia jakiejkolwiek ubikacji lub jako eufemistyczne określenie ustronnej toalety będącej celem czyjejś dyskretnej podróży w celach defekacyjnych.
Wikipedia
(1.1) U moich dziadków do niedawna chodziło się do sławojki.
Wiktionary
IPA: swaˈvɔjka, AS: su̯avoi ̯ka
Wiktionary
(1.1) wychodek, wygódka
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Sławomierz (nazwa oboczna: Kalcewo, niem. "Karlshof") – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. W latach 1975–1998 osada należała do województwa koszalińskiego. Według danych UM, na dzień 31 grudnia 2014 roku osada miała 4 stałych mieszkańców. Osada wchodzi w skład sołectwa Wicewo.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Sławomira
Wiktionary
Zobacz też: Sławomir (piosenkarz).
Sławomir, Sławimir, Sławomier, Sławmir – staropolskie męskie imię pochodzenia słowiańskiego, złożone z członów "Sławo-" („sława, sławić”) i "-mir" („pokój, spokój, dobro, świat”). Imię to prawdopodobnie znaczyło tyle, co „ten, który zdobywa sławę poprzez pokój, pokojowe zachowanie, zaprowadzanie porządku, spokoju” (w przeciwieństwie do imion typu Borzysław, w których sława zdobywana jest w walce).
Wikipedia
(1.1) Dzięki panu Sławomirowi mieliśmy fantastyczne wycieczki.
Wiktionary
IPA: swaˈvɔ̃mʲir, AS: su̯avõmʹir
Wiktionary
rzecz. Sławomirowa ż., Sławomirówna ż., Sławomirostwo lm m., Sławkowa ż.
:: zdrobn. Sławek m., Sławuś m., Sławeczek m.
:: fż. Sławomira ż.
przym. Sławomirowy, Sławkowy, Sławeczkowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Sławek, Sławeczek, Sławunio, Sławuś
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Sławomir
Wiktionary
Sławomira – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Sławo-" („sława”) i "-mira" („pokój, spokój, dobro”). Mogło oznaczać „sławiąca pokój”. Notowane w źródłach od 1386 roku, występujące także w wariantach Sławomirz (fem.) i Sławomirza. Przykładowe dawne możliwe zdrobnienia: Sławna, Sławka, Sławnica, Sławocha.
Wikipedia
IPA: ˌswavɔ̃ˈmʲira, AS: su̯avõmʹira
Wiktionary
rzecz. Sławomir mos.
Wiktionary
Sławomir z żoną; Sławomirowie
SJP.pl
Sławomir z żoną; Sławomirostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sławomira lub z nim związany
SJP.pl
kraina we wschodniej Chorwacji; Slawonia
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Sławosz – staropolskie męskie imię słowiańskie. Zdrobniona forma dwuczłonowych imion typu Sławomir, Sławosław, Mirosław, Dziwisław z członem "Sław-" albo "-sław". Również imię używane samodzielnie o znaczeniu „sławny, znakomity, godny chwały”.
W źródłach polskich poświadczone w XII wieku w "Bulli gnieźnieńskiej" z 1136 roku.
Wikipedia
Sławosz z żoną; Sławoszowie
SJP.pl
Sławosz z żoną; Sławoszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Sławosza lub z nim związany
SJP.pl
Sławoszyno (kaszb. "Sławòszëno", niem. "Slawoschin") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 215. Ma status sołectwa.
W najbliższej okolicy (na wschodzie) znajdują się rezerwaty przyrody "Moroszka Bielawskiego Błota" i "Woskownica Bielawskiego Błota". Przebiegała tędy trasa linii kolejowej Puck – Krokowa (wschodnia odnoga linii na Mierzeję Helską).
Wikipedia
Sławosz z żoną; Sławoszostwo
SJP.pl
Sławoszów (niem. "Amaliengrund") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Głubczyce.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa opolskiego.
Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Wikipedia
Sławowice (niem. "Schlanowitz") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wołów.
Wikipedia
→ Sława (miasto)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Sławą, dotyczący Sławy
Wiktionary
rzecz. Sława ż.
Wiktionary
→ Sława (miasto)
SJP.pl
Sławsko (niem. "Alt Schlawe") – wieś w północnej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Sławno. W pobliżu wsi znajdują się ślady starego grodziska. Patrz: Sławsko (grodzisko)
W miejscowości ma remizę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.
Wikipedia
→ Sławuta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto na Wołyniu
SJP.pl
Sławuta ( Славута, jid. סלאוויטא) – miasto rejonowe w obwodzie chmielnickim Ukrainy, na wschodnim brzegu Horynia. Przez Sławutę przepływa rzeczka Utka, która tworzy w centrum rozległy staw miejski i uchodzi do Horynia.
Sławuta położona jest na Wysoczyźnie Wołyńskiej. Średnia temperatura stycznia wynosi -4 °C; roczna suma opadów 600 mm.
Wikipedia
Sławutowo (kaszb. "Sławùtowò" lub też "Wieldżé Sławùtowò", niem. "Groß Schlatau") – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck. Leży na wschodnim skraju Puszczy Darżlubskiej.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Sławutowo". W skład sołectwa wchodzi również Sławutówko.
Wikipedia
Sławutówko (kaszb. "Sławùtówkò" lub też "Môłé Sławùtowò", niem. "Klein Schlatau") – osada kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck. Leży na wschodnim skraju Puszczy Darżlubskiej przy drodze wojewódzkiej nr 216.
Wikipedia
zdrobnienie od: Sławomir (imię męskie); Sławek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia Sławomir
Wiktionary
(1.1) Mój mały synek ma na imię Sławuś.
Wiktionary
IPA: ˈswavuɕ, AS: su̯avuś
Wiktionary
rzecz. Sławomir m., Sławek m.
Wiktionary
(1.1) Sławek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Sławęcice
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. rozkładać pościel, przygotowywać miejsce do spania; rozściełać;
2. porządkować pościel po spaniu; zaściełać;
3. rozkładać (słomę w stajni itp.)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. wyprawiać, kierować kogoś dokądś, przekazywać coś komuś
(1.2) rozkładać pościel, przygotowywać miejsce do spania, także: składać pościel po spaniu
(1.3) rozkładać słomę jako podściółkę dla zwierząt
Wiktionary
(1.1) W pewnym momencie znalazła się w Ankarze, skąd słała rozpaczliwe listy, poszukując kogokolwiek z rodziny.
(1.2) Z delikatnej rozmowy nic nie wyszło, bo gdy wkradłem się z Checi do mojego pokoju, to w środku była mama i słała mi łóżko.
(1.2) Przyjeżdżałam do syna dzień w dzień; albo leżał na łóżku, albo wstawał i słał łóżko na nowo.
Wiktionary
IPA: swat͡ɕ, AS: su̯ać
Wiktionary
rzecz. przesyłka ż., posłanie n., słanie n., słańsko n., przesyłeczka ż.
czas. posłać dk., wysyłać ndk., przesyłać ndk., przesłać dk.
Wiktionary
(1.2) ścielić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) warstwa igliwia, liści, szczątków zwierzęcych i roślinnych itp. pokrywająca ziemię w lesie, ściółka
(1.2) słoma, suche liście itp. podściełane zwierzętom w oborach, stajniach itp., podściółka
Wiktionary
(1.1) Co jest słańsko leśne, wie u nas każdy; są to opadłe z drzew liście, iglice, mech, drobne gałązki, bedłki i z rzadka rosnące zioła, wszystko to pokrywa ziemię leśną, i koniecznie do dobrego drzew wzrostu jest potrzebne.
(1.2) Ledwo się niekiedy tyle słomy zbierze, że się z biedą bydło przez zimę wyżywi, a o przysporzeniu przez słańsko mierzwy, to ani myśleć.
Wiktionary
rzecz. słanie
czas. słać
Wiktionary
(1.1) ściółka
(1.2) podściółka
Wiktionary
potocznie: bardzo słodki, śliczniutki; sweetaśny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) slang. słodki, uroczy
Wiktionary
(1.1) Jaka ta twoja różowa bluzeczka słitaśna.
Wiktionary
IPA: swʲiˈtaɕnɨ, AS: su̯ʹitaśny
Wiktionary
potocznie: selfie, na którym osoba przybiera słodki wyraz twarzy; sweet focia, słit focia, sweetka
SJP.pl
osada na Rusi i w Rosji od XI do XVIII wieku, zamieszkała przez wolnych chłopów, którzy korzystali ze specjalnych ulg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. osada na Rusi w XI-XVIII w., której mieszkańcy byli zwolnieni na pewien czas od ciężarów feudalnych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: swɔˈbɔda, AS: su̯oboda
Wiktionary
1. → Słoboda;
2. rejon słobodzki - dawny rejon w południowej części Socjalistycznej Radzieckiej Republiki Białorusi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Ukrainą Słobodzką, dotyczący Ukrainy Słobodzkiej
Wiktionary
rzecz. Ukraina Słobodzka ż.
Wiktionary
Słocin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Grodzisk Wielkopolski.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
słocza cukrowa: drzewo azjatyckie, z którego soku otrzymuje się cukier i wino palmowe, zaś z rdzenia - sago; arenga; palma cukrowa
SJP.pl
słocza cukrowa: drzewo azjatyckie, z którego soku otrzymuje się cukier i wino palmowe, zaś z rdzenia - sago; arenga; palma cukrowa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) od: słodkawy
Wiktionary
rzecz. słodycz m./ż., słodkość ż., słodkości nmos., słodkawość ż.
przym. słodki
przysł. słodko
Wiktionary
słodkawy i cierpkawy w smaku, rzadziej w zapachu
SJP.pl
→ słodkawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słodkawe
Wiktionary
rzecz. słodycz ż., słodzik m., słodkość ż., słodkości nmos., słodzenie n.
czas. słodzić ndk.
przym. słodkawy, słodki, słodziaśny
przysł. słodkawo, słodko
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) całkiem słodki, trochę słodki
Wiktionary
rzecz. słodkość ż., słodkawość ż., słodzik mrz., słodycz ż., słodycze nmos., słodkości nmos.
przym. słodki, słodziaśny
przysł. słodko
czas. słodzić
Wiktionary
jeden ze smaków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający smak cukru
(1.2) o wodzie: niezawierający soli
(1.3) wywołujący miłe uczucie
(1.4) bedący wyrazem łagodności, czułości
(1.5) pieszczotliwie: miły, kochany
Wiktionary
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
(1.2) Większość jezior zawiera wodę słodką.
(1.3) Ten chłopczyk jest taki słodki.
Wiktionary
IPA: ˈswɔtʲci, AS: su̯otʹḱi
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słód m., słodzik m., słodziak m., słodycz ż., słodycze nmos., słodkość ż., słodkości nmos., słodkawość ż., słodzenie n., słodownia ż.
czas. osłodzić, słodować, słodzić ndk.
przym. słodziutki, słodziuteńki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko, słodkawo
Wiktionary
(1.3) cudny, cudowny, śliczny, uroczy, slang. mraśny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) od: słodki
Wiktionary
(1.1) Córeczka Marty i Mariana wygląda naprawdę słodko.
(1.1) Po tym torcie zrobiło mi się bardzo słodko.
Wiktionary
IPA: ˈswɔtkɔ, AS: su̯otko
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słód m., słodzik m., słodycz ż., słodycze nmos., słodkość ż., słodkości nmos., słodkawość ż., słodzenie n., słodownia ż.
czas. słodować, słodzić ndk.
przym. słodki, słodziutki, słodziuteńki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodziutko, słodziuteńko, słodkawo
Wiktionary
słodki i nieco kwaśny w smaku, rzadziej w zapachu
SJP.pl
kwaśny i słodki w smaku, rzadziej w zapachu; kwaśno-słodki
SJP.pl
dawniej: słodko brzmiący - mający miłe brzmienie
SJP.pl
psianka słodkogórz - trująca roślina z rodziny psiankowatych
SJP.pl
słodki o mdlącym zapachu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. słodki, miły i wdzięczny sposób wymowy, wysławiania się; także miła mowa bądź też miłe słowa
Wiktionary
(1.1) Bóg tak wielką udarował go
(1.1) Do zupełnej grzeczności […] należy bezwątpliwie łagodność łącznie z uprzejmością. Oczywiście nie owa łagodność i uprzejmość, której używają obłudnicy, a która w zupełności redukuje się do pewnego rodzaju mdłej słodkomówności […].
Wiktionary
przym. słodkomówny
przysł. słodkomównie
Wiktionary
mający łagodne oczy
SJP.pl
ironicznie o osobie przymilnej, nazbyt egzaltowanej
SJP.pl
Słodkowo (do 1945: "Groß Schlatikow") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Suchań.
W latach 1945–1954 siedziba gminy Słodkowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) zawierający wody słodkie
(1.2) typowy dla wód słodkich, żyjący w wodach słodkich
Wiktionary
(1.1) To jest zbiornik słodkowodny.
(1.2) Szczupak jest rybą słodkowodną.
Wiktionary
IPA: ˌswɔtkɔˈvɔdnɨ, AS: su̯otkovodny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Słodkowski (forma żeńska: Słodkowska; liczba mnoga: Słodkowscy) – polskie nazwisko. Pierwsza wzmianka o istnieniu tego nazwiska znajduje się w sporze z roku 1579 (Zofia Słodkowska wdowa po Ceceniowskim).
Wikipedia
potocznie: słodkie potrawy, ciasta, cukierki, słodycze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. słodycze
forma rzeczownika.
(2.1) plural|słodkość.
Wiktionary
(1.1) Babcia Jadwiga wyjęła z torby rozmaite słodkości.
Wiktionary
rzecz. słodkość ż., słodzik mrz., słodycz ż., słodycze lm nm., słodkawość ż., słodzenie n.
czas. słodzić ndk.
przym. słodki, słodziutki, słodziuteńki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko, słodkawo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słodkie
Wiktionary
IPA: ˈswɔtkɔɕt͡ɕ, AS: su̯otkość
Wiktionary
rzecz. słodzik m., słodycz ż., słodycze lm nm., słodkości lm nm., słodkawość ż., słodzenie n.
czas. słodzić ndk.
przym. słodki, słodziutki, słodziuteńki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko, słodkawo
Wiktionary
Słodków – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Turek.
Wieś położona jest w odległości około 4 km na zachód od Turku, przy drodze krajowej 72. W miejscowości funkcjonuje Biblioteka Publiczna Gminy Turek (w dworku), a także szkoła podstawowa. Ponadto na terenie miejscowości znajduje się wiatrak koźlak z XIX wieku.
Wikipedia
Słodkówko – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Suchań. Jest położona na północ od Suchania (siedziby gminy) i na wschód od Stargardu (siedziby powiatu). We wsi znajduje się kościół z XIV wieku.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
drzewiaste pnącze z rodziny bobowatych; wistaria; wisteria; glicynia
SJP.pl
gatunek ptaka z rodziny miodojadów
SJP.pl
Słodnik ("Entomyzon cyanotis") – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae). Występuje w południowej części Nowej Gwinei oraz północnej i wschodniej Australii. Nie jest zagrożony.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kontrolowany proces kiełkowania ziarna, w wyniku którego powstaje słód;
Wiktionary
Słodowanie – drugi etap podczas produkcji słodu nazywany inaczej kiełkowaniem ziarna.
Jest to skomplikowany proces fizjologiczny rozwoju kiełka liścieniowego i korzonkowego zarodka ziarna. Najczęściej wykorzystywany jest przez browary jako surowiec do warzenia piwa oraz destylarnie do produkcji whisky. Trwa on około 7 dni.
Wikipedia
rzecz. słodownictwo n., słodownia ż., słodownik mos., słód mrz.
czas. słodować ndk.
przym. słodowy, słodowniczy, słodki, słodziaśny
przysł. słodko
Wiktionary
prowadzić do powstania słodu poprzez kiełkowanie ziarna
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) techn. przeprowadzać kontrolowany proces kiełkowania ziarna w produkcji słodu
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słodownictwo n., słodownia ż., słodownik mos., słód mrz.
przym. słodowy, słodowniczy, słodki, słodziaśny
przysł. słodko
Wiktionary
1. dział produkcyjny browaru lub gorzelni;
2. samodzielny zakład produkujący słód z ziarna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wydział produkcyjny w browarze lub gorzelni
(1.2) zakład lub pomieszczenie, w którym wytwarza się słód
(1.3) urządzenie przerabiające zboże na słód
Wiktionary
Słodownia – zakład zajmujący się produkcją słodu. We wczesnym średniowieczu słodownie stanowiły część browaru zajmującą się słodowaniem zboża. Wraz z rozwojem przemysłu browarniczego przywilej słodowania oraz warzenia i wyszynku piwa został rozdzielony, a słodownie stały się odrębnymi zakładami.
Wikipedia
rzecz. słód m., słodownik m., słodowanie n.
przym. słodowy, słodowniczy, słodki, słodziaśny
przysł. słodko
czas. słodować
Wiktionary
produkcja słodu z ziarna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) produkcja słodu z ziarna
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słód mrz.
czas. słodować
przym. słodowniczy, słodziaśny
Wiktionary
pracownica słodowni
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z słodownictwem, dotyczący słodownictwa
Wiktionary
rzecz. słód mrz., słodownictwo n., słodowanie n., słodownia ż.
czas. słodować
przym. słodziaśny
Wiktionary
pracownik słodowni; osoba zajmująca się wyrabianiem słodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik słodowni
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Wuj Zdzisław pracował jako słodownik w naszej gorzelni.
(1.1) Słodownik przerabia zboże na słód.
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słodownia ż., słód m.
czas. słodować
przym. słodziaśny
Wiktionary
cecha czegoś zrobionego ze słodu, zawierającego słód
SJP.pl
przymiotnik od: słód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony ze słodu
Wiktionary
rzecz. słód mrz., słodowanie n., słodownia ż.
czas. słodować
przym. słodziaśny
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: słodki
SJP.pl
dawniej: rodzaj gęstej, słodkiej zupy gotowanej na zakwasie z mąki gryczanej, żytniej lub pszennej; sołoducha, sołodusza, szołodusza
SJP.pl
1. słodki smak czegoś;
2. uczucie przyjemności;
3. cecha czegoś wywołującego miłe wrażenia, ale w dużym natężeniu mdłego i odurzającego;
4. cecha czegoś przynoszącego ukojenie;
5. cecha czegoś wzbudzającego sympatię i przyjemne uczucia;
6. cecha kogoś dobrego, łagodnego i czułego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) słodki smak
rzeczownik, rodzaj męski
(2.1) cuk. wyrób cukierniczy o słodkim smaku
Wiktionary
(1.1) Warto polecić wszelkiego rodzaju wyborne zupy krem z dyni piżmowej na mleku kokosowym, które podkreśla jej naturalną słodycz.
(2.1) To był tylko jeden mały słodycz.
(2.1) Jej córka uwielbia słodycze.
Wiktionary
IPA: ˈswɔdɨt͡ʃ, AS: su̯odyč
Wiktionary
rzecz. słodycze nmos., słodzik m., słodkość ż., słodkości nmos., słodkawość ż., słodzenie n.
czas. słodzić ndk., osłodzić dk.
przym. słodki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodko, słodkawo
Wiktionary
(1.1) słodkość
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) cuk. wyroby cukiernicze zdatne do przechowywania:
Wiktionary
Słodycze – trwałe wyroby cukiernicze, charakteryzujące się głównie słodkim smakiem oraz wysoką zawartością cukrów.
Są to zwykle produkty o stałej konsystencji, produkowane z cukru (lub słodzików) z dodatkiem mleka, wody, kakao, wiórków kokosowych i bakalii. Słodycze są najczęściej sztucznie aromatyzowane i sztucznie koloryzowane różnymi barwnikami spożywczymi. Słodycze spożywane są zazwyczaj między głównymi posiłkami.
Wikipedia
(1.1) Na urodziny dostałem torbę słodyczy.
Wiktionary
IPA: swɔˈdɨt͡ʃɛ, AS: su̯odyče
Wiktionary
rzecz. słodycz ż., słodkość ż.
czas. słodzić
przym. słodki, słodkawy, słodyczowy, słodziaśny, słodziutki
przysł. słodko
Wiktionary
(1.1) pot. słodkości, łakocie; daw. cukry, konfekty
Wiktionary
rzadko: słodki wyrób spożywczy
SJP.pl
→ słodycz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z słodyczami, dotyczący dłodyczy
Wiktionary
rzecz. słodycze nmos.
przym. słodziaśny
Wiktionary
mały chrząszcz z rodziny łyszczynkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słodzić.
Wiktionary
IPA: swɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: su̯oʒẽńe
Wiktionary
czas. słodzić, posłodzić, osłodzić, nasłodzić
rzecz. słodzik m., słodkość ż., słodkawość ż., słodycz ż., słodkości nmos.
przym. słodki, słodziaśny
przysł. słodko
Wiktionary
zdrobnienie od: słodziak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: słodziak
Wiktionary
przym. słodziaśny
Wiktionary
pieszczotliwie: osoba uważana za ładną, miłą lub rozczulającą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba lub zwierzę o wyglądzie wzbudzającym miłe uczucia
Wiktionary
przym. słodki, słodziaśny
rzecz. słodzik mrz.
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) pot. emocjonująco słodki w wyglądzie
Wiktionary
(1.1) Janek uważa, że ten różowy miś jest mega słodziaśny.
Wiktionary
rzecz. słodkość ż., słodkości nmos., słód m., wysłodki nmos., słodzenie n., posłodzenie n., słodycz m., słodycze nmos., osładzanie n., osłodzenie n., osłoda ż., słodowanie n., słodzik m., słodziak m., słodziaczek m., słodkawość ż., słodownia ż., słodownik m., słodownictwo n., słodnik m., słodziczka ż., przesładzanie n., przesłodzenie n., słodliwka ż., dosładzanie n., dosłodzenie n., nasłodzenie n., słodówka ż., słodziwo n.
czas. słodzić ndk., posłodzić dk., osładzać ndk., osłodzić dk., słodować ndk., przesładzać ndk., przesłodzić dk., dosładzać ndk., dosłodzić dk., nasłodzić dk.
przym. słodki, słodziutki, słodziuteńki, słodowy, wysłodkowy, słodkawy, słodzikowy, słodowniczy, przesłodki, słodyczowy
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko, słodkawo, przesłodko
Wiktionary
(1.1) przesłodki
Wiktionary
substancja słodząca
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: słodko
SJP.pl
regionalne zdrobnienie od: słodki; słodziutki, słodziuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słodki
Wiktionary
IPA: swɔˈd͡ʑɛ̇̃ɲci, AS: su̯oʒ́ė̃ńḱi
Wiktionary
1. syntetyczna substancja chemiczna charakteryzująca się dużą słodkością stosowana zamiast cukru;
2. pieszczotliwie: osoba uważana za ładną, miłą lub rozczulającą; słodziak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. słodka substancja używana do słodzenia żywności zamiast cukru;
Wiktionary
(1.1) W Polsce dozwolone jest stosowanie słodzików takich jak aspartam (E951), sorbitol (E420), ksylitol (E967) i maltitol (E421).
Wiktionary
IPA: ˈswɔd͡ʑik, AS: su̯oʒ́ik
Wiktionary
rzecz. słodycz m., słodkość ż., słodzenie n., posłodzenie n., przesłodzenie n., osładzanie n., osłodzenie n., słodkawość ż., słodkości nmos., słodziak mzw.
czas. słodzić ndk., posłodzić dk., przesłodzić dk., osładzać ndk., osłodzić dk.
przym. słodki, słodkawy, słodziutki, słodziuteńki, słodziaśny, słodzikowy
przysł. słodko, słodkawo, słodziutko, słodziuteńko
Wiktionary
(1.1) zamiennik cukru, substytut cukru
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z słodzikiem, dotyczący słodzika
Wiktionary
rzecz. słodzik m.
przym. słodziaśny
Wiktionary
odpad pszeniczny powstały przy produkcji piwa; młóto
SJP.pl
zdrobnienie od: słodki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słodki
Wiktionary
IPA: ˌswɔd͡ʑüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: su̯oʒ́üśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: słodki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słodki
Wiktionary
IPA: ˌswɔd͡ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: su̯oʒ́utẽńḱi
Wiktionary
rzecz. słodkości nmos., słodzik mrz., słodkość
przym. słodki, słodziutki, słodziaśny
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) od: słodki
Wiktionary
przym. słodki, słodziaśny, słodziuteńki, słodziutki
przysł. słodko
rzecz. słodzik mrz., słodkości nmos., słodkość ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: słodki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: słodki
Wiktionary
IPA: swɔˈd͡ʑutʲci, AS: su̯oʒ́utʹḱi
Wiktionary
rzecz. słodycze nmos., słodkości nmos., słodzik mrz., słodkość
przym. słodki, słodziuteńki, słodziaśny
przysł. słodko, słodziutko, słodziuteńko
Wiktionary
(1.1) słodziuśki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) od: słodki
Wiktionary
przym. słodki, słodziaśny, słodziuteńki, słodziutki
przysł. słodko
rzecz. słodzik mrz., słodkości nmos., słodkość ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: słodki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: słodki
Wiktionary
IPA: swɔˈd͡ʑüɕci, AS: su̯oʒ́üśḱi
Wiktionary
czynić słodkim przez dodanie substancji słodzącej
SJP.pl
czasownik
(1.1) czynić coś słodkim przez dodanie cukru, miodu lub innej słodkiej substancji; nadawać czemuś słodki smak
(1.2) przen. prawić komplementy, zwłaszcza w sposób przesadny
Wiktionary
(1.1) Kawę słodzę dwiema łyżeczkami cukru.
Wiktionary
IPA: ˈswɔd͡ʑit͡ɕ, AS: su̯oʒ́ić
Wiktionary
rzecz. słodzenie n., słodzik m., słodycz ż., słodycze nmos., słodkość ż., słodkości nmos., słodkawość ż.
czas. osłodzić dk., posłodzić dk.
przym. słodki, słodkawy, słodziaśny
przysł. słodko, słodkawo
Wiktionary
czynić słodkim przez dodanie substancji słodzącej
SJP.pl
czynić słodkim przez dodanie substancji słodzącej
SJP.pl
pogardliwie: kobieta z prowincji, osiedlająca się w dużym mieście; słoiczka
SJP.pl
mały słoik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: słoik
(1.2) mały słoik
(1.3) zawartość takiego słoiczka (1.1)
Wiktionary
(1.2) Dostałam dwa małe słoiczki od znajomej, ale wcześniej nigdy nie jadłam nic z kaparami i nie wiem, do czego mogę ich użyć.
(1.3) Do bigosu dodałam dwa słoiczki koncentratu pomidorowego.
Wiktionary
IPA: swɔˈjit͡ʃɛk, AS: su̯oi ̯iček
Wiktionary
rzecz. słoik, słój
przym. słoikowy
Wiktionary
mały słoik
SJP.pl
1. szklane naczynie do przechowywania wyrobów spożywczych; mały słój;
2. pogardliwie: osoba pochodząca z prowincji, osiedlająca się w dużym mieście; słoikarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szklany, najczęściej walcowaty pojemnik z zakrętką lub nakrywką służący do przechowywania substancji płynnych lub półpłynnych
(1.2) zawartość lub pojemność słoika (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Warszawa. osoba tymczasowo mieszkająca w Warszawie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Półki w pracowni czarownika wypełnione były zakurzonymi słoikami z czymś zielonkawym.
(1.1) Sabina zakupiła słoik majonezu i dwa słoiki dżemu.
(1.2) — Ile oliwek mam dodać do sałatki? — Około pół słoika.
(2.1) Marta jest słoikiem. Tak rodowici mieszkańcy stolicy nazywają przyjezdnych.
(2.1) Słoiki przy okazji wszystkich świąt, dni wolnych i urlopów jadą do domu, by potem wrócić z torbami pełnymi jedzenia.
Wiktionary
IPA: ˈswɔjik, AS: su̯oi ̯ik
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. słoiczek m., słoikowanie n., zasłoikowanie n.
:: zgrub. słój m.
czas. słoikować ndk., zasłoikować dk.
przym. słoikowy, słojowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk krałza, krauza
Wiktionary
pogardliwie: osoba pochodząca z prowincji, osiedlająca się w dużym mieście; słoik
SJP.pl
1. przypominający kształtem słoik;
2. szurpek słoikowaty - gatunek mchu z rodziny szurpkowatych
SJP.pl
→ słoik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z słoikiem, dotyczący słoika
Wiktionary
(1.1) Klopsiki w słoiki czyli słoikowy obiad dla zabieganych.
Wiktionary
rzecz. słoik m.
:: zdrobn. słoiczek m., słoikowanie n., zasłoikowanie n.
:: zgrub. słój m.
czas. słoikować ndk., zasłoikować dk.
przym. słojowy
Wiktionary
o drewnie, pniu drzewa: mający wiele wyraźnie widocznych słoi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. zasłona
Wiktionary
IPA: ˈswɔjɛʃ, AS: su̯oi ̯eš
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Słojniki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Sokółka.
Wieś leśnictwa sokólskiego w ekonomii grodzieńskiej w drugiej połowie XVII wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
ozdabiać imitacją słojów drewna; mazerować
SJP.pl
o drzewie: mający liczne słoje w przekroju
SJP.pl
ozdabiać imitacją słojów drewna; mazerować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
łodygi i liście dojrzałych roślin uprawnych pozostające po wymłóceniu nasion
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. łodygi i liście dojrzałych zbóż po wymłóceniu ziarna;
Wiktionary
Słoma – łodygi i liście dojrzałych roślin uprawnych pozostające po omłocie. Jest produktem ubocznym produkcji roślinnej, powstającym przede wszystkim przy uprawie zbóż oraz niektórych roślin oleistych, strączkowych i włóknistych. Wykorzystuje się ją m.in. jako paszę, ściółkę, nawóz organiczny, biomasę energetyczną, materiał budowlany oraz surowiec plecionkarski.
Wikipedia
(1.1) Rolnik przywiózł z pola do domu furę słomy.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃ma, AS: su̯õma
Wiktionary
rzecz. słomianka ż., słomka ż., słominka ż., słomiak m.
przym. słomiany, słomkowy, słomiasty, słomowy
przysł. słomisto
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Słomczyce – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Strzałkowo.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od słomiak
Wiktionary
rzecz. słomiak m.
Wiktionary
rzadkie: ul słomiany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pszcz. rodzaj dawnego ula ze źdźbeł zbóż
(1.2) gwara więzienna kosz
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃mʲjak, AS: su̯õmʹi ̯ak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. słomiaczek m.
przym. słomkowy
Wiktionary
słomiana wycieraczka do butów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. mata pleśćeciona ze słomy używana jako wycieraczka do obuwia lub wieszana na ścianie
(1.2) pot. naczynie ze słomy lub sitowia
(1.3) pot. bot. kocanka ogrodowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wytrzyj buty o słomiankę.
(1.2) Na stole stała słomianka z owocami.
(1.3) Na stole stał wazon ze słomiankami.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈmʲjãnka, AS: su̯õmʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. słoma ż., słomka ż.
przym. słomiany, słomkowy
Wiktionary
mający włosy w kolorze słomy; jasnowłosy
SJP.pl
żółty jak słoma
SJP.pl
1. wykonany ze słomy;
2. dawniej: pozorny, fałszywy, nierzeczywisty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony ze słomy
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈmʲjãnɨ, AS: su̯õmʹi ̯ãny
Wiktionary
rzecz. słoma ż., słomianka ż., słomka ż.
przym. słomkowy
Wiktionary
1. podobny do słomy;
2. zawierający dużo słomy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
handlowa nazwa płyt izolacyjnych wyrabianych ze słomy; Solomit
SJP.pl
przymiotnik od: słomit
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. pojedyncze źdźbło trawy;
2. kawałek słomy lub rurka plastikowa służąca do picia napojów;
3. słaby papieros z ustnikiem;
4. dawniej:
a) słonka (gatunek ptaka);
b) słomkowy kapelusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) źdźbło słomy
(1.2) kawałek słomy lub rurka o tym samym kształcie, służące do picia napojów
(1.3) materiał uzyskany z odpowiednio spreparowanej słomy, używany do wyrobu przedmiotów użytkowych lub dekoracyjnych
(1.4) pot. słaby papieros z ustnikiem
(1.5) ornit. przest. słonka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈswɔ̃mka, AS: su̯õmka
Wiktionary
rzecz. słoma ż., słomianka ż.
przym. słomkowy, słomiany
Wiktionary
zielony o słomkowym, żółtym odcieniu
SJP.pl
żółty o słomkowym, żółtym odcieniu
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: słomka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony ze słomki
(1.2) żółty o odcieniu słomy; jasnożółty
Wiktionary
(1.1) W ręku wisiał zgrabny słomkowy koszyczek, który niezupełnie zamknięty, pozwalał obok robótek kobiecych widzieć jakąś elegancko oprawną książkę.
Wiktionary
IPA: swɔ̃mˈkɔvɨ, AS: su̯õmkovy
Wiktionary
rzecz. słomka ż., słoma ż., słomiak m., słomianka ż., słominka ż.
przym. słomiany, słomiasty, słomowy
przysł. słomisto
Wiktionary
(1.2) jasnożółty, słomkowożółty, słomianożółty
Wiktionary
związany z miastem Słomniki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Słomnikami, dotyczący Słomnik
Wiktionary
rzecz. Słomniki nmos.
Wiktionary
mieszkaniec Słomnik
SJP.pl
mieszkanka Słomnik
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
Słomniki – miasto w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, położone 24 km na północ od Krakowa, na Wyżynie Miechowskiej, nad rzeką Szreniawą; siedziba gminy Słomniki. Jest jednym z ośrodków miejskich aglomeracji krakowskiej.
Byłe miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wykorzystujący jako surowiec słomę, np. celulozownia słomowa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jajożyworodny skorupiak słonowodny, używany w akwarystyce jako pokarm; solowiec, solankowiec
SJP.pl
Sł
Wikipedia
obszar łąkowo-pastwiskowy porośnięty przez rośliny słonolubne (halofile)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) pot. nieco słono
Wiktionary
przym. słony, solny
przysł. słono
czas. przesalać
rzecz. słoność ż., słonawość ż., sól ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słonawe
Wiktionary
przym. słonawy, słony
przysł. słonawo, słono
rzecz. słoność ż.
Wiktionary
trochę słony
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) lekko słony
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ma korzenny aromat, nieco zbliżony do goździków czy gałki muszkatołowej, i słonawy smak.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈnavɨ, AS: su̯õnavy
Wiktionary
przym. słony, solny
rzecz. solniczka ż., sól ż., słonawość ż., słoność ż.
przysł. słono
czas. przesalać
Wiktionary
przymiotnik od: słonka (ptak)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: słonka
SJP.pl
zdrobnienie od: słońce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pieszcz. słonko
(1.2) przen. o kimś ładnym lub z wielką życzliwością
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: słoneczka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Może słoneczko wyjrzy dzisiaj zza chmur?
(1.2) Słoneczko, mogłabyś przyjść jutro troszkę wcześniej?
Wiktionary
rzecz. słonko n., słońce n., Słońce n.
przym. podsłoneczny
Wiktionary
1. słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych; słonecznica pospolita, owsianka, wierzchówka;
2. słonecznica pstra - gatunek ryby z rodziny bassowatych; bass słoneczny;
3. gatunek ptaka z rzędu słonecznicowych;
4. rodzaj roślin z rodziny goździkowatych;
5. słonecznica orężówka - gatunek nocnego motyla z rodziny sówkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Eurypyga helias|ref=tak., gatunek ptaka z rzędu żurawiowych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Słońce n., słońce n., słonecznice nmos., słonecznicowe nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Eurypygidae|Selby|ref=tak., rodzina ptaków w rzędzie słonecznicowych występujących na Nowej Kaledonii i w Ameryce Południowej
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: słonecznica
Wiktionary
Słonecznice ("Heliozoa") – wyróżniana niegdyś gromada promienionóżek. Obecnie uważa się, że podobieństwo różnych organizmów tej grupy jest wynikiem konwergencji przedstawicieli różnych supergrup, zwłaszcza "Rhizaria" (jak inne promienionóżki), ale także "Chromalveolata" i "Opisthokonta".
Wikipedia
(1.1) Naukowcy wykazują podobieństwa słonecznic do kagu.
Wiktionary
rzecz. słońce n., Słońce n., słonecznica ż., słonecznicowe lm nm.
przym. słoneczny
przysł. słonecznie
Wiktionary
(1.1) płaskorzytki
Wiktionary
o cechach słonecznicowych (rząd ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Eurypygiformes|Fürbringer|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych, występujących na Nowej Kaledonii i w Ameryce Południowej;
Wiktionary
Słonecznicowe (Eurypygiformes) – rząd ptaków z podgromady Neornithes.
Wikipedia
(1.1) Kagu należą do rzędu słonecznicowych.
Wiktionary
rzecz. słonecznica ż., słonecznice lm nm.
Wiktionary
o cechach słonecznicowych (rząd ptaków)
SJP.pl
1. rodzaj roślin z rodziny astrowatych;
2. zdrobnienie od: słonecznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: słonecznik
Wiktionary
Słoneczniczek, skwarota, heliopsis ("Heliopsis") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Wyróżnia się w jego obrębie ok. 15–18 gatunków. Zasięg rodzaju obejmuje wschodnią i południową część Ameryki Północnej oraz północną część Ameryki Południowej. Centrum zróżnicowania rodzaju stanowi Meksyk – większość gatunków rośnie tylko w tym kraju. Słoneczniczek szorstki "H. helianthoides" został rozpowszechniony jako roślina ozdobna i zdziczały rośnie także w Europie i Azji. W Polsce ma status efemerofita.
Wikipedia
przym. słonecznikowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób pełen słońca, światła słonecznego
Wiktionary
rzecz. słońce n., słonecznik mrz., Słońce n., słonecznice nmos.
przym. słoneczny, słonecznikowy, podsłoneczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: słonecznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: słoneczny
SJP.pl
1. roślina o wysokiej łodydze i wielkich kwiatach z żółtymi płatkami;
2. dojrzały kwiat słonecznika, w którym znajdują się nasiona;
3. dawniej: zegar słoneczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Helianthus|L.|ref=tak., rodzaj roślin;
(1.2) pot. słonecznik zwyczajny, nazwa systematyczna|Helianthus annuus|L.|ref=tak. – wysoka roślina jednoroczna o bardzo dużych (zwykle żółtych) kwiatach, uprawiana dla oleistych nasion lub jako roślina ozdobna;
(1.3) spoż. owocostan słonecznika (1.2)
(1.4) daw. pot. oparzenie słoneczne
(1.5) spoż. rzecz. zbiorowy nasiona słonecznika (1.2)
(1.6) pasza ze słonecznika (1.1)
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Rozróżnia się około 50 gatunków słonecznika.
(1.2) Posialiśmy słoneczniki, żeby wprowadzić tu trochę radości.
(1.3) W wakacje uwielbialiśmy skubać słoneczniki.
(1.4) Jeżeli chcesz uniknąć słonecznika, nie przebywaj aż tyle czasu na słońcu!
(1.5) W tej piekarni można kupić bułki posypane słonecznikiem.
(1.6) Słonecznik może stanowić bardzo wartościową paszę dla zwierząt.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈnɛt͡ʃʲɲik, AS: su̯õnečʹńik
Wiktionary
przym. słonecznikowy, słoneczny, podsłoneczny
przysł. słonecznie
rzecz. Słońce n., słońce, słonko
Wiktionary
(1.2) daw. lud. nawrot
Wiktionary
przymiotnik od: słonecznik
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze słonecznikiem, dotyczący słonecznika
(1.2) zrobiony ze słoneczników
Wiktionary
IPA: ˌswɔ̃nɛt͡ʃʲɲiˈkɔvɨ, AS: su̯õnečʹńikovy
Wiktionary
rzecz. słonecznik m., słoneczniczek m., słońce n., Słońce n.
przym. słoneczny, podsłoneczny
przysł. słonecznikowo, słonecznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wielka jasność pochodząca ze Słońca
Wiktionary
rzecz. słońce n., Słońce n.
Wiktionary
1. dotyczący Słońca;
2. wypełniony światłem słońca, nasłoneczniony, niezacieniony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze słońcem
(1.2) pełen słońca
Wiktionary
(1.1) Niektórzy wykorzystują kolektory słoneczne do ogrzewania swoich domów.
(1.2) W letnie, słoneczne dni zawsze jest dużo ludzi na plażach.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈnɛt͡ʃnɨ, AS: su̯õnečny
Wiktionary
przym. nasłoneczniony, słonecznikowy, podsłoneczny
rzecz. słonecznice nmos., słonecznik m., Słońce, słońce, słonko
przysł. słonecznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. lub rzad. związany ze słoniem, dotyczący słonia
forma rzeczownika.
(2.1) lm. D. zob. słoń.
forma przymiotnika.
(3.1) lm. m. zob. słony.
Wiktionary
(1.1) Spektakularnym wyrazem nieprzejednanego stanowiska władz państwowych Kenii było publiczne spalenie przechwyconych słonich ciosów wartych 60 milionów kenijskich szylingów (ok. 3 milionów dolarów).
Wiktionary
przym. słoniowy
Wiktionary
(1.1) słoniowy
Wiktionary
drzewo dwupienne z rodziny palm o dużych, twardych nasionach, zwanych roślinną kością słoniową, używanych np. do wyrobu guzików; słoniorośl
SJP.pl
Słoniak, słoniorośl, słonirośla, słoniówka ("Phytelephas" Ruiz & Pav.) – rodzaj roślin z rodziny arekowatych ("Arecaceae"). Obejmuje 4 gatunki. Rośliny te występują naturalnie w klimacie tropikalnym Ameryki, od Panamy po Amazonię i Boliwię.
Wikipedia
pawilon wraz z wybiegiem dla słoni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) budynek dla słoni
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲarʲɲa, AS: su̯õńarʹńa
Wiktionary
rzecz. słoń mzw.
Wiktionary
samica słonia - największego ssaka lądowego z rzędu trąbowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica słonia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Starsze słonice pomagają młodym matkom opiekować się słoniątkami.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲit͡sa, AS: su̯õńica
Wiktionary
rzecz. słoń, słoniątko, słoniowacizna, słoniowate, słoniówka, słoniowatość, słonik, słoniczek, słonisko
przym. słoniowy, słoniowaty
Wiktionary
Elephantidae - rodzina dużych ssaków lądowych z rzędu trąbowców obejmująca trzy gatunki; słoniowate
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: słono
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słonić.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: su̯õńė̃ńe
Wiktionary
czas. słonić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. chrząszcz, szkodnik leszczyny i dębu;
2. młode słonia; słoniątko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: słoń, pieszczotliwie o każdym słoniu
(1.2) mały lub młody słoń
(1.3) ent. owad z rodzaju nazwa systematyczna|Curculio|ref=tak.
(1.4) figurka lub zabawka przedstawiająca małego słonia
Wiktionary
(1.1) Ten słonik urodził się w czerwcu.
(1.2) Ten słonik często łasi się do swojej mamy.
(1.4) Dostałem figurkę słonika na szczęście.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃ɲik, AS: su̯õńik
Wiktionary
rzecz. słoń m., słonica ż., słoniątko n., słoniczek m., słonisko n., słoniowacizna ż., słoniowatość ż.
:: fż. słoniczka ż.
przym. słoniowy, słoniowaty
Wiktionary
(1.1) słoniczek
(1.2) słoniątko, słoniczek
(1.4) słoniczek
Wiktionary
miasto na Białorusi
SJP.pl
Sł
Wikipedia
przymiotnik od: Słonim (miasto na Białorusi)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Słonimia, związany ze Słonimiem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Do września 1939 roku służył w 79 pułku piechoty Strzelców Słonimskich imienia Hetmana Lwa Sapiehy (79 pp)…
Wiktionary
rzecz. Słonim m.
Wiktionary
1. tłuszcz pod skórą na bokach i grzbiecie świń, używany jako produkt spożywczy
2. potocznie o tworzywie sztucznym przypominającym słoninę, używanym na podeszwy do obuwia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. produkt spożywczy wytwarzany z podskórnego tłuszczu z boków i grzbietu świń;
(1.2) pot. porowate tworzywo na podeszwy
Wiktionary
Słonina – podskórna tkanka tłuszczowa pozyskana z grzbietu, tylnej części tułowia i boków świni ze skórą lub bez. Słonina jest pozyskiwana w postaci płatów lub kawałków. Barwa biała do jasnokremowej. W produkcie spożywczym niedopuszczalne są odłamki kości, oznaki zjełczenia (żółta barwa) i inne zanieczyszczenia. Zapach swoisty dla tłuszczów wieprzowych.
Wikipedia
(1.1) Osobowe pociągi pęczniały od tłumów szmuglujących słoninę i mięso, masło i groźne w tłoku jaja
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲĩna, AS: su̯õńĩna
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. słoninka ż.
przym. słoninowy
Wiktionary
(1.1) sadło, szperka, szpek; gw. Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk szpyrka
Wiktionary
1. miękki, tłusty minerał barwy białej, zielonej, żółtej, brunatnej lub różowej; steatyt
2. skórnik słoniniec - pospolity gatunek chrząszcza, szkodnika magazynów żywnościowych
SJP.pl
zdrobnienie od: słonina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: słonina
Wiktionary
Słoninka – dawny zaścianek. Tereny, na których był położony, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Ryteń.
Wikipedia
(1.1) Michasiu, stopię trochę słoninki i poleję ci te kluseczki?
Wiktionary
rzecz. słonina ż.
przym. słoninowy
Wiktionary
→ słonina
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze słoniną, dotyczący słoniny
Wiktionary
rzecz. słonina ż., słoninka ż.
Wiktionary
1. mający nogi podobne do nóg słonia;
2. żółw słonionogi - żółw żywiący się łodygami kaktusów, żyjący na Wyspach Galapagos
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) podobny do słonia
Wiktionary
drzewo dwupienne z rodziny palm o dużych, twardych nasionach, zwanych roślinną kością słoniową, używanych np. do wyrobu guzików; słoniak
SJP.pl
choroba objawiająca się rozrostem tkanki łącznej skóry przeważnie kończyn dolnych i krocza, wywołana przez pasożyty, bakterie lub wskutek przewlekłego zastoju krwi i obrzęku; słoniowatość, elefantiaza, elephantiasis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. choroba polegająca na nasilonym obrzęku kończyn na skutek utrudnionego odpływu chłonki (limfy);
Wiktionary
Sł
Wikipedia
rzecz. słoń mzw., słonik mzw., słonica ż.
przym. słoniowy
Wiktionary
(1.1) elefantiaza, elephantiasis
Wiktionary
współcześnie jedyna rodzina z rzędu trąbowców, obejmująca 2 gatunki największych ssaków lądowych; słonie
SJP.pl
Słoniowate, słonie (Elephantidae) – rodzina dużych ssaków lądowych z rzędu trąbowców (Proboscidea). W XIX wieku słonie zaliczano do rzędu gruboskórych, wraz z nosorożcami i hipopotamami.
Wikipedia
1. ociężałość, niezgrabność;
2. choroba objawiająca się rozrostem tkanki łącznej skóry przeważnie kończyn dolnych, wywołana przez pasożyty, bakterie lub wskutek przewlekłego zastoju krwi i obrzęku; słoniowacizna; elefantiaza
SJP.pl
1. przypominający słonia, kojarzący się ze słoniem (np. słoniowate uszy, słoniowate ruchy);
2. o cechach słoniowatych;
3. ciężki, niezgrabny, gruby
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) taki, który należy do słonia
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla słonia, posiadający cechy słonia
Wiktionary
(1.1) Pałac królewski, wzniesiony przez ojca, kazał rozbudować i bogato ozdobić kością słoniową.
(1.1) Stare czaszki słoniowe, nosorożcowe, woliera z krzyczącymi papużkami, trzcinowy dach, tysiące kwiatów, palmy, susza, upał i cień pod mangowcami, no i zimne piwo z lodu - to jest Namanga.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲɔvɨ, AS: su̯õńovy
Wiktionary
rzecz. słonik mzw./mrz., słoń mzw., słonica ż., słonisko n., słoniowacizna ż.
przym. słoniowaty, słoni
Wiktionary
1. zgrubienie od: słoń;
2. potocznie: duży, niezgrabny człowiek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrubienie od|słoń.; z politowaniem o zwierzęciu
(1.2) pogard. pot. przen. zgrubienie od|słoń.; duży, niezgrabny człowiek
(1.3) geol. gleba zawierająca sól kuchenną
(1.4) gw-pl|Chełmno-Dobrzyń. zgrubienie od|słońce. w znaczeniu zdrobn.: słoneczko
Wiktionary
rzecz. słoń mzw., słonik mzw., słonica ż.
przym. słoniowy
Wiktionary
młode słonia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) młode słonia
Wiktionary
(1.1) Chcesz takie bursztynowe słoniątko, będziesz miała pamiątkę z wakacji?
(1.1) Słoniątko nie wie, co to niebezpieczeństwo, chce poznawać świat, a najlepiej robić to za pomocą trąby.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ˈɲɔ̃ntkɔ, AS: su̯õńõntko
Wiktionary
rzecz. słonik m., słoń mzw., słonica ż.
Wiktionary
(1.1) słonik
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. osłaniać
czasownik zwrotny niedokonany słonić się (dk. brak)
(2.1) przest. rzad. przebywać na słońcu, prażyć się
Wiktionary
(1.1) Las dobrze słoni nasz dom od wiatru.
(2.1) Nie słoń się tyle, bo cię głowa rozboli.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃ɲit͡ɕ, AS: su̯õńić
Wiktionary
rzecz. słonienie n., słonięcie n.
Wiktionary
(1.1) zasłaniać, osłaniać, przysłaniać, zakrywać, zatulać (od słońca)
Wiktionary
ptak łowny z rodziny siewek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Scolopax rusticola|ref=tak., eurazjatycki ptak wędrowny;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈswɔ̃nka, AS: su̯õnka
Wiktionary
(1.1) bekas
Wiktionary
potocznie, pieszczotliwie o słońcu, blasku słonecznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: słońce (w znaczeniu: gwiazda najbliższa Ziemi)
(1.2) pieszcz. bliska osoba
Wiktionary
(1.1) Słonko mocno dziś przygrzewa.
(1.2) Przytul się, słonko ty moje.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃nkɔ, AS: su̯õnko
Wiktionary
rzecz. Słońce n., słońce, słoneczko, słonecznik
przym. słoneczny
Wiktionary
(1.2) kochanie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób smakujący solą
(1.2) przen. nieprzyjemnie dużo, w sposób wygórowany
Wiktionary
(1.1) Poza tym sól – morskie powietrze. W ustach dalej słono, ale czuć torf, a zwłaszcza jałowiec, żywicę.
(1.1) Wegańskie naleśniki na słono z pieczarkami, cebulą i mocnymi przyprawami to świetny pomysł na pożywny obiad i na kolację.
(1.2) Bydgoszczanin słono zapłacił za rajd na rowerze po kilku głębszych.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃nɔ, AS: su̯õno
Wiktionary
rzecz. solnictwo n., słoność ż., słonawość ż., solniczka ż., solanka ż., sól ż.
czas. solić, posolić, przesolić, zasolić, przesalać
przym. słony, słonawy, solankowy, solny
przysł. słonawo
Wiktionary
(1.2) drogo
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) kulin. spoż. dotyczący słonego karmelu, zawierający słony karmel, zrobiony ze słonego karmelu
Wiktionary
(1.1) Sernik z Manchego ma niesamowity smak, łączący w sobie słodkie nuty z odrobiną wytrawności. Ma delikatnie słonokarmelowy smak (…)
Wiktionary
roślina słonolubna - roślina przystosowana do rozwoju w środowisku słonym; halofit
SJP.pl
przyrząd do pomiaru stężenia roztworów wodnych soli kuchennej; halimetr, solomierz, solometr
SJP.pl
roślina przystosowana do życia na silnie zasolonym podłożu; słonorośle, halofit, roślina solniskowa
SJP.pl
roślina przystosowana do życia na silnie zasolonym podłożu; słonorośl, halofit, roślina solniskowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) zawierający wody słone
(1.2) typowy dla wód morskich, żyjący w wodach morskich
Wiktionary
(1.2) Nieliczne zwierzęta słonowodne jak omułki, małgwie, chełbia, śledzie czy dorsze, żyjące w Bałtyku, są o połowę mniejsze niż w Morzu Północnym.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słone
Wiktionary
rzecz. solnictwo n., słonawość ż.
przym. słony, słonawy
przysł. słono, słonawo
Wiktionary
1. określenie smaku lub sam smak; posolony;
2. drogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający smak soli
(1.2) geogr. zawierający w swym składzie sól
(1.3) pot. przen. hand. o cenie, kwocie itp.: zawyżona, bardzo wysoka, wygórowana
(1.4) o nieprzyzwoitym dowcipie, żarcie
Wiktionary
Słony – potok fliszowy (do 2023 typ 12, od 2023 typ RWf_wap, czyli potok lub mała rzeka fliszowa o charakterze węglanowym cieku), prawobrzeżny dopływ Wisłoki. Płynie przez miejscowości: Gogołów, Kamienica Górna, Januszkowice, Wola Brzostecka, Nawsie Brzosteckie oraz Brzostek. Na krótkim odcinku stanowi granicę między powiatem strzyżowskim a powiatem dębickim.
Wikipedia
(1.1) Rosół jest zbyt słony.
(1.2) Po sztormie żagle były tak słone, że aż białe.
(1.3) Tort był za słodki, a rachunek za słony.
(1.4) Kawał był tak słony, że wszystkie dziewczyny dostały wypieków na twarzy.
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃nɨ, AS: su̯õny
Wiktionary
przym. słonawy, solny, solankowy
przysł. słono, słonawo
rzecz. solanka ż., słoność ż., solniczka ż., sól ż., słonawość ż.
czas. przesalać, solić ndk.
Wiktionary
(1.3) wysoki, zawyżony, wygórowany
(1.4) gruby, pieprzny, tłusty, nieprzyzwoity, niewybredny
Wiktionary
Słonów – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Dobiegniew.
W latach 1945–54 siedziba gminy Słonów. W latach 1954–1957 wieś była siedzibą władz gromady Słonów, po jej zniesieniu w gromadzie Dobiegniew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
Słopanowo – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Obrzycko.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. stopień, schodek
(1.2) stpol. podwyższenie
(1.3) stpol. ślad, trop
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Słopnice – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Słopnice. Siedziba gminy Słopnice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Dawniej Słopnice należały do gminy Tymbark.
Wikipedia
Słostowice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Gomunice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
We wsi były kręcone niektóre sceny filmu Prywatne śledztwo w reżyserii Wojciecha Wójcika.
Wikipedia
Słoszewo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Płońsk.
W skład sołectwa "Słoszewo" wchodzi także wieś Słoszewo-Kolonia.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
długo utrzymująca się deszczowa pogoda, charakteryzująca się uciążliwymi opadami, chłodem i wiatrem; plucha, szaruga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chłodna, nieprzyjemna pogoda, najczęściej jesienna
Wiktionary
IPA: ˈswɔta, AS: su̯ota
Wiktionary
przym. słotny
przysł. słotnie, słotno
Wiktionary
(1.1) plucha, niepogoda, szaruga
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: słotnie, słotno
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: słotny
SJP.pl
obfitujący w deszcz; deszczowy, dżdżysty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. deszczowy
Wiktionary
(1.1) Poczuł, że chciałby opowiedzieć jej tę historię, która przez lata towarzyszyła mu w dni pogodne i słotne, radosne i beznadziejne.
(1.1) Niewiasto, Pan Bóg z tobą! / Co ciebie tutaj niesie? / Wieczorną, słotną dobą, / Co robisz sama w lesie?
Wiktionary
IPA: ˈswɔtnɨ, AS: su̯otny
Wiktionary
rzecz. słota ż.
Wiktionary
(1.1) deszczowy, dżdżysty
Wiktionary
Słotwin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Załuski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
długo utrzymująca się deszczowa pogoda, charakteryzująca się uciążliwymi opadami, chłodem i wiatrem; plucha, szaruga
SJP.pl
Słoty – część wsi Czerwona Wola w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Sieniawa, w sołectwie Czerwona Wola
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie przemyskim.
Słoty są położone w lesie, w pobliżu drogi DW 870 i obejmują 11 domów.
Wikipedia
sł.; skrót od:
1. słowacki;
2. słoweński;
3. słowiański
SJP.pl
skrót
(1.1) = słowiański
(1.2) = słowacki
(1.3) = słoweński
Wiktionary
(1.3) „Posterunek graniczny” (serb. / boś. / słow. / mac. / chorw., 15 l.)
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż.
Wiktionary
(1.1) sł.
(1.2) słowac.
(1.3) słoweń.
Wiktionary
wyrazy stanowiące czyjąś wypowiedź albo tekst czegoś, np. wiersza, przemówienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) muz. tekst utworu
(1.2) rel. bibl. cytat z księgi uznanej przez daną religię lub wyznanie
(1.3) wypowiedź jakiejś osoby
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp., M., B. i W. lm. od: słowo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie wiesz, gdzie mogę znaleźć słowa tej piosenki?
(1.3) Słowa prezydenta skierowane do narodu wstrząsnęły opinią publiczną.
(2.1) Nie używaj słów, których nie rozumiesz!
Wiktionary
IPA: ˈswɔva, AS: su̯ova
Wiktionary
rzecz. słowo n.
przysł. bezsłownie
Wiktionary
skrót od: słowacki
SJP.pl
język i kultura słowacka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język słowacki
(1.2) to, co słowackie
Wiktionary
przym. słowacki
rzecz. Słowak mos., Słowaczka ż., Słowacczyzna ż., Słowacja ż., słowacki mrz.
Wiktionary
Republika Słowacka; państwo w Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Europie Środkowej;
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Urodziłem się na Słowacji.
Wiktionary
IPA: swɔˈvat͡sʲja, AS: su̯ovacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Słowacczyzna ż., słowacki mrz., Słowak mos., Słowaczka ż., Słowacko n., słowacczyzna ż., Słowaczyzna ż., słowackość ż., słowacystyka ż., słowacysta mos., słowacystka ż., słowacyzowanie n., zesłowacyzowanie n.
czas. słowacyzować ndk., słowacyzować się ndk., zesłowacyzować dk., zesłowacyzować się dk.
przym. słowacki, słowacystyczny
przysł. słowacko
skr. słow.
Wiktionary
(1.1) ofic. Republika Słowacka, hist. Słowacka Republika Socjalistyczna (SRS), śląski Suowacyjo
Wiktionary
związany ze Słowacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze Słowacją lub Słowakami, dotyczący Słowacji lub Słowaków
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla Słowacji lub Słowaków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) jęz. język słowacki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na granicy słowacki celnik długo grzebał w naszych bagażach.
(3.1) Od jutra zaczynam naukę słowackiego.
Wiktionary
IPA: swɔˈvat͡sʲci, AS: su̯ovacʹḱi
Wiktionary
rzecz. Słowacczyzna ż., Słowacja ż., Słowak m., Słowaczka ż., słowacczyzna ż., słowackość ż., Słowaczyzna ż.
przym. czecho-słowacki
przysł. słowacko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób słowacki, po słowacku
Wiktionary
Słowacko ( Slovácko, także Moravské Slovácko, Moravské Slovensko, Słowacja Morawska) – czeski region etnograficzny zlokalizowany na południowym wschodzie Moraw, przy granicy ze Słowacją. Jest jednym z domniemanych możliwych miejsc powstania Państwa wielkomorawskiego. Centralnym miastem regionu jest Uherské Hradiště z Muzeum Słowacka.
Wikipedia
(1.1) W spisie znalazły się słowacko brzmiące nazwiska.
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż., słowacki mrz., słowackość ż., Słowak mos., Słowaczka ż.
przym. słowacki
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem słowackim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem słowackim
(1.3) spisany, stworzony w języku słowackim
Wiktionary
IPA: swɔˈvat͡skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: su̯ovackoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
rzecz. słowackojęzyczność ż.
Wiktionary
→ słowacki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słowackie; słowacki charakter czegoś
Wiktionary
rzecz. słowacki mrz., Słowacja ż.
przym. słowacki
przysł. słowacko
Wiktionary
specjalista w dziedzinie słowacystyki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) znawca kultury i języka Słowacji
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) znawczyni kultury i języka Słowacji
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dział nauki zajmujący się literaturą i historią Słowacji oraz językiem słowackim;
Wiktionary
Słowacystyka – dział nauki zajmujący się literaturą i historią Słowacji oraz językiem słowackim. Stanowi część slawistyki.
Wikipedia
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku słowackim albo z niego przejęte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. element językowy zaczerpnięty z języka słowackiego
Wiktionary
Słowacyzm, slowakizm, słowakizm – element językowy zapożyczony z języka słowackiego i funkcjonujący stale w obrębie innego języka. Może to być również element języka słowackiego wprowadzony do tekstu w sposób doraźny, np. w celach artystycznych lub stylizacyjnych.
Wikipedia
poddawać wpływom słowackim, rozszerzać wpływy słowackie, nadawać czemuś cechy typowo słowackie
SJP.pl
obywatelka Słowacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej narodowości słowackiej, obywatelka Słowacji, mieszkanka Słowacji
Wiktionary
(1.1) Jeszcze dziś zdarzają się takie Słowaczki, które w głębi ducha czują się Czechosłowaczkami.
Wiktionary
IPA: swɔˈvat͡ʃka, AS: su̯ovačka
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż., słowacki mrz., słowacczyzna ż.
:: fm. Słowak mos.
przym. słowacki
przysł. słowacko
Wiktionary
obszar zamieszkały przez Słowaków; Słowacczyzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. kraina położona między rzeką Dunaj, Karpatami a Rusią Zakarpacką, zamieszkana przez ludność słowacką
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Dalsza granica Słowaczyzny, od Ostrzyhomia na wschód, jest w kronice węgiersko-polskiej również w przybliżeniu określona. Wiodła ona w kierunku miasta Jagier: to znaczy prawdopodobnie naprzeciw Wyszehradu, opuszczając Dunaj, zwracała na północ (…) i okrążając Nowohrad zwracała się znów na wschód (…), omijając gród Jagier.
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż., słowacki mrz., Słowak mos., Słowaczka ż.
przym. słowacki
Wiktionary
(1.1) hist. Górne Węgry
Wiktionary
obywatel Słowacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek narodowości słowackiej, obywatel Słowacji, mieszkaniec Słowacji;
Wiktionary
Słowak – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Aleksandrów Łódzki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa łódzkiego.
Wikipedia
(1.1) 5 lipca Słowacy obchoodzą Święto Świętych Cyryla i Metodego.
Wiktionary
IPA: ˈswɔvak, AS: su̯ovak
Wiktionary
rzecz. Słowacja ż., słowacki mrz., słowacczyzna ż., Słowacko n.
:: fż. Słowaczka ż.
przym. słowacki
przysł. słowacko
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Słowakiewicz – polskie nazwisko, w Polsce nosi je około 250 osób.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) nacechowany słowakofilstwem, sympatyzujący ze Słowacją, Słowakami
Wiktionary
rzecz. słowakofilstwo n., słowakofil mos., słowakofilka ż., słowakofilia ż.
Wiktionary
wyrazy stanowiące czyjąś wypowiedź albo tekst czegoś, np. wiersza, przemówienia
SJP.pl
1. ciąg głosek, liter stanowiący względnie samodzielny element języka, któremu przyporządkowane są określone znaczenie i funkcja składniowa; wyraz;
2. wypowiadanie się słowne lub na piśmie; mowa, język;
3. obietnica;
4. przestarzałe: czasownik; * forma narzędnika l.mn. "słowy" możliwa tylko w wyrażeniu "innymi słowy" - inaczej mówiąc
SJP.pl
partykuła
(1.1) partykuła wprowadzająca streszczenie tego, co zostało powiedziane
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: słowo
Wiktionary
(1.1) Kupowali, przewozili, przywozili, sprzedawali, słowem – handelek.
Wiktionary
rzecz. słowo n.
przysł. słownie, bezsłownie
Wiktionary
(1.1) innymi słowy, krótko mówiąc, tym samym
Wiktionary
Republika Słowenii; państwo w Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w południowej Europie ze stolicą w Lublanie;
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Słowenia graniczy z Austrią, Chorwacją, Węgrami i Włochami.
Wiktionary
IPA: swɔˈvɛ̃ɲja, AS: su̯ovẽńi ̯a
Wiktionary
rzecz. Słoweniec mos., Słowenka ż., słowenistyka ż., słoweńskość ż., słoweński mrz.
przym. słoweński
Wiktionary
(1.1) ofic. Republika Słowenii
Wiktionary
obywatel Słowenii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek narodowości słoweńskiej, obywatel Słowenii, mieszkaniec Słowenii
Wiktionary
(1.1) W deklaracji tej, nazwanej korfuańską, broniono jedności narodowej Serbów, Chorwatów i Słoweńców oraz zapowiadano utworzenie wspólnego demokratycznego państwa na całym obszarze zamieszkanym przez „nasz trójimienny naród"(…).
Wiktionary
IPA: swɔˈvɛ̃ɲɛt͡s, AS: su̯ovẽńec
Wiktionary
rzecz. słoweński mrz., Słowenia ż.
:: fż. Słowenka ż.
przym. słoweński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka związana z kulturą, językiem i literaturą Słowenii
Wiktionary
Słowenistyka – dyscyplina zajmująca się badaniem literatury, języka i kultury słoweńskiej. Stanowi część slawistyki.
Najstarszą jednostką prowadzącą studia na tym kierunku na terytorium słoweńskim jest Uniwersytet Lublański, której początki datuje się na 1919 rok. W Polsce studia na tym kierunku oferują:
Wikipedia
obywatelka Słowenii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) kobieta narodowości słoweńskiej
Wiktionary
IPA: swɔˈvɛ̃ŋka, AS: su̯ovẽŋka
Wiktionary
rzecz. słoweński mrz., Słowenia ż.
:: fm. Słoweniec mos.
przym. słoweński
Wiktionary
Słowenkowo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Sławoborze.
W 2014 we wsi oddano do użytku dwa prywatne, śmigłowcowe lądowiska: Agro Słowenkowo oraz PRH Słowenkowo.
Wikipedia
skrót od: słoweński
SJP.pl
dotyczący Słowenii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Słowenii lub Słoweńców
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Słowenii;
Wiktionary
(1.1) Teraz razem ze słoweńskim szkoleniowcem ma zapewnić włocławianom obronę tytułu mistrza Polski.
Wiktionary
IPA: swɔˈvɛ̃j̃sʲci, AS: su̯ovẽĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Słowenia ż., Słoweniec mos., Słowenka ż., słoweńskość ż.
przym. antysłoweński, niesłoweński, prosłoweński
Wiktionary
(1.1) język słoweński
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem słoweńskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem słoweńskim
(1.3) spisany, stworzony w języku słoweńskim
Wiktionary
IPA: swɔˈvɛ̃j̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: su̯ovẽĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słoweńskie; słoweński charakter czegoś
Wiktionary
rzecz. Słowenia ż., słoweński mrz.
przym. słoweński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język słoweński
(1.2) to, co związane ze Słowenią lub Słoweńcami
Wiktionary
(1.1) Obecność regionalizmów w odmianach słoweńszczyzny ma znaczący wpływ na zróżnicowanie dialektów.
(1.1) Nie tylko duże zróżnicowanie socjalne słoweńszczyzny, ale cały proces jej kształtowania się, są uwarunkowane różnymi czynnikami historycznymi, politycznymi i kulturowymi.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: Słowianka
Wiktionary
rzecz. Słowianka ż.
Wiktionary
najliczniejsza grupa ludności indoeuropejskiej w Europie
SJP.pl
Słowianie – grupa etnolingwistyczna w obrębie ludów indoeuropejskich posługujących się językami słowiańskimi. Zamieszkują Europę wschodnią, środkową i południową oraz pas północnej Azji – od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.
Wikipedia
członek najliczniejszej grupy ludności indoeuropejskiej w Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. przedstawiciel jednego z ludów lub narodów indoeuropejskich, zamieszkujących wschodnią i południowo-wschodnią część Europy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niektórzy przodkowie Słowian mogli mieszkać w Europie już 3-4 tys. lat temu – sądzą naukowcy z Bydgoszczy, którzy badają zróżnicowanie DNA Słowian.
Wiktionary
IPA: swɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: su̯ovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Słowiańszczyzna ż., słowiańszczyzna ż., słowiańskość ż.
:: fż. Słowianka ż.
przym. słowiański, pansłowiański
przysł. słowiańsko
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na którymś z języków słowiańskich albo z niego przejęte; slawizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. słowo, fraza lub konstrukcja pochodząca z języków słowiańskich
(1.2) etn. cecha charakterystyczna dla kultury słowiańskiej
Wiktionary
(1.1) W języku naszych zachodnich sąsiadów występuje szereg słowianizmów, np. „Quark” (twaróg), „Grenze” (granica) czy „Gurke” (ogórek).
Wiktionary
IPA: swɔˈvʲjä̃ɲism̥, AS: su̯ovʹi ̯ä̃ńism̦
Wiktionary
rzecz. Słowianin mos., Słowianka ż., słowiańszczyzna ż.
przym. słowiański, pansłowiański
Wiktionary
(1.1) slawizm
Wiktionary
członkini zespołu Słowianki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka jednego z ludów lub narodów indoeuropejskich, zamieszkujących wschodnią i południowo-wschodnią część Europy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: swɔˈvʲjãnka, AS: su̯ovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Słowiańszczyzna ż., słowiańszczyzna ż., słowiańskość ż.
:: fm. Słowianin mos.
przym. słowiański, pansłowiański
przysł. słowiańsko
Wiktionary
zwolennik, sympatyk tego, co słowiańskie
SJP.pl
sympatia do Słowian i wszystkiego, co słowiańskie; słowianofilstwo
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nacechowany słowianofilstwem, sympatyzujący ze Słowianami
Wiktionary
rzecz. słowianofilstwo n., słowianofil mos., słowianofilka ż., słowianofilia ż.
Wiktionary
1. sympatia do Słowian i wszystkiego, co słowiańskie; słowianofilia;
2. kierunek ideologiczny w Rosji w latach 1840-1870 odrzucający europeizację Rosji;
3. kierunek ideologiczny w Polsce w pierwszej połowie XIX wieku, postulujący kulturalne i polityczne zjednoczenie Słowian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przychylny stosunek do Słowian
Wiktionary
Słowianofilstwo – nurt myśli politycznej ukształtowany w Rosji w latach 30. XIX w.
Wikipedia
przym. słowianofilski
Wiktionary
osoba mająca wrogi stosunek do wszystkiego, co słowiańskie
SJP.pl
niechętny lub wrogi stosunek do wszystkiego, co słowiańskie
SJP.pl
znawca języka, kultury i literatury słowiańskiej; slawista
SJP.pl
związany z nauką zajmującą się badaniem języka, literatury i kultury narodów słowiańskich
SJP.pl
znawczyni języka, kultury i literatury słowiańskiej; slawistka
SJP.pl
nauka zajmująca się badaniem języków, literatur, kultur i historii narodów słowiańskich; slawistyka
SJP.pl
miasto na Ukrainie
SJP.pl
Słowiańsk ( Слов'янськ, "Słowjanśk"; Слaвянск, "Sławiansk") – miasto we wschodniej części Ukrainy, w obwodzie donieckim, w Donieckim Zagłębiu Węglowym, położone nad rzeką Kazennyj Toreć, siedziba administracyjna rejonu słowiańskiego nie wchodząca jednak w jego skład. Ośrodek wydobycia soli kamiennej, przemysłu chemicznego, maszynowego, materiałów budowlanych i spożywczego.
Wikipedia
odnoszący się, należący do Słowian
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. związany z językami Słowian
(1.2) związany ze Słowianami, słowiańszczyzną
Wiktionary
(1.1) Polski i czeski to języki słowiańskie.
(1.2) Szczególne znaczenie miały plemięemiona słowiańskie, które osiedliły się nad Morzem Egejskim i szybko przejęły kontrolę nad całym tym akwenem; sformowały one całą flotę małych łodzi – jedno-drzew, która mało co nie spowodowała zdobycia Konstantynopola.
Wiktionary
IPA: swɔˈvʲjä̃j̃sʲci, AS: su̯ovʹi ̯ä̃ĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. słowianizm mrz., Słowianin mos., Słowianka ż., słowiańszczyzna ż., Słowiańszczyzna ż., słowiańskość ż.
przym. późnosłowiański, wczesnosłowiański, pansłowiański
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co typowo słowiańskie, należące do Słowian
Wiktionary
(1.1) Brak korelacji terminologicznej pozbawia badaczy możności skontrolowania wniosków, uznających słowiańskość tego lub innego ludu, wymienionego przez Herodota. Ta okoliczność sprawia, że wszystkie wnioski o Słowianach, oparte na relacjach tego historyka greckiego noszą ze swej natury charakter hipotetyczny (…).
Wiktionary
rzecz. słowiańszczyzna ż., Słowiańszczyzna ż., Słowianin mos., Słowianka ż.
przym. słowiański, pansłowiański
Wiktionary
słowiańskie pochodzenie; słowiańskość
SJP.pl
wszystko, co jest charakterystyczne dla Słowian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wszystko to, co słowiańskie, ogół rzeczy/pojęć związanych ze Słowianami i/lub ich kulturą (m.in. ich językami)
(1.2) ziemie Słowian
(1.3) narody słowiańskie
Wiktionary
rzecz. słowianizm mrz., Słowianin mos., Słowianka ż., Słowiańszczyzna ż., słowiańskość ż.
przym. słowiański, pansłowiański
Wiktionary
zdrobnienie od: słowik
SJP.pl
1. przymiotnik od: słowik;
2. w przenośni: śpiewny, subtelny, liryczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący słowika, odnoszący się do słowika
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla słowika; taki jak u słowika
Wiktionary
(1.1) Słowicze śpiewy umilały noce […].
(2.1) „Stój, stój – odpowie – hardy młokosie, • Pomnę, co ojciec rzekł stary: • Słowicze wdzięki w mężczyzny głosie, • A w sercu lisie zamiary […]” (A. Mickiewicz: Świtezianka)
Wiktionary
IPA: swɔˈvʲit͡ʃɨ, AS: su̯ovʹičy
Wiktionary
rzecz. słowik m., słowiczek m.
Wiktionary
odmiana lnu o owocach niepękających i nasionach ciemnobrunatnych
SJP.pl
śpiewający ptak wędrowny z rodziny drozdów; bekwarek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Luscinia|ref=tak., rodzaj małych ptaków śpiewających z rodziny muchołówek;
(1.2) ornit. ptak z rodzaju słowik (1.1)
(1.3) hist. niewielkie działo, strzelające kulami żelaznymi, używane w Polsce w XVI w.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Czy nigdy nie słyszałeś w maju słowika, śpiewającego na gałęzi mojej, tuż prawie nad ziemią?
Wiktionary
IPA: ˈswɔvʲik, AS: su̯ovʹik
Wiktionary
rzecz. Słowików m., Słowikowo n.
:: zdrobn. słowiczek m.
przym. słowiczy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Słowin (niem. "Lämmersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Dobiegniew. Do wsi od zachodu przylega jezioro Małe Sławno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
członek historycznej grupy etnograficznej spokrewnionej z Kaszubami
SJP.pl
członkini historycznej grupy etnograficznej spokrewnionej z Kaszubami
SJP.pl
Słowino (do 1945 niem. "Schlawin") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo przy drodze krajowej nr 37.
Według danych z 28 września 2009 roku wieś miała 400 stałych mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie koszalińskim.
Wikipedia
czasownik niedokonany (dk. wysłowić lub brak)
(1.1) daw. wyrażać coś za pomocą słów; wypowiadać określoną treść; głosić, ogłaszać coś
(1.2) daw. rzad. wysławiać, czynić sławnym; wielbić, oddawać cześć, chwalić
czasownik zwrotny niedokonany słowić się
(2.1) daw. być wyrażanym w słowach
Wiktionary
(1.1) Nie umie dusza moja słowić swej wdzięczności, Panie, tylko przez czucie, tylko przez poszczebiotanie.
(1.1) Jeżeli jego mądrość jest tak wielką, jak ją słowisz [...] to będzie wiedział z kim przyszedłeś!
(1.2) Słowili lud taki błogosławiony, którego jest Pan, Bóg jego.
(2.1) Nie mógł już słówek obwijać w bawełnę i mówił tak, jak się rzecz sama słowiła.
Wiktionary
rzecz. słowo n., słówko n., słownictwo n., słownik mrz., wysłowienie n., przysłowie n., słowotwórstwo n.
czas. wysłowić dk., wysłowić się dk., wysławiać ndk.
przym. słowny, dosłowny, słownikowy, bezsłowny, gołosłowny, słowotwórczy
przysł. słownie, dosłownie, bezsłownie
Wiktionary
(1.1) wypowiadać, wysławiać
(1.2) wychwalać, wielbić, uwielbiać, sławić
Wiktionary
historyczna grupa etnograficzna spokrewniona z Kaszubami
SJP.pl
Słowińcy (kasz. "Słowińcë") lub Kaszubi Nadłebscy – historyczna grupa etnograficzna, będąca w istocie odłamem ludności kaszubskiej, zamieszkującej do lat po drugiej wojnie światowej tereny nad jeziorami Gardno i Łebsko (północno-zachodnia część województwa pomorskiego). Posługiwali się oni gwarą słowińską, wchodzącą w skład dialektu północnokaszubskiego języka kaszubskiego. W ukształtowaniu wyznaniowym Słowińców wyraźną większość stanowili luteranie.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Słowińców, pochodzący od Słowińców
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język Słowińców
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) Babka Anieli mówiła głównie po słowińsku.
Wiktionary
IPA: swɔˈvʲĩj̃sʲci, AS: su̯ovʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
zasób słów jakim posługuje się dana osoba, bądź grupa osób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. zasób słów składających się na jakiś język (lub dialekt, gwarę); ogół wyrazów
(1.2) terminy określające jakąś specjalność; zbiór wyrazów używanych przez danego człowieka, środowisko lub w danym regionie
Wiktionary
Sł
Wikipedia
IPA: swɔvʲˈɲit͡stfɔ, AS: su̯ovʹńictfo
Wiktionary
rzecz. słówko n., słowo n., słownik m., słowniczek m., słowność ż.
przym. słowny, dosłowny, słownikarski
czas. wysłowić, słowić
przysł. słownie, bezsłownie
Wiktionary
(1.1) leksyk, leksyka, słownik
Wiktionary
zdrobnienie od: słownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: słownik
(1.2) mały dwujęzyczny słownik, w kieszonkowym wydaniu, zawierający podstawowe słownictwo
(1.3) pot. zeszyt, notatki służące do gromadzenia słówek w trakcie nauki języka obcego
(1.4) krótka lista słownictwa z jakiejś dziedziny
Wiktionary
(1.1) Kochaniutki, weź ten pięciotomowy słowniczek i odłóż mi go na górną półeczkę.
(1.1) Oj ubożuchny masz słowniczek kibolku, ubożuchny.
(1.2) Jak jedziesz do Niemiec do roboty, weź ze sobą słowniczek i rozmówki.
(1.3) Nasza anglistka ma hopla na punkcie systematyczności i na każdej lekcji sprawdza słowniczki.
Wiktionary
IPA: swɔvʲˈɲit͡ʃɛk, AS: su̯ovʹńiček
Wiktionary
rzecz. słownikarz mos., słownik mrz., słownictwo n., słowo n., słówko n., słowność ż.
przym. słownikowy
przysł. słownie, bezsłownie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) poprzez wypowiedź
(1.2) zapisując za pomocą słów
Wiktionary
(1.2) Pierwiastek srebro ma liczbę atomową 47 (słownie: czterdzieści siedem).
Wiktionary
rzecz. słownikarz mos., słowo n., słówko n., słownik m., słowniczek m., słownictwo n., słowność ż.
przym. słowny, przysłowny
partyk. słowem
przysł. bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
(1.1) ustnie, werbalnie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: słowny
SJP.pl
1. zbiór wyrazów ułożonych i opracowanych według pewnej zasady, zwykle objaśnianych pod względem znaczeniowym;
2. indywidualny zasób wyrazów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zbiór słów, pojęć z pewnej dziedziny, wszystkich lub dobranych wg jakiejś metody, wraz z ich skrótowymi opisami;
(1.2) spis słów z tłumaczeniami na inny język
(1.3) zasób słownictwa: indywidualny jakiejś osoby lub pewnej zbiorowości
Wiktionary
Słownik – wydawnictwo opisujące słownictwo danego języka (lub jego część) bądź zestawiające ze sobą słownictwo dwóch lub więcej języków. Słownik tworzy zbiór definicji słów lub wyrażeń ułożonych i opracowanych według określonej zasady. Struktura słownika dzieli się na artykuły hasłowe ułożone w porządku alfabetycznym, rzadziej tematycznym lub gniazdowym (w oparciu o wspólne gniazda etymologiczne).
Wikipedia
(1.1) Ten słownik stara się omawiać wszystkie aspekty słów.
(1.3) Uczeń przychodzi do szkoły z ubogim słownikiem, a wychodzi z bogatym.
Wiktionary
IPA: ˈswɔvʲɲik, AS: su̯ovʹńik
Wiktionary
rzecz. słownictwo n., słowo n., słówko n., słownikarz mos., słownikarka ż., słownikarstwo n.
:: zdrobn. słowniczek m.
przym. słownikowy, słownikarski
przysł. słownie, bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
(1.1-2) przest. dykcjonarz, glosariusz, wokabularz; daw. mównik, mownik
(1.3) słownictwo, leksyka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. specjalistka układająca słowniki
Wiktionary
rzecz. słownik mrz., słownikarz mos.
przym. słownikarski
przysł. bezsłownie
Wiktionary
przestarzale: redakcja, w której opracowuje się słownik
SJP.pl
1. dotyczący słowników, wyrazów;
2. dotyczący słownikarstwa, słownikarza
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z słownikarstwem, dotyczący słownikarzy lub słownikarstwa
Wiktionary
rzecz. słowo n., słówko n., słowność ż., słownictwo n., słownikarstwo n., słownikarz mos., słownikarka ż., słownik mrz., słownikowość ż.
przysł. bezsłownie
Wiktionary
(1.1) leksykograficzny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. zob. leksykografia.
Wiktionary
rzecz. słownik mrz., słownikarz mos., słowność ż.
przym. słownikarski
przysł. bezsłownie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) jęz. specjalista układający słowniki
Wiktionary
(1.1) Nasz szef uchodzi za jednego z najlepszych słownikarzy.
Wiktionary
rzecz. słownikarstwo n., słownik mrz., słowniczek m., słowność ż., słowo n., słówko n.
:: fż. słownikarka ż.
przym. słownikarski, słowny, pozasłowny
przysł. słownie, bezsłownie
Wiktionary
(1.1) leksykograf
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. cecha tego, co słownikowe
Wiktionary
przym. słownikowy, słownikarski
rzecz. słowność ż.
Wiktionary
przymiotnik od: słownik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący słownika, właściwy słownikowi
(1.2) dotyczący słownictwa
Wiktionary
IPA: ˌswɔvʲɲiˈkɔvɨ, AS: su̯ovʹńikovy
Wiktionary
rzecz. słowo n., słowniczek mrz., słownik mrz., słownikowość ż., słowność ż.
przysł. bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
(1.2) leksykalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tych, którzy są słowni, dotrzymujący danego słowa, złożonej obietnicy
Wiktionary
(1.1) Gotowość znacznej części społeczeństwa do wyboru na urząd głowy państwa człowieka, co do którego prawdomówności i słowności ma się zasadnicze wątpliwości, wskazuje na widoczną nie tylko w Polsce erozję znaczenia wartości moralnych, niegdyś ważących na ocenie polityka.
Wiktionary
rzecz. słówko n., słowo n., słownik m., słowniczek m., słownikarstwo n., słownikarnia ż., słownikarz m., słownikowość ż., słownictwo n.
przym. słowny, słownikowy, słownikarski
przysł. słownikowo, słownie, bezsłownie
Wiktionary
1. wyrażony mową, ustny;
2. dotrzymujący słowa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażony za pomocą słów
(1.2) dotrzymujący obietnicy, słowa, nierzucający słów na wiatr
Wiktionary
(1.1) Na świętach dionizyjskich, zarówno krajowych, jak i lokalnych, pojawił się teatr - z całym rozmachem dramatu i poetycką rozmaitością: taneczną, muzyczną, słowną.
Wiktionary
IPA: ˈswɔvnɨ, AS: su̯ovny
Wiktionary
rzecz. słownikarz mos., słowo n., słówko n., słownictwo n., słowność ż.
przysł. słownie, bezsłownie
przym. przysłowny
czas. słowić
Wiktionary
(1.1) werbalny
(1.2) rzetelny
Wiktionary
1. ciąg głosek, liter stanowiący względnie samodzielny element języka, któremu przyporządkowane są określone znaczenie i funkcja składniowa; wyraz;
2. wypowiadanie się słowne lub na piśmie; mowa, język;
3. obietnica;
4. przestarzałe: czasownik; * forma narzędnika l.mn. "słowy" możliwa tylko w wyrażeniu "innymi słowy" - inaczej mówiąc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. wyróżniona fonetycznie lub graficznie część wypowiedzi składająca się z jednego lub więcej morfemów, wyrażająca pewną niezmienną treść w danym języku;
(1.2) obietnica, przyrzeczenie
(1.3) daw. czasownik
Wiktionary
Słowo – elementarna część mowy. Jego pisanym odpowiednikiem jest wyraz. Za pomocą słów określa się wszelkie pojęcia, np. obiekt lub klasę obiektów rzeczywistych i pojęcia abstrakcyjne. Znaczenia słów człowiek poznaje stopniowo, rozpoczynając od niemowlęctwa. Wymiana słów wiąże się z przekazywaniem emocji.
Wikipedia
(1.1) W Wikisłowniku staramy się omówić wszystkie słowa.
(1.1) Mądre słowa sycą mózg.
(1.2) Daj mi słowo, że jutro w końcu to zrobisz.
Wiktionary
IPA: ˈswɔvɔ, AS: su̯ovo
Wiktionary
rzecz. słownikarz mos., słowność ż., słownictwo n., słownik mrz., słowniczek mrz., posłowie n., słowa lm nm.
czas. słowić, wysławiać ndk., wysłowić dk., wysłowić się dk.
przym. słowny, słownikowy, odsłowny, słownikarski, przysłowny
przysł. słownie, bezsłownie
partyk. słowem
Wiktionary
(1.1) wyraz
Wiktionary
forma fleksyjna wyrazu
SJP.pl
nadmiar słów, rozwodzenie się; wielosłowie, wodolejstwo
SJP.pl
przestarzale: pochodzenie wyrazów, etymologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. przest. etymologia, pochodzenie wyrazów
Wiktionary
bezładne, szybkie wypowiadanie słów występujące w niektórych zaburzeniach psychicznych; logorea
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. zaburzenie w komunikacji objawiające się bezładną, szybką mową;
(1.2) pot. pejor. wypowiedź rozwlekła, emocjonalna i pozbawiona głębszej treści
Wiktionary
Słowotok (z gr. logorea, "λόγος" 'słowo' i "ῥέω" 'prąd') – zaburzenie w komunikacji objawiające się bezładną, szybką mową. Czasami klasyfikowany jako choroba psychiczna, objawiająca się bezładną, niespójną gadatliwością. Słowotok jest obecny w zaburzeniach psychiatrycznych i neurologicznych m.in. w afazji, lezjach kory mózgu w obszarze wzgórza, maniach i zazwyczaj w schizofrenii katatonicznej.
Wikipedia
(1.1) W specjalistycznym języku medycznym słowotok jest zawsze objawem choroby psychicznej lub neurologicznej.
(1.2) I w mediach, i w internecie słowo znawcy tematu tudzież mędrca znaczy tyle samo, co bełkot lub słowotok dyletanta i mętniaka, a często mętniak zagada, przegada i podsumuje mówcę treściwego.
Wiktionary
IPA: swɔˈvɔtɔk, AS: su̯ovotok
Wiktionary
(1.1) logorea
Wiktionary
twórca nowych słów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie słowotwórstwa
(1.2) rzad. twórca nowych słów
Wiktionary
(1.2) Inwencja samozwańczych słowotwórców zatrudnionych w działach reklamy i marketingu rozmaitych firm w wymyślaniu nazw bywa przeogromna…
Wiktionary
rzecz. słowotwórstwo n.
przym. słowotwórczy
przysł. słowotwórczo
Wiktionary
tworzenie wyrazów
SJP.pl
dotyczący słowotwórstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do słowotwórstwa, dotyczący budowy słów
Wiktionary
(1.1) Złożenie jako metoda słowotwórcza odgrywała w języku dolnołużyckim podrzędną rolę.
Wiktionary
IPA: ˌswɔvɔˈtfurt͡ʃɨ, AS: su̯ovotfurčy
Wiktionary
rzecz. słowotwórstwo n., słowotwórca mos.
przysł. słowotwórczo
czas. słowić
Wiktionary
kobieta tworząca słowa
SJP.pl
1. nauka o budowie i tworzeniu wyrazów;
2. rzadko: tworzenie wyrazów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. nauka o budowie i tworzeniu wyrazów
(1.2) rzad. tworzenie wyrazów
Wiktionary
Słowotwórstwo – dział językoznawstwa zajmujący się sposobami powstawania nowych wyrazów w języku.
Wikipedia
(1.2) Słowotwórstwo mamy po to, aby z jego dobrodziejstwa korzystać.
Wiktionary
IPA: ˌswɔvɔˈtfurstfɔ, AS: su̯ovotfurstfo
Wiktionary
rzecz. słowotwórca mos., słowotwórczość ż.
przym. słowotwórczy
przysł. słowotwórczo
czas. słowić
Wiktionary
1. największy roślinożerny ssak lądowy z rzędu trąbowców;
2. przenośnie o człowieku otyłym, ociężałym, niezgrabnie poruszającym się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. duży, roślinożerny ssak lądowy z chwytną trąbą
(1.2) samiec słonia (1.1)
(1.3) pot. grub. ktoś bardzo duży, gruby
(1.4) gwara. przestępcza sprawca rozboju
(1.5) gwara. wojsk. maska przeciwgazowa z długą rurą
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp., rozk. od: słonić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na fotosafari w Kenii podziwialiśmy stado słoni.
(1.2) W przeciwieństwie do samic, dorosłe słonie prowadzą samotniczy tryb życia.
(1.3) W kinie usiadł przede mną jakiś słoń i nie widziałem ekranu.
(1.5) Dziś dowódca kazał nam ćwiczyć na poligonie w słoniach i pełnym oporządzeniu.
(2.1) Tadeuszu, nie słoń mi słońca, chcę się opalić.
Wiktionary
IPA: swɔ̃ɲ, AS: su̯õń
Wiktionary
rzecz. słoniowacizna ż., słoniowate lm nm., słoniówka ż., słoniowatość ż., słoniarnia ż.
:: zdrobn. słoniątko n., słonik m., słoniczek m.
:: zgrub. słonisko n.
:: fż. słonica ż.
przym. słoniowy, słoniowaty
Wiktionary
(1.1) śrpol. elefant
Wiktionary
1. centralne ciało Układu Słonecznego; Słońce;
2. światło słoneczne;
3. pieszczotliwie: osoba ukochana lub bardzo lubiana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) Słońce widziane jako tarcza na niebie
(1.2) astr. główna gwiazda w układzie planetarnym, źródło światła i ciepła pojawiające się na niebie
(1.3) występujący w wielu wariantach symbol o okrągłym kształcie i promienistych liniach
(1.4) przen. światło wysyłane przez słońce (1.1); blask słoneczny
(1.5) przen. pieszczotliwie o osobie
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Słońce symbolizuje światło, ogień, nieskończoność oraz źródło energii i mocy życiowej.
(1.1) Chyba będzie padał deszcz, bo słońce skryło się za czarnymi chmurami.
(1.2) Galaktyka składa się z miliardów słońc.
(1.4) Kot wygrzewał się na słońcu.
(1.5) Przytul mnie, moje słońce!
Wiktionary
IPA: ˈswɔ̃j̃nt͡sɛ, AS: su̯õĩ ̯nce
Wiktionary
rzecz. Słońce n., słoneczność ż., słonecznik m., słonecznica ż., słonecznice nmos., nasłonecznienie n.
:: zdrobn. słonko n., słoneczko n., słoneńko n.
czas. słonecznić się ndk., nasłonecznić dk., nasłonecznić się dk.
przym. słoneczny, nasłoneczny, przeciwsłoneczny, słońcowy, słonecznikowy, podsłoneczny
przysł. słonecznie
Wiktionary
(1.1) zdrobn. słonko, słoneczko
(1.4) zdrobn. słonko, słoneczko
(1.5) zdrobn. słonko, słoneczko
Wiktionary
Słończewo (nazwa oboczna: Słonczewo) – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Gzy. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
słońcówka sówkówka - gatunek muchówki z rodziny bujankowatych
SJP.pl
Słońcówka ("Villa") – rodzaj muchówek z rodziny bujankowatych i podrodziny Exoprosopinae. Kosmopolityczny. Larwy są pasożytami gąsienic motyli nocnych, a rzadziej larw chrząszczy z rodziny czarnuchowatych.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Słońsk ( Sonnenburg) – wieś gminna o charakterze miejskim w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, siedziba gminy Słońsk. Dawniej miasto; uzyskał lokację miejską przed 1341 rokiem, zdegradowany w 1945 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
→ Słońsk
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Słońska (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Słońska (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: słony; bardziej słony
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
Sł
Wikipedia
przymiotnik od: Słubice
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Słubicami, dotyczący Słubic
Wiktionary
rzecz. Słubice nmos.
Wiktionary
mieszkaniec Słubic
SJP.pl
mieszkanka Słubic
SJP.pl
zmysł odpowiadający za odbieranie wrażeń dźwiękowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jeden ze zmysłów, który odbiera dźwięki;
(1.2) muz. umiejętność rozróżniania wysokości dźwięków
(1.3) środ. łow. ucho zająca, królika, także dzika
Wiktionary
Słuch – zmysł umożliwiający odbieranie (percepcję) fal dźwiękowych. Narządy słuchu nazywa się uszami. Słuch jest wykorzystywany przez organizmy żywe do komunikacji oraz rozpoznawania otoczenia.
Wikipedia
(1.1) Jasio ma kiepski słuch.
(1.3) Szarak czujnie postawił słuchy, gotów do ucieczki.
Wiktionary
IPA: swux, AS: su̯uχ
Wiktionary
rzecz. słuchanka ż., słuchacz m., słuchaczka ż., słuchanie n., słuchawka ż., słuchowisko n., odsłuch m., podsłuch m., słyszenie n., osłuchiwanie n., słuchy lm.
czas. słuchać ndk., słyszeć ndk., osłuchiwać ndk.
przym. słuchowy, słyszalny, osłuchowy
przysł. słuchowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która słucha kogoś lub czegoś
(1.2) osoba, która uczęszcza na wyższą uczelnię, kursy itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Występ śpiewaka wzbudził zachwyt słuchaczy.
Wiktionary
rzecz. słuch m., słuchanie n., słuchawka ż., słuchowisko n.
:: fż. słuchaczka ż.
przym. słuchowy
przysł. słuchowo
czas. słuchać ndk.
Wiktionary
(1.2) student
Wiktionary
→ słuchacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rad. muz. kobieta, która słucha kogoś lub czegoś
(1.2) stud. kobieta, która uczęszcza na wyższą uczelnię, kursy itp.
Wiktionary
(1.1) Występ przystojnego śpiewaka wzbudził zachwyt słuchaczek.
Wiktionary
rzecz. słuch m., słuchanie n., słuchawka ż., słuchowisko n.
:: fm. słuchacz m.
przym. słuchowy
przysł. słuchowo
czas. słuchać ndk.
Wiktionary
(1.2) studentka
Wiktionary
zwrot używany w celu podkreślenia tego, co chce się powiedzieć; posłuchaj
SJP.pl
Słuchaj – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w gminie Golub-Dobrzyń. Wraz z wsiami Skępsk i Pasieka należy do sołectwa Skępsk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. audytorium
Wiktionary
IPA: swuˈxalʲɲa, AS: su̯uχalʹńa
Wiktionary
rzecz. słuchacz, słuchanie
czas. słuchać
Wiktionary
dawniej: konfesjonał; spowiednica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) udział danej stacji radiowej w czasie słuchania radia w jakiejś populacji
Wiktionary
(1.1) Eska notuje największy wzrost słuchalności wśród sieci radiowych.
Wiktionary
rzecz. słuchanie n.
czas. słuchać
Wiktionary
dający się słuchać
SJP.pl
1. forma używana przy odbieraniu telefonu;
2. forma deklarująca chęć wysłuchania innej osoby;
3. forma deklarująca gotowość wykonania jakiegoś zadania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słuchać.
Wiktionary
IPA: swuˈxãɲɛ, AS: su̯uχãńe
Wiktionary
czas. słuchać ndk., osłuchiwać
rzecz. słuchanka ż., słuch m., słuchowisko n., słuchalnia ż., słuchacz m., słuchaczka ż., słuchalność ż.
przym. słuchowy
Wiktionary
potocznie:1. nagranie do nauki rozumienia ze słuchu;
2. treść dźwiękowa do słuchania, np. słuchowisko, audycja, podcast
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. nagranie dźwiękowe przeznaczone do celów edukacyjnych, najczęściej ćwiczące lub sprawdzające rozumienie ze słuchu języka mówionego
Wiktionary
(1.1) Słuchanka była bardzo prosta.
Wiktionary
rzecz. słuch mrz., słuchanie n.
przym. słuchowy
czas. słuchać ndk., posłuchać dk.
Wiktionary
zdrobnienie od: słuchawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: słuchawka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) element lub całość urządzeń emitujących dźwięki, np. aparatu telefonicznego, radia, umożliwiająca słuchanie;
(1.2) med. przyrząd diagnostyczny służący do osłuchiwania chorego;
(1.3) środ. więz. zwykle w lm. ucho
Wiktionary
(1.1) Odłożywszy słuchawkę zakomunikował milionerowi zasłyszaną wiadomość (…)
(1.2) Ów stary przysiadł się, a raczej przyłożył do Seweryna, rozpiął na nim przyodziewek i przez słuchawkę począł badać płuca.
Wiktionary
IPA: swuˈxafka, AS: su̯uχafka
Wiktionary
rzecz. słuch m., słuchawki nmos., słuchacz m., słuchaczka ż.
przym. słuchowy, słuchawkowy
czas. słuchać ndk.
Wiktionary
(1.2) stetoskop, fonendoskop
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) techn. zestaw głośników służący do indywidualnego odbioru dźwięku, najczęściej umieszczany w bezpośredniej bliskości ucha, a nawet wewnątrz ucha
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: słuchawka
Wiktionary
Słuchawka – przetwornik elektroakustyczny mający za zadanie przekształcenie sygnału elektrycznego w słyszalną falę dźwiękową, podobnie jak czyni to głośnik; od głośnika jednak odróżnia ją sposób, w jaki jest wykorzystywana: słuchawka służy do indywidualnego odbioru dźwięku, najczęściej umieszcza się ją w bezpośredniej bliskości ludzkiego ucha, a nawet w jego przewodzie słuchowym.
Wikipedia
(1.1) Ojciec siedział w swoim kącie i na uszach miał słuchawki „Tonsilu”, pomagające przy dyskretnym oglądaniu telewizji. Tym razem jednak służyły mu one jako osłona przeciwdźwiękowa.
Wiktionary
IPA: swuˈxafʲci, AS: su̯uχafʹḱi
Wiktionary
zob. słuchawka.
Wiktionary
przymiotnik od: słuchawka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze słuchawką, dotyczący słuchawki
Wiktionary
(1.1) Do gier najlepszy będzie zestaw słuchawkowy stereo z mikrofonem.
Wiktionary
rzecz. słuchawka ż.
czas. słuchać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. posłuchać)
(1.1) odbierać dźwięk za pośrednictwem narządu słuchu
(1.2) świadomie odbierać czyjąś mowę
(1.3) być posłusznym
forma używana w funkcji zaimka pytającego
(2.1) Słucham? → prośba o powtórzenie pytania
(2.2) Słucham? → forma wyrażenia zdziwienia na niedorzeczną prośbę lub obraźliwe pytanie
(2.3) Słucham? → forma używana przy odbieraniu telefonu, domofonu
Wiktionary
(1.1) Adam lubi słuchać śpiewu ptaków.
(1.2) Nie mam ochoty słuchać tych bredni!
(1.3) Grzeczne dzieci słuchają rodziców.
Wiktionary
IPA: ˈswuxat͡ɕ, AS: su̯uχać
Wiktionary
rzecz. odsłuch mrz., słuch m., słuchy nmos., słuchawka ż., słuchacz m., słuchaczka ż., słuchowisko n., słuchalnia ż., słuchalność ż., słuchanie n., słuchanka ż.
czas. słyszeć, posłuchać, nasłuchiwać
przym. słuchowy, słyszalny, słuchawkowy, osłuchowy
Wiktionary
(2.3) halo
Wiktionary
słuchać czegoś regularnie lub z przerwami
SJP.pl
autobus umożliwiający przeprowadzenie bezpłatnego badania słuchu
SJP.pl
Słuchocin – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie węgrowskim, w gminie Grębków. Ma status sołectwa.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Kopciach.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
człowiek posiadający dobrą pamięć słuchową
SJP.pl
radiosłuchowisko (rzadko), dźwiękowisko (rzadko);
1. utwór literacki (komedia lub dramat) napisany specjalnie lub przystosowany na potrzeby radia;
2. gatunek radiowej dramaturgii obejmujący takie utwory;
3. audycja radiowa, w czasie której nadawane są takie utwory
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dramat radiowy, forma operująca specyficznie radiowymi środkami wyrazu: dialogiem, efektami akustycznymi, muzyką itp.; także: audycja radiowa, w czasie której nadawany jest utwór dramatyczny;
Wiktionary
Słuchowisko (rzadziej "radiosłuchowisko" lub "dźwiękowisko") – podstawowa artystyczna, literacka forma, której tworzywem jest wyłącznie dźwięk: głos ludzki, efekty akustyczne i muzyka. Tradycyjnie teksty słuchowisk miały postać zbliżoną do dramatu teatralnego, obecnie, poprzez wprowadzenie narratora, pojawiają się również formy epickie.
Wikipedia
(1.1) Wczoraj na trójce było ciekawe słuchowisko dla dzieci.
Wiktionary
IPA: ˌswuxɔˈvʲiskɔ, AS: su̯uχovʹisko
Wiktionary
czas. słuchać
rzecz. słuchacz m., słuchaczka ż., słuch m., słuchanie n.
przym. słuchowy, słuchowiskowy
Wiktionary
przymiotnik od: słuchowisko
SJP.pl
równocześnie słyszalny i widzialny; audiowizualny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. audiowizualny.
Wiktionary
przymiotnik od: słuch
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący narządu słuchu, będący jego elementem
(1.2) dotyczący słyszenia, funkcji narządu słuchu, odbierany za pomocą słuchu
Wiktionary
(1.1) Trąbka słuchowa służy do wyrównywania ciśnień po obu stronach błony bębenkowej.
(1.2) Nienawidzę testów słuchowych. Nigdy nie wiem z którego utworu pochodzi dany fragment.
Wiktionary
IPA: swuˈxɔvɨ, AS: su̯uχovy
Wiktionary
rzecz. słuchanka ż., słuch m., słuchacz m., słuchaczka ż., słuchanie n., słuchawka ż., słuchowisko n., słuchowiec m.
przym. słyszalny
czas. słuchać, słyszeć
przysł. słuchowo
Wiktionary
(1.2) audytywny, audialny
Wiktionary
wiadomości przekazywane ustnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. pogłoski
(1.2) łow. uszy zająca
Wiktionary
czas. słuchać
rzecz. słuch mrz., słuchacz m.
Wiktionary
miasto na Białorusi
SJP.pl
Słuck ( Слуцк, Слуцк) – miasto na Białorusi, w obwodzie mińskim, centrum administracyjne rejonu słuckiego. Leży 105 km na południe od Mińska, nad rzeką Słucz.
Wikipedia
1. → Słuck;
2. pas słucki - ozdobny element polskiego stroju szlacheckiego noszony do kontusza; pas kontuszowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Słuckiem, dotyczący Słucka
Wiktionary
rzecz. Słuck mrz., Słucz ż.
Wiktionary
1. wieś w Polsce;
2. rzeka na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Horynia;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. słucki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Polesie. wypadek, przypadek
Wiktionary
kobieta pracująca jako osoba zajmująca się czyimś domem (m.in. sprzątająca go) oraz posługami osobistymi wobec gospodarzów; służąca, gosposia, pomoc domowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. osoba, która usługuje
(1.2) stpol. dworzanin
(1.3) seks. osoba podległa w układzie sadomasochistycznym
Wiktionary
IPA: ˈswuɡa, AS: su̯uga
Wiktionary
rzecz. służba ż., służący m., służenie n., służebnica ż., służka ż.
:: fż. służąca ż.
czas. służyć ndk., usługiwać ndk., usłużyć dk., zasłużyć dk., obsłużyć dk.
przym. usłużny, służebny, służbowy
Wiktionary
(1.1) służący, pachołek, rab, parobczak
Wiktionary
dawniej: pełnić posługi u kogoś, zajmując się domem, gospodarstwem itp.; posługiwać, usługować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. służyć (przez dłuższy czas, od czasu do czasu, okresowo, z przerwami), spełniając posługi
(1.2) przest. wojsk. służyć (przez dłuższy czas, od czasu do czasu, okresowo, z przerwami), będąc żołnierzem
(1.3) daw. służyć (przez dłuższy czas, od czasu do czasu, okresowo, z przerwami), pomagając komuś
(1.4) daw. służyć (przez dłuższy czas, od czasu do czasu, okresowo, z przerwami), zastępując kogoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Sługocinek – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Golina.
Etymologia nazwy miejscowości wywodzi się od nazwy własnej "Sługota". Według dokumentów historycznych w XIV wieku zapisywana była jako "Slugoczyno", "Slugoczino", w XVI wieku "Slugoczyno panskye", "Sługoczin", w XVII wieku "Sługocin nobilium", "Slugocin Panski", w XVIII wieku "Sługocinek", w latach "Slugocinek", od 1827 "Sługocinek". Drugi człon nobilium, Panski oznaczał własność szlachecką.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
pogardliwie: człowiek wysługujący się komuś zwykle dla własnych korzyści; fagas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. człowiek usługujący komuś, zwykle dla własnych korzyści
Wiktionary
IPA: ˈswuɡus, AS: su̯ugus
Wiktionary
rzecz. sługa m./ż.
czas. służyć ndk.
Wiktionary
1. pionowy element konstrukcyjny budowli;
2. stojący wolno bal lub belka, zwykle do zawieszenia czegoś, np. słup graniczny;
3. warstwa, smuga czegoś formująca się pionowo, np. słup dymu;
4. ciecz wypełniająca pionowe naczynie, np. słup rtęci;
5. postać minerału w formie pionowego wieloboku, np. słup soli;
6. potocznie: osoba lub spółka maskująca nielegalne interesy innej osoby lub spółki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wysoki, pionowy element konstrukcyjny;
(1.2) unoszący się pionowo kłąb dymu lub gazu
(1.3) zwarta, pionowa struga cieczy
(1.4) ciecz w rurce przyrządu pomiarowego
(1.5) kryształ minerału ukształtowany w wydłużoną bryłę
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskoosobowy
(2.1) pot. firma (czasem też osoba, na którą jest ona zarejestrowana), założona w celu uwiarygodnienia nielegalnych interesów innej spółki, np. wykonywania fikcyjnych przelewów, zaciągania kredytów itp.
Wiktionary
Słup – element konstrukcyjny (może być wolno stojący), w postaci podpory najczęściej pionowej. Szczególnym zastosowaniem tego rodzaju podpór są słupy telefoniczne (telegraficzne) lub słupy energetyczne. Innym rodzajem są słupki drogowe albo graniczne. Słupami nazywamy również elementy pionowe konstrukcji ramowych.
Wikipedia
(1.1) Słup reklamowy to słup, na którym znajdują się reklamy.
(2.1) W Rzeszowie i okolicach stworzyli sieć firm słupów – zarejestrowanych na podstawionych ludzi – które brały materiały od producentów i hurtowników, deklarując późniejszą zapłatę.
Wiktionary
IPA: swup, AS: su̯up
Wiktionary
rzecz. słupnik m., osłupienie n.
:: zdrobn. słupek m.
czas. osłupieć dk.
przym. słupowy, przysłupowy, osłupiały
Wiktionary
(2.1) przest. firmant
Wiktionary
1. grzbietowa część wyprawionej skóry bydlęcej lub świńskiej, używana na podeszwy; krupon;
2. przestarzałe: pionowy element konstrukcyjny budowli; słup
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w województwie wielkopolskim;
Wiktionary
Słupca – miasto w województwie wielkopolskim, na Równinie Wrzesińskiej, siedziba gminy Słupca i powiatu słupeckiego.
Miasto biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżało w powiecie pyzdrskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa konińskiego.
Wikipedia
(1.1) Szanowni słupczanie! Zapraszamy do głosowania na projekty w ramach budżetu obywatelskiego. Razem działajmy dla rozwoju Słupcy.
Wiktionary
rzecz. słupczanin m., słupczanka ż.
przym. słupecki
Wiktionary
mieszkaniec Słupcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Słupcy
(1.2) osoba pochodząca ze Słupcy, urodzona w Słupcy
Wiktionary
(1.1) Szanowni słupczanie! Zapraszamy do głosowania na projekty w ramach budżetu obywatelskiego. Razem działajmy dla rozwoju Słupcy.
Wiktionary
rzecz. Słupca ż.
:: fż. słupczanka ż.
przym. słupecki
Wiktionary
mieszkanka Słupcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Słupcy
(1.2) kobieta pochodząca ze Słupcy, urodzona w Słupcy
Wiktionary
rzecz. Słupca ż.
:: fm. słupczanin m.
przym. słupecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Słupca
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Słupcą, dotyczący Słupcy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Słupca ż., słupczanin m., słupczanka ż.
Wiktionary
Słupeczno – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Wysokie.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: słup;
2. żeński organ płciowy u roślin okrytonasiennych;
3. rodzaj obcasa w damskich pantoflach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: słup
(1.2) bot. żeński organ płciowy u roślin okrytonasiennych;
(1.3) rodzaj obcasa w damskich pantoflach
(1.4) zool. stanięcie przez niektóre ssaki na tylnych łapach z wyprostowanym tułowiem
(1.5) sport. boczny element bramki
(1.6) sport. trafienie piłką w słupek (1.5)
(1.7) fiz. ciecz w pionowej rurce, np. termometru
(1.8) mat. pionowy rząd liczb, zwłaszcza do zsumowania
(1.9) element wzoru w szydełkowaniu
(1.10) prostokątny element wykresu
Wiktionary
Słupek, słupkowie (łac. "pistyllum", ang. "pistil") – żeński organ płciowy w kwiecie okrytonasiennych. Zbudowany jest ze zrośniętych ze sobą lub wolnych owocolistków ("carpellae"), które są zmodyfikowanymi liśćmi (najprawdopodobniej utworami homologicznymi do makrosporofili). Słupki zajmują zawsze centralne miejsce w kwiecie, gdzie mogą występować pojedynczo lub w większej liczbie.
Wikipedia
(1.1) Ten słupek stoi tutaj, żeby samochody nie wjeżdżały na chodnik.
Wiktionary
IPA: ˈswupɛk, AS: su̯upek
Wiktionary
rzecz. słup m., słupnik m., osłupienie n.
czas. osłupieć dk.
przym. słupowy, słupkowy
Wiktionary
(1.1) balasek
Wiktionary
1. rzeka w Polsce;
2. Stara Słupia, wieś w Polsce; 2. Nowa Słupia, wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pasożytniczy grzyb z rzędu rozetkowców
SJP.pl
mieszkaniec Słupi, Słupi Kapitulnej, Słupi Nadbrzeżnej, Słupi Wielkiej, Słupi pod Bralinem lub Słupi pod Kępnem
SJP.pl
mieszkanka Słupi, Słupi Kapitulnej, Słupi Nadbrzeżnej, Słupi Wielkiej, Słupi pod Bralinem lub Słupi pod Kępnem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. podobny kształtem do słupa;
2. składający się ze słupów
SJP.pl
część składowa korpusu pługa służąca do łączenia go z grządzielem lub ramą
SJP.pl
Zobacz też: Słupica (część pługa), Słupice.
Słupica – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Jedlnia-Letnisko. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1968 wieś była siedzibą władz gromady Słupica, po jej zniesieniu w gromadzie Czarna.
Wikipedia
1. grzbietowa część wyprawionej skóry bydlęcej lub świńskiej, używana na podeszwy; krupon;
2. przestarzałe: pionowy element konstrukcyjny budowli; słup
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nieruchomieć ze zdumienia, przerażenia; drętwieć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przypominający kształtem słupek
SJP.pl
w łowiectwie o zającu, króliku, świstaku: siadać na tylnych łapach; stawać słupka, stawiać słupka, dawać słupka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: słupek
SJP.pl
nadmierne stawianie słupków w miejscach, w których obowiązuje zakaz parkowania
SJP.pl
roślina z rodziny astrowatych; ratibida
SJP.pl
dawniej: słupica - część składowa korpusu pługa służąca do łączenia go z grządzielem lub ramą
SJP.pl
Słupnica (niem. "Stangenwalde") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nowomiejskim, w gminie Biskupiec na terenie Pojezierza Iławskiego, założona w 1331 roku. Przepływa przez nią rzeka Młynówka (8,4 km) zwana również Strugą Piotrowicką (prawy dopływ Osy).
Wikipedia
dawny, wschodni asceta, który spędzał życie na szczycie wysokiego słupa; stylita
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przypominający słup, podobny do słupa
SJP.pl
Słupowo – osada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Sicienko. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Murucin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: słup
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany ze słupem, dotyczący słupa
Wiktionary
(1.1) Skansen posiada dwie kapliczki słupowe i jedną szafkową.
Wiktionary
rzecz. słup mrz., słupek mrz., słupnik mos.
Wiktionary
nadmierne i często niepotrzebne występowanie słupów w przestrzeni publicznej
SJP.pl
miasto w Polsce na Pomorzu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północnej Polsce;
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.1) Słupsk leży na Pomorzu.
Wiktionary
IPA: swupsk, AS: su̯upsk
Wiktionary
rzecz. słupszczanin mos., słupszczanka ż., Słupia ż., słup m.
przym. słupski, podsłupski
Wiktionary
przymiotnik od: Słupsk, Słupia (Nowa, Stara, Wielka)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Słupska, związany ze Słupskiem, pochodzący ze Słupska
Wiktionary
(1.1) Osada rybacka istniała tu w XII w. i podlegała kasztelanii słupskiej.
Wiktionary
IPA: ˈswupsʲci, AS: su̯upsʹḱi
Wiktionary
rzecz. słupszczanin mos., słupszczanka ż., Słupsk mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: Słupsk, Słupia (Nowa, Stara, Wielka)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Słupska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Słupska
(1.2) osoba pochodząca z Słupska, urodzona w Słupsku
Wiktionary
IPA: swuˈpʃt͡ʃãɲĩn, AS: su̯upščãńĩn
Wiktionary
rzecz. Słupsk mrz.
:: fż. słupszczanka ż.
przym. słupski
Wiktionary
mieszkanka Słupska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Słupska
(1.2) kobieta pochodząca z Słupska, urodzona w Słupsku
Wiktionary
IPA: swuˈpʃt͡ʃãnka, AS: su̯upščãnka
Wiktionary
rzecz. Słupsk mrz.
:: fm. słupszczanin mos.
przym. słupski
Wiktionary
Słuszczyn – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie lipskim, w gminie Solec nad Wisłą.
W styczniu 1943 żandarmeria niemiecka z posterunku w Lipsku w związku z podejrzeniem współpracy z partyzantami Stanisława Borka, zamordowała jego rodzinę liczącą 6 osób. W listopadzie tego samego roku żandarmi zamordowali rodzinę Pałków a zabudowania spalili.
Wikipedia
Słuszewo (kaszb. "Słëszewò", niem. "Schluschow") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Gniewino na zachodnim skraju Puszczy Wierzchucińskiej w pobliżu trasy linii kolejowej Wejherowo-Choczewo-Lębork z przystankiem Słuszewo (zawieszonej).
Wikipedia
Słuszków – wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, siedziba gminy Mycielin.
W latach 1960–1972 wieś była siedzibą władz gromady Słuszków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) właściwie, zgodnie ze stanem faktycznym, trafnie
(1.2) w uzasadniony sposób, sprawiedliwie, mając podstawę do czegoś, mając prawo do czegoś
wykrzyknik
(2.1) oznaczający zgodę
Wiktionary
IPA: ˈswuʃʲɲɛ, AS: su̯ušʹńe
Wiktionary
rzecz. słuszność ż.
przym. słuszny
Wiktionary
(2.1) istotnie, rzeczywiście, racja, prawda
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: słusznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: słuszny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) trafny, właściwy pogląd czy sprawa
(1.2) zgodność z prawdą
(1.3) uzasadniona opinia
Wiktionary
przym. słuszny
przysł. słusznie
wykrz. słusznie
Wiktionary
(1.1) bezbłędność, bezstronność, celność, dorzeczność, godziwość, gramatyczność, nienaganność, niezawodność, odpowiedniość, optymalność, stosowność, trafność, użyteczność, właściwość, zręczność
(1.2) fakt, nieomylność, obiektywizm, prawda, pewność, prawidłowość, praworządność, regularność, reguła, sprawiedliwość, zgodność
(1.3) adekwatność, celowość, odpowiedniość, poprawność, potrzeba, pożyteczność, przydatność, racja, racjonalność, rzeczowość, sensowność, uczciwość, umotywowanie, uzasadnienie, ważność, zasadność
Wiktionary
1. zgodny z rzeczywistością, mający rację; trafny;
2. właściwy, uzasadniony;
3. dawniej:
a) pokaźny, okazały;
b) o ludziach: postawny, wysoki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest odpowiedni, spełnia określone warunki
(1.2) sensowny, trafny
(1.3) godziwy, duży, uczciwy
(1.4) zgodny z prawem, uzasadniony
Wiktionary
(1.1) Podstawą buddyzmu jest ośmioraka ścieżka: słuszny pogląd, słuszne myślenie, słuszne słowo, słuszny czyn, słuszny żywot, słuszne dążenie, słuszne skupienie, słuszna medytacja.
(1.2) Całkiem słuszny argument.
(1.3) Dostał słuszne wynagrodzenie.
(1.4) Słuszne prośby zawsze będą przyjęte.
Wiktionary
IPA: ˈswuʃnɨ, AS: su̯ušny
Wiktionary
rzecz. słuszność ż.
przysł. słusznie
wykrz. słusznie
Wiktionary
(1.1-2) właściwy
Wiktionary
Słutowo (niem. "Steinberg") – osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Recz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. W roku 2007 osada liczyła 72 mieszkańców.
Wikipedia
bezgraniczne i bezwarunkowe podporządkowanie się komuś lub czemuś; serwilistyczność, służalstwo, uniżoność, serwilizm, lojalstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co służalcze; cecha tych, którzy są służalczy
Wiktionary
rzecz. służalstwo n., służalec m., służba ż., sługa m., służebny m., służąca ż., służka ż., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służenie n.
czas. służyć ndk.
przym. służalczy, służbowy, służebny, służebnościowy
przysł. służalczo, służbowo, służebnie
Wiktionary
(1.1) służalstwo, lokajskość, niewolniczość; książk. serwilizm
Wiktionary
przymiotnik od: służalec
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) poddający się bezkrytycznie czyimś poleceniom lub świadczący o tym
Wiktionary
(1.1) Porucznik Marcinkowski z komendy wojewódzkiej jestem – wyjaśnił Fred i w tym momencie groźny wyraz twarzy Grabiaka zniknął i zastąpił go służalczy uśmiech.
Wiktionary
rzecz. służalczość ż., służalec mos., służalstwo n., służba ż., służbowy mos., służebniczka ż., służenie n., służka mos./ż.
przym. służbowy
przysł. służalczo
Wiktionary
(1.1) fagasowski, lizusowski, lokajski, niewolniczy, pochlebczy, serwilistyczny, wazeliniarski
Wiktionary
pogardliwie o kimś, kto wysługuje się komuś, wykonuje wszystkie jego polecenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. osoba bez poczucia własnej godności, która służy komuś i bezkrytycznie wykonuje jego polecenia
(1.2) daw. o czyimś służącym
Wiktionary
(1.1) To ich nęci, to z ludzi wolnych służalcami czyni, nie brak tego, co niezbędne, jak powiadają, o nie! Jeno pragnienie rzeczy zbędnych, zazdroszczenie przepychu.
Wiktionary
rzecz. służenie n., służba ż., służący m., służąca ż., służalczość ż., służbowy mos., służebniczka ż., służka ż.
czas. służyć ndk.
przym. służbowy, służalczy
Wiktionary
(1.1) sługus
Wiktionary
bezgraniczne i bezwarunkowe podporządkowanie się komuś lub czemuś; serwilistyczność, służalczość, uniżoność, serwilizm, lojalstwo
SJP.pl
1. służenie, spełnianie pracy służącego (służącej);
2. praca w urzędzie państwowym, instytucji użyteczności publicznej;
3. praca dla jakiejś idei; poświęcenie się jakiejś sprawie;
4. zespół ludzi służących u kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoby wynajęte do służenia lub zobowiązane do tego (np. z powodu pochodzenia)
(1.2) służenie komuś
(1.3) instytucja powołana do wykonywania pewnej czynności na rzecz społeczeństwa; także praca, dyżur w takiej instytucji
(1.4) działanie dla jakiejś idei
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Służba przyniosła hrabiemu posiłek.
(1.2) Służba w obcym wojsku została uznana za przestępstwo.
(1.2) „Głupia Zośka” przesiedziała u nich około sześciu lat, lecz choć następnie poszła na służbę do dworu, w chacie roboty nie ubyło.
(1.2) Ksiądz wyjaśniał, że celem naszego życia jest służba Bogu i ludziom.
(1.3) Stan służby zdrowia w Polsce wymaga poprawy.
(1.3) Przepraszam, ale na służbie nie piję.
(1.4) Moja służba ojczyźnie w tym, aby słuchać i robić, co mi rozkażą.
Wiktionary
IPA: ˈswuʒba, AS: su̯užba
Wiktionary
rzecz. sługa m., służebny m., służąca ż., służka m./ż., służalstwo n., służalec m., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służenie n.
czas. służyć ndk.
przym. służbowy, służalczy, służebny, służebnościowy
przysł. służbowo, służalczo, służebnie
Wiktionary
osoba zbyt pedantycznie wykonująca swoje obowiązki, polecenia służbowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba pedantycznie wypełniająca obowiązki służbowe, kurczowo trzymająca się litery prawa i bezkrytycznie wykonująca każde polecenie zwierzchników
Wiktionary
(1.1) Do Sejmu niedawno strażnik służbista nie chciał go wpuścić, bo nie miał wejściówki.
Wiktionary
rzecz. służba ż., służbistość ż.
:: fż. służbistka ż.
przym. służbisty
przysł. służbiście
Wiktionary
(1.1) formalista, pryncypialista, rygorysta, talmudysta
Wiktionary
kobieta, która zbyt pedantycznie wypełnia nakazy służbowe
SJP.pl
osoba zbyt pedantycznie wykonująca swoje obowiązki, polecenia służbowe
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: służbiście
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z tytułu pracy
Wiktionary
rzecz. służka mos./ż., służenie n., służebniczka ż., służbowy mos., służalczość ż., służba ż.
przym. służbowy
Wiktionary
przymiotnik od: służba
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od służba
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) żołnierz, który ma dyżur
Wiktionary
(1.1) Nie mogłem jej zarzucić niedopełniania obowiązków służbowych.
Wiktionary
IPA: swuʒˈbɔvɨ, AS: su̯užbovy
Wiktionary
rzecz. służba ż., sługa m., służebny m., służąca ż., służka m./ż., służalstwo n., służalec m., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służenie n.
czas. służyć ndk.
przym. służalczy, służebny, służebnościowy
przysł. służbowo, służalczo, służebnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skromne pomieszczenie mieszkalne dla służby, służących
Wiktionary
IPA: swuʒˈbufka, AS: su̯užbufka
Wiktionary
dawniej:
1. dotyczący służby lub służenia;
2. służący czemuś; pomocniczy
SJP.pl
1. członkini żeńskiego zgromadzenia zakonnego;
2. przestarzałe: zdrobnienie od służebnica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej;
(1.2) przest. zdrobn. od służebnica
Wiktionary
(1.1) W szpitalu pracuje służebniczka z Panewnik.
(1.1) W ogrodzie służebniczek rosną krokusy.
Wiktionary
rzecz. służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., sługa m., służebny m., służąca ż., służka m./ż., służalstwo n., służalec m., służenie n.
czas. służyć ndk.
przym. służebny, służebnościowy, służbowy, służalczy
przysł. służebnie, służbowo, służalczo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób służebny
Wiktionary
rzecz. służka mos./ż., służenie n., służebny m., służebniczka ż., służbowy mos., służalczość ż., służebność ż., służba ż.
przym. służebny, służbowy
Wiktionary
Służebnik lub liturgikon (gr. bizant. Ἱερατικόν, Hieratikon; слꙋже́бникъ) – księga cerkiewna zawierająca teksty nabożeństw, przeznaczona dla prezbiterów i diakonów. Zawiera także krótkie uwagi dla chóru lub psalmisty.
Służebnik może zawierać tekst kilku rodzajów nabożeństw – wieczerni, jutrzni, Boskiej Liturgii albo też tekst tylko samej Boskiej Liturgii (jednego z trzech jej rodzajów: liturgii św. Jana Złotoustego, liturgii św. Bazylego lub liturgii św. Jakuba).
Wikipedia
dotyczący służebności
SJP.pl
1. cecha tego, co czemuś służy;
2. zwykle w liczbie mnogiej: powinności i obowiązki nakładane na ludność;
3. prawo pozwalające korzystać z cudzej nieruchomości; serwituty;
4. dawniej: podległość, zależność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości;
Wiktionary
Tę sekcję należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z polskiej perspektywy – ". Pomóż ją poprawić.
Służebność (z łac. "servitus") – ograniczone prawo rzeczowe obciążające nieruchomość służebną w celu zwiększenia użyteczności innej nieruchomości (zwanej władnącą) albo zapewnienia zaspokojenia określonych potrzeb osoby fizycznej. Jak każde ograniczone prawo rzeczowe, służebność ogranicza możność dysponowania obciążoną nieruchomością przez jej właściciela.
Wikipedia
(1.1) W księdze wieczystej można ujawnić służebność.
Wiktionary
przym. służebny, służbowy
rzecz. służalczość ż., służba ż., służbowy mos., służebniczka ż., służenie n., służka mos./ż.
Wiktionary
(1.1) serwitut
Wiktionary
dawniej:
1. dotyczący służby lub służenia;
2. służący czemuś; pomocniczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze służeniem, służbą
rzeczownik, rodzaj męski
(2.1) daw. mężczyzna, który służy komuś
Wiktionary
rzecz. służka mos./ż., służenie n., służebniczka ż., służbowy mos., służalczość ż., sługa mos., służba ż., służebna ż., służebnica ż., służebność ż.
przysł. służebnie
przym. służbowy
Wiktionary
(2.1) służący
Wiktionary
Służejów ( Schlause) – wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ziębice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|służyć.
Wiktionary
IPA: swuˈʒɛ̃ɲɛ, AS: su̯užẽńe
Wiktionary
rzecz. służba ż., sługa m., służebny m., służąca ż., służka ż., służalstwo n., służalec m., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służalczość ż., służbowy mos., obsłużenie n.
czas. służyć ndk.
przym. służbowy, służalczy, służebny, służebnościowy
przysł. służbowo, służalczo, służebnie
Wiktionary
część Warszawy
SJP.pl
Służew (do początku XVI w. Służewo) – dawna wieś, obecnie obszar MSI w dzielnicy Mokotów w Warszawie.
Wikipedia
część Warszawy
SJP.pl
Służewiec – dawna wieś, obecnie obszar MSI w dzielnicy Mokotów w Warszawie.
Wikipedia
przymiotnik od: Służewiec (dzielnica Warszawy)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Służew
SJP.pl
(rodzaj m.) zdrobnienie od: sługa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. w gotyku: cienka kolumienka przylegająca do filaru, podtrzymująca sklepienie;
(1.2) daw. górn. deszczułka zatknięta w otwór w ścianie podziemnego chodnika służąca do postawienia kaganka
(1.3) przest. zdrobn. od: służąca
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przest. zdrobn. od: sługa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pomiędzy służkami schodzącymi z żeber sklepienia umieszczono olbrzymie okna, w których znajdują się najstarsze w Paryżu gotyckie witraże.
(1.3) Kolebki onej pilnie strzeże i on, i ta służka zakonna, tak, że młodej pani nikt nigdy dojrzeć nie może.
(2.1) Wskazał mu Olkusz; posłuszny służka dopełnił rozkaz wydany i z tego srebra powstała sławna kopalnia srebra w Olkuszu.
Wiktionary
IPA: ˈswuʃka, AS: su̯uška
Wiktionary
rzecz. służba ż., służbistość ż., służbista m., służbistka ż., służący m., służąca ż., służebny m., służebna ż., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służalstwo n., służalec m., służenie n.
:: fm. sługa m.
czas. posługiwać, obsługiwać, służyć ndk.
przym. służbowy, służbisty, służebny, służebnościowy, służalczy
przysł. służbowo, śłużbiście, służebnie, służalczo
Wiktionary
(1.3) służąca, sługa, służebna
(2.1) służący
Wiktionary
(rodzaj m.) zdrobnienie od: sługa
SJP.pl
Służki ( Служкі, Служки, "Służki") – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy.
Wikipedia
1. być czyimś sługą;
2. wykonywać polecenia, być podporządkowanym komuś, działać w jakiejś sprawie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) być czyimś sługą
(1.2) pracować w wojsku
(1.3) o przedmiotach: być przydatnym; dobrze działać
(1.4) przest. dobrze wpływać na kogoś lub na coś
(1.5) o psie: stać na tylnych łapach przed człowiekiem
(1.6) być przeznaczonym do czegoś
(1.7) dawać, ofiarować coś
Wiktionary
(1.1) Ogrodnik służy u nas dopiero 5 (pięć) lat.
(1.2) Mój ojciec służył w marynarce.
(1.3) Mam samochód od 20 (dwudziestu) lat i ciągle mi służy.
(1.4) Górskie powietrze dobrze mi służy na płuca.
(1.5) Wujek Tadeusz nauczył swojego psa służyć.
(1.6) Długopis służy do pisania.
(1.7) Nasz tata wszystkim służy dobrą radą.
Wiktionary
IPA: ˈswuʒɨt͡ɕ, AS: su̯užyć
Wiktionary
rzecz. służba ż., sługa m., służebny m., służąca ż., służka m./ż., służalstwo n., służalec m., służebność ż., służebnictwo n., służebnik m., służebniczek m., służebnica ż., służebniczka ż., służenie n.
czas. obsłużyć dk., obsługiwać ndk., przysłużyć dk., przysługiwać ndk., wysłużyć dk., wysługiwać ndk., zasłużyć dk., zasługiwać ndk.
przym. służbowy, służalczy, służebny, służebnościowy
przysł. służbowo, służalczo, służebnie
Wiktionary
(1.2) odbywać służbę
(1.3) przydawać się
Wiktionary
Służów – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój. Ma status sołectwa.
Był wsią klasztoru norbertanek buskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
kobieta pracująca jako osoba zajmująca się czyimś domem (m.in. sprzątająca go) oraz posługami osobistymi wobec gospodarzów; sługa, gosposia, pomoc domowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba, która komuś służy, zajmuje się czyimś domem za wynagrodzenie;
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy czynny od: służyć
Wiktionary
(1.1) Służąca dała znać, że gromada robotników przyszła i koniecznie ją chce widzieć.
Wiktionary
IPA: swuˈʒɔ̃nt͡sa, AS: su̯užõnca
Wiktionary
rzecz. sługa m., służka ż., służalec m., służba ż., służalstwo n., służenie n., posłużenie n., posługiwanie n., usługiwanie n., usłużenie n., służalczość ż., służebność ż., wysługiwanie n., wysłużenie n., wysługa ż., odsługiwanie n., odsłużenie n., służebnica ż., służebnik m., usługa ż., Służewiec m., Służów m., Służew m., służbista m., służbistka ż., obsługa ż., służalec m.
:: fm. służący m.
czas. służyć ndk., posłużyć dk., posługiwać ndk., usługiwać ndk., usłużyć dk., wysługiwać się ndk., wysłużyć się dk., odsługiwać ndk., odsłużyć dk.
przym. służalczy, usłużny, służebny, usługowy, służbowy
przysł. służalczo, usłużnie, służebnie, usługowo, służbowo
Wiktionary
(1.1) służka, pomoc domowa, posługaczka, służebnica
Wiktionary
mężczyzna pracujący jako osoba zajmująca się czyimś domem (m.in. sprzątająca go) oraz posługami osobistymi wobec gospodarzów; sługa, pomoc domowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która komuś służy, zajmuje się czyimś domem za wynagrodzeniem
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy czynny od: służyć
Wiktionary
Służący ("służąca", "sługa", "służka", także: "pomoc domowa", "podręczny", "podręczna", "posługacz", "posługaczka", "pachołek") – osoba zajmująca się zawodowo wykonywaniem określonych prac domowych i usług w posiadłości swego pracodawcy, często łącznie z zakwaterowaniem.
Wikipedia
(1.1) Nareszcie dojechał na miejsce i znowu upłynęło z dziesięć minut, nim służący powrócił z kasy z biletem.
Wiktionary
IPA: swuˈʒɔ̃nt͡sɨ, AS: su̯užõncy
Wiktionary
rzecz. sługa m., służka ż., służalec m., służba ż., służalstwo n.
:: fż. służąca
czas. służyć ndk.
przym. służalczy
Wiktionary
(1.1) kamerdyner
Wiktionary
1. być czyimś sługą;
2. wykonywać polecenia, być podporządkowanym komuś, działać w jakiejś sprawie
SJP.pl
dawniej: słuchanie, słyszenie; wieść, pogłoska; dziś tylko w wyrażeniu: ani widu, ani słychu - brak jakichś wiadomości o kimś lub o czymś; nic nie widać i nie słychać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. słyszenie
Wiktionary
czas. słychać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. odczasownikowy od|słychać.
Wiktionary
czas. słychać ndk.
Wiktionary
czasownik niewłaściwy, używany, gdy ktoś lub coś:
a) daje się słyszeć (np. Jak użyjesz wzmacniacza, to będzie słychać w całym budynku. Gdyby miał tłumik, nie słychać byłoby wystrzału.);
b) jest znane ze słyszenia (np. Od dawna słychać było, że zostanie ministrem.)
SJP.pl
czasownik bezosobowy niedokonany
(1.1) daje się usłyszeć
(1.2) przen. wiadomo z plotkaotek, ze słyszenia
(1.3) reg-pl|Kresy, Lublin. daje się wyczuć węchem
czasownik przechodni niedokonany
(2.1) daw. słyszeć
Wiktionary
(1.1) Słychać jakieś dziwne stuki w silniku.
(1.2) Ostatnio nic o nim nie słychać.
(1.3) Dziś w całym domu tak słychać kapustę, że piszę trzymając flakonik pod nosem, bo mnie aż dusi.
(1.3) Miałem oko na Kuźmę, bo zawsze od niego kminkówkę było słychać…
Wiktionary
IPA: ˈswɨxat͡ɕ, AS: su̯yχać
Wiktionary
rzecz. słych m., słychanie n.
przym. niesłychany
Wiktionary
(1.2) wiadomo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: słynnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: słynny; bardziej słynny
SJP.pl
to, że coś jest powszechnie znane i ma duży rozgłos
SJP.pl
uwielbiany, znany, sławny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) powszechnie znany; taki, który słynie z czegoś
Wiktionary
(1.1) Nike z Samotraki, znaleziona w 1863 r., jest jedną z najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych rzeźb na świecie.
(1.1) Słynni piłkarze zarabiają bardzo dużo pieniędzy.
Wiktionary
IPA: ˈswɨ̃nːɨ, AS: su̯ỹ•ny
Wiktionary
rzecz. słynność ż.
czas. słynąć ndk., zasłynąć dk.
Wiktionary
(1.1) sławny
Wiktionary
być sławnym, mieć rozgłos
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) być znanym
(1.2) daw. rozlegać się, rozbrzmiewać
Wiktionary
(1.1) Miał on skarbów pełne wory // i wciąż znosił do komory // smakołyki i frykasy, // z których słyną polskie lasy.
Wiktionary
przym. słynny
Wiktionary
(1.1) daw. sławić się
Wiktionary
odbierać dźwięki w określonym zakresie (przeważnie poprzez ucho)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co słyszalne
Wiktionary
przym. słyszalny
Wiktionary
dający się słyszeć
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) możliwy do usłyszenia, dający się usłyszeć
Wiktionary
rzecz. słyszalność ż., słuch mrz.
czas. słuchać
przym. słuchowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|słyszeć.
Wiktionary
IPA: swɨˈʃɛ̃ɲɛ, AS: su̯yšẽńe
Wiktionary
czas. słyszeć
rzecz. słuch m.
Wiktionary
odbierać dźwięki w określonym zakresie (przeważnie poprzez ucho)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) fizj. odbierać dźwięk za pomocą zmysłu słuchu
Wiktionary
(1.1) Czy ty słyszysz, co do ciebie mówię?
Wiktionary
IPA: ˈswɨʃɛt͡ɕ, AS: su̯yšeć
Wiktionary
rzecz. słyszenie n., słuch m., niedosłyszący mos.
czas. posłyszeć, słuchać, zasłyszeć, osłuchiwać
przym. słuchowy
Wiktionary
taki, który nie jest głuchy
SJP.pl
skiełkowane ziarno zbóż stanowiące m.in. surowiec piwowarski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. spoż. kiełkujące i wysuszone ziarna zbóż, zazwyczaj jęczmienia, podstawowy surowiec w piwowarstwie;
Wiktionary
Słód – skiełkowane i wysuszone ziarna zbóż służące jako jeden z surowców do produkcji piwa lub whisky, szeroko wykorzystywany również w branży piekarskiej oraz do słodzenia czekolady i innych wyrobów cukierniczych, głównie słodkich mas.
Do wyrobu słodu typowo używa się ziarna jęczmienia. W piwowarstwie stosuje się poza tym słody pszeniczne, pilzneńskie, monachijskie, karmelowe jasne i ciemne, barwiące, zakwaszające, parzone, palone, wędzone, zielone i inne.
Wikipedia
(1.1) W Polsce popularne było kiedyś piwo grodziskie wytwarzane właśnie ze słodu pszenicznego wędzonego dymem z drewna dębowego.
Wiktionary
rzecz. słodowanie n., słodownictwo n., słodownia ż., słodownik mos.
czas. osłodzić, słodować ndk.
przym. słodowy, słodowniczy, słodki, słodziaśny
przysł. słodko
Wiktionary
1. cylindryczne naczynie szklane;
2. ilość czegoś mieszcząca się w tym naczyniu;
3. warstwa na przekroju poprzecznym pnia wytworzona w ciągu jednego okresu wegetacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duży słoik
(1.2) dendr. roczna warstwa przyrostowa drewna widoczna na poprzecznym przekroju pnia
Wiktionary
Sł
Wikipedia
(1.2) Na najbardziej okazałym stole, wykonanym z egzotycznego drewna o falistych słojach, stoją dwa wazony z kwiatami.
Wiktionary
IPA: swuj, AS: su̯ui ̯
Wiktionary
rzecz. słojowanie n.
:: zdrobn. słoik m., słoiczek m.
czas. słojować
przym. słojowy, słoikowy
Wiktionary
(1.2) pierścień przyrostowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. słoma
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. poważnie, przyzwoicie
Wiktionary
zdrobnienie od: słówko
SJP.pl
zdrobnienie od: słowo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od słowo
Wiktionary
(1.1) Milicja Obywatelska, na ziemię, skurwysyny, kłaść się na ziemię wszyscy, leżeć i ani słówka, bo zapierdolę!
Wiktionary
IPA: ˈswufkɔ, AS: su̯ufko
Wiktionary
rzecz. słownikarz mos., słownik mrz., słowniczek mrz., słownictwo n., słowność ż.
przym. słowny, słownikarski, przysłowny
przysł. słownie, bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
Słączno – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Milicz.
Wikipedia
Słębowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin.
W latach 1954–1959 wieś była siedzibą władz gromady Słębowo, po jej zniesieniu w gromadzie Żnin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
trójścienna sieć rybacka; gan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. ryb. trójścienna sieć rybacka stawna (zastawiana nieruchomo) złożona z gęstej siatki środkowej i dwóch rzadszych siatek zewnętrznych
Wiktionary
(1.1) Właściciel stawu chwycił linkę i zaczął powoli wyciągać słęp na trawę. […] Wreszcie razem, jednym ruchem, rzucili siatkę pełną ryb na łąkę.
(1.1) W upatrzonem miejscu […] osadzamy słęp pionowo, jakby ścianę, lecz nie wyprężamy go, gdyż ma on być na tyle luźny, by jego sieć środkowa nie dotykała obu zewnętrznych […]. Po ustawieniu słępu napędza się do niego ryby […]. Spłoszone ryby pędzą na słęp i łowią się między sieciami.
Wiktionary
rzecz. słępica ż., słępnik mos.
czas. słępić ndk.
przym. słępowy, słępny
Wiktionary
(1.1) drygawica, drygubica; daw. war. słąp
Wiktionary
1. jedna z liter polskiego alfabetu
2. bezdźwięczna, twarda spółgłoska
3. skrót od: tona (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. dwudziesta szósta litera polskiego alfabetu;
skrót
(2.1) = tona
Wiktionary
T ("te", minuskuła: t) – dwudziesta litera alfabetu łacińskiego, dwudziesta szósta litera alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę przedniojęzykową zwartą bezdźwięczną, np. [k
To druga najpopularniejsza litera w tekstach w języku gungam
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
tłumaczenia.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* esperanto: (1.1) to
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|T.}}
źródła.
== t (język afar.) ==
wymowa.
IPA|t.
znaczenia.
litera
(1.1) ta, minuskuła trzeciej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
Wiktionary
IPA: tɛ, AS: te
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
tłumaczenia.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* esperanto: (1.1) to
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|T.}}
źródła.
== t (język afar.) ==
wymowa.
IPA|t.
znaczenia.
litera
(1.1) ta, minuskuła trzeciej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: T
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
tłumaczenia.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* esperanto: (1.1) to
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|T.}}
źródła.
== t (język afar.) ==
wymowa.
IPA|t.
znaczenia.
litera
(1.1) ta, minuskuła trzeciej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: T
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kształt litery T
Wiktionary
operator sieci telefonii komórkowej
SJP.pl
T-Mobile – marka usług telefonii komórkowej, której właścicielem jest Deutsche Telekom.
Obecna jest w ramach wielu sieci komórkowych w Europie, a także Stanach Zjednoczonych, gdzie planowana była sprzedaż spółki firmie AT&T. Przejęcie T-Mobile USA przez AT&T nie zostało zatwierdzone przez amerykański Departament Sprawiedliwości.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od T-shirt
Wiktionary
rzecz. T-shirt m.
Wiktionary
[czytaj: ti szert] koszulka z krótkim rękawkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odzież. koszulka z krótkim rękawem;
Wiktionary
T-shirt – bawełniana dzianinowa koszulka mająca krótkie rękawy. Nazwa pochodzi z angielskiego i oznacza "koszula (w kształcie litery) T"
Wikipedia
(1.1) Miał na sobie żółty T-shirt, ciemne dżinsy i tenisówki.
Wiktionary
rzecz. T-shircik mrz.
Wiktionary
skrót od: tom (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) tom
Wiktionary
(1.1) "Wielki Słownik Angielsko-Polski", t. I, str. 517
Wiktionary
IPA: tɔ̃m, AS: tõm
Wiktionary
skrót od: tekst jednolity
SJP.pl
skrót
(1.1) = przest. to jest
(1.2) = tekst jednolity
Wiktionary
(1.1) Po wsiach w wiliję tego dnia idą włościanie do księdza z prośbą o wypominki t.j. o wspomnienie nazwisk zmarłych krewnych i polecenie ich modłom wiernych. sic.
(1.2) Dz.U.2017.2183 t.j. z dnia 2017.11.28
Wiktionary
(1.1) czyli, tj.
Wiktionary
zespół muzyczny, którego liderem jest Zygmunt Staszczyk (Muniek)
SJP.pl
T.
Wikipedia
skrót od: tasto solo (z włoskiego, w muzyce: wskazówka dla basso continuo, że należy zagrać pojedynczy dźwięk, a nie akord)
SJP.pl
skrót od: toto titulo - z zachowaniem należnych tytułów (formuła grzecznościowa używana np. w listach)
SJP.pl
skrót
(1.1) z pożegnaniem
Wiktionary
IPA: tɛ‿tɛ‿ˈːl, AS: te‿t•‿el
Wiktionary
(1.1) p.c., p.p.c.
Wiktionary
skrót od: tak zwany (czytany jako całe, odmienne wyrażenie); tzw.
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik
(1.1) hist. hitlerowska akcja eliminacji osób upośledzonych;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) mikrobiol. bakteriofag z rodziny nazwa systematyczna|Myoviridae|ref=tak., wirus infekujący bakterie z gatunku nazwa systematyczna|Escherichia coli|ref=tak.,
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) Gospodarzem dla bakteriofaga T4 jest bakteria z gatunku Escherichia coli.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mikrobiol. bakteriofag z rodziny nazwa systematyczna|Podoviridae|ref=tak., wirus infekujący bakterie z gatunku nazwa systematyczna|Escherichia coli|ref=tak.
Wiktionary
(1.1) Gospodarzem dla bakteriofaga T7 są pałeczki okrężnicy.
Wiktionary
zaimek pełniący w zdaniu różne funkcje
SJP.pl
zaimek wskazujący, rodzaj żeński
(1.1) zaimek wskazujący, rodzaj żeński
spójnik
(2.1) reg-pl|Kresy. i
partykuła
(3.1) reg-pl|Kresy. partykuła wzmacniająca wypowiedź
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ta dziewczyna jest bardzo ładna.
(2.1) Mam dwie przyjaciółki: Helenę ta Agatę.
(3.1) Ta, kup mi Sprite'a. Chce mi się pić.
Wiktionary
IPA: ta, AS: ta
Wiktionary
(1.1) owa; książk. taż; przest. ona; daw. sia
(2.1) taj
(3.1) taj, tajoj, taże
Wiktionary
partykuła "tak" o przedłużonej artykulacji (np. dla podkreślenia emocjonalności wypowiedzi, powątpiewania); taak
SJP.pl
partykuła "tak" o przedłużonej artykulacji (np. dla podkreślenia emocjonalności wypowiedzi, powątpiewania); taaak
SJP.pl
klawisz na klawiaturze komputera służący m.in. do przechodzenia do następnej kolumny; tabulator, Tab, Tabulator
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: tabela (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = tabela
Wiktionary
(1.1) Projekt takiego schematu został przedstawiony w tab. 1.
Wiktionary
odnoszący się do tabaki, tytoniu; tytoniowy, tabaczny, tabakowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. sklep z wyrobami tytoniowymi
(1.2) daw. zakład przetwórstwa tytoniowego
(1.3) daw. pomieszczenie lub lokal przeznaczony do palenia tytoniu
Wiktionary
(1.1) Możnaby utworzyć miasto pierwszego rzędu jedynie ze sklepów wódek, dystylarni, tabaczarni i karczem, które się na każdym kroku napotyka w zaludnionych częściach miasta.
(1.1) Zarząd tabaczny we Francyi kazał fabrykować dla palących cygarety papier z tytoniu. Po tabaczarniach paryzkich sprzedają już ten papier.
(1.2) Fabryki najwięcej ludzi zatrudniające są: ogromne mydlarnie, tabaczarnie, rafinerye cukru, fabryki fezów czerwonych, jedwabiarnie.
(1.2) Szwaczka, zgięta nad maszyną przez 14 godzin lub więcej, wyrobnice w cukierni, tabaczarni, papierni, drukarni lub przy budowie domów — i te pracują.
(1.3) Francuskie okna biblioteki, sali jadalnej i tabaczarni wiodą na teras szeroki, asfaltowy, ciągnący się wzdłuż spokojnej tu Tamizy […].
(1.3) Wieczorem król zażywał rozrywki w „tabaczarni”; tak nazywał się osobny pokój w zamku berlińskim, dokąd otrzymywali zaproszenie generałowie, ministrowie a nawet przedstawiciele dworów zagranicznych. Kto był wezwany, musiał tu palić tytuń, albo przynajmniej trzymać fajkę przy ustach.
Wiktionary
rzecz. tabaczarz mos., tabacznica ż., tabaczarka ż., tabaka ż., tabacznik mos./mrz., tabaczek mrz., tabaczkarka ż., tabaczne n., tabaczyna ż., tabak mrz., tabakiera ż., tabakierczyna ż., tabakiernik mos., tabaczniczka ż.
:: zdrobn. tabaczka ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż.
:: zgrub. tabaczysko n., tabakierzysko n.
czas. tabaczyć ndk.
przym. tabaczkowy, tabaczny, tabakowy, tabakierkowy, tabakierowy
Wiktionary
(1.1) trafika, sklep tytoniowy; daw. tytuniarnia
(1.2) fabryka tytoniowa; przest. fabryka tabaczna; daw. tytuniarnia
(1.3) palarnia; daw. fiumoar, tytuniarnia
Wiktionary
osoba zażywająca tabakę; tabacznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. człowiek zażywający tabakę
(1.2) przest. rzad. handlarz wyrobami tytoniowymi
Wiktionary
(1.1) Zaznaczamy tu jeszcze, że szczególniej uważać powinni zażywający tabakę. Wiele możnaby powiedzieć o tym zwyczaju, rzadko bowiem spotyka się tabaczarzy, którzyby przestrzegali czystości i nie sprawiali innym obrzydzenia.
(1.1) Gdy mu jagieł przybrakło, wydostał dużą, z łyka lipowego tabakierę; otworzył oną, do nosa przytaknął, pociągnał… nie kichnął przecie, bowiem starzy tabaczarze mają sprężyny nosowe obluzowane.
(1.1) Tabaczarza z daleka zwykle rozpoznać można z poplamionéj bielizny, z zatabaczonego nosa lub oszpeconéj twarzy, i powszechnie czuć od niego nieprzyjemny odór tabaki.
(1.2) Kiedy jeszcze tabaczárze z Węgier chodzili, to też jeden co pytel duhanu niosł, od obszaurów prześladowany uciekł do karczmy.
(1.2) Wy tabaczarze! jesteście jak morze
Któremu wody dostarcza świat cały;
My wam tak samo niesiem grosz w pokorze,
A z owych groszy rosną kapitały.
Wiktionary
rzecz. tabaczarnia ż., tabacznica ż., tabaczarka ż., tabaka ż., tabacznik mos./mrz., tabaczek mrz., tabaczkarka ż., tabaczne n., tabaczyna ż., tabak mrz., tabakiera ż., tabakierczyna ż., tabakiernik mos., tabaczniczka ż.
:: zdrobn. tabaczka ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż.
:: zgrub. tabaczysko n., tabakierzysko n.
czas. tabaczyć ndk., zatabaczyć dk.
przym. tabaczkowy, tabaczny, tabakowy, tabakierkowy, tabakierowy
Wiktionary
(1.1) przest. tabacznik, niuchacz
(1.2) przest. tabacznik
Wiktionary
zdrobnienie od: tabaka
SJP.pl
Tabaczka ( Табачка) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Ruse, w gminie Iwanowo. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 235 mieszkańców.
Wikipedia
jasnobrązowy o zielonkawym odcieniu
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) koloru jasnobrązowego o zielonkawym odcieniu
Wiktionary
rzecz. tabakiernik mzw./mos., tabacznica ż., tabaczarz mrz., tabaczarnia ż., tabaka ż.
czas. tabaczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. kobieta zażywająca tabakę
(1.2) przest. rzad. handlarka wyrobami tytoniowymi
Wiktionary
(1.1) Inne znów rodzaje pyłków barwią stale tkanki płucne, nie wpływając na zmianę ich struktury […]. Do tej grupy należą pyłki wywołujące u tabacznic zatrucie tytoniowe i zabarwiające płuca ich na kolor bronzowy […].
(1.1) — Hou! hou! stara tabacznico! — ryknęło kilku najzuchwalszych; — kto zabił księżniczkę?
(1.4) Bazar fajek bardzo bogaty, z cybuchami jaśminowemi, wiśniowemi, różanemi, z nargilami kryształowemi, obwiniętemi w nici złote, z tabacznicami w przeróżne desenie, zdobne w kamienie kosztowne lśniące na tle srebrnego filigranu i kości słoniowej.
(1.4) Ale cóżby się było stało, gdyby ów patryota był znalazł i kupił tabacznicę o barwach niemieckich i przez utarcie nosa zbrukał, zniesławił i pohańbił te drogie kolory?
Wiktionary
rzecz. tabaczarnia ż., tabaczarz mos., tabaczarka ż., tabaka ż., tabacznik mos./mrz., tabaczek mrz., tabaczkarka ż., tabaczne n., tabaczyna ż., tabak mrz., tabakiera ż., tabakierczyna ż., tabakiernik mos., tabaczniczka ż.
:: zdrobn. tabaczka ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż.
:: zgrub. tabaczysko n., tabakierzysko n.
czas. tabaczyć ndk., zatabaczyć dk.
przym. tabaczkowy, tabaczny, tabakowy, tabakierkowy, tabakierowy
Wiktionary
(1.1) przest. tabaczarka
(1.2) przest. tabaczarka
(1.3) przest. tabaczarka
(1.4) tabakiera
(1.5) daw. gronozwis, tabacznik
Wiktionary
1. osoba zażywająca tabakę; tabaczarz;
2. dawniej: osoba zajmująca się produkcją i sprzedażą tabaki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
odnoszący się do tabaki, tytoniu; tytoniowy, tabaczany, tabakowy
SJP.pl
czasownik niedokonany nieprzechodni
(1.1) pot. zażywać tabakę
Wiktionary
(1.1) Tabaki używano na co dzień i od święta, przy specjalnych okazjach i przy załatwianiu interesów lub rozwiązywaniu problemów. […] Na Kaszubach tabaczyli także księża. Tabakę rozdawano na mszach […].
(1.1) W minioną sobotę odbyły się w Chmielnie II Mistrzostwa Polski w Zażywaniu Tabaki. […] W tym roku mistrzem tabaczenia został Jarosław Kroplewski z Gdyni.
(1.1) Nikt od zażywania jeszcze nie zachorował — mówi Kaszuba ze Staniszewa. Potwierdza to także ks. Bazyli Olęcki z Lini, który tabaczy od wielu lat.
Wiktionary
rzecz. tabaczarnia ż., tabaczarz mos., tabacznica ż., tabaczarka ż., tabaka ż., tabacznik mos./mrz., tabaczek mrz., tabaczkarka ż., tabaczne n., tabaczyna ż., tabak mrz., tabakiera ż., tabakierczyna ż., tabakiernik mos., tabaczniczka ż.
:: zdrobn. tabaczka ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż.
:: zgrub. tabaczysko n., tabakierzysko n.
czas. zatabaczyć dk.
przym. tabaczkowy, tabaczny, tabakowy, tabakierkowy, tabakierowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
fermentowany, wysuszony i sproszkowany tytoń, wciągany do nosa, powodujący kichanie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
fermentowany, wysuszony i sproszkowany tytoń, wciągany do nosa, powodujący kichanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sproszkowany tytoń zażywany przez nos;
(1.2) daw. każdy tytoń – do palenia i do wciągania nosem; Gloger.
Wiktionary
Tabaka – sproszkowany tytoń, często wzbogacany kompozycjami aromatyzującymi, przeznaczony do zażywania przez nos. W odróżnieniu od papierosów, nikotyna wchłaniana jest nie przez płuca, ale przez śluzówkę nosa. Często tabaką niewłaściwie nazywane są tytonie do żucia lub ssania (snus). Osoba zażywająca tabakę to tabaczarz lub tabacznik.
Wikipedia
(1.1) Zażywanie tabaki uzależnia i może powodować choroby
Wiktionary
IPA: taˈbaka, AS: tabaka
Wiktionary
rzecz. tabakiera ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż., tabakierzysko n., tabacznik m., tabaczniczka ż., tabaczarz m.
:: zdrobn. tabaczka ż.
czas. tabaczyć
przym. tabakowy, tabaczny, tabaczkowy, tabakierowy, tabakierkowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk sznuptabaka
Wiktionary
1. pojemniczek na tabakę; tabakiera;
2. ryj dzika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. pudełeczko na tabakę;
(1.2) łow. ryj dzika
Wiktionary
Tabakiera – pojemnik przeznaczony do przechowywania tabaki.
Wikipedia
(1.1) Czy nos dla tabakiery, czy ona dla nosa? / Była wielka dysputa ze starym młokosa.
(1.1) On milczał, szczyptę wziętą z tabakiery ważył / W palcach i długo dumał, nim ją w końcu zażył.
Wiktionary
rzecz. tabaka ż., tabakiernia ż.
:: zdrobn. tabakierka ż., tabakiereczka ż.
przym. tabakowy, tabaczny
czas. tabaczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tabakierka
Wiktionary
rzecz. tabakiernik mzw./mos., tabacznica ż., tabaczarz mrz., tabaczarnia ż., tabakiera ż., tabakierka ż., tabaka ż.
czas. tabaczyć
Wiktionary
pojemniczek na tabakę; tabakierka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tabakiera
Wiktionary
(1.1) „Chwalicie mą tabakę mości dobrodzieje, • Obaczcież co się wewnątrz tabakierki dzieje.” • Tu wycierając chustką zabrudzone denko, • Pokazał malowaną armię maleńką (…)
Wiktionary
rzecz. tabakiernik mzw./mos., tabacznica ż., tabaczarz mrz., tabaczarnia ż., tabaka ż., tabakiera ż., tabakiereczka ż.
przym. tabakowy
czas. tabaczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rzemieślnik zajmujący się wyrobem tabakier
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) daw. zool. nazwa systematyczna|Cistudo., nazwa rodzaju żółwi amerykańskich
Wiktionary
(1.1) Gospodarując w górach sanockich, przyjąłem do wsi kilku czeskich Niemców tabakierników w nadziei, że będą robili tabakierki. Zaczęli oni robić tabakierki, ale opieszale i na niczém spełzła moja nadzieja.
(1.1) Następnie zabito królewskiego parasolnika, tabakiernika i miecznika i inne sługi i ułożywszy obok zwłok króla, przysypano ziemią.
(2.1) Łącznikiem pomiędzy żółwiami lądowymi a wodnymi jest rodzaj żółwi amerykańskich, tabakiernikami […] zwanych. Najpospolitszym gatunkiem jest tabakiernik karoliński […].
Wiktionary
rzecz. tabaczarnia ż., tabaczarz mos., tabacznica ż., tabaczarka ż., tabaka ż., tabacznik mos./mrz., tabaczek mrz., tabaczkarka ż., tabaczne n., tabaczyna ż., tabak mrz., tabakiera ż., tabakierczyna ż., tabaczniczka ż.
:: zdrobn. tabaczka ż., tabakierka ż., tabakiereczka ż.
:: zgrub. tabaczysko n., tabakierzysko n.
czas. tabaczyć ndk., zatabaczyć dk.
przym. tabaczkowy, tabaczny, tabakowy, tabakierkowy, tabakierowy
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: tabaka
Wiktionary
IPA: taˈbakɔ, AS: tabako
Wiktionary
odnoszący się do tabaki, tytoniu; tytoniowy, tabaczany, tabaczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tabaką, dotyczący tabaki
Wiktionary
rzecz. tabakiernik mzw./mos., tabacznica ż., tabaczarz mrz., tabaczarnia ż., tabaka ż., tabakiera ż., tabakierka ż.
przym. tabaczny
czas. tabaczyć
Wiktionary
dawny rodzaj długiej po kostki togi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tabarasanami, dotyczący Tabarasanów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język tabasarański;
Wiktionary
rzecz. Tabarasanin mos., Tabarasanka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tabasarańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tabasarańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tabasarańskim
Wiktionary
IPA: ˌtabasaˈrãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tabasarãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
[czytaj: tabasko]
1. bardzo ostry sos na naparze pieprzowym
2. różne gatunki pieprzu tureckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. bardzo ostry sos na bazie pieprzu z ostrej czerwonej papryki;
(1.2) kulin. nazwa kilku gatunków pieprzu, z których robi się sos tabasco (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Do przygotowania „wściekłego psa” potrzebne są: wódka, sok malinowy i tabasco.
(1.1) Na koniec można dodać utarty żółty ser, tabasco lub harissę. (z Internetu)
Wiktionary
intensywny trening interwałowy trwający cztery minuty
SJP.pl
[czytaj: tabule] arabska sałatka z siekanych jarzyn i śruty pszenicznej; tabbula
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. tabule.
Wiktionary
Tabbouleh (arab. تبولة, wymowa: "tabule"; ang. "tabbouleh" lub "tabouleh") – charakterystyczna dla kuchni libańskiej odmiana sałatki warzywnej z pomidorów i bulguru z dodatkiem cebuli, czosnku, ogórka i czerwonej papryki. Smak i aromat sałatki tabbouleh wzbogacony jest miętą, cytryną i natką pietruszki, ewentualnie także orzeszkami piniowymi. Zamiast kaszy bulgur można użyć tej samej ilości ziarna kuskus. Potrawa ta jest elementem kuchni arabskiej, nazywana bywa też "sałatką libańską".
Wikipedia
arabska sałatka z siekanych jarzyn i śruty pszenicznej; tabbouleh
SJP.pl
1. wykaz, rejestr, spis danych rozmieszczonych na arkuszu w uporządkowany sposób według rubryk;
2. dokument urzędowy dotyczący powinności chłopskich lub uwłaszczenia chłopów w Polsce w XIX wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uporządkowany wykaz większej liczby danych, odpowiednio posegregowanych i umieszczonych w rubrykach
Wiktionary
Tabela, forma tabelaryczna – sposób zapisu i przedstawiania informacji, w którym dane umieszcza się w odpowiednio rozmieszczonych polach. Pola te utworzone są poprzez poziome i pionowe linie (na wydrukach lub monitorach oba te typy linii, albo tylko jeden z nich, nie muszą być widoczne lub mogą być zróżnicowane).
Wikipedia
(1.1) Pani Zosiu, w tabeli „Koszty” nie zgadzają się dwie rubryki.
(1.1) Wyniki pomiaru muszą być zgodne z tabelą na końcu książki.
Wiktionary
IPA: taˈbɛla, AS: tabela
Wiktionary
rzecz. tablica ż., tabulator m.
:: zdrobn. tabelka ż.
przym. tabelaryczny, tabelkowy, tabelowy
przysł. tabelarycznie
Wiktionary
(1.1) tablica, macierz
Wiktionary
mający formę tabeli
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) ułożony w postaci tabeli
Wiktionary
(1.1) Z przygotowanym w formie tabelarycznej planem restrukturyzacji i modernizacji sąsiaduje informacja dotycząca finansów firmy i nie wynika z niej bynajmniej, aby szpital było stać na jakiekolwiek inwestycje.
Wiktionary
przysł. tabelarycznie
rzecz. tabelka ż., tabela ż.
Wiktionary
zestawiać w formie tabeli, układać w tabelę
SJP.pl
mała tabela
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tabela
(1.2) rubryka z danymi w książce, publikacji
Wiktionary
IPA: taˈbɛlka, AS: tabelka
Wiktionary
rzecz. tabela ż.
czas. tabelkować, potabelkować
przym. tabelaryczny, tabelowy, tabelkowy
przysł. tabelarycznie
Wiktionary
→ tabelka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tabelką, dotyczący tabelki
Wiktionary
rzecz. tabela ż., tabelka ż.
Wiktionary
→ tabela
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tabelą, dotyczący tabeli
Wiktionary
rzecz. tabelka ż., tabela ż.
Wiktionary
klapa z półtwardej skóry, będąca częścią siodła, dająca oparcie dla kolan jeźdźca; tebenka, tybinka, tebinka
SJP.pl
dawniej: frędzle i ozdoby skórzane wiszące u siodła; tebinki, tebenki, tybinki
SJP.pl
szafka stojąca na ołtarzu, przeznaczona do przechowywania hostii i komunikantów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. szafka umieszczona na ołtarzu w kościele katolickim, przeznaczona do przechowywania hostii;
Wiktionary
Tabernakulum ( tabernaculum „namiot”) – w chrześcijaństwie, głównie w kościołach katolickich, mała, zamykana na klucz szafka, umieszczona najczęściej w tylnej części prezbiterium. Jest ono miejscem przechowywania chleba eucharystycznego, konsekrowanego w czasie mszy. Zazwyczaj przechowywane są konsekrowane komunikanty w cyborium przeznaczone do rozdzielania Komunii świętej oraz hostia umocowana w melchizedeku w kustodii, przeznaczona do adoracji Najświętszego Sakramentu w monstrancji.
Wikipedia
(1.1) W głębi kościoła widać było tabernakulum z migocącą srebrną hostią.
Wiktionary
IPA: ˌtabɛrˈnakulũm, AS: tabernakulũm
Wiktionary
(1.1) cyborium
Wiktionary
porażenie rdzenia kręgowego jako jeden z późnych objawów kiły
SJP.pl
kobieta cierpiąca na tabes (porażenie rdzenia kręgowego)
SJP.pl
charakterystyczny dla kiły i chorych na kiłę
SJP.pl
osoba cierpiąca na tabes (porażenie rdzenia kręgowego)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) tradycyjne japońskie skarpety z osobnym palcem;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. włók. gatunek tkaniny jedwabnej, złocista mora
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
skrót od: tablica (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = tablica
(1.2) = tabletka
Wiktionary
(1.1) Na podstawie danych zawartych w tabl. 1 można stwierdzić, że radni nieco lepiej oceniają stan miasta, niż ogół jego mieszkańców.
(1.2) Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Katowicach informuje, że w dniach 23–24 września 2021 r. powziął informacje o próbach realizacji fałszywych recept na lek OxyContin, tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 80 mg, 6 op. a 60 tabl. z odpłatnością 100%.
Wiktionary
indyjski instrument muzyczny z grupy membranofonów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. indyjski instrument perkusyjny złożony z pary drewnianych, glinianych lub miedzianych bębenków z membraną naciągniętą rzemieniami;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˈtabla, AS: tabla
Wiktionary
dawniej:
1. tafla, oprawiona płyta jako ozdobna zasłona;
2. tabulatura;
3. płótno, na którym się maluje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. płyta, tafla w ramce jako zasłona ozdobna
(1.2) daw. zapis muzyczny za pomocą liter i cyfr
(1.3) stpol. płótno do malowania
Wiktionary
[czytaj: tabLO]
1. scena komiczna stawiająca kogoś w śmiesznym położeniu;
2. zbiorowa fotografia pamiątkowa składająca się z wielu małych zdjęć poszczególnych osób; tablo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pamiątkowa tablica lub arkusz z fotografiami szkolnego rocznika
(1.2) zdarzenie stawiające kogoś w śmiesznym położeniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W swoim dawnym liceum oglądałem dziś tableau mojej klasy.
Wiktionary
IPA: taˈblɔ, AS: tablo
Wiktionary
użytkownik tabletu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tablet
Wiktionary
(1.1) Na wakacje nie biorę laptopa, tylko tablecik.
Wiktionary
rzecz. tablet m.
Wiktionary
1. przenośny komputer osobisty z ekranem dotykowym, wzorowany na notebooku;
2. tablet graficzny - urządzenie wskazujące, służące głównie do rysowania elementów graficznych na komputerze, mogące również zastępować myszkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. urządzenie wskazujące służące przede wszystkim do rysowania elementów graficznych na komputerze, używane zamiast myszki komputerowej;
(1.2) inform. przenośny komputer osobisty z ekranem dotykowym zastępującym klawiaturę;
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. taca
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jeden tablet może być obsługiwany za pomocą całego zestawu rysików pełniących różne funkcje.
Wiktionary
IPA: ˈtablɛt, AS: tablet
Wiktionary
rzecz. tablecik mrz.
Wiktionary
(1.1) rzad. digitizer
Wiktionary
mały płaski krążek sprasowanego proszku, zwykle leku; pastylka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. porcja sprasowanego proszku, najczęściej leku, zwykle w postaci małego krążka
Wiktionary
Tabletka (łac. "Tabuletta Compressi, Comprimata") – stała postać leku, przeznaczona do stosowania doustnego (z możliwością uwalniania substancji leczniczej w różnych odcinkach przewodu pokarmowego), podjęzykowego lub podpoliczkowego. Rzadziej jest stosowana do innych jam ciała, do implantacji lub przygotowywania roztworów o różnym zastosowaniu. Tabletki składają się ze sprasowanego proszku, złożonego z substancji leczniczej oraz substancji pomocniczych.
Wikipedia
(1.1) Ten lek jest sprzedawany też w płynie, ale pani, zdaje się, woli łykać tabletki?
Wiktionary
IPA: taˈblɛtka, AS: tabletka
Wiktionary
rzecz. tabletkowanie n.
czas. tabletkować ndk.
przym. tabletkowy
Wiktionary
maszyna, urządzenie wywierające nacisk na jakiś materiał, używane do wstępnej produkcji leków; pastylkarka
SJP.pl
Tabletkarka – urządzenie służące do formowania tabletek poprzez ich sprasowanie z surowców sypkich, pylistych i granulatów. Ma zastosowanie w przemyśle farmaceutycznym, chemicznym i spożywczym. Wyróżnia się dwa zasadnicze typy tabletkarek: mimośrodową i rotacyjną. Różnią się one mechanizmem zapewniającym ściskanie masy tabletkowej z odpowiednią siłą.
Wikipedia
dział fabryki farmaceutycznej, w którym wyrabia się tabletki
SJP.pl
mały płaski krążek sprasowanego proszku, zwykle leku; pastylka
SJP.pl
proces wytwarzania tabletek z proszku lub granulatu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) produkowanie tabletek
Wiktionary
(1.1) Na tej linii produkcyjnej odbywa się tabletkowanie witaminy A.
Wiktionary
rzecz. tabletka ż.
czas. tabletkować ndk.
przym. tabletkowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) produkować tabletki
Wiktionary
(1.1) Na tej linii produkcyjnej tabletkuje się tester do basenów.
Wiktionary
rzecz. tabletka ż., tabletkowanie n.
przym. tabletkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tabletką, odnoszący się do tabletki
Wiktionary
(1.1) CBŚ rozbiło gang tabletkowy, który przemycał narkotyki do Skandynawii.
Wiktionary
rzecz. tabletka ż., tabletkowanie n.
czas. tabletkować ndk.
Wiktionary
wprowadzanie tabletów w różnych dziedzinach życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce do umieszczania ogłoszeń, informacji
(1.2) eduk. miejsce do pisania za pomocą kredy (czarna lub zielona deska)
(1.3) eduk. miejsce do pisania za pomocą specjalnego pisaka (wykonana z białego plastiku)
(1.4) techn. eduk. zob. tablica interaktywna.
(1.5) eduk. mat. chem. zestawienie danych, wzorów
(1.6) płyta z jakimś napisem, informacją
(1.7) inform. kontener danych, do których dostęp uzyskiwany jest przy pomocy, na ogół liczbowego, klucza;
(1.8) daw. deska
(1.9) daw. obraz, malowidło
(1.10) daw. płaskorzeźba
(1.11) elektr. miejsce łączenia obwodów elektrycznych i służące do umieszczania elementów sterowniczych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Informacje zostały wywieszone na tablicy.
(1.1) Zygmunt zatrzymał się przed tablicą i zaczął przebiegać oczami treść ulotki.
(1.2) Kredą na tablicy narysował spłaszczony perspektywicznie kwadrat, jakby widziany od góry.
(1.3) Kiedyś, kiedy zapamiętywanie niektórych wyrazów w języku niemieckim sprawiało mi trudność, zacząłem wypisywać je flamastrem na tablicy, którą można kupić w sklepie z artykułami biurowymi.
(1.5) Na tablicy matematycznej są wzory na obliczanie pól figur.
(1.6) (…) na miejscu egzekucji społeczeństwo miasta wzniosło symboliczną mogiłę opatrzoną krzyżem i pamiątkową tablicą.
(1.7) Tablicę można zadeklarować za pomocą instrukcji deklaracji typu.
Wiktionary
IPA: taˈblʲit͡sa, AS: tablʹica
Wiktionary
rzecz. tabela ż., tablicowanie n.
:: zdrobn. tabliczka ż.
czas. tablicować ndk.
przym. tablicowy, tabliczkowy
Wiktionary
(1.1) gazetka, tablica ogłoszeń
(1.5) tabela
(1.11) rozdzielnica, panel
Wiktionary
zestaw tabel wydany w formie broszury lub książki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tablicować.
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˌtablʲit͡sɔˈvãɲɛ, AS: tablʹicovãńe
Wiktionary
rzecz. tabliczka ż., tablica
przym. tablicowy
czas. tablicować
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. stablicować)
(1.1) mat. gromadzić w postaci tablicy danych wartości funkcji dla określonych, najczęściej używanych zmiennych w celu zaoszczędzenia obliczeń poprzez późniejsze odczytywanie już wyliczonych wartości z tablicy
Wiktionary
IPA: ˌtablʲiˈt͡sɔvat͡ɕ, AS: tablʹicovać
Wiktionary
rzecz. tabliczka ż., tablica, tablicowanie
przym. tablicowy
Wiktionary
zdrobnienie od: tablica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tablica
(1.2) mała tablica, płyta z określonym napisem
(1.3) zob. tabliczka mnożenia.
(1.4) zob. tabliczka czekolady.
Wiktionary
IPA: taˈblʲit͡ʃka, AS: tablʹička
Wiktionary
rzecz. tablica ż., tablice nmos., tablicowanie n.
czas. tablicować ndk.
przym. tablicowy, tabliczkowy
Wiktionary
(1.4) gw. Górny Śląsk tabulka
Wiktionary
przypominający kształtem tabliczkę (płytę)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tabliczką, dotyczący tabliczki
Wiktionary
rzecz. tablica ż., tabliczka ż.
Wiktionary
pomieszczenie mieszkalne w dawnym domu rzymskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) staroż. archit. w rzymskim domu: pomieszczenie recepcyjne, mieszczące w sobie także rodzinne archiwum, połączone z atrium;
Wiktionary
Tablinum – ważne pomieszczenie w domu rzymskim, w bezpośrednim sąsiedztwie atrium i perystylu.
Miało charakter pomieszczenia recepcyjnego położonego na osi głównego wejścia, z wyjściem na atrium. Prześwitem w murze łączyło się z ogrodem bądź z perystylem. Służyło jako gabinet pana domu, gdzie pracował on i przyjmował klientów. Ponadto mieściło się tam domowe archiwum dokumentów rodzinnych i przechowywano woskowe podobizny (maski) przodków.
Wikipedia
indyjski instrument muzyczny z grupy membranofonów
SJP.pl
To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Lee.
Tablo (Hangul: 타블로, ur. 22 lipca 1980), właśc. Daniel Armand Lee (kor. Lee Seon-woong; Hangul: 이선웅) – koreańsko-kanadyjski raper, autor tekstów, producent, autor i przedsiębiorca; także były aktor i osobowość radiowa. Tablo jest najlepiej znany jako lider i producent koreańskiej grupy hip-hopowej Epik High, a także założyciel niezależnej wytwórni muzycznej HIGHGRND (High Ground), do której należą zespoły Hyukoh i The Black Skirts.
Wikipedia
gazetoid, brukowiec, szmatławiec;
1. gazeta podająca sensacyjne treści, plotki;
2. potocznie: gazeta bezwartościowa, na niskim poziomie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gazeta zawierająca dużo kolorowych ilustracji i niewielką ilość treści o sensacyjnym charakterze;
Wiktionary
Tabloid (bulwarówka, brukowiec) – typ gazety, przeważnie dziennika o sensacyjnej treści i dużej liczbie ilustracji.
Wikipedia
(1.1) Te informacje szybko pojawiły się w tabloidach.
Wiktionary
IPA: taˈblɔjit, AS: tabloi ̯it
Wiktionary
rzecz. tabloidyzacja ż.
Wiktionary
(1.1) pejor. brukowiec, szmatławiec
Wiktionary
upodobnienie się stylem do tabloidów, popularnych gazet zajmujących się plotkami, skandalami i nieistotnymi sensacjami; tabloizacja
SJP.pl
1. nadawać czemuś bardzo uproszczoną formę;
2. tabloidyzować się - upodabniać się stylem do tabloidów, popularnych gazet zajmujących się plotkami i nieistotnymi sensacjami
SJP.pl
upodobnienie się stylem do tabloidów, popularnych gazet zajmujących się plotkami, skandalami i nieistotnymi sensacjami; tabloidyzacja
SJP.pl
1. ogół pojazdów określonego rodzaju;
2. obóz, obozowisko;
3. obóz cygański;
4. obóz warowny utworzony z połączonych wozów w kilka rzędów, stosowany w działaniach wojennych od starożytności do XVIIw.;
5. środki transportowe wiozące za wojskiem pełne zaopatrzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża wędrowna grupa Cyganów
(1.2) wozy cygańskie zgromadzone na postoju
(1.3) ogół jakichś środków transportowych
(1.4) zespół środków transportowych zaopatrujących wojsko
(1.5) hist. obóz warowny z połączonych wozów, ustawionych w kilka rzędów, stosowany w działaniach wojennych od starożytności do XVIII w.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtabɔr, AS: tabor
Wiktionary
przym. taborowy
Wiktionary
zdrobnienie od: taboret
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od taboret
Wiktionary
(1.1) To nie taboret, lecz tylko mały taborecik.
Wiktionary
rzecz. taboret m.
przym. taboretowy
Wiktionary
1. zdrobnienie od: tabor;
2. potocznie: taboret
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Mazowsze. taboret, stołek
Wiktionary
stołek kuchenny bez oparcia; zydel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj krzesła bez oparcia
(1.2) gw-pl|Piwniczna. tablet
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Nie było wolnego krzesła, więc mama musiała usiąść na taborecie.
Wiktionary
IPA: taˈbɔrɛt, AS: taboret
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. taborecik m.
przym. taboretowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk ryczka, gw. Górny Śląsk hoker
Wiktionary
jednostka stosowana dawniej przy obliczaniu wydajności warsztatów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
członek radykalnego odłamu husytów czeskich pod wodzą Jana Żiżki (1375-1424)
SJP.pl
Taboryci – najbardziej radykalny odłam husytyzmu powstały po rozpadzie głównego nurtu na początku lat 20. XV wieku skupiający chłopów, mieszczan i część ubogiej szlachty, propagujący gruntowne reformy doktryny i organizacji Kościoła oraz stosunków społecznych i politycznych, dążący do zniesienia pańszczyzny i poddaństwa oraz wprowadzenia wspólnoty majątkowej. Taboryci skierowali ruch husycki w kierunku antyfeudalnej wojny chłopskiej.
Wikipedia
związany z taborytą
SJP.pl
członek radykalnego odłamu husytów czeskich pod wodzą Jana Żiżki (1375-1424)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. członek najradykalniejszej z grup husyckich, dążącej do gruntownej przebudowy stosunków społecznych i reformy kościoła a przewodzonej przez Jana Žižkę i Prokopa Wielkiego;
Wiktionary
rzecz. Tabor mos./ż./mrz.
:: fż. taborytka ż.
przym. taborycki, taborski
Wiktionary
Taborzec ( Taberwiese) – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Barciany.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. tabletki
Wiktionary
1. według wierzeń ludów pierwotnych: zakaz stykania się z pewnymi przedmiotami, osobami, zwierzętami lub mówienia o nich, którego naruszenie miało powodować karę sił nadnaturalnych;
2. przedmiot, osoba, zwierzę, słowo, miejsce itp. objęte tym zakazem;
3. nietykalna świętość;
4. to, co jest zakazane w jakimś społeczeństwie, ponieważ jest wstydliwe, niebezpieczne, kontrowersyjne lub przykre;
5. nietykalny, zakazany, np. słowo tabu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) głęboki i fundamentalny zakaz kulturowy;
Wiktionary
Tabu – głęboki i fundamentalny zakaz kulturowy, którego złamanie powoduje spontaniczną i niejednokrotnie gwałtowną reakcję ze strony ogółu przedstawicieli tej kultury, gdyż jest przez nich odbierane jako zamach na całą strukturę tej kultury i jej integralność, czyli jako zagrożenie dla dalszego istnienia danego społeczeństwa. Tabu może obejmować czynności, miejsca, przedmioty, osoby lub słowa. W najpierwotniejszym znaczeniu terminu te czynności i elementy są zarazem zakazane i święte.
Wikipedia
(1.1) Władysław pytał zresztą przedewszystkiem, czy tabu zostało zdjęte i zakaż odwołany, a dowiedziawszy się, że tak jest, w kwadrans później byt już u nóg Hanki.
Wiktionary
IPA: ˈtabu, AS: tabu
Wiktionary
przym. tabuistyczny
Wiktionary
→ tabuizm
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tabu, opierający się na tabu
Wiktionary
IPA: ˌtabujiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: tabui ̯istyčny
Wiktionary
rzecz. tabu
Wiktionary
nadawanie czemuś lub komuś charakteru tabu
SJP.pl
zjawisko występowania tabu w religiach ludów pierwotnych
SJP.pl
nadawać charakter tabu
SJP.pl
instytucja urzędowych ksiąg prawnych, rozpowszechniona w Galicji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. tabliczka
Wiktionary
rzecz. tabulka ż.
Wiktionary
1. forma zapisu nutowego utworów muzycznych;
2. punkt, do którego przeskakujemy po wciśnięciu klawisza Tab
SJP.pl
Tabulacja – sposób wyrównywania tekstu stosowany w maszynach do pisania, do których zachowania nawiązują komputerowe edytory tekstu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. w starożytnym Rzymie: archiwum (np. domowe, państwowe, wojskowe, świątynne, miejskie);
Wiktionary
Tabularium – w starożytnym Rzymie termin określający wszelkiego rodzaju archiwum, w którym przechowywano najważniejsze dokumenty i akty prawne spisane na tabliczkach, zwojach papirusu i pergaminu.
Nazwę tę odnoszono zarówno do archiwum rodzinnego przechowywanego w wydzielonym pomieszczeniu domu, jak i do archiwum państwowego, wojskowego, świątynnego, miejskiego i innych.
Wikipedia
wymarły paleozoiczny koralowiec; denkowiec
SJP.pl
1. urządzenie w maszynach do pisania ułatwiające pisanie tekstu w kolumnach
2. klawisz na klawiaturze komputera umożliwiający przejście do pisania w następnej kolumnie; tab
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. muzyczny system notacyjny stosowany w XV-XVII wieku;
2. zbiór utworów zanotowany specjalnymi znakami, różnymi dla poszczególnych instrumentów
SJP.pl
Ta
Wikipedia
grupa wymarłych w permie koralowców kolonijnych; denkowce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spoż. kulin. libańska sałatka, której głównymi składnikami są: bulgur (lub kuskus), pomidory, ogórek, cebula, natka pietruszki, mięta i sok z cytryny;
Wiktionary
(1.1) Joe mieszka w Byblos w Libanie, nieopodal Bejrutu. Pewnego weekendu, kiedy - jak zwykle - był u niego jego przyjaciel Fuad, oczekiwał wizyty szkolnej nauczycielki. Rodzice Joego wydali z tej okazji uroczysty obiad. Stanowiły go tradycyjne libańskie dania i potrawy, jak np. faszerowane liście winorośli, a także składające się z wielu potraw sławne mezze, a na przystawkę słynne libańskie tabule.
Wiktionary
(1.1) tabbouleh, tabuleh, tabuli, sałatka libańska
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. tabliczka
Wiktionary
rzecz. tabula ż.
Wiktionary
wydruk informacji zapisanej na kartach perforowanych, uzyskany za pomocą tabulatora
SJP.pl
wyrównywać tekst tabulatorem
SJP.pl
1. stado dzikich koni lub innych zwierząt;
2. w łowiectwie: duże stado dzikich gęsi lub dropi;
3. silnie trujący gaz bojowy;
4. potocznie: tłum, rzesza, zgraja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liczne stado koni lub bydła, zwłaszcza w stepie
(1.2) przen. pejor. hałaśliwa grupa ludzi, zwłaszcza gdy biegnie
(1.3) łow. duże stado dzikich gęsi lub dropi
(1.4) daw. koń stepowy
(1.5) nazwa handlowa dimetylamidocyjanidofosforanu etylu, gazu bojowego;
Wiktionary
Tabun – nazwa handlowa "dimetyloamidocyjanidofosforanu etylu", fosforoorganicznego związku chemicznego stosowanego głównie jako bojowy środek trujący z grupy paralityczno-drgawkowych z szeregu G. Zgodnie z rezolucją ONZ nr 687 został zaklasyfikowany jako broń masowego rażenia. Jego produkcja jest pod ścisłą kontrolą, a składowanie zakazane w myśl Konwencji o zakazie broni chemicznej.
Wikipedia
IPA: ˈtabũn, AS: tabũn
Wiktionary
przym. tabunowy
Wiktionary
(1.5) gelan, trylon-83, gaz GA, dimetylamidocyjanidofosforan etylu
Wiktionary
zdrobnienie od: taburet (dawniej: taboret)
SJP.pl
1. płaskie naczynie stołowe do przenoszenia większej ilości rzeczy (np. potraw);
2. zbiórka pieniędzy podczas mszy;
3. pieniądze zebrane w kościele podczas mszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duży, płaski przedmiot służący do noszenia na nim naczyń, potraw itp.;
(1.2) kośc. pojemnik, często koszyczek, służący do zbierania pieniędzy od wiernych w czasie mszy świętej
(1.3) pot. kośc. pieniądze zebrane od wyznawców podczas mszy do tacy (1.2)
(1.4) techn. wysuwany element odtwarzacza CD i DVD
Wiktionary
Taca (wł. "tazza" z pers. "taszt" – "kubek") – płaskie naczynie, na którym przenoszone są lub podawane do stołu najczęściej dania lub zastawa stołowa. Tace najczęściej są wykonane z metalu - posrebrzanego lub zdobionego malunkami albo plastiku.
Istnieją również tzw. tacki – jednorazowe naczynia wykonane z tektury, plastiku lub styropianu.
Wikipedia
(1.1) Kelnerka niosła tacę pełną talerzy.
(1.2) Pani Elwira jak zawsze wrzuciła na tacę kilka monet.
(1.3) Dzisiejsza taca przeznaczona będzie na ogrzewanie kościoła.
Wiktionary
IPA: ˈtat͡sa, AS: taca
Wiktionary
rzecz. tacowe n.
:: zdrobn. tacka ż.
przym. tacowy
Wiktionary
(1.1) reg. śl. tablet
Wiktionary
milczy - termin używany w partyturach i głosach orkiestrowych lub chóralnych, oznaczający, że instrument lub głos nie bierze udziału w wykonaniu kolejnej części kompozycji; tacet
SJP.pl
milczy - termin używany w partyturach i głosach orkiestrowych lub chóralnych, oznaczający, że instrument lub głos nie bierze udziału w wykonaniu kolejnej części kompozycji; tace
SJP.pl
taszczyć, taskać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) pot. nieść z trudem coś ciężkiego lub niewygodnego
Wiktionary
(1.1) Mnie się już nieraz zdarzyło, że musiałem tachać skrzynki z warzywami na mój stragan.
Wiktionary
czas. dotachać dk., przytachać dk.
Wiktionary
(1.1) dźwigać, targać, taskać, taszczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Chinach, w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur, niedaleko granicy z Kazachstanem;
Wiktionary
Tacheng (daw. Czuguczak, Tarbagataj; chiń. upr. 塔城; pinyin "Tǎchéng"; ujg. تارباغاتاي, "Tarbaghatay"; kaz. Шәуешек) – miasto w północno-zachodnich Chinach, w Sinciangu, niedaleko granicy z Kazachstanem. W 2003 roku miasto zamieszkiwało ok. 140 tys. osób. W mieście znajduje się port lotniczy Tacheng.
Wikipedia
(1.1) Taczeng, hist. Czuguczak, hist. Tarbagataj
Wiktionary
urządzenie w lunecie instrumentów pomiarowych, służące do szybkich pomiarów odległości; tachymetr; tachimetr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rodzaj długiego miecza japońskiego;
Wiktionary
Tachi (jap. 太刀 długi miecz) – długa japońska broń sieczna, pierwszy typowy "miecz japoński" (nihon-tō). Noszony na rapciach ostrzem w dół (w odróżnieniu od katany, zatykanej za pas ostrzem w górę).
Wikipedia
w medycynie: zbyt szybka praca serca; tachykardia, częstoskurcz
SJP.pl
przyrząd do pomiaru topograficznego; tachymetr
SJP.pl
Tachimetr (ew. "tachymetr") – optyczny instrument geodezyjny przeznaczony do pomiaru kątów poziomych, kątów pionowych oraz odległości.
Instrument ten jest cały czas wykorzystywany w klasycznej tachimetrii, czyli „masowym” pomiarze położenia punktów terenowych przy "mapowaniu" terenu w celu sporządzenia map w skalach od 1:10000 do 1:25000.
Wikipedia
metoda szybkich pomiarów sytuacyjno-wysokościowych; tachymetria
SJP.pl
Tachimetria (kiedyś nazywana też tachymetrią) – nazwa pochodzi z języka greckiego i dosłownie oznacza „szybki pomiar”, co uzyskuje się w praktyce przez stosowanie dalmierzy optycznych, elektrooptycznych lub laserowych do określania odległości oraz wykonywanie odczytów służących do wyznaczania kątów poziomych i pionowych ze średnią dokładnością.
Wikipedia
hipotetyczna cząstka elementarna mogąca się poruszać z prędkością większą niż prędkość światła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. hipotetyczna cząstka elementarna poruszająca się szybciej od światła;
Wiktionary
Tachion (z greckiego ταχύς "tachýs" – szybki, prędki) – hipotetyczna cząstka elementarna, która porusza się z prędkością nadświetlną, czyli większą niż prędkość światła w próżni ("c"). Nie ma jednak żadnego dowodu na istnienie tych cząstek.
Istnieje hipoteza, według której tachionami mogą być neutrina. Oscylacje neutrin wskazują jednak, że neutrina posiadają bardzo niewielką masę rzeczywistą, a doniesienia o przekroczeniu przez nie prędkości światła w próżni nie znajdują potwierdzenia.
Wikipedia
przyrząd do badania pamięci, uwagi oraz spostrzegawczości, używany w badaniach marketingowych i psychologicznych; tachystoskop
SJP.pl
potocznie: tachograf
SJP.pl
urządzenie montowane w samochodach ciężarowych i autokarach służące do rejestracji niektórych parametrów jazdy
SJP.pl
Tachograf (gr. tachos – prędkość + grapho – pisać) – urządzenie rejestrujące funkcjonowanie pojazdu, w tym wskazania prędkościomierza. Tachograf rejestruje w funkcji czasu: przejechaną przez pojazd drogę, jego chwilową prędkość oraz aktywność kierowcy, czyli okresy jego jazdy, innej pracy, dyżuru (oczekiwania) i odpoczynku. Niektóre tachografy posiadają możliwość rejestracji innych parametrów, np. obrotów silnika.
Wikipedia
przyrząd do mierzenia liczby obrotów jakiegoś urządzenia; obrotościomierz
SJP.pl
Tachometr – urządzenie służące do pomiaru prędkości poruszającego się ciała lub substancji (z grec. "tachos" – prędkość, "metron" – mierzyć). Najczęściej spotykaną postacią tachometru jest tachometr mierzący prędkość obrotów wału napędowego w silniku lub w maszynie. Tradycyjnie odczyt jest w postaci analogowej, ale wskaźniki cyfrowe są coraz częściej spotykane. Obrotomierz to miernik prędkości obrotowej i bywa utożsamiany z tachometrem.
Wikipedia
dział metrologii dotyczący pomiarów liczby obrotów różnych części maszyn w ruchu
SJP.pl
dawniej: duża kanapa bez oparcia; tapczan
SJP.pl
zjawisko przyzwyczajenia się organizmu do przyjmowanej dawki substancji (często leku), które zmusza do zwiększania dawki w celu uzyskania efektu takiego jak początkowy; tolerancja
SJP.pl
Tachyfilaksja (stgr. ταχύς, "tachys", „szybki", φύλαξις, "phylaxis", „ochrona") – zjawisko występowania szybkiej utraty wrażliwości na lek w przypadku jego częstego podawania, bez odpowiednich przerw. Występuje ono w przypadku nitratów i innych leków, których działanie oparte jest na mechanizmie receptorowym (na przykład opioidów).
Wikipedia
bezładne przeskakiwanie myślami z tematu na temat; choroba psychiczna
SJP.pl
pierwszy sposób pisania w skróconej, zwięzłej formie, wprowadzony przez Tyrona, odpowiednik współczesnej stenografii; noty tyrońskie
SJP.pl
Tachygrafia (gr. "tachýs" „szybki”, "grapho" „pisać”), znaki tirońskie – pierwszy sposób szybkiego pisania skrótowego, odpowiednik dzisiejszej stenografii. Według "Słownika kultury antycznej" system był wynaleziony przez rzymskiego wyzwoleńca Tyrona, według encyklopedii PWN system ten znany był już w starożytnej Grecji i został jedynie wprowadzony do Rzymu przez Tyrona.
Wikipedia
w medycynie: zbyt szybka praca serca; tachikardia, częstoskurcz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. szybka czynność rytmu serca
Wiktionary
Tachykardia, częstoskurcz (łac. "tachycardia") – przyspieszenie akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę.
Tachykardię można podzielić na tachykardię zatokową, częstoskurcz nadkomorowy, migotanie i trzepotanie przedsionków, migotanie i trzepotanie komór, częstoskurcz komorowy, tachykardię węzłową i zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej.
Wikipedia
IPA: ˌtaxɨˈkardʲja, AS: taχykardʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) częstoskurcz
Wiktionary
neuropeptyd występujący we wszystkich strukturach ośrodkowego układu nerwowego człowieka
SJP.pl
przyrząd do pomiaru topograficznego; tachimetr
SJP.pl
metoda szybkich pomiarów sytuacyjno-wysokościowych; tachimetria
SJP.pl
przyrząd do badania pamięci, uwagi oraz spostrzegawczości, używany w badaniach marketingowych i psychologicznych; tachistoskop
SJP.pl
Tachistoskop – przyrząd używany w badaniach psychologicznych, umożliwiający eksponowanie osobom badanym obrazów, symboli, słów oraz innych materiałów wizualnych w określonym czasie. Tachistoskop jest używany w badaniach psychologicznych dotyczących pamięci, uwagi oraz spostrzegawczości. Tachistoskop jest wykorzystywany również w badaniach marketingowych. Służy on wówczas do pomiaru reakcji badanych osób na testowane produkty oraz reklamy.
Wikipedia
szybkość przemian ewolucyjnych większa od przeciętnego tempa ewolucji w danej grupie organizmów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
żartobliwie:
1. związany z byciem tatą i powiązanymi z tym uczuciami, przywilejami i obowiązkami;
2. urlop tacierzyński - płatny urlop przysługujący mężczyźnie w związku z urodzeniem dziecka; urlop ojcowski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) żart. publ. męski odpowiednik słowa macierzyński
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. część urlopu macierzyńskiego, wykorzystywana przez ojca
Wiktionary
(1.1) Pierwszy miesiąc na urlopie tacierzyńskim już prawie za mną
Wiktionary
IPA: ˌtat͡ɕɛˈʒɨ̃j̃sʲci, AS: taćežỹĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. tacierzyństwo n., tata mos., tato mos.
Wiktionary
(1.1) ojcowski (ale nie w przypadku urlopów – patrz uwagi)
(2.1) żart. publ. urlop tacierzyński
Wiktionary
żartobliwie: bycie tatą i powiązane z tym uczucia, przywileje i obowiązki; tatowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) żart. pot. ojcostwo, bycie tatą w sposób, który angażuje się w opiekę nad dziećmi i wyręcza matkę w tradycyjnych jej obowiązkach domowych; kojarzony z ogółem cech przysługujących współczesnemu tacie
Wiktionary
(1.1) Kobietom oczekującym większego zaangażowania swych (mniej wyjątkowych) partnerów pozostaje wierzyć, że moda na tacierzyństwo zataczać będzie szersze kręgi, tracąc status „mody” na rzecz „kanonu”.
Wiktionary
IPA: ˌtat͡ɕɛˈʒɨ̃j̃stfɔ, AS: taćežỹĩ ̯stfo
Wiktionary
rzecz. tacierzyński mrz., tata mos.
przym. tacierzyński
Wiktionary
Taciewo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Suwałki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
W okolicy wsi położone są jeziora: Okmin, Taciewo, Ożewo, Grabeńszczyzna. Odległość od Suwałk - 12 km.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ojciec, tato
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. dziadek
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. starszy człowiek
Wiktionary
(1.2) gw. Górny Śląsk staroszek, starzyk
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Taciszów ( Tatischau) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec.
W Taciszowie znajduje się stacja kolejowa Taciszów oraz przystanek autobusowy. Wieś jest siedzibą katolickiej Parafii św. Józefa Robotnika oraz wspólnoty zakonnej Kamilianów.
Wikipedia
typ lampy elektronowej
SJP.pl
Tacitron to lampa gazowana zbliżona konstrukcyjnie i funkcjonalnie do tyratronu. Zapłon i gaszenie tacitronu (trwające krócej niż tyratronie) odbywa się przy pomocy zmiennego napięcia doprowadzonego do siatki - w tyratronie gaszenie następuje na skutek przerwania obwodu anodowego. Istotną zaletą tej lampy jest brak zakłóceń wielkiej częstotliwości.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Ta
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tacjany lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
1. zdrobnienie od: taca;
2. wysuwalny podajnik na przenośny nośnik danych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od taca
(1.2) mała taca
Wiktionary
(1.2) Jest już herbata – powiedziała Monika, wchodząc do pokoju z niewielką, plastikowyastikową tacką w rękach.
Wiktionary
IPA: ˈtat͡ska, AS: tacka
Wiktionary
przym. tacowy
rzecz. taca ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. techn. urządzenie do wbijania spinek, zszywek w twarde podłoże
Wiktionary
(1.1) Tackerem przybić sznurek na przemian co około 30 cm.
Wiktionary
(1.1) zszywacz
Wiktionary
[czytaj: tako] danie kuchni meksykańskiej przyrządzane z tortilli smażonej z mięsnym lub serowym nadzieniem oraz warzywami i przyprawami
SJP.pl
Ta
Wikipedia
[czytaj: taKOma] miasto w USA
SJP.pl
Tacoma – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Waszyngton, siedziba hrabstwa Pierce. 196 957 mieszkańców (2005), powierzchnia 162,2 km². Jest częścią obszaru metropolitalnego miasta Seattle. Miejscowość znana z katastrofy mostu Tacoma.
W mieście rozwinął się przemysł elektrochemiczny, metalowy, drzewny oraz hutniczy.
Wikipedia
automat do wpłacania datków w świątyni przy użyciu płatności elektronicznych; ofiaromat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. meksykańska przekąska z kukurydzianej tortilli z farszem, głównie z wołowiny, fasoli i pomidorów;
Wiktionary
przymiotnik od: taca; taki, którego część stanowi taca lub system połączonych ze sobą tac (np. przenośnik tacowy, kopiarka, drukarka tacowa) lub w jakiś inny sposób związany z tacą (np. opłata tacowa)
SJP.pl
[czytaj: takuma] model samochodu marki Daewoo
SJP.pl
(około 55-120); historyk rzymski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Taczalin (niem. "Tentschel") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Legnickie Pole.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.
Wikipedia
pojazd bojowy poruszany za pomocą koni, wyposażony w karabin maszynowy, używany w latach 1917-1939 przez wojska rosyjskie i polską kawalerię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wojsk. lekki jednoosiowy lub dwuosiowy wózek konny z zamontowanym na nim karabinem maszynowym;
Wiktionary
Taczanka (ros. i ukr. тачанка) – resorowany zaprzęg konny z ciężkim karabinem maszynowym, wynaleziony przez ukraińskiego anarchistę i rewolucjonistę Nestora Machnę.
Wśród różnych wyjaśnień pochodzenia tej nazwy najczęściej łączy się ją z polskim określeniem „najtyczanka”, odnoszącym się do popularnego powozu (bryczki), którego nazwa powstała od miasta Neutitschein (Nowy Jiczyn), choć sam jej źródłosłów pochodzi wyraźnie od ukraińskiego "тачка" (taczka), "тачати" (taczaty).
Wikipedia
(1.1) Podniósł się bez niczyjej pomocy, pokusztykał do taczanki i przypadł bokiem do tylnego resoru.
Wiktionary
IPA: taˈt͡ʃãnka, AS: tačãnka
Wiktionary
1. turlać, kulać
2. tarzać w czymś
3. taczać się:
a) iść chwiejnym krokiem
b) turlać się, tarzać się
SJP.pl
1. turlać, kulać
2. tarzać w czymś
3. taczać się:
a) iść chwiejnym krokiem
b) turlać się, tarzać się
SJP.pl
Taczała ("Żuraw") – polski herb szlachecki, noszący zawołanie "Taczała", używało go kilkadziesiąt rodzin.
Wikipedia
zwolennik taczeryzmu; thatcherysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik taczeryzmu
Wiktionary
IPA: ˌtat͡ʃɛˈrɨsta, AS: tačerysta
Wiktionary
rzecz. taczeryzm m., thatcheryzm m., thatcherysta m.
Wiktionary
(1.1) thatcherysta
Wiktionary
właściwy taczeryzmowi, odnoszący się do taczeryzmu, związany z polityką premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher; thatcherystowski
SJP.pl
styl sprawowania rządów (od nazwiska M.Thatcher - brytyjskiej premier w latach 1979-1990); thatcheryzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. liberalna polityka gospodarcza prowadzona przez Margaret Thatcher, premier Wielkiej Brytanii w latach 1979-1990, cechująca się m.in. ograniczaniem roli państwa i związków zawodowych w gospodarce;
Wiktionary
Taczeryzm (thatcheryzm) – poglądy i będąca ich wynikiem działalność Lady Margaret Thatcher, która z ramienia Partii Konserwatywnej pełniła urząd premiera Wielkiej Brytanii w latach 1979–1990.
Termin ten został po raz pierwszy wykorzystany przez przedstawicieli opozycyjnej Partii Pracy. Taczeryzm oznacza połączenie elementów konserwatyzmu, neoliberalizmu i monetaryzmu.
Wikipedia
IPA: taˈt͡ʃɛrɨsm̥, AS: tačerysm̦
Wiktionary
rzecz. taczerysta m., thatcherysta m., thatcheryzm m.
Wiktionary
(1.1) thatcheryzm
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wózek na 3 kółkach służący do przewożenia ładunków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mały wózek z jednym lub dwoma kółkami używany do transportu przedmiotów lub materiałów sypkich na niewielkich odległościach;
(1.2) zawartość taczki (1.1)
Wiktionary
Taczka, taczki – mały wózek z jednym kołem, częściowo unoszony ręcznie, używany do transportu przedmiotów lub materiałów sypkich na niewielkich odległościach. Taczki wyposażone są w dwa uchwyty, przy pomocy których są unoszone i pchane, rzadziej ciągnięte, przez człowieka. Wykonywane są z drewna, metalu, plastiku lub kombinacji tych materiałów. Znajdują szerokie zastosowanie w ogrodnictwie i na placach budowy.
Wikipedia
(1.1) Wczoraj kupiłem nową taczkę.
Wiktionary
IPA: ˈtat͡ʃka, AS: tačka
Wiktionary
rzecz. taczkarz m.
przym. taczkowy
czas. otaczać
Wiktionary
1. robotnik korzystający z taczki;
2. dawniej: człowiek sprzedający lub wyrabiający taczki
SJP.pl
wózek na 3 kółkach służący do przewożenia ładunków
SJP.pl
Taczki ( Tatzken) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Prostki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
robotnik pracujący przy taczkach w kopalni
SJP.pl
Taczów (także Taczew) – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Zakrzew.
W skład sołectwa wchodzą Taczów i Wola Taczowska. W 2023 sołectwo liczyło 524 mieszkańców.
Z Taczowa pochodzili: Mikołaj Powała (słynny rycerz, biorący udział w Bitwie pod Grunwaldem), Franciszek Ksawery Brzozowski (1856-1931, sędzia).
Wikipedia
Tadajewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Osiek.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Tadajówka – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, w gminie Żuromin. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
substancja czynna stosowana w leczeniu zaburzeń erekcji
SJP.pl
Tadalafil – organiczny związek chemiczny, lek przeznaczony dla mężczyzn z zaburzeniem erekcji. Należy do grupy leków nazywanych inhibitorami fosfodiesterazy typu 5. Po stymulacji seksualnej, tadalafil pomaga w rozszerzeniu naczyń krwionośnych członka, co umożliwia napływ krwi do członka. W wyniku tego dochodzi do poprawy erekcji. Tadalafil nie pomaga pacjentom, u których nie występują zaburzenia erekcji.
Wikipedia
wykrzyknik używany w celu podkreślenia pomyślnie wykonanej czynności
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pot. słowo naśladujące fanfary, używane dla podkreślenia jakiegoś sukcesu
Wiktionary
(1.1) A teraz wyjmujemy ciasto z piekarnika i – tadam! – świąteczny sernik gotowy.
Wiktionary
IPA: ˈtadãm, AS: tadãm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan; podstawowa pozycja stojąca, w której palce stopy są dociśnięte do podłogi, kręgosłup i głowa wyciągnięte do góry, a barki ściągnięte w dół
Wiktionary
(1.1) pozycja góry, góra
Wiktionary
zdrobnienie od: Tadeusz (imię męskie); Tadeuszek, Tadzio, Tadzik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Tadeusz
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Tadka ż.
Wiktionary
Tadek, właśc. Tadeusz Polkowski (ur. 26 sierpnia 1982 w Krakowie) – polski raper. Znany jest przede wszystkim z wieloletnich występów w zespole hip-hopowym Firma, którego był współzałożycielem. Wcześniej występował w lokalnej formacji DMF (Dwóch Małoletnich Fachowców). Od 2011 prowadzi również solową działalność artystyczną.
Wikipedia
(1.1) Tadek zawsze sam wywoływał zdjęcia z wakacji.
(1.1) Cały czas Tadek trzymał mikrofon i komentował, uprzedzał wydarzenia, intonował modlitwy czy śpiewy.
Wiktionary
IPA: ˈtadɛk, AS: tadek
Wiktionary
rzecz. Tadeusz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. ozdobny stiuk pochodzący z okolic Marrakeszu w Maroku
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) glinka marokańska
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tadeusz – imię męskie pochodzenia semickiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „odważny”, „śmiały”. Imię przypisywane apostołowi Judzie.
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Tadeusz i jestem taksówkarzem z Malborka.
Wiktionary
IPA: taˈdɛwuʃ, AS: tadeu̯uš
Wiktionary
rzecz. Tadeuszowa ż., Tadeuszówna ż., Tadeuszostwo lm m., Tadkowa ż., Tadkówna ż., Tadzikowa ż., Tadzikówna ż., Tadeuszkowa ż., Tadeuszkówna ż.
:: zdrobn. Tadek m., Tadzio m., Tadzik m., Tadeuszek m.
przym. Tadeuszowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Tadeuszek, Tadzik, Tadzio, Tadek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Tadeusz (imię męskie); Tadek, Tadzio, Tadzik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. Tadeusz
Wiktionary
(1.1) Tadeuszku, co ci mówiła wczoraj przedszkolanka?
Wiktionary
rzecz. Tadeusz mos.
przym. Tadeuszowy
Wiktionary
Tadeusz z małżonką; Tadeuszowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) przest. żona Tadeusza
forma przymiotnika.
(2.1) ż. lp. od: Tadeuszowy
Wiktionary
(1.1) Z kurnika Tadeuszowej lis porwał perliczkę.
Wiktionary
rzecz. Tadeusz m., Tadeuszówna ż., Tadeuszostwo lm m.
przym. Tadeuszowy
Wiktionary
Tadeusz z małżonką; Tadeuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tadeusza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Tadeusza
Wiktionary
(1.1) Brygida nazbierała grzybów w Tadeuszowym zagajniku.
Wiktionary
rzecz. Tadeusz mos., Tadeuszek mos., Tadeuszowa ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: Tadeusz (imię męskie); Tadeuszek, Tadzio, Tadzik
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tadka lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: Tadeusz (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Tadeusz
Wiktionary
(1.1) Kupiliśmy Tadzikowi atlas samochodowy.
Wiktionary
rzecz. Tadeusz m.
Wiktionary
(1.1) Tadek, Tadzio, Tadeuszek
Wiktionary
Tadzik z małżonką
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tadzika lub z nim związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Tadzino (kaszb. "Tadzëno", niem. "Tadden") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Gniewino przy trasie linii kolejowej Wejherowo-Choczewo-Lębork (obecnie zawieszonej). Wieś jest siedzibą sołectwa Tadzino, w którego skład wchodzi również Płaczewo.
Wikipedia
zdrobnienie od: Tadeusz (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia Tadeusz
Wiktionary
Tadzio (ang. "Titch") – serial animowany emitowany na kanale KidsCo. Premiera odbyła się 8 października 2007 roku.
Wikipedia
(1.1) Jesienią pojedziemy z Tadziem na grzyby.
Wiktionary
rzecz. Tadeusz m.
Wiktionary
(1.1) Tadek, Tadzik
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tadzia lub z nim związany
SJP.pl
tażin, tajin;
1. arabskie naczynie gliniane do przygotowywania dań na wolnym ogniu;
2. potrawa przygotowana w takim naczyniu
SJP.pl
przymiotnik od: Tadżyk, Tadżykistan
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Tadżykistan lub Tadżyków, związany z Tadżykistanem lub Tadżykami
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Tadżykistanu;
Wiktionary
(1.1) Z jeziora wypływa rzeka Pamir, która dalej stanowi granicę afgańsko-tadżycką.
Wiktionary
IPA: taˈd͡ʒɨt͡sʲci, AS: taǯycʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tadżykistańczyk mos., Tadżykistanka ż., Tadżykistan mrz., Tadżyk mos., Tadżyjka ż., Tadżyczka ż., tadżyckość ż.
przym. tadżykistański
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tadżyckim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tadżyckim
(1.3) spisany, stworzony w języku tadżyckim
Wiktionary
IPA: taˈd͡ʒɨt͡skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: taǯyckoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
obywatelka Tadżykistanu; Tadżyjka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. obywatelka Tadżykistanu
Wiktionary
(1.1) Cudzoziemiec, który chciałby poślubić Tadżyczkę, musi kupić mieszkanie i mieszkać w Tadżykistanie co najmniej przez miesiąc.
Wiktionary
IPA: taˈd͡ʒɨt͡ʃka, AS: taǯyčka
Wiktionary
rzecz. Tadżykistańczyk mos., Tadżykistanka ż., tadżycki mrz., Tadżykistan mrz., Tadżyk mos., Tadżyjka ż.
przym. tadżycki, tadżykistański
Wiktionary
(1.1) Tadżyjka, Tadżykistanka
Wiktionary
obywatelka Tadżykistanu; Tadżyczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Tadżykistanu
Wiktionary
(1.1) Poznałam w Kabulu kobietę, pół Tadżyjkę, pół Rosjankę.
Wiktionary
IPA: taˈd͡ʒɨjka, AS: taǯyi ̯ka
Wiktionary
rzecz. tadżycki mrz., Tadżyczka ż., Tadżykistan mrz., Tadżyk mos.
przym. tadżycki
Wiktionary
(1.1) Tadżyczka, Tadżykistanka
Wiktionary
obywatel Tadżykistanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Tadżykistanu
Wiktionary
IPA: ˈtad͡ʒɨk, AS: taǯyk
Wiktionary
rzecz. Tadżykistan mrz., Tadżyjka ż., Tadżyczka ż., tadżycki mrz.
przym. tadżycki
Wiktionary
[czytaj: tad-żykistan] Republika Tadżykistanu; państwo w Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Azji;
Wiktionary
Tadżykistan, Republika Tadżykistanu ( Ҷумҳурии Тоҷикистон, "Dżumhurii Todżikiston") – państwo w środkowej Azji ze stolicą w Duszanbe. Tadżykistan graniczy z Uzbekistanem, Kirgistanem, Chinami i Afganistanem.
Wikipedia
(1.1) Niemal całą powierzchnię Tadżykistanu zajmują góry.
Wiktionary
IPA: ˌtad͡ʒɨˈcistãn, AS: taǯyḱistãn
Wiktionary
rzecz. tadżycki mrz., Tadżyk mos., Tadżyjka ż., Tadżyczka ż., Tadżykistańczyk m., Tadżykistanka ż.
przym. tadżycki, tadżykistański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Tadżykistanu
Wiktionary
rzecz. tadżycki mrz., Tadżykistan mrz., Tadżyczka ż.
:: fm. Tadżyk mos., Tadżykistańczyk mos.
przym. tadżycki, tadżykistański
Wiktionary
(1.1) Tadżyczka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Tadżykistanu
Wiktionary
rzecz. tadżycki mrz., Tadżykistan mrz., Tadżyk mos.
:: fż. Tadżyczka ż., Tadżykistanka ż.
przym. tadżycki, tadżykistański
Wiktionary
→ Tadżykistanu; tadżycki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tadżykistanem, dotyczący Tadżykistanu
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do Tadżykistanu, będący jego własnością
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny, typowy dla Tadżykistanu
Wiktionary
(1.1) Został ogłoszony grafik odejścia na emeryturę tadżykistańskich kobiet.
Wiktionary
IPA: ˌtad͡ʒɨciˈstãj̃sʲci, AS: taǯyḱistãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tadżykistańczyk mos., Tadżykistanka ż., kirgiski mrz., Tadżykistan mrz., Tadżyk mos., Tadżyczka ż., tadżyckość ż., tadżykistańskość ż., tadżycki mrz.
przym. tadżycki, antytadżycki, antytadżykistański, protadżycki, protadżykistański
Wiktionary
(1.1) tadżycki
(2.1) tadżycki
(3.1) tadżycki
Wiktionary
[czytaj: tekkjon] tradycyjna koreańska sztuka walki
SJP.pl
Taekkyeon (nieformalnie latynizowany również jako "Taekkyon" i "Taekyon") – tradycyjna koreańska sztuka walki, charakteryzująca się płynnymi, tanecznymi ruchami, intensywną pracą nóg, m.in. stosowaniem kopnięć i podcięć by przewrócić przeciwnika.
W 2011 roku sztuka walki taekkyeon została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.
Wikipedia
[czytaj: tekłondo] sztuka walki powstała z połączenia koreańskiej sztuki walki taekkyeon i karate; taekwondo
SJP.pl
[czytaj: tekłondo] sztuka walki powstała z połączenia koreańskiej sztuki walki taekkyeon i karate; taekwon-do
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. olimpijska dyscyplina sportowa powstała z połączenia tradycyjnej starokoreańskiej sztuki walki i karate;
Wiktionary
Taekwondo (hangul: 태권도; hancha: 跆拳道, []) – narodowy sport i tradycyjna sztuka walki Korei. Początkowo zostało stworzone do celów militarnych, następnie zostało zaadaptowane do użytku cywilnego, jego twórcą jest gen. Choi Hong-hi. Obecnie jest jedną z pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich.
Wikipedia
IPA: tɛˈkwɔ̃ndɔ, AS: teku̯õndo
Wiktionary
[czytaj: tekłondzista] osoba uprawiająca taekwondo
SJP.pl
1. chińska jednostka wagi srebra;
2. dawna jednostka monetarna w różnych regionach Chin i południowo-wschodniej Azji
SJP.pl
Tael – dawna chińska jednostka monetarna, odpowiadająca 37,3 g czystego srebra.
Wikipedia
zwierzę drapieżne z rodziny niełazów, torbacz żyjący w lasach Australii; myszowór, myszowór pędzloogonowy, mysz workowata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drapieżny torbacz z rodziny niełazów, występujący w Australii
Wiktionary
(1.1) Tafę spotkać można we wszystkich stanach Australii poza Tasmanią.
Wiktionary
IPA: ˈtafa, AS: tafa
Wiktionary
(1.1) myszowór, mysz workowata
Wiktionary
chorobliwy lęk przed byciem pogrzebanym żywcem
SJP.pl
Tafefobia – lęk przed pogrzebaniem żywcem. Obawy te były szczególnie silne na przełomie XVII i XVIII oraz w pierwszej połowie XIX w.
Strach przed pogrzebaniem za życia potęgowały mrożące krew w żyłach doniesienia o ekshumacjach i przypadkach przedwczesnych pogrzebów, a także popularna w ówczesnym czasie literatura grozy. Osoby cierpiące na tafefobię pozostawiały w testamentach dyspozycję o tym, jak należy postępować z ich ciałem po śmierci, aby mieć zupełną pewność, że nie żyją.
Wikipedia
mała płytka, tafla
SJP.pl
przypominający małą taflę, podobny do małej tafli
SJP.pl
sztuka mięsa z jarzynami, potrawa austriacka, ulubione danie cesarza Franciszka Józefa I
SJP.pl
Tafelspitz – danie mięsne charakterystyczne dla kuchni austriackiej i bawarskiej, zwłaszcza znane w Wiedniu, gdzie było popularyzowane przez jego amatora, cesarza Franciszka Józefa I. Pozostaje popularnym daniem austriackim (wcześniej austro-węgierskim).
Wikipedia
rum z trzciny cukrowej, nie poddawany leżakowaniu
SJP.pl
Tafia to rodzaj taniego rumu, produkowanego z soku z trzciny cukrowej. W przeciwieństwie jednak do zwykłego rumu dojrzewającego w drewnianych beczkach, tafia nie leżakuje, co wpływa na zawartość w niej szkodliwego oleju fuzlowego. Jej nazwa pochodzi od toastu wygłaszanego przez Kreolów pochodzenia francuskiego.
Wikipedia
1. płyta gładkiego, sztywnego materiału;
2. gładka, równa, lśniąca powierzchnia;
3. we flisactwie: tylny koniec tratwy; cal, plenica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płyta czegoś gładkiego
(1.2) równa, gładka, lśniąca powierzchnia wody
Wiktionary
Tafla – największa, górna fasetka (płaszczyza) kamienia oszlifowanego szlifem fasetkowym. Szlifami fasetkowymi szlifuje się kamienie przezroczyste (np. diamenty, rubiny, szafiry). Dzięki temu na tafli widoczne są różne efekty świetlne powstałe w wyniku załamań światła na innych, nachylonych pod różnym kątem względem tafli, fasetkach.
Wikipedia
rzecz. tafelka ż.
przym. taflowy
Wiktionary
(1.1) płyta
(1.2) powierzchnia, płaszczyzna
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) upodobanie do odwiedzania cmentarzy
Wiktionary
dział biologii zajmujący się analizą powstawania złóż szczątków organicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. paleont. dział nauki badający procesy od śmierci organizmu do zachowania szczątków biologicznych w postaci skamieniałości
Wiktionary
Tafonomia (gr. "taphos" – pogrzeb, mogiła; "nomos" – prawo) – nauka badająca pośmiertny los szczątków organicznych, zarówno współczesnych (szczątki subfosylne), jak i kopalnych (skamieniałości). Pojęcie "tafonomia" wprowadził paleontolog rosyjski Iwan Jefriemow w 1940 roku.
Wikipedia
grzyb workowy pasożytujący na drzewach; szpetczak
SJP.pl
grzyb workowy pasożytujący na drzewach; szpetczak
SJP.pl
tkanina jedwabna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. gęsta, nieco sztywna, szeleszcząca tkanina jedwabna
Wiktionary
Tafta (fran. "taffetas" z wł. "taffeta" z per. "tãfta" - tkane, plecione, tkanina) – gęsta i sztywna tkanina wykonana z naturalnego jedwabiu, szeleszcząca i mieniąca się przy poruszaniu. Wykorzystywana najczęściej w sukniach wieczorowych i balowych.
Wikipedia
(1.1) Podczas kolacji, jak wymaga tego gościnność, krążyła od stolika do stolika, od gościa do gościa, z każdym zamieniała kilka słów, zgrabna, prosto od fryzjera, z wielkim kwiatem z tafty w butonierce.
Wiktionary
IPA: ˈtafta, AS: tafta
Wiktionary
przym. taftowy
Wiktionary
przymiotnik od: tafta (tkanina jedwabna)
SJP.pl
1. w informatyce: napis rozpoczynający i kończący wybrany element tekstu, zawierający zakodowaną informację o strukturze tekstu; znacznik;
2. w reklamie: dodatkowy, kilkusekundowy spot umieszczany po podstawowym, stałym klipie reklamowym, informujący o promocjach itp.;
3. w gwarze młodzieżowej: podpis (zwykle na murze) grafficiarzy i członków subkultur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. znacznik rozpoczynający i kończący tekst i zaznaczający jego odmienną funkcję lub cechy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tak, AS: tak
Wiktionary
rzecz. metatag m., geotag m., tagowanie n., otagowanie n.
czas. tagować ndk., otagować dk.
przym. tagowy
Wiktionary
język z indonezyjskiej grupy językowej, oparty na alfabecie łacińskim, urzędowy na Filipinach; język tagalski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
lud żyjący na Filipinach, zamieszkujący głównie południową część Luzonu i wyspę Mindoro
SJP.pl
Tagalowie – lud filipiński stanowiący dominującą grupę ludności w Manili, we wszystkich prowincjach graniczących z Zatoką Manilską (oprócz prowincji Pampanga) oraz w prowincjach Nueva Ecija, Batangas, Laguna, Marinduque, Mindoro i Quezon. Ich liczebność wynosi 24 mln (pocz. XXI w.).
Wikipedia
dotyczący Tagalów, właściwy Tagalom - ludowi na Filipinach, zamieszkującemu głównie południową część Luzonu i wyspę Mindoro
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tagalami, dotyczący Tagalów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język tagalski;
Wiktionary
rzecz. Tagal mos., Tagalka ż., tagalog
Wiktionary
(2.1) tagalog
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tagalskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tagalskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tagalskim
Wiktionary
IPA: taˈɡalskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tagalskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
portowe miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. portowe miasto nad Morzem Azowskim w Rosji, w obwodzie rostowskim;
Wiktionary
Taganrog ( Таганрог) – portowe miasto nad Morzem Azowskim w Rosji (obwód rostowski). Ludność ok. 248 tys. (2020).
Jako twierdza założony przez Piotra Wielkiego w 1698 z przeznaczeniem na pierwszą bazę rosyjskiej marynarki wojennej. Zburzony w 1712. Prawa miejskie uzyskał w 1775. Od początku XIX wieku ważny ośrodek handlowy, zaś od przełomu XIX i XX wieku również – przemysłowy. W 1918 przejściowo stolica Ukraińskiej Republiki Sowieckiej.
Wikipedia
przym. taganroski
Wiktionary
przymiotnik od: Taganrog (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Taganrogiem, dotyczący Taganrogu
Wiktionary
rzecz. Taganrog mrz.
Wiktionary
worek z wełny noszony na ramieniu
SJP.pl
cukier prosty należący do ketoz, używany jako słodzik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. robotnik wynajmowany do pracy na krótki czas, zwykle na jeden dzień; dniówkarz
(1.2) daw. wolny człowiek nieposiadający własnego domu ani ziemi, mieszkający u kogoś i utrzymujący się z pracy dorywczej; miejski lub wiejski komornik
Wiktionary
(1.1) Robociądze i rzemieślnicy, zatrudnieni przy statku i chłopi przygodni, tagielnicy, porwali się na nogi […]. Rozumieli tylko swój zysk i zarobek. Patrzyli mu
(1.1) Większa własność
(1.2) Najemne nakładano rozmaicie […] na luźnych ludzi po miastach tak duchownych i królewskich, „którzy dla swywoli służyć nie chcą” […]. Toż samo zastosowano dla tagielników […] t. j. do komorników po miastach, „którzy pod własnym dymem nie mieszkają, tylko na tagle robią.”
(1.2) Przybywało także ludności bezrolnej i „luźnych”, których zwano: hultaje, swawolni, wagabundy, wałęsy, włóczęgi, […] tagielnicy. Część z nich oddawała się w dobrowolne poddaństwo […]. Reszta przenosiła się z miejsca na miejsce, najmując się czasami na roczną służbę w folwarku lub u bogatszych gospodarzy, najczęściej jednak funkcjonując na marginesie lub wręcz poza ramami systemu.
Wiktionary
IPA: taˈɟɛlʲɲik, AS: taǵelʹńik
Wiktionary
mięso jagnięce albo kurczę duszone z jarzynami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji, znajdująca się na terenie obwodu swierdłowskiego, prawy dopływ Tury;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: taliatelle] cienki makaron włoski, ciasno skręcony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. włoski makaron w kształcie długich, płaskich pasków o grubości ok. 2 mm i blisko 1 cm szerokości;
Wiktionary
Tagliatelle (tagliolini, reg. "taglierini" – z wł. "tagliare" – „ciąć”) – klasyczny włoski makaron z rejonu Emilia-Romagna w kształcie długich, płaskich wstążek o grubości ok. 2 mm i szerokości 0,65–1 cm. Kształtem przypomina fettuccine, lecz jest od niego szerszy. Tagliatelle podaje się zwykle z sosami, zazwyczaj z bolognese.
Wikipedia
(1.1) Tagliatelle podaje się zwykle z sosami, najczęściej bolognese lub carbonara.
Wiktionary
IPA: ˌtalʲjaˈtɛlːɛ, AS: talʹi ̯ate•le
Wiktionary
(1.1) makaron wstążki
Wiktionary
funkcjonalnie wyróżniony odcinek ciała stawonogów powstały w wyniku połączenia dwóch lub więcej segmentów
SJP.pl
Tagma – wyróżnialna część ciała stawonogów, powstała w wyniku połączenia dwóch lub więcej metamerów. Taką segmentację ciała nazywa się heterenomiczną, a proces ewolucyjny, w wyniku którego powstała: tagmatyzacją.
Wikipedia
1. umieszczać w tekście tagi (znaczniki);
2. w gwarze młodzieżowej: umieszczać tag (podpis), zwykle na murze
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tagiem, dotyczący tagu
Wiktionary
rzecz. tag m.
Wiktionary
gryzoń nadrzewny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
pasta z nasion sezamu, popularna na Bliskim Wschodzie; tahini
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pasta z sezamu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) tahini
Wiktionary
pasta z nasion sezamu, popularna na Bliskim Wschodzie; tahina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spoż. pasta z nasion sezamu, półprodukt używany do przygotowywania wielu potraw;
Wiktionary
Tahini (tahina) (arab. طحينة "tahina"), pasta sezamowa (chin. "zhimajiang" (芝麻醤), jap. "neri-goma" (ねりごま, 練りごま) – pasta na bazie nasion sezamu, wykorzystywana do przygotowywania wielu azjatyckich potraw.
W krajach Bliskiego Wschodu sporządzana jest z lekko podprażanych nasion sezamu (proces ten zwiększa aromatyczność). We wschodniej Azji produkowana z niełuskanych nasion sezamu, dzięki czemu nabiera bardziej gorzkiego smaku.
Wikipedia
(1.1) Tahini jest składnikiem np. hummusu.
Wiktionary
IPA: taˈxʲĩɲi, AS: taχʹĩńi
Wiktionary
(1.1) rzad. tahina
Wiktionary
[czytaj: taitanka] mieszkanka Tahiti
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka wyspy Tahiti
Wiktionary
rzecz. Tahiti n., tahitański mrz.
:: fm. Tahitańczyk mos.
przym. tahitański
Wiktionary
[czytaj: taitańczyk] mieszkaniec Tahiti
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec wyspy Tahiti
Wiktionary
rzecz. Tahiti n., tahitański mrz.
:: fż. Tahitanka ż.
przym. tahitański
Wiktionary
[czytaj: taitański] przymiotnik od: Tahiti (wyspa na Oceanie Spokojnym)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tahiti lub Tahitańczykami, dotyczący Tahiti (wyspy na Oceanie Spokojnym)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język tahitański;
Wiktionary
rzecz. Tahiti n., Tahitańczyk mos., Tahitanka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tahitańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tahitańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tahitańskim
Wiktionary
IPA: ˌtajiˈtãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tai ̯itãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
[czytaj: taiti] wyspa na Oceanie Spokojnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa na południowym Pacyfiku, należąca do Polinezji Francuskiej;
Wiktionary
Nie mylić z: Haiti.
Tahiti – wyspa w południowej części Oceanu Spokojnego w archipelagu Wysp Towarzystwa (Wyspy Na Wietrze); największa wśród wysp Polinezji Francuskiej, centrum polityczne, gospodarcze i kulturalne. Pierwotna nazwa Otaheiti.
Wikipedia
IPA: taˈjitʲi, AS: tai ̯itʹi
Wiktionary
rzecz. Tahitańczyk mos., Tahitanka ż., tahitański mrz.
przym. tahitański
Wiktionary
1. czcionka komputerowa;
2. jednostka osadnicza w USA
SJP.pl
Tahoma – bezszeryfowy krój pisma, powstały w 1994 w firmie Microsoft. Twórcą Tahomy jest Matthew Carter, a pliki fontów były po raz pierwszy dystrybuowane z systemem operacyjnym Windows 95. Microsoft zezwala na bezpłatne wykorzystywanie Tahomy (bez możliwości zmian kroju) w ramach systemu operacyjnego, z którym została dostarczona. Redystrybucja Tahomy poza systemem operacyjnym (wliczając w to wszelkiego typu update’y i aktualizacje), z którym została dostarczona, wymaga wykupienia licencji.
Wikipedia
taić się - książkowo: zawrzeć, zawierać w sobie, nie uzewnętrznić, uzewnętrzniać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = Telewizyjna Agencja Informacyjna;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: taj CZI] chińska gimnastyka relaksacyjna polegająca na łagodnych, płynnych ćwiczeniach koordynacyjnych przypominających walkę z niewidocznym przeciwnikiem; taiji, tai chi
SJP.pl
stolica Tajwanu; Tajpej
SJP.pl
[czytaj: tajCI] chińska gimnastyka relaksacyjna polegająca na łagodnych, płynnych ćwiczeniach koordynacyjnych przypominających walkę z niewidocznym przeciwnikiem; tai chi, tai-chi
SJP.pl
Taiji – chińska koncepcja filozoficzna związana z konfucjanizmem oraz taoizmem, tłumaczona jako „najwyższa ostateczność”. Taiji to nazwa stanu wszechświata, w którym doszło do podziału na yin i yang; jest przeciwieństwem wuji, stanu sprzed tego podziału.
Wikipedia
japoński instrument perkusyjny
SJP.pl
Taiko (jap. 太鼓; bęben) – japoński instrument perkusyjny.
Wikipedia
chiński kosmonauta; tajkonauta
SJP.pl
chińska kosmonautka; tajkonautka
SJP.pl
[czytaj: tajkun] tajkun;
1. tytuł japońskich szogunów używany przez cudzoziemców;
2. wpływowy człowiek interesu, magnat przemysłowy; tycoon
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. dotyczący stosowania glissand w grze na puzonie
Wiktionary
(1.1) Wszyscy oniemieli, właściwie cały utwór zagrany był tailgate.
Wiktionary
[czytaj: ten] nazwisko, m.in. Hippolyte Adolphe Taine (1828-1893) - francuski filozof i historyk
SJP.pl
język Tainów (Indian Taino), wymarłego rodu indiańskiego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wymarły ród indiański zamieszkujący Wielkie Antyle i Wyspy Bahama; Taino
SJP.pl
Tainowie (Indianie Taino) – rdzenni, prekolumbijscy mieszkańcy wysp Bahama oraz Wielkich Antyli (Kuby, Hispanioli, Portoryko i Jamajki), zamieszkujący te tereny w okresie poprzedzającym przybycie Kolumba w 1492 roku. Zasoby źródłowe dotyczące ich życia są ograniczone. Przypuszcza się, że przybyli na Kubę około 1100 r. p.n.e., przemieszczając się z Ameryki Południowej przez Antyle.
Wikipedia
jadowity wąż australijski; tajpan
SJP.pl
Tais (oryg. "Thaïs") – powieść Anatole’a France’a. Po raz pierwszy opublikowana została (z podtytułem Powiastka filozoficzna) w numerze „Revue des Deus Mondes” z lipca-sierpnia 1889 r. W 1891 r. France dokonał poprawek i rozszerzył powieść o ponad 20 stron. W tym samym roku „Tais” wydana została w formie książkowej.
Wikipedia
dawniej: Tajwan
SJP.pl
[czytaj: tajwanka] dawniej: Tajwanka
SJP.pl
[czytaj: tajwańczyk] dawniej: Tajwańczyk
SJP.pl
dawniej: dotyczący Taiwanu (Tajwanu); tajwański
SJP.pl
[czytaj: tajjuan] miasto w Chinach; Tajjüan
SJP.pl
Taiyuan (chiń. 太原; pinyin "Tàiyuán", wym. []) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Shanxi. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 2 809 501. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 304 023 mieszkańców.
Wikipedia
[czytaj: teZE] miasto we Francji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
książkowo:
1. trzymać coś w tajemnicy; ukrywać; zatajać;
2. nie poddawać się badaniu, eksploracji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) ukrywać, nie wyjawiać, zob. zatajać.
Wiktionary
rzecz. tajność ż., zatajanie n., tajenie n., zatajenie n., tajemnica, tajemność
przym. tajemny, tajemniczy
przysł. tajemnie, tajemniczo
czas. zatajać ndk., zataić dk.
Wiktionary
(1.1) zatajać, ukrywać
Wiktionary
1. język tajlandzki (syjamski); thai, thaj;
2. języki taj - grupa języków używanych w Tajlandii, Birmie, Laosie, Wietnamie i Chinach; języki thai, języki thaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek ludu azjatyckiego, przedstawiciel narodowości tajskiej, zamieszkującej głównie Tajlandię
Wiktionary
(1.1) Tytułowe „spojrzenie turysty” […] oznacza poszukiwanie przez nas znaków, które potwierdzą nasze wyobrażenia. Paryż ma być romantyczny, Anglicy dżentelmeńscy, Tajowie uśmiechnięci. Chcemy, żeby nasze wakacje były niepowtarzalne i wyjątkowe, z dala od pułapek turystycznych, ale to, czy uznamy je za udane, lub nie, zależy głównie od tego, czy potwierdzą się nasze wyobrażenia.
Wiktionary
rzecz. tajski mrz., Tajlandczyk mos., Tajlandia ż., Tajlandka ż.
:: fż. Tajka ż.
przym. tajski, tajlandzki
Wiktionary
1. zmieniać swój stan skupienia ze stałego w ciekły; topnieć, topić się;
2. rozmarzać wskutek działania ciepła; rozgrzewać się;
3. przenośnie: rozrzewniać się, łagodnieć
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) topnieć, roztapiać się
Wiktionary
rzecz. tajanie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wiadomość poufna, przeznaczona dla niektórych osób lub całkowicie skryta
(1.2) rzecz tajemna, niewytłumaczalna
Wiktionary
Tajemnica – dane lub informacje, których ujawnienie osobom nieuprawnionym jest zakazane ze względu na normy prawne lub inne normy społeczne. W religiach, szczególnie w kultach misteryjnych, słowo "tajemnica" (gr. mystērion) odnosi się do ukrytej rzeczywistości duchowej, z którą człowiek spotyka się przez obrzędy religijne. W chrześcijaństwie jest nazwą sakramentu.
Wikipedia
(1.1) Zosia i Basia chyba mają jakąś tajemnicę, bo od rana coś sobie szepczą.
(1.2) Ubolewał, że „chrześcijaństwo zupełnie zgubiło tajemnicę cierpienia zwierząt — jeden z kluczy do zrozumienia tajemnicy zła […]”.
Wiktionary
IPA: ˌtajɛ̃mʲˈɲit͡sa, AS: tai ̯ẽmʹńica
Wiktionary
rzecz. tajność ż., tajemniczość ż., wtajemniczenie n.
czas. taić, zataić, wtajemniczać, wtajemniczyć, utajnić, utajniać, odtajnić, odtajniać, zatajać
przym. tajny, tajemny, tajemniczy, utajniony, odtajniony, wtajemniczony, potajemny
przysł. tajnie, tajemnie, tajemniczo, potajemnie
Wiktionary
(1.1) sekret, informacja niejawna
(1.2) sekret, misterium
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) plural|tajemnica.
Wiktionary
IPA: ˌtajɛ̃mʲˈɲit͡sɛ, AS: tai ̯ẽmʹńice
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tajemniczy
Wiktionary
(1.1) Jednak łagodne i wdzięczne zakręty łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej rozpadlinie, a ścieżki w głąb parowu prowadzące zaczęły piąć się po stokach gór; to nagie, skaliste, ostrymi rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone, to zielone i tajemniczo pod sklepieniami liściastej zarośli przepadające.
Wiktionary
IPA: ˌtajɛ̃mʲˈɲit͡ʃɔ, AS: tai ̯ẽmʹńičo
Wiktionary
rzecz. tajemnica, tajemniczość, wtajemniczenie
czas. wtajemniczać, wtajemniczyć, taić
przym. tajemniczy, potajemny
przysł. potajemnie
Wiktionary
(1.1) mistycznie, enigmatycznie
Wiktionary
tajemniczy nastrój, zagadkowość, tajemnica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest tajemnicze, zagadkowe, niejasne
Wiktionary
(1.1) Kategorie cudowności, fantazji, tajemniczości, grozy i czarnego humoru, charakterystyczne dla surrealizmu, cechują także groteskę, szerszą kategorię artystyczną, obejmującą również ten styl.
Wiktionary
IPA: ˌtajɛ̃mʲˈɲit͡ʃɔɕt͡ɕ, AS: tai ̯ẽmʹńičość
Wiktionary
rzecz. tajemnica ż., tajemność ż.
przym. tajemniczy, tajemny
przysł. tajemniczo, tajemnie
Wiktionary
(1.1) zagadkowość
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zagadkowy i trudny do zrozumienia
(1.2) o człowieku skryty
(1.3) mający związek ze zjawiskami nadprzyrodzonymi lub magią
Wiktionary
(1.1) A znów Danka Filipiak, która od początku zwróciła jej uwagę swoją poetyczną, tajemniczą małomównością, jak i wysoce uduchowionym wyrazem twarzy po prostu wciąż jeszcze nie dostrzegała, że Cesia istnieje.
(1.2) Wiesław od rana jest bardzo tajemniczy.
Wiktionary
IPA: ˌtajɛ̃mʲˈɲit͡ʃɨ, AS: tai ̯ẽmʹńičy
Wiktionary
rzecz. tajemnica ż., tajemniczość ż., wtajemniczenie n.
czas. taić, wtajemniczać ndk., wtajemniczyć dk.
przym. potajemny
przysł. tajemniczo, potajemnie
Wiktionary
(1.1) enigmatyczny, niedocieczony, nieodgadniony, nieogarniony, niepojęty, nieprzenikniony, niewytłumaczalny, niewytłumaczony, niezbadany, niezgłębiony, zagadkowy
(1.2) zagadkowy, sekretny, konspiracyjny
(1.3) tajemny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tajemny
Wiktionary
rzecz. tajność ż., tajemniczość ż., tajemność ż., tajemnica ż.
przym. tajemny
czas. taić
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tajemnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tajemny
SJP.pl
1. ukryty, trzymany w tajemnicy; tajny, potajemny;
2. związany z magią lub ze zjawiskami nadprzyrodzonymi; magiczny, tajemniczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skryty, owiany tajemnicą
Wiktionary
(1.1) W Stanach wzięłą udział w jakimś tajemnym obrzędzie czcicieli natury.
Wiktionary
rzecz. tajemnica ż., tajemniczość ż., tajność ż.
czas. taić, wtajemniczać, wtajemniczyć
przysł. tajemnie
Wiktionary
(1.1) sekretny
Wiktionary
Tajenko – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie augustowskim, w gminie Bargłów Kościelny. Leży nad jeziorem Tajno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
gwałtowny, niezwykle silny wicher wirowy, wiejący na obszarach tropikalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. cyklon tropikalny, nazwa używana na określenie cyklonów w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej;
Wiktionary
Tajfun – lokalna nazwa cyklonów tropikalnych używana we wschodniej i południowo-wschodniej Azji. W tajfunach występuje tzw. oko cyklonu, w którym panuje bezwzględny spokój, nie pada deszcz i nie ma wiatru. Miejsce znajdujące się w oku cyklonu jest przez ok. 1 godzinę odcięte od sztormu.
Wikipedia
(1.1) Kolejny w tym roku tajfun zaatakował Filipiny.
Wiktionary
IPA: ˈtajfũn, AS: tai ̯fũn
Wiktionary
przym. tajfunowy
Wiktionary
(1.1) cyklon, huragan
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny burzykowatych
SJP.pl
→ tajfun
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) meteorol. związany z tajfunem, dotyczący tajfunu
Wiktionary
rzecz. tajfun mrz.
Wiktionary
lasy północne z przewagą drzew iglastych, tworzące strefę roślinną w klimacie umiarkowanym chłodnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) borealne lasy szpilkowe występujące w północnej części Ameryki Północnej, Europy oraz Azji;
Wiktionary
Tajga, borealny las iglasty – lasy iglaste, które występują na półkuli północnej w strefach klimatu umiarkowanego chłodnego i subpolarnego w północnej części Azji, głównie w Rosji (Syberia, Kamczatka, Sachalin), w północno-wschodnich Chinach (Mandżuria), w północnej Japonii (na wyspie Hokkaido), w Ameryce Północnej (Alaska i Kanada) i Europie (Półwysep Fennoskandzki, północno-wschodnia część Niziny Wschodnioeuropejskiej).
Wikipedia
(1.1) Tajga Eurazji rozciąga się 9000 km z zachodu na wschód od Półwyspu Skandynawskiego do Oceanu Spokojnego.
Wiktionary
IPA: ˈtajɡa, AS: tai ̯ga
Wiktionary
przym. tajgowy
Wiktionary
→ tajga
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z tajgą, zamieszkujący tajgę, znajdujący się w tajdze
Wiktionary
rzecz. tajga ż.
Wiktionary
[czytaj: tadżin] tadżin;
1. arabskie naczynie gliniane do przygotowywania dań na wolnym ogniu;
2. potrawa przygotowana w takim naczyniu
SJP.pl
miasto w Chinach; Taiyuan
SJP.pl
członkini ludu zamieszkującego głównie Tajlandię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini ludu azjatyckiego, przedstawiciel narodowości tajskiej, zamieszkującej głównie Tajlandię
Wiktionary
IPA: ˈtajka, AS: tai ̯ka
Wiktionary
rzecz. tajski mrz., Tajlandia ż., Tajlandczyk mos., Taj mos., Tajlandka ż.
przym. tajlandzki, tajski
Wiktionary
(1.1) Tajlandka
Wiktionary
chiński kosmonauta; taikonauta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) astr. zaw. chiński astronauta;
Wiktionary
rzecz.
:: fż. tajkonautka ż.
Wiktionary
chińska kosmonautka; taikonautka
SJP.pl
taikun;
1. tytuł japońskich szogunów używany przez cudzoziemców;
2. wpływowy człowiek interesu, magnat przemysłowy; tycoon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. część
Wiktionary
obywatel Tajlandii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Tajlandii
Wiktionary
IPA: tajˈlãnṭt͡ʃɨk, AS: tai ̯lãnṭčyk
Wiktionary
rzecz. tajski mrz., Tajlandia ż., Tajlandka ż., Taj mos., Tajka ż.
przym. tajlandzki, tajski
Wiktionary
państwo w Azji ze stolicą w Bangkoku; Królestwo Tajlandii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Azji;
Wiktionary
Tajlandia, Królestwo Tajlandii ( ราชอาณาจักรไทย, "Prathet Thai"; potocznie เมืองไทย, "Muang Thai") – państwo w południowo-wschodniej Azji, graniczące z Laosem i Kambodżą na wschodzie, z Malezją na południu oraz z Mjanmą (Birmą) na zachodzie i północnym zachodzie. Dawniej państwo nosiło nazwę Syjam (taj. สยาม "Sayam") jako oficjalną do 11 maja 1949. Określenie „Thai” (ไทย) znaczy po tajsku „wolny”.
Wikipedia
(1.1) On mieszka w Tajlandii od kilku lat.
Wiktionary
IPA: tajˈlãndʲja, AS: tai ̯lãndʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Tajlandczyk mos., Tajlandka ż., Taj mos., Tajka ż., tajski mrz.
przym. tajlandzki, tajski
Wiktionary
(1.1) oficjalna nazwa Królestwo Tajlandii
Wiktionary
obywatelka Tajlandii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Tajlandii
Wiktionary
IPA: tajˈlãntka, AS: tai ̯lãntka
Wiktionary
rzecz. tajski mrz., Tajka ż., Tajlandia ż., Tajlandczyk mos., Taj mos.
przym. tajlandzki, tajski
Wiktionary
(1.1) Tajka
Wiktionary
zjawisko wzrostu popularności turystyki seksualnej w przestrzeni publicznej danego miasta
SJP.pl
związany z Tajlandią (państwem w południowo-wschodniej Azji)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tajlandii
Wiktionary
IPA: tajˈlãnt͡sʲci, AS: tai ̯lãncʹḱi
Wiktionary
rzecz. Taj mos., tajski mrz., Tajlandia ż., Tajlandczyk mos., Tajlandka ż., Tajka ż.
przym. tajski
Wiktionary
(1.1) tajski
Wiktionary
system organizacji pracy stworzony na przełomie XIX i XX wieku przez Fredericka W. Taylora; tayloryzm
SJP.pl
ryba z rodziny łososiowatych; tajmień
SJP.pl
ryba z rodziny łososiowatych; tajmen
SJP.pl
Tajmień, tajmen ("Hucho taimen") – gatunek słodkowodnej ryby łososiokształtnej, największej i ewolucyjnie najstarszej w rodzinie łososiowatych (Salmonidae). Jest blisko spokrewniona z głowacicą (była klasyfikowane jako jej podgatunek "H. h. taimen").
Wikipedia
półwysep i jezioro w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. najbardziej wysunięty na północ półwysep Azji, położony między Zatoką Jenisejską a Zatoką Chatańską, leżący w całości w granicach Rosji;
(1.2) geogr. jezioro na półwyspie Tajmyr (1.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Tajmyra ż.
przym. tajmyrski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji na półwyspie Tajmyr, na północy Kraju Krasnojarskiego, przepływająca przez jezioro Tajmyr;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
rzecz. Tajmyr mrz.
przym. tajmyrski
Wiktionary
przymiotnik od: Tajmyr (półwysep lub jezioro w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Tajmyrem, dotyczący Tajmyru
Wiktionary
rzecz. Tajmyr mrz., Tajmyra ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przestarzałe: tajemnica; tajemniczość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. (dziś poet.) tajemnica
(1.2) gwara. wieczerza, kolacja w Wielki Czwartek
Wiktionary
przym. tajny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od tajniak
Wiktionary
rzecz. tajniak m.
Wiktionary
potocznie: tajny funkcjonariusz policji, wywiadu lub innych służb bezpieczeństwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. depr. tajny funkcjonariusz służb mundurowych, kontroli lub wywiadu
(1.2) pot. fizj. cicho wypuszczone gazy
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Mieszkanie jego niejednokrotnie wtedy nachodzili tajniacy.
(1.1) Koniec z tajniakami sprawdzającymi bilety.
(1.2) Puściłem tajniaka i nikt się nie zorientował.
Wiktionary
IPA: ˈtajɲak, AS: tai ̯ńak
Wiktionary
rzecz. tajność ż., utajnianie n., utajnienie n.
:: zdrobn. tajniaczek m.
:: fż. tajniaczka ż.
czas. utajniać ndk., utajnić dk.
przym. tajniacki, tajny
przysł. po tajniacku, tajnie
Wiktionary
(1.1) agent, daw. ajent; przestęp. bażant, grabacz, legawy, łapaj, migacz, szpagat
(1.2) cichacz
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tajnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tajny
SJP.pl
zwykle w liczbie mnogiej (tajniki): sprawy tajemne, tajemnice, arkana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sprawa lub umiejętność znana tylko niektórym osobom
Wiktionary
(1.1) W ogóle narzucił sobie twardą dyscyplinę. Wyjąwszy momenty, kiedy spotykał się z kolegami na meczu czy w kinie, zajmował swój umysł sprawami wyższego rzędu, głównie fizyką, którą studiował dla czystej przyjemności oraz tajnikami konstrukcji telewizorów, które naprawiał dla pieniędzy.
Wiktionary
przym. tajny
Wiktionary
rzeczownik, liczba mnoga
(1.1) detale, szczegóły znane nielicznym
Wiktionary
(1.1) Poznaj tajniki zadawania pytań, które wpłyną na jakość i trafność otrzymywanych przez Ciebie odpowiedzi!
Wiktionary
dawniej: nie jest (nie było) znane, jest (było) tajemnicą; przeciwieństwo "wiadomo" (np. nikomu nie było tajno, że to jego wina)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
cecha czegoś, co jest niejawne, poufne, niepodawane do publicznej wiadomości; niejawność, poufność, sekretność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest tajne, co nie jest jawne
Wiktionary
czas. taić, zataić, utajnić, utajniać, odtajnić, odtajniać, zatajać
przym. tajny, tajemny, potajemny
przysł. tajnie, tajemnie, potajemnie
rzecz. tajemnica ż., tajniak mos.
Wiktionary
1. utrzymywany w sekrecie, niepodany do publicznej wiadomości; poufny, niejawny;
2. nielegalny, zazwyczaj skierowany przeciwko władzy; konspiracyjny, podziemny;
3. o służbach bezpieczeństwa: działający niejawnie;
4. bardzo osobisty, intymny;
5. taki, którego nikt nie zna, jest niezgłębiony, głęboko ukryty; utajony, sekretny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ukryty i nieprzeznaczony dla wszystkich
(1.2) utrzymywany w tajemnicy
(1.3) nielegalny
Wiktionary
(1.1) Proszę odłożyć ten dokument! On jest tajny!
Wiktionary
IPA: ˈtajnɨ, AS: tai ̯ny
Wiktionary
rzecz. tajnik mrz., tajniak m., tajność ż., tajemnica ż., tajnia ż.
czas. odtajnić dk., odtajniać ndk., utajnić dk., utajniać dk.
przysł. tajnie
Wiktionary
(1.1) poufny, niejawny, sekretny, tajemny
(1.3) podziemny
(1.4) sekretny
Wiktionary
książkowo:
1. trzymać coś w tajemnicy; ukrywać; zatajać;
2. nie poddawać się badaniu, eksploracji
SJP.pl
lud zamieszkujący Tajlandię
SJP.pl
Ta
Wikipedia
jadowity wąż australijski; taipan
SJP.pl
stolica Tajwanu; Taibei
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Tajwanu;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˈtajpɛj, AS: tai ̯pei ̯
Wiktionary
rzecz. tajpejczyk mos., tajpejka ż.
przym. tajpejski
Wiktionary
mieszkaniec Tajpeju (stolicy Tajwanu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tajpej
Wiktionary
IPA: tajˈpɛjt͡ʃɨk, AS: tai ̯pei ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Tajpej
:: fż. tajpejka ż.
przym. tajpejski
Wiktionary
mieszkanka Tajpej (stolicy Tajwanu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tajpej
Wiktionary
IPA: tajˈpɛjka, AS: tai ̯pei ̯ka
Wiktionary
rzecz. Tajpej mrz. / n.
:: fm. tajpejczyk mos.
przym. tajpejski
Wiktionary
przymiotnik od: Tajpej (stolica Tajwanu)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tajpejem, dotyczący Tajpeju
Wiktionary
rzecz. tajpejczyk mos., tajpejka ż., Tajpej n./mrz.
Wiktionary
dotyczący Tajów (ludu zamieszkującego głównie Tajlandię)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywodzący się z Tajlandii, dotyczący Tajlandii lub Tajów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Tajlandii;
Wiktionary
(1.1) Daniem dnia była tajska zupa z mlekiem kokosowym i tofu.
Wiktionary
IPA: ˈtajsʲci, AS: tai ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tajlandia ż., Tajlandczyk mos., Tajlandka ż., Taj mos., Tajka ż.
przym. tajlandzki
Wiktionary
(1.1) tajlandzki
(2.1) syjamski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tajskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tajskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tajskim
Wiktionary
IPA: ˈtajskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tai ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
dawniej: skórzana torba na żywność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. torba
Wiktionary
IPA: ˈtajstra, AS: tai ̯stra
Wiktionary
potrawa kuchni tajskiej
SJP.pl
1. wyspa na Oceanie Spokojnym;
2. państwo w Azji (formalnie: prowincja Chin)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa na Oceanie Spokojnym;
(1.2) geogr. polit. Republika Chińska, państwo na wyspie Tajwan (1.1), przez Chińską Republikę Ludową uznawane za zbuntowaną prowincję;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na północy wyspy Tajwan panuje klimat podzwrotnikowy, a w centrum i na południu – zwrotnikowy.
(1.2) Do 1971 r. Tajwan reprezentował Chiny w ONZ.
Wiktionary
IPA: ˈtajvãn, AS: tai ̯vãn
Wiktionary
rzecz. Tajwańczyk mos., Tajwanka ż., tajwańskość ż.
przym. tajwański
przysł. tajwańsko
Wiktionary
(1.1) Formoza
(1.2) Republika Chińska, Chińskie Tajpej
Wiktionary
mieszkanka Tajwanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tajwanu
Wiktionary
IPA: tajˈvãŋka, AS: tai ̯vãŋka
Wiktionary
rzecz. Tajwan mrz.
:: fm. Tajwańczyk mos.
przym. tajwański
Wiktionary
mieszkaniec Tajwanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tajwanu
Wiktionary
IPA: tajˈvãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: tai ̯vãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Tajwan mrz.
:: fż. Tajwanka ż.
przym. tajwański
Wiktionary
przymiotnik od: Tajwan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Tajwanu, pochodzący z Tajwanu, odnoszący się do Tajwanu
Wiktionary
(1.1) Niestety, Europę „zalały” tanie obrabiarki azjatyckie, zwłaszcza tajwańskie, a więc w Polsce tego rodzaju produkcja przestała mieć rację bytu.
(1.1) Jeżeli samolot należy do jednej z linii tajwańskich, obsługa serwuje wyjątkowo smaczne chińskie dania.
Wiktionary
IPA: tajˈvãj̃sʲci, AS: tai ̯vãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tajwan mrz., Tajwańczyk mos., Tajwanka ż.
Wiktionary
roślina z rodziny storczykowatych
SJP.pl
Tajęża ("Goodyera" R. Br.) – rodzaj roślin z rodziny storczykowatych ("Orchidaceae"). Należy do niego 96–99 gatunków. Zasięg rodzaju obejmuje Eurazję, Amerykę Północną, Mozambik, Madagaskar i inne wyspy na Oceanie Indyjskim, wschodnią Australię i wyspy Oceanii. Gatunkiem typowym jest tajęża jednostronna ("Goodyera repens" L.), zarazem jedyny przedstawiciel rodzaju we florze Polski.
Wikipedia
1. wyraz stanowiący potwierdzenie, zgodę;
2. zaimek wskazujący nasilenie, skutek lub przyczynę, wyrażający zdziwienie, uniesienie;
3. wyraz dźwiękonaśladowczy, używany zwykle w połączeniu z "tik"
SJP.pl
przysłówek
(1.1) używany do podkreślania cechy przysłówka
(1.2) używany do podkreślania cechy przymiotnika
(1.3) w ten sposób
partykuła twierdząca
(2.1) wyraz służący do udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie zaczęte od słowa czy; potwierdzenie czegoś
rzeczownik, rodzaj nijaki
(3.1) przen. czyjaś zgoda, akceptacja
wykrzyknik
(4.1) zob. tik-tak.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie idź tak szybko, nie mogę za tobą nadążyć!
(1.2) Ach, te góry są tak piękne!
(1.3) Zrób tak, jak mówię!
(1.3) Zrób to tak: kup jej kwiaty, przygotuj kolację, a potem się oświadcz.
(2.1) Pytasz, czy telewizor jest zepsuty? Tak, zepsuł się wczoraj.
Wiktionary
IPA: tak, AS: tak
Wiktionary
rzecz. taka ż., przytakiwacz m., potakiwacz m., przytakiwaczka ż., potakiwaczka ż., przytaknięcie n., przytakiwanie n., potakiwanie n.
czas. przytaknąć dk., przytakiwać ndk., potakiwać ndk.
zaim. taki, taka, takowy
Wiktionary
(2.1) owszem, właśnie, racja, zaiste, fakt; pot. no; gwara. jo
Wiktionary
jednostka monetarna Bangladeszu (1 taka = 100 pajs)
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) rodzaj żeński zaimka taki
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) monet. waluta Bangladeszu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtaka, AS: taka
Wiktionary
przym. takowy
przysł. tak
partyk. tak
rzecz. przytakiwacz mos., przytakiwaczka ż.
czas. przytaknąć
zaim. takowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ptak nielot z rodziny chruścielowatych, występujący na Wyspie Południowej w Nowej Zelandii
SJP.pl
rzadko: nagminne kończenie wypowiedzi pytaniem „tak?”
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od takt
Wiktionary
rzecz. takt m.
Wiktionary
przestarzale: takielunek (omasztowanie, ożaglowanie i olinowanie statku)
SJP.pl
zszywacz tapicerski
SJP.pl
1. zaimek wskazujący pewną cechę; tego rodzaju, podobny
2. zaimek występujący przed pierwszym członem porównania (taki jak)
3. zaimek nawiązujący do zdania poprzedniego
4. zaimek wskazujący na wysoki stopień nasilenia czegoś; tak bardzo
SJP.pl
zaimek określony, używany…
(1.1) …do wzmocnienia przymiotnika
(1.2) …do zastąpienia przymiotnika znanego z kontekstu
(1.3) …do podkreślenia zwrotu, który będzie omówiony w zdaniu podrzędnym
(1.4) …podczas porównywania rzeczowników, do wyrażenia ich identyczności
spójnik
(2.1) reg-pl|Kresy. jednak
Wiktionary
Taki (jap. 多気町 Taki-chō) – miasto w Japonii, na wyspie Honsiu, w prefekturze Mie. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 14 021 mieszkańców, a gęstość zaludnienia wyniosła 136 os./km².
Wikipedia
(1.1) Andrzej jest taki przystojny!
(1.2) Ale jesteś skąpy! Nie wiedziałam, że taki jesteś!
(1.3) Wczoraj widziałam takiego przystojniaka, że ciągle o nim myślę.
(1.4) Nigdy nie miałem takiej dziewczyny, jak ty (= jaką ty jesteś).
Wiktionary
IPA: ˈtaci, AS: taḱi
Wiktionary
przysł. tak
wykrz. takiego
partyk. tak
zaim. takowy
rzecz. przytakiwacz mos., przytakiwaczka ż.
czas. przytaknąć
Wiktionary
(1.4) identyczny, jednakowy
(2.1) takoj
Wiktionary
potocznie: dopowiedzenie wyrażające odmowę
SJP.pl
lina służąca do podnoszenia, mocowania i napinania żagli na jachtach i okrętach żaglowych
SJP.pl
ktoś naprawiający takielunek (olinowanie) na jednostkach pływających; pracownik takielarni
SJP.pl
omasztowanie statku
SJP.pl
zaopatrywać statek w takielunek (maszty, liny, żagle); taklować
SJP.pl
omasztowanie, ożaglowanie i olinowanie statku; takelunek (dawniej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) żegl. system lin na żaglowcu oraz ruchomy osprzęt służący do ich obsługi
(1.2) żegl. wszystkie ruchome lub łatwo demontowalne przyrządy związane z napędem żaglowym
(1.3) żegl. wszystko powyżej linii pokładu łącznie z masztami; określa typ jednostki
Wiktionary
Takielunek (od Takelung / Taklung) – termin żeglarski oznaczający tę część osprzętu żaglowego na statku wodnym o napędzie żaglowym, która jest aktualnie rozmieszczona na jednostce w celu użytkowania.
Wikipedia
(1.1) Nawet śladu nie zostało, jarlu. Ot, kawałeczki takielunku, szmatki jakieś… Więcej nic.
Wiktionary
rzecz. otaklowanie n., takielarz m., takielarnia ż.
przym. otaklowany
czas. otaklować, taklować, roztaklować
Wiktionary
poprzeczka stanowiąca część przeszkody na torze jeździeckim
SJP.pl
tropikalna ryba oceaniczna o ciele pokrytym kolcami, nadymająca się w sytuacji zagrożenia, podawana jako przysmak w kuchni japońskiej pomimo swej toksyczności; rozdymka, fugu
SJP.pl
Takifugu – rodzaj głównie morskich ryb z rodziny rozdymkowatych.
Wikipedia
forma zaimka.
(1.1) N. i Ms. m./n., C. lm. od: taki
Wiktionary
zwierzę z rodziny krętorogich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Budorcas taxicolor|ref=tak., himalajski ssak z rodziny krętorogich;
Wiktionary
Takin ("Budorcas") – rodzaj ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).
Wikipedia
IPA: ˈtacĩn, AS: taḱĩn
Wiktionary
kotlina ilasta w obrębie pustyń piaszczystych w Azji Środkowej; takyr
SJP.pl
wzmocnione "taki"
SJP.pl
bylina z rodziny krąpielowatych (Taccaceae), występująca w wielu gatunkach w strefie międzyzwrotnikowej; świńska rzepa, krąpiel
SJP.pl
linka rybacka z haczykami do połowu ryb
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zaopatrywać statek w takielunek (maszty, liny, żagle); takielować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. otaklować)
(1.1) żegl. przygotowanie statku do żeglugi poprzez zamocowanie całego niezbędnego wyposażenia (takielunku)
Wiktionary
(1.1) „Ważnym jest, by wiedzieć, jak swój jacht otaklować, a reszta to tylko kwestia praktyki.”
Wiktionary
rzecz. otaklowanie, takielunek
czas. otaklować, roztaklować
Wiktionary
rodzaj statku rybackiego do połowu za pomocą takli - długich sznurów z haczykami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj statku rybackiego, z którego połowy prowadzi się za pomocą takli
Wiktionary
(1.1) W starej stoczni zwodowano taklowiec.
Wiktionary
rzecz. takla ż.
Wiktionary
jednostka monetarna Bangladeszu (1 taka = 100 pajs)
SJP.pl
Tako (jap. 多古町 Tako-machi) – miasto w Japonii, na wyspie Honsiu, w prefekturze Chiba. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 13 735 mieszkańców, a gęstość zaludnienia wyniosła 188,7 os./km².
Wikipedia
przestarzale: (właśnie) taki, ten, o którym mowa
SJP.pl
zaimek określony
(1.1) daw. książk. taki
Wiktionary
(1.1) James Cook opłynął Antarktykę i ostatecznie rozwiązał problem istnienia poszukiwanego kontynentu południowego, stwierdzając, że w szerokościach umiarkowanych takowy nie istnieje.
Wiktionary
zaim. tak, taki
rzecz. taka ż., przytakiwacz mos., przytakiwaczka ż.
czas. przytaknąć
przysł. tak
partyk. tak
Wiktionary
(1.1) neutr. taki
Wiktionary
wzmocnione "takowy"
SJP.pl
także (forma staropolska)
SJP.pl
zaimek przysłowny
(1.1) daw. tak samo, też, również, także
Wiktionary
rasa psa; jamnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) daw. kynol. łow. typ niskiego psa wykorzystywanego podczas polowania do norowania
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od taksa
Wiktionary
IPA: taks, AS: taks
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. taksik mzw.
Wiktionary
(1.1) norowiec
Wiktionary
stała opłata pobierana za jakieś usługi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stawka opłaty za jakąś usługę
(1.2) pot. taksówka
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) D. i B. lp. od taks
Wiktionary
IPA: ˈtaksa, AS: taksa
Wiktionary
rzecz. taksacja ż., taksiarz mos., taksiarka ż., taksówka ż., taksator mos., taksowanie n.
czas. taksować ndk.
przym. taksówkowy, taksiarski
Wiktionary
(1.1) taryfa
(1.2) taryfa
Wiktionary
1. ocena wartości czegoś; oszacowanie, wycena;
2. ustalenie taksy - opłaty pobieranej za pewne usługi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. oszacowanie wartości czegoś, ustalenie taksy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Problematykę powszechnej taksacji nieruchomości uregulowano w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
Wiktionary
rzecz. taksiarz mos., taksa ż.
czas. taksować ndk.
Wiktionary
(1.1) wycena
Wiktionary
osoba zajmująca się wycenianiem czegoś, ustalaniem taksy; rzeczoznawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzeczoznawca oceniający wartość przedmiotu w celu ustalenia taksy (opłaty)
Wiktionary
Taksator – rzeczoznawca taksujący (szacujący) przedmioty, oceniający ich wartość w celu ustalenia opłaty (taksy). []
Wikipedia
w prawie: tworzący zamkniętą listę, niepozwalający na dowolne poszerzanie i interpretację, jednoznacznie wyszczególniony
SJP.pl
zjawisko przesuwania dochodów w wyższe przedziały progresywnego podatku dochodowego, zachodzące w warunkach inflacji; pełzanie międzyprzedziałowe
SJP.pl
Taksflacja, także pełzanie przedziałowe – wzrost obciążenia dochodów podatników w warunkach inflacji i progresji podatkowej.
Wikipedia
samochód, zwykle osobowy, przeznaczony do przewożenia ludzi lub towarów za opłatą zgodną z ustaloną taryfą; taxi; taksówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. taksówka
Wiktionary
(1.1) Wsiadł do taksi i odjechał.
Wiktionary
IPA: ˈtaksʲi, AS: taksʹi
Wiktionary
rzecz. taksiarz mos., taksówka ż., taksówkarka ż., taksówkarz mos., taxi n.
przym. taksówkowy, taksiarski
Wiktionary
(1.1) taksówka, pot. taryfa; war. taxi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kierowczyni taksówki
Wiktionary
rzecz. taksa ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taksówkarski
Wiktionary
rzecz. taxi n., taksówkarka ż., taksiarz mos., taksi n., taksa ż.
Wiktionary
potocznie: taksówkarz; taryfiarz, złotówa, złotówkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. kierowca taksówki
Wiktionary
rzecz. taxi n., taksi n., taksa ż., taksacja ż., taksator m., taksówka ż., taksóweczka ż., taksówkarz m., taksówkarka ż., taksowanie n.
czas. taksować ndk.
przym. taksiarski, taksacyjny, taksatorski
Wiktionary
(1.1) pot. taryfiarz, złotówa, reg. pozn. dryndziorz, warszawa|cierpiarz.; neutralnie taksówkarz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od taks
(1.2) mały taks
Wiktionary
(1.2) Zwykle zabierał swojego taksika na polowanie.
Wiktionary
rzecz. taks mzw.
Wiktionary
reakcja ruchowa swobodnie poruszających się organizmów lub komórek (np. amebocytów, plemników) na kierunkowe bodźce docierające ze środowiska zewnętrznego (np. na światło, temperaturę), dodatnia w stronę źródła bodźca lub ujemna w stronę przeciwną; taktyzm
SJP.pl
Ta
Wikipedia
rzadkie: aparat telefoniczny na żetony, monety lub karty telefoniczne
SJP.pl
handlowa nazwa leku zawierającego paklitaksel, stosowanego w chemioterapii nowotworów; Taxol
SJP.pl
w taksówce: licznik wskazujący wielkość opłaty za przejazd według danej taryfy; taksomierz
SJP.pl
Taksometr – w przeszłości mechaniczny, a obecnie elektroniczny przyrząd pomiarowy instalowany w pojazdach służących do usługowego prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób i ładunków (taksówkach). Taksometry służą do obliczania (według ustalonych taryf) należności za długość drogi przebytej przez taksówkę lub za czas wynajęcia tej taksówki. Wyróżnia się dwa systemy naliczania opłaty za kurs: system S i system D.
Wikipedia
w taksówce: licznik wskazujący wielkość opłaty za przejazd według danej taryfy; taksometr
SJP.pl
jednostka systematyczna żywych organizmów, np. gatunek, rodzaj, rodzina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. jednostka w systematyce biologicznej grupująca organizmy o określonym zestawie cech np.: pies domowy, róża, głowonogi;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˈtaksɔ̃n, AS: taksõn
Wiktionary
rzecz. taksonomia ż.
przym. taksonomiczny
Wiktionary
specjalista od klasyfikowania organizmów żywych; systematyk
SJP.pl
nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych: taksonów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach klasyfikowania przy opisie gatunków;
Wiktionary
Taksonomia (gr. τάξις "táksis" „układ, porządek” + νόμος "nómos" „prawo”) – poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych (taksonów) i włączaniu ich w układ kategorii taksonomicznych
Wikipedia
rzecz. takson m.
przym. taksonomiczny
przysł. taksonomicznie
Wiktionary
podobny do taksa (jamnika); jamnikowaty
SJP.pl
1. określać cenę; szacować
2. oceniać kogoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) oceniać patrząc
Wiktionary
(1.1) Doceniam pana słowa, Motti, ale nie musi pan marnować mojego czasu wybuchami emocji – uciął Tarkin, taksując wzrokiem admirała.
Wiktionary
rzecz. taksówkarz mos., taksówka ż., taksiarz mos., taksacja ż., taksa ż.
Wiktionary
preparowanie i wypychanie zwierzęcych zwłok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzemiosło, umiejętność preparowania i wypychania zwłok zwierzęcych;
Wiktionary
Zobacz też: Taksydermia (album).
Taksydermia (z gr.: "taxis" przygotowywanie, układanie + "derma" skóra lub z łac.: "taxi" ruch + "derm" skóra) – sztuka montażu skóry i części kostnych zwierząt w sposób trwały i możliwie bliski ich naturalnej budowie. Wykorzystywana jest do celów edukacyjnych, wystawowych, w tym do ekspozycji np. trofeów myśliwskich.
Wikipedia
rzecz. taksydermista m.
przym. taksydermiczny
Wiktionary
osoba zajmująca się preparowaniem i wypychaniem zwierzęcych zwłok; taksydermista
SJP.pl
osoba zajmująca się preparowaniem i wypychaniem zwierzęcych zwłok; taksydermik
SJP.pl
kobieta zajmująca się preparowaniem i wypychaniem zwierzęcych zwłok
SJP.pl
zdrobnienie od: taksówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: taksówka
Wiktionary
IPA: ˌtaksuˈvɛt͡ʃka, AS: taksuvečka
Wiktionary
rzecz. taksiarz mos.
Wiktionary
samochód, zwykle osobowy, przeznaczony do przewożenia ludzi lub towarów za opłatą zgodną z ustaloną taryfą; taxi, taksi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) samochód, którym za pieniądze ktoś wozi innych ludzi tam, gdzie chcą;
Wiktionary
Taksówka – środek transportu miejskiego, licencjonowany samochód osobowy do wynajęcia wraz z kierowcą, niemający z góry określonych tras przejazdu.
Według polskiego prawa o ruchu drogowym jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 (łącznie z kierowcą) oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru (lub zalegalizowanej aplikacji).
Wikipedia
(1.1) Przez roztargnienie zostawiłam w taksówce komórkę, na szczęście taksówkarz potem mi ją przywiózł.
Wiktionary
IPA: taˈksufka, AS: taksufka
Wiktionary
rzecz. taxi n., taksi n., taksówkarz m., taksówkarka ż., taksowanie n., taksiarz m., taksa ż.
czas. taksować ndk.
przym. taksówkarski, taksówkowy
Wiktionary
(1.1) pot. taxi, posp. taryfa, daw. taksometr
Wiktionary
kobieta prowadząca taksówkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta kierująca taksówką lub właścicielka taksówki
Wiktionary
IPA: ˌtaksufˈkarka, AS: taksufkarka
Wiktionary
rzecz. taksówka ż., taksi n., taxi n.
:: fm. taksówkarz m., pot. taksiarz m.
przym. taksówkowy, taksiarski
Wiktionary
(1.1) pot. taksiarka
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub zawodem taksówkarza
Wiktionary
rzecz. taksówkarz mos., taksówka ż.
Wiktionary
zawód taksówkarza
SJP.pl
właściciel, kierowca taksówki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kierowca taksówki
Wiktionary
Zobacz też: Taksówkarz (ujednoznacznienie).
Taksówkarz – osoba kierująca pojazdem samochodowym przeznaczonym do wykonania usługi przewozu osób lub mienia, nazywanej powszechnie taksówką.
Określenie to, a także „taksa”, pochodzi od nazwiska Franza von Taxisa, który w 1490 roku był organizatorem przewozu cesarskiej poczty dla Maksymiliana II.
Wikipedia
(1.1) Był jeszcze jeden powód zdenerwowania Mocka: nie miał dziś w ustach nawet kropli alkoholu. Nic dziwnego, że w takim stanie ducha nie dał ani feniga napiwku małomównemu taksówkarzowi, który zatrzymał się przy Gartenstrasse […]
Wiktionary
IPA: taˈksufkaʃ, AS: taksufkaš
Wiktionary
rzecz. taksówka ż., taksowanie n.
:: fż. taksówkarka ż.
czas. taksować ndk.
przym. taksówkarski, taksówkowy
Wiktionary
(1.1) kierowca taksówki, reg. pozn. dryndziorz, warszawa|cierpiarz., pot. złotówa, taryfiarz, taksiarz
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z taksówką, wykorzystujący taksówki
Wiktionary
rzecz. taxi n., taksi n., taksa ż., taksówka ż., taksówkarka ż., taksówkarz mos.
Wiktionary
1. umiejętność zachowania się,
2. jednostka podziału metrycznego w utworze muzycznym,
3. część pracy silnika; suw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wyczucie jak należy się zachowywać w danej sytuacji wymagającej opanowania i delikatności;
(1.2) muz. najmniejszy odcinek tekstu muzycznego zawartego między dwiema kreskami, zwanymi kreskami taktowymi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W miarę picia gospodyni traciła poczucie taktu.
(1.2) Młodemu kompozytorowi natchnienia starczyło ledwie na klucz wiolinowy i trzy pierwsze takty na pięciolinii.
Wiktionary
IPA: takt, AS: takt
Wiktionary
(1.1) rzecz. taktowność ż.; przym. taktowny; przysł. taktownie
(1.2) przym. taktowy
Wiktionary
urządzenie wykorzystywane w muzyce do wybijania taktów z zadaną częstotliwością; metronom
SJP.pl
metronom, miaromierz;
1. urządzenie zegarowe do odmierzania tempa utworu muzycznego;
2. program komputerowy imitujący działanie takiego urządzenia
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób taktowny, z taktem
Wiktionary
rzecz. takt m.
przym. taktowny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: taktownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: taktowny
SJP.pl
takt, sposób zachowania się osoby taktownej
SJP.pl
kulturalny, delikatny, subtelny;
1. o człowieku: odznaczający się umiejętnością zachowania się w kontaktach z ludźmi;
2. świadczący o czyimś takcie, np. taktowna uwaga, odmowa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odznaczający się taktem, uprzejmy, kulturalny
Wiktionary
IPA: takˈtɔvnɨ, AS: taktovny
Wiktionary
rzecz. takt m.
przysł. taktownie
Wiktionary
(1.1) grzeczny, przest. polityczny, książk. stateczny, układny, uprzejmy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób taktyczny
Wiktionary
rzecz. taktyk m., taktyka ż.
przym. taktyczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: taktycznie
SJP.pl
zgodny z taktyką, przemyślany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wojsk. sport. związany z taktyką
Wiktionary
(1.1) Najczęstszym manewrem taktycznym jest rotacja jednostek tak w natarciu, jak i w obronie.
Wiktionary
IPA: takˈtɨt͡ʃnɨ, AS: taktyčny
Wiktionary
rzecz. taktyka ż., taktyk m.
przysł. taktycznie
Wiktionary
1. teoretyk sztuki dowodzenia mniejszymi oddziałami wojska;
2. człowiek przebiegły, planujący z wyprzedzeniem swoje działania, postępujący zgodnie z obmyślonym wcześniej planem
SJP.pl
1. sposób działania według przemyślanego planu
2. część sztuki wojennej dotycząca teoretycznych i praktycznych aspektów prowadzenia walki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. teoria i praktyka posługiwania się jednostkami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu;
(1.2) sposób działania według wcześniej przemyślanego planu
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: taktyk
Wiktionary
Taktyka (gr. "taktiká") – teoria i praktyka posługiwania się oddziałami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu. Taktyka jest najniższym poziomem sztuki wojennej; to specjalność obejmująca teorię i praktykę przygotowania i prowadzenia walki przez pododdziały, oddziały i związki taktyczne jednego lub kilku rodzajów wojsk, ze składu różnych rodzajów sił zbrojnych. Wyższymi szczeblami sztuki wojennej są: sztuka operacyjna i strategia.
Wikipedia
(1.1) Taktyka dotyczy reguł użycia stosunkowo niewielkich jednostek wojskowych zwanych związkami taktycznymi.
(1.1) Wyższymi poziomami sztuki wojennej od taktyki są: operacja i strategia.
Wiktionary
IPA: ˈtaktɨka, AS: taktyka
Wiktionary
rzecz. taktyk m.
przym. taktyczny
przysł. taktycznie
Wiktionary
związany ze zmysłem dotyku, kontaktem fizycznym lub wykorzystujący dotyk
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotykowy, dotyczący wrażeń dotykowych
Wiktionary
IPA: takˈtɨlnɨ, AS: taktylny
Wiktionary
rzecz. taktyzm, taksja
Wiktionary
reakcja ruchowa swobodnie poruszających się organizmów lub komórek (np. amebocytów, plemników) na kierunkowe bodźce docierające ze środowiska zewnętrznego (np. na światło, temperaturę), dodatnia w stronę źródła bodźca lub ujemna w stronę przeciwną; taksja
SJP.pl
zdrobnienie od: taki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: taki
Wiktionary
IPA: ˌtakuˈɕɛ̇̃ɲci, AS: takuśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: taki
SJP.pl
zdrobnienie od: taki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: taki
Wiktionary
IPA: taˈkuɕci, AS: takuśḱi
Wiktionary
kotlina ilasta w obrębie pustyń piaszczystych w Azji Środkowej; takir
SJP.pl
wyraz podkreślający, że dany stan rzeczy jest pod pewnymi względami podobny do innego stanu rzeczy, zwłaszcza do tego, o którym była mowa już wcześniej
SJP.pl
partykuła
(1.1) …używana do wyrażenia, że orzeczenie nie dotyczy tylko jednego elementu, ale i innych
Wiktionary
(1.1) Tego lata byłam w Rosji, Białorusi, a także na Ukrainie.
Wiktionary
IPA: ˈtaɡʒɛ, AS: tagže
Wiktionary
(1.1) również, też
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o symbolu Tl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Tl i liczbie atomowej 81; lekki, srebrzysty metal o dużej reaktywności i właściwościach toksycznych;
Wiktionary
Tal (Tl, thallium) – pierwiastek chemiczny, metal występujący w bloku p układu okresowego. Nazwa pochodzi od greckiego słowa "thallos", oznaczającego zieloną gałązkę.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma tal?
Wiktionary
IPA: tal, AS: tal
Wiktionary
przym. talowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Tl
Wiktionary
waluta Samoa
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) monet. waluta Samoa;
(1.2) muz. miara rytmiczna w muzyce indyjskiej;
(1.3) muz. w średniowieczu schemat rytmiczny głosu tenorowego
(1.4) włók. zob. talka.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtala, AS: tala
Wiktionary
(1.3) talea
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
termin muzułmańskiego prawa małżeńskiego oznaczający odtrącenie żony przez męża, forma rozwodu
SJP.pl
Talak ( talaq „opuszczenie, rozwód”) – formuła rozwodu w religii muzułmańskiej i opartym na niej prawie islamu. Mężczyzna przeprowadza rozwód wypowiadając trzykrotnie wobec żony słowa "talak, talak, talak", tj. „rozwodzę się z tobą”.
Wikipedia
rodzaj ssaków naczelnych z podrodziny koczkodanów
SJP.pl
Talapoin ("Miopithecus") – rodzaj ssaków naczelnych z podrodziny koczkodanów (Cercopithecinae) w obrębie rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).
Wikipedia
duża moneta srebrna, początkowo stanowiąca równowartość złotego dukata, bita od XV w. w różnych krajach europejskich; w Polsce przetrwała w obiegu do drugiej połowy XIX w.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. duża moneta srebrna, początkowo stanowiąca równowartość złotego dukata;
Wiktionary
Talar – gruba moneta srebrna (początkowo równowartość w srebrze złotego dukata), bita w Europie od końca XV wieku, będąca podstawową monetą w handlu międzynarodowym.
Wikipedia
(1.1) Słowo ort w języku staroniemieckim na obszarach Nadrenii, północnych Niemiec i Skandynawii oznaczało czwartą część jakiejś całości, a w obiegu pieniężnym ćwierć talara.
(1.1) Na srebrną realizację zużyto 247 grzywien i 10,5 łuta srebra o wartości 3962 talarów, a całkowita suma wydatków związanych ze srebrną fundacją wyniosła 6182,5 talara.
Wiktionary
IPA: ˈtalar, AS: talar
Wiktionary
rzecz. tolar m.
:: zdrobn. talarek m.
przym. talarowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. plasterek, krążek;
2. zdrobnienie od: talar (moneta używana dawniej w różnych krajach europejskich)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: talar
(1.2) okrągły plasterek jarzyny
Wiktionary
IPA: taˈlarɛk, AS: talarek
Wiktionary
rzecz. talar m.
Wiktionary
Talarkowo – kolonia w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Wierzbinek. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Racięcin.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: talar
SJP.pl
choroba dziedziczna, w której zaburzona synteza łańcuchów globiny w hemoglobinie prowadzi do niedokrwistości, uszkodzenia śledziony, a w ostrej postaci - do dziesiątego roku życia człowieka - do śmierci; thalasemia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. choroba krwi polegająca na zaburzeniach syntezy hemoglobiny;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˌtalaˈsɛ̃mʲja, AS: talasẽmʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) niedokrwistość tarczowatokrwinkowa
Wiktionary
kolista depresja na powierzchni Księżyca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna morza lub oceanu
Wiktionary
leczenie klimatyczne w miejscowościach nadmorskich; thalassoterapia
SJP.pl
Ta
Wikipedia
Talassa (gr. Θαλασσα, łac. "Thalassa") – w mitologii greckiej pierwotna bogini morza, jedna z Protogenoi. Była jedynie uosobieniem (personifikacją), a nie ciałem fizycznym morza. Talassa jest żeńskim odpowiednikiem Pontosa.
Uchodziła za córkę Etera (Światło) oraz Hemery (Dzień). Z Pontosem zrodziła dziewięciu Telchinów oraz Halię. Według Hezjoda Talassa zrodziła Afrodytę, kiedy odcięte genitalia Uranosa spadły do morza. Hygin pisze też, że potomstwem Talassy i Pontosa były ryby.
Wikipedia
dominacja państwa oparta na morskiej potędze
SJP.pl
Talassokracja ( θαλασσοκρατία – „panowanie na morzu”, od θάλασσα „morze” + κράτος „władza, moc”) – mocarstwo, które zdobywa i utrzymuje dominację za pomocą silnej floty. Cała potęga i polityczne znaczenie danej talassokracji dobiega końca w wypadku anihilacji sił morskich.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wyspami Talaud, dotyczący wysp Talaud
Wiktionary
rzecz. Talaud
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
automatycznie wyładowujący się wagon do przewożenia węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) górn. kolej. czteroosiowy wagon wyładowujący się automatycznie, używany do przewożenia węgla, koksu, piasku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pierwsza negatywowo-pozytywowa metoda otrzymywania obrazów fotograficznych; kalotypia
SJP.pl
skupienie muskowitu o wyglądzie talku, odmiana talku
SJP.pl
Talczyn – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Kock. Przez miejscowość przepływa rzeka Czarna, dopływ Tyśmienicy.
Wieś stanowi sołectwo gminy Kock. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 617 mieszkańców.
Wikipedia
rzeczownik
(1.1) muz. w średniowieczu schemat rytmiczny głosu tenorowego;
Wiktionary
IPA: taˈlɛa, AS: talea
Wiktionary
(1.1) tala
Wiktionary
zdrobnienie od: talent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od talent
Wiktionary
(1.1) To nie talent, lecz tylko mały talencik.
Wiktionary
rzecz. talent m.
przym. talentowy
Wiktionary
1. uzdolnienie w jakimś kierunku, predyspozycje, zdolności;
2. człowiek utalentowany;
3. używana w starożytności (w Babilonii i Asyrii) jednostka wagowo-pieniężna;
4. w średniowieczu: pieniężna jednostka obrachunkowa równa 240 denarom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) starożytna jednostka masy; także jednostka monetarna;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) ponadprzeciętne uzdolnienie w jakimś kierunku
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) osoba obdarzona nadzwyczajnymi uzdolnieniami w jakiejś dziedzinie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) Mimo talentu piosenkarka nie zdobyła popularności.
Wiktionary
IPA: ˈtalɛ̃nt, AS: talẽnt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. talencik m.
przym. talentowy, utalentowany
Wiktionary
(2.1) dar, genialność, geniusz, nerw, uzdolnienie, żyłka; iskra boża, lwi pazur; gw. Górny Śląsk grajfka
Wiktionary
→ talent
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. związany z talentem
(1.2) daw. ważący talent
Wiktionary
rzecz. talent mrz., talencik mrz.
przym. utalentowany
Wiktionary
1. naczynie stołowe; także zawartość tego naczynia;
2. biała plama na pośladkach jeleniowatych;
3. jedna z dwóch płyt czyneli (żeli), na której można grać; żel, czynel;
4. okrągłe ostrze narzędzi rolniczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) płaskie, okrągłe naczynie, z którego je się posiłki;
(1.2) zawartość talerza (1.1)
(1.3) muz. przypominający talerz (1.1), zrobiony z metalu element perkusji;
(1.4) muz. przypominający talerz (1.1), zrobiony z metalu samodzielny instrument;
(1.5) pot. zwierciadło anteny satelitarnej
(1.6) inform. element dysku twardego komputera
(1.7) łow. środkowa część zadu jeleniowatych wyróżniająca się jasną sierścią
(1.8) techn. muz. okrągły element podtrzymujący płytę w odtwarzaczach muzycznych
Wiktionary
Talerz – okrągłe naczynie, na ogół mniej wgłębione (talerz płytki) lub bardziej wgłębione (talerz głęboki, np. do zup), służące do podawania potraw. Talerze są wykonywane z różnych materiałów, najczęściej z ceramiki (porcelana, fajans), metalu, szkła, współcześnie także z tworzyw sztucznych.
Wikipedia
(1.1) Możesz pomóc mi rozkładać talerze na stole?
(1.2) Jacek zjadł dwa talerze grochówki i jeszcze poprawił chlebem.
(1.7) W chwili gdy miał paść strzał, byk raptem odwrócił się ukazując mu swój talerz.
(1.8) Wydobyła płytę z koperty, położyła ją na obrotowym talerzu i przesunęła ramię z igłą magnetyczną na brzeg.
Wiktionary
IPA: ˈtalɛʃ, AS: taleš
Wiktionary
rzecz. talerzówka ż., talerzowanie n.
:: zdrobn. talerzyk m.
czas. talerzować ndk.
przym. talerzowy, talerzowaty, talerzykowaty
przysł. talerzykowato
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński talyrz
(1.3-4) czynele, żele
(1.7) lustro, serweta
Wiktionary
1. naczynie stołowe; także zawartość tego naczynia;
2. biała plama na pośladkach jeleniowatych;
3. jedna z dwóch płyt czyneli (żeli), na której można grać; żel, czynel;
4. okrągłe ostrze narzędzi rolniczych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przypominający talerz
SJP.pl
spulchniać wierzchnią warstwę gleby broną talerzową
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. brak)
(1.1) roln. wzruszać i spulchniać powierzchowną warstwę gruntu lub usuwać zachwaszczenie przy pomocy brony talerzowej (talerzówki)
Wiktionary
(1.1) Wczesną wiosną rozsiewamy nawozy sztuczne potasowe i fosforowe w takiej ilości jak dla łąk, talerzujemy, bronujemy i zasiewamy trawy używane na pastwiskach, po czym ugniatamy ciężkim wałem.
(1.1) Po odwodnieniu torfy się zaoruje, następnie darń odwróconą się bronuje, talerzuje, walcuje itp., poczem można siać owies, żyto, ziemniaki, rzepak itp.
(1.1) Podorywki przechodzić sprężynówką, jeśli kto ma bronę talerzować broną zwyczajną o ile zarastają chwastem, lub zostaną sklepane i zaschną po deszczu. Nawozy pomocnicze rozsiewać i przykrywać.
(1.1) Pastwisko jest zagospodarowane od około 30 lat. W roku 2000/2001 zasiewana była na nim mieszanka traw [...]. W tym celu glebę glebogryzowano, talerzowano, orano, bronowano, zasiewano i wałowano.
Wiktionary
rzecz. talerz mrz., talerzówka ż., talerzowanie n.
:: zdrobn. talerzyk m.
przym. talerzowy, talerzowaty, talerzykowaty
przysł. talerzykowato
Wiktionary
→ talerz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z talerzem, dotyczący talerza
Wiktionary
rzecz. talerz m., talerzyk mrz.
czas. talerzować
Wiktionary
zdrobnienie od: talerz; mały talerz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: talerz
(1.2) mały talerz
Wiktionary
(1.2) Rozłóż jeszcze talerzyki i filiżanki.
Wiktionary
IPA: taˈlɛʒɨk, AS: taležyk
Wiktionary
rzecz. talerz mrz., talerzówka ż., talerzowanie n.
czas. talerzować ndk.
przym. talerzowy, talerzowaty, talerzykowaty
przysł. talerzykowato
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w kształcie talerzyka
Wiktionary
(1.1) Stare owocniki czarki austriackiej mogą być talerzykowato rozpostarte.
Wiktionary
rzecz. talerz mrz., talerzyk mrz.
przym. talerzykowaty
czas. talerzować
Wiktionary
przypominający kształtem mały talerz
SJP.pl
narzędzie rolnicze, zaliczane do bron, spulchniające płytko glebę; brona talerzowa
SJP.pl
Tales z Miletu, starożytny filozof grecki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. filozof i uczony starożytnej Grecji z przełomu VII i VI w. p.n.e.;
Wiktionary
TAL Expression Syntax (TALES) – standard definiowania wyrażeń dla języków TAL (Template Attribute Language) i METAL (Macro Extension for TAL). TALES definiuje sześć typów wyrażeń:
Domyślnym typem jest codice_4, dlatego w przypadku braku określenia typu, Zope potraktuje je jako wyrażenie tego właśnie typu. Jeśli istnieje konieczność umieszczenia kilku wyrażeń, to kolejne z nich oddziela się dwukropkiem. Oprócz tego TALES określa również listę słów kluczowych:
Wikipedia
(1.1) Pierwszym z wielkich filozofów szkoły milezyjskiej był Tales.
Wiktionary
IPA: ˈtalɛs, AS: tales
Wiktionary
(1.1) Tales z Miletu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) drewn. egzotyczne drewno pozyskiwane w Afryce z drzew z gatunku nazwa systematyczna|Erythrophleum ivorense|ref=tak.
Wiktionary
IPA: ˈtalʲi, AS: talʹi
Wiktionary
1. komplet kart do gry
2. u kobiety: zwężająca się część tułowia między żebrami i biodrami; pas, stan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. przewężenie ciała powyżej bioder
(1.2) karc. komplet kart do gry
(1.3) żegl. wielokrążek;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jadając golonkę zapomnij o wąskiej talii i zgrabnych nogach.
(1.2) Do canasty potrzeba dwóch talii z jokerami.
Wiktionary
IPA: ˈtalʲja, AS: talʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. taliowanie n.
Wiktionary
(1.1) kibić, pas
Wiktionary
1. przedstawiciel afgańskiego, radykalnego odłamu islamu;
2. dosłownie: uczeń (religijny uczeń lub zwolennik, szczególnie w islamie);
3. lekceważąco: osoba rygorystycznie trzymająca się zasad religii; ortodoks, fundamentalista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. rel. członek fundamentalistycznego ugrupowania islamskiego, które powstało w 1994 w Afganistanie;
(1.2) przen. fundamentalista, radykał, fanatyk, osoba zagorzała i nieuznająca żadnych ustępstw w jakiejś dziedzinie
Wiktionary
Talib – uczeń, najczęściej medresy lub szkoły koranicznej, zdobywający za pomocą nauki pamięciowej ogólną wiedzę na temat Koranu.
Edukacja zaczyna się już w wieku dziecięcym i trwa około 10 lat. Obecnie wzrost liczby uczniów kończących medresy jest spowodowany: bezpłatną nauką, zagwarantowanym wyżywieniem oraz mieszkaniem na czas nauki, co w biednych społeczeństwach islamskich jest propozycją bardzo kuszącą.
Wikipedia
(1.1) Talibowie poinformowali, że zniszczyli już ponad połowę wszystkich figur Buddy w Afganistanie. Ich zdaniem, są one aktem bluźnierstwa.
Wiktionary
IPA: ˈtalʲip, AS: talʹip
Wiktionary
przym. talibski
Wiktionary
1. obszar Afganistanu pozostający pod kontrolą talibów;
2. talibowie sprawujący władzę nad tym obszarem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Taliban; talibski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. talibski
Wiktionary
przym. talibski
Wiktionary
(1.1) talibski
Wiktionary
wprowadzanie religii, pojęć i obyczajów talibskich
SJP.pl
→ talib; talibański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z talibami, dotyczący talibów
Wiktionary
rzecz. talib mos.
przym. talibański
Wiktionary
(1.1) talibański
Wiktionary
organiczny związek chemiczny stosowany dawniej jako lek o działaniu przeciwwymiotnym, przeciwbólowym i usypiającym, a obecnie w leczeniu niektórych nowotworów i chorób zapalnych
SJP.pl
Talidomid – organiczny związek chemiczny zbudowany z reszty ftalimidowej i glutarimidowej, stosowany jako lek o działaniu przeciwwymiotnym, przeciwbólowym, usypiającym i hipnotycznym. Talidomid został uzyskany przez chemików z Chemie Grünenthal z Republiki Federalnej Niemiec w 1953 roku.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Zaolzie. Włoch
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński Italok
Wiktionary
zdrobnienie od: talia
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Talik – warstwa gruntu, położona między warstwą wiecznej zmarzliny a gruntem świeżo zamarzającym, typowa dla strefy okołobiegunowej. Woda pozostająca w taliku przedostaje się przez spękania lodu i czasem tworzy naledź. Taliki są ważne dla miejscowej ludności, ze względu na możliwość pozyskiwania z nich wody.
Wikipedia
1. kara równoznaczna szkodzie, jaką wyrządził winny, zgodna z zasadą "oko za oko, ząb za ząb" (np. śmierć za zabójstwo); prawo talionu, kara talionu - prawo oparte na stosowaniu tego typu kar;
2. w renonsie (grze w karty): karty odłożone i nakryte, zdobywane przez osobę, która wylicytuje najwyżej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. praw. prawo karania według zasady „oko za oko, ząb za ząb”; kara równa wyrządzonej krzywdzie;
(1.2) karc. w niektórych grach: karty odłożone, które zdobywa osoba, która licytowała najwyżej
Wiktionary
przym. talionowy, retaliacyjny
Wiktionary
(1.1) prawo talionu, kara talionu, lex talionis
Wiktionary
1. zwężać ubranie w talii;
2. robić zwężenie w narcie lub desce snowboardowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|taliować.
(1.2) kraw. wcięcie ubrania w talii
(1.3) sport. zwężenie w środkowej części narty
Wiktionary
(1.2) (…) wybrał swój najlepszy czarny garnitur z marynarką, który swoim taliowaniem wzbudzał wśród znajomych swojego rodzaju poruszenie (…)
Wiktionary
rzecz. talia ż.
czas. taliować
Wiktionary
1. zwężać ubranie w talii;
2. robić zwężenie w narcie lub desce snowboardowej
SJP.pl
prostokątna chusta noszona przez żydów w czasie modliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. żydowska chusta modlitewna z frędzlami;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Kiedy Talit jest zakładany na głowę i całkowicie rozpostarty na plecyecach, osoba jest zanurzona w tym okryciu, z dwoma rogami z przodu i z tyłu.
Wiktionary
(1.1) tałes
Wiktionary
magiczny przedmiot mający przynosić szczęście i chronić od złego; amulet, fetysz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ezot. przedmiot, któremu przypisuje się magiczną moc przynoszenia szczęścia jego posiadaczowi;
Wiktionary
Talizman (fr. "talisman", hiszp. "talismán"; z arab. "tilsam" lub "tilasm" = „obraz magiczny z mistycznymi znakami przeciw czarom”; z gr. "télesma" = „konsekracja”) – przedmiot z przypisywanym mu działaniem magicznym (często drobny), mający przynosić jego posiadaczowi szczęście lub chronić przed nieszczęściami.
Wikipedia
IPA: taˈlʲizmãn, AS: talʹizmãn
Wiktionary
(1.1) amulet, fetysz
Wiktionary
1. minerał, uwodniony krzemian magnezu; łojek;
2. biały puder do pielęgnacji skóry, wytwarzany z talku - minerału;
3. [czytaj: tok] potocznie: talk show
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. miękki minerał z gromady krzemianów;
(1.2) kosmet. med. biały puder mineralny używany jako kosmetyk do pielęgnacji skóry
Wiktionary
Talk – minerał z gromady krzemianów. Należy do grupy minerałów pospolitych.
Nazwa pochodzi od arabskiego słowa "talk" oznaczającego mikę i nawiązuje do podobieństwa tych minerałów. Z kolei po łacinie "talcus" to tłuszcz, stąd w dawnej polszczyźnie czasem używano nazwy "łojek".
Wikipedia
(1.1) Kryształy talku są tak miękkie, że można zarysować je paznokciem.
Wiktionary
IPA: talk, AS: talk
Wiktionary
rzecz. talkowanie n., potalkowanie n.
czas. talkować ndk., potalkować dk.
przym. talkowy
Wiktionary
(1.1) daw. łojek
Wiktionary
[czytaj: tok-szoł] program telewizyjny lub radiowy, gdzie prowadzi się rozmowy z zaproszonymi gośćmi, często przy udziale publiczności; talk show, tok szoł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telew. gatunek programu publicystycznego, w którym jeden lub wielu prowadzących rozmawia w studiu z uczestnikami;
Wiktionary
Talk-show – gatunek programu telewizyjnego, widowisko publicystyczne, w którym prowadzący (z reguły – jeden, choć bywają widowiska z dwoma prowadzącymi) rozmawia w studiu z uczestnikami na ustalony temat (talk-show monotematyczny) bądź na dowolne tematy (ogólny).
Wikipedia
1. przyrząd do odmierzania i zwijania w motki nici, przędzy; motowidło;
2. motek nici przędzy zdjęty z motowidła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. motowidło do motania przędzy
(1.2) włók. motek nici zdjęty z motowidła
Wiktionary
Talka – wieś w Estonii, w prowincji Võru, w gminie Meremäe.
Wikipedia
(1.1) tala, motowidło
Wiktionary
posypywać coś białym pudrem (talkiem)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Talkowszczyzna – wieś w Polsce, położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Szudziałowo.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Talkowszczyzna, po jej zniesieniu w gromadzie Szudziałowo. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
pagórek kryjący w sobie ruiny dawnych pojedynczych budowli lub całych zespołów architektonicznych; tell
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archeol. typ stanowiska archeologicznego w formie ściętego wzgórza utworzonego z nawarstwiających się, wskutek długotrwałego osadnictwa, pozostałości osad ludzkich;
Wiktionary
(1.1) Gdy profesor przyglądał się tallowi z wysoka zauważył dziwną fałdę na stoku.
Wiktionary
(1.1) war. tell
Wiktionary
[czytaj: tolboj]
1. wysoka komoda składająca się z dwóch mniejszych kilkuszufladowych komód, ustawionych jedna na drugiej, lub komora na podwyższeniu z szufladami i wygiętymi nóżkami, charakterystyczna dla meblarstwa amerykańskiego i angielskiego w XVIII-XIX wieku; highboy;
2. w żeglarstwie: wysoki, wąski żagiel przedni, stosowany na jachtach regatowych, stawiany podczas żeglowania bajdewindem
SJP.pl
Tallboy (ang. "wysoki chłopiec") – bomba lotnicza odłamkowo-burząca, o masie 5400 kg używana w czasie II wojny światowej, mniejsza wersja najcięższej bomby lotniczej Grand Slam.
Wikipedia
[czytaj: talejRĄ, w odmianie: Talleyranda - czytaj: talejRANda itd.] nazwisko, m.in. Charles Talleyrand (1754-1838) - francuski mąż stanu
SJP.pl
stolica Estonii; Tallinn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Estonii;
Wiktionary
IPA: ˈtallʲĩn, AS: tallʹĩn
Wiktionary
rzecz. tallińczyk mos., tallinka ż.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) urz. Tallinn, hist. Rewel
Wiktionary
mieszkaniec Tallina (Tallinna), stolicy Estonii; Tallinnianin, Tallińczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tallinnu
Wiktionary
IPA: ˌtallʲĩˈɲä̃ɲĩn, AS: tallʹĩńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Tallinn mrz., tallińczyk mos., tallinianka ż., tallinka ż.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) tallińczyk
Wiktionary
mieszkanka Tallina (Tallinna), stolicy Estonii; Tallinnianka, Tallinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tallinna
Wiktionary
IPA: ˌtallʲĩˈɲãnka, AS: tallʹĩńãnka
Wiktionary
rzecz. Tallinn mrz., tallinka ż.
:: fm. tallińczyk mos., tallinianin mos.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) tallinka
Wiktionary
mieszkanka Tallina (Tallinna), stolicy Estonii; Tallinianka, Tallinnianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tallinna
Wiktionary
IPA: talˈlʲĩnka, AS: tallʹĩnka
Wiktionary
rzecz. Tallinn mrz., tallinianka ż.
:: fm. tallińczyk mos., tallinianin mos.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) tallinianka
Wiktionary
stolica Estonii; Tallin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Estonii;
Wiktionary
Tallinn (od 1219 do 1918 Rewel, niem. hist. Reval) – stolica i największe miasto Estonii, zlokalizowane na północy kraju, na brzegu Zatoki Tallińskiej. Tallinn zajmuje 7. miejsce na liście najbardziej inteligentnych miast świata. Wraz z fińskim Turku było Europejską Stolicą Kultury w 2011 roku.
Wikipedia
IPA: ˈtallʲĩn, AS: tallʹĩn
Wiktionary
rzecz. tallinianin mos., tallinianka ż., tallińczyk mos., tallinka ż.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) Tallin, hist. Rewel
Wiktionary
mieszkaniec Tallinna (Tallina), stolicy Estonii; Tallinianin, Tallińczyk
SJP.pl
mieszkanka Tallinna (Tallina), stolicy Estonii; Tallinianka, Tallinka
SJP.pl
mieszkaniec Tallina (Tallinna), stolicy Estonii; Tallinnianin, Tallinianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tallinnu
Wiktionary
IPA: talˈlʲĩj̃n͇t͡ʃɨk, AS: tallʹĩĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Tallin mrz., Tallinn mrz., tallinianin mos., tallinianka ż., tallinka ż.
przym. talliński
Wiktionary
(1.1) tallinianin
Wiktionary
przymiotnik od: Tallin, stolica Estonii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Tallinn
Wiktionary
(1.1) Na przykład akademik tallińskiej politechniki jest w centrum miasta, około 500 m od Starówki.
Wiktionary
IPA: talˈlʲĩj̃sʲci, AS: tallʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tallin mrz., Tallinn mrz., tallińczyk mos., tallinka ż., tallinianin mos., tallinianka ż.
Wiktionary
dawniej: stop miedzi, cynku, cyny i żelaza, platerowany złotem, używany do wyrobu taniej biżuterii; talmigold; talmi-złoto
SJP.pl
Ta
Wikipedia
dawniej: stop miedzi, cynku, cyny i żelaza, platerowany złotem, używany do wyrobu taniej biżuterii; talmigold; talmi
SJP.pl
dawniej: stop miedzi, cynku, cyny i żelaza, platerowany złotem, używany do wyrobu taniej biżuterii; talmi; talmi-złoto
SJP.pl
egzemplarz Talmudu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) rel. zbiór przepisów judaistycznych;
(1.2) przepisany lub wydrukowany egzemplarz Talmudu (1.1)
Wiktionary
Talmud ( תלמוד "talmud" „nauka”) – jedna z podstawowych (choć nie jest uznawana za świętą) ksiąg judaizmu. Został napisany językiem judeo-aramejskim. Talmud jest komentarzem do biblijnej Tory, w którym wyjaśniono, jak przestrzegać prawa zawartego w Torze w warunkach, jakie zapanowały wśród Żydów wypędzonych z Palestyny w II wieku. Dla wyznawców tradycyjnego judaizmu Talmud stanowi rodzaj odpowiednika chrześcijańskiego katechizmu.
Wikipedia
(1.1) Dla wyznawców tradycyjnego judaizmu Talmud stanowi rodzaj odpowiednika chrześcijańskiego katechizmu.
Wiktionary
rzecz. talmudyczność ż., talmudyzm mrz., talmudysta mos., talmudzista mos.
przym. talmudowy, talmudyczny
przysł. talmudycznie
Wiktionary
1. odnoszący się do Talmudu (zbioru tradycyjnych, dopełniających Stary Testament praw judaizmu), związany z Talmudem;
2. ściśle przestrzegający praw, przepisów określonych w danej dziedzinie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z Talmudem, zawarty w Talmudzie
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. pejor. trzymający się ściśle przepisów
Wiktionary
rzecz. Talmud mrz., talmudysta m.
Wiktionary
(2.1) formalistyczny
Wiktionary
znawca Talmudu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) znawca Talmudu
Wiktionary
przym. talmudyczny
rzecz. Talmud mrz.
Wiktionary
1. ogół prawd i twierdzeń, opartych na Talmudzie;
2. rygorystyczne przestrzeganie praw zawartych w Talmudzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. placek z mąki kukurydzianej pieczony na ogniu, specjalność baskijska
Wiktionary
IPA: ˈtalɔ, AS: talo
Wiktionary
dokument uprawniający do otrzymania towarów, pieniędzy lub usługi; bon; kupon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dokument uprawniający do nabycia reglamentowanego towaru lub zniżki cenowej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtalɔ̃n, AS: talõn
Wiktionary
rzecz. talonik mrz.
przym. talonowy
Wiktionary
(1.1) bon; pot. kartka, kwit
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od talon
Wiktionary
rzecz. talon m.
Wiktionary
osoba kupująca coś na podstawie talonu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący talonów
Wiktionary
rzecz. talon mrz.
Wiktionary
(1.1) bonowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. postać mitologiczna, olbrzym z brązu, strzegący Krety przed piratami i obcymi;
(1.2) mitgr. postać mitologiczna, niezwykle zdolny uczeń Dedala, którego ten z zazdrości strącił ze szczytu wzgórza akropolu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtalɔs, AS: talos
Wiktionary
rzecz. Talus m.
przym. Talusowy
Wiktionary
(1.1) Talus
(1.2) Talus, Perdiks, Kalos
Wiktionary
przymiotnik od: tal
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący talu
Wiktionary
rzecz. tal m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środek kretobójczy, unieszkodliwiający krety (nazwa systematyczna|Talpidae|ref=tak.);
Wiktionary
rodzaj ściągacza linowego służącego do zamocowania i naciągnięcia want
SJP.pl
Talrep – lina roślinna stosowana w ściągaczu talrepowym na dawnym żaglowcu. Potocznie nazywano talrepem również sam ściągacz. Dziś tego typu osprzęt występuje w replikach, lub żaglowcach stylizowanych na te z minionych epok.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. herold i przyjaciel Agamemnona
Wiktionary
Taltybios (gr. Ταλθύβιος) – postać z mitologii greckiej, herold Agamemnona podczas wojny trojańskiej.
Miał towarzysza imieniem Eurybates, w późniejszych przekazach schodzącego na dalszy plan. Wzmiankowany jest kilkukrotnie w "Iliadzie". To właśnie on miał odebrać Achillesowi Bryzejdę i posłować do Machaona oraz Kinyrasa. Miał też towarzyszyć Ifigenii w drodze do Aulidy, gdzie została złożona w ofierze. Eurypides uczynił Taltybiosa bohaterem swojej tragedii "Trojanki".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
(1.2) mitgr. olbrzym z brązu strzegący Krety przed piratami i obcymi;
(1.3) mitgr. niezwykle zdolny uczeń Dedala, którego ten z zazdrości strącił ze szczytu wzgórza akropolu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtalus, AS: talus
Wiktionary
rzecz. Talos m.
:: fż. Tala ż.
przym. Talosowy
Wiktionary
(1.2) Talos
(1.3) Talos, Perdiks, Kalos
Wiktionary
linia najgłębszego koryta będąca podstawą do wytyczenia linii granicznej na rzekach żeglownych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. talerz
Wiktionary
1. zaimek wskazujący bliżej nieokreślone miejsce lub odnoszący się w kontekście do wcześniej określonego miejsca;
2. partykuła ekspresywna
SJP.pl
zaimek
(1.1) …wskazujący miejsce inne od miejsca, w którym znajduje się mówiący
(1.2) …wskazujący miejsce, do którego nawiązano już wcześniej
partykuła
(2.1) …o charakterze wzmacniającym wypowiedź, deprecjonująca
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: tama
Wiktionary
Tam (zapis stylizowany: TAM) – dziewiąty album studyjny polskiej piosenkarki Natalii Przybysz. Wydawnictwo ukazało się 13 października 2023 nakładem wytwórni muzycznej Kayax w dystrybucji e-Muzyka.
Album jest utrzymany w stylu muzyki alternatywnej. Składa się z wersji standardowej (1 CD) i płyty analogowej (1 LP).
Wikipedia
(1.1) „Jadalnia znajduje się tam.”
(1.1) Przed wojną istniało tam wiele domów.
(1.1) Chcę, żebyś tam poszła.
(1.1) Wpłynąłem czółnem w głęboką wyrwę w brzegu, o której wiedziałem; Musiałem rozdzielić gałęzie wierzby, żeby się tam dostać.
(1.2) Byłam na drugiej półkuli, tam ludzie chodzą do góry nogami!
(1.2) Były tam misy pełne słodkości, czekoladek i podobnych rzeczy.
(2.1) „Taka tam nauka, to w sumie nic nie daje…”
(2.1) Gdzie wy kupiliście taką berbeluchę, ja tam wolę tego nie pić.
Wiktionary
IPA: tãm, AS: tãm
Wiktionary
zaim. stamtąd, tamtędy
Wiktionary
(1.1) reg. tamdotąd, gwara. tamój; gw. Górny Śląsk haj, hanej, hań
Wiktionary
1. drewniany bęben afrykański, używany przez niektóre plemiona jako instrument muzyczny lub do przekazywania wiadomości na odległość;
2. instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, odmiana gongu w kształcie metalowej tarczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. instrument perkusyjny z grupy idiofonów;
(1.2) muz. azjatycki instrument perkusyjny o cienkiej, metalowej tarczy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Zagrała orkiestra, złożona z dziwacznych instrumentów wschodnich: dutar, kobz, czibizgów, tam-tamów.
Wiktionary
rzecz. tam-tamista mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. muz. muzyk grający na tam-tamie
Wiktionary
(1.1) Mieszkając obok tam-tamisty, często słyszę, gdy próbuje.
Wiktionary
rzecz. tam-tam mrz.
Wiktionary
1. wał wznoszony w celu regulacji rzeki;
2. zapora, przeszkoda, zawada;
3. budowla odgradzająca w kopalni dwie części wyrobiska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. budowla zatrzymująca i spiętrzająca wodę;
(1.2) górn. konstrukcja odgradzająca w kopalni dwie przestrzenie;
(1.3) przen. zablokowanie czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bobry budują tamy jeszcze z innych powodów: ażeby woda była dostatecznie głęboka.
(1.3) Powinniśmy położyć tamę takim zachowaniom!
Wiktionary
IPA: ˈtãma, AS: tãma
Wiktionary
rzecz. tamowanie n., zatamowanie n.
:: zdrobn. tamka ż.
czas. tamować ndk., zatamować dk.
Wiktionary
(1.1) zapora
Wiktionary
gospodarz przyjęcia w Gruzji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mistrz ceremonii podczas supry (uczty) na Kaukazie, w szczególności w Gruzji; zwykle dojrzały mężczyzna, który cieszy się szacunkiem i potrafi wygłaszać oratorskie toasty
Wiktionary
Tamada – stolica historycznej diecezji w starożytnej prowincji rzymskiej Mauretania Caesariensis, znajdującej się w północno-zachodniej Afryce, jedno z katolickich biskupstw tytularnych, ustanowione w 1933.
Wikipedia
(1.1) Przede mną siedział tamada, który według surowych reguł ceremoniału krajowego kierował uroczystością.
Wiktionary
[czytaj: tamagoczi] elektroniczna zabawka w postaci małego urządzenia z ekranikiem, na którym pojawia się zwierzątko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) japońska zabawka elektroniczna, substytut zwierzęcia domowego, w postaci małego urządzenia z wyświetlaczem ciekłokrystalicznym, na którym ukazuje się postać zwierzątka, którym trzeba „opiekować się;”
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Tamagotchi było popularne w połowie lat 90.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. japoński omlet, który powstaje poprzez zwijanie kilku warstw ubitych jajek smażonych na prostokątnej patelni, porcjowany przed podaniem
Wiktionary
Tamagoyaki (jap. 卵焼き lub 玉子焼き, „smażone jajko”) – rodzaj japońskiego omletu przygotowywanego poprzez zawinięcie kilku warstw smażonych ubitych jajek. Często przygotowuje się go na prostokątnej patelni do omletów zwanej makiyakinabe lub tamagoyaki.
Wikipedia
(1.1) Dodatkowo, kucharze zaserwują japońskie kiszonki, tempurę, omlet tamagoyaki i inne rzeczy, obok których nie można przejść z pustym brzuchem.
Wiktionary
potocznie, żartobliwie o tamagotchi; tamakurczak
SJP.pl
potocznie, żartobliwie o tamagotchi; tamajajo
SJP.pl
danie meksykańskie z nadziewanego ciasta z mąki kukurydzianej owiniętego liściem z kolby kukurydzy
SJP.pl
Ta
Wikipedia
zwierzę nadrzewne; żywi się termitami
SJP.pl
Tamandua ("Tamandua") – rodzaj ssaków z rodziny mrówkojadowatych (Myrmecophagidae).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Calophyllum inophyllum|ref=tak., rosnące powoli, najczęściej w dolinach, wiecznie zielone drzewo występujące w tropikalnych lasach Azji, Afryki i Oceanii o ciężkim i trwałym drewnie
(1.2) kosmet. olej pozyskiwany poprzez wytłoczenie na zimno pestek owoców drzewa tamanu (1.1)
Wiktionary
(1.1) Wśród przygotowanych darów można było podziwiać drewniane naczynia z drzewa tou (Cordia subcordata) i z tamanu (Callophyllum inophyllum) (…).
(1.2) Olej tamanu zawiera także nienasycone kwasy tłuszczone – kwas linolowy i oleinowy.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) środ. kolej. lokomotywa spalinowa TEM2 (SM48)
Wiktionary
Tamara – współczesna forma żeńskiego imienia semickiego Tamar ( ܬܡܪ – "palma daktylowa").
Tamara imieniny obchodzi: 25 marca, 1 maja i 3 czerwca.
W styczniu 2024 w upublicznionych danych rejestru PESEL widniało 12 931 kobiet o imieniu Tamara i 698 o imieniu Tamar nadanym jako imię pierwsze, a także 2636 kobiet noszących imię Tamara oraz 22 kobiety o imieniu Tamar jako imię drugie. Dla porównania, najczęściej nadane imię żeńskie – Anna – nosi 1 072 616 osób.
Wikipedia
(1.1) Miała na imię Tamara i świetnie tańczyła.
Wiktionary
IPA: tãˈmara, AS: tãmara
Wiktionary
rzecz. Tamar ż.
Wiktionary
1. roślina z rodziny psiankowatych, o owocach podobnych do pomidorów;
2. owoc tej rośliny
SJP.pl
nadrzewna małpka z Ameryki Południowej
SJP.pl
Tamaryna ("Saguinus") – rodzaj ssaków naczelnych z rodziny pazurkowcowatych (Callitrichidae).
Wikipedia
tropikalne drzewo ze wschodniej Afryki; tamarynda, tamaryndus, tamaryndowiec
SJP.pl
owoc tamaryndowca - tropikalnego drzewa afrykańskiego; tamarynd
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tamaryndowcem, dotyczący tamaryndowcu
Wiktionary
rzecz. tamaryndowiec m.
Wiktionary
tropikalne drzewo ze wschodniej Afryki; tamaryndus, tamarynd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dendr. nazwa systematyczna|Tamarindus|ref=taj., monotypowy rodzaj drzew z rodziny bobowatych
(1.2) dendr. drzewo z rodzaju tamaryndowców (1.1)
(1.3) spoż. jadalny owoc tamaryndowca (1.2)
Wiktionary
rzecz. tamarynd m.
przym. tamaryndowcowy, tamaryndowy
Wiktionary
(1.2) tamarynd, powidlnik
Wiktionary
→ tamarynd (tamaryndus, tamaryndowiec)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tamaryndem, dotyczący tamaryndu
Wiktionary
rzecz. tamarynd m., tamaryndowiec mrz.
Wiktionary
tropikalne drzewo ze wschodniej Afryki; tamaryndowiec, tamarynd
SJP.pl
krzew lub drzewko z rodziny tamaryszkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. krzew z rodziny tamaryszkowatych
Wiktionary
Ta
Wikipedia
krzew lub drzewko z rodziny tamaryszkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Acrocephalus melanopogon|ref=tak., ptak z rodziny trzciniaków;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
rodzina roślin z rzędu tamaryszkowców obejmująca drzewa i krzewy występujące głównie na obszarach podzwrotnikowych, o drobnych liściach zredukowanych w formie igieł lub łusek
SJP.pl
Ta
Wikipedia
o cechach tamaryszkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rząd roślin okrytonasiennych z podklasy ukęślowych; Tamaricales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych z podklasy ukęślowych
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tamary lub z nią związany
SJP.pl
język z południowej gałęzi języków berberskich, używany w Afryce Północnej; język tuareski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jęz. język berberyjski, używany w Afryce (na rozległych obszarach Mali, Nigru, Algierii, Libii i Burkina Faso), rozdzielający się na cztery dialekty;
Wiktionary
IPA: tãˈmaʃɛk, AS: tãmašek
Wiktionary
(1.1) tamaszeq, tuareg, język tuareski
Wiktionary
1/100 kwachy, malawijskiej jednostki pieniężnej
SJP.pl
Ta
Wikipedia
1. osłona górnej części bocznych kół łopatkowych na statkach z napędem bocznokołowym;
2. urządzenie w formie wałka o średnicy zależnej od długości papiernicy, służącego do nawijania gotowego papieru schodzącego z maszyny;
3. dawniej: przyrząd służący do rozpinania na nim materiału w celu ułatwienia jego haftowania; tamborek
SJP.pl
Tambor – (hiszp. "tambor" - bęben) osłona górnej części (wystającej ponad powierzchnię wody) bocznych kół łopatkowych na statkach z napędem bocznokołowym. Tambory miały na celu głównie ochronę kół łopatkowych przed uszkodzeniem, kiedy statek stykał się z burtą innego statku lub innym obiektem.
Wikipedia
przyrząd służący do rozpinania na nim materiału w celu ułatwienia jego haftowania; tambor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ułatwiający wyszywanie przyrząd w formie dwóch obręczy służących do napinania materiału lub kanwy do haftowania;
Wiktionary
Tamborek – przedmiot ułatwiający haftowanie, składający się z dwóch obręczy, które zaciska się na siebie, napinając jednocześnie naciągnięty między nimi materiał.
Wikipedia
IPA: tãmˈbɔrɛk, AS: tãmborek
Wiktionary
rzecz. tamburyn m., tamburyno n.
Wiktionary
tamburmajor;
1. dyrygent orkiestry w marszu
2. dowódca doboszów lub orkiestry wojskowej
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto obwodowe w środku europejskiej części Rosji, położone nad rzeką Cną;
Wiktionary
Tambow (ros. Тамбов) – miasto administracyjne, gospodarcze i kulturalne centrum obwodu tambowskiego na obszarze Centralnego Okręgu Federalnego w Rosji, na Nizinie Ocko-Dońskiej, nad rzeką Cną, około 418 km na południowy wschód od Moskwy, w 2025 roku miasto liczyło 254 940 mieszkańców i 107,31 km² powierzchni. Miasto dzieli się na 3 dzielnice, zwane rejonami: rejon leninowski, rejon październikowy, oraz rejon sowiecki.
Wikipedia
przym. tambowski
Wiktionary
(1.1) daw. lub rzad. Tambów (zapis spolszczony)
Wiktionary
→ Tambow
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Tambowem, dotyczący Tambowa
Wiktionary
rzecz. Tambow m.
Wiktionary
1. wschodni instrument muzyczny, rodzaj bębna;
2. wieloboczna, eliptyczna lub cylindryczna podbudowa pod kopułą
SJP.pl
rodzaj lutni azjatyckiej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: przyrząd służący do rozpinania na nim materiału w celu ułatwienia jego haftowania; tamborek, tambor
SJP.pl
dawniej: tambormajor;
1. dyrygent orkiestry w marszu;
2. dowódca doboszów lub orkiestry wojskowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. dyrygent orkiestry marszowej
(1.2) przest. wojsk. dowódca orkiestry wojskowej lub oddziału złożonego z doboszów
Wiktionary
(1.1) Osobą scalającą cały zespół jest tamburmajor – dyrygent w marszu.
Wiktionary
IPA: ˌtãmburˈmajɔr, AS: tãmburmai ̯or
Wiktionary
przymiotnik od: tambur
SJP.pl
instrument muzyczny, mały płaski bębenek na obręczy z brzęczącymi blaszkami; tamburyno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. instrument perkusyjny w formie obręczy z naciągniętą membraną i blaszkami lub dzwoneczkami naokoło;
Wiktionary
(1.1) Orszak weselny już oczekiwał pana młodego, z orkiestrą złożoną z skrzypiec, flecika i tamburyna…
Wiktionary
IPA: tãmˈburɨ̃n, AS: tãmburỹn
Wiktionary
rzecz. tamburyno n., tamborek m., tamburynista m., tamburynistka ż.
przym. tamburynowy
Wiktionary
(1.1) bębenek baskijski, tamburyno
Wiktionary
muzyk grający na tamburynie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. muzyk, który gra na tamburynie
Wiktionary
IPA: ˌtãmburɨ̃ˈɲista, AS: tãmburỹńista
Wiktionary
rzecz. tamburyn m., tamburyno n., tamburynek m.
:: fż. tamburynistka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. kobieta, która gra na tamburynie
Wiktionary
rzecz. tamburynista mos., tamburyn mrz.
Wiktionary
instrument muzyczny, mały płaski bębenek na obręczy z brzęczącymi blaszkami; tamburyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. tamburyn
Wiktionary
IPA: ˌtãmbuˈrɨ̃nɔ, AS: tãmburỹno
Wiktionary
rzecz. tamburynista mos., tamborek, tamburyn
Wiktionary
(1.1) bębenek baskijski, tamburyn
Wiktionary
potocznie: bywalec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) daw. lub rzad. geogr. Tambow (zapis spolszczony)
Wiktionary
forma zaimka.
(1.1) mos. lm. od tamten
Wiktionary
(1.1) Tamci ludzie wyglądają na szczęśliwych.
Wiktionary
zaimek
(1.1) reg. pozn. - tam
Wiktionary
(1.1) Rozmiary piwnic miały być tak wielkie, że zaprząg czterokonny mógł tamdotąd zjechać. (K. Grzybowski)
Wiktionary
dawniej: tamtejszy
SJP.pl
władca środkowoazjatycki; Timur, Timur Lenk, Timur Chromy
SJP.pl
1. znak rodowy i własnościowy u dawnych ludów tureckich
2. znak na monetach tureckich i tatarskich z imieniem i tytułem sułtana lub chana; moneta z tymże znakiem
SJP.pl
Tamga (mong. "tamag", tur. "damga", tat. "tamga" „znak, piętno, pieczęć”) – znak władzy chańskiej. Pierwotnie znak plemienny, rodowy i własnościowy u dawnych ludów Wielkiego Stepu (scytyjskich, sarmackich i potem mongolskich, tureckich, irańskich i ugrofińskich), używany m.in. do oznaczania koni, bydła, sprzętów i uzbrojenia.
Wikipedia
1. robotnik w kopalni zatrudniony przy budowie i konserwacji różnego rodzaju tam
2. robotnik obsługujący tamy śluzowe na drogach przewozowych
SJP.pl
język tamilski będący językiem urzędowym w Singapurze, Sri Lance i w części Indii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. przedstawiciel narodu drawidyjskiego, posługującego się językiem tamilskim i zamieszkującego indyjski stan Tamil Nadu i północno-wschodnią część Sri Lanki
Wiktionary
IPA: ˈtãmʲil, AS: tãmʹil
Wiktionary
rzecz. tamilski mrz.
:: fż. Tamilka ż.
przym. tamilski
Wiktionary
skrót od: tamilski
SJP.pl
członkini narodu zamieszkującego głównie południowe Indie i Sri Lankę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka narodu drawidyjskiego, posługującego się językiem tamilskim i zamieszkującego indyjski stan Tamil Nadu i północno-wschodnią część Sri Lanki;
Wiktionary
(1.1) Kobiety – Syngalezki i Tamilki – wyróżniały się błyszczącymi kolczykami i bransoletami.
Wiktionary
rzecz. tamilski mrz.
:: fm. Tamil mos.
przym. tamilski
Wiktionary
stan w Indiach; Tamilnadu
SJP.pl
stan w Indiach; Tamilnad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. stan w Indiach;
Wiktionary
Tamilnadu ( தமிழ்நாடு; ang. "Tamil Nadu"; hindi तमिल नाडु, trb.: "Tamilnad", trl.: "Tamiḻ Nāṭu") – jeden ze stanów Indii, położony w ich południowej części, zamieszkany głównie przez Tamilów, lud pochodzenia drawidyjskiego.
Stolicą stanu, a zarazem największym miastem jest Ćennaj.
Wikipedia
naród zamieszkujący głównie południowe Indie i Sri Lankę
SJP.pl
Tamilowie ( தமிழர்கள், "Tamiḻarkaḷ") – naród z grupy ludów drawidyjskich, posługujący się językiem tamilskim, 74 miliony osób według szacunków z 1997 roku. Zamieszkuje indyjski stan Tamil Nadu i północno-wschodnią część Sri Lanki, poza tym skupiska w Indonezji, Malezji, Singapurze i Mjanmie, a poza Azją w Południowej Afryce i Mauritiusie, emigracja do Europy, Stanach Zjednoczonych, Kanady i Australii.
Wikipedia
dotyczący Tamilów, charakterystyczny dla Tamilów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. język z rodziny drawidyjskiej, którym posługują się Tamilowie zamieszkujący południowoindyjski stan Tamilnadu (60 mln) oraz wyspę Cejlon (4 mln);
przymiotnik
(2.1) dotyczący Tamilów
Wiktionary
rzecz. Tamil mos., Tamilka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tamilskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tamilskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tamilskim
Wiktionary
IPA: tãˈmʲilskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tãmʹilskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
rzeka w Wielkiej Brytanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej Anglii;
Wiktionary
Tamiza ( Thames, wym. ; w górnym biegu także Isis; Tamesis, Tamesa) – rzeka w południowej Anglii, nad którą położony jest Londyn, druga pod względem długości rzeka Wielkiej Brytanii (po Severn), liczy 346 km. Dorzecze ma powierzchnię około 13 000 km².
Wikipedia
(1.1) Mosty londyńskie położone są nad Tamizą.
(1.1) Obszar Esseksu jest nizinny i rozciąga się pomiędzy estuarium Tamizy na południu a ujściem rzeki Stour na północy.
Wiktionary
IPA: tãˈmʲiza, AS: tãmʹiza
Wiktionary
przym. tamizański, nadtamizański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. związany z Tamizą (rzeką w Anglii)
Wiktionary
(1.1) Powoli mijają nas statki, przeciągnęły popielatym dymem leniwe, tamizańskie popołudnie. Brzeg oddala się w nieokreślonej mgle (…)
(1.1) Brutalski to był człowiek, tak jak wszyscy rybacy tamizańscy, a zwłaszcza ci, co w królestwie Kent mieszkają (…)
(1.1) Natomiast Viola wychodząc od Olivii, czyli kierując się w głąb sceny a nie ku widowni, cytuje okrzyk przewoźników tamizańskich: „Then westward — ho!".
Wiktionary
rzecz. Tamiza ż.
przym. nadtamizański
Wiktionary
dawniej: tam
SJP.pl
organiczny związek chemiczny, lek blokujący estrogen, stosowany głównie w terapii raka sutka; tamoksyfen
SJP.pl
organiczny związek chemiczny, lek blokujący estrogen, stosowany głównie w terapii raka sutka; tamoksifen
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. lek stosowany głównie w leczeniu i zapobieganiu rakowi piersi; selektywny modulator receptorów estrogenowych
Wiktionary
Tamoksyfen (tamoxifen) – organiczny związek chemiczny, należący do selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM), syntetyczny lek o działaniu antyestrogenowym, stosowany głównie w terapii raka sutka.
Wikipedia
(1.1) Działania niepożądane tamoksyfenu mogą obejmować m.in. uderzenia gorąca, zmiany nastroju, bóle stawów, a także ryzyko zakrzepów.
Wiktionary
hamować, wstrzymywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zatamować)
(1.1) utrudniać swobodny ruch (zwykle przemieszczanie) lub działanie
(1.2) powstrzymywać upływ krwi
(1.3) powstrzymywać okazywanie uczuć
Wiktionary
(1.1) Sposobem zaś ode mnie podanym intrata dzisiejsza będzie wiekami nieodmienną i zawsze równie dla Rzeczypospolitej użyteczną, a przecież przemysłu dziedzica nie tamującą.
Wiktionary
rzecz. tamowanie n., tama ż.
Wiktionary
(1.1) blokować, hamować, wstrzymywać, zatrzymywać
(1.2) hamować, wstrzymywać, zatrzymywać
(1.3) tłumić
Wiktionary
przymiotnik od: tama
SJP.pl
miasto w USA
SJP.pl
Tampa – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Floryda, ośrodek administracyjny hrabstwa Hillsborough, położone na zachodnim wybrzeżu półwyspu Floryda, nad zatoką Tampa, nad ujściem rzeki Hillsborough. Jest to trzecie pod względem wielkości miasto na Florydzie, w 2020 roku liczyło 384 959 mieszkańców. Obszar metropolitalny Tampa–St. Petersburg–Clearwater, zamieszkany przez 3 175 275 osób (2020), jest drugą co do wielkości aglomeracją Florydy.
Wikipedia
marka tamponów higienicznych
SJP.pl
urządzenie do ubijania zmielonej kawy w kolbie; ubijak do kawy
SJP.pl
Ta
Wikipedia
miasto w Finlandii
SJP.pl
Ta
Wikipedia
1. zwitek materiału do tamowania krwawień, oczyszczania ran lub wprowadzania leków;
2. opatrunek higieniczny używany przez kobiety w okresie menstruacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kosmet. med. rodzaj opatrunku będący zwitkiem gazy, waty itp. używany do wprowadzania leków do jam ciała lub ran oraz jako materiał opatrunkowy;
(1.2) hig. specjalnie ukształtowany opatrunek ze sznurkiem stosowany wewnętrznie podczas menstruacji;
(1.3) techn. kulka uformowana np. z waty, owinięta cienkim płótnem, flanelą itp., używana do nanoszenia substancji płynnych
Wiktionary
Tampon – zwitek (kłąb) chłonnego materiału (gąbki, waty), zwykle pochodzenia naturalnego (bawełna, wełna, celuloza), używany jako materiał opatrunkowy lub narzędzie do nanoszenia substancji płynnych (np. farb) na podłoże – tzw. tapowanie. Tampony wyposażone w sznureczki (tampony higieniczne) są również używane jako środki higieny osobistej podczas menstruacji.
Wikipedia
IPA: ˈtãmpɔ̃n, AS: tãmpõn
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tamponik
czas. tamponować
Wiktionary
1. wypełnianie jam ciała lub ran tamponami uciskającymi w celu opanowania krwawienia; seton
2. tamponada serca - gromadzenie się w worku osierdziowym, otaczającym mięsień serca, krwi lub płynu w ilości powodującej pogorszenie jego funkcji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Tampondruk – technika druku pośredniego, zaliczana do pochodnych druku wklęsłego, polegająca na nakładaniu farby drukarskiej za pomocą miękkiego gładkiego stempla zwanego tamponem. Za pomocą tamponu o odpowiednim kształcie wykonywany jest nadruk na nierównych i nieregularnych powierzchniach. Przez dobranie odpowiedniej farby możliwe jest drukowanie na podłożach (zwanych kształtkami) takich jak tworzywa sztuczne, guma, szkło, metal itp.
Wikipedia
maszyna drukarska wykorzystywana do tampodruku
SJP.pl
mały tampon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tampon
Wiktionary
rzecz. tampon m.
Wiktionary
1. oczyszczać ranę tamponem, tamować krew, wprowadzać leki za pomocą tamponu;
2. uszczelniać skały przez wypełnianie szczelin wodoszczelnym roztworem cementu
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) ż. lp. od tamten
Wiktionary
Tamta Goduadze ( თამთა გოდუაძე, Τάμτα Γκοντουάτζε; ur. 10 stycznia 1981 w Tbilisi) – gruzińsko-grecka piosenkarka, reprezentantka Cypru w 64. Konkursie Piosenki Eurowizji (2019).
Wikipedia
(1.1) Tamta książka jest bardzo ciekawa.
Wiktionary
zaim. tamten
Wiktionary
forma zaimka.
(1.1) nmos. lm. od tamten
Wiktionary
(1.1) Tamte kobiety są bardzo eleganckie.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) śrpol., także. daw. tamtejszy
Wiktionary
(1.1) W jedney
(1.1) Czas ten nie upłynął mi darmo, bo krom języka francuskiego miałem profesora matematyka, więc i w akademiéj tamtecznéj publicznych lekcyj i dysputacyj nie opuszczałem, ale nade wszystko »stilum privato studio« polerowałem, biorąc pomoc z ustawicznego czytania oratorów i historyków przedniejszych.
(1.1) Poszło za nimi ochotnika i chorągwi lekkich ordynowanych niemało i uchodzących na przeprawie rzeki Ikwy zaskoczywszy, a kilka tysięcy obywatelów tamtecznych
Wiktionary
(1.1) tamtejszy; śrpol., daw., dziś gwara. tameczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) znajdujący się we wcześniej wspomnianym miejscu (w którym rozmówcy się nie znajdują)
(1.2) dotyczący wcześniej wspomnianego miejsca (w którym rozmówcy się nie znajdują)
Wiktionary
(1.1) Kiedy jesteś w Wiedniu, musisz odwiedzić tamtejsze muzeum sztuki.
Wiktionary
IPA: tãmˈtɛjʃɨ, AS: tãmtei ̯šy
Wiktionary
(1.1) śrpol., daw. tamteczny
Wiktionary
znajdujący się tam, a nie tu; bardziej odległy w przestrzeni lub czasie niż ten, który jest bliżej (tu)
SJP.pl
zaimek przymiotny wskazujący
(1.1) obiekt bardziej odległy w przestrzeni lub czasie niż ten, który jest bliżej (tu)
Wiktionary
(1.1) Podaj mi tamten widelec.
(1.1) Tamten egzamin był łatwiejszy od dzisiejszego.
(1.1) Tamtego pamiętnego dnia Krzysztof był bardzo przygnębiony.
Wiktionary
IPA: ˈtãmtɛ̃n, AS: tãmtẽn
Wiktionary
rzecz. tamta ż., tamto n.
Wiktionary
(1.1) inny, ten tam, nie ten, poprzedni
Wiktionary
zaimek przymiotny wskazujący, forma pochodna
(1.1) odnosi się do obiektów lub okoliczności postrzeganych jako dalsze w sensie umiejscowienia lub wystąpienia w czasie; n. lp. od tamten
Wiktionary
(1.1) Należałoby przywołać tamto skojarzenie pani Marioli o gonieniu króliczka.
Wiktionary
zaim. tamten
Wiktionary
dawniej: ówczesny; tamtoczesny
SJP.pl
dawniej: ówczesny; tamtoczasowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. dotyczący czasów, o których była mowa
Wiktionary
(1.1) współcz. ówczesny; daw. tegoczesny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który odbył się/zdarzył się w tamtym (wskazanym wcześniej) roku
Wiktionary
(1.1) Poznaliśmy się w tamtoroczne wakacje, jeździmy do siebie co miesiąc na zmianę.
Wiktionary
IPA: ˌtãmtɔˈrɔt͡ʃnɨ, AS: tãmtoročny
Wiktionary
tamtą drogą, w tamtym kierunku
SJP.pl
zaimek
(1.1) tamtą drogą (daleką od osoby wskazującej)
Wiktionary
(1.1) Jak pójdziesz tamtędy, zaoszczędzisz pięć minut.
Wiktionary
IPA: tãmˈtɛ̃ndɨ, AS: tãmtẽndy
Wiktionary
zaim. tam
partyk. tam
Wiktionary
taniec polinezyjski
SJP.pl
brytyjska rasa świń; tamworth
SJP.pl
[czytaj: tamłorf albo tamłors] brytyjska rasa świń; tamwors
SJP.pl
Tamworth – miasto w środkowej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie Staffordshire, w dystrykcie Tamworth, położone nad rzeką Tame, na północny wschód od Birmingham. W 2001 roku liczyło 71 650 mieszkańców. Rozwinięty przemysł maszynowy, włókienniczy, metalowy oraz spożywczy.
Wikipedia
zaimek wskazujący
(1.1) gwara. tam
Wiktionary
1. zaimek odnoszący się do miejsca, o którym była już mowa wcześniej;
2. w przypisach do tekstów naukowych: we wskazanym bezpośrednio wcześniej źródle; ibidem
SJP.pl
zaimek
(1.1) … odnoszący się do miejsca, o którym była mowa, zob. tam.
Wiktionary
przestarzałe: taniec; tany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. taniec
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) hist. tytuł arystokratyczny w średniowiecznej Anglii, odpowiednik barona
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
(1.1) rzecz. taniec mrz.
frazeologia. iść w tany • pójść w tany
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
(1.1) zobtłum|taniec.
* angielski: (2.1) thegn, thane
* łaciński: (2.1) thainus m., thanus m.
źródła.
== tan (język angielski.) ==
kolor|#D2B48C|tan (2.1)|czcionka=black.
wymowa.
audio|LL-Q1860 (eng)-Vealhurl-tan.wav.
znaczenia.
rzeczownik policzalny
(1.1) opalenizna
rzeczownik niepoliczalny
(2.1) kolor jasnobrązowy
czasownik
(3.1) opalać się
(3.2) garbować (surową skórę)
przymiotnik
(4.1) jasnobrązowy
odmiana.
(1) lp. tsn; lm. tans
(2) lp. tan; blm.
(3) tan, tanned, tanned, tans, tanning
(4) stopn|tanner|tannest.
przykłady.
(1.1) This girl could use some tan, she's so pale. → Ta dziewczyna mogłaby się trochę opalić, jest taka blada.
Wiktionary
IPA: tãn, AS: tãn
Wiktionary
(1.1) rzecz. taniec mrz.
Wiktionary
dawny tytuł szlachecki nadawany właścicielom ziemskim; osoba nosząca ten tytuł
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. żyd. biblia hebrajska składająca się z 24 ksiąg, święta księga judaizmu;
Wiktionary
Tanach ( תנ״ך) – akronim określający Biblię hebrajską, utworzony od początkowych liter trzech części Pisma: Tora („Prawo”), Newiim („Prorocy”), Ketuwim („Pisma”). Tanach jest świętą księgą judaizmu, która powstała z tekstów hebrajskich oraz – w niewielkiej części – aramejskich, pochodzących według różnych ocen z okresu od 1400 [1200] do 400 roku p.n.e. lub według innej koncepcji datacji z okresu od 900/800 do 165 roku p.n.e.
Wikipedia
(1.1) Był to bardzo wartościowy młodzieniec. Istne cacko. Biegły w nauce, doskonały znawca Tanachu. Prawdziwy brylant.
Wiktionary
(1.1) Stary Testament
Wiktionary
ptak z rzędu wróblowatych; tanagra, sierpotek
SJP.pl
1. polichromowana figurka terakotowa przedstawiająca zwykle młodą kobietę, wyrabiana niegdyś w Beocji; figurka tanagryjska, tanagryjka, myrina;
2. ptak z rzędu wróblowatych; tanager, sierpotek
SJP.pl
Ta
Wikipedia
1. starzykowiec tanagrowaty - gatunek ptaka z rodziny kacykowatych;
2. o cechach tanagrowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
Tanagrowate (Thraupidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes), wcześniej klasyfikowana jako podrodzina trznadlowatych (Emberizidae). Do tanagrowatych zaliczanych jest obecnie około 390 gatunków ptaków występujących w strefie tropikalnej i subtropikalnej obu Ameryk – od Meksyku i skrajnego południa USA do Chile i Argentyny.
Wikipedia
1. starzykowiec tanagrowaty - gatunek ptaka z rodziny kacykowatych;
2. o cechach tanagrowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
rodzina ptaków z rzędu wróblowatych
SJP.pl
Tanagry (Thraupinae) – podrodzina ptaków z rodziny tanagrowatych (Thraupidae).
Wikipedia
przymiotnik od: Tanagra (miasto w Grecji)
SJP.pl
nazwa handlowa leku przeciwbiegunkowego, zawierającego taninę z białkiem albuminą
SJP.pl
1. miasto w USA, na Alasce;
2. rzeka w USA, lewy dopływ Jukonu
SJP.pl
Ta
Wikipedia
nagromadzenie różnych gatunków kopalnych i ich szczątków, bez żadnego porządku i związku, zwykle naniesione w jedno miejsce; nekrocenoza, cmentarzysko
SJP.pl
Tanatocenoza – kopalny zespół organizmów obumarłych w jednym miejscu i czasie. Aby powstała tanatocenoza, organizmy ją budujące muszą zginąć gwałtownie, na skutek katastrofy (takiej jak klęska żywiołowa, epidemia). Z tego powodu jej skład przypomina skład biocenozy organizmów żywych, gdyż śmierci uległy wszystkie osobniki lub ich losowa reprezentacja (a nie tylko osobniki stare lub słabe).
Wikipedia
chorobliwy lęk przed śmiercią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lęk przed śmiercią
Wiktionary
osoba wykonująca zawodowo zabiegi kosmetyczne poprawiające wygląd zmarłego przed pogrzebem
SJP.pl
zabiegi kosmetyczne poprawiające wygląd zmarłego przed pogrzebem
SJP.pl
specjalista w zakresie tanatologii
SJP.pl
nauka badająca przyczyny śmierci, zmiany zachodzące w organizmie w procesie umierania i po śmierci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. interdyscyplinarna nauka o śmierci i umieraniu
Wiktionary
Tanatologia (gr. "thánatos", "Tanatos" – śmierć oraz "lógos" – nauka) – dział medycyny sądowej, który zajmuje się tematyką umierania i śmierci, a także zachodzącymi w ich wyniku zjawiskami w organizmie.
Wiedza z zakresu tanatologii jest powszechnie wykorzystywana przez lekarzy z dziedziny medycyny sądowej, między innymi podczas wykonywania sekcji zwłok.
Wikipedia
(1.1) Tanatologia zajmuje się nie tylko biologicznym aspektem śmierci, ale także emocjami towarzyszącymi żałobie.
Wiktionary
przym. tanatologiczny
rzecz. Tanatos mos.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. związany z tanatologią, dotyczący tanatologii
Wiktionary
rzecz. Tanatos mos., tanatologia ż.
Wiktionary
osoba zajmująca się zawodowo odtwarzaniem zniekształconego ciała zmarłego przed pogrzebem
SJP.pl
odtworzenie zniekształconego ciała zmarłego przed pogrzebem
SJP.pl
osoba dokonująca tanatopraksji
SJP.pl
zabezpieczanie ciała zmarłego przed rozkładem i przygotowanie go do pochówku; tanatopraktyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zabieg przygotowujący ciało do pochówku polegający na zabezpieczeniu go przed rozkładem lub na usunięciu zmian pośmiertnych;
Wiktionary
Tanatopraksja (balsamowanie) – zabieg polegający na zabezpieczeniu ciała zmarłego przed rozkładem lub na usunięciu zmian pośmiertnych. Operacja polega na wstrzykiwaniu do tętnic soli eliminujących bakterie odpowiedzialne za procesy gnilne.
Wikipedia
(1.1) Nowoczesne balsamowanie, zwane przez specjalistów tanatopraksją, polega na wpompowaniu w żyły zmarłego chemicznych płynów infuzyjnych i nasycenia ciała środkami chemicznymi. Cały zabieg tanatopraksji trwa 4–5 godzin.
Wiktionary
rzecz. tanatopraktor m., tanatopraktorka ż.
Wiktionary
(1.1) balsamowanie n., balsamacja ż.
Wiktionary
osoba zabezpieczająca ciało zmarłego przed rozkładem i przygotowująca go do pochówku; tanatopraktyk
SJP.pl
osoba zabezpieczająca ciało zmarłego przed rozkładem i przygotowująca go do pochówku; tanatopraktor
SJP.pl
osoba zabezpieczająca ciało zmarłego przed rozkładem i przygotowująca go do pochówku; tanatopraktor
SJP.pl
w mitologii greckiej: bóg i uosobienie śmierci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. bóg i uosobienie śmierci utożsamiany z rzymską Mors;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tanatos uchodził za syna Nyks i bliźniaczego brata Hypnosa.
(1.1) W sztukach plastycznych Tanatos bywa przedstawiany jako uskrzydlony młodzieniec ze zgaszoną i w dół skierowaną pochodnią w ręce.
(1.1) Atrybutem czarnoskrzydłego Tanatosa była zgaszona pochodnia.
Wiktionary
IPA: tãˈnatɔs, AS: tãnatos
Wiktionary
rzecz. tanatoza ż., tanatologia ż., tanatolog m., tanatolożka ż.
przym. Tanatosowy, tanatologiczny
Wiktionary
(1.1) Mors; rzad. Śmierć
Wiktionary
osoba zwiedzająca miejsca powiązane ze śmiercią, np. cmentarze, katastrofy itp.
SJP.pl
zwiedzanie miejsc powiązanych ze śmiercią, np. cmentarzy, katastrof itp.; dark tourism
SJP.pl
reakcja obronna niektórych zwierząt, polegająca na przyjmowaniu w obliczu zagrożenia pozy charakterystycznej dla osobnika martwego, występująca głównie u owadów, np. pająków i niektórych chrząszczy; odruch zamierania
SJP.pl
Ta
Wikipedia
związany ze śmiercią
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wschodni instrument muzyczny; tambur
SJP.pl
Tanbur – arabska nazwa bliskowschodnich instrumentów muzycznych z grupy lutni długoszyjkowych. Tanbury wykorzystywane są współcześnie w muzyce artystycznej i muzyce ludowej, a ich geneza sięga starożytności – na podobnych instrumentach grano w Babilonii i w Egipcie (patrz pandora).
Wikipedia
podrzędny lokal rozrywkowy z miejscem do tańczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pośledni, niskiej kategorii lokal, w którym tańczy się
Wiktionary
(1.1) Poznała go na zabawie w tancbudzie w Podgórzu.
Wiktionary
IPA: tãnd͡zˈbuda, AS: tãnʒbuda
Wiktionary
zdrobnienie od: tancerka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tancerka
(1.2) tancerka-dziecko
Wiktionary
rzecz. tancerka ż.
Wiktionary
→ tancerz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) choreogr. kobieta, której profesją jest taniec
(1.2) kobieta, która potrafi tańczyć
(1.3) sport. łyżwiarka, która uprawia jazdę figurową
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tãnˈt͡sɛrka, AS: tãncerka
Wiktionary
rzecz. taniec m., tańczenie n., tańcowanie n.
:: zdrobn. tancereczka ż.
:: fm. tancerz m.
czas. tańczyć, zatańczyć, tańcować, odtańczyć
przym. taneczny
przysł. tanecznie
Wiktionary
1. mężczyzna tańczący zawodowo;
2. partner w tańcu; danser;
3. pierwszy tancerz - najlepszy tancerz w zespole baletowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) choreogr. osoba, której zawód polega na tańczeniu
(1.2) człowiek, który tańczy
(1.3) sport. zawodnik jazdy figurowej na lodzie
Wiktionary
(1.1) Zatrudniono go jako tancerza w teatrze muzycznym.
(1.2) Na parkiecie roiło się od tancerzy.
Wiktionary
IPA: ˈtãnt͡sɛʃ, AS: tãnceš
Wiktionary
rzecz. taniec
:: fż. tancerka
czas. tańczyć ndk., tańcować ndk., przetańczyć dk., zatańczyć dk., wytańczyć dk.
przym. taneczny
przysł. tanecznie
Wiktionary
(1.2) danser
Wiktionary
przestarzale:
1. nauczyciel tańca;
2. osoba kierująca zespołem tanecznym
SJP.pl
przestarzale:
1. nauczycielka tańca;
2. kobieta kierująca zespołem tanecznym
SJP.pl
→ tandeciarz; tandeciarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna uważana za tandetną, m.in. z powodu kiczowatego ubioru, noszenia przesadnego makijażu, źle dobranego koloru włosów itp.
Wiktionary
(1.1) Gdzie nie spojrzeć, dookoła same tandeciary spalone na solarium i w jakichś kolorowych szmatach z rynku. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: ˌtãndɛˈt͡ɕara, AS: tãndećara
Wiktionary
rzecz. tandeta ż., tandeciarz m., tandetność ż.
przym. tandetny
przysł. tandetnie
Wiktionary
przestarzałe: sklep z tandetą
SJP.pl
1. przestarzałe: dotyczący tandety, tandeciarza;
2. wykonany tandetnie
SJP.pl
1. dawniej: handel tandetą;
2. tandetne wykonanie
SJP.pl
1. pogardliwie: handlarz przemiotami złej jakości;
2. potocznie: osoba lubiąca tandetę;
3. dawniej: handlarz starzyzną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. ten, kto produkuje lub sprzedaje rzeczy złej jakości
(1.2) daw. handlarz starzyzną
Wiktionary
IPA: tãnˈdɛt͡ɕaʃ, AS: tãndećaš
Wiktionary
rzecz. tandeta ż., tandeciara ż., tandetność ż.
przym. tandetny
przysł. tandetnie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. układ kilku współpracujących ze sobą elementów;
2. rower dwuosobowy;
3. zaprzęg koni lub psów;
4. para zawodników występujących w tych samych barwach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. rower dla dwóch osób
(1.2) dwuosobowy zespół zawodników, pracowników, artystów itp.
(1.3) układ w maszynach, pojazdach itp. złożony z dwóch pracujących jednocześnie elementów
Wiktionary
Ta
Wikipedia
IPA: ˈtãndɛ̃m, AS: tãndẽm
Wiktionary
przym. tandemowy
przysł. tandemowo
Wiktionary
1. potocznie: coś lichego, nietrwałego, niedbale wykonanego
2. dawniej: miejsce handlu rzeczami używanymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzecz źle wykonana, słabej jakości
Wiktionary
(1.1) Jesteśmy zalewani bublami i tandetą, będzie jeszcze gorzej.
Wiktionary
IPA: tãnˈdɛta, AS: tãndeta
Wiktionary
rzecz. tandeciara ż., tandeciarz m., tandetność ż.
przym. tandetny
przysł. tandetnie
Wiktionary
(1.1) badziew, barachło, szmelc, szajs, chłam, dziadostwo, bubel
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tandetny
Wiktionary
rzecz. tandeta ż., tandetnik m., tandetność ż., tandeciara ż., tandeciarz mos.
przym. tandetny
Wiktionary
(1.1) byle jak, niechlujnie, niedbale, podle
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tandetnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tandetny
SJP.pl
przestarzałe: handlarz starzyzną; tandeciarz
SJP.pl
kiczowaty, niskiej jakości lub wykonany z niskiej jakości materiałów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o przedmiocie: kiepski, o niskiej wartości, wykonany z materiałów o niskiej jakości
(1.2) pozbawiony wyższych wartości i dobrego smaku; kiczowaty
Wiktionary
(1.1) Mam dosyć domokrążców zachwalających tandetne dywany.
Wiktionary
IPA: tãnˈdɛtnɨ, AS: tãndetny
Wiktionary
rzecz. tandeta ż., tandeciarz m., tandeciara ż., tandetność ż.
przysł. tandetnie
Wiktionary
(1.1-2) kiczowaty
Wiktionary
miasto w Argentynie
SJP.pl
Tandil – miasto w Argentynie, w prowincji Buenos Aires.
Liczba mieszkańców w 2013 roku wynosiła ok. 111 tys.
W mieście rozwinął się przemysł maszynowy oraz samochodowy. W mieście znajduje się port lotniczy Tandil.
Wikipedia
[czytaj: tandur] gliniany piec azjatycki w kształcie dzbana, różnorodny pod względem budowy i przeznaczenia; tandyr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gliniany piec w kształcie beczki;
Wiktionary
Tandoor lub tandyr (hindi "tandūr", "tannūr"; pers. "tanūr"; arab. "tannūr"; tandir; тандыр) – gliniany piec w kształcie dzbana używany w Indiach oraz innych regionach południowej Azji i Azji Środkowej, opalany węglem drzewnym, drewnem lub nawozem, zaś konserwowany liśćmi szpinaku. Temperatura pieczenia przekracza 480°C.
Wikipedia
rzecz. atanor m.
Wiktionary
[czytaj: tanduri] tradycyjna potrawa mięsna kuchni indyjskiej przygotowywana w specjalnym glinianym piecu po uprzednim zamarynowaniu mięsa w jogurcie i przyprawach, np. kurczak tandoori
SJP.pl
Tandoori – kolorowe i wonne potrawy kuchni indyjskiej przygotowywane w glinianym piecu typu tandoor. Przed włożeniem do pieca mięso marynuje się w jogurcie i przyprawach oraz barwi na czerwono kaszmirską chili lub na żółto szafranem. Ponieważ czas pieczenia jest krótki, kolor potrawy pozostaje bardzo intensywny, zaś mięso pieczone bezpośrednio nad gorącym paleniskiem nie wysycha i pozostaje miękkie.
Wikipedia
gliniany piec azjatycki w kształcie dzbana, różnorodny pod względem budowy i przeznaczenia; tandoor
SJP.pl
w starożytnym teatrze greckim i rzymskim: miejsce między sceną a widownią, na którym występował chór; orchestra
SJP.pl
dawniej: tancerka; tańcownica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. choreogr. kobieta, której profesją jest taniec
(1.2) przest. kobieta, która potrafi tańczyć
Wiktionary
(1.2) Rózia, ich wychowanica, jako najlepsza we włości śpiewaczka i tanecznica, będzie tańcom przewodzić.
(1.2) Jak mewy, białe morza tanecznice, / Na maszcie czasem zawisną znużone, / Tak okręt w porcie zarzucił kotwicę.
Wiktionary
rzecz. taniec mrz.
:: fm. tanecznik mos.
przym. taneczny
Wiktionary
(1.1) tancerka, tańcownica
(1.2) tancerka, tańcownica
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób taneczny, tańcząc
Wiktionary
(1.1) Wory pereł dźwięczą po brukach Bagdadu, rumaki tanecznie stąpają po różach, baseny zielonkawe chluszczą, dotknięte przez stopy smagłe, zmąca się młodość.
Wiktionary
rzecz. tańcownica ż., taniec mrz., tancerka ż., tancerz mos., tańczenie n.
czas. tańcować ndk., tańczyć ndk., obtańcować dk., przetańczyć dk., wytańczyć dk., zatańczyć dk.
przym. taneczny
Wiktionary
dawniej: tancerz; tańcownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. choreogr. mężczyzna, którego profesją jest taniec
(1.2) przest. osoba, która potrafi tańczyć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Na Pokuciu był taniec ludowy, zwany arkan. Trzymają się w nim za pas jedno za drugiem, tworząc długi łańcuch pląsaćąsających taneczników.
Wiktionary
rzecz. taniec mrz.
:: fż. tanecznica ż.
przym. taneczny
Wiktionary
(1.1) tancerz, tańcownik
(1.2) tancerz, tańcownik
Wiktionary
dotyczący tańca
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) choreogr. związany z tańcem, dotyczący tańca
Wiktionary
(1.1) Taneczny beat, podlany sosem frywolnego i skocznego jazzu powoduje, iż wystukiwanie rytmu stopą staje się nieuniknione.
Wiktionary
IPA: tãˈnɛt͡ʃnɨ, AS: tãnečny
Wiktionary
rzecz. tańcownik mos., tańcownica ż., tanecznik mos., tanecznica ż., tancerka, tancerz, taneczność, taniec
czas. tańczyć, tańcować, zatańczyć
przysł. tanecznie
Wiktionary
forma poetycka w literaturze japońskiej, utwór nierymowany; uta
SJP.pl
rzeka w południowo-wschodniej Polsce (o długości 113 km), w dorzeczu Wisły
SJP.pl
Tanew – rzeka, prawostronny dopływ Sanu o długości 114,25 km i powierzchni zlewni 2.339 km².
Wikipedia
nastrojowy taniec towarzyski o wolnym tempie, w takcie 2/4 lub 4/4, wywodzący się z Argentyny; utwór muzyczny w takim takcie, przeznaczony do tańca tanga
SJP.pl
Tanga – miasto we wschodniej części Tanzanii, nad Oceanem Indyjskim; stolica regionu Tanga; 246 tys. mieszkańców (2006); przemysł spożywczy, włókienniczy, drzewny; port morski obsługujący ok. 30% obrotów towarowych kraju; wywóz głównie produktów rolnych; port lotniczy Tanga; połączenie kolejowe z Dar es Salaam i Arusza.
Wikipedia
przymiotnik od: Tanganika
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do jeziora Tanganika
Wiktionary
rzecz. Tanganijczyk mos., Tanganijka ż., Tanganika ż.
przym. tanganikański
Wiktionary
(1.1) tanganikański
Wiktionary
mieszkaniec Tanganiki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec (hist. obywatel) Tanganiki
Wiktionary
rzecz. Tanganika ż.
:: fż. Tanganijka ż.
przym. tanganicki, tanganikański, tanganijski
Wiktionary
mieszkanka Tanganiki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka (hist. obywatelka) Tanganiki
Wiktionary
rzecz. Tanganika ż.
:: fm. Tanganijczyk mos.
przym. tanganicki, tanganikański, tanganijski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tanganiką, dotyczący Tanganiki
Wiktionary
rzecz. Tanganika ż., Tanganijczyk mos., Tanganijka ż.
Wiktionary
1. kontynentalna część Tanzanii;
2. jezioro w Afryce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. kontynentalna część Tanzanii, była kolonia Cesarstwa Niemieckiego, a między 1961 a 1964 niepodległe państwo;
(1.2) geogr. adm. planowaćanowana prowincja w Demokratycznej Republice Konga;
(1.3) geogr. jezioro w Afryce Wschodniej w strefie ryftu wschodnioafrykańskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Listę gubernatorów Tanganiki przygotowałem na podstawie dostępnych publikacji.
(1.3) Jezioro Tanganika należy do dorzecza Konga.
Wiktionary
rzecz. Tanganijczyk mos., Tanganijka ż.
przym. tanganicki, tanganikański, tanganijski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do jeziora Tanganika
Wiktionary
(1.1) Czy tanganikańskie nabrzeże jest kamieniste, czy piaszczyste?
Wiktionary
rzecz. Tanganijczyk mos., Tanganika ż., Tanganijka ż.
przym. tanganicki
Wiktionary
(1.1) tanganicki
Wiktionary
rodzaj ptaków z podrodziny tanagr
SJP.pl
chińskie pierożki na parze, zwykle z mięsnym farszem i bulionem
SJP.pl
tangerynka;
1. zimozielone drzewo z rodziny rutowatych, powstałe ze skrzyżowania mandarynki z grejpfrutem;
2. owoc tego drzewa
SJP.pl
jedna z funkcji trygonometrycznych; stosunek długości przyprostokątnej leżącej naprzeciw danego kąta ostrego do długości drugiej przyprostokątnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. funkcja wyrażająca dla argumentów α z przedziału 0 ≤ α < π/2 stosunek długości przyprostokątnej naprzeciw danego kąta do długości przyprostokątnej przyległej do kąta;
Wiktionary
(1.1) Tangens to iloraz sinusa i cosinusa.
Wiktionary
IPA: ˈtãŋɡɛ̃w̃s, AS: tãŋgẽũ̯s
Wiktionary
rzecz. cotangens mrz., tangensoida ż.
Wiktionary
(1.1) symbol. tg
Wiktionary
linia krzywa przedstawiająca zmienność funkcji tangens
SJP.pl
Tangent – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Oregon, w hrabstwie Linn.
Wikipedia
miasto w Maroku
SJP.pl
Tanger ( طنجة, "Ṭanǧa"; marok. arab. "Ṭanža") – miasto w północnym Maroku, port nad Cieśniną Gibraltarską, siedziba administracyjna regionu Tanger-Tetuan-Al-Husajma. W 2024 roku liczyło ok. 1,3 mln mieszkańców.
Od 1971 roku w mieście działa uniwersytet.
Wikipedia
mieszkaniec Tangeru (miasta w Maroku)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tangeru
Wiktionary
rzecz. Tanger mrz.
:: fż. tangerka ż.
przym. tangerski
Wiktionary
mieszkanka Tangeru (miasta w Maroku)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tangeru
Wiktionary
rzecz. Tanger mrz.
:: fm. tangerczyk mos.
przym. tangerski
Wiktionary
przymiotnik od: Tanger (miasto w Maroku)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tangerem, dotyczący Tangeru
Wiktionary
rzecz. Tangier mrz., Tanger mrz., tangerczyk mos., tangerka ż.
Wiktionary
tangela;
1. zimozielone drzewo z rodziny rutowatych, powstałe ze skrzyżowania mandarynki z grejpfrutem;
2. owoc tego drzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północno-zachodnim Maroku w Zatoce Tangerskiej, port nad Cieśniną Gibraltarską;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtãŋʲɟɛr, AS: tãŋʹǵer
Wiktionary
przym. tangerski, tangierski
Wiktionary
(1.1) Tanger
Wiktionary
nastrojowy taniec towarzyski o wolnym tempie, w takcie 2/4 lub 4/4, wywodzący się z Argentyny; utwór muzyczny w takim takcie, przeznaczony do tańca tanga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) choreogr. taniec towarzyski pochodzący z Buenos Aires;
(1.2) muz. forma muzyczna, na której opiera się taniec tango (1.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtãŋɡɔ, AS: tãŋgo
Wiktionary
rodzaj układanki mozaikowej pochodzenia chińskiego
SJP.pl
Tangram – chińska łamigłówka (układanka), znana od ok. 3000 lat. Składa się z siedmiu elementów w postaci figur geometrycznych ("tan"), powstałych przez rozcięcie kwadratu. Są nimi:
Na identycznej idei oparty jest też starogrecki stomachion, zawierający 14 elementów.
Wikipedia
[czytaj: TANKszan] miasto w Chinach; Tangszan
SJP.pl
Tangshan, Tangszan (chiń. 唐山; pinyin "Tángshān") – miasto o statusie prefektury miejskiej w Chinach, we wschodniej części prowincji Hebei, około 145 km na wschód od Pekinu. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 627 819. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 11 022 165 mieszkańców.
Wikipedia
miasto w Chinach; Tangshan
SJP.pl
koczowniczy lud tybetański
SJP.pl
Tanguci – koczowniczy lud pochodzenia tybetańskiego, który przed X wiekiem przeniósł się na zachodnie tereny dzisiejszej prowincji Syczuan. Tanguci posługiwali się własnym językiem, który prawdopodobnie wymarł razem z nimi. Na ziemiach chińskich ulegli sinizacji.
Wikipedia
1. → Tanguci (wymarły lud tybetański);
2. powojnik tangucki - gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) etn. przedstawiciel koczowniczego plemięemienia pochodzenia tybetańskiego
Wiktionary
IPA: ˈtãŋɡut, AS: tãŋgut
Wiktionary
niedrogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający niską cenę, niewymagający dużych nakładów finansowych
(1.2) oferujący towary po niskich cenach
(1.3) niewiele wart
(1.4) daw. niegodny większego szacunku
(1.5) daw. taki, który spuścił z tonu, wycofał się; potulny
Wiktionary
(1.1) Na promie między Danią a Szwecją zawsze można kupić tanie papierosy.
(1.2) Kupiłam podroby w tanim sklepie za rogiem.
Wiktionary
IPA: ˈtãɲi, AS: tãńi
Wiktionary
rzecz. taniocha ż., tanizna ż., taniość ż., taniak mrz.
czas. potanieć, tanieć ndk.
przym. taniutki, taniusieńki, taniuteńki
przysł. tanio
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk toni
Wiktionary
1. potocznie: produkt tani w porównaniu z innymi produktami tego rodzaju; budżetowiec, niskopółkowiec;
2. dawniej: tania jadłodajnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. rzad. tania jadłodajnia
Wiktionary
rzecz. taniość ż., taniocha ż., tanizna ż.
czas. tanieć ndk.
przym. tani
przysł. tanio
Wiktionary
garbnikowy, cierpki, ściągający usta ze względu na obecność tanin
SJP.pl
zespół ruchów skoordynowanych z muzyką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) choreogr. zespół ruchów wykonywany zwykle w rytm muzyki, zazwyczaj w parze z inną osobą, ale także indywidualnie lub w większej grupie osób;
(1.2) określony styl tańca (1.1)
(1.3) zob. taniec godowy.
(1.4) zob. tańce.
(1.5) stpol. wojna, bitwa
Wiktionary
Taniec – układ rytmicznych ruchów ciała, powstających spontanicznie pod wpływem bodźców emocjonalnych lub świadomie wyrażających pewne stany psychiczne, skoordynowanych zazwyczaj ze zrytmizowaną muzyką lub tylko elementem rytmicznym. Ruchy te mają wartość estetyczną i symboliczną, i są w danej kulturze uznawane za taniec przez wykonawców i odbiorców. Tańce mogą być podzielone i opisane ze względu na rodzaj choreografii, rodzaj ruchów lub historyczne pochodzenie.
Wikipedia
(1.2) Moim ulubionym tańcem jest walc.
Wiktionary
IPA: ˈtãɲɛt͡s, AS: tãńec
Wiktionary
rzecz. tańcownik mos., tańcownica ż., tanecznik mos., tanecznica ż., tancerz m., tancerka ż., tan m., tańczenie n., potańcówka ż.
czas. tańczyć, zatańczyć, wytańczyć, przetańczyć, odtańczyć, tańcować
przym. taneczny
przysł. tanecznie
Wiktionary
(1.1) pląs, tan
(1.4) potańcówka
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tanio
SJP.pl
stawać się tańszym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. potanieć lub stanieć)
(1.1) zmieniać swoją cenę na niższą
Wiktionary
(1.1) W zeszłym roku jesienią zboże taniało, teraz drożeje, jak na przednówku.
(1.1) Komputery i inne cyfrowe urządzenia cały czas tanieją, a jednocześnie ich możliwości rosną.
Wiktionary
rzecz. taniak mrz., taniocha ż., taniość ż., tanizna ż.
czas. potanieć dk., stanieć dk.
przym. tani
przysł. tanio
Wiktionary
garbnik występujący w korze dębowej - garbnik z galasówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. naturalny garbnik polifenolowy pochodzenia roślinnego;
Wiktionary
przym. taninowy
Wiktionary
(1.1) E181
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tani; niedrogo, po okazjonalnej/niskiej cenie
Wiktionary
(1.1) (…) rynek pozwalał budować mało, źle i tanio, a potem wynajmować drogo.
(1.1) Backpackerów można poznać po doborze miejsc noclegowych (schroniska, a nie hotele), środków transportu (komunikacja publiczna, a nie transfer), długości wakacji (miesiące) i wielkości budżetu (mały). Backpakerzy jeżdżą do krajów, gdzie jest tanio/biednie. Do najpopularniejszych kierunków należą Azja oraz Ameryka Południowa i Środkowa.
Wiktionary
IPA: ˈtãɲɔ, AS: tãńo
Wiktionary
czas. tanieć ndk., stanieć dk., potanieć dk.
przym. tani, taniutki, taniusieńki, taniuteńki
rzecz. taniocha ż., taniość ż., taniak mrz.
Wiktionary
(1.1) niedrogo
Wiktionary
potocznie: to, co jest tanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Spisz. talerz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tanie; cecha tych, którzy są tani
Wiktionary
przym. tani, taniutki
przysł. tanio
rzecz. taniak mrz.
czas. tanieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. paleont. nazwa systematyczna|Tanystropheus|Meyer|ref=tak., wymarły gad rybożerny o bardzo długiej szyi, żyjący w okresie środkowego triasu
Wiktionary
(1.1) war. tanystrof
Wiktionary
odmiana żelaza meteorycznego zawierająca nikiel; żelazo wstęgowe; tenit
SJP.pl
Ta
Wikipedia
zdrobnienie od: tani; taniusi, taniuśki, taniutki
SJP.pl
zdrobnienie od: tani; taniutki, taniuśki, taniuchny
SJP.pl
zdrobnienie od: taniuśki; taniuteńki
SJP.pl
zdrobnienie od: taniutki; taniusieńki
SJP.pl
zdrobnienie od: tani; taniusi, taniuśki, taniuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: tani
Wiktionary
IPA: tãˈɲutʲci, AS: tãńutʹḱi
Wiktionary
rzecz. taniość
przym. tani, taniusieńki, taniuteńki
przysł. tanio
Wiktionary
zdrobnienie od: tani; taniusi, taniuśki, taniutki
SJP.pl
taniość, tandeta
SJP.pl
[czytaj: TANjuk]
1. miasto w Indonezji;
2. dawna serbska agencja prasowa
SJP.pl
Ta
Wikipedia
przestarzale:
1. duży zbiornik na ciecz lub gaz;
2. czołg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. wojsk. czołg
(1.2) przest. duży zbiornik na ciecz lub gaz
(1.3) grykomp. klasa postaci cechująca się dużą ilością punktów życia oraz odpornością na obrażenia
Wiktionary
(1.1) Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. • (Uciekaj, uciekaj Ryfka!) • „Mama pod gruzami, tata w Majdanku…”
Wiktionary
IPA: tãŋk|tãnk, AS: tãŋk|tãnk
Wiktionary
rzecz. tankietka ż., tankowiec m., tankowóz m., tankofermentor m., tankista m., tankownia ż., tankowanie n., zatankowanie n.
przym. tankowy
czas. tankować ndk., zatankować dk.
Wiktionary
(1.1) czołg
(1.2) cysterna, zbiornik
Wiktionary
forma poetycka w literaturze japońskiej, utwór nierymowany; uta
SJP.pl
Tanka (jap. 短歌 tanka; ‘krótka pieśń’, ‘krótki wiersz’) – jedna z najstarszych form poezji japońskiej (pierwotnie jedna z odmian "waka") powstała około VI wieku. Każda "tanka" składa się z 31 sylab ułożonych w pierwszej części wiersza ("kami no ku") w wersy według schematu 5 + 7 + 5 sylab, a w drugiej części ("shimo no ku") według schematu 7 + 7 sylab. Używa się terminów górna strofa tanki i dolna strofa tanki. Jest jedną z najżywotniejszych form poezji japońskiej, uprawianą również obecnie.
Wikipedia
lekki pojazd pancerny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. mały, lekki czołg najczęściej bez wieży;
Wiktionary
Tankietka – mały, najczęściej bezwieżowy wóz bojowy z dwuosobową załogą. Czasami tankietkami nazywano także małe czołgi z wieżą obrotową.
Tankietki były uzbrojone w 1 lub 2 karabiny maszynowe, rzadziej stosowano działka kaliber 20 mm. Charakteryzowały się masą 1,5 - 3,5 t i niewielkimi wymiarami. Dzięki konstrukcji bezwieżowej wysokość mieściła się w granicach 1,4 m, długość - do 3 m. Prędkość wynosiła ok. 40-45 km/h.
Wikipedia
(1.1) Między Tygrysami, trochę z tyłu, za nimi, jeszcze zakryty dywanami, będzie ten mały czołg, ta mała tankietka – opancerzony wóz amunicyjny.
Wiktionary
rzecz. tank mrz.
Wiktionary
damski strój kąpielowy złożony z koszulki oraz majtek lub szortów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) damski strój plażowy, składający się z fig i topu
Wiktionary
(1.1) Tankini nie zabiera nam wolności, jaką daje dwuczęściowy kostium – koszulkę można np. podwinąć w celu opalenia brzucha czy plecyeców
Wiktionary
IPA: tãŋʲˈcĩɲi, AS: tãŋʹḱĩńi
Wiktionary
kadź do fermentacji piwa; tankofermentor, fermentator, fermentor, kadź fermentacyjna, tank fermentacyjny
SJP.pl
kadź do fermentacji piwa; tankofermentator, fermentator, fermentor, kadź fermentacyjna, tank fermentacyjny
SJP.pl
Ta
Wikipedia
automat do sprzedaży paliwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tankować.
Wiktionary
Tankowanie – uzupełnianie zbiorników pojazdów mechanicznych paliwem i innymi materiałami pędnymi. Odbywa się to przy użyciu odpowiedniego sprzętu zależnego od rodzaju pojazdu, paliwa, czasu napełniania itp.
Wikipedia
czas. tankować ndk.
rzecz. tank mrz.
Wiktionary
1. napełniać zbiorniki materiałami pędnymi, wodą;
2. żartobliwie: pić alkohol
SJP.pl
czasownik
(1.1) mot. lotn. napełniać bak paliwem
(1.2) pot. pić alkohol
Wiktionary
IPA: tãŋˈkɔvat͡ɕ, AS: tãŋkovać
Wiktionary
czas. zatankować
rzecz. tankowanie n., tank mrz., tankowiec mrz.
Wiktionary
statek wyposażony w zbiorniki, używany do przewozu ładunków płynnych; zbiornikowiec, cysternowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zbiornikowiec
Wiktionary
rzecz. tank mrz.
czas. tankować, zatankować
Wiktionary
pomieszczenie, w którym znajdują się zbiorniki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tankiem, dotyczący tanka
Wiktionary
rzecz. tank m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pojazd przewożący paliwo i umożliwiający tankowanie poza stacją paliw
Wiktionary
rzecz. tank mrz.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. stacja benzynowa
Wiktionary
(1.1) Widza, że przi kożdym skrziżowaniu, abo rondzie, stoji jakoś tanksztela, abo jom stawiajom.
Wiktionary
(1.1) zob. stacja benzynowa.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. daw. Stębark
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
chorobliwa potrzeba bycia opalonym, zwykle powiązana z uzależnieniem od solarium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. med. nałóg opalania się, często powiązany z uzależnieniem od solarium;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Pierwszy raz termin „tanoreksja" pojawił się w prasie brytyjskiej w 1996 roku wraz z alarmującymi informacjami na temat wzrastającej liczby osób uzależnionych od opalenizny.
Wiktionary
rzecz. tanorektyk m., tanorektyczka ż.
przym. tanorektyczny
Wiktionary
kobieta z obsesyjną potrzebą bycia opalonym, zwykle uzależniona od solarium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. med. kobieta cierpiąca na tanoreksję
Wiktionary
(1.1) Podobnie jak anorektyczka, która myśli, że jest za gruba, tanorektyczka uważa, że jest za blada. Tymczasem przesadne opalanie prowadzi do nieodwracalnego zniszczenia naskórka.
Wiktionary
rzecz. tanoreksja ż.
:: fm. tanorektyk
przym. tanorektyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. związany z tanoreksją
Wiktionary
rzecz. tanoreksja ż., tanorektyk m., tanorektyczka ż.
Wiktionary
osoba z obsesyjną potrzebą bycia opalonym, zwykle uzależniona od solarium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna cierpiący na tanoreksję
Wiktionary
rzecz. tanoreksja ż.
:: fż. tanorektyczka
przym. tanorektyczny
Wiktionary
Tanowo (niem. "Falkenwalde") – wieś w Polsce w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Police. Jest położona na Równinie Polickiej w Puszczy Wkrzańskiej przy rozwidleniu dróg wojewódzkich nr 114 do Polic (8 km) i dalej przez Trzebież do Nowego Warpna oraz nr 115 do Dobieszczyna (13 km) i Szczecina.
Wikipedia
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 73 i symbolu Ta, kowalny, stalowoszary metal, odporny na działanie kwasów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Ta i liczbie atomowej 73;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma tantal?
Wiktionary
IPA: ˈtãntal, AS: tãntal
Wiktionary
przym. tantalowy
rzecz. Tantal mos.
Wiktionary
(1.1) symbol. Ta
Wiktionary
minerał, złożony tlenek żelaza, manganu, tantalu i niobu; kolumbit; niobit
SJP.pl
Tantalit – rzadki minerał z klasy tlenków.
Wikipedia
w mitologii greckiej: król frygijski, syn Zeusa zdradzający ludziom sekrety bogów; Tantal, Tantalus
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tantalować.
Wiktionary
rzecz. nietantalowanie n.
czas. tantalować ndk.
Wiktionary
pokrywać powłoką tantalową
SJP.pl
przymiotnik od: tantal
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tantalu
Wiktionary
rzecz. tantal m., Tantal mos.
Wiktionary
w mitologii greckiej: król frygijski, syn Zeusa zdradzający ludziom sekrety bogów; Tantal, Tantalos
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
umowna opłata licencyjna za korzystanie z utworów muzycznych (i innych, np. audialnych lub wizualnych) płacona przez użytkownika na rzecz właściciela praw majątkowych do dzieła (twórcy, producenta, Organizacji Zbiorowego Zarządzania)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina owadów z rzędu motyli, niewielkich rozmiarów (do 18 mm długości), o charakterystycznej budowie skrzydeł, z których przednia para jest wąska i wydłużona, tylna szersza i przeważnie krótsza
SJP.pl
Tantnisiowate (Plutellidae) – rodzina małych i średnich motyli z nadrodziny Yponomeutoidea. Jest to rodzina o światowym zasięgu występowania.
Wikipedia
o cechach tantnisiowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
tantniś krzyżowiaczek - motyl z rodziny tantnisiowatych (Plutella masculipennis) będący groźnym szkodnikiem roślin krzyżowych
SJP.pl
określenie wykonawcze (często używane w powiązaniu z innymi, np. non tanto = nie za wiele): tyle, tak wiele
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. religijny tekst łączący w sobie sentencje filozoficzne, powstały w kręgu hinduizmu, buddyzmu, dźinizmu i w mniejszym stopniu innych religii wschodu;
2. nurt religijno-filozoficzny oparty na takich tekstach; tantryzm
SJP.pl
Tantra – rodzaj dzieła, właściwy dla tantryzmu śaktyjskiego, dźinijskiego i buddyjskiego. Tantra to tekst ezoteryczny, może zawierać zarówno opisy doktryny, jak i praktyk tantryzmu.
Wikipedia
kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w II wieku n.e. z tradycji mahajany i pielęgnował ideał bodhisattwy; wadżrajana; mantrajana; buddyzm tantryczny
SJP.pl
przymiotnik od: tantryzm, tantra; charakterystyczny, typowy dla tantryzmu, ogółu tekstów religijno-filozoficznych, powstałych głównie w kręgu hinduizmu, buddyzmu i dźinizmu (np. pogląd tantryczny), związany z nurtem opartym na takich tekstach
SJP.pl
wyznawca tantryzmu, indyjskiego ruchu religijnego
SJP.pl
nurt religijno-filozoficzny oparty na tekstach, powstałych w kręgu hinduizmu, buddyzmu, dźinizmu i w mniejszym stopniu innych religii wschodu; tantra
SJP.pl
Na
Wikipedia
miasto w Chinach; Dandong
SJP.pl
dawny tytuł szlachecki nadawany właścicielom ziemskim; osoba nosząca ten tytuł
SJP.pl
Zjednoczona Republika Tanzanii; państwo w Afryce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. polit. państwo we wschodniej Afryce ze stolicą w Dodoma;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Jacek przyjął obywatelstwo Tanzanii kilka lat temu.
Wiktionary
IPA: tãw̃ˈzãɲja, AS: tãũ̯zãńi ̯a
Wiktionary
rzecz. Tanzańczyk mos., Tanzanka ż., tanzańskość ż.
przym. tanzański
Wiktionary
(1.1) ofic. Zjednoczona Republika Tanzanii
Wiktionary
barwna odmiana zoizytu (minerału z szeregu epidotu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. odmiana zoisytu
Wiktionary
Tanzanit (Tanganit) – przezroczysta, niebieska w odcieniach do fioletowej gemmologiczna odmiana zoisytu. Nieprawidłowo nazywany „szafirem Meru” – pierwsi jego odkrywcy mylnie uznali go za szafir.
Nazwa pochodząca od Tanzanii, gdzie minerał ten został odkryty, została wprowadzona przez firmę jubilerską Tiffany z Nowego Jorku.
Wikipedia
IPA: tãw̃ˈzãɲit, AS: tãũ̯zãńit
Wiktionary
(1.1) tanganit
Wiktionary
obywatelka Tanzanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Tanzanii
Wiktionary
IPA: tãw̃ˈzãŋka, AS: tãũ̯zãŋka
Wiktionary
rzecz. Tanzania ż.
:: fm. Tanzańczyk mos.
przym. tanzański
Wiktionary
obywatel Tanzanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Tanzanii
Wiktionary
(1.1) Czy ludzie w Tanzanii mówią po tanzańsku? Nie, Tanzańczycy komunikują się w suahili.
Wiktionary
IPA: tãw̃ˈzãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: tãũ̯zãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Tanzania ż.
:: fż. Tanzanka ż.
przym. tanzański
Wiktionary
związany z Tanzanią
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Tanzania
Wiktionary
(1.1) - Najbardziej obawiałem się obsługi strony tanzańskiej - mówi Sławomir Bieniek, kierownik wyprawy. - Wcześniej zdarzały się przypadki, że alpinistom brakowało jedzenia i wody.
Wiktionary
IPA: tãw̃ˈzãj̃sʲci, AS: tãũ̯zãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tanzania ż., Tanzańczyk mos., Tanzanka ż.
Wiktionary
okres reform w Turcji w latach 1839-1870, zmierzających do utworzenia nowoczesnego państwa; tanzymat
SJP.pl
Ta
Wikipedia
okres reform w Turcji w latach 1839-1870, zmierzających do utworzenia nowoczesnego państwa; tanzimat
SJP.pl
wieloznaczne, różnie tłumaczone główne pojęcie taoizmu; dao
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) filoz. w taoizmie i ogólnie filozofii chińskiej: naturalna droga, którą podąża wszechświat
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tao, które może być wysłowione, nie jest wiecznym tao.
Wiktionary
IPA: ˈtaɔ, AS: tao
Wiktionary
rzecz. taoizm mrz., taoista mos., taoistka ż.
przym. taoistyczny
przysł. taoistycznie
Wiktionary
(1.1) dao, Tao, Dao
Wiktionary
[czytaj: tiszech] w Irlandii: prezes rady ministrów, premier
SJP.pl
Taoiseach, An Taoiseach (wym. lub, l.mn. "Taoisigh", wym. lub ; dosłownie z irl. – wódz, przywódca) – premier Irlandii.
Wikipedia
zwolennik taoizmu (daoizmu); daoista
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. wyznawca taoizmu
Wiktionary
IPA: ˌtaɔˈjista, AS: taoi ̯ista
Wiktionary
rzecz. taoizm m., daoizm m.
:: fż. taoistka ż.
przym. taoistyczny, daoistyczny
przysł. taoistycznie
Wiktionary
wyznawczyni taoizmu (daoizmu); daoistka
SJP.pl
→ taoizm; daoistyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z taoizmem i taoistami
Wiktionary
(1.1) Używanie Mocy w celu wpływania na świecki wszechświat nieuchronnie korumpuje, więc wszyscy użytkownicy jasnej strony albo stają się drobiazgowymi żandarmami, albo uciekają się do taoistycznej medytacji w poszukiwaniu absolutnej prawdy.
Wiktionary
rzecz. tao n., taoista mos., taoizm mrz.
Wiktionary
chiński kierunek filozoficzno-religijny; przekształcony później w zbiór praktyk magicznych mających zapewnić nieśmiertelność lub długowieczność; daoizm (rzadziej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. rel. tradycyjny chiński system filozoficzny i religijny, podkreślający równowagę, prostotę i życie w harmonii z wszechświatem;
Wiktionary
Taoizm (czasem zapisywany jako "daoizm") – tradycyjny chiński system filozoficzny i religijny. Stworzenie filozofii taoistycznej przypisuje się mędrcowi zwanemu Laozi w VI wieku p.n.e., taoizm religijny powstał w II i III wieku n.e. Za najważniejsze księgi taoizmu uważa się "Daodejing" oraz "Zhuangzi".
Wikipedia
IPA: taˈɔjism̥, AS: taoi ̯ism̦
Wiktionary
rzecz. tao n., taoista m., taoistka ż., daoizm m.
przym. taoistyczny, daoistyczny
przysł. taoistycznie
Wiktionary
cząstka elementarna należąca do grupy leptonów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. nietrwała cząstka elementarna należąca do leptonów, mająca ujemny ładunek elektryczny;
Wiktionary
Taon – cząstka elementarna z grupy leptonów obdarzona ładunkiem ujemnym, średnim czasem życia 3×10−13 sekundy i dużą masą wynoszącą 1777 MeV/c2 = 3,17×10−27 kg (dla porównania 939 MeV/c2 dla protonu i 0,511 MeV/c2 dla elektronu).
Taony zostały odkryte w 1975 roku przez Martina Lewisa Perla.
Wikipedia
przym. taonowy
Wiktionary
miejscowość i gmina we Włoszech
SJP.pl
Taormina (syc. "Taurmina", grec. "Tauromenion", łac. "Tauromenium") – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sycylia, w prowincji Mesyna.
Według danych na rok 2013 gminę zamieszkiwało 11 061 osób, 842,4 os./km².
Wikipedia
przymiotnik od: Taormina (miasto we Włoszech)
SJP.pl
motyw zdobniczy w sztuce chińskiej, mający symbolizować demona odstraszającego złe duchy
SJP.pl
Tāotiè (chiń., 饕餮), Tōtetsu (jap. 饕餮) – nazwa mitologicznego potwora i motywu ornamentacyjnego, charakterystycznego dla chińskich naczyń z brązu z epok Shang i Zhou.
Ozdobne ornamenty (zwane maskami) naczyń ceremonialnych (ofiarnych) najczęściej przedstawiają pysk tego potwora, którego wizerunek miał odstraszać złodziei i tych, którzy zakłócają rytuały.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w obwodzie tiumeńskim Rosji, prawy dopływ Tobołu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tap dens] taniec, podczas którego rytmicznie uderza się o podłogę butami z podkutymi piętami i obcasami; stepowanie, przytup
SJP.pl
przekąska podawana głównie do napojów w barach, zwłaszcza w Hiszpanii, np. oliwki, owoce morza, katalońska kiełbasa
SJP.pl
Tapas (z hiszp. "tapa" – przykrywka, wieczko) – niewielkie przekąski podawane zazwyczaj do napojów w barach Hiszpanii. Mogą być podawane na ciepło lub na zimno i przyjmować różne formy – od prostych przekąsek po bardziej skomplikowane dania. Przyrządza się je z rozmaitych składników: warzyw, mięs, owoców morza, jajek itp. W Kraju Basków tapas nazywane są "pintxos" (od wbitych w przekąski wykałaczek).
Wikipedia
mebel do spania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mebl. rodzaj łóżka w formie skrzyni, w którym część, na której się śpi (materac), stanowi jednocześnie wieko pojemnika na pościel;
Wiktionary
Tapczan – mebel przeznaczony do spania oraz odpoczynku w pozycji leżącej. Składa się z drewnianego pudła, w którym zazwyczaj trzyma się pościel, i materaca, który był położony początkowo na pasach lub sznurach, później na siatce lub sprężynach. Tapczan często był obity tkaniną dekoracyjną.
Wikipedia
(1.1) Na tapczanie siedzi leń, nic nie robi cały dzień.
(1.1) Stał tu podniszczony, przedwojenny kredens, trzydrzwiowa szafa, również wykonana w latach dwudziestych, do tego jeszcze okrągły stół z czterema krzesłami i wyleżany tapczan, który matka Mirka kupiła na raty gdzieś koło roku siedemdziesiątego.
(1.1) Co prawda mężczyzna jeszcze nie spał i nawet nie zamierzał się kłaść, bo rozłożony na tapczanie oglądał film porno
Wiktionary
IPA: ˈtapt͡ʃãn, AS: tapčãn
Wiktionary
rzecz. zdrobn. tapczanik mrz.
przym. tapczanowy
Wiktionary
(1.1) daw. tarczan
Wiktionary
mały tapczan
SJP.pl
zgrubienie od: tapczan
SJP.pl
mebel łączący w sobie cechy tapczanu i półki
SJP.pl
przymiotnik od: tapczan
SJP.pl
potocznie: nożyk z łamanym ostrzem
SJP.pl
pogardliwie: kobieta z dużą ilością makijażu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. obraź. o kobiecie przesadnie stosującej makijaż, szczególnie o nakładającej zbyt grubą warstwę fluidu lub pudru
Wiktionary
(1.1) Większość "tapeciar" wiele by dała, by móc ładnie wyglądać bez makijażu.
Wiktionary
IPA: ˌtapɛˈt͡ɕara, AS: tapećara
Wiktionary
rzecz. tapeta ż.
Wiktionary
1. kobieta trudniąca się wyklejaniem tapetą ścian;
2. przyrząd ułatwiający kładzenie tapety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zawodowo przyklejająca tapety do ścian
Wiktionary
związany z wyklejaniem ścian tapetą
SJP.pl
zajęcie tapeciarza
SJP.pl
osoba trudniąca się wyklejaniem tapetą ścian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zawodowo przyklejająca tapety do ścian
Wiktionary
rzecz. tapeta ż.
Wiktionary
prowansalska pasta ziołowa do przyprawiania potraw; tapenade
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. prowansalska pasta, której głównymi składnikami są oliwki, kapary i oliwa;
Wiktionary
Tapenada – pasta, której głównymi składnikami są oliwki i kapary oraz oliwa. Obok nich, w zależności od wersji, w składzie mogą znaleźć się np. czosnek, bakłażan, anchois i różne przyprawy. Wywodzi się z Prowansji.
Wikipedia
(1.1) Lubię tapenadę z grzankami.
Wiktionary
IPA: ˌtapɛ̃ˈnada, AS: tapẽnada
Wiktionary
rzecz. tapenade n.
Wiktionary
(1.1) tapenade
Wiktionary
prowansalska pasta ziołowa do przyprawiania potraw; tapenada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. prowansalska pasta, której głównymi składnikami są oliwki, kapary i oliwa
Wiktionary
(1.1) Lubię tapenade z grzankami.
Wiktionary
rzecz. tapenada ż.
Wiktionary
(1.1) tapenada
Wiktionary
dawniej:
1. pianista grający w kawiarniach, restauracjach, na zabawach tanecznych lub podczas lekcji tańca;
2. pianista tworzący podkład muzyczny podczas seansu filmu niemego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) film. muz. pianista akompaniujący filmowi lub przygrywający w kawiarni
Wiktionary
Taper – w niemym kinie osoba grająca na pianinie lub organach teatralnych, improwizująca podkład muzyczny do wyświetlanych scen. Samo słowo wywodzi się z języka francuskiego "taper" i oznaczało między innymi: "pisanie na maszynie, stukanie, stukanie w klawisze".
Wikipedia
(1.1) Właściciel restauracji dał znak taperowi i tango urwało się w połowie taktu.
(1.1) I nucąc polkę, od której spocił by się najostatniejszy taper, zaczyna biegać tam i z powrotem po pokoju.
Wiktionary
IPA: ˈtapɛr, AS: taper
Wiktionary
rzecz.
:: fż. taperka ż.
Wiktionary
→ taper
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. muz. pianistka akompaniatorka
Wiktionary
(1.1) Szkoła baletowa zatrudni trzy taperki na pół etatu.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. taper mos.
Wiktionary
przygrywać na fortepianie
SJP.pl
stół nakryty zielonym suknem, przy którym dawniej toczono obrady; dziś tylko w związkach frazeologicznych:
a) być, pojawić się, znaleźć się na tapecie - być omawianym, stać się tematem rozmów, dyskusji;
b) mieć coś na tapecie - właśnie coś omawiać, zajmować się czymś w danej chwili
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. stół, przy którym odbywają się obrady, przykryty suknem, zwykle w kolorze zielonym
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: tapeta
Wiktionary
Tapet – dawniej stół, przy którym odbywały się obrady, przykryty suknem, zwykle w kolorze zielonym.
Dziś głównie w powiedzeniu "być/znaleźć się/mieć coś na tapecie" pochodzącym od niemieckiego "etwas aufs Tapet bringen", przy czym w języku niemieckim "Tapet" nie oznaczał stołu, lecz sukno do jego przykrywania. Czasem spotykana jest też zniekształcona wersja "wziąć coś na tapetę" (zamiast "wziąć coś na tapet"), powstała poprzez mylne skojarzenie ze słowem tapeta.
Wikipedia
IPA: ˈtapɛt, AS: tapet
Wiktionary
1. wzorzysty lub jednobarwny papier (rzadziej tkanina lub tworzywo sztuczne) służący do wyklejania ścian;
2. obraz na wyświetlaczu telefonu komórkowego, na pulpicie monitora komputerowego;
3. potocznie: przesadzony, mocny makijaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. kolorowy lub wzorzysty papier, którym dekoruje się wewnętrzne ściany pomieszczeń;
(1.2) inform. grafika umieszczona jako tło roboczego obszaru pulpitu komputera;
(1.3) slang. przen. nadmierny, zbyt grubo nałożony makijaż
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tapety w pomieszczeniu były brudne, zatłuszczone i częściowo pozdzierane.
(1.2) Jako tapetę na pulpicie mam zdjęcie Hani.
(1.3) Zmyj z twarzy tę tapetę!
Wiktionary
IPA: taˈpɛta, AS: tapeta
Wiktionary
rzecz. tapeciara ż., tapetowanie n., wytapetować n., tapeciarz m., tapeciarstwo n., otapetowanie n., tapetówka ż., tapetownica ż.
:: zdrobn. tapetka ż.
czas. tapetować ndk., wytapetować dk., otapetować dk.
przym. tapetowy, tapeciarski
Wiktionary
(1.2) tło
(1.3) makijaż
Wiktionary
zdrobnienie od: tapeta
SJP.pl
gryziel tapetnik - gatunek pająka z rodziny gryzielowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tapetować.
Wiktionary
rzecz. tapeta ż.
czas. tapetować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytapetować)
(1.1) pokrywać ściany tapetą; kłaść tapetę
(1.2) pokrywać stopniowo warstwą
(1.3) pokrywać dekoracyjnie; obijać coś dla ozdoby
czasownik zwrotny niedokonany tapetować się (dk. wytapetować się)
(2.1) być tapetowanym
(2.2) pot. nakładać makijaż na siebie
Wiktionary
(1.1) W weekend będziemy tapetować pokój dziecięcy.
Wiktionary
rzecz. tapeta ż., tapetowanie n.
Wiktionary
tkanka wyściełająca ścianę woreczków pyłkowych u nasiennych oraz ścianę zarodni paprotników i mszaków
SJP.pl
Tapetum (łac.), tkanka wyściełająca – tkanka roślinna, tworząca warstwę komórek otaczających tkankę zarodnikotwórczą (archespor) w zarodniach wielu paprotników oraz w woreczku pyłkowym roślin nasiennych.
U paprotników pełni funkcję tkanki odżywczej wyścielającej zarodnie. Składa się z dwóch warstw komórek, które rozkładają się w czasie rozwoju zarodników.
Wikipedia
1. wzorzysty lub jednobarwny papier (rzadziej tkanina lub tworzywo sztuczne) służący do wyklejania ścian;
2. obraz na wyświetlaczu telefonu komórkowego, na pulpicie monitora komputerowego;
3. potocznie: przesadzony, mocny makijaż
SJP.pl
rzemieślnik wyściełający materiałem meble lub elementy wyposażenia samochodów; tapisjer (dawniej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. rzem. rzemieślnik zajmujący się wykonywaniem obić, pokrywaniem tkaninami mebli, kanap, foteli samochodowych itp.
Wiktionary
rzecz. tapicerka ż., tapicerstwo n.
przym. tapicerski
Wiktionary
(1.1) daw. tapisjer
Wiktionary
1. to, czym są wyściełane meble lub elementy wyposażenia samochodów;
2. potocznie: tapicerstwo - rzemiosło tapicera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) to, czym usłane są meble lub wyposażenie samochodu
(1.2) pot. tapicerstwo
Wiktionary
(1.2) A jeżeli macie dobre ręce, to do rzemiosła! Rzemiosło, taka tapicerka, stolarka. Rzemieślnik zawsze znajdzie robotę.
Wiktionary
rzecz. tapicer mos., tapicerstwo n.
przym. tapicerski
Wiktionary
(1.1) obicie, pokrycie
Wiktionary
dział fabryki lub warsztat rzemieślniczy, w którym wykonuje się prace tapicerskie
SJP.pl
wyściełać określonym materiałem meble, ściany, drzwi lub elementy wyposażenia samochodów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tapicerstwa lub tapicera
Wiktionary
rzecz. tapicerstwo n., tapicer m., tapicerka ż.
Wiktionary
wyściełanie materiałem mebli lub elementów wyposażenia samochodów
SJP.pl
Tapicerstwo – rodzaj rzemiosła lub dział przemysłu zajmujący się wyścielaniem i obijaniem tkaniną, skórą lub innym materiałem: mebli, siedzeń, wnętrz pojazdów oraz innych wyrobów użytkowych lub dekoracyjnych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Gwardiejsk (obecnie także egzonim wariantowy);
Wiktionary
przym. tapiewski
Wiktionary
(1.1) Gwardiejsk, hist. war. Tapiawa
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tapiewem, dotyczący Tapiewa
Wiktionary
rzecz. Tapiewo n.
Wiktionary
(1.1) gwardiejski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
test umożliwiający ocenę sprawności i prawidłowości wykonywania czynności motorycznych, sprawdzający precyzję, czas reakcji i tempo ruchów
SJP.pl
kasza z bulw manioku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. mąka, białe granulki lub płatki skrobiowe otrzymane z manioku;
Wiktionary
Tapioka, skrobia tapiokowa – produkt skrobiowy otrzymany z manioku. Proces izolacji tapioki jest zbliżony do pozyskiwania skrobi ziemniaczanej i obejmuje: mycie oraz obieranie korzeni, rozdrabnianie, wymywanie skrobi, oddzielenie wody sokowej, oczyszczanie, odwadnianie i suszenie. Występuje w postaci perłowych kulek, płatków i mąki.
Wikipedia
(1.1) Tapioka jako produkt bezglutenowy zalecana jest osobom z celiakią i nietolerancją tego białka.
Wiktionary
przym. tapiokowy
Wiktionary
(1.1) skrobia tapiokowa
Wiktionary
→ tapioka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z tapioki
Wiktionary
rzecz. tapioka ż.
Wiktionary
minerał o składzie tantalitu, należący jednak do układu tetragonalnego
SJP.pl
roślinożerny ssak zamieszkujący dżungle Ameryki Południowej i Azji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Tapirus|Brisson|ref=tak., ssak lasów tropikalnych, o niewielkiej trąbie wykształconej z nosa i wargi;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. utapirowane włosy
Wiktionary
Tapir ("Tapirus") – rodzaj ssaków z rodziny tapirowatych (Tapiridae).
Wikipedia
(1.1) Winne były zwierzęta, i duże i małe, kojot, tapir, szlachar, zaskroniec i gągół.
(2.1) Do lokalu weszła dziewczyna z ogromnym tapirem na głowie.
Wiktionary
IPA: ˈtapʲir, AS: tapʹir
Wiktionary
(1.1)
przym. tapirowy
(2.1)
rzecz. tapirowanie n., utapirowanie n.
czas. tapirować ndk., utapirować dk.
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny tanagrowatych
SJP.pl
zdrobnienie od: tapir
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tapirować.
Wiktionary
czas. tapirować ndk.
Wiktionary
rodzina ssaków roślinożernych z rzędu nieparzystokopytnych, o wydłużonej głowie, mających nos i wargę przekształconą w ruchliwą trąbę, występujących w tropikach Ameryki, na Półwyspie Malajskim i na niektórych wyspach Indonezji; tapiry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Tapiridae|Gray|ref=tak., monotypowa rodzina ssaków kopytnych z rzędu nieparzystokopytnych;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Koniowate, tapirowate i nosorożcowate zaliczamy do nieparzystokopytnych.
Wiktionary
rzecz. tapir mzw.
Wiktionary
o cechach tapirowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
stroszyć włosy, czesząc grzebieniem poszczególne pasma w kierunku do skóry, w celu stworzenia pewnego rodzaju podkładki pod wysoką fryzurę
SJP.pl
wielobarwna, jednostronna tkanina artystyczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. jednostronna tkanina o różnorodnej dekoracji, służącą do dekoracji ścian;
Wiktionary
Tapiseria (z franc. "tapisserie") – ogólna nazwa określająca jednostronną tkaninę o różnorodnej dekoracji: figuralnej (np. ze scenami mitologicznymi, biblijnymi), heraldycznej bądź zwierzęco-roślinnej (tzw. werdiura), służącą do dekoracji ścian. Potocznie termin „tapiseria” stosowany jest wymiennie z nazwami: gobelin i arras.
Wikipedia
(1.1) Tapiserie wykonywano już w starożytnym Egipcie.
Wiktionary
dawniej: rzemieślnik wyściełający materiałem meble lub elementy wyposażenia samochodów; tapicer
SJP.pl
potocznie:
1. nurzać coś w wodzie, błocie;
2. taplać się - brnąć w wodzie lub błocie; pławić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tapnąć.
Wiktionary
(1.1) Czy ktoś może mi wytłumaczyć, dlaczego tak przydatna funkcja jak blokowanie i wybudzanie ekranu podwójnym tapnięciem jest dostępna w tak nielicznych telefonach?
Wiktionary
czas. tapnąć dk.
Wiktionary
dotknąć lekko palcem, zwykle na ekranie dotykowym
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) inform. dotknąć palcem (w odniesieniu do urządzeń dotykowych)
Wiktionary
(1.1) Tapnij, aby dodać inny pilot.
Wiktionary
rzecz. tapnięcie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w syberyjskiej części Rosji, prawy dopływ Sośwy Północnej
Wiktionary
żyjące w wysokich górach Azji zwierzę z rodziny krętorogich, z wyglądu podobne do kozy
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: tara
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przyrząd do prania ręcznego;
2. waga opakowania (brutto - netto)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. hist. deska do prania ręcznego;
(1.2) hand. waga opakowania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Piorąc, energicznie tarła koszulą o blaszaną tarę.
Wiktionary
IPA: ˈtara, AS: tara
Wiktionary
rzecz. tarka ż.
Wiktionary
gatunek ptaka z rodziny chronkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wielki bęben używany przez tureckie pułki janczarskie; baraban;
2. bęben o podłużnym kształcie używany w dawnym wojsku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. muz. wojsk. walcowaty bęben używany przez wojsko;
Wiktionary
Taraban lub tułumbas (tur. "daraban") – duży, podłużny bęben kapeli janczarskich, używany także w dawnym wojsku polskim.
Tarabanów używano do nadawaniu taktu w marszu oraz w bitwach do przekazywania rozkazów. Takie zastosowanie miało miejsce m.in. w bitwie pod Carrhae. Taraban jest wspomniany w czwartej zwrotce polskiego hymnu:
Wikipedia
(1.1) Zaś co pewien czas maszerowały przez Rynek bojowe kolumny wojsk, wychodzących w pole przy grzmiącej muzyce trąb, piszczałek, suchym warkocie tarabanów i wrzasku pauprów i pospólstwa, wieszającego się po bokach.
(1.1) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany.
Wiktionary
IPA: taˈrabãn, AS: tarabãn
Wiktionary
rzecz. tarabanik mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od taraban
Wiktionary
rzecz. taraban m.
Wiktionary
1. bić w taraban, bębnić;
2. potocznie: uderzać w coś mocno, gwałtownie; walić, łomotać;
3. potocznie: dźwigać coś ciężkiego;
4. tarabanić się - potocznie:
a) poruszać się niezdarnie, z trudem;
b) wchodzić na coś niezgrabnie, z trudem; wtarabaniać się, gramolić się
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
bryczka, zwykle dwukołowa, bez resorów, używana w XVIII wieku; taradejka, taratajka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. niewielki, czterokołowy, odkryty pojazd konny o prostej konstrukcji, zwykle bez resorów, używany w Polsce w XVIII wieku;
(1.2) przest. żart. osoba gadatliwa
Wiktionary
Taradajka (taradejka, taratajka) (od ukr. тарадайка, ros. таратайка) – lekka, odkryta, nieresorowana bryczka, na ogół dwukołowa, powożona najczęściej w zaprzęgu jednokonnym, używana na ziemiach polskich w XVIII wieku.
Była niewielkim pojazdem o prostej konstrukcji, który Gloger uważa za rodzaj zwykłej małej bryczki lub kolaski, jaka pojawiła się w Polsce w XVIII wieku. Później używana często jako podręczny wózek czterokołowy, w zaprzęgu dwukonnym.
Wikipedia
IPA: ˌtaraˈdajka, AS: taradai ̯ka
Wiktionary
(1.1) taradejka
(1.2) klekotka, trajkotka
Wiktionary
bryczka, zwykle dwukołowa, bez resorów, używana w XVIII wieku; taradajka, taratajka
SJP.pl
lud zamieszkujący stan Chihuahua w Meksyku
SJP.pl
Tarahumara, Rarámuri – lud zamieszkujący stan Chihuahua w Meksyku, posługujący się językiem tarahumara z rodziny uto-azteckiej. Ich liczebność wynosi około 70 tysięcy osób. Słyną z niezwykłej wytrzymałości w biegu, którą wykorzystują w tzw. polowaniu uporczywym. Stąd pochodzi nazwa ludu – "Rarámuri", która dosłownie znaczy „biegacze”. Biegi stanowią także element tradycyjnych zawodów sportowych.
Wikipedia
gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych; kot cętkowany, kotek cętkowany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Prionailurus viverrinus|ref=tak., kotek cętkowany
Wiktionary
(1.1) Na terytorium taraja zawsze znajdują się jakieś cieki lub akweny.
(1.1) Taraje mają na ogonie czarne pierścienie.
Wiktionary
(1.1) kotek cętkowany
Wiktionary
reg.: karaluch
SJP.pl
Tarakan – miasto w Indonezji na wyspie Tarakan w prowincji Borneo Północne; powierzchnia 250,8 km²; ludność 147 030 (VI 2005); gęstość zaludnienia 586,2 osób/1 km².
Ośrodek wydobycia ropy naftowej; port wywozowy tego surowca; port lotniczy "Juwata Airport".
Wikipedia
zakąska w postaci kremowej pasty rybnej z ikry zmieszanej z namoczoną bułką lub gotowanymi ziemniakami, cebulą i koperkiem; taramosalata
SJP.pl
zakąska w postaci kremowej pasty rybnej z ikry zmieszanej z namoczoną bułką lub gotowanymi ziemniakami, cebulą i koperkiem; taramasalata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pasta z ikry, tradycyjna grecka potrawa wielkopostna;
Wiktionary
Taramosalata (ngr. ταραμοσαλάτα) – popularna grecka pasta z ikry, często podawana jako przystawka.
Jest też daniem tradycyjnie postnym przygotowywanym na tzw. Czysty Poniedziałek, czyli pierwszy dzień Wielkiego Postu; podawana wtedy do lagany (wielkich placków chlebowych wypiekanych na ten dzień).
Wikipedia
(1.1) W pierwszy dzień Wielkiego Postu, Grecy spożywają taramosalatę i laganę.
(1.1) Kiedy jest okazja do świętowania, jak zdanie egzaminu czy ukończenie eseju, schodzą, żeby zjeść musakę, okrę, taramosalatę, łatę jagnięcą czy ośmiornicę przy drewnianych, lakierowanych stołach, które wyglądają, jakby przyniesiono je tu prosto ze starego żaglowca.
Wiktionary
IPA: ˌtarãmɔsaˈlata, AS: tarãmosalata
Wiktionary
1. belka zakończona żelazną głowicą służąca dawniej do burzenia bram i murów;
2. zaostrzona belka wystająca z dziobu okrętu albo ostro zakończony, wydłużony dziób, służące dawniej np. do przebijania burt wrogich okrętów;
3. potocznie: rozpędzony duży przedmiot uderzający w coś i niszczący to
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. wojsk. machina oblężnicza z ciężką kłodą do kruszenia murów i rozbijania bram;
(1.2) hist. żegl. element konstrukcji okrętu, służący do zatapiania okrętów wroga przez uderzenie dziobem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. taranowanie n., staranowanie n., taranik mrz.
czas. taranować ndk., staranować dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
taraniec paskowany - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od taran
Wiktionary
rzecz. taran m.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. staranować)
(1.1) hist. wojsk. żegl. rozbijać, niszczyć lub wyważać coś przy użyciu taranu
(1.2) hist. wojsk. żegl. uderzyć własnym pojazdem, okrętem albo samolotem obiekt wroga w celu jego uszkodzenia albo zniszczenia;
(1.3) najeżdżać lub uderzać w przeszkodę
(1.4) pot. z impetem w coś lub kogoś wjechać popychając go
Wiktionary
(1.2) Duże straty czołgów T-34 wynikały również z kompromitujących decyzji dowództwa ruskich tankistów, np. aby, w razie braku amunicji czołgowej, taranować ciężki sprzęt niemiecki.
(1.3) Uderzony z boku pojazd odwrócił się o 180 stopni i taranując znak drogowy oraz przydrożne metalowe słupki wylądował na poboczu, naprzeciwko pobliskiego sklepu spożywczego.
(1.4) Ten gwałtownie zjechał na lewy pas jezdni i ruszył w kierunku Zabrza, taranując policjanta.
Wiktionary
rzecz. taran mrz.
Wiktionary
(1.2) taran
(1.3) najeżdżać
(1.4) tratować
Wiktionary
koń lub pies o maści białej w gniade, kare lub kasztanowate plamy
SJP.pl
dawny powóz o nadwoziu w kształcie pudła osadzonego na drążkach zamiast resorów
SJP.pl
Tarantas (ros. "тарантас") – podróżny czterokołowy pojazd zaprzęgowy wywodzący się z Rosji, rodzaj bryczki. Tarantas zaprzęgany był w jednego lub dwa konie.
Wydłużone pudło tego pojazdu, w tylnej części kryte półokrągłą, brezentową budą, osadzone było na długich (kilkumetrowych), elastycznych drągach pełniących rolę resorów. Uważany był za wygodny pojazd podróżny, ponieważ mieścił miejsca leżące i siedzące.
Wikipedia
tarantella;
1. neapolitański taniec ludowy o bardzo szybkim tempie, w takcie 6/8 lub 3/8;
2. muzyka do tego tańca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) choreogr. folk. tradycyjny taniec neapolitański
(1.2) muz. folk. muzyka towarzysząca taranteli (1.1)
Wiktionary
Tarantela (wł. "tarantella") – włoski taniec ludowy, z Neapolu.
Charakteryzuje się ściśle ustaloną rytmiką, opartą na jednostajnym pochodzie drobnych wartości rytmicznych; tempo szybkie, najczęściej w metrum 6/8, jednak zdarzają się także wykonania w metrum 3/8.
Wikipedia
tarantela;
1. neapolitański taniec ludowy o bardzo szybkim tempie, w takcie 6/8 lub 3/8;
2. muzyka do tego tańca
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z twórczością Quentina Tarantina
Wiktionary
o maści konia: biały z niewielkimi plamami
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) hipol. o koniu: biały w plamaamy gniade, kare lub kasztanowate
Wiktionary
rzecz. tarant m.
Wiktionary
1. duży pająk z rodziny pogońców, którego jad zagraża życiu owadów i małych ptaków, wywołuje u ludzi stany zapalne; występuje w kilku gatunkach, m.in. w południowych Włoszech i na obszarach stepowych wschodniej Azji i Europy; jej ukąszenie nie musi prowadzić do śmierci;
2. dawne narzędzie tortur służące do wyrywania kobietom piersi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Lycosa tarantula|ref=tak., drapieżny gatunek pająka;
Wiktionary
Tarantula – zwyczajowa nazwa nadawana kilku południowo- i środkowoeuropejskim rodzajom dużych pająków z rodziny pogońcowatych – "Hogna", "Lycosa" i "Geolycosa".
Zwyczajowo w kilku językach, m.in. w polskim, mianem „tarantuli” nazywa się niesłusznie wiele większych gatunków pająków, zwłaszcza ptaszników. Jednak w języku angielskim również oficjalnie nazwy wielu ptaszników zawierają słowo „tarantula”.
Wikipedia
(1.1) Anastazy hoduje tarantule i skorpiony.
Wiktionary
IPA: ˌtarãnˈtula, AS: tarãntula
Wiktionary
zbytnie uwielbienie tańca
SJP.pl
Ta
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. zob. tarapaty.
Wiktionary
rzecz. tarapaty nmos.
Wiktionary
potocznie: trudne, przykre sytuacje, niemiłe przygody; kłopoty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. przykre lub niemiłe sytuacje
Wiktionary
Tarapaty – polski film familijno-przygodowy z 2017 roku w reżyserii Marty Karwowskiej, wyprodukowany przez Koi Studio.
Film został zakwalifikowany do konkursu Inne Spojrzenie na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
Zdjęcia do filmu powstawały w Warszawie i okolicach.
Wikipedia
(1.1) Zuza wpadła w niezłe tarapaty.
Wiktionary
rzecz. tarapata ż.
Wiktionary
(1.1) opały
Wiktionary
powierzchnia umieszczona na wysokości parteru, piętra lub na dachu, czasami zadaszona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. otwarta przestrzeń użytkowa budynku;
(1.2) geol. podcięty i wyrównany teren na stoku góry lub wzniesienia
(1.3) daw. grobla
(1.4) stpol. gruz, żwir
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po chwili stał już przy tarasie, z którego kilka schodów prowadziło na trawnik ozdobiony paroma równo przyciętymi iglakami.
Wiktionary
IPA: ˈtaras, AS: taras
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tarasik m.
przym. tarasowy
przysł. tarasowo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: taras
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
regionalnie: zgniatać coś, przechodząc lub przebiegając po czymś; deptać
SJP.pl
Taraskowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Piątnica. W latach 1973–1995 w gminie Wizna.
Przez miejscowość przepływa niewielka rzeka Łojewek, dopływ Narwi.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Olszynach.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zastawianie drogi, przejścia, przejazdu
Wiktionary
rzecz. nietarasowanie n., zatarasowanie n., taras m.
czas. tarasować ndk., zatarasować dk.
Wiktionary
(1.1) blokowanie, barykadowanie
Wiktionary
przypominający taras
SJP.pl
blokować przejście lub przejazd w danym miejscu; zatarasowywać
SJP.pl
czasownik
(1.1) blokować możliwość przejścia lub przejazdu stojąc lub stawiając coś na drodze
Wiktionary
(1.1) Ciężarówka leży na boku jak upolowany mamut. Tarasuje całe dwa pasma.
Wiktionary
IPA: ˌtaraˈsɔvat͡ɕ, AS: tarasovać
Wiktionary
rzecz. tarasowanie n.
czas. zatarasować, zatarasowywać
Wiktionary
→ taras
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest ułożony w formę tarasu
(1.2) związany z tarasem, dotyczący tarasu
Wiktionary
rzecz. taras m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. pot. wariant ortografii języka białoruskiego, oficjalny do reformy w 1933 r., a potem funkcjonujący jako alternatywa dla nowego systemu;
(1.2) jęz. pot. taraszkiewica (1.1) wraz z niektórymi aspektami gramatyki i leksyki różniącymi się od standardu
Wiktionary
Taraszkiewica, klasyczny wariant ( тарашкевіца, "taraškievica"; клясычны правапіс, "klasyčny pravapis") – potoczna nazwa jednego z wariantów ortografii języka białoruskiego, opierającego się na regułach stosowanych przed reformą językową z 1933 roku i będącego systemem alternatywnym w stosunku do ortografii oficjalnej. W szerszym rozumieniu nazwa "taraszkiewica" dotyczy również pewnych różnic w gramatyce i leksyce (w stosunku do oficjalnych norm językowych).
Wikipedia
(1.1) Normy pisowni stosowane w taraszkiewicy ściślej niż w oficjalnej ortografii związane są z zasadą fonetyczną (…).
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
bryczka, zwykle dwukołowa, bez resorów, używana w XVIII wieku; taradejka, taradajka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. chłodnik ogórkowy, zupa kuchni bułgarskiej
Wiktionary
dawniej: rodzaj krótkiej kapoty męskiej, ozdobionej naszywkami ze sznura (szamerunkiem), noszonej w dawnej Polsce na przełomie XVIII i XIX wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. kraw. rodzaj krótkiej męskiej kapoty sięgającej do kolan i obszytej szamerunkiem
Wiktionary
(1.1) Miał na sobie krótko, z huzarska zrobioną taratatkę, spodnie obcisłe i buty gospodarsko-myśliwskie.
(1.1) I kazał sobie szyć bardzo bogato sznurami i pętlicami ozdobną taratatkę z jakimiś figlami.
Wiktionary
bułgarska zupa jogurtowo-ogórkowa z dodatkiem oliwy, czosnku oraz orzechów włoskich
SJP.pl
Tarator ogórkowy (bułg. "таратор" [tara’tor] "с краставици") – rodzaj zupy-chłodnika; danie charakterystyczne dla kuchni bułgarskiej.
Wikipedia
atol na Oceanie Spokojnym, w państwie Kiribati
SJP.pl
Ta
Wikipedia
rodzaj prymitywnej armaty, używanej w średniowieczu do obrony zamków
SJP.pl
Taraśnica (staropol. od czes. "tarasnice") – średniowieczne lekkie długolufowe działo, przeznaczone do prowadzenia ognia bezpośredniego.
W XV w. stosowali je czescy husyci, znane było wówczas i w Polsce. Nazwa pochodzi od ruchomej drewnianej zasłony ("taras") umieszczanej jako przegroda w lukach pomiędzy wozami szyku taborowego. W późniejszym czasie używano go (podobnie jak hakownic) w obronie murów i innych umocnień stałych.
Wikipedia
czerwona czapka filcowa, noszona głównie przez muzułmanów zamieszkujących strefę śródziemnomorską
SJP.pl
Tarchalice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wołów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.
Wikipedia
Tarchalin (pol. hist. Tarchalino) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie rawickim, w gminie Bojanowo.
Wikipedia
dzielnica w Warszawie
SJP.pl
Tarchomin – osiedle i obszar MSI znajdujący się w północnej części Warszawy, w dzielnicy Białołęka.
Wikipedia
związany z Tarchominem, dotyczący Tarchomina
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tarchominem, dotyczący Tarchomina
Wiktionary
rzecz. Tarchomin m.
Wiktionary
produkt drzewny powstały w tartaku w wyniku wstępnej obróbki drzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) deski powstałe na skutek przecięcia gałęzi lub pnia piłą
Wiktionary
Tarcica – asortyment drzewny powstały w wyniku przetarcia drewna okrągłego w sposób indywidualny bądź grupowy (decyduje liczba równocześnie pracujących pił) na pilarkach: ramowych (trakach), taśmowych bądź tarczowych. Ze względu na stopień obróbki tarcice dzielą się na:
Wikipedia
rzecz. natarcie n.
czas. trzeć
Wiktionary
zdrobnienie od: tarcica
SJP.pl
1. fizyka: zjawiska fizyczne towarzyszące przemieszczaniu się względem siebie dwóch ciał fizycznych lub elementów tego samego ciała;
2. technologia obróbki drewna polegająca na przerabianiu drewna okrągłego na tarcicę przy użyciu traka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|trzeć.
(1.2) fiz. rozpraszanie energii wskutek dotykania się dwóch ciał podczas ich względnego ruchu
(1.3) zwykle w liczbie mnogiej: sprzeczki, niesnaski, nieporozumienia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtarʲt͡ɕɛ, AS: tarʹće
Wiktionary
czas. trzeć, potrzeć
rzecz. natarcie n., ucieranie n., zacierka ż.
Wiktionary
obrabiarka do przepiłowywania drewna
SJP.pl
1. obronna część uzbrojenia, używana przez piechotę i jazdę od czasów starożytnych do czasu wprowadzenia broni palnej, o różnych kształtach i rozmiarach;
2. tablica z koncentrycznymi kręgami, służąca jako cel do strzelania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. obronna część uzbrojenia
(1.2) herald. element herbu w kształcie tarczy (1.1)
(1.3) tektura lub tablica z narysowanymi koncentrycznymi okręgami przeznaczona do zawieszenia na strzelnicy (sportowej/wojskowej / policyjnej) jako cel do ostrzelania
(1.4) cyferblat, część zegara / zegarka
(1.5) mała plakietka/naszywka w kształcie tarczy (1.1-2) noszona na ubraniu w celu identyfikacji, określenia przynależności
(1.6) geol. rozległy, zazwyczaj lekko wypukły i mający tendencje do podnoszenia się, obszar skał krystalicznych
(1.7) wojsk. zob. tarcza antyrakietowa.
(1.8) kolej. urządzenie sygnalizacyjne stosowane w ruchu kolejowym; zob. tarcza ostrzegawcza.
(1.9) część telefonu służąca do wybierania numeru telefonu w telefonach starszej generacji; zob. tarcza numerowa.
(1.10) mech. część hamulca tarczowego najczęściej wykonane ze stali; zob. tarcza hamulcowa.
(1.11) mech. część sprzęgła; zob. tarcza sprzęgła.
(1.12) mech. część sprzęgła; zob. tarcza dociskowa.
(1.13) mech. lotn. element sterujący wirnika w śmigłowcu; zob. tarcza sterująca.
(1.14) ściernica, narzędzie ścierne; zob. tarcza szlifierska.
(1.15) element konstrukcyjny, którego grubość jest mała w porównaniu do długości i szerokości, obciążony prostopadle do mniejszego wymiaru
(1.16) med. część pochwowa szyjki macicy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tarcze hoplitów nazywały się hoplonami.
(1.2) Na niebieskiej tarczy herbu znajdował się żółty półksiężyc i gwiazda.
(1.3) Łucznik umieścił wszystkie strzały w tarczy.
(1.4) Po upadku tarcza zegara pękła.
(1.5) Zgubiłem gdzieś moją szkolną tarczę.
(1.15) Stropy pracują jako tarcze, przenosząc obciążenie poziome od wiatru na trzony i ściany budynku.
Wiktionary
IPA: ˈtart͡ʃa, AS: tarča
Wiktionary
rzecz. tarczownik m., tarczówka ż.
:: zdrobn. tarczka ż.
przym. tarczowaty, tarczowy
Wiktionary
skorupiak wodny, pasożyt ryb i kijanek; splewka
SJP.pl
rząd lub podgromada skorupiaków z gromady Maxillopoda, pasożytujących na rybach, rzadziej na płazach; tarcznice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. w botanice: część zarodka nasienia, która przylega do bielma i spełnia w czasie kiełkowania ziarna istotne funkcje fizjologiczne;
2. w ogrodnictwie: kawałek kory ścięty razem z pączkiem z drzewa szlachetnego w celu przeszczepienia go na pęd dziczki;
3. w zoologii: niewielkiej grubości płytka kostna rogowa albo szeregi nachodzących na siebie płytek, które pokrywają ciało niektórych zwierząt;
4. w zoologii: tarczka zarodkowa - skupienie na powierzchni żółtka jaj komórek bogatych w żółtko, z których rozwija się zarobek;
5. w medycynie: tarczka woszczynowa - suchy, żółty strup, występujący przy chorobie skóry zwanej strupniem woszczynowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od tarcza
(1.2) mała tarcza
(1.3) zool. element pancerzyka owadów, wchodzący w skład grzbietowej części tułowia;
(1.4) anat. spłaszczony twór stanowiący szkielet powieki i główny element osłony oka;
(1.5) spłaszczona osłona rękojeści szpady;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. tarcza ż., tarcznik m., tarczówka ż., tarczyca ż., tarczowanie n.
czas. tarczować ndk.
przym. tarczowy, tarczkowy, tarczycowy
Wiktionary
podgromada drobnych mięczaków morskich z gromady bezpłytkowców
SJP.pl
mający kształt małej tarczy
SJP.pl
rząd lub podgromada skorupiaków z gromady Maxillopoda, pasożytujących na rybach, rzadziej na płazach; tarczennice
SJP.pl
owad z grupy czerwców, szkodnik domowych roślin doniczkowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina owadów z rzędu pluskwiaków obejmująca około 2650 gatunków; tarcznikowate
SJP.pl
rodzina owadów z rzędu pluskwiaków obejmująca około 2650 gatunków; tarczniki
SJP.pl
Tarcznikowate, tarczniki (Diaspididae) – rodzina owadów z rzędu pluskwiaków licząca około 2650 gatunków, w większości szkodników roślin uprawnych. Tarcznikowate pochodzą z Eurazji i Afryki Północnej, ale obecnie zostały zawleczone także na pozostałe kontynenty. Wiele z gatunków należących do rodziny ma duże znaczenie gospodarcze jako szkodniki roślin ozdobnych i szklarniowych.
Wikipedia
o cechach tarcznikowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
środowiskowo: urządzenie do transportu tarcz strzelniczych, używane na strzelnicach
SJP.pl
jedna z podgromad płazów
SJP.pl
przypominający kształtem tarczę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający kształtem tarczę
Wiktionary
rzecz. tarcza ż.
przym. tarczowy
przysł. tarczowato
Wiktionary
wymarła gromada ryb, do której zalicza się zwierzęta żyjące w paleozoiku od syluru do dolnego karbonu; plakodermy, potocznie zwane rybami pancernymi
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przedstawiciel gromady kręgowców należących do żuchwowców
SJP.pl
rodzina porostów
SJP.pl
Tarczownicowate ("Parmeliaceae" Zenker) – rodzina grzybów z rzędu misecznicowatych ("Lecanorales").
Wikipedia
o cechach tarczownicowatych (rodzina porostów)
SJP.pl
SJP.pl
Tarczowniczka (staronord. "skjaldmær",) – postać wojowniczki ze skandynawskiego folkloru i mitologii nordyckiej, być może także z prawdziwej historii. Kobiety-wojowniczki często pojawiały się w sagach, np. w "Sadze o Herwarach" i "Gesta Danorum", jak również w opowieściach innych ludów germańskich – Gotów, Cymbrów i Markomanów. Na podaniach o tarczowniczkach oparte mogą być mityczne walkirie. Według współczesnych badaczy tarczowniczki mogły istnieć naprawdę.
Wikipedia
dawniej: żołnierz pieszy uzbrojony w tarczę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. hist. we wczesnej monarchii piastowskiej: podstawowy żołnierz piechoty, uzbrojony we włócznię, topór oraz tarczę
(1.2) wojsk. hist. piechur osłaniający swą tarczą innych żołnierzy
(1.3) daw. rzemieślnik, wyrabiający tarcze
Wiktionary
Tarczownik – średniowieczny żołnierz, którego głównym zadaniem było osłanianie innych żołnierzy[] (np. łuczników, kuszników) przed atakiem wroga za pomocą dużej tarczy.
We wczesnośredniowiecznej Polsce: podstawowa jednostka wojskowa, piechota słowiańska.
Słowiańscy tarczownicy wyposażeni byli we włócznie, topory oraz tarcze.
Wikipedia
rzecz. tarcza ż.
przym. tarczowy
Wiktionary
(1.1-3) war. tarcznik
Wiktionary
→ tarcza
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tarczą, dotyczący tarczy
Wiktionary
(1.1) Rak rdzeniasty ma dobre rokowanie jeśli ogranicza się do gruczołu tarczowego, a jeśli pojawią się przerzuty poza gruczołem tarczowym, to rokowanie jest gorsze.
Wiktionary
rzecz. tarcza ż., tarczka ż., tarcznik mos., tarczownik mos.
przym. tarczowaty
Wiktionary
gruczoł dokrewny znajdujący się w przedniej części szyi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. gruczoł kręgowców, wydzielający hormony mające ważną rolę w regulowaniu przemiany materii;
(1.2) bot. roślina z rodziny jasnotowatych;
Wiktionary
Tarczyca, gruczoł tarczowy ( glandula thyroidea) – nieparzysty gruczoł wydzielania wewnętrznego występujący u kręgowców. Wytwarza hormony trójjodotyroninę (T3), tyroksynę (T4) i kalcytoninę, wpływając na metabolizm i gospodarkę wapniowo-fosforową organizmu.
Wikipedia
(1.1) Jod gromadzi się w tarczycy, gdzie jest wykorzystywany do produkcji hormonów regulujących przemiany metaboliczne w organizmie. Niedobór jodu w pożywieniu przyczynia się do niedoczynności tarczycy.
Wiktionary
przym. tarczycowy
rzecz. tarczka ż.
Wiktionary
→ tarczyca
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. dotyczący tarczycy
(1.2) anat. wytwarzany przez tarczycę
Wiktionary
rzecz. tarczka ż., tarczyca ż.
Wiktionary
owad z rodziny czerwców, groźny szkodnik drzew owocowych; tarcznik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
o cechach tarczykowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
o cechach tarczykowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Tarczyn – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tarczyn. Do 1954 siedziba wiejskiej gminy Komorniki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego. Był miastem duchownym.
Wikipedia
(1.1) Otrzymaliśmy informację, że w przetwórni owocowej w Tarczynie wystąpiła przerwa w dostawie prądu.
Wiktionary
IPA: ˈtart͡ʃɨ̃n, AS: tarčỹn
Wiktionary
rzecz. tarczynianin m., tarczynianka ż.
przym. tarczyński
Wiktionary
mieszkaniec Tarczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tarczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Tarczyn
SJP.pl
Tarczyński, Tarczyńska – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ponad 2500 osób.
Wikipedia
1. owad z rzędu pluskwiaków żywiący się sokami drzew;
2. obrabiarka do drewna; pilarka tarczowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. owad z rzędu pluskwiaków żywiący się sokami drzew;
2. obrabiarka do drewna; pilarka tarczowa
SJP.pl
Tarczówki (Pentatomoidea) – nadrodzina owadów z podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych i infrarzędu Pentatomomorpha.
Wikipedia
rodzina pluskwiaków różnoskrzydłych cechujących się silnie rozwiniętą tarczką na śródtułowiu; żywią się sokami roślin, niektóre wszystkożerne lub drapieżne; tarczówki
SJP.pl
Tarczówkowate (Pentatomidae) – rodzina owadów z podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych.
Wikipedia
o cechach tarczówkowatych (tarczówek; rodzina pluskwiaków różnoskrzydłych)
SJP.pl
1. paśnica tarczówkowa - gatunek muchówki z rodziny rączycowatych;
2. wytrzeszczka tarczówkowa - gatunek błonkówki
SJP.pl
określenie wykonawcze: powoli, opieszale, zwalniając; tardando; tardo
SJP.pl
określenie wykonawcze: powoli, opieszale, zwalniając; tardamento; tardo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub żeński
(1.1) sf. film. żyjący statek kosmiczny w formie niebieskiej budki policyjnej, poruszający się w czasie i przestrzeni, występujący w uniwersum filmowym Doktora Who;
(1.2) astr. planetoida o numerze 3325 z pasa głównego asteroid;
Wiktionary
TARDIS (Time And Relative Dimension(s) In Space) – fikcyjny statek kosmiczny związany z brytyjskim serialem science-fiction pt. "Doktor Who".
Wikipedia
określenie wykonawcze: powoli, opieszale, zwalniając; tardando; tardamento
SJP.pl
tłumacz i pośrednik między cudzoziemcami a mieszkańcami Bliskiego Wschodu; dragoman
SJP.pl
zdrobnienie od: tarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: tarka
Wiktionary
IPA: taˈrɛt͡ʃka, AS: tarečka
Wiktionary
rzecz. tarka ż.
Wiktionary
rodzaj roślin z rodziny rutowatych; Flindersia
SJP.pl
przymiotnik od: Tarent
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tarentem, dotyczący Tarentu, pochodzący z Tarentu
Wiktionary
rzecz. tarentyńczyk mos., Tarent mrz., tarentczyk mos., tarentyjczyk mos., tarentyjka ż.
przym. tarentyński
Wiktionary
miasto, gmina i prowincja we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto i gmina w regionie Apulia, w prowincji Tarent (1.2), w południowych Włoszech;
(1.2) geogr. adm. włoska prowincja położona na południu kraju, w regionie Apulia;
Wiktionary
Tarent ( Taranto, Tarentum, w dialekcie tarenckim "Tarde" lub "Tarande") – miasto i gmina w regionie Apulia, w prowincji Tarent, w południowych Włoszech. Ważny handlowy i wojenny port morski na Morzu Śródziemnym, ośrodek przemysłu stalowego, chemicznego i spożywczego. W mieście znajdują się stocznie wojenne.
Wikipedia
(1.1) Nie ma chyba w Apulii miasta smutniejszego niż Tarent; w antyku miał trzysta tysięcy mieszkańców, teraz o sto tysięcy mniej. Jest też włoską stolicą dioksyn, a może nawet stolicą europejską […].
Wiktionary
IPA: ˈtarɛ̃nt, AS: tarẽnt
Wiktionary
rzecz. tarentyjczyk mos., tarentyjka ż., tarentczyk mos., tarentyńczyk mos.
przym. tarencki, tarentyński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarentu
Wiktionary
rzecz. Tarent m., tarentyjczyk mos., tarentyńczyk mos.
:: fż. tarentyjka ż.
przym. tarencki, tarentyński
Wiktionary
(1.1) tarentyjczyk, tarentyńczyk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarentu
Wiktionary
rzecz. Tarent m., tarentczyk mos., tarentyńczyk mos.
:: fż. tarentyjka ż.
przym. tarencki, tarentyński
Wiktionary
(1.1) tarentczyk, tarentyńczyk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tarentu
Wiktionary
rzecz. Tarent mrz.
:: fm. tarentyjczyk mos., tarentczyk mos., tarentyńczyk mos.
przym. tarencki, tarentyński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarentu
Wiktionary
rzecz. Tarent m., tarentyjczyk mos., tarentczyk mos.
:: fż. tarentyjka ż.
przym. tarencki, tarentyński
Wiktionary
(1.1) tarentyjczyk, tarentczyk
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) tarencki, związany z Tarentem, dotyczący Tarentu
Wiktionary
rzecz. Tarent mrz., tarentyjczyk mos., tarentyjka ż., tarentczyk mos., tarentyńczyk mos.
przym. tarencki
Wiktionary
nazwa handlowa policzterofluoroetylenu (teflonu)
SJP.pl
1. spór o cenę towaru;
2. sprzedaż i kupno towarów w wydzielonym miejscu i ustalonym dniu tygodnia; miejsce, gdzie odbywa się sprzedaż i kupno towarów; bazar, jarmark
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kupno i sprzedaż towarów mająca miejsce w wydzielonym miejscu w określone dni tygodnia
(1.2) miejsce, gdzie dokonuje się transakcji kupna i sprzedaży
(1.3) spór między sprzedającym, któremu zależy na jak największym zysku, a kupującym, który chce uzyskać jak najniższą cenę
(1.4) przen. spór, w którym obie strony przekonują się nawzajem do czegoś
(1.5) zob. targi. → hand. wystawa różnych produktów
Wiktionary
Targ – miejsce handlu, który odbywa się na wydzielonej przestrzeni, w określonym czasie. Często związany z pewną tradycją lub formalnymi zasadami handlowymi. Miejsce, gdzie odbywa się targ, nazywane jest targowiskiem, placem targowym lub targiem ("Târg") albo bazarem.
Wikipedia
(1.1) W sobotę zawsze odbywał się tam targ rolny, na którym swoje towary sprzedawali rolnicy z podpoznańskich wiosek. Zamożniejsi bambrzy przyjeżdżali tu swoimi wozami, które natychmiast zamieniały się w stragany na kołach, oferujące mieszkańcom miasta drób, jajka, warzywa i pyry w workach albo w mniejszych ilościach na wymborki.
(1.2) Poszedłem na targ po kartofle.
Wiktionary
IPA: tark, AS: tark
Wiktionary
rzecz. targowe n., targowisko mrz., targi lm nm., targowanie n., wytargowanie n., utargowanie n., targowica ż., Targowica ż., targowiczanin mos., Targówek mrz.
czas. targować ndk., wytargować dk., utargować dk.
przym. targowy, targowiskowy, targowicki
Wiktionary
(1.1) jarmark
(1.2) rynek, bazar, targowisko, bazar
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zwykle w l. mn.:
1. krótkie włókna lniane oddzielane od łodyg przy ręcznej lub mechanicznej obróbce lnu
2. nasmołowane pakuły, które używane są na statku do zatykania szczelin między klepkami poszycia burt i pokładu
3. gwarowo: zgrabki
SJP.pl
Targanice (do 1964 "Targanica") – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Andrychów.
Integralne części wsi Targanice: Bagna, Beskid, Chomlówka, Dział, Farówka, Francja, Gierkówka, Górka, Kamieniec, Koczurówka, Koło Gościńca, Lanckorona, Nowa Wieś, Pod Jawornicą, Pod Puszczą, Potok, Rysiówka, Targanice Dolne, Targanice Górne, Wawrzynówka.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|targać.
Wiktionary
rzecz. nietarganie n., starganie n., wytarganie n.
czas. targać ndk.
Wiktionary
część mechanizmu kosiarki, która uruchamia elementy tnące
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. ciągłe targanie, szarpanie; szarpanina
Wiktionary
(1.1) Kiedy czeladź idzie po słomę dla bydła, to jak się jej na chlewie lub w sąsieku snopek rozwiąże, to go nie weźmie, tylko chwyta za całki; a gdy się całkie snopki wybiorą, zostanie niemało targaniny. (…) gdym zobaczył ten nieporządek, kazałem chłopakowi ową targaninę z porozwiązywanych snopków powiązać.
Wiktionary
rodzaj pakuł uzyskiwanych wskutek szarpania podczas młocki słomy lnianej lub lnu trzepanego; słoma targana
SJP.pl
1. czochrać, wprowadzać nieład we włosach;
2. nieść coś lub wlec z wysiłkiem;
3. szarpać, pociągać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. targnąć)
(1.1) gwałtownie pociągać
(1.2) fryzj. burzyć ułożenie
czasownik przechodni niedokonany (dk. potargać)
(2.1) nieść z wysiłkiem
(2.2) powodować splątanie się czegoś; burzyć porządek czegoś
(2.3) drzeć na strzępy
(2.4) powodować gwałtowne przeżycia, udrękę
(2.5) włók. dokonywać początkowej obróbki bawełny (mieszanie, oczyszczanie, rozluźnianie beli)
czasownik zwrotny niedokonany targać się (dk. targnąć się)
(3.1) gwałtownie pociągać siebie samego za coś
(3.2) gwałtownie pociągać jeden drugiego za coś
(3.3) pot. energicznie poruszać się
(3.4) dokonywać zamachu; występować przeciwko
(3.5) próbować wykonać coś trudnego
czasownik zwrotny niedokonany targać się (dk. potargać się)
(4.1) ulegać potarganiu
(4.2) wichrzyć sobie samemu włosy
(4.3) wichrzyć jeden drugiemu włosy
Wiktionary
(1.1) Bo straszna to przecie myśl dla ludzkiego rozumu i nieznośne czucie dla serca matki sierocej, iż jej syn wałęsa się na dnie morza, nie mogąc znaleźć spoczynku, miotany i targany, z miejsca na miejsce przez tajemnicze i straszliwe oceanu potwory, jakoby w duszy szatana wyśnione - przez diabły morskie i rekiny, przez głowonogi ośmiornice, przez gruboskorupe langusty, ohydne kraby, oślizgłe mięczaki, ukwiały i jeżowce.
Wiktionary
rzecz. targanie n., starganie n., wytarganie n.
Wiktionary
(1.1) szarpać, tarmosić
(1.2) burzyć, czochrać, mierzwić, rozwichrzać, wichrzyć, zmierzwiać, zwichrzać
(2.1) dźwigać, taszczyć
(2.2) czochrać, mierzwić, wichrzyć, zmierzwiać, zwichrzać
(2.3) rozszarpywać, rwać
(2.4) dręczyć, miotać, szarpać, rozdzierać, rozszarpywać
(3.1) miotać się, szarpać się
(3.2) bić się, szarpać się
(3.5) odważać się
(4.1) burzyć się, wzburzać się
(4.2) mierzwić się
(4.3) mierzwić się
Wiktionary
docelowa grupa odbiorców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. hand. grupa docelowa, np. klientów, odbiorców
(1.2) techn. materiał odparowywany w trakcie fizycznego osadzania z fazy gazowej
(1.3) środ. pracownicza norma do wyrobienia w miesiącu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtarɡɛt, AS: target
Wiktionary
przym. targetowy
Wiktionary
w marketingu: określanie targetu (grupy docelowej); targetowanie
SJP.pl
Ta
Wikipedia
w marketingu: określać target (grupę docelową)
SJP.pl
wystawa handlowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hand. rodzaj ekspozycji towarów na arenie krajowej lub międzynarodowej, na której wystawiane są wytwory różnych dziedzin przemysłu, której celem jest zawieranie transakcji handlowych
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) M., B. i W. lm. od: targ
Wiktionary
Targi (ang. trade shows) – wydarzenia wystawiennicze, które dają przedsiębiorstwom możliwość prezentacji swoich produktów przed przedstawicielami branży i klientami.
Targi odgrywają znaczącą rolę jako narzędzie promocji na rynku B2B. Często są sponsorowane i organizowane przez branżowe organizacje handlowe. Stanowią platformę do budowania relacji, nawiązywania kontaktów biznesowych oraz promowania swojej marki.
Wikipedia
(1.1) Tegoroczna edycja targów branży pogrzebowej zgromadziła ponad stu wystawców.
Wiktionary
IPA: ˈtarʲɟi, AS: tarʹǵi
Wiktionary
rzecz. targ m., targowisko n., targowanie n., utargowanie n., Targówek m.
czas. targować ndk., utargować dk.
przym. targowy, targowiskowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. targać)
(1.1) gwałtownie pociągnąć
(1.2) fryzj. zburzyć ułożenie
czasownik zwrotny dokonany targnąć się (ndk. targać się)
(2.1) gwałtownie pociągnąć siebie samego za coś
(2.2) gwałtownie pociągnąć jeden drugiego za coś
(2.3) pot. energicznie poruszyć się
(2.4) dokonać zamachu; wystąpić przeciwko
(2.5) spróbować wykonać coś trudnego
Wiktionary
rzecz. targnięcie n.
Wiktionary
(1.1) szarpnąć
(1.2) zburzyć, zwichrzyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. taczka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk kara, tragocz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Targoszyn (niem. "Bersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminie Mściwojów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|targować.
Wiktionary
rzecz. wytargowanie n., utargowanie n., targ m., targi nmos., targowe n., targowisko n., targowica ż., Targowica ż., targowiczanin m.
czas. targować ndk., wytargować dk., utargować dk.
przym. targowy, targowiskowy, targowicki
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytargować)
(1.1) hand. przeprowadzać pertraktacje handlowe; zawierać transakcje
(1.2) hand. mieć utarg; osiągać zysk
czasownik zwrotny niedokonany targować się (dk. wytargować się)
(2.1) hand. prowadzić pertraktacje handlowe w celu uzyskania najdogodniejszej ceny
(2.2) pot. prowadzić spór
Wiktionary
rzecz. targ mrz., targowanie n., targi nmos., targowe n., targowisko n.
przym. targowy
Wiktionary
(1.1) handlować
(2.2) spierać się, wykłócać się
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hand. opłata targowa pobierana od handlujących
Wiktionary
(1.1) Urzędnicy pobrali od handlarzy targowe.
Wiktionary
rzecz. targ m., targowanie n.
czas. targować ndk.
przym. targowy
Wiktionary
1. konfederacja zawiązana w Targowicy dla obalenia Konstytucji 3 maja; konfederacja targowicka;
2. dawniej: miejsce, gdzie odbywają się targi; targowisko;
3. przenośnie:
a) zdrada;
b) zdrajcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. targowisko
(1.2) zdrada
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. targ mrz., targowanie n., targowiczanin mos.
Wiktionary
przymiotnik od: Targowica
SJP.pl
uczestnik lub zwolennik konfederacji targowickiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. członek konfederacji targowickiej, jej zwolennik
(1.2) pejor. osoba, o której mówiący sądzi, że w porozumieniu z wrogami Polski działa przeciwko państwu i narodowi
(1.3) mieszkaniec Targowicy lub Targowiska
Wiktionary
(1.1) Tłum już szturmował więzienia i wywlekał oskarżonych. Bez zbędnych ceremonii zawiśli znani targowiczanie…
Wiktionary
rzecz. Targowica ż., targowica ż., targ mrz., targowanie n.
przym. targowicki
Wiktionary
uczestniczka lub zwolenniczka konfederacji targowickiej
SJP.pl
1. miejsce, gdzie odbywają się targi;
2. handel towarami, zwłaszcza produktami rolnymi; plac targowy; ogół sprzedających i kupujących; targ
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) urb. hand. stałe miejsce targowe
(1.2) hand. kupno i sprzedaż towarów mająca miejsce w wydzielonym miejscu w określone dni tygodnia
(1.3) przen. stworzona okazja do nadużyć politycznych i korupcji
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Po lewej stronie alei miniecie targowisko.
(1.2) Zawsze w środy odbywa się tutaj targowisko.
(1.3) Wiedeń to targowisko urzędów, honorów, / Gniazdo ideologów, ojczyzna Doktorów… sic.
Wiktionary
rzecz. targ mrz., targi nmos., targowanie n.
czas. targować ndk.
przym. targowy
Wiktionary
dotyczący targowiska; odbywający się na targowisku
SJP.pl
Targownica – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.
Wikipedia
Targowo (niem. "Theerwisch") – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Dźwierzuty. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z targiem jako formą handlu, także miejscem, w którym istnieje lub bywa targ czy targowisko
(1.2) związany z targowaniem
Wiktionary
(1.1) Z naszego balkonu widać dach hali targowej.
(1.1) Dzień był targowy i po ulicach kręciło się mnóstwo ludzi.
(1.1) Na straganie w dzień targowy / Takie słyszy się rozmowy: / Może pan się o mnie oprze, / Pan tak więdnie, panie koprze.
(1.2) Helcia handluje od lat, jest biegła w sztuce targowej.
Wiktionary
rzecz. targ m., targowisko n., targi nmos., targowe n., targowanie n., Targówek mrz.
czas. targować ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przekład Biblii hebrajskiej na język aramejski, będący często parafrazą tekstu oryginalnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bibl. przekład Starego Testamentu lub jego fragmentów na język aramejski;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Ponadto targumy powstające w Palestynie były o wiele mniej dosłownymi tłumaczeniami, często stawały się faktycznie parafrazami oryginalnego tekstu.
Wiktionary
przym. targumiczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) bibl. związany z targumem, dotyczący targumu
przymiotnik jakościowy
(2.1) bibl. charakterystyczny dla targumu, mający cechy targumu
Wiktionary
(1.1) Wymownym przykładem związku tradycji targumicznej z Nowym Testamentem jest tekst z 2 Tm 3,8, gdzie w kontekście zapowiedzi wielkiego odstępstwa są wymienione dwa imiona czarowników egipskich, którzy wystąpili przeciw Mojżeszowi.
Wiktionary
rzecz. targum mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Targówka
Wiktionary
(1.1) Wielu targówczan odwiedziło nową stację metra.
Wiktionary
rzecz. Targówek mrz.
:: fż. targówczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Targówka
Wiktionary
rzecz. Targówek mrz.
:: fm. targówczanin mos.
Wiktionary
prawobrzeżna dzielnica Warszawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. prawobrzeżna dzielnica Warszawy;
Wiktionary
Targówek – dzielnica Warszawy położona w prawobrzeżnej części miasta. Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy.
Wikipedia
(1.1) Przykładem typowej zabudowy przedwojennego Targówka jest drewniana kamienica Paprockiego.
Wiktionary
rzecz. targi lm nm., targ mrz., targówczanin mos., targówczanka ż.
przym. targówecki
Wiktionary
prawobrzeżna dzielnica Warszawy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. blaszana lub plastikowa płytka z ostrymi dziurkami służąca do tarcia owoców i warzyw;
2. owoc tarniny; tarnka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dawny przyrząd służący do prania ręcznego w formie pofałdowanej płyty
(1.2) kulin. przyrząd kuchenny do ręcznego rozdrabniania surowców przez pocieranie
(1.3) zool. chitynowy fałd na dnie gardzieli mięczaków pokryty rzędami ząbków służący do ścierania pokarmu;
(1.4) muz. instrument perkusyjny zbudowany na wzór tarki (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtarka, AS: tarka
Wiktionary
rzecz. tara ż., tarkowanie n.
:: zdrobn. tareczka ż.
czas. starkować, tarkować ndk.
przym. tarkowy
Wiktionary
(1.1) tara
(1.3) radula
(1.4) tara
Wiktionary
Tarkawica – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Ostrówek.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego.
W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Tarkawica, po jej zniesieniu w gromadzie Kamiennowola. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tarkować.
Wiktionary
czas. starkować, tarkować ndk.
rzecz. tarka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Tarkówek (nazwa historyczna: Tarkówek Mały) – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Przesmyki. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
ryba dojrzała płciowo; samica - ikrzak, samiec - mleczak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. ryba zdolna do rozmnażania się
Wiktionary
Tarlak – ryba w fazie pełnej dojrzałości płciowej, zdolna do rozrodu (zob. tarło). Samica określana jest jako ikrzak (ikrzyca), samiec zaś jako mleczak. W gospodarce rybnej, w hodowli, na tarlaki wybiera się największe ryby z danego miotu.
Wikipedia
(1.1) Tarło przebiega bardzo hałaśliwie, w jego trakcie tarlaki bardzo często wyskakują ponad powierzchnię wody.
Wiktionary
rzecz. tarlisko n., tarło n.
przym. tarłowy
Wiktionary
sztywna tkanina bawełniana lub z włókien sztucznych
SJP.pl
przymiotnik od: tarlatan
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
drewniany przyrząd z nożycowo skrzyżowanymi mieczami służący do łamania i zgniatania łodyg lnu lub konopi; cierlica
SJP.pl
miejsce odbywania tarła przez ryby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) icht. miejsce tarła
(1.2) zootechn. staw przygotowany na tarło i do wylęgu ryb
Wiktionary
Tarlisko – miejsce naturalnego tarła ryb. Odpowiednim tarliskiem np. dla ryb łososiowatych są rwące strumienie o żwirowatym dnie, dla ryb karpiowatych i szczupaka zarośnięte wody przybrzeżne rzek i jezior oraz zalane łąki, dla węgorza – toń wodna.
W ośrodkach hodowlanych rolę tarliska pełni płytki (do 50 cm) staw z zarośniętym trawą dnem, zapewniający właściwe warunki rozwoju ikry, wyposażony w urządzenia regulujące przepływ wody. W obrębie tarliska obowiązuje zawsze całkowity zakaz połowu ryb.
Wikipedia
(1.1) Toń wodna jest doskonałym tarliskiem dla węgorzy.
(1.2) W obrębie tarliska obowiązuje zawsze całkowity zakaz połowu ryb.
Wiktionary
rzecz. tarlak mzw., tarło n.
przym. tarliskowy
Wiktionary
przymiotnik od: tarlisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) icht. związany z tarliskiem, dotyczący tarliska
Wiktionary
(1.1) Rozmnażanie przeprowadza się w akwarium tarliskowym z dużą ilością roślin i miękką wodą, w temperaturze ok. 26 °C.
Wiktionary
rzecz. tarlisko n.
Wiktionary
handlowa nazwa sztucznego włókna poliamidowego, podobnego do bawełny
SJP.pl
potocznie:
1. szarpać, targać;
2. tarmosić się:
a) tarmosić samego siebie za część ciała lub odzieży;
b) tarmosić siebie nawzajem
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. szarpać
Wiktionary
rzecz. tarmoszenie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tarmosić.
Wiktionary
rzecz. nietarmoszenie n.
czas. tarmosić ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej Francji;
(1.2) geogr. adm. departament położony w regionie Oksytania;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tarnawatka
SJP.pl
1. wieś w Polsce;
2. osada w Polsce
SJP.pl
Tarnawatka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Tarnawatka. Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 17
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem, siedzibą gminy Tarnawatka. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z roku 2011 wieś miała 941 mieszkańców.
Wikipedia
Tarnawiec (do roku 1939 Dornbach) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leżajskim, w gminie Kuryłówka. Powstał w 1786 obok Tarnawca. Nazwy wsi Tarnawiec i Dornbach, sąsiadujących ze sobą, były bardzo często używane zamiennie w dokumentach urzędowych z tamtego czasu.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
najwyższy szczyt górski w polskich Bieszczadach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. najwyższy szczyt polskich Bieszczadów oraz województwa podkarpackiego;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Tarnica jest przez wielu uważana za najbardziej malowniczą górę polskich Bieszczad.
Wiktionary
w technice: pilnik ślusarski o grubych nacięciach, używany do obróbki miękkich metali, drewna, mas plastycznych itp.; zdzierak, raszpla, raszpel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. pilnik do zgrubnej obróbki materiałów miękkich, np. drewna;
Wiktionary
Tarnik (pot. raszpel, raszpla od niem. "Raspel") – narzędzie stolarskie, rodzaj pilnika z trójkątnymi zębami do zgrubnej obróbki drewna, rogów zwierzęcych i innych miękkich materiałów.
Tarnik usuwa większą ilość zbędnej materii kształtowanego przedmiotu niż inne pilniki z racji większych nacięć, jakie posiada.
Wikipedia
(1.1) Tarnik do kopyt to narzędzie stosowane w hodowli koni, które służy do usuwania nadmiaru rogowiny z kopyt.
Wiktionary
IPA: ˈtarʲɲik, AS: tarʹńik
Wiktionary
rzecz. tarnikowanie n.
Wiktionary
(1.1) raszpla
Wiktionary
obrabiać tarnikiem
SJP.pl
ciernisty krzew z rodziny różowatych; owoce tego krzewu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Prunus spinosa|L.|ref=tak., ciernisty krzew, dziki gatunek śliwy o drobnych, białych kwiatach i granatowych owocach;
(1.2) kulin. owoc tarniny (1.1) o cierpkim smaku stosowany w ziołolecznictwie i używany na przetwory
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pagórek za naszym domem porastają krzaki tarniny i głogu.
(1.1) Stała w polu tarnina, szronem liście okryła, / tam Najświętsza Panienka Jezusa położyła.
(1.2) Przemarznięta tarnina nadaje się świetnie do wyrobu wina.
Wiktionary
IPA: tarʲˈɲĩna, AS: tarʹńĩna
Wiktionary
rzecz. tarninówka ż., tarniówka ż.
przym. tarninowy
Wiktionary
(1.1) tarka, tarń, śliwa tarnina; reg. śl. torka, reg. śl. czercio śliwka
(1.2) tarka; stpol. tarnka
Wiktionary
licinek tarninaczek - motyl z rodziny namiotnikowców
SJP.pl
ogończyk tarninowiec - motyl z rodziny modraszkowatych
SJP.pl
nalewka z tarniny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. nalewka z tarniny
Wiktionary
Tarninówka – wódka owocowa, wytwarzana ze spirytusu rektyfikowanego, alkoholowego wyciągu (nalewu) z owoców tarniny i śliwy domowej oraz domieszek aromatyczno-smakowych, cukru i wody. Płyn jest klarowny o barwie brązowej, owocowym zapachu i cierpkim smaku. Wódka w ofercie handlowej zawierała ok. 40% alkoholu.
Wikipedia
rzecz. tarnina ż.
Wiktionary
owoc tarniny; tarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. kulin. tarnina
Wiktionary
miasto w Polsce, w województwie podkarpackim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Tarnobrzeg – miasto w Polsce, na prawach powiatu, położone w województwie podkarpackim. Siedziba władz powiatu tarnobrzeskiego w latach 1867–1975 oraz od 1999. Siedziba władz województwa tarnobrzeskiego w latach 1975–1998. W latach 1973–1976 miasto było siedzibą gminy wiejskiej Tarnobrzeg. Do początku lat 90. XX wieku największy w Polsce ośrodek wydobycia i przetwórstwa siarki.
Wikipedia
IPA: tarˈnɔbʒɛk, AS: tarnobžek
Wiktionary
rzecz. tarnobrzeżanin mos., tarnobrzeżanka ż.
przym. tarnobrzeski
Wiktionary
przymiotnik od: Tarnobrzeg
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tarnobrzega, związany z Tarnobrzegiem, pochodzący z Tarnobrzega
Wiktionary
IPA: ˌtarnɔˈbʒɛsʲci, AS: tarnobžesʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tarnobrzeg mrz., tarnobrzeżanin mos., tarnobrzeżanka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Tarnobrzeg
SJP.pl
mieszkaniec Tarnobrzega
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarnobrzega
(1.2) osoba pochodząca z Tarnobrzega, urodzona w Tarnobrzegu
Wiktionary
IPA: ˌtarnɔbʒɛˈʒãɲĩn, AS: tarnobžežãńĩn
Wiktionary
rzecz. Tarnobrzeg mrz., Tarnobrzeskie n.
:: fż. tarnobrzeżanka ż.
przym. tarnobrzeski
Wiktionary
mieszkanka Tarnobrzega
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tarnobrzega
(1.2) kobieta pochodząca z Tarnobrzega, urodzona w Tarnobrzegu
Wiktionary
IPA: ˌtarnɔbʒɛˈʒãnka, AS: tarnobžežãnka
Wiktionary
rzecz. Tarnobrzeg mrz., Tarnobrzeskie n.
:: fm. tarnobrzeżanin mos.
przym. tarnobrzeski
Wiktionary
mieszkaniec Tarnogrodu (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tarnogrodu (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Tarnogród
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Tarnogród ( Терногород, טאַרנעגראָד) – miasto w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tarnogród. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad Nitką i Złotą Nitką. Według danych GUS z 2025 Tarnogród liczył 3080 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: tarˈnɔɡrut, AS: tarnogrut
Wiktionary
rzecz. tarnogrodzianin m., tarnogrodzianka ż.
przym. tarnogrodzki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tarnowskie Góry
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Tarnowskich Gór, związany z Tarnowskimi Górami
Wiktionary
(1.1) W 2017 tarnogórska Kopalnia rud ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Wiktionary
rzecz. Tarnowskie Góry lm nm., tarnogórzanin mos., tarnogórzanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Tarnowskich Gór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarnowskich Gór
Wiktionary
(1.1) Tarnogórzanom udało się pokonać gliwiczan.
Wiktionary
rzecz. Tarnowskie Góry lm nm.
:: fż. tarnogórzanka ż.
przym. tarnogórski
Wiktionary
mieszkanka Tarnowskich Gór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tarnowskich Gór
Wiktionary
(1.1) Bytomiankom nie udało się wygrać z tarnogórzankami.
Wiktionary
rzecz. Tarnowskie Góry lm nm.
:: fm. tarnogórzanin mos.
przym. tarnogórski
Wiktionary
1. miasto na Ukrainie;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie;
(1.2) geogr. wieś we wschodniej Polsce;
Wiktionary
Zobacz też: Tarnopol w innych znaczeniach tej nazwy.
Tarnopol (ukr. Тернопіль, "Ternopil"; ros. Тернополь, "Ternopol"; niem. "Tarnopol"; jid. טערנאָפּיל, "Ternopil") – miasto na Ukrainie, nad Seretem, siedziba administracyjna obwodu tarnopolskiego, rejonu tarnopolskiego i hromadzie Tarnopol. W 2022 roku liczyło 225 004 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) W 1994 roku reaktywowano w Tarnopolu Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”.
(1.2) Nazwę polskiego Tarnopola akcentujemy na ostatnią sylabę.
Wiktionary
rzecz. tarnopolanin mos., tarnopolanka ż., Tarnopolszczyzna ż.
przym. tarnopolski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarnopola
Wiktionary
(1.1) Żaden tarnopolanin nie wziął udziału w zawodach.
Wiktionary
rzecz. Tarnopol mrz.
:: fż. tarnopolanka ż.
przym. tarnopolski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tarnopola
Wiktionary
(1.1) Tylko jedna tarnopolanka wzięła udział w zawodach.
Wiktionary
rzecz. Tarnopol mrz.
:: fm. tarnopolanin m.
przym. tarnopolski
Wiktionary
1. → Tarnopol;
2. obwód tarnopolski - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tarnopola, związany z Tarnopolem
Wiktionary
rzecz. Tarnopol mrz., tarnopolanin mos., tarnopolanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Tarnowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tarnowa
(1.2) osoba pochodząca z Tarnowa, urodzona w Tarnowie
Wiktionary
IPA: ˌtarnɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: tarnovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Tarnów mrz.
:: fż. tarnowianka ż.
przym. tarnowski
Wiktionary
mieszkanka Tarnowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miejscowości Tarnów
(1.2) kobieta pochodząca z miejscowości Tarnów, urodzona w Tarnowie
(1.3) mieszkanka miejscowości Tarnowo
(1.4) kobieta pochodząca z miejscowości Tarnowo, urodzona w Tarnowie
Wiktionary
IPA: ˌtarnɔˈvʲjãnka, AS: tarnovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Tarnów mrz., Tarnowo n.
:: fm. tarnowianin mos.
przym. tarnowski
Wiktionary
historyczne miasteczko w Polsce
SJP.pl
minerał, odmiana aragonitu zawierającego domieszki węglanu ołowiu; występuje w Tarnowicach na Górnym Śląsku
SJP.pl
Tarnowicyt ("Tarnowitzyt, Tarnowskit, Aragonit ołowiowy") – odmiana aragonitu, minerał z gromady węglanów.
Jest to odmiana aragonitu zawierająca izoformiczną domieszkę węglanu ołowiu, cerusytu PbCO3. Zawartość PbCO3 w minerale dochodzi od 9 do 15%.
Wikipedia
mieszkaniec Tarnowic (historycznego miasteczka w Polsce)
SJP.pl
mieszkaniec Tarnowic (historycznego miasteczka w Polsce)
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tarnowiec
SJP.pl
nazwa kilku wsi i osad w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tarnów, Tarnów Opolski, Tarnowo Podgórne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tarnowa, związany z Tarnowem, pochodzący z Tarnowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na trzy miesiące trafił do aresztu czterdziestokilkuletni mężczyzna, mieszkaniec Dąbrowy Tarnowskiej.
Wiktionary
IPA: tarˈnɔfsʲci, AS: tarnofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tarnów mrz., tarnowianin mos., tarnowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Tarnów, Tarnów Opolski, Tarnowo Podgórne
SJP.pl
nazwa dwóch miast i kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Polsce;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Mistrz gitary klasycznej, lutniowej i barokowej Józef Haluza wystąpi w niedzielę w Tarnowie.
Wiktionary
IPA: ˈtarnuf, AS: tarnuf
Wiktionary
rzecz. tarnowianin mos., tarnowianka ż.
przym. tarnowski, podtarnowski
Wiktionary
Tarnówczyn – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie złotowskim, w gminie Krajenka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Przez miejscowość przepływa Pankawa, rzeka dorzecza Warty.
Wikipedia
przymiotnik od: Tarnówka
SJP.pl
nazwa kilku miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jadalne bulwy kolokazji; po ugotowaniu są pożywieniem skrobiowym wielu ludów strefy tropikalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spoż. bot. kulin. zob. kolokazja jadalna.;
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od tara
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtarɔ, AS: taro
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: tarocista
Wiktionary
IPA: ˌtarɔˈt͡ɕistka, AS: taroćistka
Wiktionary
zob. tarocista.
Wiktionary
tarot;
1. rodzaj wróżby opartej na talii specjalnych 78 kart;
2. dawna gra w karty
SJP.pl
Tarok lub tarot – gra karciana, do której używa się talii tarota złożonej zwykle z 54 lub 78 kart, w której główną rolę odgrywa 21 tzw. taroków, czyli atutów. Polega na braniu lew i zbieraniu punktów za karty. Różne jej odmiany popularne są w wielu krajach europejskich. W rozmaitych wariantach gra od trzech do sześciu osób.
Wikipedia
tarok;
1. rodzaj wróżby opartej na talii specjalnych 78 kart;
2. dawna gra w karty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) karc. hist. popularna dawniej gra karciana, polegająca na braniu lew i zbieraniu punktów za karty;
(1.2) talia do gry w tarota (1.1)
(1.3) ezot. wróżenie z tarota (1.2), opierające się na wierzeniu, że symbole na kartach posiadają mistyczne znaczenia
Wiktionary
Talia tarota, tarot - specjalna talia kart do gry licząca 78 kart składająca się z:
1) Czterech kolorów złożonych z króla, damy, rycerza, waleta i blotek od 1 do 10.
2) Dodatkowego, permanentnego koloru atutowego złożonego z kart ponumerowanych od 1 do 21.
Wikipedia
(1.3) Weźmy taki przypadek: przychodzi zadbana pani zapytać o powodzenie w interesach. Tarot milczy na temat interesów, ale wskazuje na śmiertelne niebezpieczeństwo, zagrożenie życia.
Wiktionary
(1.1-3) tarok
Wiktionary
1. obciążać wagową szalę, by zrównoważyć wagę opakowania towaru;
2. regulować pracę wagi
SJP.pl
1. płachta biwakowa do okrywania lub ochrony przed warunkami atmosferycznymi;
2. konstrukcja z takiej płachty
SJP.pl
Tarp – miasto w Danii, w regionie Dania Południowa, w gminie Esbjerg.
Wikipedia
mały dziki koń o burej sierści, jeden z przodków konia domowego, zamieszkujący stepy południowo-wschodniej Europy, wytępiony w XIX wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Equus ferus ferus|ref=tak., wymarły gatunek dzikiego konia o szarym ubarwieniu z ciemną pręgą na grzbiecie oraz czarną, stojącą grzywą i czarnym ogonem, wytępiony w XIX wieku;
(1.2) zool. koń z gatunku tarpan (1.1)
(1.3) mot. samochód marki Tarpan
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Dzikimi przodkami koników polskich były tarpany.
(1.3) Nie mam zamiaru jechać tarpanem do Cieszyna.
Wiktionary
IPA: ˈtarpãn, AS: tarpãn
Wiktionary
przym. tarpanowaty
Wiktionary
o koniu: mający czarną, stojącą grzywę, czarny ogon oraz ciemną pręgę na grzbiecie
SJP.pl
nieprzemakalne płótno smołowane, używane do wyrobu worków i do ochrony otworów (np. luków) na statkach
SJP.pl
ryba wód tropikalnych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tarKŁInia] miasto we Włoszech
SJP.pl
Tarquinia – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lacjum, w prowincji Viterbo.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 14 859 osób, 53,3 os./km².
W starożytności miasto etruskie, którego nekropola Monterozzi została umieszczona na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Wikipedia
miasto w Hiszpanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto we wschodniej Hiszpanii nad Morzem Śródziemnym, w południowej Katalonii;
Wiktionary
Tarragona (wym. katal. [], wym. hiszp. []; łac. "Tarraco") – miasto we wschodniej Hiszpanii nad Morzem Śródziemnym, w południowej Katalonii; stolica prowincji o tej samej nazwie i comarki Tarragonès. Miasto w 2022 liczyło 134 883 mieszkańców. Związek miejski Tarragony jest dwudziesty pod względem wielkości w Hiszpanii i liczy 348 921 mieszkańców. W Tarragonie znajduje się duży port morski. Miasto jest siedzibą uniwersytetu ("Universitat Rovira i Virgili").
Wikipedia
przym. tarragoński
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tarragoną, dotyczący Tarragony, pochodzący z Tarragony (miasta w Hiszpanii)
Wiktionary
(1.1) Z wiadomości, jaką znalazłam w Madrycie, wynikało, że Rożański po wyjeździe z Eskurialu został kanonikiem w katedrze tarragońskiej.
Wiktionary
rzecz. Tarragona ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. starożytne miasto w południowej Azji Mniejszej, obecnie tureckie Tarsus;
Wiktionary
(1.1) Z miasta pochodzili: święty Paweł z Tarsu apostoł, Teodor z Tarsu i Diodor z Tarsu.
Wiktionary
małpiatka nadrzewna z rodziny o tej samej nazwie (Tarsiidae); wyrak
SJP.pl
małpiatka nadrzewna z rodziny o tej samej nazwie (Tarsiidae); wyrak
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tarsycjusz, Tarzycjusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od greckiego słowa "Tarsisi," nazwy starożytnego greckiego miasta Tarsos. Nazwa ta była zhellenizowaną formą Tarsu. Możliwe jest także etruskie pochodzenie tego imienia.
Patronem tego imienia jest św. Tarsycjusz, żyjący w czasach cesarza Dioklecjana. Spotykany jest również inny wariant tego imienia – Tarzycjusz. Pochodna forma żeńska – Tarsycja.
Wikipedia
(1.1) Zaprosiliśmy Tarsycjusza i jego siostrę.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Tarsycjuszek mos.
przym. Tarsycjuszowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Tarsycjuszek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. Tarsycjusz
Wiktionary
(1.1) Wózek Tarsycjuszka zostawiłam w sieni.
Wiktionary
rzecz. Tarsycjusz mos.
przym. Tarsycjuszowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Tarsycjusza
Wiktionary
(1.1) Czy to nie Tarsycjuszowe mitsubishi stało wczoraj przy magistracie?
Wiktionary
rzecz. Tarsycjusz mos., Tarsycjuszek mos.
Wiktionary
kruche, cienkie ciasto pieczone w niskich formach, przekładane nadzieniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. cuk. niewysokie ciasto na kruchym spodzie, na którym kładzie się nadzienie słodkie (owoce lub konfitury) lub słone (rybę, warzywa, wędlinę itp.);
forma przymiotnika.
(2.1) forma przymiotnika. od: tarty; M. i W. lp., rodzaj żeński
forma czasownika.
(3.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: trzeć; fż.
Wiktionary
Tarta ( tarte) – rodzaj wypieku, składającego się z ciasta kruchego, drożdżowego lub francuskiego oraz nadzienia, które może być zarówno słodkie (np. z owocami, kremami), jak i wytrawne (np. z warzywami, grzybami, twarogiem). Tarta jest jedną z najpopularniejszych potraw kuchni francuskiej, lecz obecne jest także w kuchni amerykańskiej w formie m.in. apple pie.
Wikipedia
(1.1) Najczęściej piekę słodką tartę jabłkową z cynamonem.
(2.1) Tarta marchewka smakuje mi najbardziej z rodzynkami.
Wiktionary
IPA: ˈtarta, AS: tarta
Wiktionary
rzecz. tartaletka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: tartak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tartak
Wiktionary
Tartaczek – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Belsk Duży.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
rzecz. tartak m.
Wiktionary
dział przemysłu drzewnego zajmujący się obróbką wstępną drewna
SJP.pl
pracownik tartaku
SJP.pl
→ tartak; tartakowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tartakiem, dotyczący tartaku
Wiktionary
(1.1) Jak zaznacza, rentowność netto przemysłu tartacznego po trzech kwartałach 2018 r. osiągnęła zaledwie 0,4%.
Wiktionary
rzecz. tartak mrz.
Wiktionary
[czytaj: tartalja] charakterystyczna dla neapolitańskiej komedii ludowej postać jąkały, okularnika, często notariusza; Tartaglia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przedsiębiorstwo produkujące deski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zakład przerabiający drewno okrągłe na tarcicę
Wiktionary
Tartak (reg. troc) – zakład, w którym dokonuje się przerobu drewna okrągłego na tarcicę w procesie technologicznym tarcia (inaczej: przecierania), czyli rozpiłowywania za pomocą urządzenia zwanego trakiem. Tarcicę przerabia się na elementy drewniane określonego przeznaczenia (łaty giętarskie, części meblarskie, stolarkę budowlaną, a także fryzy posadzkowe).
Wikipedia
(1.1) W tartaku można łatwo zdobyć pracę.
Wiktionary
IPA: ˈtartak, AS: tartak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tartaczek mrz.
przym. tartaczny
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zegewerk, gw. Śląsk Cieszyński piła
Wiktionary
mała tarta wypełniona słodkim lub słonym nadzieniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. miniaturowa tarta wielkości kilku centymetrów
Wiktionary
(1.1) Mój krem do tartaletek jest aksamitny, gładki i gęsty.
Wiktionary
rzecz. tarta ż.
Wiktionary
1. sztuczne tworzywo stosowane do wykładania nawierzchni stadionów sportowych;
2. potocznie: bieżnia pokryta tym tworzywem;
3. szkocka tkanina w różnokolorową kratę; także odzież z tej tkaniny;
4. wzór w kratę z pasów różnych kolorów i różnej szerokości, będący dawniej oznaką określonego klanu szkockiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tradycyjny szkocki deseń w kratę;
(1.2) tworzywo poliuretanowe na nawierzchnie sportowe;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) hist. tytuł dostojnika asyryjskiego, naczelnego dowódcy wojsk
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtartãn, AS: tartãn
Wiktionary
przybrzeżny statek śródziemnomorski o jednym maszcie
SJP.pl
Tartana (fr. "tartane") - mały statek żaglowy używany do połowu ryb oraz przewozu towarów na Morzu Śródziemnym przez kilka stuleci do połowy XX wieku. Tartana posiadała jeden maszt i liczyła od 14 do 25 metrów długości oraz do 5 metrów szerokości. Obecnie używana jest tylko jedna tartana - "La Flâneuse", która cumuje w porcie Prado w Marsylii.
Wikipedia
przymiotnik od: tartan
SJP.pl
1. mit. gr. przepaść pod Hadesem, miejsce strącenia Kronosa i Tytanów przez Zeusa;
2. w Nowym Testamencie: piekło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. najniższa część krainy podziemia;
(1.2) bibl. piekło
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(2.1) mit. bóstwo personifikujące otchłanie podziemi, syn Gai i Etera;
Wiktionary
Tartar (gr. Τάρταρος Tártaros, łac. "Tartarus") – w mitologii greckiej najmroczniejsza i najniższa część krainy podziemia, w której przebywały dusze skazanych na wieczne cierpienie.
Odległość Tartaru od Hadesu była równa odległości między niebem a ziemią (Hezjod podaje, że kowadło z brązu zrzucone z nieba spadnie na ziemię po dziewięciu nocach i dniach). Na męki w Tartarze skazani byli m.in.: Syzyf, Tantal, Iksjon, Tytios, Danaidy i Side.
Wikipedia
(1.1) Na męki w Tartarze skazani byli m.in.: Syzyf, Tantal, Iksjon, Tytios, Danaidy i Side.
(1.2) Bóg aniołom, którzy zgrzeszyli, nie odpuścił, ale wydał ich do ciemnych lochów Tartaru.
(2.1) Hades obalił potężnego Tartara.
Wiktionary
(1.1) Ereb
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. wielka azjatycka kraina lub imperium o niejasnej historii, oznaczane głównie na średniowiecznych i renesansowych mapach, które współcześnie stało się przedmiotem licznych nieoficjalnych lub spiskowych teorii
Wiktionary
(1.1) Jechaliśmy przez rozległe stepy Tartarii aż do rzeki Dniepru, który oddziela Tartarią od Rusi i który w tém miejscu ma kilka mil szerokości. sic.
Wiktionary
rzecz. Tatar mos., tatar mzw./mrz., Tatarzątko n., Tatarstan mrz., tatarskość ż., tatarszczyzna ż., tatarski mrz.
przym. tatarski, protatarski, antytatarski
Wiktionary
tytułowa postać powieści fr. pisarza A. Daudet "Przygody Tartarena z Taraskonu"; typ sympatycznego pyszałka opowiadającego o swych niesamowitych czynach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. herp. masa rogowa ze skorupy żółwiej
Wiktionary
(1.1) Tu, w szerszych miejscach, rozkładają przekupnie swoje stragany, napełnione „tartarugą“, wyrobami z małżowin i z oliwnego drzewa, koralami i delikatnymi filigranami ze srebra.
Wiktionary
IPA: ˌtartaˈruɡa, AS: tartaruga
Wiktionary
(1.1) szylkret
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w obwodzie nowosybirskim Rosji, prawy dopływ Omu
Wiktionary
Tartas – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Landy.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2769 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 91 osób/km² (wśród 2290 gmin Akwitanii Tartas plasuje się na 158 miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 278).
Wikipedia
mała tarta; niewielkie, kruche ciastko z nadzieniem
SJP.pl
niewielkich rozmiarów kanapka z cienkiego kawałka bułki lub chleba posmarowanego masłem, z dodatkiem np. wędliny, sera i warzyw; tartynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pojedyncza kanapka, na jednej kromce lub krakersie;
Wiktionary
Tartinka – rodzaj kanapki na jednej warstwie pieczywa (np. chleb, bułka, pieczywo chrupkie lub krakers), na której układa się dodatki, np. ser, wędlinę, jajka, warzywa, pastę rybną, jajeczną, majonez, ketchup. Tartinki z ozdobnie ułożonymi dodatkami podaje się na przyjęciach i bankietach, mniej skomplikowane zaś stanowią część codziennego jadłospisu, zwłaszcza w Polsce. Kanapki tego rodzaju jada się zwyczajowo także w Skandynawii.
Wikipedia
przym. tartinkowy
Wiktionary
(1.1) tartynka
Wiktionary
regionalnie: tarka
SJP.pl
cytrynowożółty barwnik produkowany głównie do celów spożywczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. spoż. cytrynowożółty barwnik azowy używany głównie do celów spożywczych;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Liczne zastrzeżenia budzą również niektóre syntetyczne barwniki, szczególnie azowe i nieazowe, w tym głównie tartrazyna, która jest szkodliwa dla astmatyków i alergików, a zwłaszcza dla uczulonych na aspirynę.
Wiktionary
IPA: ˌtartraˈzɨ̃na, AS: tartrazỹna
Wiktionary
drugie pod względem wielkości miasto Estonii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Estonii;
(1.2) geogr. adm. nazwa jednej z piętnastu prowincji w Estonii;
(1.3) geogr. adm. nazwa gminy wiejskiej w Estonii;
Wiktionary
Tartu (hist. pol., niem. i szw. "Dorpat", Дерпт, Dierpt, dawn. Юрьев, Jur´jew) – drugie co do wielkości miasto Estonii, uznawane za intelektualną i kulturalną stolicę kraju. Słynie z uniwersytetu, założonego w 1632 przez króla Szwecji Gustawa II Adolfa. Przez miasto przepływa rzeka Emajõgi, łącząca dwa największe jeziora Estonii (Võrtsjärv i Pejpus). Transport lotniczy obsługuje Port lotniczy Tartu. Tartu jest miastem, w którym znajduje się siedziba sądu najwyższego Estonii.
Wikipedia
(1.1) Na mocy układu z Tartu w skład Estonii wchodzą ziemie dzisiejszego rejonu peczorskiego (obwód pskowski) i Iwangorod (obwód leningradzki).
Wiktionary
przym. tartuski
Wiktionary
(1.1) przest. hist. Tarpatu, Jurjew, Dorpat
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. mały kotlet z ziemniaków
(1.2) gw-pl|Poznań. kulin. ciemna kluska z mąki tatarczanej
Wiktionary
[czytaj: tartuf] rzadko: świętoszek, obłudnik, hipokryta; tartuffe (częściej)
SJP.pl
[czytaj: tartuf] świętoszek, obłudnik, hipokryta; tartufe (rzadziej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) świętoszek, obłudnik i hipokryta
Wiktionary
(1.1) Tartuffe; zoblistę|obłudnik.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto portowe w północno-zachodniej Syrii;
Wiktionary
Tartus ( طرطوس) – miasto portowe w zachodniej Syrii nad Morzem Śródziemnym, siedziba muhafazy Tartus.
Wikipedia
(1.1) Muhafaza Hims graniczy od zachodu z muhafazą Tartus.
Wiktionary
→ Tartu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z miastem Tartu
(1.2) eduk. jęz. związany ze szkołą tarturską
Wiktionary
rzecz. Tartu n.
Wiktionary
taki, który został starty, rozdrobniony (np. tarta rzodkiew)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. starty za pomocą tarki
(1.2) kulin. cuk. wykonany za pomocą ucierania
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: trzeć
forma rzeczownika.
(3.1) D. lp. i M., B., W. lm. od: tarta
Wiktionary
czas. trzeć ndk.
Wiktionary
(1.2) ucierany
Wiktionary
niewielkich rozmiarów kanapka z cienkiego kawałka bułki lub chleba posmarowanego masłem, z dodatkiem np. wędliny, sera i warzyw; tartinka
SJP.pl
gatunek parzystokopytnego ssaka z rodziny jeleniowatych; huemal peruwiański
SJP.pl
1. oficjalny, urzędowy wykaz stawek cen lub opłat za określone usługi;
2. potocznie: taksówka;
3. taryfa ulgowa - łagodniejsze niż zazwyczaj traktowanie kogoś lub czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. oficjalny wykaz zawierający stawki różnego typu opłat, podatków lub cen produktów
(1.2) pot. taksówka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Szybciej bym przyleciał, szefie, ale taryfy żadnej nie było, no i na bimbę trzeba było poczekać.
Wiktionary
rzecz. taryfikacja ż., taryfikator m., taryfiarz m., taryfikowanie n.
czas. taryfikować ndk.
przym. taryfikacyjny, taryfowy
Wiktionary
(1.1) cennik, taryfikator
(1.2) taxi, taksówka
Wiktionary
potocznie: taksówkarz; taksiarz, złotówa, złotówkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. kierowca taksówki
Wiktionary
(1.1) Przez taryfiarzy nie ma miejsca do parkowania
Wiktionary
rzecz. taryfa ż., taryfikator m., taryfikacja ż., taryfowanie n.
czas. taryfować ndk.
przym. taryfowy
Wiktionary
(1.1) pot. taksiarz, złotówa, reg. pozn. dryndziorz, warszawa|cierpiarz.; neutralnie taksówkarz
Wiktionary
1. klasyfikacja czegoś według ustalonej taryfy;
2. porządkowanie czegoś zgodnie z odpowiednimi wykazami stawek cen lub opłat; sporządzanie taryfikatorów
SJP.pl
nakładać na coś taryfę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w zachodnich Chinach, w bezodpływowej Kotlinie Kaszgarskiej;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
przym. tarymski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tarymem, dotyczący Tarymu
Wiktionary
rzecz. Tarym mrz.
Wiktionary
1. potocznie: człowiek o dużej sile i zręczności, przypominający Tarzana;
2. potocznie: niesforne dziecko; urwis, łobuz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek krzepki, zręczny, przypominający Tarzana
(1.2) pot. niesforne dziecko
Wiktionary
Tarzan (ur. jako John Clayton II, wicehrabia Greystoke) – postać fikcyjna. Wychowany jako dziecko w afrykańskiej dżungli przez małpy człekokształtne, styka się później z cywilizacją, by ją w końcu odrzucić i powrócić do dzikości jako bohaterski poszukiwacz przygód.
Wikipedia
rzecz. Tarzan mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tarzać.
Wiktionary
IPA: taˈʒãɲɛ, AS: tažãńe
Wiktionary
czas. tarzać
Wiktionary
w łowiectwie: miejsce po bekowisku danieli
SJP.pl
1. turlać;
2. toczyć po ziemi, w błocie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) ciągnąć coś po czymś, co brudzi lub pyli
czasownik zwrotny tarzać się
(2.1) przewracać się z boku na bok w czymś, co brudzi lub pyli
Wiktionary
(2.1) Spragnione szpaki nurkowały w deszcz kropel rozchyliwszy skrzydła z rozkoszy, tarzały się w mokrych trawach.
Wiktionary
IPA: ˈtaʒat͡ɕ, AS: tažać
Wiktionary
rzecz. tarzanie n.
czas. wytarzać
Wiktionary
okres godowy u ryb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) icht. okres godowy u ryb;
(1.2) icht. akt płciowy u ryb: składanie ikry przez samice i zapładnianie ich mleczem przez samce
(1.3) daw. gw-pl|Kraków. tarka
forma czasownika.
(2.1) 3. os. n. przesz. od: trzeć
Wiktionary
Tarło – okres godowy u ryb jajorodnych, w czasie którego samica składa ikrę, a samiec uwalnia plemniki celem zapłodnienia jaj. Nazwa pochodzi od specyficznego zachowania się ryb w tym okresie. Ryby stają się niespokojne, ocierają się bokiem o dno, samce (tzw. mleczaki) ocierają się bokiem o samice (tzw. ikrzaki) polewając mleczem składaną ikrę. Ryby w tym okresie nazywa się tarlakami, a miejsce, gdzie tarło się odbywa – tarliskiem.
Wikipedia
(1.1) Łososie płyną na tarło w górę rzek do miejsc, w których się wylęgły.
Wiktionary
IPA: ˈtarwɔ, AS: taru̯o
Wiktionary
rzecz. tarlisko n., tarlak m.
czas. trzeć ndk., wytrzeć dk., zetrzeć dk.
przym. tarłowy
Wiktionary
mieszkaniec Tarłowa (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tarłowa (wsi w Polsce)
SJP.pl
→ Tarłów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący tarła, okresu godowego ryb
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) icht. związany z tarłem, dotyczący tarła
Wiktionary
(1.1) W 1997 stwierdzono w Drawie obecność gniazd tarłowych.
Wiktionary
rzecz. tarlak mzw., tarło n.
czas. trzeć
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Tarłów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim. Siedziba gminy Tarłów. Ma status sołectwa.
Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Świętej Trójcy.
W latach 1550–1870 samodzielne miasto. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Tarłów. W latach 1975–1998 Tarłów położony był w województwie tarnobrzeskim.
Wikipedia
1. gwarowo o tarninie;
2. tarń dwudzielna: wada kręgosłupa powstała w życiu płodowym; rozszczep kręgosłupa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
tylko w wyrażeniu: karty w tas - o tasowaniu kart
SJP.pl
Tas, tasim (hebr. tarcza) – niewielkich rozmiarów metalowa, misternie zdobiona płytka, w kształcie tarczy, najczęściej platerowana złotem lub srebrem, którą zawiesza się na ubraną Torę.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tasak
Wiktionary
rzecz. tasak m.
Wiktionary
narzędzie kuchenne w kształcie szerokiej siekierki z krótką rączką, służące do siekania jarzyn, mięsa itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) narzędzie kuchenne w kształcie płaskiej, prostokątnej siekierki z krótkim uchwytem, służące do siekania i rąbania;
(1.2) hist. wojsk. dawna broń sieczna w kształcie krótkiego, szerokiego miecza lub szabli, używana od XVI do XIX wieku;
(1.3) łow. dawny szeroki nóż myśliwski do patroszenia i ćwiartowania grubej zwierzyny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtasak, AS: tasak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tasaczek m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rodzaj paralizatora elektrycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj paralizatora o dużym zasięgu rażenia, wystrzeliwującego elektrody na odległość
wykrzyknik
(2.1) …ostrzegający napastnika o możliwości użycia tasera (1.1) w przypadku niedostosowania się do poleceń służb porządkowych
Wiktionary
Taser (pełna nazwa: Thomas A. Swift’s electric rifle) – paralizator elektryczny produkowany przez firmę Taser International. Posiada zasięg rażenia do 5 metrów dzięki wystrzeliwanym z rękojeści elektrodom, które łączą się z nią za pomocą odwijanych przewodów. Generowane wysokie napięcie elektryczne przy niskim natężeniu powoduje silny ból oraz zakłócenie działania układu nerwowego, a w rezultacie chwilowy całkowity paraliż.
Wikipedia
(1.1) Polska policja dostanie nowe tasery z kamerami.
(2.1) Stój, policja!, Odrzuć niebezpieczne narzędzie, bo użyję paralizatora! Taser! Taser! Taser!
Wiktionary
gatunek morskiej ryby okoniokształtnej; lufar, skrzelołusk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. torba
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk tasza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji, powstaje z połączenia Czuny i Biriusy, uchodzi do Angary;
Wiktionary
Tasiejewa – rzeka w azjatyckiej części Rosji, w Kraju Krasnojarskim, dopływ Angary. Powstaje z połączenia Czuny i Biriusy. Liczy 116 długości (1319 km od źródeł Czuny), a powierzchnia dorzecza wynosi 128 tys. km². Rzeka przepływa przez południową część Wyżyny Środkowosyberyjskiej. Rzeka ta jest wykorzystywana do żeglugi.
Wikipedia
cienka, wąska taśma
SJP.pl
Ta
Wikipedia
przypominający tasiemca, podobny do tasiemca
SJP.pl
choroba pasożytnicza człowieka i zwierząt wywoływana przez tasiemce; cestodoza
SJP.pl
Tasiemczyca, tenioza ( tæniasis, "Taenia" ‘tasiemiec’) – pasożytnicza choroba odzwierzęca przewodu pokarmowego wywoływana przez tasiemca nieuzbrojonego ("Taenia saginata") lub tasiemca uzbrojonego ("T. solium"). W przypadku tego drugiego gatunku pasożyta żywicielem ostatecznym, poza człowiekiem, mogą być również gibbony oraz pawiany.
Wikipedia
zdrobnienie od: tasiemka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: tasiemka
Wiktionary
IPA: ˌtaɕɛ̃ˈmɛt͡ʃka, AS: taśẽmečka
Wiktionary
płaziniec o ciele pozbawionym przewodu pokarmowego oraz narządów zmysłów, pasożytujący w ciele kręgowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. med. płaziniec o ciele pozbawionym przewodu pokarmowego oraz narządów zmysłów, pasożytujący w ciele kręgowców;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) przen. o czymś bardzo długim, np. serialu telewizyjnym
Wiktionary
(1.1) W Wielkiej Brytanii młode dziewczęta używają tasiemca jako sposobu na szybkie schudnięcie.
(2.1) W telewizji znowu nadają jakiś tasiemiec.
Wiktionary
IPA: taˈɕɛ̃mʲjɛt͡s, AS: taśẽmʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. taśma ż., tasiemce nmos., tasiemczyca ż., tasiemka ż.
przym. tasiemcowy, taśmowy, tasiemkowy
przysł. taśmowo
Wiktionary
(1.1) soliter
Wiktionary
cienka, wąska taśma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: taśma
(1.2) cienka taśma
Wiktionary
przym. tasiemkowy
rzecz. tasiemiec mzw./mrz.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tasiemką, dotyczący tasiemki
Wiktionary
rzecz. tasiemiec mzw./mrz., tasiemka ż.
Wiktionary
podwodna bylina z rodziny rdestowatych, o długich, wstęgowatych liściach używanych jako surowiec tapicerski i opakunkowy, występująca w przybrzeżnym pasie mórz strefy umiarkowanej (w tym Morza Bałtyckiego); trawa morska, zostera
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo: konkretne zadanie do wykonania
SJP.pl
taszczyć, tachać
SJP.pl
wyspa u wybrzeży kontynentu australijskiego, najmniejszy stan w Australii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa u wybrzeża Australii;
Wiktionary
Tasmania – wyspa u południowo-wschodnich wybrzeży kontynentu australijskiego, a zarazem najmniejszy stan Australii. W skład stanu Tasmania wchodzą też mniejsze wyspy w Cieśninie Bassa oraz wyspa Macquarie – pow. 128 km² (w południowej części Oceanu Spokojnego).
Wikipedia
(1.1) Występują w Australii, Tasmanii, Nowej Gwinei, Nowej Zelandii i okolicznych wyspach.
Wiktionary
IPA: tasˈmãɲja, AS: tasmãńi ̯a
Wiktionary
przym. tasmański
rzecz. Tasmańczyk mos., Tasmanka ż.
Wiktionary
odmiana żywicy kopalnej zbliżona do bursztynu
SJP.pl
mieszkanka Tasmanii (wyspy i stanu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tasmanii
Wiktionary
rzecz. Tasmania ż.
:: fm. Tasmańczyk mos.
przym. tasmański
Wiktionary
rodzaj walenia z rodziny zyfiowatych
SJP.pl
mieszkaniec Tasmanii (wyspy i stanu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tasmanii
Wiktionary
rzecz. Tasmania ż.
:: fż. Tasmanka ż.
przym. tasmański
Wiktionary
przymiotnik od: Tasmania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tasmanią, dotyczący Tasmanii, pochodzący z Tasmanii
Wiktionary
rzecz. Tasmańczyk mos., Tasmanka ż., Tasmania ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tasować.
Wiktionary
Tasowanie – procedura polegająca na wymieszaniu kart w talii, aby zapewnić element losowości w rozgrywce. Po tasowaniu często następuje przełożenie, które ma upewnić grających, że tasujący nie manipulował kolejnością kart.
Wikipedia
IPA: ˌtasɔˈvãɲɛ, AS: tasovãńe
Wiktionary
czas. tasować, przetasować
Wiktionary
czasownik
(1.1) karc. mieszać talię kart przed grą
(1.2) przen. zmieniać układ czegoś
Wiktionary
(1.1) W każdej partii gracze kolejno tasują i rozdają karty.
(1.2) Partyjni bossowie wciąż arbitralnie tasują miejsca na listach wyborczych.
Wiktionary
IPA: taˈsɔvat͡ɕ, AS: tasovać
Wiktionary
rzecz. tasowanie n., przetasowanie n., tas m.
czas. potasować, przetasować
ims. tasowany, potasowany
Wiktionary
agencja prasowa
SJP.pl
Tass – wieś i gmina w środkowej części Węgier, w pobliżu miasta Kunszentmiklós. Gmina liczy 2944 mieszkańców (styczeń 2011) i zajmuje obszar 74,72 km².
Wikipedia
rzadko: wszystko, co dotyczy życia i twórczości Torquato Tassa, np. prace naukowe o nim, wydania jego dzieł
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aparat służący do dziurkowania taśmy papierowej; składarka
SJP.pl
Taster ("tasten" „macać”; „dotykać”) – maszyna drukarska do dziurkowania taśmy papierowej, która steruje odlewarką monotypu. Posiada klawiaturę zespoloną z igłami, nakłuwającymi otwory na papierowej taśmie. Otwory służą jako matryce do odlewu liter przez odlewarkę.
Wikipedia
dawne naczynie do degustacji wina
SJP.pl
we włoskiej nomenklaturze muzycznej: klawisz
SJP.pl
dziurkować taśmę monotypową za pomocą tastra
SJP.pl
1. gatunek ryby skorpenokształtnej z rzędu okoniokształtnych o krępym, silnie wygrzbiecionym ciele; zając morski;
2. regionalnie: torba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. ryba morska poławiana w celach spożywczych;
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. torba
Wiktionary
Tasza, zając morski ("Cyclopterus lumpus") – gatunek ryby skorpenokształtnej z rodziny taszowatych (Cyclopteridae), jedyny przedstawiciel rodzaju "Cyclopterus". Poławiana jako ryba konsumpcyjna.
Wikipedia
(1.2) Roz w robocie jedyn osioł, • Kanś se swoja tasza posioł. (…) (M. Szołtysek: Osioł bez taszy)
Wiktionary
IPA: ˈtaʃa, AS: taša
Wiktionary
rzecz. taszka ż.
Wiktionary
(1.1) zając morski
(1.2) gw. Górny Śląsk tasia, taśka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|taszczyć.
Wiktionary
czas. taszczyć
Wiktionary
taszczyn pszczeli - gatunek błonkówki z rodziny grzebaczowatych
SJP.pl
nieść albo ciągnąć coś ciężkiego; dźwigać coś z trudem
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. nieść, ciągnąć z trudem coś (rzadziej kogoś), ciężkiego lub niewygodnego
czasownik zwrotny taszczyć się
(2.1) pot. iść, wchodzić gdzieś powoli, z trudem
Wiktionary
IPA: ˈtaʃt͡ʃɨt͡ɕ, AS: taščyć
Wiktionary
rzecz. taszczenie n., taskanie n.
czas. taskać, przytaszczyć, przytaskać, wytaszczyć, wytaskać, odtaszczyć, odtaskać
Wiktionary
(1.1) dźwigać; reg. śl. ciorać
Wiktionary
Taszewko – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Jeżewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 127 mieszkańców. Jest czternastą co do wielkości miejscowością gminy Jeżewo.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. element broni białej, w formie kołnierza, chroniącego wlot pochwy przed dostawaniem się do jej wnętrza wody i zanieczyszczeń;
2. regionalnie:
a) damska torebka skórzana;
b) bawełniana lub papierowa torba na zakupy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. torebka damska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. tasza ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Taszkent; taszkiencki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) od: Taszkent
Wiktionary
IPA: taˈʃkɛ̃nt͡sʲci, AS: taškẽncʹḱi
Wiktionary
rzecz. Taszkent mrz., Taszkient, taszkentczyk mos., taszkentka ż.
przym. taszkiencki
Wiktionary
(1.1) taszkiencki
Wiktionary
stolica Uzbekistanu; Taszkient
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Uzbekistanu;
Wiktionary
Taszkent ( Toshkent; uzb. cyr. Тошкент; Ташкент, Taszkient) – stolica i największe miasto Uzbekistanu. Położone jest nad rzeką Chirchiq na przedgórzu Tienszanu. Stanowi główny ośrodek przemysłowy i kulturalno-naukowy kraju oraz jedno z największych miast Azji Środkowej.
Wikipedia
(1.1) Taszkent jest jednym z największych miast Azji Środkowej.
Wiktionary
IPA: ˈtaʃkɛ̃nt, AS: taškẽnt
Wiktionary
rzecz. taszkentczyk m., taszkentka ż., taszkientczyk m., taszkientka ż.
przym. taszkencki, taszkiencki
Wiktionary
mieszkaniec Taszkentu; Taszkientczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Taszkentu
Wiktionary
IPA: taˈʃkɛ̃nṭt͡ʃɨk, AS: taškẽnṭčyk
Wiktionary
rzecz. Taszkent mrz.
:: fż. taszkentka ż.
przym. taszkencki
Wiktionary
mieszkanka Taszkentu; Taszkientka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Taszkentu
Wiktionary
IPA: taˈʃkɛ̃ntka, AS: taškẽntka
Wiktionary
rzecz. Taszkent mrz.
:: fm. taszkentczyk mos.
przym. taszkencki
Wiktionary
przymiotnik od: Taszkient (Taszkent) - stolica Uzbekistanu; taszkencki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) od: Taszkient
Wiktionary
(1.1) Gdy pociąg wtoczył się na taszkiencki dworzec, okazało się, że nikt nie miał zamiaru ich witać. Ani orkiestry, ani szwadronu, ani nic.
Wiktionary
rzecz. Taszkient, Taszkent mrz.
przym. taszkencki
Wiktionary
(1.1) taszkencki
Wiktionary
stolica Uzbekistanu; Taszkent
SJP.pl
mieszkaniec Taszkentu; Taszkentczyk
SJP.pl
mieszkanka Taszkentu; Taszkentka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. latarka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) etn. rel. żydowski obrzęd symbolicznego oczyszczenia z grzechów polegający na wyrzuceniu w nurt drobin wytrząśniętych z kieszeni i modlitwie;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) W tradycji chasydów bracławskich noworocznym zwyczajem jest taszlich.
Wiktionary
pospolity, trudny do wytępienia chwast, mający zastosowanie w zielarstwie
SJP.pl
Ta
Wikipedia
pospolity, trudny do wytępienia chwast, mający zastosowanie w zielarstwie
SJP.pl
rodzina owadów z rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, niewielkich rozmiarów (do 12 mm długości), o smukłym kształcie i delikatnej budowie, występujących kosmopolitycznie na wszystkich kontynentach
SJP.pl
Tasznikowate (Miridae syn. Capsidae) – największa rodzina pluskwiaków różnoskrzydłych licząca ponad 11 tys. gatunków zgrupowanych w około 1400 rodzajach. Każdego roku opisywane są nowe taksony głównie z terenów tropikalnych i subtropikalnych. Owady tej rodziny występują na większości kontynentów. W Polsce rodzina ta jest najliczniejsza w swoim podrzędzie, a liczbę wykazanych do tej pory gatunków szacuje się na ponad 260.
Wikipedia
o cechach tasznikowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
rodzina ryb z gromady promieniopłetwych, małej lub średniej wielkości, żyjących w wodach północnej części Oceanu Atlantyckiego i Oceanu Spokojnego
SJP.pl
Taszowate (Cyclopteridae) – rodzina morskich ryb skorpenokształtnych, blisko spokrewnionych z dennikowwatymi, z którymi wcześniej zaliczane były do jednej rodziny.
Wikipedia
o cechach taszowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. chusteczka do nosa
Wiktionary
zwolennik taszyzmu, malarz tworzący według zasad taszyzmu
SJP.pl
zwolenniczka taszyzmu, malarka tworząca według zasad taszyzmu
SJP.pl
dotyczący taszyzmu, taszystów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z taszyzmem, dotyczący taszyzmu
Wiktionary
rzecz. taszyzm m.
Wiktionary
kierunek w malarstwie, polegający na tworzeniu spontanicznych kompozycji ze swobodnych plam barwnych, uzyskanych przez rozlewanie i rozpryskiwanie farb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szt. kierunek w abstrakcjonizmie, w którym kompozycja jest tworzona spontanicznie przez przypadkowy układ barwnych, niegeometrycznych plamaam;
Wiktionary
Taszyzm (od franc. "tache" – plama) – kierunek w malarstwie abstrakcyjnym powstały w Europie w pierwszych latach po II wojnie światowej. Należy do nurtu abstrakcjonizmu niegeometrycznego i jest europejskim odpowiednikiem abstrakcyjnego ekspresjonizmu, rozwijającego się w Stanach Zjednoczonych.
Wikipedia
rzecz. taszysta m., taszystka ż.
czas. taszyzować ndk.
przym. taszystyczny
Wiktionary
Taszów (niem. "Tassau") – przygraniczna wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Lewin Kłodzki.
Wikipedia
skrót od: tatarski
SJP.pl
1. pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko;
2. pieszczotliwie: teść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ojciec
(1.2) przen. familiarnie o teściu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tata zaprosił całą rodzinę na lody.
Wiktionary
IPA: ˈtata, AS: tata
Wiktionary
rzecz. tato mos., tacierzyństwo n., tatusiowanie n., tatusienie n., statusienie n.
:: zdrobn. tatka mos., tatko mos., tatuś mos., tusiek mos., tatunio mos., tatuńcio mos., tatulek mos.
rzad. tatynek mos.
gwara. tatulo mos., tatuleńko mos.
czas. tatusiować ndk., tatusieć ndk., statusieć dk.
przym. tatowy, tatusiowy, tatusiny, statusiały, podtatusiały, tacierzyński
gwara. tatulowy
Wiktionary
(1.1) tato, ojciec, papa, papcio, rodziciel
Wiktionary
tradycyjna japońska mata używana dawniej powszechnie jako pokrycie podłóg w pokojach mieszkalnych, obecnie rzadziej, stosowana jednak do uprawiania judo, karate i innych sportów walki
SJP.pl
Ta
Wikipedia
potocznie: befsztyk po tatarsku, befsztyk tatarski - surowe mięso wołowe, siekane albo mielone, odpowiednio przyprawione
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pot. spoż. kulin. befsztyk tatarski z surowej wołowiny;
(1.2) spoż. kulin. potrawa z każdego mielonego lub siekanego surowego mięsa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Polska wódka do polskich dań niezmiennie dobrze nam smakuje. Temu, że śledzik lubi pływać, zaprzeczyć nie sposób, a do tatara kieliszek zimnej, czystej wódki to oczywista oczywistość.
Wiktionary
IPA: ˈtatar, AS: tatar
Wiktionary
rzecz. Tartaria ż., tatarski mrz., Tatar m., Tatarka ż., tatarka ż., Tatarzątko n.
przym. tatarski
Wiktionary
(1.1) befsztyk tatarski
Wiktionary
potocznie: befsztyk po tatarsku, befsztyk tatarski - surowe mięso wołowe, siekane albo mielone, odpowiednio przyprawione
SJP.pl
Tatara (jap. 鑪) – tradycyjny japoński piec do wytapiania żelaza i stali. (Uwaga: słowo "tatara" oznacza w języku japońskim "miechy". Przyjęło się jednak nazywać tak całe urządzenie)
W piecach tatara z węgla sosnowego, czarnego piasku żelazowego oraz mineralnych rud żelaza wytapiana jest tamahagane (jap. 玉鋼), rodzaj bardzo czystej japońskiej stali wykorzystywanej głównie do tworzenia samurajskich mieczy nihon-tō (jap. 日本刀), znanych powszechnie jako katana (jap. 刀).
Wikipedia
roślina z rodziny obrazkowatych, pospolita na brzegach wód; ajer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Acorus|ref=tak., roślina z rodziny obrazkowatych (nazwa systematyczna|Araceae|ref=tak.), o mieczowatych, zaostrzonych liściach i kłączach zawierających olejki eteryczne, używane w przemyśle perfumeryjnym, spożywczym i w lecznictwie; rośnie na brzegach stawów i potoków;
Wiktionary
(1.1) reg. ajer, lepiech
Wiktionary
1. zrobiony z tatarki, zwłaszcza z jej nasion; gryczany
2. przymiotnik od: tatarka
SJP.pl
gwarowo: chleb lub placek z mąki tatarczanej
SJP.pl
Tatarczuch, chleb tatarczuch, tatarczak, chleb z tatarki, chleb hreczany, łazanek z mąki tatarczanej – odmiana tradycyjnego, ciemnego, słodkiego chleba wypiekanego z mąki gryczanej (zwanej też „mąką tatarczaną”), wytwarzanego w regionie Częstochowy. Tatarczuch bywa także określany jako placek.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: tatarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: tatarka
Wiktionary
IPA: ˌtataˈrɛt͡ʃka, AS: tatarečka
Wiktionary
roślina pastewna z rodziny rdestowatych, gatunek gryki, z jej nasion wyrabia się kaszę i mąkę
SJP.pl
historyczny region w Azji
SJP.pl
roślina pastewna z rodziny rdestowatych, gatunek gryki, z jej nasion wyrabia się kaszę i mąkę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dotyczący Tatara, Tatarów;
2. dotyczący Tatarstanu; tatarstański;
3. befsztyk tatarski - surowe mięso wołowe, siekane albo mielone, odpowiednio przyprawione; befsztyk po tatarsku, tatar;
4. sos tatarski - ostry sos przyrządzany z żółtek jaj, octu, oliwy, musztardy i ogórków kiszonych bądź korniszonów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Tatarami
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. jęz. język tatarski;
Wiktionary
(2.1) Książę uczył się tatarskiego.
Wiktionary
IPA: taˈtarsʲci, AS: tatarsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tartaria ż., syberyjskotatarski mrz., krymskotatarski mrz., Tatar m., Tatarzyn m., Tatarka ż., tatar m., tatarka ż., Tatarstan m., Tatarzątko n.
przym. krymskotatarski, syberyjskotatarski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tatarskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tatarskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tatarskim
Wiktionary
IPA: taˈtarskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tatarskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
zespół cech typowych dla Tatarów
SJP.pl
autonomiczna republika w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. podmiot Federacji Rosyjskiej, republika autonomiczna ze stolicą w Kazaniu;
Wiktionary
Tatarstan, Republika Tatarstanu ( Респу́блика Татарста́н; Татарстан Республикасы) – podmiot (republika) Federacji Rosyjskiej wchodząca w skład Nadwołżańskiego Okręgu Federalnego.
Wikipedia
(1.1) W tym tygodniu przyjeżdżają do nas aktorzy z Tatarstanu i wystawiają w naszym teatrze pantomimę.
Wiktionary
rzecz. Tartaria ż., tatarski mrz., Tatar mos.
przym. tatarski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. członek ludu tureckiego, wywodzącego się z dawnych plemion mongolskich, dziś żyjącego głównie na Powołżu, a także na Syberii, Krymie i Kaukazie;
2. dawniej: członek ludu zamieszkującego tereny imperium mongolskiego i Złotej Ordy, które w XIII wieku dokonywały podbojów w Azji i Europie
SJP.pl
Ta
Wikipedia
dawniej: Tatar (członek jednego z ludów zamieszkujących tereny imperium mongolskiego i Złotej Ordy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) tatarskie dziecko
Wiktionary
(1.1) Lulaj, lulaj Tatarzątko • A moje wnuczątko.
Wiktionary
rzecz. Tartaria ż., Tatar m., Tatarka ż., Tatarzyn m., tatar m., tatarski mrz.
przym. tatarski
Wiktionary
[czytaj: tejt] nazwisko obce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tata, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ekspr. tata
(1.2) pot. ekspr. teść
Wiktionary
(1.1) Parobek szeptał mu w samo ucho: / — Tatku, wójt chce się z wami rozmówić.
(1.1) — Tatku! Tatku! proszę Tatki! / Stało się coś okropnego! / Staś otworzył do szufladki, / I zabrał moje okładki; / I powiada że to jego.
Wiktionary
rzecz. tata mos., tato mos., tatulo mos., tatunio mos., tatuń mos., tatuńcio mos., tatuś mos.
przym. tatusiowy
Wiktionary
(1.1) tata, tateczek, tato, tatka, tatko, ojczulek
Wiktionary
dotyczący taternictwa, taterników
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z taternictwem, dotyczący taternictwa
Wiktionary
(1.1) Wandzia należała do klubu taternickiego.
Wiktionary
rzecz. taternik m., taterniczka ż., Tatry nmos., taternictwo n.
przym. taterniczy, tatrzański, tatrytowy
Wiktionary
(1.1) taterniczy
Wiktionary
zdobywanie trudno dostępnych miejsc w Tatrach z wykorzystaniem techniki wspinaczkowej i specjalistycznego sprzętu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odmiana turystyki wyczynowej polegającej na pokonywaniu trudno dostępnych miejsc w Tatrach
(1.2) zdobywanie trudnych partii w wysokich górach
Wiktionary
Taternictwo – wspinaczka uprawiana w Tatrach. Niegdyś termin ten oznaczał każdą działalność w Tatrach polegającą na wchodzeniu na ich szczyty. Obecnie obejmuje on wyłącznie wspinaczkę górską, prowadzoną poza wyznaczonymi szlakami turystycznymi. Termin powstał w podobny sposób jak alpinizm (który dziś często jest równoznaczny ze wspinaczką górską), himalaizm czy andynizm.
Wikipedia
IPA: ˌtatɛrʲˈɲit͡stfɔ, AS: taterʹńictfo
Wiktionary
rzecz. Tatry nmos., taternik m., taterniczka ż., tatrologia ż., tatroznawstwo n.
przym. taterniczy, taternicki
Wiktionary
(1.2) alpinizm, wspinaczka górska
Wiktionary
→ taternik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. kobieta uprawiająca taternictwo;
Wiktionary
(1.1) Młodzież zobaczy film dokumentalny o polskiej taterniczce.
Wiktionary
rzecz. Tatry nmos., taternictwo n.
:: fm. taternik m.
przym. taternicki, taterniczy, tatrytowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z taternictwem, dotyczący taternictwa
Wiktionary
(1.1) Wandzia należała do związku taterniczego.
Wiktionary
rzecz. taternictwo n., taternik m., taterniczka ż., Tatry nmos.
przym. taternicki, tatrzański
Wiktionary
(1.1) taternicki
Wiktionary
człowiek uprawiający turystykę wysokogórską na trudno dostępnych szczytach Tatr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. osoba uprawiająca taternictwo;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Marzeniem każdego początkującego taternika jest wejście na Mnicha.
Wiktionary
IPA: taˈtɛrʲɲik, AS: taterʹńik
Wiktionary
rzecz. Tatry nmos., taternictwo n.
:: fż. taterniczka ż.
przym. taternicki, taterniczy, tatrytowy
Wiktionary
przestarzale: ujeżdżalnia koni oraz miejsce sprzedaży koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. targowisko koni w miejscu zamkniętym (budynku); wydzielone publiczne miejsce handlu końmi, także powozami;
(1.2) daw. miejska ujeżdżalnia koni
Wiktionary
Tatersal – dawniej zorganizowane targowisko koni w miejscu zamkniętym; także publiczna ujeżdżalnia lub szkoła jazdy konnej.
Określenie pochodzi od nazwy przedsiębiorstwa handlu końmi Tattersall’s, założonego w 1766 roku koło londyńskiego Hyde Park Corner przez Richarda Tattersalla (1724-1795), koniuszego księcia Kingston. Początkowo zajmowało się ono sprzedażą koni wyścigowych. Wnuk założyciela rozwinął je i w 1865 przeniósł na przestronniejszy teren Knightsbridge Green.
Wikipedia
(1.2) Młody Tabaksbaum, zapragnąwszy zdobyć wiedzę hippiczną, udał się do tatersalu i wpłaciwszy 60 groszy wziął udział w pierwszej lekcji.
Wiktionary
(1.1) targ koński
(1.2) maneż, szkoła hippiki
Wiktionary
słodki przysmak ze Wschodu
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
IPA: taˈtʲjãna, AS: tatʹi ̯ãna
Wiktionary
(1.1) Tacjana
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tatiany lub z nią związany
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tata, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tata, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: tata, tato
Wiktionary
(1.1) Mój tatko jest kochany!
Wiktionary
IPA: ˈtatkɔ, AS: tatko
Wiktionary
rzecz. tata m., tato m., tatka m., tatuś m., tusiek m., tatuńcio m., tatulek m., tatunio m., tatuń mos., tatulo mos.
czas. tatusiować
przym. statusiały, podtatusiały
Wiktionary
(1.1) tatuś
Wiktionary
1. pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tata, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko;
2. pieszczotliwie: teść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ojciec
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: tata
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sanki są w zimie, rower jest w lato, mama to nie jest to samo co tato.
Wiktionary
IPA: ˈtatɔ, AS: tato
Wiktionary
rzecz. tatko mos., tata mos., tatulo mos., tatuś mos., tatunio mos., tatuń mos., tatuńcio mos., tatek mos., tacierzyński mrz.
przym. tatusiowy, tacierzyński, tatowy
Wiktionary
(1.1) tata, ojciec, tatulek, tatuś, ojczulek, tatko
Wiktionary
żartobliwie: bycie tatą i powiązane z tym uczucia, przywileje i obowiązki; tacierzyństwo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. marka samochodów;
2. marka piwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mot. samochód marki Tatra;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed wjazdem na teren budowy stoi zaparkowana tatra.
Wiktionary
rzecz. Tatry nmos., Tatra ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) termin określający całokształt wiedzy o Tatrach;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Znasz jakiegoś zasłużonego dla tatrologii popularyzatora turystyki górskiej?
(1.1) Tatrologią parał się od lat młodzieńczych.
Wiktionary
rzecz. tatrolog m., taternictwo n.
przym. tatrologiczny
Wiktionary
(1.1) tatroznawstwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) termin określający całokształt wiedzy o Tatrach;
Wiktionary
(1.1) Znacie jakąś zasłużoną dla tatroznawstwa popularyzatorkę turystyki górskiej?
(1.1) Termin tatroznawstwo pojawia się w wydawnictwach poświęconych Tatrom.
Wiktionary
rzecz. tatroznawca m., taternictwo n.
Wiktionary
(1.1) tatrologia
Wiktionary
pasmo gór w łańcuchu Karpat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. góry w Polsce i Słowacji;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Na szczytach Tatr, w dolinach Tatr – / Mrok szary i ulewa.
(1.1) Są oni jak halny wiatr w Tatrach, któremu dobrze jest na iglicach szczytów i dobrze w padołach niziny.
Wiktionary
IPA: ˈtatrɨ, AS: tatry
Wiktionary
rzecz. tatrzańskość ż., tatrzanka ż., taternictwo n., taternik m., taterniczka ż., tatryt mrz., tatra ż.
przym. tatrzański, taternicki, taterniczy, tatrytowy
przysł. tatrzańsko
Wiktionary
odmiana granitu, z którego zbudowane są Tatry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. tatrzańska odmiana granitu
Wiktionary
(1.1) Tatryt różni się od typowego granitu jaśniejszą barwą.
Wiktionary
rzecz. Tatry nmos.
przym. tatrytowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący tatrytu, wykonany z tatrytu
Wiktionary
(1.1) Po lewej stronie potoku sterczał ogromny głaz tatrytowy.
Wiktionary
rzecz. tatryt m., Tatry nmos., taternik m., taterniczka ż.
przym. tatrzański, taternicki
Wiktionary
skrót
(1.1) = tatrzański
Wiktionary
ciepły, zimowy but z cholewką, sznurowany lub zapinany na suwak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. tekstylny zimowy but z cholewką
Wiktionary
(1.1) Zdjęła tatrzanki i włożyła wełniane papucie.
Wiktionary
rzecz. Tatry lm nm.
przym. tatrzański
przysł. tatrzańsko
Wiktionary
przymiotnik od: Tatry
SJP.pl
przymiotnik od: Tatry
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Tatr, związany z Tatrami, pochodzący z Tatr
Wiktionary
(1.1) Na tatrzańskim niebie pojawiło się jesienne słońce.
Wiktionary
IPA: taˈṭʃãj̃sʲci, AS: taṭšãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tatry lm nm., tatrzańskość ż., tatrzanka ż.
przym. taternicki, taterniczy, tatrytowy, podtatrzański
przysł. tatrzańsko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób tatrzański
Wiktionary
rzecz. tatrzanka ż., Tatry lm nm.
przym. tatrzański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego co tatrzańskie
Wiktionary
(1.1) Tatrzańskości polskiej sztucznie przeciwstawiano tatrzańskość czechosłowacką.
Wiktionary
rzecz. Tatry lm nm.
przym. tatrzański
Wiktionary
rzadko: osoba zajmująca się wykonywaniem tatuaży - rysunków lub napisów na ciele człowieka; tatuażysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kult. osoba wykonująca tatuaże
Wiktionary
(1.1) Ciekawe, ile zarabia taki tatuator w stolicy?
(1.1) Julia chodzi z jednym tatuatorem z Załęża.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. tatuatorka ż.
czas. tatuować ndk.
Wiktionary
(1.1) tatuażysta
Wiktionary
rzadko: kobieta zajmująca się wykonywaniem tatuaży - rysunków lub napisów na ciele człowieka; tatuażystka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kult. kobieta wykonująca tatuaże
Wiktionary
(1.1) Widziałam, jak tatuatorce wypadł przyrząd do tatuowania.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. tatuator mos.
czas. tatuować ndk.
Wiktionary
(1.1) tatuażystka
Wiktionary
trwały znak graficzny wykonany na skórze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) trwały napis, wzór lub rysunek wykonany na ciele poprzez wprowadzenie barwnika w skórę;
(1.2) eufem. martwica
(1.3) eufem. czerniak
Wiktionary
Tatuaż – forma modyfikacji ciała polegająca na wprowadzeniu tuszu do skóry właściwej, aby zmienić pigment skóry.
W krajach zachodnich tatuaż ma około kilkanaście procent populacji. Mężczyźni posiadają go częściej niż kobiety, a młodzież – częściej niż starsi.
Wikipedia
(1.1) Zrobił sobie tatuaż na lewym ramieniu.
(1.1) Nie chcę mieć tatuażu.
(1.1) W tramwaju widziałem dziewczynę z tatuażem na plecyecach.
(1.1) W przypadku, kiedy policjant posiada widoczny tatuaż, przełożony może nie dopuścić go do pełnienia służby lub może odsunąć od jej pełnienia.
Wiktionary
IPA: taˈtuwaʃ, AS: tatuu̯aš
Wiktionary
rzecz. tatuażysta m., tatuażystka ż., tatuowanie n., wytatuowanie n.
:: zdrobn. tatuażyk m.
czas. tatuować ndk., wytatuować dk.
przym. tatuażowy
Wiktionary
(1.1-2) pot. dziara
Wiktionary
zdrobnienie od: tatuaż
SJP.pl
osoba zajmująca się wykonywaniem tatuaży - rysunków lub napisów na ciele człowieka; tatuator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kult. człowiek, który wykonuje tatuaże
Wiktionary
Tatuażysta, tatuator – osoba wykonująca tatuaże, zazwyczaj w przeznaczonych do tego miejscach np. studiach tatuażu.
Tatuażyści pobierają naukę zwykle u doświadczonych, utytułowanych artystów. Do wykonywania zawodu nie są konieczne zaświadczenia oraz specjalistyczne kursy. Wyjątek stanowią jedynie Stany Zjednoczone, gdzie w stanach Hawaje oraz Oregon wymagany jest egzamin z zakresu zdrowia oraz bezpieczeństwa podczas tatuowania.
Wikipedia
(1.1) Poznałam w Ustce tatuażystę z Trójmiasta.
Wiktionary
IPA: ˌtatuwaˈʒɨsta, AS: tatuu̯ažysta
Wiktionary
rzecz. tatuaż mrz., tatuowanie n., wytatuowanie n.
:: fż. tatuażystka ż.
:: zdrobn. tatuażyk mrz.
czas. tatuować ndk., wytatuować dk.
przym. tatuażowy
Wiktionary
(1.1) tatuator
Wiktionary
kobieta zajmująca się wykonywaniem tatuaży - rysunków lub napisów na ciele człowieka; tatuatorka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kult. kobieta, która wykonuje tatuaże
Wiktionary
(1.1) Zapłacę tej tatuażystce, gdy dostanę wypłatę.
Wiktionary
rzecz. tatuażysta mos., tatuaż mrz., tatuowanie n., wytatuowanie n.
:: zdrobn. tatuażyk mrz.
czas. tatuować ndk., wytatuować dk.
przym. tatuażowy
Wiktionary
(1.1) tatuatorka
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tata, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
Tatul – wieś w Armenii, w prowincji Aragacotn. W 2011 roku liczyła 822 mieszkańców.
Wikipedia
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tata, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
Tatula – rzeka na Litwie, w okręgu poniewieskim, w rejonach kupiszeckim, birżańskim i poswolskim. Prawy dopływ Muszy. Długość rzeki wynosi 65 kilometrów, a powierzchnia dorzecza 453 km².
Źródło rzeki znajduje się w lesie Salamiestis, 9 km na północny wschód od Wobolnik. Rzeka wpływa do Muszy 45 kilometrów od jej ujścia do Niemna.
Wikipedia
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tata, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pieszcz. tata
Wiktionary
rzecz. tata mos., tatko mos.
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tata, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; ojczulek, tatka, tatko, tato, tatul, tatulek, tatulo, tatunio, tatuń, tatuńcio, tatusiek, tatuś, tateńko, tatulka, tatulko, tatunia, tatuniek
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tata, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tata, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tata, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. pieszcz. ojciec
Wiktionary
(1.1) Przez długi czas Zbyszko słyszał tylko odgłos pocałunków i dwa wyrazy: „Tatulo! Jagula! Tatulo! Jagula!“ i jeszcze się obejmowali za szyję.
Wiktionary
rzecz. tata mos., tatko mos., tato mos., tatuś mos., tatunio mos., tatuń mos., tatek mos.
przym. tatulowy, tatusiowy
Wiktionary
(1.1) tato, tatuś
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tata, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tata, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tata, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pieszcz. ojciec
Wiktionary
(1.1) — Ale, tatunio zawsze żartuje. Proszę do stołu... wszystko jest.
Wiktionary
rzecz. tata mos., tatko mos., tato mos., tatuńcio mos., tatuś mos., tatek mos., tatuń mos., tatulo mos.
Wiktionary
(1.1) tata, tatko, tato, tatuńcio, tatuś
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wykonywanie tatuażu
Wiktionary
IPA: ˌtatuwɔˈvãɲɛ, AS: tatuu̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. tatuaż m., tatuażysta m., tatuażystka ż.
czas. tatuować ndk.
Wiktionary
(1.1) pot. dzierganie
Wiktionary
wykonywać tatuaż
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytatuować)
(1.1) wykonywać tatuaż
czasownik zwrotny niedokonany tatuować się (dk. wytatuować się)
(2.1) wykonywać tatuaż samemu sobie
(2.2) dawać sobie wykonywać tatuaż
Wiktionary
(1.1) Różne rzeczy dawali sobie u niego tatuować, bo młodzież lubi ilustracje.
(2.2) Z reguły jednak tatuują się ludzie przed czterdziestką.
Wiktionary
IPA: ˌtatuˈwɔvat͡ɕ, AS: tatuu̯ovać
Wiktionary
rzecz. tatuatorka ż., tatuator mos., tatuaż m., tatuażysta m., tatuażystka ż., tatuowanie n., wytatuowanie n.
czas. wytatuować dk.
przym. tatuażowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zootechn. urządzenie służące do znakowania zwierząt gospodarskich
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tata, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekspr., pieszcz. lub iron. ojciec
Wiktionary
(1.1) Tatusiek czytywał mi Serce Amicisa, ulubioną książkę swojego dzieciństwa.
(1.1) — Tatuśku! — odezwała się i pomknęła szybko precz. Tatuśku! Od lat całych nie nazywała go w ten sposób.
Wiktionary
(1.1) ojciec, starszy, staruszek, stary, tata, tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatulek, tatulo, tatunio, tatuń, tatuńcio tatuś, tatuśko
Wiktionary
żartobliwie o mężczyźnie: stawać się mało atrakcyjnym, nabierać cech charakterystycznych dla dużo starszego człowieka
SJP.pl
potocznie:
1. przypominający zachowaniem stereotypowego ojca;
2. o mężczyźnie w średnim wieku: wyglądający na więcej lat, niż ma; podtatusiały
SJP.pl
żartobliwie:
1. bycie czyimś tatusiem;
2. bycie podtatusiałym, wyglądanie na starszego niż w rzeczywistości
SJP.pl
→ tatuś; tatusiny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący tatusia
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do tatusia
przymiotnik jakościowy
(3.1) właściwy tatusiowi
Wiktionary
rzecz. tatuś mos., tata mos., tato mos., tatulo mos., tatek mos.
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tata, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ekspr. ojciec
(1.2) pot. ekspr. teść
Wiktionary
(1.1) — Siwy tatuń! to darmo! bardzo godny człek, ale, bardzo siwy. / — Waćpanna tego nie wiesz, że są ludzie co w dwudziestu leciech siwieją — odparł podczaszy.
Wiktionary
rzecz. tata mos., tatko mos., tato mos., tatulo mos., tatunio mos., tatuńcio mos., tatuś mos., tatek mos.
Wiktionary
(1.1) tata, tatko, tato, tatulo, tatunio, tatuś, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tata, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tata, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekspr. ojciec
(1.2) ekspr. teść
Wiktionary
(1.1) Nie powiem, że jestem młody, ale mój tatuńcio na pewno by panią pamiętał.
Wiktionary
rzecz. tata mos., tatko mos., tato mos., tatunio mos., tatuś mos., tatuń mos., tatek mos.
Wiktionary
(1.1) tata, tatko, tato, tatunio, tatuś, tatuń, tatuńcia, tatuńka, tatuńko, tatusiek
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tata, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tata, tatusiek, tatuś, tatuśka, tatuśko
SJP.pl
1. pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tata, tatuśka, tatuśko;
2. pieszczotliwie: teść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. tata
Wiktionary
(1.1) Mój tatuś jest fizykiem
Wiktionary
IPA: ˈtatuɕ, AS: tatuś
Wiktionary
rzecz. tatek mos., tatuńcio mos., tatulo mos., tatuń mos., tatunio mos., tata, tato, tatko
przym. tatusiny, tatusiowy
Wiktionary
(1.1) ojczulek, staruszek
Wiktionary
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tata, tatuśko
SJP.pl
pieszczotliwie: ojciec; tatek, tatka, tatko, tato, tatul, tatula, tatulek, tatuleńko, tatulka, tatulko, tatulo, tatunia, tatuniek, tatunio, tatuń, tatuńcia, tatuńcio, tatuńka, tatuńko, tatusiek, tatuś, tata, tatuśko
SJP.pl
rzadkie zdrobnienie od: tata; tatul, tatulek, tatulo, tatunio, tatuń, tatuńcio, tatusiek, tatuś
SJP.pl
słodki przysmak ze Wschodu
SJP.pl
1. litera alfabetu greckiego i hebrajskiego;
2. gatunek ryby z rodziny batrachowatych;
3. cząstka tau - cząstka elementarna należąca do grupy leptonów; taon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. starogrecka nazwa dziewiętnastej litery alfabetu greckiego, τ;
(1.2) icht. nazwa systematyczna|Opsanus tau|ref=tak., gatunek morskiej ryby batrachokształtnej
Wiktionary
Tau (taf, st.gr. ταῦ, nw.gr. ταυ, pisana Ττ) – dziewiętnasta litera alfabetu greckiego i dwudziesta druga, a zarazem ostatnia litera alfabetu hebrajskiego znana pod symbolem ת. W greckim systemie liczbowym oznacza liczbę 300, a w hebrajskim liczbę 400.
Wikipedia
IPA: taw, AS: tau̯
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Dalekim Wschodzie Rosji, uchodząca do Morza Ochockiego
Wiktionary
przym. taujski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Taujem, dotyczący Tauja
Wiktionary
rzecz. Tauj mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krzyżyk stylizowany na hebrajską literę „Tau”
Wiktionary
kartkowany obrazek dający wrażenie śmiejącej się postaci
SJP.pl
osoba posiadająca dar czynienia cudów; cudotwórca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) czynienie cudów
Wiktionary
Taumaturgia (gr. θαῦμα "thaûma" – cud i ἔργον "érgon" – czyn, działanie, moc) – zdolność czynienia cudów, cudotwórstwo. Osoba posiadająca te zdolności nazywana jest taumaturgiem.
W religii chrześcijańskiej moc taumaturgiczną posiadali niektórzy święci, np. święty Bernard z Clairvaux. W ikonografii takie zdolności oznacza gwiazda nad głową świętego, np. na obrazie Francisca Goi "Święty Bernard z Clairvaux".
Wikipedia
rzecz. taumaturg m.
przym. taumaturgiczny
Wiktionary
(1.1) cudotwórstwo
Wiktionary
białko roślinne używane w przemyśle spożywczym
SJP.pl
Taumatyna – słodkie białko obecne w owocach rośliny "Thaumatococcus daniellii", odkrytej przez brytyjskiego lekarza wojskowego W.F. Daniella w 1840 roku w Afryce Zachodniej. W 1972 roku białko zostało wyizolowane.
Wikipedia
góry w Niemczech
SJP.pl
Taunus – stosunkowo niskie pasmo górskie w środkowych Niemczech w kraju związkowym Hesja w sąsiedztwie doliny Menu. Część Reńskich Gór Łupkowych. Najwyższym szczytem jest Grosser Feldberg o wysokości 881,5 m n.p.m. Centralna część gór Taunus jest płaska, a stoki (szczególnie południowe) strome.
Wikipedia
szarobrązowy kolor, przypominający barwę kreta
SJP.pl
Taupe – ciemnoszaro-brązowy kolor. Słowo pochodzi od francuskiego rzeczownika "taupe", które oznacza „kreta”. Pierwotnie nazwa odnosiła się tylko do przeciętnego koloru kreta, ale od lat 40. XX wieku zaczęto jej używać do opisania szerszego zakresu odcieni.
Wikipedia
rytualne oczyszczenie w krwi byka ofiarnego; obrzęd związany z kultem Kybele i Attisa oraz irańskiej Mitry
SJP.pl
Taurobolium (ofiara z byka) – ofiara ekspiacyjna, inicjacyjna i oczyszczająca w starożytnym Rzymie, związana z kultem bóstw: Kybele, Attisa i Mitry.
W kulcie Kybele kapłan, zwany gallem, schodził do podziemnego pomieszczenia, nad którym zabijany był byk i w ten sposób krew zwierzęcia spływała w dół na kapłana w formie rytualnej kąpieli. Było to określane jako ofiara oczyszczająca lub jako inicjacja do kultu Attisa.
Wikipedia
miasto na Litwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej Litwie;
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) O Taurogach jest mowa w „Potopie” Sienkiewicza.
Wiktionary
rzecz. taurożanin m., taurożanka ż.
przym. tauroski, taurogieński, taurożański
Wiktionary
walka byków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. walka byków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌtawrɔ̃ˈmaxʲja, AS: tau̯rõmaχʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) corrida
Wiktionary
→ Taurogi (miasto na Litwie)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Taurogów, związany z Taurogami
Wiktionary
(1.1) Konwencja tauroska sprawiła (…), że Rosja stała się de facto nowym protektorem Prus.
Wiktionary
rzecz. Taurogi nmos., taurożanin m., taurożanka ż.
przym. taurogieński, taurożański
Wiktionary
(1.1) taurogieński, taurożański
Wiktionary
kwas taurowy - przestarzale: tauryna (aminokwas endogenny wchodzący w skład kwasów żółciowych)
SJP.pl
łańcuch górski w południowej Turcji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
starożytna nazwa Krymu, pochodząca od nazwy plemienia Taurów zamieszkujących kiedyś półwysep
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) książk. geogr. Krym
Wiktionary
przym. taurydzki
Wiktionary
(1.1) Tauris, Krym
Wiktionary
starożytna nazwa Krymu, pochodząca od nazwy plemienia Taurów zamieszkujących kiedyś półwysep
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tauryda
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. lub książk. związany z Taurydą (Krymem)
Wiktionary
rzecz. Tauryda ż.
Wiktionary
1. → Taurus (łańcuch górski w południowej Turcji);
2. suseł tauryjski - gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych
SJP.pl
aminokwas endogenny wchodzący w skład kwasów żółciowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) organiczny związek chemiczny z grupy aminokwasów biogennych;
Wiktionary
Tauryna, kwas 2-aminoetanosulfonowy – organiczny związek chemiczny z grupy aminokwasów biogennych. W przeciwieństwie do aminokwasów białkowych nie ma kwasowej grupy karboksylowej, lecz grupę sulfonową. Tauryna jest β-aminokwasem (grupa aminowa i sulfonowa są rozdzielone 2 atomami węgla). Nie zawiera atomów asymetrycznych, nie wykazuje więc aktywności optycznej.
Wikipedia
przym. taurynowy
Wiktionary
→ tauryna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biochem. związany z tauryną, dotyczący tauryny
Wiktionary
rzecz. tauryna ż.
Wiktionary
niemiły dla ucha zbieg sylab lub podobnie brzmiących słów
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z tożsamością, powtarzalnością elementów
Wiktionary
IPA: ˈtawtɔ, AS: tau̯to
Wiktionary
krzywa obrazująca miejsca, po których czas staczania się masy punktowej do punktu A pod wpływem stałej siły ciężkości jest jednakowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
utwór wierszowany, w którym każdy wers lub każdy wyraz zaczyna się od tej samej litery
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) liter. utwór literacki, często wierszowany, zbudowany na zasadzie aliteracji
Wiktionary
Tautogram – utwór literacki, często wierszowany, zbudowany na zasadzie aliteracji, w którym każdy wers lub wyraz rozpoczyna się od tej samej litery. Przykładem łacińskiego tautogramu jest zwrot "veni, vidi, vici".
Wikipedia
1. wyrażenie złożone z wyrazów o takim samym lub bardzo podobnym znaczeniu, zwykle oceniane jako błąd, np. cofać się w tył; pleonazm, tautologizm;
2. w logice: zdanie, którego prawdziwość wynika z jego struktury, np.: jutro będzie pogoda lub jutro nie będzie pogody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. konstrukcja wyrazowa, w której jeden lub kilka wyrazów pokrywają się znaczeniowo, przez co część wyrazów jest zbędna;
(1.2) log. zdanie, które jest zawsze prawdziwe;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przykłady tautologii: „cofnąć się do tyłu” i „poprawa i polepszenie zdrowia”.
Wiktionary
IPA: ˌtawtɔˈlɔɟja, AS: tau̯toloǵi ̯a
Wiktionary
przym. tautologiczny
przysł. tautologicznie
Wiktionary
(1.1) pleonazm, pot. żart. masło maślane
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tautologiczny
Wiktionary
rzecz. tautologia ż.
Wiktionary
przymiotnik od: tautologia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) filoz. jęz. związany z tautologią, dotyczący tautologii
(1.2) herald. tożsamy z godłem heraldycznym
Wiktionary
(1.1) Jako że powtórzenie słowa na końcu wersu to epifora, rymy tautologiczne określa się również mianem rymów epiforycznych.
(1.2) Najwcześniejszy zachowany wizerunek klejnotu (1334) przedstawia klejnot tautologiczny.
Wiktionary
rzecz. tautologia ż.
Wiktionary
wyrażenie złożone z wyrazów o takim samym lub bardzo podobnym znaczeniu, zwykle oceniane jako błąd, np. cofać się w tył; tautologia, pleonazm
SJP.pl
Tautomeria (zwana też dawniej "desmotropią") – rodzaj przemiany izomerycznej, w której dany związek chemiczny występuje w dwóch formach (zwanych "tautomerami") zawierających tę samą liczbę tych samych atomów w cząsteczce, ale inaczej z sobą połączonych, zgodnie z ogólnym schematem:
Wikipedia
1. każdy z wyrazów brzmiących w różnych językach podobnie, lecz mających odmienne znaczenie, np. rosyjski wyraz "diwán" (tapczan) i polski "dywan";
2. w systematyce: nazwa gatunkowa, w której obydwa człony (rodzajowy i gatunkowy) są identyczne; stosowane w nomenklaturze zoologicznej, niedozwolone w nomenklaturze botanicznej
SJP.pl
Tautonim ( ταὐτός „ten sam”, ὄνυμα „imię”) – wyrazy mające podobne lub identyczne brzmienie albo pisownię w różnych (zwykle w dwóch) językach, ale odmienne znaczenie. Czasem zjawisko rozpatrywane na gruncie różnych odmian języka lub różnych systemów terminologii.
Wikipedia
[czytaj: tałzen] potocznie: tysiąc złotych; tałzen
SJP.pl
marka samochodów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji, w dorzeczu Obu, lewy dopływ rzeki Toboł;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tawerna
Wiktionary
knajpka portowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. knajpa portowa
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Na ulicach było tłoczno, różnojęzyczna i różnoplemienna tłuszcza zaległa wieś całą, goszcząc się w tawernach i hazardując w domach gry.
Wiktionary
IPA: taˈvɛrna, AS: taverna
Wiktionary
przym. tawernowy
Wiktionary
(1.1) bar, gospoda, przest. karczma, knajpa, lokal, przest. szynk
Wiktionary
przymiotnik od: tawerna (knajpa portowa)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tawerną, odnoszący się do tawerny
Wiktionary
rzecz. tawerna ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tawgami, dotyczący Tawgów (Nganasanów)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język tawgijski
Wiktionary
rzecz. Tawg mos., Tawgijka ż.
Wiktionary
(1.1) nganasański
(2.1) nganasański
Wiktionary
tawlina jarzębolistna - krzew ozdobny z rodziny różowatych (Sorbaria sorbifolia) uprawiany w ogrodach i parkach; tawulec
SJP.pl
Ta
Wikipedia
rodzaj ryby chrzęstnoszkieletowej z rodziny tawroszowatych, rekin żywiący się głównie rybami, głowonogami i skorupiakami, występujący we wszystkich wodach ciepłych mórz
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) lotn. techn. = ang. Terrain Awareness and Warning System → system ostrzegania przed zbyt niskim lotem
Wiktionary
(1.1) TAWS nie mógł normalnie działać, bo nie miał dokładnych danych o ukształtowaniu terenu wokół lotniska.
Wiktionary
krzew ozdobny z rodziny różowatych (Sorbaria sorbifolia) uprawiany w ogrodach i parkach; tawlina jarzębolistna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krzew o małych, miododajnych kwiatach; spirea
SJP.pl
Ta
Wikipedia
roślina wieloletnia z rodziny skalnicowatych, pochodząca z Chin, Japonii i Półwyspu Koreańskiego; astilbe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Astilbe|ref=tak., bylina z rodziny skalnicowatych, uprawiana w celach ozdobnych;
Wiktionary
Tawułka, astilbe, zatawułka ("Astilbe") – rodzaj roślin należący do rodziny skalnicowatych. Obejmuje 21 gatunków występujących we wschodniej Azji (od Himalajów po Japonię) oraz jeden gatunek ("A. biternata") rosnący we wschodniej Ameryce Północnej w Appalachach. Wiele gatunków i mieszańców między nimi w licznych odmianach uprawianych jest jako rośliny ozdobne.
Wikipedia
(1.1) Rozległe kępy tawułek osiągają do półtora metra wysokości.
(1.1) Podlaliście tawułki, które wczoraj posadziłam?
Wiktionary
podrodzina roślin dwuliściennych z rodziny różowatych; Spireoideae
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny różowatych
SJP.pl
o cechach tawułowych (podrodzina roślin)
SJP.pl
Tawęcino (kaszb. "Tawãcëno" lub też "Tawùcëno", niem. "Tauenzin") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Nowa Wieś Lęborska. Leży na trasie linii kolejowej Lębork-Choczewo-Wejherowo (obecnie zawieszonej).
Wieś jest siedzibą sołectwa "Tawęcino", w którego skład wchodzi również miejscowość Bąsewice. W końcu 2025 sołectwo liczyło 402 mieszkańców.
Wikipedia
1. samochód przeznaczony do przewożenia ludzi lub towarów za opłatą zgodną z ustaloną taryfą; taksi; taksówka;
2. taxi girl: kobieta wynajmowana za opłatą jako partnerka do tańca w niektórych klubach rozrywkowych; fordanserka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. taksówka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Plac Paryski był w tej chwili opustoszały, nawet taxi uciekły przed wilgocią.
Wiktionary
IPA: ˈtaksʲi, AS: taksʹi
Wiktionary
rzecz. taksi n., taksiarz mos., taksówka ż., taksówkarka ż., taksówkarz mos.
przym. taksówkowy, taksiarski
Wiktionary
(1.1) taksówka, pot. taryfa
Wiktionary
[czytaj: tajlor] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tejloryzm lub tajloryzm] system organizacji pracy stworzony na przełomie XIX i XX wieku przez Fredericka W. Taylora; tajloryzm
SJP.pl
[czytaj: tajuk] indyjski instrument muzyczny z grupy chordofonów smyczkowych, o korpusie w kształcie pawia z osadzonymi na nim piórami z pawiego ogona, wyposażony w 4 struny melodyczne i 15 rezonansowych
SJP.pl
skrót od: Die Tageszeitung [czytaj: di tagescajtung] - niemiecki dziennik wydawany od 1979 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, na zachodniej Syberii, uchodzi do Zatoki Tazowskiej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. tazowski
Wiktionary
organiczny związek chemiczny, środek wspomagający antybiotykoterapię
SJP.pl
Tazobaktam – organiczny związek chemiczny, związek syntetyczny, sulfon pochodny kwasu penicylanowego, mający strukturę antybiotyku β-laktamowego. Należy do inhibitorów β-laktamaz, które mogą być podawane razem z antybiotykami β-laktamowymi, w celu uchronienia ich przed zniszczeniem przez bakteryjne β-Laktamazy.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tazem, dotyczący Tazu
Wiktionary
rzecz. Taz mrz.
Wiktionary
zaimek wskazujący
(1.1) daw. …wzmocniający formę zaimka wskazującego rodzaju żeńskiego; odpowiednik wyrażeń: „ta właśnie”, „ta konkretna”, „owa”
partykuła
(2.1) daw., współcz. gwara. …uwydatniająca oczywistość; pełni funkcję synonimiczną względem: „przecież”, „wszak”, „toż”
spójnik
(3.1) daw. …łączący zdania lub ich części, bliski znaczeniowo wyrazom: „również”, „tudzież”
Wiktionary
(1.1) Tać jest ziemia, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi [...].
(1.1) A śmierć i piekło wrzucone są w jezioro ogniste. Tać jest wtóra śmierć.
(1.1) Cnoty się dzierż, tać nigdy nie błądzi!
(2.1) Tać to już u Seliga i naokół wiedzą o nim i gadają.
(2.1) Tać to nie o co idzie, tylko o tę nieszczęsną Felisię Wojżbunównę…
(2.1) Tać nie ma co mówić, kumie Dmytrze, macie słuszność.
(2.1) Tać ci przecie
Mnie pod nosem łba nie utnie…
(2.1) Tać! zapewne, — trochę zawstydzona gdérała ochmistrzyni…
(2.1) Tać! — rzekł, nie jeden się tego sposobu chwycił, gdy innego nie było…
(3.1) Zaprasza na misę kaszy naszej, tać na parę tych zajęcy.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Kirgistanie i Kazachstanie;
(1.2) geogr. miasto w Kirgistanie, administracyjne centrum obwodu tałaskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. tałaski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tałasem, dotyczący Tałasu
Wiktionary
rzecz. Tałas mrz.
Wiktionary
tałałajstwo; pogardliwie:
1. gromada ludzi nieokrzesanych, hałaśliwych; hołota, hałastra, motłoch;
2. duża ilość bezwartościowych rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. pot. gromada nieokrzesanych, hałaśliwych ludzi
(1.2) przest. pot. duża liczba mało wartych przedmiotów
Wiktionary
(1.1) Uskarżał się na mgłę wokół Orly, która zmusiła go do podróżowania w towarzystwie różnego tałatajstwa i zuchwałej swołoczy.
(1.2) Co za straszne tałatajstwo!
Wiktionary
IPA: ˌtawaˈtajstfɔ, AS: tau̯atai ̯stfo
Wiktionary
(1.1) war. tałałajstwo; bydło, dzicz, hołota, hałastra, hultajstwo, menelstwo, motłoch, swołocz
(1.2) war. tałałajstwo; tandeta, chłam, badziewie, barachło; wulg. syf, szajs
Wiktionary
tałatajstwo; pogardliwie:
1. gromada ludzi nieokrzesanych, hałaśliwych; hołota, hałastra, motłoch;
2. duża ilość bezwartościowych rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. tałatajstwo.
Wiktionary
uroczysta szata wierzchnia, używana przez Żydów w czasie porannej modlitwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. tradycyjny żydowski szal modlitewny, biały w czarne lub niebieskie pasy, z frędzlami;
(1.2) rel. część ubrania ortodoksyjnych Żydów, rodzaj kamizelki z dwóch kawałków białej tkaniny zakładanej przez głowę i wiązanej z boków, z czterema sznureczkami
Wiktionary
(1.1) Ojciec kołysał się w głośnej modlitwie z zarzuconą na czoło chustą. Chusta była szeroka, kaszmirowa, w pasy białe i czarne, to był ojca tałes, a czoło i lewe ramię skrępowane miał długim rzemieniem, i to się nazywało tefilin.
Wiktionary
(1.1) talit
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Spisz. podeszwa
Wiktionary
(1.1) Przeszywali na maszynie te tałpy żeby były grubsze (…).
Wiktionary
przymiotnik od: Tałty; tałteński (rzadziej)
SJP.pl
przymiotnik od: Tałty; tałtański (częściej)
SJP.pl
jezioro w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mikołajki;
(1.2) geogr. jezioro rynnowe w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tałyszami, dotyczący Tałyszów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język tałyski;
Wiktionary
rzecz. Tałyszowie lm m.
Wiktionary
potocznie: tysiąc złotych; tauzen (częściej)
SJP.pl
zespół ruchów skoordynowanych z muzyką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) impreza towarzyska z muzyką i tańcem
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: taniec
Wiktionary
Ta
Wikipedia
(1.1) Jutro idę z Zochą na tańce do remizy.
Wiktionary
IPA: ˈtãj̃nt͡sɛ, AS: tãĩ ̯nce
Wiktionary
(1.1) potańcówka
Wiktionary
gwarowo, żartobliwie o osobie tańczącej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tańcować.
Wiktionary
czas. tańcować ndk.
rzecz. tańcownik mos., tańcownica ż., tancerka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. także pot. wykonywać taniec
(1.2) książk. poruszać się szybko w jakimś rytmie
Wiktionary
(1.1) Weselnicy dzielnie tańcowali całą nockę.
(1.2) Jasne plamkaamki zaczęły tańcować jej przed oczami.
Wiktionary
rzecz. tancerz mos., tancerka ż., taniec mrz., tańcownica ż., tańcowanie n., tańcownik mos.
przym. taneczny, tańcujący
przysł. tanecznie
czas. tańczyć
Wiktionary
(1.1) tańczyć
(1.2) tańczyć
Wiktionary
dawniej: tancerka; tanecznica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. także gwara. tańcząca kobieta
Wiktionary
rzecz. taniec mrz., tańcowanie n.
:: fm. tańcownik mos.
czas. tańcować ndk.
przym. taneczny
przysł. tanecznie
Wiktionary
(1.1) tancerka; przest. tanecznica
Wiktionary
dawniej: tancerz; tanecznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba, która potrafi tańczyć
Wiktionary
(1.1) W miarę też jak tańcownicy rozgrzewali się i podniecali, ruchy ich stawały się coraz zapamiętalsze, a nakoniec zaczęli uderzać się wzajemnie głowami z siłą, od której czaszki europejskie pękłyby jak łupiny orzechów.
Wiktionary
rzecz. taniec mrz., tańcowanie n.
:: fż. tańcownica ż.
czas. tańcować ndk.
przym. taneczny
Wiktionary
(1.1) tancerz; przest. tanecznik
Wiktionary
przestarzale: taneczny
SJP.pl
dawniej w odniesieniu do zabaw: z tańcami, taki, na którym odbywają się tańce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tańczyć.
Wiktionary
IPA: tãj̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: tãĩ ̯ṇčẽńe
Wiktionary
czas. zatańczyć, tańczyć ndk.
rzecz. taniec mrz., tancerka ż.
przysł. tanecznie
Wiktionary
zdrobnienie od: taniec
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zatańczyć)
(1.1) choreogr. poruszać się rytmicznie w takt muzyki, wykonywać taniec
(1.2) poruszać się szybko w jakimś rytmie
Wiktionary
(1.1) Chadzam na dansingi, bo lubię tańczyć.
(1.1) Powiedziano mi, żebym tańczyła, żebym zachowywała się tak, jakby nikt na mnie nie patrzył.
(1.2) Przed oczami zaczęły tańczyć jej świetliste plamkaamki.
Wiktionary
IPA: ˈtãj̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: tãĩ ̯ṇčyć
Wiktionary
rzecz. taniec mrz., tancerka ż., tancerz mos., tańczenie n.
czas. tańcować ndk., obtańcować dk., przetańczyć dk., wytańczyć dk., zatańczyć dk.
przym. taneczny
przysł. tanecznie
Wiktionary
(1.1) pląsać; przest. tańcować
(1.2) przest. tańcować
Wiktionary
osoba, która tańczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. taki, na którym się tańczy
Wiktionary
(1.1) — Karnawał się już kończy, a Malwinia na jednym dopiero była baliku: że zaś w niedzielę dajemy u siebie tańczącą zabawę, a w ostatni wtorek całe sąsiedztwo do hrabiego w Chwałkowie z kuligiem się wybiera, — byłoby mi więc bardzo miło, gdyby mama na dni kilka Malwini ze mną jechać pozwoliła.
(1.1) Codziennie wieczory tańczące, nie z takim jak dawniej przepychem, wesołe jednak.
Wiktionary
rzecz. tańczący derwisz, tańczący derwisze
Wiktionary
(1.1) taneczny
Wiktionary
przestarzale: potańcówka - zabawa taneczna; potańc
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przymiotnika: tani
SJP.pl
potocznie: wykrzyknik (parokrotnie powtórzony) używany do nawoływania kaczek
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) …naśladujący odgłos kaczek, używany w celu ich przywołania
Wiktionary
(1.1) taś, taś
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. torebka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk tasia, tasza
Wiktionary
1. pas z jakiegoś materiału o różnym zastosowaniu;
2. wstęga wisząca wzdłuż linii mety, przerywana przez zwycięzcę biegu;
3. ruchomy pas będący elementem przenośnika;
4. pas z nabojami umożliwiający strzelanie seriami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) długi pas z jakiegoś materiału, np. gumy, plastiku itp.
(1.2) zespół przenośników przemysłowych
(1.3) daw. środ. polit. szubienica
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty swój róg bawoli, długi cętkowany, kręty (…)
Wiktionary
IPA: ˈtaɕma, AS: taśma
Wiktionary
rzecz. tasiemiec m.
:: zdrobn. tasiemka ż.
przym. taśmowy
przysł. taśmowo
Wiktionary
(1.1) wstęga
Wiktionary
ryba z rodziny ślizgowatych
SJP.pl
maszyna przemysłowa służąca do przemieszczania surowców lub towarów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. układ przenośników taśmowych;
Wiktionary
Taśmociąg – układ połączonych szeregowo przenośników taśmowych. [].
Pojedynczy przenośnik może mieć długość nawet 20 kilometrów, a cały taśmociąg - setki kilometrów.
Wikipedia
IPA: taɕˈmɔt͡ɕɔ̃ŋk, AS: taśmoćõŋk
Wiktionary
przym. taśmociągowy
Wiktionary
(1.1) konwejer
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) film. muz. zbiór nagrań utrwalonych na taśmach magnetycznych
Wiktionary
IPA: ˌtaɕmɔˈtɛka, AS: taśmoteka
Wiktionary
(1.1) fonoteka
Wiktionary
przypominający taśmę, długi i wąski
SJP.pl
1. umieszczać nasiona siewne w celulozowej taśmie;
2. dawniej: wkładać naboje do taśmy broni samoczynnej
SJP.pl
płaski, o grubości około pół centymetra, blok żelaza przeznaczony do dalszej obróbki
SJP.pl
1. → taśma;
2. przenośnie: schematyczny, automatyczny, bez zaangażowania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z taśmą, dotyczący taśmy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba obsługująca pas z nabojami
(2.2) osoba pracująca przy taśmie
Wiktionary
rzecz. tasiemiec mzw./mrz., taśma ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|taśtać.
Wiktionary
czas. taśtać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg. pozn. nieść
Wiktionary
(1.1) My mamy taśtać ze sobą te tornistry?! (z Internetu)
Wiktionary
rzecz. taśtanie n.
Wiktionary
(1.1) dźwigać
Wiktionary
tadżin, tajin;
1. arabskie naczynie gliniane do przygotowywania dań na wolnym ogniu;
2. potrawa przygotowana w takim naczyniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) arabskie naczynie z gliny posiadające wysoką, stożkowatą pokrywę, służące do duszenia mięs nad rozżarzonym węglem lub drewnem, rozpowszechnione w kuchniach Maghrebu, zwłaszcza w Maroku;
(1.2) kulin. tradycyjna marokańska potrawa przygotowana w takim naczyniu, zwykle składająca się z mięsa i warzyw, czasem samych warzyw
Wiktionary
Tadżin, tażin ( طاجين; wymowa w dialekcie marokańskim:, w arabskim literackim: ; tajine) – arabskie naczynie służące do przygotowania dań nad rozżarzonym węglem lub drewnem, rozpowszechnione w kuchniach Maghrebu, zwłaszcza w Maroku. Naczynie to wykonywane jest z gliny. Składa się z dwóch części – podstawy (głębszej misy) i stożkowatej pokrywy. W tajine potrawy gotowane są bardzo wolno, dzięki czemu zachowują swój smak.
Wikipedia
(1.1) Mięso przygotowane w tażinie jest miękkie i rozpływa się w ustach.
(1.2) Będąc w Maroku, trzeba koniecznie spróbować tażinu.
Wiktionary
1. symbol terbu, pierwiastka chemicznego;
2. skrót od: Księga Tobiasza - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Starego Testamentu;
3. skrót od: terabit - jednostka równa 1 bln bitów
SJP.pl
symbol
(1.1) chem. terb (pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 65)
skrót
(2.1) = Księga Tobiasza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Terb jest pierwiastkiem chemicznym o symbolu Tb i liczbie atomowej 65.
Wiktionary
IPA: tɛ‿ˈbɛ, AS: te‿be
Wiktionary
[czytaj: tebece lub tibis-i] ćwiczenia ruchowe mające na celu jednoczesne wzmocnienie wszystkich mięśni; tbc
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = pot. Tarnobrzeg
Wiktionary
(w latach 1845-1936 Tyflis) stolica Gruzji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, stolica Gruzji;
Wiktionary
Tbilisi ( თბილისი, w latach 1845–1936 Tyflis) – stolica i największe miasto Gruzji położone nad rzeką Kurą, zamieszkane przez 1,15 mln osób (aglomeracja 1,5 mln mieszkańców, 2010). Jest głównym kulturalnym, naukowym (Tbiliski Uniwersytet Państwowy, Gruziński Państwowy Uniwersytet Teatru i Kina, Biblioteka Narodowa i liczne uczelnie) i przemysłowym (m.in. produkcja lokomotyw) ośrodkiem Gruzji.
Wikipedia
(1.1) Jestem w więzieniu w Tbilisi z przyczyny, której nie znam.
(1.1) Co najmniej trzy osoby zginęły w wyniku potężnego wybuchu na przedmieściach Tbilisi.
Wiktionary
IPA: ˌtbʲiˈlʲisʲi, AS: tbʹilʹisʹi
Wiktionary
przym. tbiliski
Wiktionary
(1.1) daw. Tyflis
Wiktionary
przymiotnik od: Tbilisi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do miasta Tbilisi
Wiktionary
(1.1) Przed tbiliskim ratuszem stoi pozłacana kolumna świętego Jerzego.
Wiktionary
IPA: ˌtbʲiˈlʲisʲci, AS: tbʹilʹisʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tbilisi n.
Wiktionary
skrót od: Towarzystwo Budownictwa Społecznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
symbol technetu, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = elektr. transformator Tesli
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środkowy odcinek dróg oddechowych, zaczynający się od krtani, a kończący się rozwidleniem na dwa oskrzela główne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. narząd układu oddechowego, sprężysta cewa stanowiąca przedłużenie krtani i zapewniająca dopływ powietrza do płuc;
Wiktionary
Tchawica ( trachea) – narząd układu oddechowego, sprężysta cewa stanowiąca przedłużenie krtani i zapewniająca dopływ powietrza do płuc. Kształt tchawicy na przekroju poprzecznym jest gatunkowo zmienny – okrągły u świni i mięsożernych, spłaszczony grzbietowo-brzusznie u konia, podkowiasty u kozy i spłaszczony bocznie u bydła i owcy.
Wikipedia
IPA: txaˈvʲit͡sa, AS: tχavʹica
Wiktionary
rzecz. tchawka ż., tchnienie n.
czas. tchnąć
przym. tchawicowy, tchawiczny, tchawkowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tchawicą, dotyczący tchawicy
Wiktionary
rzecz. tchnienie n., tchawica ż.
Wiktionary
narząd, przez który oddycha stawonóg
SJP.pl
Tchawki – narząd oddechowy występujący u niektórych stawonogów (owady, pareczniki, dwuparce, niektóre roztocze i pająki).
Tchawki są wypukleniami ścian ciała. Cały system tworzy sieć rozgałęzionych rurek różnej grubości, od wewnątrz wzmocnionych chitynową spiralą umożliwiającą utrzymanie stałej drożności.
Wikipedia
narząd, przez który oddycha stawonóg
SJP.pl
podtyp stawonogów; tchawkodyszne, tchawkowce
SJP.pl
przedstawiciel podtypu stawonogów; tchawkowiec
SJP.pl
podtyp stawonogów; tchawkodyszce, tchawkowce
SJP.pl
o cechach tchawkodysznych (podtyp stawonogów)
SJP.pl
podtyp stawonogów; tchawkodyszce, tchawkodyszne
SJP.pl
Tc
Wikipedia
przedstawiciel podtypu stawonogów; tchawkodyszec
SJP.pl
[czytaj: czibo] marka kawy i firma
SJP.pl
Tchibo GmbH – niemieckie przedsiębiorstwo oferujące zasadniczo produkty związane ze spożyciem kawy (samą kawę, sprzęt służący do jej przygotowywania itp.), ale także inne produkty powszechnego użytku (elektronikę, odzież, meble, akcesoria domowe itp.). Pod marką Tchibo prowadzone są także kawiarnie i sklepy.
Wikipedia
dawniej: stęchlizna
SJP.pl
zdrobnienie od: tchlina (stęchlizna)
SJP.pl
oddech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. oddech
Wiktionary
IPA: ˈtxʲɲɛ̇̃ɲɛ, AS: tχʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. tchawka ż., tchawica ż.
czas. tchnąć
przym. tchawicowy, tchawiczny, tchawkowy
Wiktionary
(1.1) dech, oddech
Wiktionary
podniośle, przenośnie: wywołać korzystną zmianę w kimś lub w czymś (np. Ten gest tchnął we mnie nadzieję.)
SJP.pl
podniośle, przenośnie: wywołać korzystną zmianę w kimś lub w czymś (np. Ten gest tchnął we mnie nadzieję.)
SJP.pl
1. ktoś strachliwy, łatwo ulegający uczuciu strachu; nieumiejący zapanować nad sobą gdy zachodzi potrzeba działania;
2. ssak drapieżny z rodziny kun, o pięknym kasztanowym futrze, gnieżdżący się w pobliżu zabudowań ludzkich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. przen. człowiek bojaźliwy, strachliwy
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. niewielki europejski ssak drapieżny;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Będziesz się ukrywał, jak tchórz!?
(2.1) Można tu spotkać makaki, zagrożone wyginięciem lamparty, prowadzące nocne życie żenety oraz tchórze.
Wiktionary
IPA: txuʃ, AS: tχuš
Wiktionary
rzecz. tchórzostwo n., tchórzliwość ż., tchórzenie n., stchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzliwy, tchórzy
przysł. tchórzliwie
Wiktionary
(1.1) bojaźliwiec, strachajło, cykor, panikarz, trusia, asekurant, ostrożniak, kapitulant, trzęsidupa, zajęcze serce, człowiek małego ducha; gw. Mazowsze ćchórz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odstępowanie od czegoś pod wpływem strachu
Wiktionary
rzecz. tchórz m., tchórzostwo n., tchórzliwość ż., stchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzliwy, tchórzy
przysł. tchórzliwie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób tchórzliwy, właściwy tchórzowi; bez odwagi
Wiktionary
(1.1) Czesi, Rumuni, Węgrzy zachowali się bardziej tchórzliwie, i wykładali Łysenkę.
(1.1) Niestety, nie mogłem namówić pana Macieja na energiczną akcję; było widoczne, że tchórzliwie chciał mieć już tę sprawę za sobą.
Wiktionary
IPA: txuʒˈlʲivʲjɛ, AS: tχužlʹivʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. tchórz m., tchórzostwo n., tchórzliwość ż., stchórzenie n., tchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzliwy, tchórzowski, tchórzy
Wiktionary
(1.1) bojaźliwie, lękliwie, strachliwie, trwożliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tchórzliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lekcew. albo pogard. cecha tego, co tchórzliwe; cecha tych, którzy są tchórzliwi
Wiktionary
rzecz. tchórz m., tchórzostwo n., tchórzenie n., stchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzliwy
przysł. tchórzliwie
Wiktionary
(1.1) bojaźliwość, lękliwość, strachliwość, trwożliwość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: tchórzliwy
SJP.pl
zachowujący się jak tchórz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki jak u tchórza; lękliwy, bojący się coś zrobić
Wiktionary
(1.1) Naród biedny, tchórzliwy, leniwy, niekarny, nietrwały i nierozsądny - będzie przy każdym ustroju narodem słabym.
Wiktionary
IPA: txuʒˈlʲivɨ, AS: tχužlʹivy
Wiktionary
przysł. tchórzliwie
rzecz. tchórz m., tchórzostwo n., tchórzliwość ż., tchórzenie n., stchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzowski, tchórzy
Wiktionary
(1.1) lękliwy, bojaźliwy, strachliwy, trwożliwy
Wiktionary
1. skrzyżowanie tchórza z fretką;
2. wyprawiona skóra z tego zwierzęcia
SJP.pl
Tchórzofretka, tchórz hodowlany – mieszaniec z rodziny łasicowatych, hodowlana odmiana tchórza zwyczajnego ("Mustela putorius") pochodząca ze skrzyżowania z jego udomowioną formą albinotyczną – fretką domową ("Mustela putorius" f. "furo").
[]. W przemyśle futrzarskim skóry tchórzofretek (elki) są wykorzystywane głównie do wyrobu konfekcji damskiej (pelisy, kołnierze i czapki). Poza dobrą okrywą włosową charakteryzuje się także dużą płodnością.
Wikipedia
1. skrzyżowanie tchórza z fretką;
2. wyprawiona skóra z tego zwierzęcia
SJP.pl
postępowanie właściwe tchórzowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) cecha właściwa tchórzowi; lękliwość, brak odwagi
(1.2) tchórzliwy postępek
Wiktionary
IPA: txuˈʒɔstfɔ, AS: tχužostfo
Wiktionary
rzecz. tchórz m., tchórzliwość ż., tchórzenie n., stchórzenie n.
czas. tchórzyć ndk., stchórzyć dk.
przym. tchórzliwy, tchórzowski, tchórzy
przysł. tchórzliwie
Wiktionary
(1.1) tchórzliwość, bojaźliwość, trwożliwość, strachliwość, lękliwość
Wiktionary
rzadko: trochę tchórzliwy, bojaźliwy
SJP.pl
Tchórzowski (Tchórzewski) – polski herb szlachecki.
Wikipedia
związany z tchórzem, dotyczący tchórza
SJP.pl
postępować jak tchórz
SJP.pl
czasownik
(1.1) nie wykazywać się odwagą, bać się wykonania czegoś
(1.2) stpol. puszczać smród, śmierdzieć
Wiktionary
(1.1) Nie kochał nigdy nikogo, ale nie dlatego, że nie było po temu sposobności, tylko dlatego, że tchórzył. (Jarosław Iwaszkiewicz Panny z Wilka)
(1.2) Piękny z pojźrzenia, ale sprośnie tchórzy. (Mateusz Cygański Myślistwo ptasze)
Wiktionary
IPA: ˈtxuʒɨt͡ɕ, AS: tχužyć
Wiktionary
rzecz. tchórzenie n., tchórz, tchórzofretka, tchórzostwo, tchórzliwość
czas. stchórzyć
przym. tchórzliwy
przysł. tchórzliwie
Wiktionary
(1.1) być wiatrem podszytym, mieć pietra, bać się
(1.2) pierdzieć, popierdywać, puszczać bąki, puszczać wiatry, smrodzić
Wiktionary
skrót od: Transmission (lub: Transport, Transfer) Control Protocol, strumieniowy protokół komunikacji i sterowania przesyłaniem danych między dwoma komputerami
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim, siedziba powiatu tczewskiego;
Wiktionary
}|-
Tczew (, koc. "Derszewo", Dërszewò, Dirschau, Trsovia) – miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim, siedziba powiatu tczewskiego i gminy wiejskiej Tczew, należące do aglomeracji trójmiejskiej. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego.
Wikipedia
(1.1) Oparciem polskości w Tczewie był Kościół katolicki.
Wiktionary
IPA: ṭt͡ʃɛf, AS: ṭčef
Wiktionary
rzecz. tczewianin mos., tczewianka ż.
przym. tczewski
Wiktionary
mieszkaniec Tczewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tczewa
(1.2) osoba pochodząca z Tczewa, urodzona w Tczewie
Wiktionary
(1.1) W sobotę tczewianom znowu udało się pokonać łebian.
Wiktionary
rzecz. Tczew mrz.
:: fż. tczewianka ż.
przym. tczewski
Wiktionary
mieszkanka Tczewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tczewa
(1.2) kobieta pochodząca z Tczewa, urodzona w Tczewie
Wiktionary
rzecz. Tczew mrz.
:: fm. tczewianin mos.
przym. tczewski
Wiktionary
przymiotnik od: Tczew
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Tczewa, związany z Tczewem
Wiktionary
(1.1) W okresie dziesięciolecia istnienia tczewska „szkoła wilków morskich” wydała 140 absolwentom dyplomy oficerów nawigatorów i oficerów mechaników.
Wiktionary
rzecz. Tczew mrz., tczewianin mos., tczewianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Tczów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Tczów (dawniej też Tczów Średni) – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie zwoleńskim, w gminie Tczów. Ma status sołectwa.
Miejscowość jest siedzibą gminy Tczów oraz parafii św. Jana Chrzciciela.
Przez wieś przebiega trasa drogi wojewódzkiej nr 733.
Wikipedia
Towarzystwo Demokratyczne Polskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrótowiec
(1.1) = Tranzytowy Dokument Towarzyszący
Wiktionary
IPA: tɛ‿dɛ‿ˈtɛ, AS: te‿de‿te
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = wojsk. teatr działań wojennych
(1.2) = środ. tylko dla wtajemniczonych
Wiktionary
fonetyczna nazwa litery T
SJP.pl
zaimek przymiotny
(1.1) nmos. lm. od: ta, to
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) nazwa litery t / T
(2.2) filoz. rel. taoistyczna wewnętrzna natura przedmiotu, istota tej rzeczy, jej przeznaczenie, zdatność;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) A kto te oczy widział – zapomnieć nie może!
Wiktionary
IPA: tɛ, AS: te
Wiktionary
(2.2) de (transkrypcja pinyin)
Wiktionary
[czytaj: tik] tek, teczyna;
1. rodzaj drzew z rodziny jasnotowatych; drzewo tekowe;
2. drewno tekowe
SJP.pl
przymiotnik od: teak (tek, drzewo tekowe)
SJP.pl
[czytaj: tilajt] mała okrągła świeczka w cienkiej osłonce
SJP.pl
[czytaj: tim]
1. sprawnie działająca wspólnie, zgrana grupa ludzi;
2. drużyna sportowa; reprezentacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. zwykle drużyna sportowa, niekiedy inny zespół
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Szef działu wyścigowego Kawasaki Motors Europe zapowiedział, że team będzie chciał ponownie walczyć o tytuł mistrzowski.
Wiktionary
przym. teamowy
Wiktionary
(1.1) drużyna, zespół
Wiktionary
[czytaj: tim spik] komunikator internetowy
SJP.pl
TeamSpeak – komunikator internetowy wykorzystujący technologię VoIP do komunikacji głosowej i tekstowej między wieloma użytkownikami danego serwera. Komunikator jest wykorzystywany głównie przez graczy do szybkiej wymiany informacji w grach wieloosobowych. Serwery tworzone są głównie przez społeczność skupioną wokół komunikatora.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) związany z Bogiem i człowiekiem
Wiktionary
(1.1) Biblia uważana jest za dzieło teandryczne.
Wiktionary
(1.1) bosko-ludzki
Wiktionary
aminokwas niebiałkowy, pochodna glutaminy
SJP.pl
Ni
Wikipedia
[czytaj: tizer]
1. fragmenty filmu, programu, gry komputerowej itp. emitowane jako zapowiedź; trailer, zwiastun;
2. krótka scenka poprzedzająca czołówkę filmu;
3. środowiskowo: reklama nieujawniająca firmy ani produktu, mająca zaciekawić odbiorcę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) reklama mająca na celu jedynie wzbudzenie zainteresowania;
Wiktionary
Teaser – potoczne, wywodzące się z języka angielskiego, określenie zwiastuna np. filmu czy gry komputerowej itp., a nawet mającej nastąpić kampanii reklamowej marki konsumenckiej, które w danej chwili nie są jeszcze dostępne publicznie (często jeszcze trwają nad nimi prace). Teasery zawierają informacje o tym, co będzie zawierał w sobie produkt po jego udostępnieniu.
Wikipedia
[czytaj: titoks] detoks poprzez picie herbat ziołowych
SJP.pl
1. instytucja, organizacja zajmująca się wystawianiem utworów scenicznych; też: zespół ludzi pracujących w tej instytucji;
2. budynek, pomieszczenie przystosowane do wystawiania utworów scenicznych;
3. twórczość sceniczna danego autora, kraju, narodu, danej epoki;
4. wystawiane przedstawienie lub przedstawienia;
5. miejsce jakichś wydarzeń.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teatr. dziedzina sztuki, w której utwory są przedstawiane publiczności przez aktorów odgrywających role według scenariusza (dramatu);
(1.2) teatr. instytucja, która odgrywa (wystawia) takie przedstawienia; ogół osób (zwykle: aktorów) zatrudnionych w tej instytucji
(1.3) archit. budynek teatru (1.2);
(1.4) przen. sytuacja, w której ludzie zachowują się w dziwny, niespotykany, niecodzienny sposób
Wiktionary
Teatr – rodzaj sztuki widowiskowej, w której aktor lub grupa aktorów na żywo przedstawia sztukę dla zgromadzonej publiczności. Terminem teatr określa się też sam spektakl teatralny lub budynek, w którym odgrywane jest przedstawienie.
Wikipedia
(1.1) Znany pisarz był miłośnikiem teatru i opery nie od wczoraj.
(1.2) Do miasteczka przyjechał nowoczesny teatr.
(1.3) Nad placem górowała klasycystyczna bryła teatru.
(1.4) Ale teatr – samochód potrącił kobietę na przejściu, a ona pobiegła do kierowcy i obrzuciła go jajkami.
Wiktionary
IPA: ˈtɛatr̥, AS: teatr̦
Wiktionary
rzecz. teatralność ż.
:: zdrobn. teatrzyk mrz.
przym. teatralny, przyteatralny
przysł. teatralnie
Wiktionary
(1.1) dramat; gw. Górny Śląsk tyjater
(1.2) scena; gw. Górny Śląsk tyjater
(1.3) przest. kinoteatr; gw. Górny Śląsk tyjater
(1.4) komedia, groteska
Wiktionary
skrót od: teatralny, teatralnie, teatralność, teatrologia, teatrologiczny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
informacje, publikacje związane z pracą teatru
SJP.pl
„Teatralia” – ogólnopolski Internetowy Magazyn Teatralny działający od 1 października 2008 pod adresem
http://www.teatralia.com.pl. Został założony z inicjatywy Magdy Raczek, obecnie redaktor naczelnej magazynu. Wyłonił się z grupy recenzentów, działającego przy „Dzienniku Teatralnym” Forum Młodych Krytyków. Funkcjonuje jako medium internetowe w formie dziennika. Zarejestrowany jako czasopismo pod numerem ISSN 1689-6696.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|teatralizować.
Wiktionary
czas. teatralizować ndk.
Wiktionary
1. przerabiać utwór niesceniczny na widowisko teatralne;
2. nadawać czemuś cechy teatralne
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób charakterystyczny dla grania w teatrze
Wiktionary
(1.1) Wiecie… – zaczął funkcjonariusz Ping, ale Nobby, który miał większe doświadczenie z osobowością Colona, jedną ręką zamachał gorączkowo, a drugą bardzo teatralnie przyłożył sobie do ucha.
Wiktionary
rzecz. teatr mrz., teatrzyk mrz.
przym. teatralny
Wiktionary
1. dotyczący teatru;
2. sztuczny, przesadny, patetyczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z teatrem, odnoszący się do teatru
przymiotnik jakościowy
(2.1) obliczony na wywołanie efektu u obserwatora
Wiktionary
(1.1) W każdą niedzielę dzieci będą mogły aktywnie spędzić czas ze swoimi najbliższymi oraz poznać różne ciekawe formy działalności teatralnej.
(2.1) Piłkarz, chociaż ledwie dotknięty przez obrońcę, w teatralny sposób przewrócił się w polu karnym.
Wiktionary
IPA: ˌtɛaˈtralnɨ, AS: teatralny
Wiktionary
rzecz. teatr m., teatrzyk m., teatralność ż.
przysł. teatralnie
Wiktionary
(1.1) sceniczny
Wiktionary
zamiłowanie do teatru
SJP.pl
specjalista w zakresie wiedzy o teatrze; teatroznawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w dziedzinie teatrologi
Wiktionary
przym. teatrologiczny
Wiktionary
nauka o teatrze; teatroznawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kierunek studiów obejmujący wiedzę o teatrze
Wiktionary
Teatrologia – nauka o teatrze, zapoczątkowana na początku XX wieku przez niemieckiego badacza Maxa Hermanna, jako osobna dziedzina studiów powstała pod wpływem zmian w teatrze, związanych z Wielką Reformą Teatru i haseł wzywających do „reteatralizacji” teatru. Działania te potrzebowały wsparcia teoretycznego w procesie odnawiania i ponownego definiowania sztuki teatralnej, wzmacniania autonomii teatru od innych dziedzin sztuki.
Wikipedia
przym. teatrologiczny
Wiktionary
1. dotyczący nauki o teatrze; teatroznawczy;
2. dotyczący wydziału, kierunku teatrologii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z teatrologią, dotyczący teatrologii
Wiktionary
rzecz. teatrologia ż., teatrolog mos.
Wiktionary
(1.1) teatroznawczy
Wiktionary
miłośnik teatru, zapalony bywalec teatralny; teatrofil
SJP.pl
fascynacja teatrem, skłonność do chodzenia na przedstawienia teatralne
SJP.pl
kobieta o zamiłowaniu do teatru i przedstawień teatralnych
SJP.pl
terapia za pomocą sztuki teatralnej
SJP.pl
Teatroterapia – technika terapeutyczna i metoda interwencji kryzysowej realizowana w oparciu o zajęcia teatralne i sceniczne.
Wikipedia
teatrować się - potocznie:
1. oglądać przedstawienie teatralne;
2. brać udział w przedstawieniu teatralnym
SJP.pl
specjalista w zakresie wiedzy o teatrze; teatrolog
SJP.pl
związany z nauką o teatrze; teatrologiczny
SJP.pl
specjalista w zakresie wiedzy o teatrze
SJP.pl
nauka o teatrze; teatrologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kierunek studiów obejmujący wiedzę o teatrze
Wiktionary
1. przestawienie teatralne lub sytuacja podobna do takiego przedstawienia; theatrum;
2. dawniej: teatr
SJP.pl
zdrobnienie od: teatr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: teatr
(1.2) przedstawienie lalkowe dla dzieci
Wiktionary
rzecz. teatr m., teatralność ż.
przym. teatralny
przysł. teatralnie
Wiktionary
członek zakonu opartego na regule św. Augustyna; teatyni - nazwa tego zakonu (założonego w XVI w. we Włoszech)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zakonnik z katolickiego zgromadzenia opartego na regule św. Augustyna, założonego w XVI w. we włoskim Chieti;
Wiktionary
(1.1) Wszyscy pamiętali ich z dzieciństwa i młodości jako chłopców nieco wyniosłych, bo kształconych u teatynów, noszących się prosto i dumnie.
Wiktionary
członkini Zgromadzenia Sióstr Teatynek Niepokalanego Poczęcia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Teb, związany z Tebami
Wiktionary
(1.1) Legion tebaicki został stracony z rozkazu cesarskiego urzędnika.
Wiktionary
rzecz. Teby nmos., tebańczyk m., tebanka ż.
przym. tebański
Wiktionary
(1.1) tebański
Wiktionary
region w starożytnym Egipcie
SJP.pl
Zobacz też: Tebaida (epos).
Tebaida (gr. Θηβαίς "Thebais") – region w starożytnym Egipcie, do którego należało 13 najbardziej wysuniętych na południe nomów Górnego Egiptu – od Abydos do Asuanu. Nazwa pochodziła od starożytnej egipskiej stolicy – Teb.
Za rządów hellenistycznej dynastii Ptolemeuszy Tebaida stanowiła wyodrębnioną jednostkę administracyjną podległą "epistrategowi" Teb, który był również odpowiedzialny za nadzór nad nawigacją po Morzu Czerwonym i Oceanie Indyjskim.
Wikipedia
związek organiczny, alkaloid występujący w opium
SJP.pl
Tebaina – organiczny związek chemiczny, eter dimetylowy morfiny, alkaloid znajdujący się w opium w ilości około 1%.
W stanie czystym jest białą substancją stałą, nierozpuszczalną w wodzie, rozpuszczalną w eterze i alkoholu. Wykazuje słabe działanie narkotyczne, w przeciwieństwie do innych opiatów bardziej stymulujące niż depresyjne. Nie ma szerszego zastosowania w medycynie, lecz jest wykorzystywana do otrzymywania innych opioidów, m.in. kodeiny, buprenorfiny, etorfiny i naloksonu.
Wikipedia
mieszkanka Teb (miasta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Teb
Wiktionary
(1.1) Gliniany czerpak wypadł z rąk starszej tebanki.
Wiktionary
rzecz. Teby nmos.
:: fm. tebańczyk m.
przym. tebański, tebaicki
Wiktionary
mieszkaniec Teb (miasta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Teb
Wiktionary
(1.1) Legion dzielnych tebańczyków wyruszył o świtaniu.
Wiktionary
rzecz. Teby nmos.
:: fż. tebanka ż.
przym. tebański, tebaicki
Wiktionary
przymiotnik od: Teby
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Teb, związany z Tebami (greckimi lub egipskimi)
Wiktionary
(1.1) Świątynie tebańskie zostały zamknięte, a wizerunki i imiona tebańskiego boga Amona skuwano ze ścian.
Wiktionary
rzecz. Teby nmos., tebańczyk m., tebanka ż.
przym. tebaicki
Wiktionary
(1.1) tebaicki
Wiktionary
klapa z półtwardej skóry, będąca częścią siodła, dająca oparcie dla kolan jeźdźca; tabenka, tybinka, tebinka
SJP.pl
dawniej: frędzle i ozdoby skórzane wiszące u siodła; tebinki, tabenki, tybinki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji, w północnej części Wielkiego Kaukazu, lewy dopływ Kubania;
Wiktionary
Teberda ( Теберда) – miasto w Rosji, na północnych stokach Wielkiego Kaukazu, nad rzeką Teberdą (dopływem Kubania) w Karaczajo-Czerkiesji. Uzdrowisko, miejscowość wypoczynkowa i ważne centrum turystki górskiej. Centrum miejscowości leży na wysokości 1280 m n.p.m. Liczy około 8,65 tys. mieszkańców (2019).
Wikipedia
przym. teberdyński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Teberdą, dotyczący Teberdy
Wiktionary
rzecz. Teberda ż.
Wiktionary
klapa z półtwardej skóry, będąca częścią siodła, dająca oparcie dla kolan jeźdźca; tebenka, tybinka, tabenka
SJP.pl
1. dawniej: frędzle i ozdoby skórzane wiszące u siodła; tebenki, tabenki, tybinki;
2. dawniej, potocznie: pośladki
SJP.pl
przymiotnik od: Tebriz (miasto w Iranie); tebryski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tebrizem, dotyczący Tebrizu
Wiktionary
rzecz. Tebriz mrz.
Wiktionary
miasto w Iranie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w północno-zachodnim Iranie;
Wiktionary
Tebriz ( تبریز, "Tabriz") – miasto w północno-zachodnim Iranie, nad rzeką Talche Rud (uchodzi do jeziora Urmia). Stolica ostanu Azerbejdżan Wschodni. Jest zamieszkane przez 1,4 mln ludzi.
W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, metalowy, włókienniczy, skórzany, chemiczny, drzewny, szklarski oraz spożywczy.
Wikipedia
przym. tebriski
Wiktionary
przymiotnik od: Tebriz (miasto w Iranie); tebriski
SJP.pl
1. starożytne miasto-państwo w Górnym Egipcie;
2. miasto w Grecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. starożytne miasto w Górnym Egipcie, położone nad Nilem;
(1.2) geogr. miasto w Grecji, w Beocji;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pawła z Teb czczą mnisi z zakonu paulinów.
(1.2) W 335 p.n.e. Teby próbowały odzyskać wolność.
Wiktionary
rzecz. tebańczyk mos., tebanka ż.
przym. tebański, tebaicki
Wiktionary
skrót od: technik, technika, techniczny, technikum, technologia, technologiczny (czytany jako cały, odmienny wyraz); techn.
SJP.pl
skrót od: technik, technika, techniczny, technikum, technologia, technologiczny (czytany jako cały, odmienny wyraz); tech.
SJP.pl
sztucznie otrzymany pierwiastek chemiczny o symbolu Tc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Tc i liczbie atomowej 43;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma technet?
Wiktionary
IPA: ˈtɛxnɛt, AS: teχnet
Wiktionary
przym. technetowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Tc
Wiktionary
→ technet
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z technetem, dotyczący technetu
Wiktionary
rzecz. technet m.
Wiktionary
potocznie: muzyka techno; techniawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. muzyka techno
Wiktionary
(1.1) Moim zdaniem najlepsza techniawa jest w klubie "Trendi" (z Internetu).
Wiktionary
IPA: tɛxʲˈɲava, AS: teχʹńava
Wiktionary
potocznie: muzyka techno; techniawa
SJP.pl
[czytaj: technikolor] system produkcji filmu kolorowego; technikolor
SJP.pl
Te
Wikipedia
[czytaj: tekniks] marka urządzeń elektronicznych
SJP.pl
Te
Wikipedia
1. wprowadzanie urządzeń, usprawnień technicznych;
2. szerzenie wiedzy tchnicznej
SJP.pl
→ technik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pracownica średniego szczebla z wykształceniem technicznym
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób odnoszący się do techniki
Wiktionary
(1.1) Nie są one trudne technicznie, wymagają jednak pewnej kondycji fizycznej ze względu na wyspowy charakter tych gór: spore wysokości względne pomiędzy dnami dolin a szczytami i głębokie przełęcze pomiędzy szczytami.
Wiktionary
rzecz. technikum n., technika ż., technik mos., techniczność ż.
przym. techniczny
Wiktionary
związany z techniką i typografią
SJP.pl
dotyczący przemysłu technicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest techniczne; cecha tych, którzy są techniczni
Wiktionary
rzecz. technik m., technika ż.
przym. techniczny
przysł. technicznie
Wiktionary
dotyczący techniki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do techniki, związany z techniką
(1.2) dotyczący techniki wykonywania jakichś czynności lub sposobu realizacji czegoś
(1.3) taki, którego znaczenie mówiący chce pomniejszyć
Wiktionary
(1.1) Nie lubię technicznych przedmiotów.
Wiktionary
IPA: tɛxʲˈɲit͡ʃnɨ, AS: teχʹńičny
Wiktionary
rzecz. technika ż., technik mos., techniczka ż., technikalia nmos., technikum n., techniczność ż.
przysł. technicznie
Wiktionary
specjalista w danej dziedzinie techniki; absolwent technikum; osoba o średnim wykształceniu technicznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik średniego szczebla z wykształceniem technicznym
(1.2) ten, kto osiągnął znaczną biegłość, sprawność w wykonywaniu czegoś
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: technika
Wiktionary
Technik (gr. "technikos" – „kunsztowny”) – tytuł zawodowy, specjalista w zakresie odpowiedniej dziedziny wiedzy technicznej, mający zwykle średnie zawodowe wykształcenie.
Wikipedia
(1.1) Jan jest technikiem z dużym stażem.
Wiktionary
IPA: ˈtɛxʲɲik, AS: teχʹńik
Wiktionary
rzecz. technika ż., technikum n., technikalia nmos., technicyzacja ż.
:: fż. techniczka ż.
przym. techniczny
przysł. technicznie
Wiktionary
1. sposób wykonywania prac w jakiejś dziedzinie; metoda;
2. całokształt środków i czynności wchodzących w zakres działalności ludzkiej związanej z wytwarzaniem dóbr materialnych, a także reguły posługiwania się nimi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sposób wytwarzania, produkcji
(1.2) sposób wykonania jakiejś czynności
(1.3) dziedzina działalności, obejmująca wytwarzanie zjawisk i przedmiotów nie występujących naturalnie w przyrodzie;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: technik
(2.2) M., B. i W. lm. od: technikum
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Dopiero w 1543 w Anglii opanowano technikę odlewania dział z żelaza.
(1.2) Ronaldinho ma świetną technikę gry.
(1.3) Rząd znowu zmniejszył nakłady na naukę i technikę.
Wiktionary
IPA: ˈtɛxʲɲika, AS: teχʹńika
Wiktionary
rzecz. technik mos., techniczka ż., technikum n., technikalia nmos., technicyzacja ż., techniczność ż.
przym. techniczny
przysł. technicznie
Wiktionary
(1.1) maniera
Wiktionary
kwestie techniczne dotyczące jakiegoś zagadnienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kwestie techniczne związane z jakimś zagadnieniem
Wiktionary
(1.1) Niestety, nie znam się na komputerowych technikaliach, zawsze wołam fachowca.
Wiktionary
IPA: ˌtɛxʲɲiˈkalʲja, AS: teχʹńikalʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. technika ż., technik mos.
przym. techniczny
Wiktionary
system produkcji filmu kolorowego; technicolor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) eduk. średnia szkoła zawodowa
(1.2) eduk. przest. politechnika
Wiktionary
Technikum – szkoła średniego szczebla o profilu technicznym utworzona w 1948 roku jako alternatywa dla liceum, a obecnie typ szkoły ponadpodstawowej.
Wikipedia
(1.1) Maciej chodzi do technikum samochodowego.
Wiktionary
IPA: tɛxʲˈɲikũm, AS: teχʹńikũm
Wiktionary
rzecz. technik m., technika ż.
przym. techniczny
przysł. technicznie
Wiktionary
1. styl we współczesnej muzyce rozrywkowej, charakteryzujący się silnym, jednostajnym rytmem i wykorzystaniem utworzonych elektronicznie dźwięków;
2. subkultura fanów tej muzyki;
3. mający cechy tego stylu muzycznego, np. utwór techno;
4. grający taką muzykę, np. zespół techno;
5. mający cechy subkultury techno, np. impreza techno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. gatunek tanecznej muzyki elektronicznej;
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: ˈtɛxnɔ, AS: teχno
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) techn. pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z techniką
(1.2) muz. pierwszy człon wyrazów złożonych mających związek znaczeniowy z muzyką techno
Wiktionary
IPA: ˈtɛxnɔ, AS: teχno
Wiktionary
potocznie: tekst trudny do zrozumienia z powodu zbyt wielu specjalistycznych słów
SJP.pl
dominacja korporacji technologicznych nad danymi, zasobami i użytkownikami w stylu nowoczesnego feudalizmu
SJP.pl
osoba odczuwająca lęk przed nowoczesnymi technologiami, niechęć do nowinek technicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba odczuwająca strach, niechęć lub wrogość wobec nowoczesnych technologii, urządzeń elektronicznych czy postępu technicznego
Wiktionary
(1.1) Olek to kompletny technofob, więc nawet mu nie dawaj tego smartfona.
Wiktionary
1. niechętny stosunek do postępu technologicznego, nowinek technicznych;
2. chorobliwy lęk przed nowoczesnymi technologiami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) strach przed złożonymi urządzeniami
Wiktionary
kobieta odczuwająca lęk przed nowoczesnymi technologiami, niechęć do nowinek technicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. proces globalizacji technologii
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔɡlɔˈbalʲism̥, AS: teχnoglobalʹism̦
Wiktionary
specjalista w dziedzinie technoklimatologii
SJP.pl
dziedzina nauki zajmująca się wpływem klimatu na urządzenia techniczne
SJP.pl
lokal rozrywkowy, w którym tańczy się przy muzyce techno; techno klub, techno club
SJP.pl
forma ustroju państwowego oparta na przekonaniu, iż postęp techniczny rozwiąże wszelkie konflikty i problemy społeczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. ustrój, w którym władzę pełnią specjaliści, technicy i organizatorzy;
(1.2) polit. państwo, w którym panuje ustrój technokratyczny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌtɛxnɔˈkrat͡sʲja, AS: teχnokracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. technokrata m., technokratka ż., technokratyzm m.
przym. technokratyczny
Wiktionary
zwolennik technokracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik technokracji
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔˈkrata, AS: teχnokrata
Wiktionary
rzecz. technokracja ż., technokratyzm n.
:: fż. technokratka ż.
przym. technokratyczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. zwolenniczka technokracji
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔˈkratka, AS: teχnokratka
Wiktionary
rzecz. technokracja ż., technokrata mos.
przym. technokratyczny
Wiktionary
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób technokratyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. związany z technokracją lub technokratą
Wiktionary
(1.1) Myślenie technokratyczne wysuwało na pierwszy plan wzrost produkcji.
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔkraˈtɨt͡ʃnɨ, AS: teχnokratyčny
Wiktionary
rzecz. technokracja ż., technokrata m., technokratka ż., technokratyzm m.
Wiktionary
skrót od: technologia, technologiczny
SJP.pl
specjalista w zakresie technologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie technologii – procesu wytwarzania, obróbki, uprawy lub hodowli czegoś
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) specjalistka w zakresie technologii – procesu wytwarzania, obróbki, uprawy lub hodowli czegoś
Wiktionary
(1.1) Michał jest dobrze wykształconym i doświadczonym technologiem produkcji szkła.
(2.1) Pracę naszego działu nadzoruje technolog, pani Irena.
Wiktionary
IPA: tɛxˈnɔlɔk, AS: teχnolok
Wiktionary
rzecz. technologia ż., technologiczność ż.
:: fż. rzad. technolożka ż.
przym. technologiczny
przysł. technologicznie
Wiktionary
(2.1) technolożka, pani technolog
Wiktionary
1. metoda przygotowania i prowadzenia procesu produkcyjnego lub przetwórczego;
2. proces techniczny z zastosowaniem takiej metody;
3. dziedzina nauk technicznych zajmująca się badaniem metod produkcji lub przetwarzania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proces wytwarzania lub przetwarzania czegoś
(1.2) dziedzina wiedzy zajmująca się procesami produkcji lub przetwarzania
Wiktionary
Technologia (gr. "téchnē" – sztuka, rzemiosło, kunszt; "lógos" – nauka, słowo) – sposób przygotowania i prowadzenia procesów wytwarzania oraz przetwarzania dóbr (materiałów, energii i informacji). Jest to dziedzina wiedzy zajmująca się doborem optymalnych metod wykorzystania zasobów naturalnych oraz osiągnięć technicznych w celu zaspokajania potrzeb człowieka.
Wikipedia
(1.2) Chase nie nadawał się na inżyniera, ale chciał pomagać pomimo opinii Monnona, że stanowi zagrożenie dla siebie i innych, gdy bierze się za technologię cieplną.
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔˈlɔɟja, AS: teχnoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. technolog m./ż., technolożka ż.
przym. technologiczny
przysł. technologicznie
Wiktionary
(1.1) technika
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) pod względem technologicznym
Wiktionary
(1.1) Powieść opowiada o wyprawie na biegun południowy przy pomocy technologicznie zaawansowanego balonu.
Wiktionary
rzecz. technologia ż., technolog mos.
przym. technologiczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z technologią, dotyczący technologii
Wiktionary
(1.1) Również człowiek wpływa na zmiany ilości wody w hydrosferze, m.in. w procesach chemicznych i technologicznych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: teχnoloǵičny
Wiktionary
rzecz. technologia ż., technolog m.
przysł. technologicznie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. specjalistka w zakresie technologii, specjalistka od procesu tworzenia czegoś lub obróbki jakiegoś surowca
Wiktionary
rzecz. technologia ż., technologiczność ż.
:: fm. technolog m.
Wiktionary
(1.1) technolog
Wiktionary
miłośnik muzyki techno; technowiec, technomaniak
SJP.pl
fascynacja współczesną technologią
SJP.pl
miłośnik muzyki techno; technowiec, technoman
SJP.pl
miłośniczka muzyki techno
SJP.pl
parada pojazdów wyposażonych w wielkie głośniki i wzmacniacze, grające muzykę techno
SJP.pl
impreza, w czasie której tańczy się przy muzyce techno; techno party
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) impreza przy muzyce techno
Wiktionary
(1.1) techno party
Wiktionary
podporządkowanie kultury technice, władza technologii nad społeczeństwem
SJP.pl
Technopol – drugi pod względem wysokości budynek w Petržalce (jednej z dzielnic Bratysławy) i jeden z najwyższych budynków w Bratysławie.
Składa się z dwóch budynków o wysokości 90 m i znajduje się na ulicy Kutlíkovej 17, otaczając Chorvátske rameno przed placem Jana Pawła II (Rynkiem) i Kościołem św. Rodziny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) okręg, skupiający ośrodki działające w zakresie rozwoju najnowszej techniki, m.in. parki technologiczne i parki naukowe;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Utworzenie technopolii pochłania znaczne środki finansowe, jednakże – jak wskazuje doświadczenie – w perspektywie opłaca się, bowiem niezwykle dynamizuje i przyśpiesza rozwój ośrodków miejskich.
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔˈpɔlʲja, AS: teχnopolʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) technopolis
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okręg, skupiający ośrodki działające w zakresie rozwoju najnowszej techniki, m.in. parki technologiczne i parki naukowe;
Wiktionary
IPA: ˌtɛxnɔˈpɔlʲis, AS: teχnopolʹis
Wiktionary
(1.1) technopolia
Wiktionary
materiał syntetyczny imitujący ratan; technorattan
SJP.pl
materiał syntetyczny imitujący rattan; technoratan
SJP.pl
1. sfera działalności człowieka polegająca na rozprzestrzenieniu w środowisku naturalnym środków technicznych;
2. obszar objęty taką działalnością
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Technostres (także: stres cyfrowy) – negatywna reakcja psychologiczna wynikająca z interakcji między ludźmi a wprowadzaniem nowych technologii. Podczas gdy ergonomia bada fizyczne reakcje człowieka na maszyny oraz jego dostosowanie do nich, technostres wynika ze zmian w zachowaniach, które są wywołane użytkowaniem nowoczesnych technologii, zarówno w środowisku pracy, jak i domowym.
Wikipedia
grupa społeczna składająca się ze skupiających całą władzę ekonomiczną najemnych dyrektorów wielkich korporacji i urzędników administracji państwowej wysokiego szczebla
SJP.pl
Technostruktura – struktura organizacyjna, w której pracownicy starają się tworzyć standardy pracy, przestrzegają ich wykonywania, zajmują się utrzymywaniem systemów informacyjnych na określonym poziomie itp., a także dążą do standaryzacji, jednoznacznego określenia norm pracy. Jeśli uda się ustandaryzować normy pracy w organizacji, powstaje wówczas biurokracja maszynowa.
Wikipedia
miłośnik muzyki techno; technoman, technomaniak
SJP.pl
TECHWIG – indeks giełdowy obejmujący spółki giełdowe zakwalifikowane do Segmentu Innowacyjnych Technologii SiTECH (z wyłączeniem funduszy inwestycyjnych), notowane na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.
Najwyższa wartość TECHWIG-u wyniosła 2 559,90 pkt, 13 marca 2000, natomiast najniższa: 313,08 pkt, 1 października 2002.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma żeńskiego imienia Tekla
Wiktionary
rzecz. Tekla ż.
Wiktionary
Te
Wikipedia
1. rodzaj torby ze skóry lub innych tworzyw;
2. rodzaj okładki, zwykle tekturowej, do przechowywania dokumentów, rękopisów, nut, rysunków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prostokątna torba z uchwytem
(1.2) okładka z papieru, tektury lub tworzywa sztucznego służąca do przetrzymywania akt, dokumentów, nut, rysunków itp.
(1.3) dokumenty przechowywane w teczce (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Julia poszła otworzyć drzwi i po chwili wprowadziła do pokoju grubego pana w paltocie, ściskającego oburącz wypchaną teczkę.
Wiktionary
IPA: ˈtɛt͡ʃka, AS: tečka
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. teczuszka ż.
przym. teczkowy
Wiktionary
(1.1) aktówka
Wiktionary
zdrobnienie od: teczka
SJP.pl
tek, teak;
1. rodzaj drzew z rodziny jasnotowatych; drzewo tekowe;
2. drewno tekowe
SJP.pl
Teczyna, drzewo tekowe ("Tectona" L.f.) – rodzaj drzew z rodziny jasnotowatych. Należą do niego trzy gatunki występujące naturalnie w południowej i południowo-wschodniej Azji, gdzie tworzą rozległe lasy monsunowe. Ich siedliskiem są obszary położone na rzędnych do 900 m n.p.m.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Telewizja Dolnośląska, regionalna stacja telewizyjna w Polsce
SJP.pl
Te
Wikipedia
przestarzale: więc, przeto, zatem, wobec tego
SJP.pl
zaimek przysłowny
(1.1) przest. wtedy, zatem
Wiktionary
(1.1) Tedy miły Jezus uczynił wiele cud.
Wiktionary
IPA: ˈtɛdɨ, AS: tedy
Wiktionary
archaiczny spójnik poprzedzający wniosek z poprzedniego zdania, tedy
SJP.pl
miasto w Korei Południowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowym Turkmenistanie, w wilajecie achalskim;
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Tejen”. Zobacz też: rzeka Tejen.
Tedżen ( Tejen) – miasto w południowym Turkmenistanie, w wilajecie achalskim, na pustyni Kara-kum, nad rzeką Tejen, na wysokości 161 m n.p.m., siedziba etrapu. W 2022 roku liczyło ok. 67,5 tys. mieszkańców.
Wikipedia
przym. tedżeński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tedżenem, dotyczący Tedżenu
Wiktionary
rzecz. Tedżen mrz.
Wiktionary
[czytaj: ti] w golfie:
1. podstawka przypominająca literę T, na której ustawia się piłkę podczas startu;
2. miejsce startu na każdym kolejnym dołku
SJP.pl
tee – uniksowe polecenie, wypisujące dane wejściowe na standardowe wyjście i do dowolnej liczby plików.
Wikipedia
[czytaj: tikane lub tekane] marka herbat
SJP.pl
potocznie: pociąg marki TLK (Twoje Linie Kolejowe)
SJP.pl
[czytaj: tinejdżer] nastolatek, kilkunastolatek
SJP.pl
roślina zbożowa z rodziny wiechlinowatych; teff; trawa abisyńska; miłka abisyńska
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) dźwięk. rzad. onomatopeja imitująca warkot silnika motorówki
Wiktionary
(1.1) — Tef, tef, tef, tef! — nagły warkot przerywa ciszę na jeziorze. Motorówka.
Wiktionary
tefałeny; potocznie:
1. TVN (stacja telewizyjna);
2. kanał tej stacji
SJP.pl
TVN-owiec, tefauenowiec; potocznie:
1. pracownik stacji TVN;
2. osoba oglądająca głównie programy stacji TVN
SJP.pl
potocznie: dotyczący telewizji TVN
SJP.pl
roślina zbożowa z rodziny wiechlinowatych; tef; trawa abisyńska; miłka abisyńska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub nijaki
(1.1) bot. pot. nazwa systematyczna|Eragrostis tef|ref=tak., miłka abisyńska
(1.2) spoż. mąka z ziaren teffu (1.1)
Wiktionary
IPA: tɛf, AS: tef
Wiktionary
przedmiot liturgiczny wyznawców judaizmu, składający się z dwóch skórzanych pudełeczek zawierających pergaminy z tekstami z Tory, przymocowywanych na czole i lewym ramieniu w czasie modlitwy; tefilim; tefilin
SJP.pl
przedmiot liturgiczny wyznawców judaizmu, składający się z dwóch skórzanych pudełeczek zawierających pergaminy z tekstami z Tory, przymocowywanych na czole i lewym ramieniu w czasie modlitwy; tefilin; tefila
SJP.pl
dwa pudełeczka z przymocowanymi rzemykami, zawierające zwitki pergaminowe z czterema cytatami z Biblii; filakterie, tefillin
SJP.pl
Tefilin, tfilin, filakterie ( תְּפִלִּין lub תפילין – "przedmioty modlitewne", z aramejskiego – "ozdoby") – dwa czarne skórzane pudełeczka wykonane z jednego kawałka skóry koszernego zwierzęcia, w których znajdują się cztery ustępy Tory, ręcznie przepisane w języku hebrajskim przez sofera.
Wikipedia
dwa pudełeczka z przymocowanymi rzemykami, zawierające zwitki pergaminowe z czterema cytatami z Biblii; filakterie, tefilin
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) eduk. nauczanie języka angielskiego jako języka obcego;
Wiktionary
TE
Wikipedia
politetrafluoroetylen - tworzywo syntetyczne o niskiej przyczepności i bardzo wysokiej odporności termicznej, stosowane np. przy produkcji smarów i naczyń kuchennych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. rodzaj tworzywa sztucznego, syntetyczny fluoropolimer;
Wiktionary
(1.1) Właśnie maluję werandę farbą z dodatkiem teflonu.
(1.1) Słyszałem, że teflon może być rakotwórczy.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. teflonik mrz.
przym. teflonowy
Wiktionary
(1.1) PTFE, politetrafluoroetylen, tarflen, fluon
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od teflon
Wiktionary
rzecz. teflon m.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wykonany z teflonu
Wiktionary
(1.1) Stała przy kuchence z teflonową szumówką w ręce.
Wiktionary
rzecz. teflon m.
Wiktionary
(1.1) z teflonu
Wiktionary
ogół materiałów i skał piroklastycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. materiał osadzony na gruncie będący produktem erupcji wulkanicznej, złożony z materiału piroklastycznego – popiołu wulkanicznego, piasku wulkanicznego, lapilli, a niekiedy bomb wulkanicznych;
(1.2) geol. formacja geologiczna z tefry (1.1)
Wiktionary
Tefra – utwór złożony z materiału piroklastycznego, będącego produktem erupcji wulkanicznej. Jest to zbiorcze określenie piroklastycznych utworów zlityfikowanych, czyli skał piroklastycznych, jak i niezlityfikowanych.
Tefra może składać się z samego popiołu wulkanicznego, jak też zawierać domieszki grubszych frakcji piroklastycznych: piasku wulkanicznego, lapilli, a nawet bomb wulkanicznych.
Wikipedia
przym. tefrowy
Wiktionary
wylewna skała magmowa
SJP.pl
Tefryt – wylewna skała magmowa o wyglądzie bazaltu, występująca wśród młodych i współczesnych law. Składa się głównie z plagioklazu, nefelinu, piroksenu i amfibolu.
Mieści się wraz z bazanitem w polu 14 diagramu QAPF skał wulkanicznych.
W klasyfikacji TAS tefryt wraz z bazanitem zajmuje pole U1 ("bazanity i tefryty").
Wikipedia
zaimek przysłowny wskazujący
(1.1) stpol. wówczas
Wiktionary
(1.1) Tegdy wziął Pan Bog człowieka i postawił ji w raju rozkoszy, aby działał a ostrzegał jego.
Wiktionary
IPA: ˈtɛɡdɨ, AS: tegdy
Wiktionary
dzielnica Venlo (miasta w Holandii)
SJP.pl
Tegelen – miasteczko w gminie Venlo w Holandii, do końca 2000 gmina. Do Tegelen należy wieś i klasztor Steyl. Od nazwy miejscowości pochodzi pojęcie "interglacjału tegeleńskiego".
Wikipedia
wyraz o bliżej nieokreślonym znaczeniu używany np. w potocznym powiedzeniu "teges majonez"
SJP.pl
zaimek wskazujący
(1.1) D. od: ten
(1.2) B. od: ten (dla rzeczowników żywotnych)
Wiktionary
(1.1) Od kiedy zostałem głową tego przedsięwzięcia, sprawy zaczęły iść lepiej.
(1.2) Gdybym spotkał tego, kto to wymyślił to dałbym mu porządny wpierdol.
Wiktionary
IPA: ˈtɛɡɔ, AS: tego
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. dziejący się w teraźniejszości
(1.2) daw. mający miejsce w minionych czasach, o których opowiada osoba mówiąca
Wiktionary
(1.1) Oda do chełpliwych tegoczesnych junaków
(1.2) Przytaczamy te szczegóły jedynie dla tego, aby okazać, że błędy tegoczesnych myślicieli, jako coś nowego podawane, są powtórzeniem tylko z pewnemi modyfikacyjami dawniejszych.
Wiktionary
rzecz. tegoczesność ż.
przysł. tegocześnie
Wiktionary
(1.1) współcz. współczesny, teraźniejszy, dzisiejszy, obecny
(1.2) współcz. ówczesny; daw. tamtoczesny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący bieżącego roku
Wiktionary
(1.1) Wczoraj w Akademii Astronautyki – głos spikera telewizyjnego był wymodelowany i staranny – odbyła się promocja osiemdziesięciu tegorocznych absolwentów.
Wiktionary
IPA: ˌtɛɡɔˈrɔt͡ʃnɨ, AS: tegoročny
Wiktionary
miasto w Korei Południowej
SJP.pl
[czytaj: tegus-igalpa] stolica Hondurasu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Hondurasu;
Wiktionary
Tegucigalpa ("Tegusyjgalpa") – stolica i największe miasto Hondurasu, zamieszkuje je 1,13 mln osób (2012). Położone jest w południowej części kraju, u stóp góry Picacho, w dolinie rzeki Choluteca na wysokości ok. 975 m n.p.m. Tegucigalpa jest również ośrodkiem administracyjnym departamentu Francisco Morazán.
Wikipedia
(1.1) Oficjalnie Tegucigalpa to stolica jednego z najniebezpieczniejszych krajów na świecie.
Wiktionary
1. stolica Iranu;
2. ostan w Iranie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Iranu;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Ponad połowa irańskiego przemysłu znajduje się w Teheranie.
Wiktionary
IPA: tɛˈxɛrãn, AS: teχerãn
Wiktionary
rzecz. teherańczyk mos., teheranka ż.
przym. teherański
Wiktionary
mieszkanka Teheranu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Teheranu
Wiktionary
IPA: ˌtɛxɛˈrãnka, AS: teχerãnka
Wiktionary
rzecz. Teheran m.
:: fm. teherańczyk mos.
przym. teherański
Wiktionary
mieszkaniec Teheranu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Teheranu
Wiktionary
IPA: ˌtɛxɛˈrãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: teχerãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Teheran m.
:: fż. teheranka ż.
przym. teherański
Wiktionary
przymiotnik od: Teheran (stolica Iranu)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Teheranu, miasta w Iranie
Wiktionary
IPA: ˌtɛxɛˈrãj̃sʲci, AS: teχerãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Teheran mrz., teherańczyk mos., teheranka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Bendery
Wiktionary
(1.1) Tatarzy krymscy przekraczali Dniestr poniżej Tehinii i z Budziaku podążali pomiędzy Prutem i Dniestrem przez Mołdawię (…)
Wiktionary
przym. tehiński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Tehinią, dotyczący Tehinii (dziś: Bendery)
Wiktionary
rzecz. Tehinia ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) adm. jednostka podziału administracyjnego w Indiach lub Pakistanie, wchodząca w skład dystryktu;
Wiktionary
Tehsil albo taluk (urdu: تحصیل) – jednostka podziału administracyjnego w Pakistanie. Tehsil jest drugim w kolejności (od najniższego), szczeblem administracji w Pakistanie. Każdy tehsil jest częścią większego okręgu – dystryktu (zila, zilah; urdu: ضلع). Każdy tehsil jest podzielony na kilka rad związkowych (union councils).
Wikipedia
(1.1) […] wymiana nie przekracza często granic dystryktu lub nawet tehsilu […], a na tak niskich szczeblach terytorialnych handel nie jest kontrolowany i w konsekwencji mierzalny.
Wiktionary
(1.1) taluk
Wiktionary
relacja o wypadkach rozgrywających się właśnie poza sceną, rozwijana przez postać dramatu obserwującą je bezpośrednio
SJP.pl
Teichoskopia – z gr. widzenie z murów (poprzez ścianę) – określenie sceny z III księgi "Iliady" Homera (w której Helena opisuje Priamowi widzianych przez nią z murów Troi bohaterów i wodzów achajskich) i podobnych przedstawień w późniejszych utworach dramatycznych.
Wikipedia
jaszczurka; waran amerykański
SJP.pl
[czytaj: teJAR] nazwisko
SJP.pl
kofeina występująca w liściach herbaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kofeina wchodząca w skład herbaty;
Wiktionary
(1.1) Zawołała Julię i pospieszyła do kuchni, by przygotować rodzinie poobiednią porcję teiny.
Wiktionary
urządzenie rejestrujące uderzenia pioruna w urządzenia elektryczne
SJP.pl
wyznawca teizmu, osoba wierząca w istnienie Boga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba wyznająca teizm
Wiktionary
IPA: tɛˈjista, AS: tei ̯ista
Wiktionary
rzecz. teizm mrz.
:: fż. teistka ż.
przym. teistyczny
Wiktionary
zwolenniczka teizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. filoz. kobieta wyznająca teizm
Wiktionary
rzecz. teizm mrz.
:: fm. teista mos.
przym. teistyczny
Wiktionary
przymiotnik od: teizm
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) filoz. rel. dotyczący teizmu, głoszący istnienie jedynego osobowego Boga
Wiktionary
rzecz. teizm mrz., teista mos., teistka ż.
Wiktionary
wiara w istnienie Boga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wiara w jednego Boga transcendentnego, osobowego stwórcę świata, stale wpływającego na jego losy;
Wiktionary
Teizm (gr. θεoς „bóg”) – wiara w istnienie Boga, bogów lub bogiń, którzy są osobami ingerującymi w losy świata, lub jest on ich dziełem, czuwającymi nad biegiem wydarzeń lub podtrzymującymi świat w istnieniu; pogląd filozoficzno-religijny głoszący, że tacy bogowie istnieją; wiara w Boga lub bogów bez odrzucania objawienia, co jest charakterystyczne dla deizmu.
Wikipedia
IPA: ˈtɛjism̥, AS: tei ̯ism̦
Wiktionary
rzecz. teista mos., teistka ż.
przym. teistyczny
Wiktionary
zaimek pełniący w zdaniu różne funkcje
SJP.pl
zaimek osobowy
(1.1) reg. pozn. W. ty (charakterystyczna forma zwrotu do znajomych)
(1.2) forma zaimka. → ta
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. herbata
Wiktionary
(1.1) Wiara no tej, nie!
Wiktionary
IPA: tɛj, AS: tei ̯
Wiktionary
(2.1) gw. Górny Śląsk harbata, tyj
Wiktionary
potocznie: sportowy plaster leczniczy
SJP.pl
potocznie: przyklejać sportowy plaster leczniczy na skórę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mitgr. wróżbita z rodu Spartów, syn nimfy Chariklo
Wiktionary
Tejrezjasz ("Teiresias",Tyrezjasz, Terezjasz) – w mitologii greckiej wielki wróżbita tebański, żyjący przez siedem do dziewięciu pokoleń, od czasów Kadmosa do Eteoklesa i Polinejkesa. Potrafił przepowiadać przyszłość, rozumieć przeszłość oraz rozumiał język ptaków.
Wikipedia
(1.1) war. Terezjasz, Tyrezjasz
Wiktionary
jaszczurka z Ameryki Południowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) herp. duża, południowoamerykańska jaszczurka z rodziny tejowatych (nazwa systematyczna|Teiidae|ref=tak.)
Wiktionary
rzecz. tejowate nmos.
przym. tejowaty
Wiktionary
teak, teczyna;
1. rodzaj drzew z rodziny jasnotowatych; drzewo tekowe;
2. drewno tekowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. tropikalne drzewo;
Wiktionary
(1.1) Teku używano dawniej do budowy statków.
Wiktionary
IPA: tɛk, AS: tek
Wiktionary
przym. tekowy, teakowy
rzecz. teczyna ż.
Wiktionary
(1.1) drzewo tekowe, teczyna, teak
Wiktionary
1. duża teczka;
2. urząd ministra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od: teczka
(1.2) szt. zbiór prac jednego artysty lub wielu artystów na jeden temat
(1.3) druk. zbiór dokumentów i maszynopisów czekających na wydanie
(1.4) polit. publ. stanowisko ministra mającego pod sobą departament lub premiera
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Dziś w Hejdyku pozostały może dwie, może trzy stare chaty. Reszta istnieje w tekach Zofii Góralczyk, na wydanych przez nią pocztówkach.
(1.4) Chciał ukończyć studia w prestiżowym Uniwersytecie Tokijskim, a zwieńczeniem kariery miała być teka premiera japońskiego rządu.
Wiktionary
przymiotnik od: TKKF (Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej); TKKF-owski
SJP.pl
organizm z grupy pierwotniaków; ameba skorupkowa
SJP.pl
kategoria organizmów z grupy pierwotniaków; ameby skorupkowe
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tekińcami, dotyczący Tekińców
Wiktionary
rzecz. Tekiniec mos.
Wiktionary
w islamie budynek będący siedzibą muzułmańskiego bractwa religijnego; zawija
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Tekla – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „sławiąca Boga” ( Θεός „Bóg” i κλέος „sława”).
Tekla imieniny obchodzi: 30 sierpnia, 23 września, 7 października i 15 października.
Wikipedia
(1.1) Czy byłaś mi wierną, najdroższa Teklo?
Wiktionary
IPA: ˈtɛkla, AS: tekla
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Tekleczka ż., Tela ż., Teklusia ż., Teklunia ż., Tecia ż.
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Tekleczka, Tela, Teklusia, Teklunia, Tecia
Wiktionary
Teklanowo – kolonia krajeńska w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sępólno Krajeńskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. festiwal tekno, zwykle spontanicznie organizowany na otwartej przestrzeni
Wiktionary
rzecz. tekno n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. gatunek szybkiej, rytmicznej muzyki elektronicznej;
Wiktionary
rzecz. teknival m.
Wiktionary
(1.1) free tekno, hardtek
Wiktionary
prymitywny gad przypominający krokodyla, wymarły w późnym triasie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. paleont. nazwa systematyczna|Thecodontosaurus|Morris|ref=tak., rodzaj prozauropoda z rodziny tekodontozaurów;
(1.2) zool. zwierzę z rodzaju tekodontozaurów (1.1)
Wiktionary
Tekodontozaur ("Thecodontosaurus") – rodzaj dinozaura będącego jednym z najbardziej bazalnych znanych przedstawicieli kladu Sauropodomorpha. Żył w późnym triasie (ok. 218–207 mln lat temu) na terenach Europy. Długość ciała ok. 2 m, masa ok. 40 kg. Jego szczątki znaleziono w Wielkiej Brytanii.
Wikipedia
(1.1) W późnym triasie na terenach Europy występowały tekodontozaury.
Wiktionary
prymitywny gad przypominający krokodyla, wymarły w późnym triasie
SJP.pl
Tekodonty (Thecodontia) – parafiletyczna grupa wczesnych archozaurów (gadów naczelnych) o budowie pokrojowo przypominającej krokodyle, ale z nogami prostszymi niż inne gady. Poza najprymitywniejszymi formami większość posiadała uzębienie tekodontyczne – zęby osadzone w zębodołach szczęki i żuchwy. Czaszka diapsydalna, zęby zwykle ostre i zakrzywione ku tyłowi.
Wikipedia
Tekodontyzm, tekodoncja, uzębienie tekodontyczne – rodzaj uzębienia polegający na osadzeniu zębów w zębodołach szczęki i żuchwy. Występuje u ssaków i krokodyli, a także u wielu wymarłych gatunków gadów.
Wikipedia
drzewo tekowe - rodzaj drzew z rodziny jasnotowatych; tek, teak, teczyna
SJP.pl
jednostka miary w systemie międzynarodowej numeracji włókien; tex
SJP.pl
Zobacz też: TeX.
Teks – jednostka gęstości liniowej stosowana w włókiennictwie oznaczana symbolem tex, dawniej stosowano również oznaczenie Tt. Używana jest do określania gęstości liniowej nici. W międzynarodowym układzie jednostek miar SI teks jest jednostką pozaukładową, dopuszczoną do stosowania tylko w określonych dziedzinach.
Wikipedia
mieszkanka Teksasu (stanu w USA)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Teksasu
Wiktionary
(1.1) Prababka obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych była Teksanką.
Wiktionary
rzecz. Teksas mrz.
:: fm. Teksańczyk mos.
przym. teksański, teksaski
przysł. po teksańsku
Wiktionary
gruba, sztywna tkanina bawełniana wykorzystywana najczęściej do szycia odzieży o kroju sportowym; texas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dżins
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Spodnie z teksasu są zawsze modne.
Wiktionary
IPA: ˈtɛksas, AS: teksas
Wiktionary
rzecz. Teksas mrz., teksasy nmos., Teksańczyk mos., Teksanka ż.
przym. teksasowy, teksaski, teksański
przysł. po teksańsku
Wiktionary
(1.1) dżins, jeans
Wiktionary
→ Teksas; teksański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Teksasu, związany z Teksasem
Wiktionary
(1.1) W teksaskiej Romie mieszka ponad 9000 mieszkańców.
Wiktionary
rzecz. Teksas mrz., Teksańczyk mos., Teksanka ż., teksas mrz.
przym. teksański
przysł. po teksańsku
Wiktionary
(1.1) teksański
Wiktionary
przymiotnik od: teksas
SJP.pl
spodnie z teksasu (gruba, sztywna tkanina)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) odzież. spodnie z teksasu
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) plural|teksas.
Wiktionary
Teksasy – polski zespół muzyczny, wykonujący muzykę bluesową, pochodzący z Lublina. Powstał w lubelskim Klubie Graffiti pod koniec lat 90. XX w. Twórczość formacji przenikają elementy bluesa, rocka, country czy texas shuffle.
Wikipedia
(1.1) W Polsce dżinsy nazywało się teksasami.
Wiktionary
IPA: tɛˈksasɨ, AS: teksasy
Wiktionary
rzecz. teksas m.
przym. teksański
przysł. po teksańsku
Wiktionary
(1.1) dżinsy, jeansy
Wiktionary
mieszkaniec Teksasu (stanu w USA)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Teksasu
Wiktionary
(1.1) Policja federalna rozgromiła gang Teksańczyków.
Wiktionary
rzecz. Teksas m.
:: fż. Teksanka ż.
przym. teksański, teksaski
przysł. po teksańsku
Wiktionary
→ Teksas; teksaski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Teksasu, związany z Teksasem
Wiktionary
(1.1) W teksańskiej Romie mieszka ponad 9000 mieszkańców.
Wiktionary
rzecz. Teksas mrz., Teksańczyk mos., Teksanka ż., teksas mrz., teksasy nmos.
przym. teksaski
przysł. po teksańsku
Wiktionary
(1.1) teksaski
Wiktionary
bezroga owca holenderska; texel
SJP.pl
Te
Wikipedia
holenderska rasa bezrogich owiec
SJP.pl
ciąg zapisanych słów i zdań tworzących pewną całość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ciąg słów i zdań wyrażający określoną treść
(1.2) muz. słowa towarzyszące muzyce w ramach piosenki lub pieśni, zwykle śpiewane
(1.3) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota: stopień czcionki odpowiadający dwudziestu punktom (7,518 mm)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zajmuję się korektą tekstów publicystycznych.
(1.1) Żołnierz recytował tekst przysięgi.
(1.2) Wtedy to była kompletna poruta, orkiestra była niezgrana, ja nie byłem zgrany z orkiestrą i do tego nie znałem tekstu.
Wiktionary
IPA: tɛkst, AS: tekst
Wiktionary
rzecz. tekściarz m.
:: zdrobn. tekścik m.
przym. tekstowy, tekstualny, tekściarski
przysł. tekstowo
czas. tekstować
Wiktionary
osoba zajmująca się pisaniem sloganów i tekstów reklamowych; kopyrajter, copywriter
SJP.pl
1. rodzaj telefonu wyposażonego w niewielki wyświetlacz i pełną klawiaturę, umożliwiający prowadzenie konwersacji w postaci tekstów;
2. urządzenie dla osób niesłyszących, mające postać przystawki do telefonu
SJP.pl
laminatowa, kompozytowa masa plastyczna używana do wyrobu części maszyn, aparatów elektrotechnicznych i łożysk; rezotekst
SJP.pl
Te
Wikipedia
specjalista w zakresie tekstologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) badacz tekstów
Wiktionary
1. dział nauki o literaturze, dążący do stwierdzenia pochodzenia danego tekstu, ustalenia autora oraz czasu powstania;
2. krytyczne opracowanie tekstu literackiego
SJP.pl
Tekstologia (łac. "textus" + gr. "-logía" – „nauka o tekście”) – pomocniczy dział nauki o literaturze zajmujący się zagadnieniami związanymi z badaniem i opisem tekstów konkretnych dzieł literackich pod kątem ustalania ich autentyczności, zmian wprowadzanych świadomie przez autora w procesie twórczym, zmian wprowadzanych bez jego wiedzy na skutek niezamierzonych błędów wydawniczych lub też świadomie przez użytkowników rękopisu lub maszynopisu.
Wikipedia
1. tworzący tekst;
2. czynnik tekstotwórczy - czynnik łączący składniki w spójną całość
SJP.pl
potocznie: pisać SMS-a; esemesować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) neol. pot. wysyłać wiadomości elektroniczne w postaci tekstu
(1.2) muz. dodawać tekst do utworu instrumentalnego lub wykonywanego wcześniej jako wokaliza
Wiktionary
(1.1) Wolę tekstować niż rozmawiać przez telefon.
Wiktionary
rzecz. tekst mrz., tekstowanie n.
Wiktionary
cecha czegoś, co ma postać tekstu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z tekstem, będący w postaci tekstu
Wiktionary
rzecz. tekst m., tekściarz m., tekścik m.
Wiktionary
handlowa nazwa ciętego włókna wiskozowego typu bawełnianego
SJP.pl
dziedzina nauki i techniki łącząca tekstylia z elektroniką
SJP.pl
zgodny z tekstem; dosłowny, literalny
SJP.pl
1. najstarsza odmiana drukarskiego pisma gotyckiego;
2. budowa wewnętrzna skały pod względem rozmieszczenia w niej składników mineralnych i stopnia wypełnienia przestrzeni skalnej przez te składniki;
3. siatka pęknięć na wyrobach z ceramiki;
4. w informatyce: powierzchnia ścian trójwymiarowych obiektów graficznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. geol. struktura wewnętrzna czegoś, rozpatrywana w odniesieniu do charakterystyki i ułożenia składników; ;
(1.2) inform. powierzchnia ścian trójwymiarowych obiektów graficznych;
(1.3) druk. najstarszy krój drukarskiego pisma gotyckiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tekstura gleby odzwierciedla sposób ułożenia względem siebie poszczególnych ziaren i agregatów.
(1.2) Tekstura obiektu nie została wyrenderowana poprawnie.
Wiktionary
rzecz. teksturowanie n.
:: zdrobn. teksturka ż.
czas. teksturować ndk.
przym. teksturowy, teksturalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. półprodukt spożywczy z surowców roślinnych (ziaren soi, grochu itp.) w procesie teksturacji, po której otrzymują fakturę podobną do mięsa
Wiktionary
rzecz. tekstura ż., teksturowanie n., teksturacja ż.
czas. teksturować ndk.
Wiktionary
wyroby włókiennicze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) materiały włókiennicze
Wiktionary
Tekstylia ( textile) – we włókiennictwie ogół wyrobów (tkanin, dzianin itp.) otrzymywanych z przerobionych na przędzę surowców włókienniczych roślinnych, zwierzęcych lub chemicznych.
Wikipedia
przym. tekstylny
Wiktionary
1. związany z materiałami włókienniczymi;
2. stożek tekstylny - gatunek ślimaka z rodziny stożków
SJP.pl
1. związany z materiałami włókienniczymi;
2. stożek tekstylny - gatunek ślimaka z rodziny stożków
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tekstyliami, dotyczący tekstyliów
Wiktionary
(1.1) Urodził się w rodzinie zamożnego kupca tekstylnego, przybyłego z Niemiec.
Wiktionary
IPA: tɛkˈstɨlnɨ, AS: tekstylny
Wiktionary
rzecz. tekstylia nmos.
Wiktionary
(1.1) włókienniczy
Wiktionary
krzew, gatunek maliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Rubus arcticus|ref=tak., skandynawski gatunek malin;
Wiktionary
IPA: ˈtɛkʃla, AS: tekšla
Wiktionary
megastruktura tektoniczna o cechach ukształtowanych w ciągu jednej, intensywnej tektogenezy
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób tektoniczny
Wiktionary
1. → tektonika;
2. rów tektoniczny - wąskie, podłużne zapadlisko w skorupie ziemskiej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geol. związany z tektoniką, odnoszący się do tektoniki
Wiktionary
(1.1) Skorupa ziemska składa się z kilkunastu wielkich płyt tektonicznych.
(1.1) Trzęsienie ziemi może powstać wskutek zderzenia dwóch płyt tektonicznych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛktɔ̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: tektõńičny
Wiktionary
rzecz. tektonika ż.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie tektoniki
SJP.pl
Tektonik ("Graueria vittata") – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae), zamieszkujący Afrykę Subsaharyjską. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
specjalista w dziedzinie tektoniki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. nauka o budowie skorupy ziemskiej oraz o procesach wpływających na nią,
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Uwzględniając przedmiot i metody badań, tektonikę można podzielić na geotektonikę, mikrotektonikę, tektonofizykę, geodynamikę, geologię strukturalną.
Wiktionary
przym. tektoniczny
Wiktionary
skała magmowa
SJP.pl
gruby, jedno- lub wielowarstwowy produkt papierniczy otrzymywany najczęściej z makulatury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. gruby materiał papierniczy uzyskany głównie z materiałów odpadkowych, przeznaczony do innych celów niż pisanie;
Wiktionary
Te
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. tekturka ż.
przym. tekturowy
Wiktionary
(1.1) karton
Wiktionary
zdrobnienie od: tektura
SJP.pl
dział fabryki papieru, w którym produkuje się tekturę
SJP.pl
zrobiony z tektury
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zrobiony z tektury
Wiktionary
(1.1) Stare zabawki włożyłem do tekturowego pudełka i wyniosłem na strych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛktuˈrɔvɨ, AS: tekturovy
Wiktionary
rzecz. tektura ż., tekturka ż.
Wiktionary
minerał o niejasnym pochodzeniu, zawierający tlen, krzem, glin oraz żelazo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. zielonawe lub brązowawe okruchy bądź bryłki zasobnego w krzemionkę naturalnego szkliwa o niejasnym pochodzeniu;
Wiktionary
potocznie: kobieta zajmująca się zawodowo pisaniem tekstów, np. piosenek, skeczy, haseł reklamowych; autorka tekstów, tekściarka
SJP.pl
potocznie: kobieta zajmująca się zawodowo pisaniem tekstów, np. piosenek, skeczy, haseł reklamowych; autorka tekstów, tekściara
SJP.pl
1. związany z tekściarstwiem - zajmowaniem się zawodowo pisaniem tekstów piosenek, skeczy, haseł reklamowych itp.;
2. związany z tekściarzem - osobą piszącą zawodowo takie teksty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tekściarzem, tekściarzami; dotyczący pisania tekstów piosenek, utworów kabaretowych
Wiktionary
rzecz. tekściarz mos., tekściarka ż., tekst mrz.
Wiktionary
potocznie: zajmowanie się zawodowo pisaniem tekstów piosenek, skeczy, haseł reklamowych itp.
SJP.pl
potocznie: osoba zajmująca się zawodowo pisaniem tekstów, np. piosenek, skeczy, haseł reklamowych; autor tekstów
SJP.pl
pogardliwie: marny, bezwartościowy tekst; tekścina, kicz, szmira, ramota
SJP.pl
zdrobnienie od: tekst
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tekst
Wiktionary
(1.1) To nie tekst, lecz tylko mały tekścik.
Wiktionary
rzecz. tekst m.
przym. tekstowy
Wiktionary
pogardliwie: marny, bezwartościowy tekst; tekścidło, kicz, szmira, ramota
SJP.pl
skrót od: telefon (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = telefon
Wiktionary
skrót od: telewizyjno-radiowy
SJP.pl
zaimek liczebny wskazujący
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński, Lwów. tyle
Wiktionary
Tela – miasto w północnym Hondurasie, w departamencie Atlántida. W 2006 roku miasto zamieszkiwało 32 800 mieszkańców. Stanowi ośrodek przemysłu spożywczego i włókienniczego. W mieście znajduje się port lotniczy Tela.
Wikipedia
(1.1) Głupia baba jesteś i tela!
Wiktionary
zaim. teliczka
Wiktionary
(1.1) tele, gw. Górny Śląsk tyla
Wiktionary
podpora architektoniczna będąca posągiem muskularnego mężczyzny dźwigającego na ramionach lub na głowie element architektoniczny, np. balkon; atlant; atlas
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
system obrotowy graniastosłupów, służący do szybkiej zmiany dekoracji, stosowany w teatrach antycznych, później zastąpiony przez kulisy; periaktoi, periakty
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Telatyn – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Telatyn. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 852
Wieś jest siedzibą gminy Telatyn. Na terenie wsi utworzono trzy sołectwa: "Telatyn", "Telatyn-Kolonia Pierwsza" i "Telatyn-Kolonia Druga". Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 953 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Telatyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto we wschodniej Gruzji, stolica regionu Kachetia;
Wiktionary
Telawi ( თელავი) – miasto we wschodniej Gruzji, stolica regionu Kachetia, ulokowane na zboczu wzgórza Ciw-Gombori na wysokości 490 m nad poziomem morza, siedziba władz gminy Telawi. W roku 2014 liczyło 19 629 mieszkańców. W mieście rozwinął się przemysł spożywczy oraz jedwabniczy.
Wikipedia
przym. telawski
Wiktionary
mieszkaniec Tel Awiwu-Jafy (miasta w Izraelu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tel Awiwu
Wiktionary
(1.1) Tłumy telawiwczyków wyległy na miejskie plażaaże.
Wiktionary
rzecz. Tel Awiw mrz.
:: fż. telawiwka ż.
przym. telawiwski
Wiktionary
mieszkanka Tel Awiwu-Jafy (miasta w Izraelu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tel Awiwu
Wiktionary
rzecz. Tel Awiw mrz.
:: fm. telawiwczyk mos.
przym. telawiwski
Wiktionary
1. przymiotnik od: Tel Awiw;
2. przymiotnik od: Tel Awiw-Jafa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tel Awiwu, związany z Tel Awiwem
Wiktionary
(1.1) W telawiwskim herbie widnieje latarnia morska.
Wiktionary
rzecz. Tel Awiw m., Tel Awiw-Jafa m., telawiwczyk mos., telawiwka ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Telawi, dotyczący Telawi (miasta w Gruzji)
Wiktionary
rzecz. Telawi n.
Wiktionary
pasożytnicza choroba zakaźna narządu wzroku u zwierząt domowych i dzikich
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Czechach, w kraju Wysoczyna;
Wiktionary
Telcz (cz., Teltsch) – XIV-wieczne, zabytkowe miasto w południowo-zachodnich Morawach w Republice Czeskiej, w kraju Wysoczyna, w powiecie Igława. W 2022 roku liczyło 5140 mieszkańców. Historyczne centrum Telczy jest cennym, zabytkowym zespołem architektonicznym i jest wpisane na listę światowego dziedzictwa Kulturowego UNESCO.
Wikipedia
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z działaniem na odległość
(1.2) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z telewizją
Wiktionary
IPA: ˈtɛlɛ, AS: tele
Wiktionary
[czytaj: telebim] rzadko: duży ekran dla licznej widowni, wykorzystywany najczęściej do przekazu bezpośredniej relacji z koncertu, meczu itp.; telebim, telebeam
SJP.pl
zawierający numery telefonów i adresy osób lub organizacji
SJP.pl
określanie składu chemicznego obiektów niedostępnych bezpośredniej analizie
SJP.pl
grupa trwale rozszerzonych włosowatych naczyń krwionośnych
SJP.pl
Teleangiektazje – objaw polegający na obecności poszerzonych drobnych naczyń krwionośnych. W języku potocznym oznacza „pajączki naczyniowe”.
Termin „teleangiektazje” odnosi się do każdego naczynia (tętniczki, żyłki czy naczynia włosowatego) leżącego bezpośrednio pod skórą i przez nią prześwitującego, przyjmującego barwę czerwonawą (w przypadku unaczynienia tętniczego) lub sinoniebieskawą (w przypadku unaczynienia żylnego).
Wikipedia
pracownik przeprowadzający ankiety przez telefon; ankieter telefoniczny
SJP.pl
aparatura do odbioru i nadawania rysunków i pisma odręcznego składająca się z monitora wyposażonego w pióro świetlne; teleskryptor
SJP.pl
Teleautograf – analogowy prekursor współczesnego faksu, przekazuje obrazy i pisma przetwarzając je na impulsy elektryczne za pomocą potencjometru do stacji odbiorczej, w której mechanizm odbiorczy podłączony do pióra odtwarza oryginalny obraz lub zapis. Było to pierwsze urządzenie przekazujące obrazy i odwzorowujące je na kartce.
Wikipedia
[czytaj: telebim] duży ekran dla licznej widowni, wykorzystywany najczęściej do przekazu bezpośredniej relacji z koncertu, meczu itp.; telebim, tele-beam
SJP.pl
duży ekran dla licznej widowni, wykorzystywany najczęściej do przekazu bezpośredniej relacji z koncertu, meczu itp.; telebeam, tele-beam
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duży ekran telewizyjny ustawiony w publicznym miejscu
Wiktionary
Telebim – ekran wizyjny, którego matryca składa się z diod LED. Jest to wyświetlacz diodowy, pełnokolorowy.
Telebim ma znaczącą przewagę nad projektorami lub wielkoformatowymi ekranami plazmowymi, gdyż nawet w dużym nasłonecznieniu prezentuje wyraźny i czytelny obraz. Wyrazistość tę uzyskuje się dzięki nawet kilkukrotnie większej jasności powierzchni telebimu w porównaniu do jasności ekranu plazmowego. Jasność wyrażana jest jednostkach nt (nit).
Wikipedia
IPA: tɛˈlɛbʲĩm, AS: telebʹĩm
Wiktionary
przym. telebimowy
Wiktionary
dający takie samo powiększenie niezależnie od odległości od obiektu lub jego położenia w polu widzenia
SJP.pl
receptor odbierający bodźce napływające z pewnej odległości, których źródło znajduje się w oddaleniu od narządu zmysłu, np. receptor wzroku, słuchu; telereceptor
SJP.pl
dział telekomunikacji obejmujący przekazywanie informacji pod postacią danych między urządzeniami służącymi do ich przetwarzania; transmisja danych
SJP.pl
Teledacja (również transmisja danych) – system przesyłania danych między urządzeniami je przetwarzającymi, np. komputerami pracującymi w sieci. Również dział telekomunikacji zajmujący się tą tematyką.
Wikipedia
dotyczący teledacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. jeden z synów - bliźniaków ze związku Kasandry i Agamemnona
Wiktionary
Te
Wikipedia
lekceważąco: żenujący teleturniej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektron. dyktafon do dyktowania na odległość za pośrednictwem sieci telefonicznej
Wiktionary
ilustracja filmowa piosenki; klip, wideoklip, clip
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. film. film ilustrujący pojedynczy utwór muzyczny
Wiktionary
Teledysk (również wideoklip) – forma sztuki filmowej w połączeniu z utworem muzycznym, inspirowana filmem reklamowym. Z reguły fabuła teledysku nawiązuje do tematu utworu. Rozpowszechniony od początku lat 80., m.in. za sprawą amerykańskiej telewizji muzycznej MTV.
Wikipedia
(1.1) Kręceniem teledysków zajmują się nieraz znani reżyserzy wielkiego ekranu.
Wiktionary
(1.1) klip, wideoklip
Wiktionary
rzadko: reakcja odbiorców na programy stacji telewizyjnych
SJP.pl
sposób nauczania przy pomocy środków komunikacji elektronicznej
SJP.pl
Te
Wikipedia
edukator kształcący na odległość, zwykle przez internet; teletutor
SJP.pl
Teleekran (ang. "telescreen") – fikcyjne urządzenie służące do wyświetlania obrazu i emisji dźwięku oraz do śledzenia osób znajdujących się w jego zasięgu, opisane w dystopii "Rok 1984" autorstwa George’a Orwella, jedno z najpowszechniejszych urządzeń w powieściowym supermocarstwie Oceanii.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) dotyczący teleelektryki
Wiktionary
Te
Wikipedia
przeznaczony do przesyłania energii na odległość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) telew. rel. człowiek głoszący i komentujący ewangelię poprzez telewizję lub radio
Wiktionary
(1.1) W telewizji leciało telekazanie wygłaszane przez znanego amerykańskiego teleewangelistę.
Wiktionary
rzecz. teleewangelizacja ż., teleewangelizm m.
:: fż. teleewangelistka ż.
przym. teleewangelizacyjny, teleewangeliczny
Wiktionary
(1.1) kaznodzieja telewizyjny
Wiktionary
Teleexpress – polski program informacyjny nadawany codziennie na żywo o godzinie 17:00 na antenie TVP1, TVP Info i TVP Polonia (historycznie z odtworzenia o godzinie 17:30). Producentem programu jest Telewizyjna Agencja Informacyjna. Program można obejrzeć także w internecie.
Wikipedia
skrót od: telefoniczny, telefonicznie
SJP.pl
faks, fax, telefax;
1. urządzenie przeznaczone do przekazywania i odbierania obrazów (głównie tekstów) za pomocą sieci telefonicznej;
2. obraz wysłany lub otrzymany za pośrednictwem urządzenia o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telekom. faks
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Dostaniesz polecenie wyjazdu na piśmie, a prócz tego jeszcze pójdzie do Piły informacja telefaksem.
Wiktionary
(1.1) war. telefax; faks, fax
Wiktionary
przekazywać coś za pomocą telefaksu
SJP.pl
rzadko:
1. osoba lubiąca oglądać telewizję; teleman, telemaniak, teleamator;
2. znawca historii telewizji
SJP.pl
faks, fax, telefaks;
1. urządzenie przeznaczone do przekazywania i odbierania obrazów (głównie tekstów) za pomocą sieci telefonicznej;
2. obraz wysłany lub otrzymany za pośrednictwem urządzenia o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. faks
Wiktionary
(1.1) faks, telefaks, fax
Wiktionary
Teleferie – telewizyjny blok programowy dla młodych widzów, emitowany w TVP1 w okresie ferii zimowych, Wielkanocy i wakacji letnich.
Programy te – emitowane w ciągu tygodnia, w godzinach porannych o ok. 9:00 oraz popołudniowych o ok. godz. 16:00 – były często „letnią wersją” stałych programów z okresu roku szkolnego, takich jak „Tik-Tak” czy „Latający Holender” lub „Teleranek”. Towarzyszył im serial lub film.
Wikipedia
urządzenie, które służy do prowadzenia rozmów na odległość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telekom. techn. aparat umożliwiający prowadzenie rozmów;
(1.2) telekom. połączenie wykonane za pomocą telefonu (1.1)
(1.3) pot. numer abonenta
(1.4) daw. środ. med. żart. przyrząd do lewatywy
Wiktionary
Aparat telefoniczny (również telefon, z gr. τηλέ – „daleko” oraz φωνή – „dźwięk, głos”) – urządzenie końcowe dołączane do zakończenia łącza telefonicznego, służące do przesyłania na odległość i odbioru dźwięków.
Wikipedia
(1.1) Kupiłem sobie nowy telefon. Jestem z niego bardzo zadowolony.
(1.1) Moja żona zadzwoniła z mojego telefonu do swojej przyjaciółki i rozmawiały ponad godzinę.
(1.2) Dostałem ważny telefon i muszę wyjść.
(1.2) Magda przestała odpowiadać na moje telefony.
(1.3) Możesz podać mi swój telefon kontaktowy?
(1.3) Zgubiłem notatnik z ważnymi adresami i telefonami.
Wiktionary
IPA: tɛˈlɛfɔ̃n, AS: telefõn
Wiktionary
rzecz. telefonia ż., telefonista m., telefonistka ż., telefonowanie n.
:: zdrobn. telefonik m.
czas. przetelefonować, telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
Wiktionary
(1.1) aparat telefoniczny
(1.2) połączenie, rozmowa
(1.3) numer telefoniczny
Wiktionary
system odbioru i przesyłania na odległość dźwięków mowy za pomocą telefonów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) telekom. dział telekomunikacji, obejmujący zagadnienia dotyczące przekazywania dźwięków za pomocą telefonu
(1.2) telekom. system odbioru i przesyłania na odległość dźwięków mowy za pomocą telefonów
Wiktionary
Telefonia – dział telekomunikacji obejmujący zagadnienia wykorzystania środków do łączności głosowej na odległość, w szczególności przez zestawianie połączeń pomiędzy telefonami.
Wikipedia
(1.1) Nikt nie przewidział sukcesu Internetu i telefonii komórkowej, nikt też nie przewidział głębokości społecznych zmian, których katalizatorem stały się nowe technologie komunikacyjne.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛˈfɔ̃ɲja, AS: telefõńi ̯a
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonista m., telefonistka ż., telefonowanie n.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
Wiktionary
potocznie:
1. osoba prowadząca wiele jakichś działań przy użyciu telefonu;
2. pracownik instalujący linię telefoniczną;
3. notes z zapisanymi numerami telefonów
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przez telefon
Wiktionary
(1.1) Jednak skoro pan młody sam sprawdził telefonicznie, czy posłaniec doręczył złotem drukowane zaproszenie, wypadało się pokazać.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ˈɲit͡ʃʲɲɛ, AS: telefõńičʹńe
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonik m., telefonia ż., telefonista m., telefonistka ż., telefonowanie n., zatelefonowanie n.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
Wiktionary
przymiotnik od: telefon
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany za pomocą lub pośrednictwem telefonu
(1.2) charakterystyczny dla telefonu, związany tematycznie z telefonem, dotyczący telefonu
Wiktionary
(1.1) Wieczorem Laura odbyła długą rozmowę telefoniczną.
(1.2) Kabel telefoniczny był zniszczony, kupiliśmy więc nowy.
(1.2) Rozsierdzona G. nakazała swym pomagierom nękać sąsiada telefonicznymi pogróżkami i żądać pieniędzy.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: telefõńičny
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonik m., telefonia ż., telefonista m., telefonistka ż., telefonowanie n.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefonowy
przysł. telefonicznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mebl. mebel będący połączeniem stolika i krzesła, fotela lub sofki, pierwotnie przeznaczony do odbywania rozmów telefonicznych
Wiktionary
(1.1) Nie mam pojęcia, ile ma lat, więc tak naprawdę cały mebel „rozbebeszyliśmy”, usunęliśmy elementy tapicerskie, potem telefonierę przemalowałam.
Wiktionary
(1.1) telefoniarka
Wiktionary
zdrobnienie od: telefon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od telefon
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonizacja ż., telefonowanie n.
czas. telefonować
przysł. telefonicznie
przym. telefoniczny
Wiktionary
1. pracownik obsługujący centralę telefoniczną;
2. żołnierz zajmujący się obsługą wojskowej linii telefonicznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) urz. osoba obsługująca centralę telefoniczną
(1.2) wojsk. żołnierz obsługujący wojskową linię telefoniczną
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ˈɲista, AS: telefõńista
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonia ż.
:: fż. telefonistka ż.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
Wiktionary
kobieta obsługująca centralę telefoniczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta obsługująca centralę telefoniczną
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ˈɲistka, AS: telefõńistka
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonia ż., telefonowanie n.
:: fm. telefonista m.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) umożliwienie korzystania z telefonii na danym terenie poprzez zainstalowanie sieci telefonicznej lub urządzeń telefonicznych
Wiktionary
(1.1) Przeprowadzono także telefonizację sołectwa i w czynie społecznym wykonano nowy plac zabaw i boiska przy szkole podstawowej.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ɲiˈzat͡sʲja, AS: telefõńizacʹi ̯a
Wiktionary
czas. stelefonizować dk., telefonizować ndk.
przym. telefonizacyjny
rzecz. telefonik mrz.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z telefonizacją
Wiktionary
rzecz. telefonizacja ż.
czas. telefonizować
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. stelefonizować)
(1.1) umożliwiać gdzieś korzystanie z telefonii poprzez zainstalowanie sieci telefonicznej lub urządzeń telefonicznych
Wiktionary
(1.1) Cieszyłem się, błogosławiłem im i wspierałem ich, kiedy remontowali obiekty komunalne, służące całej społeczności, rozbudowywali szkołę, gazyfikowali i telefonizowali wieś.
Wiktionary
rzecz. telefonizacja ż.
czas. stelefonizować dk.
przym. telefonizacyjny
Wiktionary
rodzaj wiadomości tekstowej przesyłanej za pośrednictwem telefonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telegram dostarczony do adresata telefonicznie
Wiktionary
(1.1) Niezależnie od poszukiwań na terenie Poznania wysłałem także telefonogramy ze zdjęciami ich obu do Wojsk Ochrony Pogranicza z nakazem zatrzymania, jeśliby któryś z nich próbował się wydostać z kraju.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|telefonować.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: telefõnovãńe
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonik m., telefonia ż., telefonista m., telefonistka ż.
czas. telefonować ndk., zatelefonować dk.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni
(1.1) rozmawiać z kimś przez telefon
(1.2) nawiązywać połączenie telefoniczne
Wiktionary
(1.1) Już wczoraj telefonowałem do różnych firm w sprawie pracy.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛfɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: telefõnovać
Wiktionary
rzecz. telefon m., telefonia ż., telefonowanie n., zatelefonowanie n., telefonista m., telefonistka ż., telefonik mrz.
przym. telefoniczny
przysł. telefonicznie
czas. zatelefonować, przetelefonować
Wiktionary
(1.1) dzwonić
Wiktionary
zbyt częste korzystanie z telefonu
SJP.pl
zlecenie przekazane drogą telefoniczną
SJP.pl
telefotografia;
1. przekazywanie na odległość nieruchomych obrazów za pomocą fototelegrafu; fototelegrafia;
2. fotografia wykonana za pomocą teleobiektywu
SJP.pl
telefoto;
1. przekazywanie na odległość nieruchomych obrazów za pomocą fototelegrafu; fototelegrafia;
2. fotografia wykonana za pomocą teleobiektywu
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Telega – wieś w Rumunii, w okręgu Prahova, w gminie Telega. W 2011 roku liczyła 3903 mieszkańców.
Wikipedia
tekst odbierany za pomocą telewizora, zawierający aktualizowane co pewien czas wiadomości, reklamy itp.; teletekst
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) telew. teletekst odbierany za pomocą telewizora;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Czytałem w telegazecie o zbiórce dla rodzin w Aleppo.
Wiktionary
przym. telegazetowy
Wiktionary
(1.1) teletekst
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) telew. związany z telegazetą, dotyczący telegazety
Wiktionary
rzecz. telegazeta ż.
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) wyglądający korzystnie lub interesująco na ekranie telewizyjnym
Wiktionary
(1.1) Michael Stich jest przekonany, że telewizja daje za dużo transmisji i telegeniczny tenis został „zagłaskany”.
Wiktionary
rzecz. telegeniczność ż.
przym. telegenicznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zjawisko paranormalne mające polegać na umiejętności zdobywania wiedzy na odległość poprzez postrzeganie pozazmysłowe
Wiktionary
żartobliwie: osoba, która odwiedza znajomych wyłącznie w celu oglądania telewizji
SJP.pl
skrót od: telegrafia, telegraficzny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
urządzenie do gier współpracujące bezpośrednio z telewizorem, wyparte przez konsole i gry komputerowe; gra telewizyjna
SJP.pl
urządzenie do przekazywania informacji tekstowych na odległość za pomocą specjalnego kodu telegraficznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telekom. techn. urządzenie do przekazywania informacji, przeważnie tekstowych, na odległość;
Wiktionary
Telegraf – urządzenie do przekazywania informacji, przeważnie tekstowych, na odległość.
Wikipedia
(1.1) Zbyt wiele wydarzyło się niepokojących wypadków, o których telegraf rozniósł wieść po całym świecie.
Wiktionary
IPA: tɛˈlɛɡraf, AS: telegraf
Wiktionary
rzecz. telegrafia ż., telegrafista mos., telegrafistka ż., telegrafowanie n., zatelegrafowanie n.
czas. telegrafować ndk., zatelegrafować dk.
przym. telegraficzny
przysł. telegraficznie
Wiktionary
dziedzina telekomunikacji zajmująca się odbiorem i przesyłaniem informacji tekstowych na odległość
SJP.pl
Telegrafia ( tḗle – daleko, "gráphō" – piszę) – dziedzina telekomunikacji zajmująca się przekazywaniem informacji w postaci znaków pisarskich przygotowanych do odbioru automatycznego albo bezpośrednio przez człowieka, za pomocą urządzenia zwanego telegrafem, zastąpionego następnie przez dalekopis.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący telegrafu, związany z telegrafem
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla skrótowego stylu wypowiedzi przekazywanych przez telegraf
Wiktionary
(1.1) 16 marca nastąpiła wymiana telegraficznych not między rządem Tiso a führerem; na „prośbę” Tiso Hitler zgodził się na „opiekę nad słowackim państwem”.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛɡraˈfʲit͡ʃnɨ, AS: telegrafʹičny
Wiktionary
rzecz. telegraf mrz., telegrafia ż., telegrafista m., telegrafistka ż., telegrafowanie n.
czas. telegrafować ndk.
przysł. telegraficznie
Wiktionary
(2.1) skrótowy, lakoniczny, lapidarny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) urz. osoba obsługująca aparat telegraficzny, wysyłający depesze
Wiktionary
(1.1) Na stacji Chandra Unyńska / Gdzieś w mordobijskim powiecie, / Telegrafista Piotr Płaksin / Nie umiał grać na klarnecie.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛɡraˈfʲista, AS: telegrafʹista
Wiktionary
rzecz. telegraf m., telegrafia ż.
:: fż. telegrafistka ż.
przym. telegraficzny
przysł. telegraficznie
czas. telegrafować
Wiktionary
wysyłać telegram (depeszę); depeszować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) telekom. wysyłać wiadomość przez telegraf
Wiktionary
(1.1) Przyjeżdżam – telegrafował Wells do Gorkiego, którego uważał za swojego przyjaciela […]
(1.1) Na przełomie XIX i XX wieku Sienkiewicz podróżuje między Odessą a Ostendą, telegrafuje do Warszawy, do którego banku mają przysłać mu pieniądze […]
Wiktionary
rzecz. telegraf m., telegrafia ż., telegrafista m., telegram m.
przym. telegraficzny
Wiktionary
1. czcionka komputerowa;
2. komunikator internetowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) poczt. wiadomość przykazywana telegraficznie
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: tɛˈlɛɡrãm, AS: telegrãm
Wiktionary
przym. telegramowy
czas. telegrafować
Wiktionary
(1.1) depesza
Wiktionary
[czytaj: teleHIT] program, film albo serial telewizyjny mający bardzo dużą oglądalność, hit telewizyjny
SJP.pl
osoba uzależniona od oglądania telewizji; teleman, telemaniak
SJP.pl
związany z przekazywaniem informacji za pomocą środków telekomunikacyjnych i informatycznych
SJP.pl
dział informatyki zajmujący się teorią i technologią przetwarzania informacji na odległość oraz przesyłania informacji
SJP.pl
dział informatyki zajmujący się teorią i technologią przetwarzania informacji na odległość oraz przesyłania informacji
SJP.pl
Teleinformatyka – równoważna ściśle powiązanym: informatyce technicznej z telekomunikacją, jako specjalność w dyscyplinie nauk inżynieryjno-technicznych oraz kierunek studiów, obejmująca inżynierię komputerów i oprogramowania w projektowaniu i eksploatacji systemów teleinformatycznych funkcjonujących z wykorzystaniem sieci internetowej.
Wikipedia
gatunek motyla; modraszek
SJP.pl
Telekarta – karta "zdrapka" z zasłoniętym kodem. Użytkownik, po zdrapaniu zasłony, podaje go za pomocą tzw. krótkiego kodu lub dzwoni pod ustalony przez operatora numer i tam jest proszony o podanie (najczęściej tonowo za pomocą klawiatury telefonu) kodu z karty. Następnie jego konto jest zasilane kwotą, podaną na telekarcie.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) telew. rel. kazanie przekazywane za pomocą telewizji
Wiktionary
(1.1) W telewizji leciało telekazanie wygłaszane przez znanego amerykańskiego telekaznodzieję.
Wiktionary
osoba mająca zdolność telekinezy
SJP.pl
przesuwanie przedmiotów za pomocą mocy psychicznych; daloporuszanie (dawniej)
SJP.pl
urządzenie do nadawania filmów ze studia telewizyjnego
SJP.pl
Telekino (Telecine) – proces konwersji obrazu z taśmy filmowej na sygnał telewizyjny analogowy (PAL HDTV lub NTSC) bądź cyfrowy. Jest to także nazwa maszyny, służącej temu zadaniu.
Wikipedia
kod bezpieczeństwa stosowany w telefonicznych operacjach bankowych
SJP.pl
firma działająca w branży telefonii stacjonarnej, komórkowej, zajmująca się przede wszystkim świadczeniem usług telekomunikacyjnych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: telekomunikacja, telekomunikacyjny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
przekaz dźwięku i obrazu na odległość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. przesyłanie sygnałów dźwiękowych i obrazu na odległość
(1.2) nauk. techn. nauka związana z przekazywaniem sygnałów na odległość
(1.3) dział gospodarki związany z przekazywaniem sygnałów na odległość
Wiktionary
Telekomunikacja – dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją informacji na odległość przy użyciu środków łączności. Legalna definicja zawarta w polskim prawie telekomunikacyjnym określa telekomunikację jako:
„nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną”.
Wikipedia
przym. telekomunikacyjny
Wiktionary
(1.1) łączność
Wiktionary
dotyczący telekomunikacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z telekomunikacją, dotyczący telekomunikacji
Wiktionary
(1.1) Zewsząd otaczają nas maszty i przekaźniki telekomunikacyjne.
Wiktionary
rzecz. telekomunikacja ż.
Wiktionary
1. dział telekomunikacji zajmujący się łączami telekomunikacyjnymi;
2. jedna z faz działania centrali telekomunikacyjnej; preselekcja
SJP.pl
konferencja, w której osoby uczestniczące znajdują w oddalonych od siebie miejscach i kontaktują się za pomocą technik radiowych, telewizyjnych lub komputerowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rodzaj konferencji prowadzonej za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych, w której uczestniczą minimum trzy osoby, a przynajmniej jedna z nich uczestniczy zdalnie (na odległość)
Wiktionary
Telekonferencja – usługa, która daje możliwość prowadzenia konwersacji telefonicznej nawet przez kilkudziesięciu rozmówców w jednym czasie. Mają oni do dyspozycji kilka różnych narzędzi, takich jak: telefony analogowe, cyfrowe, komórkowe, jak i różnego rodzaju połączenia telekomunikacyjne, w tym: połączenia radiowe, wizyjne i poprzez sieci komputerowe.
Wikipedia
(1.1) Choć najwyższe organy państwa i firmy przechodzą, na ile mogą, na telekonferencje i zdalną obsługę klientów, a część szkół prowadzi zajęcia przez internet za pomocą bezpłatnych narzędzi, to kłopotów jest sporo.
Wiktionary
przym. telekonferencyjny
Wiktionary
dotyczący telekonferencji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z telekonferencją, dotyczący telekonferencji
Wiktionary
rzecz. telekonferencja ż.
Wiktionary
usługa medyczna realizowana przez telefon bądź internet
SJP.pl
zespół soczewek umieszczany na obiektywnie lub między obiektywem a aparatem fotograficznym, powiększający centralną część obrazu; telekonwertor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fot. zespół soczewek montowany przed lub za obiektywem aparatu fotograficznego, w celu powiększenia centrum kadru;
Wiktionary
Telekonwerter – zespół soczewek mocowany pomiędzy aparatem fotograficznym a obiektywem lub na obiektywie, w celu powiększenia centralnej części obrazu podawanego przez obiektyw fotograficzny. Zestawienie telekonwertera i obiektywu podstawowego ma działanie podobne do obiektywu długoogniskowego, od którego często jest tańsze i lżejsze, ale wprowadza dodatkowe aberracje optyczne, a czasem także winietowanie.
Wikipedia
(1.1) Dokładając telekonwerter ×2 otrzymywałem ogniskową ponad trzy tysiące – i to było już naprawdę coś!
Wiktionary
rzecz. telekonwersja ż.
Wiktionary
zespół soczewek umieszczany na obiektywnie lub między obiektywem a aparatem fotograficznym, powiększający centralną część obrazu; telekonwerter
SJP.pl
telex;
1. sieć abonencka skupiająca komunikujących się za pomocą dalekopisów;
2. rodzaj aparatu telegraficznego, inaczej: dalekopis;
3. tekst wysłany przy użyciu urządzenia o tej samej nazwie; dalekopis
SJP.pl
Teleks (również telex; ang. "Teleprinter Exchange Service") – usługa telegraficzna, polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci alfanumerycznej, z repertuarem znaków określonym alfabetem telegraficznym. Teleksami ("TELegraph EXchange") były nazywane również urządzenia wykonujące najpierw wybieranie impulsowe, podobnie jak w telefonach tarczowych, w celu komutacji łączy, a następnie wysyłanie danych przy zastosowaniu kodowania ITA2.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. postać z mitologii greckiej, syn Odyseusza i Penelopy;
(1.2) imię męskie
Wiktionary
Telemach (gr. Τηλέμαχος Tēlémachos od τῆλε „daleko” i μαχος „walka”) – w mitologii greckiej syn Odyseusza i Penelopy.
Urodził się tuż przed rozpoczęciem wojny trojańskiej. Jeszcze jako dziecko wpadł do morza, uratowały go delfiny. Dlatego Odyseusz miał na tarczy delfina.
Wikipedia
rzecz. telemachia ż.
:: zdrobn. Telemaszek m.
przym. Telemachowy
Wiktionary
osoba nałogowo oglądająca telewizję; telemaniak
SJP.pl
Teleman – brytyjski zespół indiepopowy, założony w Londynie w 2012 roku. Grupę tworzą: wokalista i gitarzysta Thomas Sanders, basista Peter Cattermoul i perkusista Hiro Amamiya. Do 2023 roku wydali łącznie cztery albumy studyjne: "Breakfast" (2014), "Brilliant Sanity" (2016), "Family of Aliens" (2018) i "Good Time/Hard Time" (2023).
Wikipedia
nadmierne oglądanie telewizji
SJP.pl
kobieta nałogowo oglądająca telewizję; telemanka
SJP.pl
osoba nałogowo oglądająca telewizję; teleman
SJP.pl
Telemaniak (ang. "The Cable Guy") – amerykańska czarna komedia z 1996 roku w reżyserii Bena Stillera.
Wikipedia
kobieta nałogowo oglądająca telewizję; telemaniaczka
SJP.pl
styl lądowania w skokach narciarskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. sposób lądowania w skokach narciarskich, polegający na rozłożeniu rąk na boki i lekkim ugięciem kolan;
(1.2) sport. technika jazdy zjazdowej na nartach polegająca na prowadzeniu pięty na narcie zewnętrznej płasko, natomiast piety na narcie wewnętrznej uniesionej i znajdującej się pod ciałem narciarza z wygiętym kolanem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛˈlɛ̃mark, AS: telẽmark
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. osoba oferująca sprzedaż czegoś poprzez środki telekomunikacji, najczęściej poprzez rozmowę telefoniczną
Wiktionary
(1.1) Niełatwo pracuje się jako telemarketer.
Wiktionary
rzecz. market mrz.
Wiktionary
działalność marketingowa prowadzona za pośrednictwem telefonu
SJP.pl
Telemarketing – formą marketingu bezpośredniego, która polega na tym, że przedstawiciel przedsiębiorstwa inicjuje lub przyjmuje połączenia telefoniczne od klientów, przekazując informacje o ofercie, odpowiadając na pytania i wątpliwości klienta czy w końcu przyjmując zamówienie. W trakcie tych interakcji przedstawicie przedsiębiorstwa prezentują oferty przeznaczone dla konkretnych nabywców.
Wikipedia
dziedzina techniki zajmująca się wykorzystaniem telekomunikacji w informatyce i informatyki w telekomunikacji; teleinformatyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. telekom. dziedzina wykorzystująca rozwiązania informatyczne i telekomunikacyjne do zbierania danych i zarządzania nimi;
Wiktionary
Telematyka – rozwiązania telekomunikacyjne, informatyczne i informacyjne oraz rozwiązania automatycznego sterowania dostosowane do potrzeb obsługiwanych systemów fizycznych – wynikających z ich zadań, infrastruktury, organizacji, procesów utrzymania oraz zarządzania – i zintegrowane z tymi systemami.
Wikipedia
(1.1) Przyszłością ludzkości jest telekomunikacja bezprzewodowa, światłowody, rurociągi i telematyka, a nie rozwój przestarzałych systemów transportowych.
Wiktionary
(1.1) teleinformatyka
Wiktionary
specjalista w zakresie telemechaniki
SJP.pl
specjalista w zakresie telemechaniki
SJP.pl
Telemechanika – dziedzina telekomunikacji zajmująca się przesyłaniem sygnałów sterujących na odległość. Telemechanika stanowi zespół urządzeń do zbierania niezbędnych informacji o stanie sieci, które jednocześnie umożliwiają zdalne sterowanie z centrum dyspozytorskiego określonego szczebla. Układy telemechaniki umożliwiają:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma świadczenia usług medycznych i opieki zdrowotnej; łączy w sobie elementy telekomunikacji, informatyki, medycyny;
Wiktionary
Telemedycyna (medycyna na odległość) – forma świadczenia usług medycznych i opieki zdrowotnej łącząca w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny. Umożliwia kontakt pacjenta z lekarzem bez konieczności osobistej wizyty w placówce. Pojęcie to obejmuje zdalne konsultacje lekarskie, dostęp do dokumentacji medycznej oraz monitorowanie stanu zdrowia pacjenta na odległość.
Wikipedia
(1.1) Za kraj w którym pierwsze kroki zaczęto stawiać na gruncie nowoczesnej telemedycyny należy przyjąć USA.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛmɛdɨˈt͡sɨ̃na, AS: telemedycỹna
Wiktionary
przym. telemedyczny
przysł. telemedycznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób telemedyczny
Wiktionary
rzecz. telemedycyna ż.
Wiktionary
1. → telemedycyna;
2. kiosk telemedyczny - stacjonarne stanowisko umożliwiające samodzielne wykonywanie podstawowych badań lekarskich
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z telemedycyną, dotyczący telemedycyny
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛmɛˈdɨt͡ʃnɨ, AS: telemedyčny
Wiktionary
rzecz. telemedycyna ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziedzina telekomunikacji zajmująca się technikami przesyłu wartości pomiarowych na odległość;
(1.2) techn. technologia umożliwiająca zdalne zbieranie, przesyłanie i analizę danych pomiarowych pochodzących z różnych urządzeń lub systemów
Wiktionary
Telemetria (z gr. "tēle" 'daleko' i "métron" 'miara') – dziedzina telekomunikacji zajmująca się technikami przesyłu wartości pomiarowych na odległość. Polega ona zazwyczaj na umieszczaniu w terenie urządzeń, które dokonują pomiaru wybranej wielkości, oraz automatycznej transmisji zebranych danych, drogą przewodową lub bezprzewodową, do centrali. Do przesyłania wyników pomiarów używa się układów radiowych, modemów, Internetu oraz sieci telefonii komórkowej.
Wikipedia
(1.2) W ostatnich latach rozwój IoT (Internetu Rzeczy) znacznie poszerzył zakres telemetrii.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛ̃ˈmɛtrʲja, AS: telẽmetrʹi ̯a
Wiktionary
przym. telemetryczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z telemetrią, dotyczący telemetrii, pomiarów dokonywanych zdalnie
(1.2) związany z telemetrem
Wiktionary
(1.1) Większość gnieździła się teraz w sali odpraw pilotów, gdzie będzie mogła analizować dane telemetryczne, a te zaczną niebawem spływać na bieżąco z pola bitwy.
Wiktionary
rzecz. telemetria ż., telemetr mrz.
Wiktionary
bezpośrednia łączność przez satelitę
SJP.pl
naprawa telewizorów i sprzętu telewizyjnego
SJP.pl
kilkudziesięcio-, a czasem i kilkusetodcinkowy serial telewizyjny o tematyce obyczajowej; opera mydlana, soap opera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wieloodcinkowy serial, którego akcja dzieje się wewnątrz jakiegoś środowiska;
Wiktionary
Telenowela (od telenovela) – gatunek telewizyjny charakterystyczny dla Ameryki Południowej i Środkowej.
Pierwszą telenowelą wyświetlaną w Polsce była "Niewolnica Isaura" w 1985. Po wielkim sukcesie oglądalności zaczęto sprowadzać później wiele telenowel brazylijskich, argentyńskich, wenezuelskich czy meksykańskich.
Wikipedia
IPA: ˌtɛlɛ̃nɔˈvɛla, AS: telẽnovela
Wiktionary
(1.1) serial, opera mydlana, tasiemiec, soap opera
Wiktionary
wąskokątny obiektyw aparatu fotograficznego umożliwiający, dzięki specjalnej budowie (długa ogniskowa), fotografowanie z dużej odległości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fot. techn. wąskokątny obiektyw fotograficzny o długiej ogniskowej przeznaczony do robienia zdjęć ze znacznej odległości lub z bliska, ale w dużym powiększeniu;
Wiktionary
Teleobiektyw – rodzaj wąskokątnego obiektywu fotograficznego, który ze względu na specjalną budowę optyczną ma odległość ogniskową znacząco większą niż długość jego obudowy.
Najprostsze teleobiektywy składają się z dwóch grup soczewek: pierwszej, skupiającej, znajdującej się w przedniej części obiektywu oraz drugiej, rozpraszającej, znajdującej się w jego tylnej części. Działanie drugiej z tych grup podobne jest do działania telekonwertera.
Wikipedia
IPA: ˌtɛlɛɔˈbʲjɛktɨf, AS: teleobʹi ̯ektyf
Wiktionary
specjalista w zakresie teleologii
SJP.pl
zmierzanie zjawisk w przyrodzie i społeczeństwie do jakiegoś celu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. pogląd filozoficzny, który postuluje obranie celu za główny aspekt analizy rzeczywistości i przebiegu zdarzeń;
Wiktionary
Teleologia (gr. "télos" – cel i "logos" – badanie) – teoria porządku celowego i pogląd, że porządek celowy zachodzi aktualnie w danej dziedzinie, zwłaszcza w całej rzeczywistości lub w całej rzeczywistości historycznej; dla tego drugiego znaczenia stosuje się także termin finalizm.
Wikipedia
(1.1) Zwierzenia owe są w dużej mierze pretekstem do formułowania pytań fundamentalnych, dotyczących przede wszystkim ontologicznej kondycji jednostki ludzkiej oraz szeroko pojętej teleologii dziejów.
Wiktionary
rzecz. teleolog mos., teleologiczność ż.
przym. teleologiczny
przysł. teleologicznie
Wiktionary
(1.1) finalizm, celowość
Wiktionary
przymiotnik od: teleologia (np. koncepcja teleologiczna); książ. celowościowy, skierowany ku jakiemuś celowi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) filoz. związany z teleologią, dotyczący teleologii
Wiktionary
rzecz. teleologia ż.
Wiktionary
pogląd, według którego rozwój świata przyrody i rzeczywistości społecznej zmierza do jakiegoś ostatecznego celu
SJP.pl
u grzybów: płciowa postać rozwojowa (morfa)
SJP.pl
Teleomorfa – płciowa postać rozwojowa (morfa) u grzybów. U wielu grzybów należących do workowców występują dwie postacie rozwojowe; anamorfa rozmnażająca się bezpłciowo i teleomorfa rozmnażająca się płciowo. U podstawczaków zdarza się to bardzo rzadko.
Wikipedia
1. działania, których sterowanie odbywające się na odległość dzięki specjalnej technologii;
2. operacja przeprowadzana zdalnie przy zastosowaniu zaawansowanego technologicznie sprzętu
SJP.pl
Teleoperacja, telechirurgia, zdalna chirurgia – rodzaj operacji, przeprowadzanej przy pomocy robota chirurgicznego, sterowanego przez chirurga zdalnie. Dziedzina ta jest specjalistyczną formą telemedycyny. Łączy w sobie elementy chirurgii, telekomunikacji, informatyki oraz robotyki. W odróżnieniu od chirurgii zrobotyzowanej, telechirurgia pozwala na przeprowadzenie operacji, w której fizyczna odległość między pacjentem a lekarzem przestaje być istotna.
Wikipedia
firma świadcząca usługi telekomunikacyjne
SJP.pl
system, który zapewnia zdalną opiekę i pomoc osobom wymagającym wsparcia
SJP.pl
Te
Wikipedia
opiekun w systemie teleopieki
SJP.pl
potocznie: kobieta oglądająca telewizję bez płacenia abonamentu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. przestępczyni używająca odbiornika telewizyjnego bez uiszczenia odpowiedniej opłaty
Wiktionary
(1.1) Powiedział naszej ciotce, że jest telepajęczarką i ma uiścić zaległą opłatę abonamentową.
Wiktionary
rzecz. telepajęczarstwo n.
:: fm. telepajęczarz mos.
przym. telepajęczarski
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z telepajęczarstwem, dotyczący telepajęczarstwa
Wiktionary
(1.1) O ich telepajęczarskim procederze głośno było w całej rodzinie.
Wiktionary
rzecz. telepajęczarstwo n., telepajęczarz mos., telepajęczarka ż.
Wiktionary
potocznie: korzystanie z aparatu telewizyjnego bez uiszczania opłat abonamentowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. używanie odbiornika telewizyjnego bez uiszczenia odpowiedniej opłaty
Wiktionary
(1.1) Oskarżyli dziadków o telepajęczarstwo i kazali zapłacić grzywnę.
Wiktionary
rzecz. telepajęczarz m., telepajęczarka ż.
przym. telepajęczarski
Wiktionary
potocznie: osoba dopuszczająca się telepajęczarstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. przestępca używający odbiornika telewizyjnego bez uiszczenia odpowiedniej opłaty
Wiktionary
(1.1) Telepajęczarze przyczyniają się do upadku narodowych mediów.
(1.1) W naszej klatce wykryto aż czterech telepajęczarzów.
Wiktionary
rzecz. telepajęczarstwo n.
:: fż. telepajęczarka ż.
przym. telepajęczarski
Wiktionary
osoba przewidująca przyszłość
SJP.pl
przekazywanie myśli na odległość, bez udziału zmysłów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. rzekoma zdolność do porozumiewania się, przekazując myśli na odległość;
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: ˌtɛlɛˈpatʲja, AS: telepatʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. telepata m., telepatka ż.
przym. telepatyczny
przysł. telepatycznie
Wiktionary
potocznie o telewizorze; telepudło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) żart. telewizor
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób telepatyczny, za pomocą telepatii
Wiktionary
rzecz. telepatia ż.
przym. telepatyczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z telepatią, dotyczący telepatii
Wiktionary
rzecz. telepatia ż., telepatka ż.
przysł. telepatycznie
Wiktionary
potocznie: zatrząść, potrząsnąć
SJP.pl
środowiskowo: porada lekarska udzielona podczas rozmowy telefonicznej
SJP.pl
w fantastyce: urządzenie do przenoszenia w inne miejsce bez zachowania ciągłości istnienia w przestrzeni; teleporter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sf. urządzenie służące do teleportacji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛˈlɛpɔrt, AS: teleport
Wiktionary
rzecz. teleportacja ż.
czas. teleportować ndk.
Wiktionary
przenoszenie obiektów z jednego miejsca w inne, bez zachowania ciągłości istnienia obiektu w przestrzeni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sf. przemieszczenie się między dwoma punktami przestrzeni bez fizycznego przebywania drogi między nimi;
Wiktionary
Teleportacja (z gr. "τῆλε, tele" "odległy" i łac. "portare" "nosić") – hipotetyczny w skali makroskopowej proces przenoszenia obiektów z jednego miejsca w inne, bez zachowania ciągłości istnienia obiektu w przestrzeni. Słowo "teleportacja" zostało po raz pierwszy użyte prawdopodobnie przez Charlesa Forta.
Wikipedia
rzecz. teleportowanie n., teleportator m., teleport mrz.
czas. teleportować ndk., przeteleportować dk.
Wiktionary
w fantastyce: urządzenie do przenoszenia w inne miejsce bez zachowania ciągłości istnienia w przestrzeni; teleport
SJP.pl
przenosić (przenieść) w inne miejsce bez zachowania ciągłości istnienia w przestrzeni
SJP.pl
praca wykonywana poza siedzibą firmy z wykorzystaniem urządzeń telekomunikacyjnych i komputerów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) neol. forma organizacji pracy polegająca na świadczeniu pracy poza jednostką organizacyjną pracodawcy za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
Wiktionary
(1.1) Telepraca jest wreszcie sposobem na tworzenie rozproszonych zespołów pracowników, którzy są zlokalizowani w różnych miejscach, ale faktycznie przebywają i pracują w tej samej przestrzeni wirtualnej […].
Wiktionary
(1.1) praca zdalna
Wiktionary
pracownia wykonująca swoją pracę poza firmą, łącząca się z siedzibą firmy za pośrednictwem komputerów i urządzeń telekomunikacyjnych
SJP.pl
pracownik wykonujący swoją pracę poza firmą, łączący się z siedzibą firmy za pośrednictwem komputerów i urządzeń telekomunikacyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) telew. program, film itp. powstały na zamówienie telewizji
Wiktionary
urządzenie stosowane w telewizji, zwykle w kształcie obracającego się bębna albo rolek z nawiniętym papierem, na którym dużymi literami jest napisany tekst dla osoby mówiącej, stojącej przed kamerą; prompter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telew. urządzenie do pokazywania lektorowi w studio tekstu do czytania;
Wiktionary
rzecz. prompt mrz., prompter mrz.
czas. promptować
Wiktionary
(1.1) prompter
Wiktionary
potocznie o telewizorze; telepatrzydło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. mityczna kraina Lajstrygonów
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛˈpɨla, AS: telepyla
Wiktionary
w gwarze środowiskowej: radioodbiornik i telewizor (czasem też i magnetofon) w jednej obudowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. forma radiologii, wchodząca w skład telemedycyny;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Teleradiologia obniża koszty funkcjonowania szpitali i innych jednostek ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące usługi w zakresie teleradiologii istnieją na przykład w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA czy Wielkiej Brytanii.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛradʲjɔˈlɔɟja, AS: teleradʹi ̯oloǵi ̯a
Wiktionary
leczenie nowotworów złośliwych poprzez napromienianie ich ze źródła zewnętrznego (z dużej odległości) za pomocą aparatów rentgenowskich lub urządzeń kobaltowych czy cezowych; teleterapia
SJP.pl
Teleradioterapia – technika leczenia za pomocą promieniowania jonizującego (radioterapia), w metodzie tej źródło promieniowania umieszczone jest w pewnej odległości od tkanek. Polega na napromienianiu wiązkami zewnętrznymi określonej objętości tkanek, obejmującej guz nowotworowy z adekwatnym marginesem tkanek oraz, w razie potrzeby, regionalne węzły chłonne.
Wikipedia
system naziemnej radionawigacji lotniczej
SJP.pl
poranny program telewizyjny dla dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telew. program telewizyjny dla dzieci i młodzieży nadawany w niedzielne poranki
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Po teleranku poszliśmy z Marzeną na łyżwy.
Wiktionary
rzecz. Teleranek mrz.
Wiktionary
receptor odbierający bodźce napływające z pewnej odległości, których źródło znajduje się w oddaleniu od narządu zmysłu, np. receptor wzroku, słuchu; teleceptor
SJP.pl
Telereceptor – rodzaj eksteroreceptora, odbierający bodźce nie w bezpośrednim kontakcie, tylko za pośrednictwem jakiegoś nośnika. Nośnikiem tym może być np. światło, dźwięk (lub inna fala mechaniczna).
Do telereceptorów zalicza się receptory:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. dawna metoda zapisu obrazu telewizyjnego na taśmie filmowej, wykorzystywana przed wynalezieniem magnetowidu;
(1.2) techn. urządzenie do telerecordingu (1.1)
Wiktionary
Telerecording (znany w USA pod nazwą kinescoping) – metoda zapisu programów telewizyjnych na taśmie filmowej w celu ich zachowania, późniejszego wykorzystania bądź odsprzedaży. Mimo swojej niedoskonałości była to, do czasu wprowadzenia do użytku magnetowidów w roku 1956, jedyna metoda rejestracji programów telewizyjnych.
Wikipedia
(1.1) Pierwsze polskie programy telewizyjne utrwalano telerecordingiem.
Wiktionary
rzecz. telerekording m.
przym. telerecordingowy, telerekordingowy
Wiktionary
(1.1) telerekording
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. zob. telerecording.
Wiktionary
(1.1) Pierwsze polskie programy telewizyjne utrwalano telerekordingiem.
Wiktionary
rzecz. telerecording m.
przym. telerecordingowy, telerekordingowy
Wiktionary
(1.1) telerecording
Wiktionary
potocznie: sensacja telewizyjna
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Telesfor – imię męskie pochodzenia greckiego, gr. "Τελεσφορος (Telesphóros)", oznaczające „doprowadzony do końca, doprowadzony do doskonałości”.
Wikipedia
(1.1) Pradziadkowi Telesforowi zaproponowano pracę w Sopocie.
Wiktionary
IPA: tɛˈlɛsfɔr, AS: telesfor
Wiktionary
rzecz. Telesfora ż.
Wiktionary
Telesfor z małżonką; Telesforowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Telesfora lub z nim związany
SJP.pl
[czytaj: teleSZOP] instytucja oferująca swoje produkty poprzez reklamy telewizyjne, sprzedająca wysyłkowo, przyjmująca zamówienia drogą telefoniczną; telesklep (częściej)
SJP.pl
instytucja oferująca swoje produkty poprzez reklamy telewizyjne, sprzedająca wysyłkowo, przyjmująca zamówienia drogą telefoniczną; teleshop (rzadziej)
SJP.pl
Te
Wikipedia
1. przyrząd astronomiczny służący do obserwacji gwiazd, planet, ogólnie: kosmosu
2. amortyzator złożony z dwóch rur, szerszej i węższej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) opt. astr. przyrząd astronomiczny używany do obserwacji nieba;
(1.2) pot. techn. element konstrukcyjny, który składa się z rurek wsuwających się jedna w drugą
(1.3) pot. mot. amortyzator teleskopowy
(1.4) pot. fot. aparat fotograficzny z teleobiektywem
(1.5) icht. odmiana złotej rybki o dużych, mocno wypukłych oczach;
Wiktionary
Teleskop (gr. "tēle-skópos" – daleko widzący) – narzędzie, które służy do obserwacji odległych obiektów poprzez zbieranie promieniowania elektromagnetycznego (np. światła widzialnego).
Wikipedia
(1.1) Astronom obserwował niebo przez teleskop.
Wiktionary
IPA: tɛˈlɛskɔp, AS: teleskop
Wiktionary
przym. teleskopowy
przysł. teleskopowo
Wiktionary
(1.1) luneta; daw. dalowid, daw. dalowidz, daw. dalowidnia
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) techn. dotyczący teleskopu, związany z teleskopem
(1.2) techn. zbudowany z zachodzących na siebie, rozsuwanych i wsuwanych rur lub walców
Wiktionary
(1.2) Wyciąganie pałki teleskopowej w sytuacji zagrożenia tylko po to, aby przestraszyć napastnika – bez zdecydowania i umiejętności, by jej użyć, najprawdopodobniej skończy się odebraniem nam pałki i użyciem jej przeciw nam.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛskɔˈpɔvɨ, AS: teleskopovy
Wiktionary
rzecz. teleskop mrz.
przysł. teleskopowo
Wiktionary
potocznie o czymś teleskopowym, np. antenie, wędce itp.
SJP.pl
osoba zajmująca się telesprzedażą
SJP.pl
sprzedaż z wykorzystaniem telewizji lub telefonu
SJP.pl
Telesprzedaż – przekaz handlowy zawierający bezpośrednią ofertę sprzedaży towarów lub odpłatnego świadczenia usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań.
Wikipedia
rzadko: stacja nadawcza emitująca program telewizyjny
SJP.pl
wiersz, w którym ostatnie litery poszczególnych wersów układają się w wyraz bądź układ wyrazów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
kosztowna tkanina jedwabna na suknie; telej; tylet
SJP.pl
specjalista w dziedzinie teletechniki
SJP.pl
specjalista w dziedzinie teletechniki
SJP.pl
Teletechnika – dziedzina techniki, zajmująca się praktycznym zastosowaniem telekomunikacji – dotyczy zagadnień związanych z produkcją, projektowaniem, wykonawstwem i utrzymaniem sieci, urządzeń i systemów teletechnicznych (telekomunikacyjnych).
Wikipedia
1. system przesyłu informacji w sygnale telewizyjnym, odtwarzanych na ekranie telewizora z dekoderem;
2. tekst odbierany za pomocą telewizora, zawierający aktualizowane co pewien czas wiadomości, reklamy itp.; telegazeta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) telew. system opracowany przez BBC, przeznaczony do przesyłania informacji w formie tekstowej razem z sygnałem telewizyjnym, wymagający specjalnego dekodera w odbiorniku;
(1.2) telew. transmitowane razem z sygnałem telewizyjnym treści systemu teletekstu (1.1)
Wiktionary
Teletekst – cyfrowy system przesyłania dodatkowych informacji nadawanych jednocześnie z programem telewizyjnym. Dodatkowe informacje w postaci tekstu i znaków graficznych można oglądać na ekranie telewizora zamiast nadawanego programu lub na tle programu.
Wikipedia
(1.1) Telewizor wyposażony jest w dekoder teletekstu.
(1.2) Ten program telewizyjny nadawany jest z teletekstem.
Wiktionary
IPA: tɛˈlɛtɛkst, AS: teletekst
Wiktionary
przym. teletekstowy
Wiktionary
(1.2) telegazeta, telestrony
Wiktionary
leczenie nowotworów złośliwych poprzez napromienianie ich ze źródła zewnętrznego (z dużej odległości) za pomocą aparatów rentgenowskich lub urządzeń kobaltowych czy cezowych; teleradioterapia
SJP.pl
termometr mogący przekazywać dane o temperaturze na odległość
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzadko: przenosić w inne miejsce bez zachowania ciągłości istnienia w przestrzeni; teleportować
SJP.pl
bajkowa postać z popularnego brytyjskiego programu dla najmłodszych dzieci
SJP.pl
Teletubisie ( Teletubbies) – brytyjski serial dla dzieci. Był emitowany od 31 marca 1997 do 21 grudnia 2001 na antenie BBC Two i ponownie od 9 listopada 2015 do 12 października 2018 na antenie CBeebies. Został wyprodukowany przez Ragdoll Productions (1997–2001) oraz Darrall MacQueen i DHX Media (2015–2018) na zamówienie BBC. Powstało 365 odcinków w latach 1997–2001 i 120 odcinków w latach 2015–2018. Pomysłodawcami serialu byli Anne Wood i Andrew Davenport.
Wikipedia
bajkowa postać z popularnego brytyjskiego programu dla najmłodszych dzieci
SJP.pl
audycja telewizyjna w formie konkursu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) konkurs odbywający się w studio telewizyjnym
Wiktionary
Teleturniej – specyficznie telewizyjny gatunek dziennikarski i typ telewizyjnego programu rozrywkowego. Polega na wykonywaniu przed kamerami przez uczestników (na ogół dobieranych na zasadzie otwartych eliminacji, choć czasem specjalnie zapraszanych do programu – wówczas są to z reguły osoby powszechnie znane) narzuconych im przez prowadzącego zadań, za co otrzymują – niekiedy bardzo wysokie – nagrody.
Wikipedia
(1.1) W teleturnieju wzięło udział pięciu zawodników.
(1.1) Wygrałem w teleturnieju dużo pieniędzy.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛˈturʲɲɛ̇j, AS: teleturʹńėi ̯
Wiktionary
przym. teleturniejowy
Wiktionary
uczestnik teleturnieju
SJP.pl
edukator kształcący na odległość, zwykle przez internet; teleedukator
SJP.pl
dwukomórkowy, dikariotyczny zarodnik zimowy wytwarzany przez grzybnię najczęściej pod koniec okresu wegetatywnego; z teleutosporu wyrastają podstawki z zarodnikami (basidiosporami)
SJP.pl
[czytaj: telewarieTE] z francuskiego: rodzaj rozrywkowego programu telewizyjnego
SJP.pl
skrót od: telewizja, telewizyjny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
widowisko realizowane i nadawane przez telewizję
SJP.pl
ktoś, kto ogląda telewizję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) widz programu telewizyjnego; oglądający telewizję
Wiktionary
Telewidz – utwór zespołu IRA pochodzący z szóstej płyty "Ogrody". Kompozycja została zamieszczona na czwartym miejscu na krążku, trwa 3 minuty i 21 sekund i jest drugim utworem co do najkrótszych. Krótsze jest tylko "Nie tracę wiary" (2:57).
Tekst utworu opowiada o człowieku który zaślepiony oglądaniem telewizji nie zwraca uwagi na to co się dzieje wokół niego. Żyje w zupełnie innym świecie, w którym jest mu dobrze. Tekst do utworu napisał wokalista grupy Artur Gadowski.
Wikipedia
rzecz. telewidownia ż.
Wiktionary
kobieta oglądająca telewizję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) metoda przekazywania ruchomego obrazu oraz dźwięku na odległość;
(1.2) instytucja będąca nadawcą sygnału telewizyjnego
(1.3) ogół programów telewizyjnych nadawanych metodą (1.1)
Wiktionary
Telewizja (TV) – dziedzina telekomunikacji przekazująca ruchomy obraz oraz dźwięk na odległość. W jednym miejscu za pomocą kamery telewizyjnej i mikrofonu rejestruje się sygnał, który następnie jest transmitowany do dowolnego miejsca w zasięgu transmisji. Sygnał odbierany jest przez odbiornik telewizyjny i przetwarzany na obraz oraz dźwięk.
Wikipedia
(1.1) Wszyscy oglądali noworoczne przemówienie prezydenta w telewizji.
(1.3) Ojciec siedział w swoim kącie i na uszach miał słuchawki „Tonsilu”, pomagające przy dyskretnym oglądaniu telewizji. Tym razem jednak służyły mu one jako osłona przeciwdźwiękowa.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛˈvʲizʲja, AS: televʹizʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. telewizor m., telewizorek m., telewizornia ż.
przym. telewizyjny
przysł. telewizyjnie
Wiktionary
(1.1) mały ekran, szklany ekran, jedenasta muzal; żart. telepatrzydło
Wiktionary
program telewizyjny poświęcony sportowi masowemu, masowym konkursom i turniejom
SJP.pl
1. żartobliwie: telewidz;
2. żartobliwie: osoba propagująca w telewizji jakieś wizje, głosząca jakieś prognozy
SJP.pl
bezmyślne, ogłupiające oglądanie telewizji
SJP.pl
urządzenie przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie wyposażone w ekran umożliwiające odbiór i oglądanie sygnału telewizyjnego;
Wiktionary
Telewizor, również odbiornik telewizyjny (od gr. "tele" „daleko” oraz vīsus „widzenie”, „widok”) – urządzenie elektroniczne pozwalające na odbiór sygnału nadawanego przez telewizyjne stacje nadawcze oraz do przetwarzania ich na obraz odtwarzany na ekranie telewizyjnym.
Wikipedia
(1.1) Mój mąż bez przerwy gapi się w telewizor.
(1.1) Jedyną rozrywką byli „Kiepscy” w telewizorze sprzed wieków.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛˈvʲizɔr, AS: televʹizor
Wiktionary
rzecz. telewizja ż.
:: zdrobn. telewizorek m.
przym. telewizyjny
Wiktionary
1. mały telewizor;
2. popularna nazwa koszyczka zanętowego używanego przez wędkarzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: telewizor
(1.2) mały telewizor lub monitor
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛvʲiˈzɔrɛk, AS: televʹizorek
Wiktionary
rzecz. telewizor mrz., telewizja ż., telewizornia ż.
przym. telewizyjny
przysł. telewizyjnie
Wiktionary
potocznie:
1. telewizja (instytucja lub program);
2. telewizor;
3. sala telewizyjna;
4. świetlica szkolna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. telewizja
Wiktionary
(1.1) Chłopaki były wczoraj na stadionie, tylko ja jeden oglądałem mecz w telewizorni.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛvʲiˈzɔrʲɲa, AS: televʹizorʹńa
Wiktionary
rzecz. telewizja ż., telewizor mrz., telewizorek mrz.
przym. telewizyjny
przysł. telewizyjnie
Wiktionary
przymiotnik od: telewizor
SJP.pl
środowiskowo: film telewizyjny, przedstawienie teatralne przygotowane dla telewizji
SJP.pl
mający związek z telewizją, nadawany w telewizji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z telewizją
Wiktionary
(1.1) Sprawdzałeś w dzisiejszym programie telewizyjnym?
(1.1) Mówili o niej we wszystkich polskojęzycznych stacjach telewizyjnych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlɛvʲiˈzɨjnɨ, AS: televʹizyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. telewizornia ż., telewizja ż., telewizor m., telewizorek m.
przysł. telewizyjnie
Wiktionary
forma konsultacji medycznej na odległość
SJP.pl
teleks;
1. sieć abonencka skupiająca komunikujących się za pomocą dalekopisów;
2. rodzaj aparatu telegraficznego, inaczej: dalekopis;
3. tekst wysłany przy użyciu urządzenia o tej samej nazwie; dalekopis
SJP.pl
Telex – belgijska grupa muzyczna założona w 1978 roku przez Marca Moulina, Dana Lacksmana i Michela Moersa. Zespół powstał z zamiaru „tworzenia czegoś naprawdę europejskiego, innego niż rock i bez gitary – tym pomysłem była muzyka elektroniczna”. Ich muzyka polegała na łączeniu w utworach estetyki disco, punku i eksperymentalnej elektroniki. Debiutancki album "Looking for Saint Tropez" zawierał hitowy singel "Moskow Diskow", który przyniósł zespołowi międzynarodową sławę.
Wikipedia
zakupy robione w telesklepie, telesklepach; pot. reklama telewizyjna prezentująca ofertę telesklepu
SJP.pl
automat telefonicznie podający informacje o programach telewizyjnych
SJP.pl
wózek dwukołowy z dyszlem
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zaimek liczebny wskazujący
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. troszeczkę
Wiktionary
zaim. tela
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Choć Hrabia Telimenę już dawniej widywał • W domu Sędziego, w którym dosyć często bywał, • Lecz mało ją uważał; zadziwił się zrazu, • Rozeznając w niej model swojego obrazu.
Wiktionary
IPA: ˌtɛlʲĩˈmɛ̃na, AS: telʹĩmẽna
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Telimeny lub z nią związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. telekonferencja
Wiktionary
(1.1) telekonferencja
Wiktionary
pagórek kryjący w sobie ruiny dawnych pojedynczych budowli lub całych zespołów architektonicznych; tall
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archeol. typ stanowiska archeologicznego w formie ściętego wzgórza utworzonego z nawarstwiających się, wskutek długotrwałego osadnictwa, pozostałości osad ludzkich;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) W szeregu telli archeolodzy znajdywali podobną ceramikę.
Wiktionary
(1.1) war. tall
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 52, srebrzystobiały półmetal, składnik wielu stopów (symbol Te)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 52; kruchy, srebrzystobiały półmetal o właściwościach trujących;
Wiktionary
Tellur (Te, tellurium) – pierwiastek chemiczny, tlenowiec z grupy półmetali w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy ziemi – "tellus".
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma tellur?
Wiktionary
IPA: ˈtɛlːur, AS: te•lur
Wiktionary
przym. tellurowy, telluryczny
Wiktionary
(1.1) symbol. Te; daw. ziemian
Wiktionary
sól kwasu tellurowego
SJP.pl
związek telluru
SJP.pl
model Słońca, Ziemi i Księżyca wykorzystywany do celów dydaktycznych
SJP.pl
Tellurium – przyrząd będący modelem ruchów Ziemi i Księżyca względem Słońca, służący do pokazywania:
Wikipedia
urządzenie do pomiaru odległości, wykorzystujące promieniowanie elektromagnetyczne
SJP.pl
→ tellur
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tellurem, dotyczący telluru
(1.2) zawierający tellur
Wiktionary
rzecz. tellur m., tellurium n., tellurek m., telluran m., telluryn m., telluryt m., tellurokracja ż.
przym. telluryczny, tellurawy, tellurkowy, telluranowy, tellurynowy
przysł. tellurycznie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) książk. związany z ziemią (lądem, glebą), dotyczący ziemi
(1.2) astr. związany z Ziemią
Wiktionary
(1.1) To znacząca scena, w której Norwid łączy aspekt telluryczny egzystencji z kulturowym, co zdominuje jego myślenie o związku egzystencji z ziemią oraz kulturą i unadrzędni aspekt kulturowy.
Wiktionary
rzecz. tellur m., tellurium n., tellurek m., telluran m., telluryn m., telluryt m., tellurokracja ż.
przym. tellurowy, tellurawy, tellurkowy, telluranowy, tellurynowy
przysł. tellurycznie
Wiktionary
standard protokołu komunikacyjnego używanego w sieciach komputerowych do obsługi odległego terminala w architekturze klient-serwer
SJP.pl
Te
Wikipedia
ostatnia faza podziału jądra komórkowego
SJP.pl
Te
Wikipedia
faza rośnięcia włosa charakteryzująca się jego powolnym obumieraniem
SJP.pl
końcowa część widlastego rozgałęzienia bezlistnych pędów kopalnych paprotników - psylofitów
SJP.pl
Telom – jednostka morfologiczna w budowie roślin. Pojedyncze odgałęzienie sporofitu zawierające wiązkę przewodzącą. Pojęcie zostało stworzone przez niemieckiego morfologa roślin Waltera Zimmermanna w roku 1930 na potrzeby hipotezy telomowej. Według tej hipotezy wszystkie organy roślin powstały z przekształcenia pierwotnych telomów. Spłaszczenie telomów według hipotezy telomowej stały się liśćmi. Od telomu wzięły nazwę rośliny telomowe ("Telomophyta").
Wikipedia
sekwencja DNA znajdująca się na końcu chromosomu, niezbędna do utrzymania jego stabilności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. element strukturalny chromosomu;
(1.2) chem. polimer zdolny do dalszej polimeryzacji;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
enzym powodujący odtwarzanie się DNA telomeru
SJP.pl
Te
Wikipedia
z greckiego: cel
SJP.pl
końcowy segment odwłoka u stawonogów
SJP.pl
Telson – ostatni segment odwłoka, występujący u niektórych stawonogów, mający kształt:
Z telsonu wielu skorupiaków wyrastają widełkowate przydatki – furka. U innych (pancerzowców) zaś ostatnie odnóża odwłokowe (uropoda).
Wikipedia
seria amerykańskich satelitów telekomunikacyjnych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto na Litwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Litwie;
Wiktionary
Telsze (lit. "Telšiai", żmudz. "Telšē") – miasto na Wysoczyźnie Żmudzkiej w północno-zachodniej Litwie położone na zachód od Szawli. Siedziba władz okręgu telszańskiego. Miejsce urodzin Gabriela Narutowicza i Rolandasa Paksasa. W mieście rozwinął się przemysł skórzany oraz dziewiarski.
Wikipedia
przym. telszański
Wiktionary
1. język z grupy języków drawidyjskich, jeden z języków urzędowych Indii;
2. literatura indyjska tworzona w języku telugu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. język z grupy południowowschodniej rodziny języków drawidyjskich;
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: sól kwasu telurnego (tellurowego); telluran
SJP.pl
o głuszcu: wydawać dźwięk w czasie toków
SJP.pl
jednostka podziału administracyjnego w Cesarstwie Bizantyjskim
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) przest. N. i Ms. m. i n. lp. oraz C. lm. od: ten
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛ̃m, AS: tẽm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) daw. temat, wątek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtɛ̃ma, AS: tẽma
Wiktionary
zdrobnienie od: temat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od temat
Wiktionary
Temacik – singel grupy influencerów Ekipa, który został wydany 30 stycznia 2026 za pomocą wytwórni Ekipa za pośrednictwem Believe Music. Jest to czwarty singel promujący drugi album studyjny grupy, pt. „Multiverse”.
Wikipedia
(1.1) To nie jest poważny temat, lecz tylko błahy temacik.
Wiktionary
rzecz. temat m.
przym. tematyczny
Wiktionary
odmiana sushi, w której wodorosty nori zwinięte są w rożek nadziewany ryżem, grzybami, warzywami i owocami morza
SJP.pl
zagadnienie lub zespół zagadnień stanowiących podstawową myśl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) główna myśl lub przedmiot rozmowy, pracy lub dzieła
(1.2) jęz. część wyrazu pozostająca po odrzuceniu końcówki
(1.3) muz. wiodący motyw utworu muzycznego
(1.4) szach. motyw, na którym jest oparte zadanie szachowe
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nic mi na ten temat nie wiadomo.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mat, AS: tẽmat
Wiktionary
rzecz. tematyka ż., temacik m., tematyczność ż.
przym. tematyczny, tematowy
przysł. tematycznie
Wiktionary
(1.1) motyw
(1.2) rdzeń
(1.3) motyw
Wiktionary
specjalista w dziedzinie tematologii
SJP.pl
dziedzina nauki zajmująca się motywami i wątkami pisarskimi w różnych epokach
SJP.pl
związany z tematologią (nauką o motywach i wątkach spotykanych u różnych pisarzy w różnych epokach)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) zgodnie z tematem
Wiktionary
(1.1) Książki miał na półkach tematycznie.
Wiktionary
rzecz. temat m., tematyka ż.
przym. tematyczny
Wiktionary
→ temat; tematowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z tematem, tematyką, opierający się na temacie
Wiktionary
(1.1) Jaki zakres tematyczny obejmuje ten sprawdzian?
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃maˈtɨt͡ʃnɨ, AS: tẽmatyčny
Wiktionary
rzecz. temat, temacik, tematyka, tematyczność
przym. tematowy
przysł. tematycznie
Wiktionary
(1.1) rzeczowy, merytoryczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół zagadnień
Wiktionary
(1.1) Na zakończenie podstawówki pan Bartek zorganizował wraz z jeszcze jedną, bardzo zaangażowaną panią z pokoju nauczycielskiego, pożegnalny bal o tematyce filmowej.
Wiktionary
rzecz. temat, tematyczność
przym. tematyczny
przysł. tematycznie
Wiktionary
(1.1) ogół problemów, zakres tematyczny, przedmiot (uwagi), problematyka
Wiktionary
podporządkowanie czegoś (wypowiedzi, przestrzeni itp.) w całości głównemu tematowi
SJP.pl
podporządkowywać coś (wypowiedź, przestrzeń itp.) w całości głównemu tematowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od temblak
Wiktionary
rzecz. temblak m.
Wiktionary
1. opaska lub trójkątna chusta zawieszona na karku chorego
2. pasek z chwaścikiem zawieszony przy rękojeści broni siecznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. opaska unieruchamiająca chorą rękę;
(1.2) wojsk. opaska na przegubie zapobiegająca upuszczeniu broni siecznej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtɛ̃mblak, AS: tẽmblak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. temblaczek m.
Wiktionary
barwa dźwięku charakterystyczna dla głosu ludzkiego lub instrumentów muzycznych; timbr; timbre
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. jakość brzmienia dźwięku lub głosu
Wiktionary
(1.1) Mogę śpiewać wieczorem. Nie wpłynie to na tembr głosu.
Wiktionary
rzecz. timbre mrz.
Wiktionary
(1.1) barwa, ton, zabarwienie; rzad. timbre
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Czechach, w kraju południowoczeskim; 2 km od Temelina znajduje się elektrownia jądrowa;
Wiktionary
Temelin (cz.) – wieś w Czechach, w kraju południowoczeskim, powiat Czeskie Budziejowice, siedziba gminy Temelin. W 2004 roku zamieszkiwana przez 776 mieszkańców.
2 km od Temelina znajduje się jedna z dwóch czeskich elektrowni jądrowych - Elektrownia Jądrowa Temelín.
Wikipedia
w starożytnej Grecji: obszar podarowany jakiejś osobie przez miasto w zamian za wyświadczone przysługi
SJP.pl
Temenos (gr. "τέμενος") – w starożytnej Grecji wydzielony, nietykalny obszar poświęcony bóstwu albo przeznaczony do celów kultu (np. demonów, zmarłych przodków, muz, herosów). W okresie archaicznym Grecy zaczęli odchodzić od temenosów na rzecz stałych, budowanych początkowo z drewna, a potem z kamienia świątyń.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Temeszem, dotyczący Temeszu
Wiktionary
rzecz. Temesz mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowo-zachodniej Rumunii i w północno-wschodniej Serbii, lewy dopływ Dunaju;
(1.2) geogr. adm. okręg w zachodniej Rumunii;
Wiktionary
Temesz (łac. "Tibiscus" lub "Tibisis", rum. "Timiș", serb. Тамиш – "Tamiš", niem. "Temesch", węg. "Temes") – rzeka w południowo-zachodniej Rumunii (Banat) i w północno-wschodniej Serbii (Wojwodina). Lewy dopływ Dunaju. Długość – 359 km (241 km w Rumunii, 118 km w Serbii), powierzchnia zlewni – 13 085 km² (8085 km² w Rumunii, 5000 km² w Serbii), średni przepływ u ujścia – 47 m³/s.
Wikipedia
przym. temeski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. daw. Timișoara, miasto w zachodniej Rumunii
Wiktionary
przym. temeszwarski
Wiktionary
(1.1) Timiszoara
Wiktionary
Temeszów – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Dydnia. Ma status sołectwa.
Wieś leży pomiędzy Krzemienną i Witryłowem, w dolinie rzeki San (jedne z najpiękniejszych przełomów tej rzeki).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
przenośnie:
1. wymiar sprawiedliwości; sądownictwo;
2. sprawiedliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. bogini prawa i praworządności;
(1.2) mitrzym. zob. Karmenta.
(1.3) książk. przen. prawo, sprawiedliwość, sądownictwo, wymiar sprawiedliwości
(1.4) rzad. imię|polski|ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Atrybutami Temidy były: opaska na oczach, waga i miecz.
(1.4) Miała na imię Temida i pochodziła z Krety.
Wiktionary
IPA: tɛ̃ˈmʲida, AS: tẽmʹida
Wiktionary
(1.2) Karmentis, Nikostrate, Temis, Telpusa, Timandra, Postuersa, Prorsa
Wiktionary
ateński mąż stanu (ok. 525-ok. 460 p.n.e.), wybitny polityk i dyplomata, inicjator rozbudowy portu Pireusu, dowódca floty greckiej w bitwie pod Salaminą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. polityk i wódz ateński;
(1.2) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Temistokles ( Θεμιστοκλῆς; ur. ok. 524 p.n.e. w Atenach, zm. ok. 459 p.n.e. w Magnezji nad Meandrem) – ateński wódz i polityk, piastujący stanowiska archonta i stratega, przywódca stronnictwa demokratycznego, twórca potęgi morskiej Aten w V wieku p.n.e.
Wikipedia
(1.1) Na podstawie wątpliwych dowodów wrogowie Temistoklesa doprowadzili do zaocznego skazania go na śmierć.
(1.2) Mam na imię Temistokles i jestem zecerem z Cieszyna.
Wiktionary
Te
Wikipedia
skrót od: temperatura
SJP.pl
skrót
(1.1) = temperatura
Wiktionary
(1.1) Przez pierwsze 30 minut gęś pieczemy w temp. 200 stopni, a następnie obniżamy temperaturę do 160 stopni.
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp., B. lm., W. lm. od: tempo
Wiktionary
Tempa − wieś w Estonii, w prowincji Hiuma, stolica gminy Pühalepa.
Wikipedia
IPA: ˈtɛ̃mpa, AS: tẽmpa
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
produkt z przefermentowanej soi, tradycyjny składnik kuchni indonezyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowyfakt.
(1.1) kulin. spoż. produkt spożywczy w formie twardego bloku z częściowo ugotowanej fermentowanej soi;
Wiktionary
Tempeh – tradycyjny składnik kuchni indonezyjskiej wytwarzany z ziaren soi poddawanych procesowi fermentacji. Ze względu na wysokie wartości odżywcze, a także charakterystyczną teksturę i smak, jest współcześnie szeroko stosowany w kuchni wegańskiej i wegetariańskiej jako zamiennik mięsa oraz nabiału.
Wikipedia
dzielnica Berlina
SJP.pl
Tempelhof, Berlin-Tempelhof – dzielnica "(Ortsteil)" Berlina w okręgu administracyjnym Tempelhof-Schöneberg. Od 1 października 1920 w granicach miasta.
Wikipedia
1. rodzaj farby emulsyjnej
2. technika malarska wykorzystująca tę farbę; również obraz namalowany tą techniką
SJP.pl
w muzyce:
1. system podziału oktawy na półtony; system temperacji;
2. temperacja równomierna - dominujący od XVIII wieku system podziału oktawy na 12 równych półtonów, z wniesieniem poprawek do nierównomiernej temperacji naturalnej i pitagorejskiej
SJP.pl
zdrobnienie od: temperament
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od temperament
Wiktionary
(1.1) Ona to ma niezły temperamencik!
Wiktionary
rzecz. temperament m.
Wiktionary
(1.1) charakterek
Wiktionary
1. zespół stałych cech psychicznych człowieka charakteryzujących jego sposób reagowania na bodźce zewnętrzne, stopień pobudliwości, życie emocjonalne; usposobienie;
2. duża pobudliwość fizyczna i psychiczna, żywe usposobienie, natura pełna energii;
3. wrodzona skłonność, uzdolnienie, pociąg do czegoś; predyspozycja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) psych. charakter człowieka, jego usposobienie, stopień pobudliwości, sposób reagowania itp.
(1.2) duża pobudliwość, żywotność, energiczność, werwa
(1.3) predyspozycja, zdolność do czegoś
Wiktionary
Temperament ( temperamentum – mieszanina; termin wprowadzony przez Galena) – zespół cech osobowości, zdeterminowanych genetycznie i ujawniających się już w pierwszym roku życia człowieka. Tak rozumiany temperament stanowi podstawę kształtowania się i rozwoju osobowości (Buss i Plomin).
Wikipedia
IPA: ˌtɛ̃mpɛˈrãmɛ̃nt, AS: tẽmperãmẽnt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. temperamencik
przym. temperamentowy, temperamentny
Wiktionary
(1.1) charakter, przest. natura, osobowość, usposobienie
Wiktionary
odznaczający się wybuchowym, gwałtownym temperamentem
SJP.pl
1. wielkość fizyczna określająca stopień ogrzania czegoś;
2. potocznie: gorączka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. miara nagrzania ciał;
(1.2) wartość temperatury (1.1) w przyjętej skali
(1.3) pot. gorączka
Wiktionary
Temperatura – jedna z podstawowych wielkości fizycznych (parametrów stanu) w termodynamice. Temperatura jest związana ze średnią energią kinetyczną ruchu i drgań wszystkich cząsteczek tworzących dany układ i jest miarą tej energii.
Temperaturę można ściśle zdefiniować tylko dla stanów równowagi termodynamicznej, bowiem z termodynamicznego punktu widzenia jest ona wielkością reprezentującą wspólną własność dwóch układów pozostających w równowadze ze sobą.
Wikipedia
(1.1) Równanie stanu gazu wiąże ze sobą jego temperaturę, ciśnienie i objętość.
(1.1) Nie należy mylić ciepła z temperaturą. Ciepło tak się ma do temperatury, jak przepływ rzeki do wysokości nad poziomem morza.
(1.2) Mieliśmy nieudany urlop: wiało, padało i była niska temperatura.
(1.3) Synku! Masz temperaturę! Nie możesz iść dziś do szkoły!
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃mpɛraˈtura, AS: tẽmperatura
Wiktionary
rzecz. temperaturka ż.
przym. temperaturowy
Wiktionary
(1.3) gorączka
Wiktionary
zdrobnienie od: temperatura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|temperować.
Wiktionary
(1.1) Temperowanie kredek zajęło ci pół godziny, a wykonanie rysunku pięć minut.
Wiktionary
rzecz. temperówka
czas. temperować ndk.
Wiktionary
1. ostrzyć ołówek lub kredkę;
2. studzić zapał, ograniczać
SJP.pl
narzędzie do ostrzenia ołówków; ostrzałka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) oprawione ostrze, służące do temperowania ołówków;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Temperówka jest jednym z podstawowych przyborów szkolnych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃mpɛˈrufka, AS: tẽmperufka
Wiktionary
rzecz. temperowanie n., zatemperowanie n.
czas. temperować ndk., zatemperować dk.
przym. temperówkowy
Wiktionary
(1.1) podstrugaczka, ostrzytka, ostrzynka; reg-pl|Kraków|strugaczka.; gw. Sądecczyzna zastrugaczka; gw. Podhale strugawka; gw. Poznań ostrzytko, ostrzałka; reg-pl|Częstochowa|zastrużka.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący temperówki
Wiktionary
rzecz. temperówka ż.
Wiktionary
określenie wykonawcze: burzliwie
SJP.pl
1. mała świątynia zbudowana na planie koła
2. barokowy lub klasycystyczny budynek ogrodowy powstały na planie koła
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. kośc. członek średniowiecznego rycerskiego Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona;
Wiktionary
(1.1) Pani zapewne zna tego bałwana, tego… no, już nie wiem, jak go nazwać, który opublikował w gazecie wiadomość o skarbie templariuszy.
Wiktionary
IPA: tɛ̃mˈplarʲjuʃ, AS: tẽmplarʹi ̯uš
Wiktionary
rzecz.
:: fż. templariuszka ż.
przym. templariuszowski, templarski
Wiktionary
(1.1) rzad. świątynnik
Wiktionary
Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona ( Fratres Militiae Templi, Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis; Pauvres Chevaliers du Christ et du Temple de Salomon), potocznie: templariusze (fr. Les Templiers) – średniowieczny katolicki zakon rycerski, działający od XII do XIV wieku.
Wikipedia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. kobieta należąca do zakonu templariuszy (OSMTJ)
Wiktionary
rzecz.
:: fm. templariusz m.
przym. templariuszowy, templarski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z templariuszami
Wiktionary
(1.1) (…) jeśli więc król angielski zechce pozostać w Palestynie, nie będzie miał innych posiłków nad małą garstkę ochotników, i nader wątpliwą pomoc Konrada z Montferratu, rycerzy templarskich i świętego Jana Jerozolimskiego.
(1.1) (…) na Morawach do dzisiaj po templariuszach zostały wielkie piwnice, w których produkuje się słynne templarskie wino.
Wiktionary
rzecz. templariusz mos., templarz mos., templariuszka ż.
przym. templariuszowski
Wiktionary
potocznie: gotowy wzór lub szablon do czegoś
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Zobacz też: Templewo w innych znaczeniach tej nazwy.
Templewo ( "Tempel") – wieś w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Bledzew.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
świątynia antyczna
SJP.pl
Templum (łac.) – w słownictwie starożytnych Rzymian termin o zróżnicowanym znaczeniu:
Wikipedia
1. szybkość wykonywania lub dziania się czegoś;
2. rytmiczność, miarowość;
3. szybkość wykonywania utworu muzycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prędkość wykonywania jakiejś czynności, zwykle powtarzanej
(1.2) muz. szybkość utworu muzycznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dyrektor zarządził zwiększenie tempa produkcji.
(1.2) Ten utwór jest w tempie largo.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mpɔ, AS: tẽmpo
Wiktionary
(1.1) szybkość, prędkość
Wiktionary
automat do utrzymywania stałej prędkości pojazdu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. automatyczny system utrzymywania stałej prędkości samochodu na drodze
Wiktionary
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. podróżnik w czasie
Wiktionary
(1.1) Trzej amerykańscy temponauci zostali wysłani o setki lat w przyszłość – prawie dwa razy dalej niż Sowieci w zeszłorocznej misji.
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃mpɔ̃ˈnawta, AS: tẽmpõnau̯ta
Wiktionary
(1.1) chrononauta
Wiktionary
1. w psychologii: odnoszenie przeżycia aktualnego do wcześniejszego;
2. w językoznawstwie: osadzenie zdarzenia w czasie, zwykle za pomocą odpowiedniej formy czasownika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. odniesienie aktualnego przeżycia do dawniejszego
(1.2) jęz. osadzenie zdarzenia w określonym momencie lub odcinku czasu, najczęściej za pomocą właściwych form czasownika
Wiktionary
przym. temporalny
Wiktionary
trwający przez krótki czas; chwilowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) czasowy
(1.2) gram. dotyczący czasu
Wiktionary
rzecz. temporalizacja ż.
Wiktionary
(1.1) chwilowy, czasowy, doraźny, efemeryczny, efemerydalny, krótki, krótkotrwały, niedługi, niestały, nietrwały, nikły, okresowy, prowizoryczny, przejściowy, przelotny, przemijający, przemijalny, tymczasowy, ulotny
Wiktionary
długodystansowiec utrzymujący szybkie tempo w czasie całego biegu
SJP.pl
w sporcie: mający pewne tempo, dokonywany w szybkim tempie
SJP.pl
model samochodu marki Fiat
SJP.pl
japońska potrawa z owoców morza, warzyw, ryb lub rzadziej mięsa, panierowanych i smażonych na głębokim oleju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. japońska potrawa z jarzyn, grzybów i owoców morza smażonych w cieście naleśnikowym, podawanych ze specjalnym sosem;
Wiktionary
Tempura (jap. 天ぷら, てんぷら, 天麩羅, 天婦羅 tenpura) – potrawa kuchni japońskiej, pochodząca z Portugalii.
Wikipedia
(1.1) Składniki tempury smaży się na głębokim oleju.
Wiktionary
IPA: tɛ̃mˈpura, AS: tẽmpura
Wiktionary
trening polegający na intensywnym wysiłku (np. bieganiu) przeplatanym z niskim wysiłkiem albo odpoczynkiem
SJP.pl
zaimek pełniący w zdaniu różne funkcje
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) C. zob. ten., to
przyimek postpozycyjny
(2.1) …używana po określeniu czasu, oznaczająca, że jakieś wydarzenie odbyło się przed tym odstępem czasu
spójnik
(3.1) gw-pl|Bukowina, Podlasie. dlatego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) To zdarzyło się rok temu. → to zdarzyło się, minął rok i teraz o tym mówię
(2.1) Rozmawialiśmy dwie godziny temu. → Rozmawialiśmy przed dwiema godzinami.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mu, AS: tẽmu
Wiktionary
(2.1) przed
Wiktionary
zaimek pełniący w zdaniu różne funkcje
SJP.pl
zaimek wskazujący, rodzaj męski
(1.1) …na przedmiot, zwierzę, osobę lub pojęcie znajdujące się blisko mówiącego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) To ten kot mnie podrapał!
Wiktionary
IPA: tɛ̃n, AS: tẽn
Wiktionary
(1.1) ów; książk. tenże; przest. on; daw. si
Wiktionary
podstawka służąca do umocowania stronic składanego ręcznie rękopisu na kaszcie drukarskiej
SJP.pl
rodzaj dinozaura z grupy iguanodonów; tenontozaur
SJP.pl
minerał, siarczan sodu
SJP.pl
Tenardyt (thenardyt) – minerał z grupy siarczanów. Należy do minerałów bardzo rzadkich, występujących tylko w niektórych regionach ziemi.
Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego chemika L.J. Thenarda (1777-1857).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. tkanina z włókien otrzymywanych z masy celulozowej przy użyciu przędzenia na mokro, odporna na gniecenie
Wiktionary
(1.1) Jedną z najważniejszych właściwości tencelu jest wyjątkowa zdolność do pochłaniania wody.
Wiktionary
(1.1) lyocell
Wiktionary
Tenczyn – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Lubień.
Wikipedia
Tenczynek
Tenczynek – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Krzeszowice.
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tenczynkiem, dotyczący Tenczynka
Wiktionary
rzecz. Tenczynek m.
Wiktionary
skłonność do czegoś; dyspozycja psychiczna; intencja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skłonność do czegoś
(1.2) trend, moda
(1.3) stat. trend, jednostajność wzrostu lub spadku
Wiktionary
(1.1) On ma tendencję do wygłaszania długich tyrad.
Wiktionary
IPA: tɛ̃nˈdɛ̃nt͡sʲja, AS: tẽndẽncʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. tendencyjność ż.
przym. tendencyjny
przysł. tendencyjnie
Wiktionary
(1.1) dążność, inklinacja, skłonność
(1.2) kierunek, pot. moda, trend
(1.3) trend
Wiktionary
zdrobnienie od: tendencja
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: tendencyjnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tendencyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tendencyjne; cecha tych, którzy są tendencyjni
Wiktionary
Tendencyjność – nieobiektywne i stronnicze prezentowanie rzeczywistości, najczęściej (np. w literaturze) w sposób podporządkowany wytycznym jakiejś idei. Przedstawienie takie jest z reguły niezgodnie z faktami i wyraża upodobania oraz punkt widzenia jakiejś osoby, czy grupy, np. w celu wsparcia danego celu politycznego.
Wikipedia
rzecz. tendencja ż.
przym. tendencyjny
przysł. tendencyjnie
Wiktionary
odznaczający się pewną tendencją; stronniczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stronniczy
Wiktionary
(1.1) Ustalenia jej kontrolerów potwierdziły zarzuty Urzędu Marszałkowskiego. - Kasa Chorych została napuszczona przez Urząd Marszałkowski. Ustalenia są tendencyjne - mówi dyrektor, który odpiera wszystkie zarzuty.
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ndɛ̃nˈt͡sɨjnɨ, AS: tẽndẽncyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. tendencja ż., tendencyjność ż.
przysł. tendencyjnie
Wiktionary
(1.1) jednostronny, jednokierunkowy
Wiktionary
1. pojazd połączony na stałe z parowozem, wyposażony w pomieszczenia na paliwo, zbiornik na wodę oraz narzędzia potrzebne do obsługi parowozu w drodze
2. statek pomocniczy do zaopatrywania innych statków w żywność, wodę itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kolej. wagon specjalnej konstrukcji połączony z parowozem do przewozu węgla;
(1.2) mar. statek pomocniczy zaopatrujący inne jednostki pływające
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na stacji stała lokomotywa z tendrem.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ndɛr, AS: tẽnder
Wiktionary
(1.1) węglarka
Wiktionary
choroba charakteryzująca się uporczywymi mięśniowo-stawowymi oraz występowaniem charakterystycznych punktów wrażliwych na ucisk; fibromialgia, reumatyzm tkanek miękkich
SJP.pl
parowóz tendrzak - parowóz bez tendra, mający zapas węgla i wody w specjalnych komorach po obu stronach kotła; parowóz kusy
SJP.pl
Te
Wikipedia
styl w malarstwie polegający na stosowaniu ciemnego tła i wydobywaniu z niego postaci za pomocą ostrego światłocienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szt. zastosowanie ciemnej tonacji barwnej w obrazie przy jednoczesnym ukazaniu postaci przy użyciu ostrego światłocienia;
Wiktionary
Tenebryzm (z łac. "tenebrae" – ciemności, mrok) – w dawnym malarstwie europejskim sposób kompozycji obrazu, polegający na użyciu ciemnej tonacji barwnej, z której ludzkie postacie i przedmioty wydobywano z mrocznego tła ostrym światłocieniem. W manierze tej umieszczane często w scenerii nocnej wyobrażenia umiejętnie kontrastowano z niezwykłymi efektami oświetlenia.
Wikipedia
(1.1) W malarstwie północnowłoskim 2. poł. XVI w. stosowano tenebryzm.
Wiktionary
określenie wykonawcze: wytrzymując (wartości rytmiczne dźwięków)
SJP.pl
określenie wykonawcze: tkliwie, delikatnie
SJP.pl
określenie wykonawcze: trzymać, wytrzymać (wartości rytmiczne dźwięków)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rodzaj koronki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hiszpańska wyspa w archipelagu Wysp Kanaryjskich;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Największymi wyspami w archipelagu Wysp Kanaryjskich są Teneryfa i Gran Canaria.
(1.1) Kiedyś organizowano na Teneryfę wycieczki orbisowskie.
Wiktionary
rzecz. Teneryfczyk mos., Teneryfka ż.
przym. teneryfski
Wiktionary
mieszkaniec Teneryfy (wyspy na Oceanie Atlantyckim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Teneryfy
Wiktionary
rzecz. Teneryfa ż.
:: fż. Teneryfka ż.
przym. teneryfski
Wiktionary
mieszkanka Teneryfy (wyspy na Oceanie Atlantyckim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Teneryfy
Wiktionary
rzecz. Teneryfa ż.
:: fm. Teneryfczyk mos.
przym. teneryfski
Wiktionary
→ Teneryfa (wyspa na Oceanie Atlantyckim)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Teneryfą, dotyczący Teneryfy
Wiktionary
rzecz. Teneryfa ż., Teneryfczyk mos., Teneryfka ż.
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 117 (symbol Ts)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Ts i liczbie atomowej 117;
Wiktionary
Tenes (Ts, tennessine) – syntetyczny pierwiastek chemiczny, transuranowiec o liczbie atomowej 117. Po raz pierwszy zsyntetyzowano go w drugiej połowie 2009 roku w laboratorium w Dubnej w Rosji.
Wikipedia
(1.1) symbol. Ts, przest. ununseptium, przest. symbol. Uus
Wiktionary
1. jednostka monetarna Kazachstanu;
2. 1/100 manata, turkmeńskiej jednostki pieniężnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) monet. waluta Kazachstanu;
Wiktionary
Tenge (wym. /tɛŋgɛ/, kaz. teñge, kod ISO 4217: KZT) – wprowadzona 15 listopada 1993 waluta narodowa Kazachstanu.
Wikipedia
IPA: ˈtɛ̃ŋɡɛ, AS: tẽŋge
Wiktionary
(1.1) symbol. ₸
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) w go centralny punkt na gobanie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gry dość rzadko zaczynają się ruchem w tengen.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ŋɡɛ̃n, AS: tẽŋgẽn
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. zespół wierzeń stepowych wyznawanych przez m.in. Mongołów, Madziarów, a także Protobułgarów, zawierający elementy szamanizmu, totemizmu i animizmu
Wiktionary
(1.1) Współcześnie, zwłaszcza wśród ludów tureckich Azji Środkowej, Powołża i Syberii, istnieje ruch dążący do odrodzenie tengryzmu, który z istoty rzeczy skonfliktowany jest ze wzmacniającym swoją pozycję islamem.
Wiktionary
rzecz. tengrysta mos., tengrystka ż.
przym. tengrystyczny
Wiktionary
przedstawiciel podrzędu wymarłych ssaków wyższych o silnie rozwiniętych kłach
SJP.pl
przedstawiciel podrzędu wymarłych ssaków wyższych o silnie rozwiniętych kłach
SJP.pl
Teniodonty (Taeniodonta) – klad wymarłych ssaków wyższych. Żyły w Ameryce Północnej od późnej kredy do środkowego eocenu. Teniodonty były pierwszymi ssakami, które po wymieraniu kredowym osiągnęły duże rozmiary, a także pierwszymi, u których powstało uzębienie hipsodontyczne. Cechowały się dużą różnorodnością pod względem biologii w porównaniu do innych współczesnych im grup ssaków, grupa ta obejmowała m.in. niewielkich owadożerców i dużych, kopiących roślinożerców.
Wikipedia
gra rozgrywana na korcie przez dwójkę przeciwników (gra pojedyncza) lub dwie rywalizujące pary (debel), przy użyciu odpowiednich rakiet, służących do przebijania piłeczki nad siatką na pole przeciwnika, przeciwników
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) sport. gra rozgrywana na korcie, polegająca na odbijaniu rakietą piłki na pole przeciwnika;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) wełniana tkanina o splocie skośnym;
Wiktionary
Tenis, tenis ziemny – dyscyplina sportowa rozgrywana na korcie tenisowym, polegająca na przebijaniu rakietą tenisową piłki ponad lub obok siatki na pole przeciwnika, celem zdobycia punktu bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku błędu przeciwnika. Może być rozgrywana pojedynczo (tzw. "singiel") lub w dwuosobowych zespołach zawodników jednej płci ("debel") lub obu ("mikst"). Tenis należał do grona letnich dyscyplin olimpijskich w latach 1896–1924. Do ich programu powrócił w 1988.
Wikipedia
(1.1) Studentka matematyki, niezwykle piękna i niezwykle inteligentna, młodsza od niego o parę lat, znała kilka języków i świetnie grała w tenisa (…)
(2.1) Do tej koszuli będą pasowały spodnie z tenisu.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ɲis, AS: tẽńis
Wiktionary
rzecz. tenisista m., tenisistka ż., tenisówka ż.
przym. tenisowy
Wiktionary
(1.1) biały sport
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. ktoś, kto gra w tenisa ziemnego, sportowo lub rekreacyjnie
(1.2) sport. ktoś, kto gra w tenisa stołowego, sportowo lub rekreacyjnie
Wiktionary
(1.1) Marek jest najlepszym tenisistą na korcie.
(1.2) By być dobrym tenisistą, musisz mieć dobrą paletkę.
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ɲiˈɕista, AS: tẽńiśista
Wiktionary
rzecz. tenisówka ż., tenis m.
:: fż. tenisistka ż.
przym. tenisowy
Wiktionary
(1.1) tenisista ziemny
(1.2) pingpongista, tenisista stołowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. zawodniczka grająca w tenisa; także kobieta amatorsko grająca w tenisa
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ɲiˈɕistka, AS: tẽńiśistka
Wiktionary
rzecz. tenisista m., tenisówka ż., tenis m.
przym. tenisowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z tenisem, dotyczący tenisa
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ɲiˈsɔvɨ, AS: tẽńisovy
Wiktionary
rzecz. tenis m., tenisista m., tenisistka ż., tenisówka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obuw. lekki, sportowy but z tkaniny
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ɲiˈsufka, AS: tẽńisufka
Wiktionary
rzecz. tenis mrz., tenisista mos., tenisistka ż.
przym. tenisowy
Wiktionary
Tenisówki – rodzaj płytkiego sportowego obuwia tekstylnego, na podeszwie z gumy. W odróżnieniu od pokrewnych im trampek, tenisówki posiadają bardzo niskie cholewki (nie zakrywające kostek) i poza podeszwą wykonane są zazwyczaj z jednorodnego materiału (z reguły nie posiadając gumowanych nosków).
Wikipedia
odmiana żelaza meteorycznego zawierająca nikiel; żelazo wstęgowe; tanit
SJP.pl
[czytaj: teneS-I lub TEnes-i]
1. stan w USA;
2. rzeka w USA, lewy dopływ Ohio;
3. obce imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. stan na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych;
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(2.1) geogr. hydron. rzeka w Stanach Zjednoczonych, główny dopływ rzeki Ohio;
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(3.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Tennessee () – stan na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych. Graniczy z ośmioma stanami, na północy z Kentucky i Wirginią, na wschodzie z Karoliną Północną, na południu z Georgią, Alabamą, Missisipi, a na zachodzie z Arkansas i Missouri.
Stan odegrał ważną rolę w wojnie secesyjnej, gdzie rozegrano wiele ważnych bitew, w tym bitwę pod Shiloh, która była wówczas najbardziej śmiercionośną bitwą w historii Ameryki. Więcej bitew stoczono jedynie w sąsiedniej Wirginii.
Wikipedia
(3.1) W rzeczywistości ojciec Tennessee'ego – Cornelius Williams – miał wiele cech Stanley'a Kowalskiego z „Tramwaju zwanego pożądaniem”.
Wiktionary
tytuł cesarza japońskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. cesarz japoński
Wiktionary
Tenno – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Trydent-Górna Adyga, w prowincji Trydent.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwały 1732 osoby, 61,9 os./km².
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj dinozaura z grupy iguanodonów; tenantozaur
SJP.pl
Tenontozaur, tenantozaur ("Tenontosaurus") – dinozaur; prymitywny przedstawiciel grupy iguanodonów
Żył w epoce wczesnej kredy około 115 milionów lat temu na terenach dzisiejszej Ameryki Północnej. Długość ciała do 7 m, wysokość do 2,2 m, masa ok. 1 t. Jego szczątki znaleziono w USA.
Wikipedia
1. najwyższy głos męski
2. przestarzale: brzmienie lub treść jakiegoś pisma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. najwyższy głos męski;
(1.2) pot. instrument z taką barwą dźwięku
(1.3) książk. wydźwięk, charakter czegoś
(1.4) gw-pl|Warmia. trąbka
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. mężczyzna o najwyższej skali głosu
Wiktionary
Tenor – jeden z czterech głównych rodzajów, klas głosu ludzkiego. Mianem tym określa się również osoby śpiewające tym głosem. Skala tenorów solistów obejmuje dźwięki od c do c'-d’, a skala tenorów chóralnych "–" od c do g'-a’. Sytuuje się pomiędzy skalą barytonu a męskiego altu.
Wikipedia
IPA: ˈtɛ̃nɔr, AS: tẽnor
Wiktionary
(1.3) wydźwięk, wymowa, sens, treść, znaczenie
Wiktionary
lekceważąco o tenorze - śpiewaku lub głosie
SJP.pl
1. słaby głos tenorowy
2. głos kastrata
SJP.pl
rodzaj piszczałki
SJP.pl
rodzaj skrzypiec wielkości pośredniej między altówką a wiolonczelą; skrzypce tenorowe
SJP.pl
tenorowy i basowy, np. instrument tenorowo-basowy
SJP.pl
minerał, tlenek miedzi
SJP.pl
Tenoryt (melakonit) – minerał z gromady tlenków. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego botanika Michele Tenore (1780-1861).
Wikipedia
śpiewak śpiewający tenorem; tenor
SJP.pl
kolczaste zwierzę z Madagaskaru; kretojeż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zool. madagaskarski ssak przypominający jeża;
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃nrɛk, AS: tẽnrek
Wiktionary
(1.1) kretojeż
Wiktionary
o cechach tenrekowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Tenrekowate, kretojeże (Tenrecidae) – rodzina ssaków z podrzędu tenrekokształtnych (Tenrecomorpha) w obrębie rzędu afrosorkowców (Afrosoricida).
Wikipedia
o cechach tenrekowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
główna sekta religijna kultu Sinto w Japonii
SJP.pl
Tenri (jap. 天理市 Tenri-shi) – miasto w Japonii, na wyspie Honsiu, w prefekturze Nara.
W mieście znajduje się kwatera główna wspólnoty religijnej Tenri-kyō oraz inne obiekty należące do niej, w tym Uniwersytet Tenri (Tenri Daigaku), którego biblioteka posiada wartościowe zbiory dawnego piśmiennictwa japońskiego.
Wikipedia
siły działające w skorupie ziemskiej, powodujące powstawanie rowów tektonicznych; przeciwieństwo kompresji
SJP.pl
Tensja – w geologii oznacza siły rozciągające działające w skorupie ziemskiej (naprężenie), których skutkiem jest ekstensja: odkształcenie ośrodka mające charakter rozciągnięcia.
Skutkiem działania tensji jest powstawanie m.in. rowów tektonicznych, ryftów lub uskoków normalnych. Siły te działają przeciwnie do sił kompresji, wywołujących skrócenie ośrodka (np. fałdowanie).
Wikipedia
urządzenie do pomiaru zawartości w glebie wody łatwo dostępnej dla roślin
SJP.pl
przyrząd służący do pomiaru odkształceń liniowych lub naprężeń ciała stałego zachodzących pod działaniem obciążeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. techn. metrol. miernik naprężeń materiałów;
Wiktionary
Tensometr (łac. "tensus" – "napięty", gr. "metréô" – "mierzę") – miernik służący do pomiaru naprężenia. W praktyce mierzy się odkształcenie i oblicza naprężenie w oparciu o przyjęty związek fizyczny (np. prawo Hooke’a).
Tensometry wykorzystuje się także pośrednio do pomiaru innych wielkości nieelektrycznych (np. siły, ciśnienia, przyspieszenia, masy).
Wikipedia
dział metrologii zajmujący się pomiarami sprężystych odkształceń materiałów poddanych działaniu obciążeń
SJP.pl
Te
Wikipedia
poetycka forma literacka polegająca na prowadzeniu przez dwóch autorów dyskusji na dany temat
SJP.pl
uogólnienie wektora i skalara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. obiekt geometryczny opisujący wieloliniowe zależności między zbiorami wektorów, niezmiennicze względem układu współrzędnych;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Obliczmy współrzędne tensora bezwładności ciała doskonale sztywnego.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃w̃sɔr, AS: tẽũ̯sor
Wiktionary
przym. tensorowy
Wiktionary
rachunek tensorowy - dział matematyki dotyczący badania właściwości i zastosowań tensorów
SJP.pl
związek chemiczny adsorbujący się na powierzchni układu i zmieniający jej energię swobodną; surfaktant, tenzyd
SJP.pl
brezent lub płótno żaglowe rozkładane nad pokładem statku w celu jego ochrony
SJP.pl
Tent - płótno lub brezent rozpinane nad pokładem statku, stanowiące dach chroniący przed słońcem lub deszczem.
Wikipedia
dawniej:
1. kuszenie, nęcenie;
2. usiłowanie, próba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. kuszenie
(1.2) daw. próbowanie
Wiktionary
wymarły bezkręgowiec występujący w sylurze i dewonie
SJP.pl
dawniej: ten, kto zachęca, namawia do czegoś, zwłaszcza do czegoś złego; kusiciel
SJP.pl
środowiskowo: próbny, wstępny
SJP.pl
potocznie: wyraz zastępujący (często eufemistycznie) określenie jakiejś czynności, sytuacji, jakiegoś faktu, stanu itp., których nadawca nie chce lub nie umie określić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tentegować.
Wiktionary
czas. tentegować ndk.
Wiktionary
potocznie:
1. wykonywać jakąś czynność;
2. odbywać stosunek seksualny; tentegować się, bzykać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytentegować)
(1.1) pot. czasownik, który może być określeniem dowolnej czynności
(1.2) eufem. o mężczyźnie: odbywać stosunek seksualny
czasownik zwrotny niedokonany tentegować się
(2.1) eufem. odbywać stosunek seksualny
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃ntɛˈɡɔvat͡ɕ, AS: tẽntegovać
Wiktionary
rzecz. tentegowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. element struktury szkieletowej wewnątrz głowy owadów i wijów;
Wiktionary
Tentorium – element szkieletu wewnętrznego głowy owadów i wijów. Zbudowany jest z systemu apodem, stanowiących punkt zaczepu dla mięśni poruszających aparatem gębowym, czułkami i całą głową.
Wikipedia
dawniej:
1. kusić, nęcić, pociągać do jakiegoś działania;
2. kusić się, starać się, zabiegać o coś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) przest. zachęcać, nęcić, być bardzo atrakcyjnym i pożądanym
(1.2) daw. usiłować zrobić coś, zabiegać o coś
Wiktionary
(1.1) Snadź go tentowała robota, gdyż sam oglądał kopyta, niejedno własnoręcznie zestrugiwał i bacznie śledził za całym procederem podkuwania.
(1.2) […] przysiadł się do mnie i postanowił […] tentować szczęścia.
Wiktionary
rzecz. tentowanie n.
Wiktionary
(1.1) kusić, nęcić, pociągać
(1.2) kusić się, próbować, starać się, zabiegać
Wiktionary
w językoznawstwie: bezdźwięczne spółgłoski zwarte (w Polsce 'p', 't' i 'k')
SJP.pl
przestarzale o dzierżawie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ekon. czynsz dzierżawny;
(1.2) hist. królewszczyzna w użytkowaniu starosty niegrodowego
Wiktionary
Tenuta – (wł. 'posiadłość, majątek (ziemski); objętość; uniform' z łac. "tenēre" 'trzymać'). Ma dwa znaczenia: „tenuta dzierżawna” – czynsz dzierżawczy (renta dzierżawna), którą dzierżawca przekazuje właścicielowi ziemi.
W innym znaczeniu jest to dzierżawa dóbr królewskich lub książęcych. Dzierżawcę takich dóbr zwano grzecznościowo w Polsce w XVI i XVII w. starostą niegrodowym lub tenutariuszem.
Wikipedia
rzecz. tenutariusz mos.
Wiktionary
dawniej: dzierżawca dóbr królewskich; posiadacz starostwa bez jurysdykcji; starosta niegrodowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. dzierżawiący królewszczyznę
Wiktionary
(1.1) Kilku tenutariuszy królewskich nie wpłaciło jeszcze należnej sumy.
Wiktionary
rzecz. tenuta ż.
Wiktionary
określenie wykonawcze: wytrzymując
SJP.pl
związek chemiczny adsorbujący się na powierzchni układu i zmieniający jej energię swobodną; surfaktant, tensyd
SJP.pl
książkowo: zaimek "ten" wzmocniony partykułą ekspresywną -że; ten sam, ten właśnie
SJP.pl
zaimek wskazujący
(1.1) książk. …na przedmiot, zwierzę, osobę lub pojęcie znajdujące się blisko mówiącego, wzmocniony o partykułę ekspresywną -że; ten sam
Wiktionary
(1.1) Na stole leżał długi, stalowy nóż kuchenny. Oskarżony chwycił tenże nóż i dwukrotnie ugodził policjanta w brzuch.
(1.1) Pracowała jako adiunkt w Katedrze Wiedzy o Mediach na Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej w tymże mieście.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃n͇ʒɛ, AS: tẽṇže
Wiktionary
(1.1) ten, ta, to, ci, te
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Te
Wikipedia
główny alkaloid nasion kakaowca, wykazujący silne działanie moczopędne i rozkurczające mięśnie gładkie
SJP.pl
Teobromina, 3,7-dimetyloksantyna – organiczny związek chemiczny z grupy alkaloidów purynowych. Występuje naturalnie przede wszystkim w ziarnach kakao (ok. 1,8%). W roślinach towarzyszy jej często kofeina, np. w herbacie i yerba mate. Gorzka czekolada zawiera około 10 gramów teobrominy na kilogram, a mleczna – około 5 gramów.
Wikipedia
[czytaj: teokali] starożytna świątynia w Meksyku
SJP.pl
Teocalli (nah. „Bóg-dom”) – mezoamerykańska piramida z umieszczoną na szczycie świątynią. Piramida tego typu zwieńczona jest tarasem; punktem centralnym był wizerunek bóstwa wraz z ołtarzem ofiarnym. Świątynia wieńcząca teocalli była miejscem celebracji wybranych najważniejszych rytuałów religijnych prekolumbijskiego Meksyku.
Wikipedia
związany z teocentryzmem, wynikający z teocentryzmu (np. światopogląd teocentryczny, wizja teocentryczna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z teocentryzmem, dotyczący teocentryzmu
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla teocentryzmu
Wiktionary
(2.1) Modlitwa ta miała charakter teocentryczny.
Wiktionary
rzecz. teocentryzm m.
Wiktionary
pogląd filozoficzny stawiający Boga w centrum wszechświata, uznający go za najwyższą wartość, za przyczynę i cel istnienia wszelkich bytów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teol. pogląd uznający Boga za najwyższą wartość oraz przyczynę i cel wszystkiego, co istnieje;
Wiktionary
Teocentryzm (z gr. "Θεός", theos – "bóg" i z łac. "centrum" – "środek") – pogląd uznający Boga/bogów za przyczynę i cel istnienia wszystkich bytów. Bóg (bogowie) uważany jest za byt zewnętrzny wobec wszechświata, działający stale, wzywający do życia duchowego w łączności ze swoją osobą i reagujący na aktywność ludzi.
Wikipedia
(1.1) Prawo moralne było bowiem w kulturze nowożytnego teocentryzmu dziełem Boga, które człowiek mógł jedynie wypełniać.
Wiktionary
przym. teocentryczny
przysł. teocentrycznie
Wiktionary
przyrząd geodezyjny do mierzenia kątów w płaszczyźnie pionowej i poziomej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geod. instrument geodezyjny do pomiaru kątów;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Weź teodolit, idź mierzyć kąty.
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔˈdɔlʲit, AS: teodolʹit
Wiktionary
przym. teodolitowy
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Teodora
Wiktionary
Teodor ( θεός + δῶρον – bóg + dar, tj. „dar boży, darowany przez boga”) – imię męskie pochodzenia greckiego. Por. Diodor.
W Polsce nadawane co najmniej od XIII wieku i zapisywane m.in. w postaci: "Tader", "Chodor" (wschsł.), "Teodor", "Todor", "C(z)ader", "C(z)eder". Odpowiednikiem znaczeniowym tego imienia wśród imion staropolskich jest Dadzbog, Bożydar, Bogdan, Bohdan.
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Teodor i jestem sadownikiem spod Lublina.
Wiktionary
IPA: tɛˈɔdɔr, AS: teodor
Wiktionary
rzecz. Teodorowicz m.
:: zdrobn. Teodorek m., Teoś m.
:: fż. Teodora ż.
przym. Teodorowy
Wiktionary
(1.1) reg. śl. Tyjuś
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Teodor
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌtɛɔˈdɔra, AS: teodora
Wiktionary
rzecz. Teodor m., Teodorowicz ż./mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Teodor (imię męskie)
SJP.pl
Teodor z małżonką; Teodorowie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Teodora lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Teodory lub z nią związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Teodot – imię męskie pochodzenia greckiego, od Θεόδοτος (Theodotos), które oznaczało „ofiarowany Bogu”, z θεός ("theos" – "Bóg") i "δοτος dotos" — "dany". Jest to imię wielu świętych i męczenników.
Wikipedia
Te
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
(1.2) geogr. miasto na Ukrainie, na wybrzeżu Krymu;
(1.3) geogr. hist. grecka polis w miejscu współczesnej Teodozji (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) O świętej Teodozji wspomina w swym dziele Euzebiusz z Cezarei.
(1.2) We wczesnym średniowieczu Teodozję opanowali Bizantyjczycy.
Wiktionary
rzecz. Teodozjów mrz., Teodozy mos.
:: fm. Teodozjusz m.
przym. teodozjański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą o imieniu Teodozjusz, jak np. cesarze rzymscy Teodozjusz I i Teodozjusz II
Wiktionary
rzecz. Teodozja ż., Teodozjusz m.
Wiktionary
1. Teodozjusz I Wielki (347-395), cesarz rzymski od 379;
2. Teodozjusz II (ok. 401-450), cesarz wschodniorzymski od 408, wnuk Teodozjusza I Wielkiego;
3. imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
(1.1) Dziadkowi Teodozjuszowi zapodziały się binokle.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. Teodozja ż.
przym. teodozjański
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Teodozjusza lub z nim związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) teol. dotyczący teodramatu
Wiktionary
(1.1) Ta historia, skonstruowana w sposób prawdziwie teodramatyczny, kończy się dialogiem Jezusa z uzdrowionym.
(1.1) Wydarzenie to przywołane zostało tutaj, gdyż ma głęboki sens teodramatyczny.
Wiktionary
rzecz. teodramat mrz., teodramatyka ż.
Wiktionary
1. koncepcja filozoficzna, której zasadniczym celem jest usprawiedliwienie Boga z zarzutu istnienia zła i niesprawiedliwości na świecie;
2. dzieło przedstawiające taką koncepcję;
3. dział filozofii chrześcijańskiej zajmujący się rozumowym uzasadnieniem poznawalności i istnienia Boga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. teol. koncepcja dążąca do uzgodnienia sprzeczności pomiędzy wiarą w dobro i wszechmoc bożą a istnieniem zła i nieszczęść na świecie;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Teodyceę na gruncie chrześcijańskim rozwinął szeroko Augustyn.
(1.1) (…) za antynatalizmem przemawiają te same argumenty, które są stosowane w rozważaniach o teodycei. To nie jest najlepszy ze światów.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Teofan – imię męskie pochodzenia greckiego ( Θεοφάνης), oznaczające „przejawienie się Boga” — złożone z θεός ("theos", „bóg”) i φανης ("phanes", „objawić się, ukazać się”). Imię to notowane jest w źródłach polskich (na Śląsku, w Wielkopolsce i na Mazowszu) od XIV wieku, w formie Tyfan. Świętych, noszących to imię, było co najmniej sześciu.
Wikipedia
IPA: tɛˈɔfãn, AS: teofãn
Wiktionary
rzecz. Teofania ż.
Wiktionary
w religii: objawienie się bóstwa w widzialnej postaci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. pojedynczy akt objawienia się Boga w świecie; ukazanie się Boga w nadzwyczajnym znaku;
Wiktionary
Teofania (gr. Θεοφάνια od Θεός 'Bóg' i φαίνειν 'ukazać się') – w teologii pojedynczy akt objawienia się Boga. Teofanie mają umacniać wiarę ludzi, przypominać im o bliskości i dobroci Boga, a także o opiece, jaką ich darzy. Według "Katechizmu Kościoła Katolickiego" teofanie rozjaśniają treść obietnic dawanych ludziom przez Boga, można w nich zobaczyć i usłyszeć niewidzialnego Boga.
Wikipedia
IPA: ˌtɛɔˈfãɲja, AS: teofãńi ̯a
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: Teofila
Wiktionary
Teofil – imię pochodzenia greckiego. Oznacza „miły Bogu”. Istnieją liczni święci o tym imieniu. Święty Łukasz, autor jednej z Ewangelii oraz Dziejów Apostolskich tym imieniem (Łk 1,3) (Dz 1,1) zwraca się do swojego czytelnika rozpoczynając napisane przez siebie księgi.
Wikipedia
(1.1) […] Teofil, dobrodziej i opiekun całej rodziny, zmarł nagle w lesie ukąszony przez żmiję.
(1.1) Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono.
Wiktionary
IPA: tɛˈɔfʲil, AS: teofʹil
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Teoś m.
:: fż. Teofila ż.
przym. Teofilowy
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lp. od: Teofil
Wiktionary
Teofila – żeński odpowiednik imienia Teofil. Oznacza „miłującą Boga”. Za odpowiedniki znaczeniowe uznaje się m.in. imiona Bogumiła i Amadea.
Wikipedia
(1.1) Pożyczyłem Teofili dwie bańki.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Teosia ż.
:: fm. Teofil mos., Teoś mos.
Wiktionary
(1.1) Teosia
Wiktionary
zdrobnienie od: Teofila (imię żeńskie)
SJP.pl
alkaloid roślinny o działaniu zbliżonym do kofeiny
SJP.pl
Teofilina (1,3-dimetyloksantyna) – organiczny związek chemiczny z grupy alkaloidów purynowych. Występuje naturalnie m.in. w ziarnach kakao ("Theobroma cacao"), w liściach herbaty ("Camellia sinensis") i yerba mate ("Ilex paraguariensis"). Znajduje zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.
Wikipedia
alkaloid roślinny o działaniu zbliżonym do kofeiny
SJP.pl
zdrobnienie od: Teofila (imię żeńskie)
SJP.pl
Teofil z małżonką; Teofilowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Teofila lub z nim związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Teofilówka – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Jabłonna Lacka. Ma status sołectwa. Leży w odległości około 5 km na północny wschód od Jabłonny Lackiej.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
zawierający imię Boga lub bóstwa, np. Bogumił
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zawierający w sobie imię bóstwa
Wiktionary
(1.1) Wśród biblijnych imion teoforycznych wymieniane jest także imię Jezus.
Wiktionary
grecki uczony żyjący w latach ok. 370-287 p.n.e.
SJP.pl
część doktryny religijnej lub mitologii, której przedmiotem badań jest pochodzenie bóstw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zbiór wyobrażeń i opowieści na temat pochodzenia bóstw
(1.2) dział teologii i mitologii zajmujący się badaniem pochodzenia Boga;
Wiktionary
Teogonia (gr. θεογονία "theogonia") – część teologii lub mitologii zajmująca się kwestią pochodzenia bogów i herosów. Jest to najczęściej pieśń przedstawiająca narodziny bogów. Religioznawstwo współczesne traktuje kwestie teogonii symbolicznie, uznając opisywane przez nią zdarzenia jako wyraz wielu funkcji sfery sacrum. Przykładem teogoni jest Teogonia Hezjoda, opisująca powstanie i losy bogów greckiego panteonu, a także teogonie indyjskie zawarte w Puranach.
Wikipedia
(1.1) Taką władzę nad parowozami mógł mieć tylko Bóg-Ojciec, Bóg-Maszynista, wieczny i nieśmiertelny. A tymczasem stała się rzecz, która zakłóciła tę parowozową teogonię.
Wiktionary
przym. teogoniczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) będący częścią teogonii, związany z nią lub dotyczący jej
Wiktionary
(1.1) W greckiej tradycji kosmogonicznej i teogonicznej, również tej centralnej, nieraz się wznosi cień grozy.
(1.1) Są mity teogoniczne, kosmogoniczne, kosmologiczne, heroiczne, inicjacyjne, płodności, wyzwolenia, eschatologiczne - stanowią one paradygmaty niezliczonych konkretyzacji mitów w kulturze w sferach sacrum i profanum.
Wiktionary
rzecz. teogonia ż.
Wiktionary
władza duchownych; także ustrój państwa z ich władzą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. rel. ustrój państwowy, w którym najwyższa władza należy do duchowieństwa;
(1.2) polit. państwo, w którym panuje teokracja (1.1)
Wiktionary
Teokracja ( θεοκρατία, od θεός + κράτος, „bóg + władza”) – doktryna polityczna, według której władzę w państwie sprawuje kapłan lub kapłani i w której duchowni decydują o sprawach cywilnych i religijnych. Utrzymuje się wtedy, że sprawujący władzę w państwie są powoływani przez Boga lub bogów, którzy sprawują w nim rzeczywistą władzę. Celem władzy ziemskiej jest realizacja nadrzędnej woli, władzy boskiej i urzeczywistnienie uniwersalnych zasad ustanowionych przez Boga lub bogów.
Wikipedia
rzecz. teokratyczność ż., teokrata m.
przym. teokratyczny
Wiktionary
(1.1) daw. bogowładztwo; daw. rzad. bogorządztwo, bogowładność
(1.2) daw. bogowładztwo; daw. rzad. bogorządztwo, bogowładność
Wiktionary
zwolennik ustroju, w którym najwyższą władzę państwową sprawują duchowni; członek rządów teokratycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest teokratyczne
Wiktionary
rzecz. teokracja ż., teokrata m.
przym. teokratyczny
przysł. teokratycznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, w którym władzę sprawuje bóstwo lub jego kapłani
Wiktionary
rzecz. teokratyczność ż., teokracja ż.
Wiktionary
wprowadzanie rządów kleru, władzy duchownych
SJP.pl
władza duchownych; także ustrój państwa z ich władzą
SJP.pl
grecki poeta z Syrakuz (około 310 p.n.e. - około 250 p.n.e.)
SJP.pl
Teokryt (gr. Θεόκριτος "Theokritos", około 310 p.n.e. – około 250 p.n.e.) – grecki poeta z Syrakuz, uważany za twórcę sielanki. Przebywał w Aleksandrii na dworze Ptolemeusza II Filadelfosa.
Wikipedia
skrót od: teologia, teologiczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) oddawanie czci bogu, kult boga
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔˈlatrʲja, AS: teolatrʹi ̯a
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
osoba badająca naturę Boga oraz jego relację do świata i ludzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) filoz. rel. specjalista w dziedzinie teologii
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) filoz. rel. specjalistka w dziedzinie teologii
Wiktionary
Teolog – osoba zajmująca się systematycznym, opartym na metodach filozoficznych, historycznych i in., studium twierdzeń religijnych uznawanych za objawione dotyczących Boga oraz Jego relacji do świata, w myśl maksymy "fides quaerens intellectum" - "wiara szukająca zrozumienia". Najczęściej związana z chrześcijaństwem.
Wikipedia
(1.1) Posiadamy kilka książek tego włoskiego teologa.
Wiktionary
rzecz. teologia ż.
:: fż. teolożka ż.
przym. teologiczny, teologalny
Wiktionary
(2.1) pot. teolożka
Wiktionary
nauka o Bogu lub bogach, interpretująca i uzasadniająca twierdzenia danej religii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teol. teoretyczna podbudowa jakiejś religii, zwłaszcza w odniesieniu do religii uznających istnienie Boga (bogów);
(1.2) pot. wydział lub kierunek na uczelni obejmujący studia w dziedzinie teologii (1.1)
Wiktionary
Teologia (gr. θεος, "theos", „Bóg”, + λογος, "logos", „nauka”) lub sacra doctrina ("święta nauka"); bogoznawstwo – refleksja nad doktrynami religijnymi, wykraczająca poza religioznawstwo, które nie ocenia prawdziwości religii (w przeciwieństwie do teologii, która zakłada prawdziwość danego wyznania) oraz poza filozofię religii, która to nie opiera się na wierze.
Wikipedia
(1.1) Interesuję się teologią rabinistyczną.
(1.2) Bronek studiował teologię w Maceracie.
(1.2) Biblioteka znajduje się w budynku teologii.
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔˈlɔɟja, AS: teoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. teolog m., teolożka ż., teologizowanie n., teologowanie n., steologizowanie n., teologiczność ż.
czas. teologizować ndk., teologować ndk., steologizować dk.
przym. teologiczny, teologalny
przysł. teologicznie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) teol. związany z teologią
Wiktionary
(1.1) Zapewniam panią, iż ta katechetka ma dobre przygotowanie teologiczne.
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: teoloǵičny
Wiktionary
rzecz. teologia ż., teolog mos., teolożka ż.
czas. teologizować ndk.
przym. teologalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
(1.1) Patronką tego imienia jest św. Teonilla (Teonela), zm. w 303 roku.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Teonilla, "Teonela" – imię żeńskie pochodzenia greckiego, pierwotnie stanowiące zdrobniałą żeńską formę imienia Teonas. Patronką tego imienia jest św. Teonilla (Teonela), zm. w 303 roku.
Wikipedia
(1.1) Patronką tego imienia jest św. Teonilla (Teonela), zm. w 303 roku.
Wiktionary
odmiana deontologizmu heteronomicznego, wg której normy moralne zostały podyktowane wprost przez Boga, a jego wolna decyzja jest źródłem i jedynym uzasadnieniem wszelkich wartości moralnych
SJP.pl
skrót od: teoretyczny; teoret.
SJP.pl
instrument strunowy szarpany, rodzaj lutni basowej
SJP.pl
Te
Wikipedia
twierdzenie należące do systemu dedukcyjnego, wyprowadzone za pomocą dedukcji z aksjomatów systemu, do którego należy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) log. twierdzenie pochodne, który występuje w obrębie systemu dedukcyjnego i jest wyprowadzone za pomocą wnioskowania dedukcyjnego z aksjomatów tego systemu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. teorematyczny
Wiktionary
→ teoremat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący teorematu
Wiktionary
rzecz. teoremat m.
Wiktionary
skrót od: teoretyczny; teor.
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób teoretyczny
Wiktionary
(1.1) Księgi biblijne nazywa „Bożymi”, ale nie próbował teoretycznie tego wyjaśnić.
(1.1) Teoretycznie do każdego rzeczownika można utworzyć przymiotnik.
Wiktionary
rzecz. teoretyczność ż., teoria ż., teoretyk mos.
przym. teoretyczny
Wiktionary
dotyczący teorii literatury
SJP.pl
dotyczący teorii poznania (epistemologii); teoriopoznawczy, epistemologiczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest teoretyczne
Wiktionary
rzecz. teoria ż., teoretyk m.
przym. teoretyczny
przysł. teoretycznie
Wiktionary
1. oparty na teorii naukowej, a nie na doświadczeniu;
2. hipotetyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niesprawdzony w praktyce, oparty tylko na teorii
(1.2) mało prawdopodobny
Wiktionary
(1.1) Różne teoretyczne metody szacowania wskaźników chłonności i pojemności turystycznej terenów rekreacyjnych w praktyce są trudne do wykorzystania.
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔrɛˈtɨt͡ʃnɨ, AS: teoretyčny
Wiktionary
rzecz. teoretyczność ż., teoria ż., teoretyk m., teoretyczka ż.
czas. teoretyzować ndk.
przysł. teoretycznie
Wiktionary
(1.2) hipotetyczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) naukowiec zajmujący się nauką teoretyczną
(1.2) człowiek, który posiadł wiedzę ogólną w danej dziedzinie, ale nie potrafi wdrożyć ją w praktykę
Wiktionary
rzecz. teoretyczność ż., teoretyczka ż., teoria ż., teoryjka ż.
czas. teoretyzować ndk.
przym. teoretyczny
przysł. teoretycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrażanie przypuszczeń
Wiktionary
(1.1) Skończmy z teoretyzowaniem, z myśleniem, że Austria to będzie dla nas łatwiejszy rywal niż Holandia.
Wiktionary
czas. teoretyzować ndk.
rzecz. teoria ż.
Wiktionary
rozważać coś w sensie teoretycznym, w oderwaniu od praktyki
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) pot. wyrażać przypuszczenia nie wychodzące poza sferę teorii
(1.2) nauk. opracowywać teorię
Wiktionary
(1.1) Pisząc swoją książkę, nie teoretyzowałem.
Wiktionary
rzecz. teoretyzowanie n., teoretyk mos., teoria ż.
przym. teoretyczny
Wiktionary
1. koncepcja oparta na poznaniu i zrozumieniu istotnych czynników kształtujących pewną sferę rzeczywistości;
2. gałąź nauki, sztuki, technologii itp. w przeciwieństwie do praktyki zajmująca się kwestiami ogólnymi, założeniami; metodologia;
3. teza mająca coś tłumaczyć, lecz niedająca się udowodnić naukowo lub w praktyce zweryfikować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) system pojęć, definicji, aksjomatów, i twierdzeń, opisujący wybrany fragment świata fizycznego, świata kultury, bądź abstrakcyjnego obiektu;
(1.2) log. zbiór wzajemnie niesprzecznych zdań logicznych;
(1.3) pot. teza tłumacząca coś, ale nie udowodniona (w nauce takie użycie uważane jest za błąd, patrz uwagi)
(1.4) pot. abstrakcja, nie mająca odniesienia do praktyki
(1.5) pot. teoretyczna (w przeciwieństwie do praktycznej) część nauczania bądź egzaminu
Wiktionary
Teoria (z gr. "theoría" – oglądanie, rozważanie) – system pojęć, definicji, aksjomatów i twierdzeń, ustalających relacje między tymi pojęciami i aksjomatami, tworzący spójny system pojęciowy, opisujący jakąś wybraną dziedzinę fizyczną lub abstrakcyjną.
Wikipedia
(1.1) Pewna całkowicie nieudokumentowana teoria dotycząca przyczyny upadku Cesarstwa Rzymskiego głosi, że Rzymianie zapadli na ołowicę, ponieważ ich wodociągi były wykonane z ołowiu.
(1.2) Dział matematyki, który zajmuje się podzielnością liczb to teoria liczb.
(1.3) W teorii tak to powinno działać, ale praktyka jest inna.
(1.5) Teorię zdałam za pierwszym razem, a praktykę dopiero za czwartym.
Wiktionary
IPA: tɛˈɔrʲja, AS: teorʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. teoretyk mos., teoretyczność ż., teoretyzowanie n.
czas. teoretyzować ndk.
przym. teoretyczny
przysł. teoretycznie
Wiktionary
(1.3) hipoteza
Wiktionary
ateński zasiłek dla ubogich obywateli na opłacenie ich wstępu na wydarzenia kulturalne pobierany w IV i V w. p.n.e.
SJP.pl
Teorikon (gr. "theorikon") to zasiłek w wysokości dwóch oboli, wypłacany w Atenach od czasów Peryklesa ubogim obywatelom na opłacenie wstępu do teatru, a z czasem na wszelkie widowiska. Był jednym z charakterystycznych przejawów polityki kulturalnej państwa ateńskiego w V w. p.n.e.
Wikipedia
związany z teorią informacji (dyscypliną naukową)
SJP.pl
dotyczący teorii liczb
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mat. wykorzystujący dorobek teorii liczb, opierający się na teorii liczb, dotyczący teorii liczb
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔrʲjɔlʲid͡ʒˈbɔvɨ, AS: teorʹi ̯olʹiǯbovy
Wiktionary
rzecz. teoria liczb
Wiktionary
dotyczący teorii mnogości
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mat. związany z teorią mnogości
Wiktionary
(1.1) Niemożność rozwiązania tego problemu wraz z atmosferą niechęci i niezrozumienia, z jaką spotykały się jego prace teoriomnogościowe, były przyczyną załamania nerwowego […] i późniejszej choroby psychicznej, która dawała o sobie znać aż do końca życia.
Wiktionary
dotyczący teorii modeli (semantyki logicznej)
SJP.pl
dotyczący teorii poznania (epistemologii); teoretycznopoznawczy, epistemologiczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) filoz. dotyczący teorii poznania
Wiktionary
(1.1) gnoseologiczny
Wiktionary
zdrobnienie od: teoria
SJP.pl
Teosin – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Dorohusk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.
Kolonia wchodzi w skład sołectwa "Teosin, Świerże-Kolonia". Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 108 mieszkańców i była siedemnastą co do wielkości miejscowością gminy Dorohusk.
Wikipedia
kształtownik o przekroju poprzecznym w kształcie litery T; teówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. kształtownik o przekroju poprzecznym zbliżonym do litery T;
Wiktionary
Teownik – rodzaj kształtownika o przekroju poprzecznym zbliżonym do litery T. Z teowników wykonywane są elementy konstrukcji maszyn, budowli i tym podobne.
Wikipedia
w kształcie litery T
SJP.pl
zwolennik teozofii
SJP.pl
1. filozoficzno-religijny nurt myślowy badający tajemnice świata nadprzyrodzonego przez mistyczny kontakt z Bogiem
2. nazwa dla różnych ruchów filozoficzno-religijnych rozwijających się zwłaszcza na przełomie wieków XIX i XX
SJP.pl
Teozofia (gr. "theos" „bóg” i "sophia" „mądrość”) – światopogląd religijno-filozoficzny głoszący możliwość uzyskania bezpośredniego kontaktu człowieka ze światem nadprzyrodzonym i poznania jego tajemnic przede wszystkim przez mistyczne objawienie, w węższym znaczeniu jeden z przejawów tendencji połączenia różnych religii (synkretyzm) głoszony przez Towarzystwo Teozoficzne, założone w 1875 roku przez Helenę Bławatską w Nowym Jorku.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) związany z teozofią
Wiktionary
IPA: ˌtɛɔzɔˈfʲit͡ʃnɨ, AS: teozofʹičny
Wiktionary
rzecz. teozofia ż., teozof m., teozofka ż.
przysł. teozoficznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: teozofia
Wiktionary
zdrobnienie od: Teodor, Teofil (imiona męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Teofil
Wiktionary
(1.1) – Najpierw sprawy, potem gorzoła – wyjaśnił, uśmiechając się do Teosia, który natychmiast zrobił nadąsaną minę jak dziecko, któremu niedobry ojciec schował za karę zabawki.
Wiktionary
rzecz. Teodor mos., Teofil mos., Teofila ż.
Wiktionary
członek TPD (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci); TPD-owiec
SJP.pl
przymiotnik od: TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci); TPD-owski
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
sala do ciepłych kąpieli w starożytnych łaźniach rzymskich
SJP.pl
Te
Wikipedia
określenie wykonawcze: obojętnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. dzielnica miasta Meksyk, mająca opinię niebezpiecznej, z szemranym handlem, własną kulturą, dialektem i unikalnym sposobem bycia
Wiktionary
uderzać lekko pędzlem po świeżo zamalowanej powierzchni obrazu w celu uzyskania chropowatości
SJP.pl
potocznie, z odcieniem lekceważenia o Telekomunikacji Polskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. pot. Telekomunikacja Polska
Wiktionary
(1.1) Mój wuj pracował w Tepsie.
Wiktionary
(1.1) skr. TP
Wiktionary
[czytaj: tekila] wódka meksykańska z soku agawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mocny meksykański napój alkoholowy produkowany ze sfermentowanego soku agawy niebieskiej;
Wiktionary
– wysokoprocentowy, meksykański napój alkoholowy, produkowany ze sfermentowanego soku agawy niebieskiej ("Agave tequilana"). Nazwa pochodzi od miasta Tequila, centrum produkcji trunku.
W 2006 roku uprawy agawy oraz zabytkowe zakłady przetwórcze w regionie Tequili zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Wikipedia
mieszanina smoły, kalafonii i tłuszczu używana jako smar ochronny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(architektura) świątynia buddyjska w Japonii, złożona z ośmiu budowli sakralnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. rodzaj buddyjskiej świątyni w Japonii
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk, Pszczyna. smoła
przysłówek
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. teraz
Wiktionary
Tera (T) ("gr. teras" – potwór) – przedrostek jednostki miary oznaczający mnożnik 1 000 000 000 000 = 1012 (bilion).
Wikipedia
(1.1) Dachy ter zazwyczaj kryła dachówka.
Wiktionary
IPA: ˈtɛra, AS: tera
Wiktionary
czas. terować
Wiktionary
w informatyce: jednostka pojemności pamięci równa 1024 gigabajtom (skrót: TB)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. jednostka pojemności nośników danych i pamięci operacyjnej komputera równa 1024 gigabajtom;
Wiktionary
Terabajt (skrót TB), tebibajt (skrót TiB) – jednostki używane w informatyce m.in. do określania rozmiaru największych pamięci masowych, zasobów plików i baz danych. Przedrostek tera pochodzi od greckiego słowa "téras" oznaczającego potwora; przedrostek "tebi" został utworzony sztucznie (zob. przedrostek dwójkowy).
Wikipedia
rzecz. bajt mrz.
przym. terabajtowy
Wiktionary
→ terabajt
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) inform. mający pojemność lub rozmiar jednego terabajta
Wiktionary
rzecz. terabajt mrz.
Wiktionary
jednostka informacji; bilion bitów
SJP.pl
Terabit – jednostka informacji, w skrócie Tb lub Tbit.
1 Tbit = 1012 = 1 000 000 000 000 bitów.
Przykładowe przeliczenia na inne jednostki:
Wikipedia
jednostka mocy obliczeniowej komputera równa bilionowi flopów; teraflops
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. jednostka mocy obliczeniowej komputera równa 1012 (bilion) flopów
Wiktionary
jednostka mocy obliczeniowej komputera równa bilionowi flopsów; teraflop
SJP.pl
jednostka częstotliwości równa bilionowi herców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) metrol. fiz. jednostka częstotliwości równa bilionowi herców
Wiktionary
(1.1) fresnel, oznaczenie THz; rzad. teracykl
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. teraźniejszy
Wiktionary
przysł. teroz, tero
Wiktionary
robotnik zajmujący się układaniem terakoty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) bud. środ. specjalista zajmujący się wykładaniem płytkami terakotowymi ścian lub podłóg
Wiktionary
1. palona, nieszkliwiona glina;
2. wyrób z nieszkliwionej gliny, porowaty, o barwie czerwonej lub żółtej;
3. nazwa koloru brązowoczerwonego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. tworzywo ceramiczne otrzymywane przez spiekanie w temperaturze 1150–1300℃ gliny ogniotrwałej, skaleni, piasku, z dodatkiem barwiących tlenków metali, zwykle na kolor ceglastoczerwony;
(1.2) bud. szt. wyrób z terakoty (1.1), zwykle przedmiot użytkowy, artystyczny lub okładzina
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: ˌtɛraˈkɔta, AS: terakota
Wiktionary
przym. terakotowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący terakoty; wykonany z terakoty
(1.2) koloru brązowoczerwonego
Wiktionary
rzecz. terakota ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
magmowa skała głębinowa podobna do gabra
SJP.pl
rodzaj żółwi z rodziny żółwi błotnych
SJP.pl
1. specjalista w stosowaniu jakichś zabiegów medycznych, zwykle lekarz;
2. psychoterapeuta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. specjalista od prowadzenia jakiejś terapii;
(1.2) psych. psychoterapeuta
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.2) Terapeuta przeanalizował seksualne błędy pacjentki i opisał je w swojej publikacji.
(1.2) Szkoła freudowska zakłada, że pacjent przenosi swoje dziecięce, negatywne doświadczenia i konflikty na terapeutę, sprawiając, iż dochodzi do powstania tzw. „fantazji przeniesieniowej”.
Wiktionary
IPA: ˌtɛraˈpɛwta, AS: terapeu̯ta
Wiktionary
rzecz. terapia ż., terapeutyka ż.
:: fż. terapeutka ż.
przym. terapeutyczny
przysł. terapeutycznie
temsłow. -terapia, -terapeutyczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. specjalistka od prowadzenia jakiejś terapii
(1.2) psych. psychoterapeutka
Wiktionary
(1.1) Jeszcze nie opowiadałam o wypadku mojej terapeutce.
Wiktionary
rzecz. terapia ż., terapeutyka ż.
:: fm. terapeuta mos.
przym. terapeutyczny
przysł. terapeutycznie
temsłow. -terapia, -terapeutyczny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) za pomocą terapii
Wiktionary
rzecz. terapia ż., terapeuta m., terapeutka ż., terapeutyka ż.
przym. terapeutyczny
temsłow. -terapia, -terapeutyczny
Wiktionary
1. leczniczy;
2. psychoterapeutyczny;
3. spełniający taką samą rolę jak terapia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący terapii lub terapeuty
Wiktionary
(1.1) Sala terapeutyczna jest lepsza w Poznaniu niż Gnieźnie, ale tu i tu jest otwarta jedną godzinę w dni robocze.
Wiktionary
rzecz. terapia ż., terapeuta m., terapeutka ż., terapeutyka ż.
przysł. terapeutycznie
temsłow. -terapia, -terapeutyczny
Wiktionary
(1.1) leczniczy
Wiktionary
prowadzić działania o charakterze terapeutycznym, wspierające zdrowie psychiczne lub emocjonalne
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) poddawać kogoś / coś terapii
Wiktionary
czas. sterapeutyzować dk.
rzecz. terapia ż.
Wiktionary
przywracanie zdrowia przez stosowanie różnego rodzaju zabiegów, leków; także metoda leczenia choroby; terapeutyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. przywracanie zdrowia, proces leczenia
Wiktionary
(1.1) Pamiętaj, żeby zabrać Kazimierza na terapię w czwartek po szkole.
Wiktionary
IPA: tɛˈrapʲja, AS: terapʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. terapeuta mos., terapeutka ż., terapeutyka ż., terapeutyczność ż., terapeutyzowanie n., sterapeutyzowanie n.
czas. terapeutyzować ndk., sterapeutyzować dk.
przym. terapeutyczny
przysł. terapeutycznie
temsłow. -terapia, -terapeutyczny
Wiktionary
(1.1) kuracja
Wiktionary
pojazd oferujący pomoc psychologiczną lub terapeutyczną
SJP.pl
przedstawiciel rzędu wymarłych gadów z gromady synapsydów; gad ssakokształtny
SJP.pl
przedstawiciel rzędu wymarłych gadów z gromady synapsydów; gad ssakokształtny
SJP.pl
Terapsydy, gady ssakokształtne (Therapsida) – rząd synapsydów, który pojawił się we wczesnym permie i stał się dominującą grupą kręgowców lądowych w połowie tego okresu. Zgodnie z zasadami kladystyki do terapsydów, aby były taksonem monofiletycznym, należy również zaliczyć wywodzącą się z cynodontów gromadę ssaków.
Wikipedia
płaski, poziomy próg na zboczu doliny rzecznej lub nad brzegiem morza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. geol. płaski teren na zboczu doliny rzeki lub nad brzegiem morza;
(1.2) przest. zob. taras.
Wiktionary
Terasa (taras) – forma terenu powstała w dolinie rzecznej wskutek erozyjnej lub akumulacyjnej działalności płynących wód. Występuje w zespołach, tworząc w przekroju poprzecznym doliny charakterystyczny układ schodów. Terasy mogą też powstać na wybrzeżu morza lub jeziora, w związku z działalnością falowania i zmiany poziomu lustra wody w akwenie.
Wikipedia
(1.1) Wodę do picia czerpano z licznych studni i źródeł kopanych na terasie dolnej.
Wiktionary
IPA: tɛˈrasa, AS: terasa
Wiktionary
rzecz. teras m.
przym. terasowy
Wiktionary
1. mający pewne cechy terasy;
2. zawierający terasy
SJP.pl
powstawanie wad rozwojowych w trakcie rozwoju osobniczego
SJP.pl
dział embriologii zajmujący się powstawaniem wad rozwojowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest teratogenne, co powoduje powstawanie wad rozwojowych płodu
Wiktionary
Teratogenność – właściwość niektórych czynników zewnętrznych, określanych jako teratogeny, do wywoływania u rozwijających się organizmów wykraczających poza standardowe zmienności fenotypowych lub różnych defektów czynności metabolicznych, określanych jako wady wrodzone lub "potworności".
Wikipedia
(1.1) Za szczególnie ważne zagadnienie uważa chroniczne zatruwanie organizmów zwierzęcych, a w końcu i człowieka, mając na względzie nie tylko kumulację i sumowanie się trucizn, ale także ich wpływ na układ nerwowy, teratogenność, mutagenność (…).
(1.1) Konieczne są niezawodne i ostre metody kontroli potencjalnych leków, zwłaszcza na karcynogenność i teratogenność.
Wiktionary
przym. teratogenny
przysł. teratogennie
Wiktionary
powodujący wady rozwojowe w organizmach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. wet. powodujący powstawanie wad rozwojowych płodu
Wiktionary
rzecz. teratogenność ż.
przysł. teratogennie
Wiktionary
specjalista w dziedzinie teratologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista od wad rozwojowych
Wiktionary
rzecz. teratologia ż.
Wiktionary
nauka o dziedzicznych lub patologicznych zniekształceniach u ludzi, zwierząt i roślin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. med. nauka o wadach rozwojowych i potwornościach u organizmów żywych;
Wiktionary
Teratologia (z gr. "téras" = "potwór" i "lógos" = "nauka") – nauka, która zajmuje się badaniem potworności, nieprawidłowości oraz wad rozwojowych. Powiązana jest ściśle z anatomią porównawczą i patologiczną, embriologią i genetyką. Badania teratologii mają wielkie znaczenie dla poznania prawidłowego rozwoju organizmów, ponieważ u potworków widoczne są szczególnie wyraźnie określone właściwości rozwojowe.
Wikipedia
(1.1) Jego fascynacja teratologią pogłębiała się z każdym rokiem.
Wiktionary
IPA: ˌtɛratɔˈlɔɟja, AS: teratoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. teratolog mos./ż.
przym. teratologiczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) biol. med. związany z teratologią, dotyczący teratologii
Wiktionary
rzecz. teratologia ż.
Wiktionary
nowotwór przeważnie w postaci torbieli, zbudowany z bezładnie ułożonych tkanek i fragmentów narządów; potworniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zob. potworniak.
Wiktionary
IPA: ˌtɛraˈtɔ̃ma, AS: teratõma
Wiktionary
(1.1) potworniak
Wiktionary
przedstawiciel rodziny kopalnych ptaków; teratornit
SJP.pl
rodzina kopalnych ptaków; teratornity
SJP.pl
przedstawiciel rodziny kopalnych ptaków; teratornis
SJP.pl
rodzina kopalnych ptaków; teratornisy
SJP.pl
jednostka mocy równa 10^12 watów (skrót: TW)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) elektr. ilość energii elektrycznej równa pracy wykonywanej przez prąd o mocy 1 terawata w ciągu jednej godziny; miliard kilowatogodzin
Wiktionary
IPA: ˌtɛravatɔɡɔˈd͡ʑĩna, AS: teravatogoʒ́ĩna
Wiktionary
(1.1) skrót TWh
Wiktionary
w tej chwili
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w tej chwili, obecnie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kiedyś mieszkałem w bloku, ale teraz mieszkam już we własnym domu.
(1.1) Teraz zapraszam wszystkich do środka.
Wiktionary
IPA: ˈtɛras, AS: teras
Wiktionary
rzecz. teraźniejszość ż., raz mrz.
przym. teraźniejszy
licz. raz
Wiktionary
(1.1) aktualnie, obecnie; gw. Górny Śląsk terazki, terozka
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. teraz
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk terozka
Wiktionary
mieszanina wody, cementu i grysu stosowana do wylewki posadzek lub schodów; lastryko, lastriko, lastrico, terrazzo
SJP.pl
dawniej: zmniejszać moc, wartość czegoś, zużywać, nadwerężać; marnować, tracić, trwonić, tyrać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) czas obecny; to, co dzieje się teraz
(1.2) odprzym. cecha tego, co jest teraźniejsze; cecha tych, którzy są teraźniejsi
Wiktionary
Teraźniejszość – część linii czasu dziejąca się obecnie (w liniowej koncepcji czasu). W tym sensie teraźniejszości przeciwstawia się przeszłość oraz przyszłość.
W filozofii istnieje pozycja zwana prezentyzmem, według której teraźniejszość jest jedynym z trzech wymienionych stanów (przeszłość, przyszłość, teraźniejszość), który rzeczywiście istnieje. Terminy, które stosuje się do mówienia o pozostałych stanach, są konwencjami i nie należy z nich wyciągać konsekwencji ontologicznych.
Wikipedia
(1.1) Czworokąt z tak wpisanymi trójkątami jest obrazem kręgu ziemskiego we wszechświecie, dwunastu domów zodiaku, bóstw, które w nich mieszkają i całego bytu, treści wszystkich rzeczy, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
(1.1) W podwójnym znaczeniu: mijały, przelatując obok rzeki kiedyś we wspominanej przeszłości, albo mijały w pamięci, gdy nakładały się na siebie dwie odrębne rzeczywistości – ta realna z teraźniejszości i ta realna z przeszłości a obecnie fantazmatyczna tylko przywoływana przez pamięć.
Wiktionary
przym. teraźniejszy
przysł. teraz
Wiktionary
(1.1) dziś, dzisiaj, dzisiejszość, współczesność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odbywający się teraz
(1.2) gram. dotyczący czasu teraźniejszego
Wiktionary
(1.1) Wypełniłam dziś ankietę „Stan teraźniejszy i przyszłość mojej gminy”.
Wiktionary
IPA: ˌtɛraˈʑɲɛ̇jʃɨ, AS: teraźńėi ̯šy
Wiktionary
rzecz. raz mrz., teraźniejszość ż.
przysł. teraz
liczgł. raz
Wiktionary
(1.1) dzisiejszy, współczesny, obecny, bieżący
Wiktionary
pierwiastek chemiczny o symbolu Tb i liczbie atomowej 65, metal należący do lantanowców, wykorzystywany m.in. jako składnik materiałów magnetycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Tb i liczbie atomowej 65;
Wiktionary
Terb (Tb, łac. "terbium") – pierwiastek chemiczny, lantanowiec.
Jest to jeden z czterech pierwiastków, których nazwy zostały utworzone od szwedzkiej miejscowości Ytterby (są to: erb, itr, iterb, terb). Został odkryty w 1843 r.
Występuje w skorupie ziemskiej w ilości 1,1 ppm. Jego najważniejszym minerałem jest monacyt (Ce,La,Th,Nd,Y,Pr,Tb)PO4, najczęściej pozyskiwany z tzw. piasków monacytowych.
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma terb?
Wiktionary
IPA: tɛrp, AS: terp
Wiktionary
przym. terbowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Tb
Wiktionary
→ terb
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący terbu
Wiktionary
rzecz. terb m.
Wiktionary
interwał muzyczny złożony z oktawy i seksty
SJP.pl
Tercdecyma – interwał złożony zawarty między trzynastoma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje tercdecyma mała i wielka. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tercet
Wiktionary
rzecz. tercet m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) potomek Mulatki i białego mężczyzny lub Mulata i białej kobiety
Wiktionary
IPA: tɛrˈt͡sɛrɔ̃n, AS: tercerõn
Wiktionary
zespół składający się z trzech wykonawców; trio
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) trzech muzyków
(1.2) trzech ludzi, którzy razem coś robią
Wiktionary
Tercet – dwuznaczne pojęcie muzyczne:
Trzyosobowy zespół instrumentalny nosi nazwę trio. Analogicznie dwuosobowy zespół wokalny nosi nazwę duet, a dwuosobowy zespół instrumentalny to duo. Od kwartetu wzwyż nie ma rozróżnienia, określenie dotyczy zarówno czterech śpiewaków, jak i czterech instrumentalistów.
Wikipedia
IPA: ˈtɛrt͡sɛt, AS: tercet
Wiktionary
rzecz. tercjan mos., Tercjusz mos., tercecik mrz., tercja ż., tercjarz mos.
Wiktionary
(1.2) trio, przest. triumwirat, trójca, trójka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w północnej Słowacji
Wiktionary
1. główny interwał w akordach systemu dur-moll
2. dawniej: sześćdziesiąta część sekundy
3. jedna z trzech części meczu
4. trzecia pozycja obronna w szabli w szermierce
5. stopień czcionki o wielkości szesnastu punktów typograficznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. interwał o wielkości 3 lub 4 półtonów;
(1.2) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający szesnastu punktom (6,0144 mm)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtɛrt͡sʲja, AS: tercʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. tercjan m., Tercjusz m., tercjarz m., tercjarstwo n., tercet m., tercjarka ż.
przym. tercjowy, tercjarski
Wiktionary
dawniej: woźny w zakładzie naukowym; pedel; bedel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. woźny szkolny
Wiktionary
IPA: ˈtɛrt͡sʲjãn, AS: tercʹi ̯ãn
Wiktionary
rzecz. tercjanowa ż., tercja ż., tercjarz m., tercjarka ż., tercet m., tercyna ż., sestercja ż., tercyl m., Tercjusz m., Tercjanna ż.
przym. tercyjny, tercetowy
Wiktionary
(1.1) pedel, bedel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. żona tercjana
(1.2) przest. woźna
Wiktionary
IPA: ˌtɛrt͡sʲjãˈnɔva, AS: tercʹi ̯ãnova
Wiktionary
rzecz. Tercjusz mos., tercjan
Wiktionary
potocznie: kobieta, która jako osoba świecka związana jest z określonym zakonem
SJP.pl
→ tercjarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini jednego z trzecich zakonów
Wiktionary
(1.1) Feretron niosły tercjarki, baldachim wzięli tercjarze.
Wiktionary
rzecz. tercjarstwo n.
:: fm. tercjarz m.
przym. tercjarski
Wiktionary
związany z tercjarstwem (organizacja religijna ludzi świeckich)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tercjarstwa, właściwy tercjarstwu, związany z tercjarstwem, należący do tercjarstwa
Wiktionary
(1.1) Miesięcznik tercjarski można nabyć w czasie spotkań formacyjnych.
(1.1) O polskich ruchu tercjarskim ojciec Alojzy mógłby opowiadać godzinami.
Wiktionary
rzecz. tercjarstwo n., tercjarz m., tercjarka ż., tercja ż.
Wiktionary
w kościele katolickim: organizacja religijna ludzi świeckich, związana z określonym zakonem (jednak bez obowiązku życia w klasztorze i składania ślubów zakonnych); stowarzyszenie tercjarskie; trzeci zakon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. w Kościele katolickim: organizacja religijna, której świeccy członkowie w codziennym życiu realizują zasady jednego z zakonów, jednak bez obowiązku pozostawania w klasztorze i składania ślubów zakonnych; trzeci zakon;
Wiktionary
(1.1) Ojciec Alojzy ciekawie opowiadał o historii polskiego tercjarstwa.
(1.1) Za tydzień rozpocznie się kongres światowego tercjarstwa.
Wiktionary
rzecz. tercjarz m., tercjarka ż., tercja ż.
przym. tercjarski
Wiktionary
(1.1) trzeci zakon
Wiktionary
członek tercjarstwa, świeckiego zgromadzenia wokół niektórych klasztorów, przestrzegającego ich reguły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek jednego z katolickich stowarzyszeń świeckich, tzw. „zakonów tercjarskich” (zakonów trzecich);
Wiktionary
(1.1) W szeregach tercjarzy pojawiało się coraz więcej znanych i wielkich osobistości, a coraz mniej osób świętych.
(1.1) Skoro świt brat tercjarz napalił w piecu i poodmykał okiennice.
Wiktionary
rzecz. tercjarstwo n., tercja ż., tercet m., tercjan m., Tercjusz m.
:: fż. tercjarka ż.
przym. tercjarski, tercjowy
Wiktionary
(1.1) zakonnik świecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Tercjusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego, od liczebnika oznaczającego "trzeci" (por. Oktawiusz). Patronem tego imienia jest św. Tercjusz, wspominany razem ze śwśw. Dionizją, Datywą, Leoncją, Emilianem, Bonifacym, Majorykiem i Serwusem (V wiek).
Wikipedia
rzecz. tercjan m., tercjanowa ż., tercja ż., tercjarz m., tercjarka ż., tercet m., tercyna ż., sestercja ż., tercyl m.
:: fż. Tercjanna ż.
przym. tercyjny, tercetowy
Wiktionary
trzywierszowa zwrotka o specyficznym układzie rymów
SJP.pl
Tercyna (wł. "terza rima") – strofa otwarta złożona z 3 wersów, zwykle jedenastozgłoskowych, powiązana rymami ze strofą poprzednią i następną. Rymy mają następujący układ w kolejnych zwrotkach: "aba, bcb, cdc, ded" itd.
"Nagle mnie trącił płacz na pustym błoniu:"
Wikipedia
potoczne wyrażenie wypowiadane, gdy powątpiewamy w prawdziwość czyichś słów (np. Tere fere, znowu zmyślasz.), lekceważymy czyjąś wypowiedź (np. Tere fere, gadaj zdrów.), przekomarzamy się z kimś (np. Tere fere, złap mnie!) itp.; tere fere
SJP.pl
Terebiniec – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Werbkowice.
Kolonia jest sołectwem w gminie Werbkowice. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 308 mieszkańców i była dwunastą co do wielkości miejscowością gminy.
Wikipedia
drzewo lub krzew z rodziny nanerczowatych; terpentynowe drzewo, pistacja terpentynowa
SJP.pl
poli(tereftalan etylenu) - popularne tworzywo sztuczne z grupy poliestrów; PET
SJP.pl
kwas tereftalowy - kwas aromatyczny, izomer kwasu ftalowego używany do syntezy włókien poliestrowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Przedkaukaziu, płynąca przez Rosję i Gruzję, uchodząca deltą do Morza Kaspijskiego;
Wiktionary
Terek (gruz. თერგი, "Tergi"; ros. Терек, "Tieriek"; czecz. Теркa, "Terka") – rzeka na Kaukazie Północnym. Jej długość wynosi 623 km; dorzecze zajmuje powierzchnię 43,2 tys. km².
Źródła znajdują się w Wielkim Kaukazie na stokach Pasma Głównego (Wododziałowego). Rzeka przepływa przez terytorium Gruzji i Rosji (Osetia Północna, Czeczenia i Dagestan). W Pasmie Bocznym tworzy przełom zwany Wąwozem Darialskim (dł. ok. 3 km, głębokość do 1000 m).
Wikipedia
przym. terski
Wiktionary
ptak z rodziny bekasowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Xenus cinereus|ref=tak., gatunek ptaka z rodziny bekasowatych;
Wiktionary
Terekia ("Xenus cinereus") – gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
IPA: tɛˈrɛca, AS: tereḱa
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w pałacach carskich i bojarskich na Rusi: najwyższa kondygnacja mieszkalna, głównie dla kobiet
SJP.pl
Terem (ros. "tieriem", dosł. poddasze) – najwyższa kondygnacja w XVII-wiecznych pałacach carskich i dworach bojarskich, przeznaczona wyłącznie dla kobiet.
Kondygnacja ta była zazwyczaj wyodrębniona od reszty budowli malowniczym, wysokim dachem. Budowano ją czasem osobno i była wówczas połączona z główną rezydencją zamkniętym przejściem.
Wikipedia
Teremiec – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Białopole.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.
Kolonia jest sołectwem w gminie Białopole. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 kolonia liczyła 129 mieszkańców i była dziesiątą co do liczby ludności miejscowością gminy.
Wikipedia
1. obszar, miejsce;
2. potocznie: prowincjonalne ośrodki partii politycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pewien określony obszar ziemi
(1.2) obszar będący w sferze czyichś wpływów, zainteresowania czy działania
(1.3) przen. dziedzina czyjejś aktywność
(1.4) pot. władza, ośrodek prowincjonalny wobec władzy, ośrodka centralnego
(1.5) arena pewnych określonych wydarzeń
(1.6) otwarta część powierzchni ziemi wraz z jej ukształtowaniem i pokryciem
Wiktionary
Teren – każdy dowolnie określony fragment powierzchni lądowej. Termin spełniający taką samą funkcję, jak akwen w odniesieniu do powierzchni wodnej.
Wikipedia
(1.1) Z tego wzgórza lepiej widać cały teren.
(1.2) Nikt nie będzie sprzedawał dragów na moim terenie!
(1.3) Wchodzisz w mój teren działania.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrɛ̃n, AS: terẽn
Wiktionary
rzecz. terenówka ż., terenowiec m.
przym. terenowy
przysł. terenowo
Wiktionary
(1.2) terytorium
(1.3) krąg, zakres, strefa życia, strefa (wpływów), domena
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Terencja – imię żeńskie pochodzenia rzymskiego, powstałe z nazwy rzymskiego rodu "Terentius" (o nieznanym znaczeniu). Jego męską formą jest Terencjusz.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Publius Terentius Afer (ur. ok. 195 p.n.e., zm. nie wcześniej niż 159 p.n.e.) – komediopisarz rzymski, jeden z dwóch (obok Plauta), którego komedie zachowały się do naszych czasów.
Wikipedia
Terencjusz z małżonką; Terencjuszowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Terencjusza lub z nim związany
SJP.pl
imię zdrobnienie od: Teresa (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|ż. Teresa
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie pruszkowskim, w gminie Brwinów;
Wiktionary
Terenia – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie pruszkowskim, w gminie Brwinów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Wikipedia
(1.1) Dostałam od cioci Tereni nowe filiżanki.
(1.2) Mieszkaliśmy w Tereni przez dwa lata.
Wiktionary
rzecz. Tereska ż., Teresa ż.
Wiktionary
(1.1) Renia
Wiktionary
1. zdrobnienie od teren;
2. potocznie: jazda konna w terenie, poza ujeżdżalnią lub placem treningowym
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tereni lub z nią związany
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tereni lub z nią związany
SJP.pl
1. osoba pracująca w terenie; działacz terenowy;
2. osoba uprawiająca sportowo jazdę samochodem terenowym po nieutwardzonych trasach; off roadowiec, off-roadowiec, offroadowiec, offroader, off-roader
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. działacz terenowy
Wiktionary
(1.1) Wyślemy tam jakiegoś terenowca.
Wiktionary
rzecz. teren
przym. terenowy
Wiktionary
(1.1) działacz terenowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z terenem, dotyczący terenu
(1.2) taki, który działa poza biurem, „w terenie”
(1.3) mot. o pojeździe: przystosowany do jazdy w terenie, poza szosami
Wiktionary
(1.1) Ze względu na trudne warunki terenowe strażnice mogły wystawiać placówkaacówki ochraniające granicę na odcinku od 3 do 7 kilometrów.
(1.1) W ramach terenowych badań antropologicznych od dawna istniała tradycja, aby dokumentować nawyki żywieniowe, a szczególną uwagę na jedzenie zaczęto zwracać wraz z nadejściem strukturalizmu.
(1.3) Pojazdy terenowe są zazwyczaj wyposażane w blokady mechanizmów różnicowych, które powodują, że po ich zablokowaniu pojazd zachowuje się, jakby miał sztywną oś.
Wiktionary
rzecz. terenowiec mos., teren m., terenówka ż.
przysł. terenowo
Wiktionary
specjalista w zakresie wiedzy o ukształtowaniu terenu, sposobach odwzorowywania go na mapie oraz o orientowaniu się w nim
SJP.pl
związany z wiedzą o ukształtowaniu terenu, sposobach odwzorowywania go na mapie oraz o orientowaniu się w nim
SJP.pl
specjalistka w zakresie wiedzy o ukształtowaniu terenu, sposobach odwzorowywania go na mapie oraz o orientowaniu się w nim
SJP.pl
wiedza o ukształtowaniu terenu, sposobach odwzorowywania go na mapie oraz o orientowaniu się w nim
SJP.pl
Terenoznawstwo – jest to sztuka orientacji w terenie, odczytywania i sporządzania map, posługiwania kompasem, busolą itp. Umiejętność podstawowa potrzebna do uprawiania turystyki.
Do terenoznawstwa zaliczamy często jeszcze:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. obszar, miejsce;
2. potocznie: prowincjonalne ośrodki partii politycznej
SJP.pl
potocznie:
1. samochód przystosowany specjalnie do jazdy w terenie; samochód terenowy;
2. liga (klasa) terenowa;
3. ogół działań mających miejsce w terenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mot. pot. samochód przystosowany do jazdy w utrudnionych warunkach terenowych
(1.2) typ gry fabularnej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Od zawsze chciał kupić terenówkę, ale dopiero teraz go na to stać.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɛ̃ˈnufka, AS: terẽnufka
Wiktionary
rzecz. teren m.
przym. terenowy
Wiktionary
(1.1) samochód terenowy, dżip, jeep, łazik
Wiktionary
yerba mate przygotowana na zimno
SJP.pl
Tereré − popularny w Ameryce Południowej napój, który przyrządza się na zimno z liści "ostrokrzewu paragwajskiego" (yerba mate, herba mate, mate, caa mate, caa mati, "Ilex paraguariensis").
Tereré spożywa się w północno-wschodniej Argentynie i południowej Brazylii, a także w Paragwaju, gdzie kultura jego picia jest szczególnie rozwinięta.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Teresa – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Może wywodzić się od słowa oznaczającego „mieszkanka wyspy Thera ("znanej dziś jako: Santoryn")”.
W Polsce imię pojawiło się w XVII wieku.
Wikipedia
(1.1) Zainteresowanie Teresy historią okazało się zadaniem ponad moje siły.
Wiktionary
IPA: tɛˈrɛsa, AS: teresa
Wiktionary
zdrobn. Terenia ż., Tereska ż.
rzecz. terezjanka ż.
przym. terezjański
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Ryjza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Teresina (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Teresina (wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Teresy lub z nią związany
SJP.pl
Te
Wikipedia
przymiotnik od: Teresin
SJP.pl
zdrobnienie od: Teresa (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma imienia żeńskiego Teresa
(1.2) geogr. przysiółek w Polsce w województwie wielkopolskim, w gminie Margonin;
Wiktionary
Tereska – przysiółek w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie chodzieskim, w gminie Margonin.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.
Wikipedia
(1.1) Nasza Tereska od tygodnia pracuje jako pomoc dentystyczna.
Wiktionary
rzecz. Teresa ż., Terenia ż., Teresin m.
Wiktionary
(1.1) Terenia
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie lubelskim;
(1.2) geogr. wieś w województwie wielkopolskim, w gminie Rakoniewice;
(1.3) geogr. zob. Terespol Pomorski.
Wiktionary
Terespol – miasto w województwie lubelskim, w powiecie bialskim.
Pod względem historycznym Terespol leży na Polesiu, w dawnej ziemi brzeskiej. Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
IPA: tɛˈrɛspɔl, AS: terespol
Wiktionary
rzecz. terespolanin mos., terespolanka ż.
przym. terespolski
Wiktionary
mieszkaniec Terespola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Terespola
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɛspɔˈlãɲĩn, AS: terespolãńĩn
Wiktionary
rzecz. Terespol mrz.
:: fż. terespolanka ż.
przym. terespolski
Wiktionary
mieszkanka Terespola
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Terespola
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɛspɔˈlãnka, AS: terespolãnka
Wiktionary
rzecz. Terespol mrz.
:: fm. terespolanin mos.
przym. terespolski
Wiktionary
przymiotnik od: Terespol
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Terespol
Wiktionary
(1.1) Pamiętam, kiedy przyjechaliśmy na Pragę, na dworzec Terespolski, jechaliśmy potem przez most Kierbedzia.
(1.1) Jej rozwój nastąpił na początku XX w., co było związane z budową linii kolei terespolskiej.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɛˈspɔlsʲci, AS: terespolsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Terespol mrz., terespolanin mos., terespolanka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
gmina wiejska w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Tereszpol-Kukiełki, Tereszpol-Zaorenda, Tereszpol-Zygmunty
SJP.pl
Tereszyn (nazwa historyczna: Tereczyn) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Konopnica.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto i twierdza w Czechach, w kraju usteckim, nad rzeką Ochrzą;
Wiktionary
Terezin ( Terezín, Theresienstadt) – miasto i twierdza w Czechach, w kraju usteckim, nad rzeką Ochrza, na południowy wschód od Litomierzyc. W 2021 roku miasto liczyło 2852 mieszkańców. W mieście rozwinął się przemysł spożywczy oraz metalowy.
Wikipedia
przym. tereziński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Terezinem, dotyczący Terezina
Wiktionary
rzecz. Terezin mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) hist. mający związek z panowaniem cesarzowej Marii Teresy Habsburg
Wiktionary
rzecz. terezjanka ż., Teresa ż.
Wiktionary
(1.1) teresiański, tereziański
Wiktionary
środowiskowo: osoba odrzucająca tożsamość transkobiet i wykluczająca je w debatach o płci, feminizmie i prawach kobiet
SJP.pl
TE
Wikipedia
feminizm wykluczający osoby transpłciowe
SJP.pl
potocznie: radykalna feministka, która wyklucza osoby transpłciowe
SJP.pl
1. włókna syntetyczne z terylenu;
2. tkanina lub dzianina z tego włókna (często z domieszką wełny albo bawełny)
SJP.pl
płytka grzbietowa segmentu ciała w szkielecie zewnętrznym stawonogów
SJP.pl
dawniej: szalbierstwo, oszukaństwo
SJP.pl
grzbietowa część segmentu ciała stawonogów innego niż głowa
SJP.pl
Tergum (l. mn.: terga) – grzbietowa część poszczególnych segmentów ciała stawonogów z wyjątkiem głowy. Przednia krawędź tergum nazywa się podstawą ("base"), zaś tylna wierzchołkiem ("apex" lub "margin"). Terga tułowiowe u owadów tworzą notum. Najsilniej zesklerotyzowaną część tergum tworzą skleryty zwane płytkami grzbietowymi lub tergitami.
Wikipedia
nieduży pies różnej maści, klasyfikowany pierwotnie jako pies myśliwski, obecnie jako domowy; terrier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. typ psa należącego pierwotnie do grona psów myśliwskich – norowców;
Wiktionary
Terier – typ psa należącego pierwotnie do grona psów myśliwskich – norowców, polujących także na powierzchni (praca w nagance z innymi psami). Wykorzystywane były do polowań na zwierzęta takie jak: borsuki, wydry, lisy czy szczury. Obecnie większość ras terierów nie pełni już funkcji myśliwskich.
Wikipedia
(1.1) Angielskie teriery dały początek wielu rasom terierów na całym świecie.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrʲjɛr, AS: terʹi ̯er
Wiktionary
rzecz. terierek mzw., terierka ż.
przym. terierowy
Wiktionary
(1.1) terrier
Wiktionary
samica teriera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: terier
(1.2) kynol. mały terier
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: terierka
Wiktionary
(1.2) Bożena dostała od męża małego terierka na Dzieciątko.
Wiktionary
rzecz. terier mzw., terierka ż.
przym. terierowy
Wiktionary
samica teriera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kynol. suka teriera
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) D. i B. lp. od: terierek
Wiktionary
(1.1) Zwalili wszystko na terierkę naszej sąsiadki.
Wiktionary
rzecz. terierek mzw.
:: fm. terier mzw.
przym. terierowy
Wiktionary
przymiotnik od: terier
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) kynol. należący do teriera
przymiotnik relacyjny
(2.1) kynol. dotyczący teriera, określający teriera, używany przy terierze
przymiotnik jakościowy
(3.1) kynol. charakterystyczny dla teriera, mający cechy teriera
Wiktionary
rzecz. terier mzw., terierek mzw., terierka ż.
Wiktionary
teriyaki;
1. japońska technika kulinarna polegająca na grillowaniu bądź pieczeniu mięsa lub ryb w specjalnej marynacie;
2. japoński sos na bazie sosu sojowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. salaterka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk asjetka
Wiktionary
przedstawiciel grupy gadów z rzędu terapsydów; gad ssakozębny
SJP.pl
grupa gadów z rzędu terapsydów; gady ssakozębne
SJP.pl
Teriodonty, dawniej nazywane gadami ssakozębnymi (Theriodontia) – grupa owodniowców z rzędu terapsydów z gromady Synapsida.
To bezpośredni przodkowie ssaków, gdyż w ich budowie występuje szereg cech charakterystycznych dla ssaków:
Pojawiły się w permie i wymarły pod koniec triasu a jedynie bardzo nieliczne żyły jeszcze w jurze.
Wikipedia
zwierzęca skamieniałość
SJP.pl
specjalista w dziedzinie teriologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) biol. zoolog zajmujący się ssakami
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) biol. specjalistka w dziedzinie teriologii
Wiktionary
IPA: tɛrʲˈjɔlɔk, AS: terʹi ̯olok
Wiktionary
rzecz. teriologia ż.
przym. teriologiczny
przysł. teriologicznie
Wiktionary
(1.1) mammolog, mastolog
(2.1) mammolog, mastolog
Wiktionary
dział zoologii, nauka o ssakach; mammologia; mastologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. dział zoologii zajmujący się ssakami;
Wiktionary
Teriologia, mammologia, mammalogia, mastologia ( θηριον "thērion" „dzikie zwierzę”, od θηρ "thēr", θηρος "thēros" „zwierzę”; λογος "logos" „słowo, dyskusja”) – dział zoologii zajmujący się ssakami (Mammalia), ich budową, ekologią, systematyką, rozmieszczeniem (zoogeografia), ewolucją i biologią.
Wikipedia
IPA: ˌtɛrʲjɔˈlɔɟja, AS: terʹi ̯oloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. teriolog m.
przym. teriologiczny
Wiktionary
(1.1) mammologia, mastologia, nauka o ssakach
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zool. związany z teriologią, dotyczący teriologii
Wiktionary
IPA: ˌtɛrʲjɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: terʹi ̯oloǵičny
Wiktionary
rzecz. teriologia ż., teriolog m.
Wiktionary
(1.1) mammologiczny, mastologiczny
Wiktionary
[czytaj: terijaki] terijaki;
1. japońska technika kulinarna polegająca na grillowaniu bądź pieczeniu mięsa lub ryb w specjalnej marynacie;
2. japoński sos na bazie sosu sojowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. tradycyjna japońska technika kulinarna polegająca na marynowaniu mięs w specjalnej marynacie tare, składającej się z sosu sojowego, słodkiego sake oraz cukru lub miodu;
Wiktionary
Teriyaki (jap. 照り焼き) – japońska technika kulinarna, zaliczana do kategorii potraw yakimono, polegająca na pieczeniu bądź grillowaniu mięsa lub ryb w specjalnej marynacie zwanej "tare". W samej Japonii najbardziej popularne są różne rodzaje ryb przyrządzonych w ten sposób, zaś na Zachodzie raczej mięsa.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Zobacz też: Terka – uroczysko-dawna miejscowość w województwie warmińsko-mazurskim.
Terka (ukr. Терка) – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Solina. Ma status sołectwa. Leży nad Solinką.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
potocznie: wydający suchy, jednostajnie przerywany dźwięk; zgrzytliwy, przenikliwy, terkocący
SJP.pl
potocznie: wydający suchy, jednostajnie przerywany dźwięk; zgrzytliwy, przenikliwy, terkoczący
SJP.pl
odgłos terkotania, grzechotania, cykotania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. odgłos wytwarzany poprzez jednostajne miarowe uderzanie
(1.2) lekcew. monotonne szybkie mówienie
Wiktionary
(1.1) Między strzały z karabinów miesza się terkot maszynek oraz można odróżnić bardziej głuche strzały z dubeltówek.
(1.1) Przerwała się w połowie ostatnia gama terkotu, szarpnęło coś w środku i młyn stanął.
Wiktionary
rzecz. terkotanie n., terkotka ż., terkotliwość ż.
czas. przeterkotać dk., rozterkotać się dk., terkotać ndk., zaterkotać dk.
przym. terkotliwy
przysł. terkotliwie
Wiktionary
(1.1) warkot, trajkot, turkot
(1.2) trajkot
Wiktionary
element kołowrotka wędkarskiego
SJP.pl
Te
Wikipedia
1. wydający suchy, jednostajnie przerywany dźwięk; terkoczący, terkocący;
2. pejoratywnie: mówiący dużo i szybko; gadatliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wydający terkot, podobny do terkotania
Wiktionary
(1.1) Kiedy naciskał klamkę, napadł go ostry, terkotliwy kaszel.
(1.1) W autobusie siedziała za mną terkotliwa kobieta, która uprzykrzała nam podróż.
Wiktionary
rzecz. terkot mrz., terkotanie n., terkotka ż., terkotliwość ż.
czas. terkotać ndk., zaterkotać dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Terlecki (forma żeńska: Terlecka; liczba mnoga: Terleccy) – polskie, ukraińskie i białoruskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku Polskę zamieszkiwały 3333 osoby o tym nazwisku. Nazwisko to pochodzi od miejscowości Terło w dawnej ziemi przemyskiej województwa ruskiego I Rzeczypospolitej. Dziś Terło znajduje się na Ukrainie, kilka kilometrów od polsko-ukraińskiego przejścia w Krościenku.
Wikipedia
sztywna część siodła
SJP.pl
Terlica – szkielet (stelaż) siodła. W jej skład wchodzą takie części jak: siedzisko, maszynki (zamki puślisk) oraz przedni i tylny łęk (w siodle klasycznym – angielskim) lub ławki, rożek, widelec i tylny łęk (w siodle westernowym). Do budowy terlicy wykorzystuje się dziś głównie tworzywa sztuczne, kiedyś terlice wykonywano z drewna.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Te
Wikipedia
1. w mechanice kwantowej:
a) term atomowy - obserwowany stan atomu odpowiadający rzeczywistym stanom o różnej energii;
b) term molekularny - obserwowany stan cząsteczki odpowiadający jej rzeczywistej energii;
2. w spektroskopii: term widmowy - energia danego poziomu elektronowego wyrażona w kajzerach
SJP.pl
Term (formuła nazwowa) – wyrażenie składające się ze zmiennych oraz symboli funkcyjnych o dowolnej argumentowości (w tym o argumentowości 0, czyli stałych) z pewnego ustalonego zbioru.
W wielu dziedzinach matematyki używa się określenia "term" na oznaczenie napisów (wyrażeń) formalnych, które mogą być traktowane jako "nazwy" na obiekty matematyczne. W większości przypadków znaczenie to można przedstawić jako termy w pewnym języku pierwszego rzędu, opisane poniżej.
Wikipedia
1. grzejnik gazowy lub elektryczny do wody, używany przede wszystkim w gospodarstwach domowych;
2. źródło wód termalnych lub odwiert, z którego takie wody wypływają; cieplica, gorące źródło
SJP.pl
materiał termoizolacyjny, który otrzymuje się w wyniku wypalania mieszaniny ziemi okrzemkowej, krzemionki, szamotu i materiałów spalających się podczas wypalania
SJP.pl
Termalit – wyroby termalitowe produkowane z ziemi okrzemkowej, należą do ceramiki ogniotrwałej. Najczęściej były formowane w kształtki o wymiarach cegły i używane do wykonywania izolacji pieców i kotłów.
Wikipedia
magnetycznie miękki stop niklu, miedzi i żelaza, specjalny materiał o wysokiej przewodności cieplnej, używany w systemach zarządzania ciepłem
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) dawniej: awantura, kłopot, ceregiela
SJP.pl
Termedia – wydawnictwo medyczne zajmujące się publikacją czasopism i książek o charakterze naukowym i edukacyjno-poglądowym dla środowiska medycznego. Organizuje również zjazdy, kongresy i konferencje.
Wikipedia
elektroniczny instrument muzyczny skonstruowany w 1920 roku przez Lwa Termena; eterofon, theremin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Termezem, dotyczący Termezu
Wiktionary
rzecz. Termez mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowo-wschodniej części Uzbekistanu, port na prawym brzegu Amu-darii;
Wiktionary
Termez (uzb. "Termiz") – miasto w południowo-wschodniej części Uzbekistanu, port na prawym brzegu Amu-darii, ośrodek administracyjny wilajetu surchandaryjskiego. W 2016 roku liczyło ok. 135,7 tys. mieszkańców.
Ośrodek przemysłu spożywczego, materiałów budowlanych, oczyszczalnie bawełny; najwyższe w Uzbekistanie temperatury letnie (maksymalnie do 50 °C); muzeum; ruiny zamku Kyrk Kyz (IX wiek), mauzolea: Hakim at-Tirmizi (IX-XV wiek) i Sułtan Saadat (XI-XVII wiek).
Wikipedia
przym. termeski
Wiktionary
jednostka ciepła równa jednej megakalorii
SJP.pl
Termia (gr. "Θέρμεια", tur. "Doğanköy") – wieś na Cyprze, w dystrykcie Kirenia. Obecnie znajduje się w granicach Cypru Północnego.
Wikipedia
dotyczący ciepła; cieplny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający związek z ciepłem, dotyczący ciepła
Wiktionary
(1.1) Żółta odmiana rombowa powstaje jako produkt termicznego rozkładu azotanu lub węglanu ołowiu w temp. 300–350 °C.
(1.1) Nabłonek pełni funkcję ochronną, zapobiegając mechanicznym i termicznym uszkodzeniom tkanek leżących głębiej.
Wiktionary
rzecz. terma ż., termakadam mrz., termia ż., termidor mrz., termika ż., termos mrz.
przym. termalny
Wiktionary
(1.1) cieplny
Wiktionary
jedenasty miesiąc francuskiego kalendarza republikańskiego; thermidor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. thermidor.
Wiktionary
rzecz. termidorianin m.
przym. termidoriański, termiczny
Wiktionary
w okresie Wielkiej Rewolucji Francuskiej: członek grupy posłów Konwentu, która w lipcu 1794 roku obaliła dyktaturę jakobinów i sprawowała władzę do chwili utworzenia dyrektoriatu
SJP.pl
specjalista w zakresie izolacji termicznej
SJP.pl
1. pionowe prądy powietrza powstałe na skutek nierównomiernego nagrzania się Ziemi promieniami słonecznymi
2. nauka zajmująca się zagadnieniami wytwarzania, gromadzenia i przesyłania ciepła
SJP.pl
1. okres, czas, w którym dana czynność powinna być wykonana;
2. wyraz albo połączenie wyrazowe o ustalonym znaczeniu naukowym lub technicznym; nazwa naukowa;
3. nauka rzemiosła u majstra;
4. dawniej: posiedzenie sądu, rozprawa sądowa; rok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyrażenie lub wyraz o specyficznym znaczeniu
(1.2) czas przeznaczony na wykonanie czegoś
(1.3) określony moment zdarzenia
(1.4) hist. nauka rzemiosła
(1.5) stpol. w lm. terminy tarapaty, niebezpieczeństwa wojenne
Wiktionary
Termin – element słownictwa charakterystyczny dla określonej dziedziny wiedzy lub działalności ludzkiej, używany w odniesieniu do obiektów i pojęć właściwych dla tego obszaru w sposób – w założeniu – ścisły, precyzyjny i jednoznaczny. Zbiór terminów właściwych dla pewnego obszaru działalności tworzy jego terminologię.
Wikipedia
(1.1) Słownik zawiera dużo terminów związanych z biologią.
(1.2) Jutro mija termin oddania pracy.
(1.3) Termin wyjazdu przesuwamy na następną sobotę.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrmʲĩn, AS: termʹĩn
Wiktionary
(1.2) przym. przeterminowany, terminowy, terminalny
:: rzecz. terminowość ż., terminarz m.
(1.4) czas. terminować
Wiktionary
1. w biologii: ostatni etap translacji (biosyntezy białka w komórce);
2. w medycynie: aborcja dokonana z powodu ciężkich wad wrodzonych płodu
SJP.pl
Terminacja – końcowy etap translacji, podczas którego działają sygnały terminacyjne, wskazujące koniec sekwencji aminokwasowej. Istnieją trzy kodony „stop”, które nie mają odpowiadających sobie cząsteczek tRNA: UGA, UAA i UAG. Kiedy rybosom osiągnie taki kodon, zatrzymuje się, kończąc ten etap biosyntezy białka. Czynniki uwalniające powodują uwolnienie syntetyzowanego łańcucha polipeptydowego z rybosomu oraz dysocjację podjednostek rybosomu.
Wikipedia
1. duży budynek, w którym ludzie oczekują na samolot, statek lub autobus
2. budynek, w którym ładuje się towary przeznaczone do transportu
3. prosty komputer, który wszystkie programy uruchamia z serwera, z którym jest połączony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. urządzenie do zdalnego sterowania komputerem;
(1.2) inform. program komputerowy, umożliwiający zdalne korzystanie z innego komputera
(1.3) lotn. mar. kolej. część lotniska, portu itp., gdzie samoloty, statki, autobusy itp. zaczynają lub kończą podróż
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛrˈmʲĩnal, AS: termʹĩnal
Wiktionary
przym. terminalowy
Wiktionary
(1.1) końcówka, dalekopis, klient
(1.2) klient
Wiktionary
zmierzanie, przesuwanie ku końcowi; zakańczanie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przedśmiertnie, agonalnie
Wiktionary
rzecz. terminator mos./mrz., terminalność ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest terminalne; cecha tych, którzy są terminalni
Wiktionary
przym. terminalny
przysł. terminalnie
Wiktionary
w medycynie: związany z ostatnim etapem choroby, poprzedzającym śmierć pacjenta; przedśmiertny, agonalny
SJP.pl
→ terminal
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z terminalem, dotyczący terminalu
Wiktionary
rzecz. terminal mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czyjś rozkład zajęć, terminów
(1.2) kalendarz w formie książki z rubrykami do planowanieanowania czasu
Wiktionary
IPA: tɛrˈmʲĩnaʃ, AS: termʹĩnaš
Wiktionary
rzecz. termin m.
:: zdrobn. terminarzyk m.
czas. terminować
przym. terminowy
przysł. terminowo
Wiktionary
zdrobnienie od: terminarz
SJP.pl
przestarzałe: uczeń odbywający naukę pod kierunkiem majstra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczeń pobierający nauki rzemiosła pod okiem mistrza
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) astr. linia pomiędzy oświetloną (dzienną) a nieoświetloną (nocną) stroną ciała niebieskiego (zwykle planetaanety lub księżyca);
(2.2) elektron. inform. element w sieciach komputerowych opartych na kablu koncentrycznym służący do zakończenia linii;
(2.3) biol. odcinek genu, na którym kończy się proces transkrypcji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌtɛrmʲĩˈnatɔr, AS: termʹĩnator
Wiktionary
rzecz. termin m., terminarz m., terminowanie n.
czas. terminować ndk.
przym. terminatorski, terminalny, terminowy, terminarzowy
przysł. terminowo, terminalnie
Wiktionary
1. uczennica odbywająca naukę pod kierunkiem majstra;
2. potocznie: terminowanie, termin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący terminatora
Wiktionary
rzecz. terminator mos./mrz.
Wiktionary
zajęcie terminatora - ucznia odbywającego naukę rzemiosła pod kierunkiem majstra
SJP.pl
dawniej: brudnopis, brulion
SJP.pl
Terminolog – specjalista w dziedzinie zarządzania terminologią, czyli tworzenia uporządkowanego zasobu terminów (słów oraz zwrotów) używanych w danej dziedzinie działalności lub organizacji. Praca terminologiczna obejmuje najczęściej, choć nie zawsze, dopasowanie zasobu terminologicznego w jednym języku do analogicznego zasobu w innym lub innych językach.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zbiór słów z danej dziedziny, np. nauki, sztuki, wojskowości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) We współczesnej terminologii naukowej nie używa się określenia „debil” w stosunku do osoby niepełnosprawnej intelektualnie.
(1.1) Najczęściej jako eskortowce określa się w polskiej terminologii okręty brytyjskiej klasy slupów.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrmʲĩnɔˈlɔɟja, AS: termʹĩnoloǵi ̯a
Wiktionary
przym. terminologiczny
przysł. terminologicznie
Wiktionary
(1.1) mianownictwo
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący terminologii
Wiktionary
(1.1) Brak korelacji terminologicznej pozbawia badaczy możności skontrolowania wniosków, uznających słowiańskość tego lub innego ludu, wymienionego przez Herodota. Ta okoliczność sprawia, że wszystkie wnioski o Słowianach, oparte na relacjach tego historyka greckiego noszą ze swej natury charakter hipotetyczny (…).
Wiktionary
rzecz. terminologia ż.
przysł. terminologicznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzad. ustanawianie terminów
Wiktionary
rzecz. terminotwórca m., terminotwórczość ż.
przym. terminotwórczy
przysł. terminotwórczo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczenie się zawodu przez czeladnika u majstra
(1.2) zdobywanie doświadczenia w jakiejś dziedzinie
Wiktionary
czas. terminować ndk.
rzecz. terminator mrz./mos.
Wiktionary
1. uczyć się zawodu u majstra;
2. zdobywać doświadczenie w jakimś zawodzie
SJP.pl
czasownik
(1.1) uczyć się zawodu pod okiem fachowca
Wiktionary
rzecz. terminarz mrz., terminator mos./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest terminowe; cecha tych, którzy są terminowi
Wiktionary
przym. terminowy
przysł. terminowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odbywający się w wyznaczonym terminie
(1.2) pilnujący danego terminu, wykonujący coś na czas
(1.3) wymagający pilnego wykonania
Wiktionary
rzecz. terminator mos./mrz., terminarz mrz., termin mrz., terminowość ż.
przym. bezterminowy, długoterminowy, krótkoterminowy, średnioterminowy
przysł. terminowo
Wiktionary
(1.2) punktualny
Wiktionary
rodzaj bardzo twardego szkła laboratoryjnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektron. typ opornika, w którym opór zmienia się w znaczący sposób wraz ze zmianą temperatury, a znajomość tej zależności pozwala na użycie go jako czujnika temperatury;
Wiktionary
Termistor – rezystor półprzewodnikowy o rezystancji silnie zależnej od temperatury, tzn. w dużo większym stopniu niż w przypadku standardowych oporników. Najczęściej półprzewodnikowy lub metalowy. Wykonuje się je z tlenków: manganu, niklu, kobaltu, miedzi, glinu, wanadu i litu. Od rodzaju i proporcji użytych tlenków zależą właściwości termistora.
Wikipedia
IPA: tɛrˈmʲistɔr, AS: termʹistor
Wiktionary
przym. termistorowy
Wiktionary
robak drzewny, owad podobny do mrówki, żyjący w krajach tropikalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. owad społeczny krajów tropikalnych;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) techn. mieszanina glinu z tlenkami metali stosowana w pirotechnice i spawalnictwie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na szczęście co kilkadziesiąt kroków wznosiły się kopce termitów, wysokie niekiedy na kilkanaście stóp.
(2.1) Niektórzy uważają, że rząd USA użył termitu do przeprowadzenia kontrolowanego wyburzenia World Trade Center 11 września 2001 r. w celu upozorowania ataku terrorystycznego.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrmʲit, AS: termʹit
Wiktionary
rzecz. termitiera ż.
przym. termici, termitowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. gniazdo termitów mające kształt wysokiej kolumny, gniazda na drzewie lub w formie kanałów w drzewie i ziemi
Wiktionary
Termitiera – gniazdo zbudowane i zamieszkiwane przez termity.
Wikipedia
rzecz. termit m.
Wiktionary
robak drzewny, owad podobny do mrówki, żyjący w krajach tropikalnych
SJP.pl
Termity (Isoptera, Termitoidae) – infrarząd (lub alternatywnie epirodzina) owadów społecznych z rzędu karaczanów.
Nazwa Isoptera jest połączeniem gr. "iso"- czyli równy, i -"ptera", czyli skrzydła – co oznacza równoskrzydłe owady dorosłe (w przeciwieństwie do mrówek, których formy uskrzydlone mają przednią parę skrzydeł większą od drugiej pary skrzydeł). Przechodzą przeobrażenie niezupełne. Termity mają aparat gębowy gryzący. Typowa wielkość termita waha się od 4 do 11 mm długości.
Wikipedia
obróbka cieplna surowego mleka częściowo niszcząca bakterie (ogrzewanie 15–30 sekund w temperaturze 57–68°C)
SJP.pl
Termizacja – ogrzewanie mleka surowego co najmniej przez 15 sekund w temperaturze od 57 do 68 °C, w którego wyniku występuje dodatnia reakcja na obecność fosfatazy.
Wikipedia
poddawać surowe mleko obróbce cieplnej częściowo niszczącej bakterie (15–30 sekund w temperaturze 57–68°C)
SJP.pl
poddawać surowe mleko obróbce cieplnej częściowo niszczącej bakterie (15–30 sekund w temperaturze 57–68°C)
SJP.pl
przedrostek
(1.1) …tworzący pierwszy człon wyrazów związanych z ciepłem lub temperaturą
Wiktionary
IPA: ˈtɛrmɔ, AS: termo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. chirurgiczne niszczenie tkanek przez podwyższenie ich temperatury i wywołanie w nich martwicy;
Wiktionary
Termoablacja, ablacja termiczna – metoda leczenia chirurgicznego polegająca na wprowadzaniu pod kontrolą ultrasonograficzną lub tomograficzną do centrum guza nowotworowego elektrody w kształcie igły, generującej prąd przemienny o wysokiej częstotliwości (300–500 kHz), który przepływa przez tkanki.
Wikipedia
(1.1) Wiele ośrodków na świecie pracuje nad zastosowaniem wysokiej temperatury w niszczeniu guzów nowotworowych, czyli termoablacją przerzutów w wątrobie, nerkach i innych narządach.
Wiktionary
1. o tkaninach, odzieży: mający właściwość utrzymywania optymalnej temperatury ciała;
2. zmieniający właściwości pod wpływem temperatury, reagujący na ciepło
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odzież. o tkaninach, odzieży itp.: mający właściwość utrzymywania optymalnej temperatury i wilgotności ludzkiego ciała
(1.2) taki, którego składniki uaktywniają się w wyniku ogrzania
Wiktionary
(1.1) Każda koszulka termoaktywna jest odzieżą termiczną, ale nie każde ubranie termiczne jest jednocześnie termoaktywne.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) fiz. związany z powstawaniem i rozchodzeniem się fal akustycznych wywoływanych miejscowymi zmianami temperatury w ośrodku materialnym albo badaniem tych fal
Wiktionary
(1.1) Stos to podstawowy element urządzenia termoakustycznego, w którym transportowane jest ciepło z jednego do drugiego krańca.
Wiktionary
rzecz. termoakustyka ż.
Wiktionary
dziedzina fizyki zajmująca się wzajemnym wpływem fal akustycznych i przepływu ciepła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. nauka badająca powstawanie i rozchodzenie się fal akustycznych wywoływanych miejscowymi zmianami temperatury w ośrodku materialnym;
Wiktionary
Termoakustyka – dział fizyki badający wzajemny wpływ fal akustycznych i przepływu ciepła.
Wikipedia
(1.1) Termoakustyka oferuje obecnie wiele możliwości opracowania innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie konwersji energii.
Wiktionary
przym. termoakustyczny
Wiktionary
Termoanemometr – rodzaj przyrządu pomiarowego, który służy do pomiaru prędkości przepływu powietrza. Nagrzewany prądem czujnik jest chłodzony określonym strumieniem powietrza, co powoduje zmianę proporcji natężenia prądu oraz oporności włókna.
Termoanemometr jest zwykle stosowany w laboratoriach aerodynamicznych do prowadzenia różnorodnych badań związanych z aerodynamiką.
Wikipedia
areometr połączony z termometrem
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. urządzenie, wewnątrz którego mogą być odtwarzane różne temperatury i ciśnienia, używane m.in. do symulowania warunków panujących w powietrzu
Wiktionary
(1.1) Z tego powodu w badaniach, mimo zastosowania termobarokomory, sterowanie ciśnieniem dostarczanym do przetworników odbywało się z zewnętrznego kalibratora.
Wiktionary
przyrząd służący do wyznaczania wysokości punktu nad poziomem morza za pomocą pomiaru temperatury wrzenia wody w tym punkcie; hipsotermometr
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wojsk. działający poprzez wysoką temperaturę oraz ekstremalnie wysokie, a następnie niskie ciśnienie
Wiktionary
bielizna pomagająca utrzymać odpowiednią temperaturę ciała i odprowadzać wilgoć
SJP.pl
element będący połączeniem dwóch metali o różnych współczynnikach rozszerzalności termicznej, stosowany np. w kierunkowskazach samochodowych
SJP.pl
Te
Wikipedia
Termochemia – dział termodynamiki chemicznej zajmujący się efektami energetycznymi (cieplnymi) reakcji chemicznych i przemian fazowych, ich zależnością od warunków fizycznych oraz wymianą energii pomiędzy układem i otoczeniem.
Wikipedia
reagujący w sposób widoczny na zmiany temperatury
SJP.pl
struktura wrażliwa na ciepło, neuron występujący w podwzgórzu
SJP.pl
drewno poddane obróbce termicznej, bardziej odporne na wilgoć i szkodniki
SJP.pl
przepływ materii spowodowany nierównomiernym rozkładem temperatury; termotransport, efekt Soreta
SJP.pl
Termodyfuzja, dyfuzja termiczna, zjawisko Soreta, efekt Soreta, termoforeza, termomigracja, termotransport – proces termomechaniczny wywołany różnicą temperatur w ośrodku. Polega na przemieszczaniu się cząstek w mieszaninie lub roztworze (czyli dyfuzji) zgodnie z gradientem temperatur, co prowadzi do powstania określonego dla danych warunków gradientu stężeń.
Wikipedia
rozcieńczeniowa metoda pomiaru przepływu krwi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. związany z termodynamiką
Wiktionary
(1.1) Przejście z jednego stanu termodynamicznego do drugiego nazywane jest przemianą termodynamiczną.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrmɔdɨ̃nãˈmʲit͡ʃnɨ, AS: termodỹnãmʹičny
Wiktionary
zob. termodynamika.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. nauka zajmująca się badaniem efektów energetycznych przemian fizycznych i chemicznych;
Wiktionary
Termodynamika – dział fizyki zajmujący się badaniem energetycznych efektów wszelkich przemian fizycznych i chemicznych, które wpływają na zmiany energii wewnętrznej analizowanych układów. Termodynamika bada przede wszystkim przemiany cieplne, lecz także efekty energetyczne reakcji chemicznych, przemian z udziałem jonów, przemiany fazowe, a nawet przemiany jądrowe i energii elektrycznej.
Wikipedia
(1.1) Termodynamika to mój ulubiony dział fizyki.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrmɔdɨ̃ˈnãmʲika, AS: termodỹnãmʹika
Wiktionary
rzecz. termodynamik m.
przym. termodynamiczny
przysł. termodynamicznie
Wiktionary
rodzaj elastomeru wytworzonego metodami termoplastycznymi; elastomer plastyczny
SJP.pl
zmieniający swoją twardość i elastyczność pod wpływem temperatury
SJP.pl
elektret otrzymany przez ogrzewanie dielektryka do temperatury bliskiej jego temperatury topnienia, a następnie oziębianie go w polu elektrycznym do temperatury pokojowej
SJP.pl
Termoelektroliza – rodzaj elektrolizy, w której elektrolitem nie jest roztwór związku chemicznego zdolnego do dysocjacji elektrolitycznej, lecz związek w postaci czystej, ale stopionej w wysokiej temperaturze.
Termolektroliza jest stosowana m.in. do otrzymywania niektórych metali np. glinu, potasu, wapnia, magnezu, sodu ze stopionych soli lub wodorotlenków tych metali.
Wikipedia
Termoelektrolizer – urządzenie elektrotermiczne elektrodowe służące do produkcji aluminium oraz metali alkalicznych takich jak: sód, potas, wapń. W urządzeniach tych wydzielanie ciepła następuje w elektrolicie pod wpływem przepływającego w nim prądu. Termoelektrolizery zasilane są prądem stałym o napięciu kilku woltów, dlatego wanny te łączy się szeregowo po kilkadziesiąt, a nawet sto lub więcej.
Wikipedia
potocznie: materiał termoelektryczny
SJP.pl
obwód elektryczny, w którym siła elektromotoryczna powstaje przy występowaniu różnicy temperatur; termoogniwo; termopara
SJP.pl
emisja jonów lub elektronów pod wpływem ogrzania ciała do wysokiej temperatury
SJP.pl
organizm ciepłolubny, potrzebujący do życia podwyższonych temperatur
SJP.pl
Termofil, organizm ciepłolubny, organizm termofilny (z gr. "thermós" – ciepły, "philéō" – lubię) – ekstremofilny organizm żyjący w środowiskach o stosunkowo wysokich temperaturach. Kryterium temperatury granicznej jest różnie określane przez poszczególnych autorów. W najszerszym znaczeniu organizmami termofilnymi nazywane są gatunki wymagające do życia temperatur powyżej 20 °C.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) ciepłolubny
Wiktionary
gumowy worek napełniany gorącą wodą, służący do miejscowego ogrzewania ciała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gumowy worek, służący do miejscowego ogrzewania lub ochładzania ciała;
(1.2) fiz. przyrząd do pomiaru m.in. ciepła właściwego cieczy
Wiktionary
Termofor – worek napełniany gorącą wodą, który służy do miejscowego nagrzewania ciała. Nazwa powstała z połączenia "termo-" + gr. "phorós" = niosący od "phoreín" = nieść.
Wikipedia
(1.1) Boli cię brzuch? Przyłóż sobie termofor, to powinno pomóc.
Wiktionary
IPA: tɛrˈmɔfɔr, AS: termofor
Wiktionary
formować wyroby z płaskich folii lub płyt podgrzanych do temperatury bliskiej temperatury mięknienia
SJP.pl
formować wyroby z płaskich folii lub płyt podgrzanych do temperatury bliskiej temperatury mięknienia
SJP.pl
proces wytwarzania energii termicznej w celu utrzymania stałej temperatury ciała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. zespół procesów fizjologicznych i metabolicznych oraz reakcji behawioralnych, których efektem jest wytworzenie ciepła w organizmie;
Wiktionary
Termogeneza – w fizjologii jest to zespół procesów fizjologicznych i metabolicznych (oksydacyjnych lub katabolicznych) oraz reakcji behawioralnych, których celem jest wytworzenie ciepła dla utrzymania stałej temperatury ciała. Jest charakterystyczna dla zwierząt stałocieplnych.
Wikipedia
1. urządzenie wykonujące obraz rozkładu temperatur na powierzchni jakiegoś obiektu;
2. termometr do samoczynnego zapisu zmian temperatury
SJP.pl
Termograf – przyrząd mierzący temperaturę i rejestrujący jej przebieg w funkcji czasu.
Elementem reagującym na zmiany temperatury jest najczęściej czujnik deformacyjny, zmieniający swój kształt w funkcji zmian temperatury (np. rożek manometryczny wypełniony cieczą rozszerzalną lub element bimetaliczny).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. metoda diagnostyczna wykorzystująca podczerwień do wykrywania chorób
Wiktionary
Termografia – proces obrazowania w paśmie średniej podczerwieni (o długości fali od 9 do 14 μm). Pozwala on na rejestrację promieniowania cieplnego emitowanego przez ciała fizyczne w przedziale temperatur spotykanych w warunkach codziennych, bez konieczności oświetlania ich zewnętrznym źródłem światła, a w niektórych rozwiązaniach na dokładny pomiar temperatury tych obiektów.
Wikipedia
IPA: ˌtɛrmɔˈɡrafʲja, AS: termografʹi ̯a
Wiktionary
Termogram – zapis obrazu cieplnego. Termogram może zostać sporządzony w postaci fotografii z aparatu fotograficznego, zapisu na taśmie wideo lub pliku na dowolnym nośniku pamięci cyfrowej. Barwy widoczne na obrazie termogramu są umownie przypisane do poszczególnych wartości temperatur. Obraz termogramu może też zawierać izotermy. Termogram może mieć też formę krzywej w funkcji czasu wydrukowanej na papierze przez termograf.
Wikipedia
metoda analizy termicznej
SJP.pl
przyrząd do określania głębokości mórz metodą termiczną
SJP.pl
urządzenie samopiszące, służące do rejestrowania zmian temperatury i stanu wilgotności powietrza
SJP.pl
urządzenie posiadające funkcje termometru i higrometru
SJP.pl
przyrząd do pomiaru ciśnienia powietrza za pomocą pomiaru temperatury wrzenia wody
SJP.pl
materiał izolacyjny o małej przewodności cieplnej, chroniący ciało przed wymianą energii z otoczeniem
SJP.pl
dotyczący termoizolacji
SJP.pl
substancja, materiał lub produkt o małej przewodności cieplnej; izolator termiczny
SJP.pl
oddzielać (oddzielić) materiałem chroniącym przed przepuszczaniem ciepła
SJP.pl
krzywa wykreślana w celu przedstawienia przebiegu temperatury gleby w funkcji czasu i głębokości
SJP.pl
Termoizopleta – graficzna forma ilustracji zmian w temperaturze rocznej gleby na różnej głębokości. Charakterystyka zmian powinna zawierać wartości ekstremalne lub absolutne.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) fiz. dotyczący łączenia lekkich jąder atomów w cięższe pod wpływem wysokich temperatur
Wiktionary
(1.1) Aby nastąpiła termojądrowa fuzja, plazmaazmę jąder wodorowych należy rozgrzać do temperatury 100 mln stopni.
Wiktionary
katoda o emisji termoelektronowej; katoda żarzona
SJP.pl
Termokatoda – katoda wysyłająca elektrony pod wpływem temperatury. Termokatoda podłączana jest do ujemnego bieguna napięcia zasilającego i stanowi ważny element wielu lamp elektronowych.
Wikipedia
środkowa warstwa wód słodkich i słonych, charakteryzująca się dużym spadkiem temperatury
SJP.pl
Termoklina (metalimnion, warstwa skoku termicznego) – w stratyfikowanych zbiornikach wodnych warstwa wody, w której następuje szybka zmiana temperatury wraz ze wzrostem głębokości. Powyżej i poniżej termokliny zmiany temperatury są mniej zauważalne.
Według różnych definicji może oznaczać warstwę, w której następuje zmiana temperatury co najmniej 1 °C na metr lub względnie najszybsza zmiana temperatury. []
Wikipedia
Termokras, kras termiczny, geliwytopiska – formy terenu podobne do krasowych, powstałe w obszarach wiecznej zmarzliny wskutek wytapiania lodu.
Termokras występuje na obszarach wiecznej zmarzliny, m.in. Syberii, Alaski i północnej Kanady.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rurka termokurczliwa
Wiktionary
zdolność, właściwość kurczenia się w czasie obróbki cieplnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rodzaj jedwabnej tkaniny
Wiktionary
(1.1) Miałem kawał termolamy, obiłem nią trumnę i ozdobiłem czerkieskimi srebrnymi galonami, których Grigori Aleksandrowicz nakupił dla Beli.
(1.1) Panią zastałem na werandzie. Siedziała ustrojona w prześliczny szlafroczek z perskiej termolamy (…)
Wiktionary
metoda likwidowania bólu bez trwałego uszkodzenia tkanki nerwowej; polega na wyłączaniu wysokiej częstotliwości prądem struktur nerwowych przewodzących ból
SJP.pl
Termolezja (ang. radio frequency thermolesion, RF-thermolesion) – metoda zwalczania bólu przewlekłego, polegająca na zastosowaniu prądu o częstotliwości fal radiowych (300–500 kHz).
Istotą zabiegu jest uszkodzenie struktur nerwowych poprzez kontrolowane działanie temperatury, którą uzyskuje się dzięki rozchodzącym się w tkankach falom radiowym o określonej długości, które są generowane przez generatory fal wysokiej częstotliwości.
Wikipedia
zwykle w liczbie mnogiej: wałki do nawijania włosów, które przed użyciem nagrzewa się w specjalnym podgrzewaczu
SJP.pl
wykrywanie obiektów i określanie ich położenia w przestrzeni przy użyciu emitowanego lub odbijanego przez nie elektromagnetycznego promieniowania cieplnego; infralokacja
SJP.pl
Termoluminescencja – luminescencja substancji wywołana ogrzewaniem substancji, która wcześniej została pobudzona przez światło lub promieniowanie przenikliwe. Zjawisko to występuje w fosforach krystalicznych, fluorycie), szkłach, monokryształach tlenkowych.
Wikipedia
dotyczący termoluminescencji
SJP.pl
przyrząd do mierzenia temperatury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przyrząd do pomiaru temperatury;
Wiktionary
Termometr – przyrząd do pomiaru temperatury metodą pośrednią, na podstawie zmiany pod wpływem temperatury właściwości termometrycznej ciała termometrycznego. Zakres mierzonych temperatur i zastosowań termometru w znacznym stopniu zależy od ciała termometrycznego i właściwości termometrycznej. Termometr może służyć do pomiaru dowolnej temperatury w określonym zakresie lub wskazywania tylko wybranych wartości temperatury (wskaźniki temperatury)
Wikipedia
(1.1) Mieścił się w niej sok pokrzywy, rozgniecione pająki i stonogi, miałko potłuczone szkło oraz wydobyte ze stłuczonego termometru żywe srebro (rtęć).
Wiktionary
IPA: tɛrˈmɔ̃mɛtr̥, AS: termõmetr̦
Wiktionary
rzecz. termometria ż.
przym. termometryczny
Wiktionary
(1.1) ciepłomierz
Wiktionary
Termometria – gałąź fizyki, która zajmuje się pomiarami temperatur oraz konstrukcją przyrządów do pomiarów temperatur (termometr) i ich wykorzystywania w nauce oraz technice.
Wikipedia
[czytaj: termomodeLAŻ] z francuskiego: rodzaj zabiegu kosmetycznego, maseczka uwalniająca ciepło
SJP.pl
modernizacja mająca na celu zmniejszenie zapotrzebowania na energię cieplną w budynku; termorenowacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. bud. przedsięwzięcie mające na celu zmniejszenie zapotrzebowania budynku na energię cieplną
Wiktionary
Termomodernizacja – przedsięwzięcie mające na celu zmniejszenie zapotrzebowania i zużycia energii cieplnej w danym obiekcie budowlanym.
Wikipedia
(1.1) Termomodernizacja to wprowadzenie w domu takich zmian, które zminimalizują utratę ciepła.
Wiktionary
przym. termomodernizacyjny
Wiktionary
prowadzić prace zmniejszające straty ciepła w budynku
SJP.pl
kuchenka o jednej fajerce
SJP.pl
Te
Wikipedia
równomierna cyrkulacja ciepłego powietrza w piekarniku
SJP.pl
odporny na działanie bardzo wysokich temperatur
SJP.pl
odzież utrzymująca optymalną temperaturę ciała
SJP.pl
obwód elektryczny, w którym siła elektromotoryczna powstaje przy występowaniu różnicy temperatur; termoelement; termopara
SJP.pl
opakowanie spożywcze utrzymujące odpowiednią temperaturę pożywienia
SJP.pl
materiał złożony z dwóch płyt szkła płaskiego okiennego, sklejonych ze sobą dokładnie na krawędziach z pozostawieniem odstępu około 6 mm, który zapewniają paski szkła włożone między te płyty; szkło szczelinowe, szkło hermetyczne
SJP.pl
czujnik temperatury wykorzystujący zjawisko termoelektryczne; termoelement; termoogniwo
SJP.pl
Termopara, termoogniwo, termoelement, ogniwo termoelektryczne – element obwodu elektrycznego składający się z dwóch różnych przewodników, wykorzystujący zjawisko Seebecka, zachodzące na ich styku. Termopara jest wykorzystywana jako czujnik temperatury, rzadziej jako źródło zasilania o bardzo niskim napięciu i relatywnie wysokim prądzie.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. warstwa atmosfery Ziemi oddzielająca termosferę od egzosfery;
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: ˌtɛrmɔˈpawza, AS: termopau̯za
Wiktionary
przenośnie: symbol poświęcenia życia w imię honoru narodowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. strategiczne, wąskie przejście między pasmem górskim Oita a wodami Zatoki Malijskiej, prowadzące z Tesalii do Grecji środkowej w pobliżu miejscowości Lamia w Grecji;
(1.2) przen. hist. nazwa nadawana szczególnie heroicznym i krwawym walkom, na podobieństwo bitwy pod Termopilami (1.1) stoczonej w 480 r. p.n.e. między Grekami a Persami;
Wiktionary
Termopile ( Θερμοπύλες, Θερμοπύλαι, "thermos" – gorący, "pylai" – wrota) – zwężenie równiny nadmorskiej, wąskie przejście (potocznie "przesmyk") między górami a morzem w pobliżu miasta Lamia w Grecji, między Zatoką Maliakos a górą Oiti, prowadzące z Tesalii do Grecji Środkowej. Miejsce zawdzięcza nazwę silnemu źródłu dającemu początek strumieniowi o temperaturze wód 40 °C.
Wikipedia
(1.1) Wobec zagrożenia ze strony Persów, 300 doskonale wyszkolonych Spartan pod wodzą króla Leonidasa stacza bój w wąwozie Termopile z ponadstutysięczną armią Kserksesa.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrmɔˈpʲilɛ, AS: termopʹile
Wiktionary
przym. termopilski
Wiktionary
przymiotnik od: Termopile (wąwóz w Grecji)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Termopilami, dotyczący Termopil
Wiktionary
(1.1) Po klęsce zadanej Hellenom przez Persów w wąwozie termopilskim, do króla Kserksesa przybyło kilku greckich dezerterów.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrmɔˈpʲilsʲci, AS: termopʹilsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Termopile nmos.
Wiktionary
tworzywo sztuczne, które po ostudzeniu twardnieje i zachowuje kształt nadany mu w czasie ogrzewania; plastomer, termoplastik, termoplastyk, tworzywo termoplastyczne
SJP.pl
tworzywo sztuczne, które po ostudzeniu twardnieje i zachowuje kształt nadany mu w czasie ogrzewania; plastomer, termoplast, termoplastyk, tworzywo termoplastyczne
SJP.pl
dający się kształtować pod wpływem ogrzewania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. o tworzywie sztucznym dającym się przetwarzać, kształtować dowolną liczbę razy pod wpływem ogrzewania, bez ulegania rozkładowi chemicznemu
Wiktionary
rzecz. termoplastyczność ż.
Wiktionary
tworzywo sztuczne, które po ostudzeniu twardnieje i zachowuje kształt nadany mu w czasie ogrzewania; plastomer, termoplastik, termoplast, tworzywo termoplastyczne
SJP.pl
pojemnik termoizolacyjny
SJP.pl
naturalny kauczuk cyklizowany
SJP.pl
dobrze przewodzący ciepło
SJP.pl
przyklejający się pod wpływem wysokiej temperatury
SJP.pl
technika leczenia za pomocą przyżegań; moksoterapia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. sposób leczenia, wywodzący się z medycyny chińskiej, polegający na drażnieniu wybranych punktów ciała wysoką temperaturą za pomocą żarzących się suszonych ziół;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) Termopunktura jest od wieków stosowana na Dalekim Wschodzie, a obecnie także w Europie czy Ameryce, choć badania naukowe nie potwierdzają jej skuteczności.
(1.1) Można powiedzieć, że stawianie baniek to polski odpowiednik termopunktury.
Wiktionary
typ receptora rejestrującego zmiany temperatury powierzchni skóry oraz środowiska wewnętrznego organizmu
SJP.pl
Termoreceptor – receptor odbierający ze informacje o zmianach temperatury krwi (termodetektory) lub skóry (np. ciałka Kraussego, ciałka Ruffiniego) i przekazujący je do ośrodka termoregulacji w podwzgórzu celem dostosowania temperatury ciała do temperatury środowiska (termoregulacja).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. regulacja temperatury w organizmie żywym;
(1.2) techn. utrzymywanie pożądanej temperatury
Wiktionary
Termoregulacja – zdolność do utrzymania temperatury ciała w zakresie optymalnym dla organizmu. Najczęściej ten mechanizm występuje u ptaków i ssaków.
Wikipedia
(1.1) Dużą część czasu, nawet 8 godzin na dobę, w porze deszczowej, ciepłej i wilgotnej, kiedy to termoregulacja staje się trudna, a ryzyko przegrzania organizmu rośnie, nosorożce spędzają w wodnych bajorkach.
Wiktionary
przym. termoregulacyjny
Wiktionary
dotyczący termoregulacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) fizj. techn. odnoszący się do termoregulacji, związany z termoregulacją
Wiktionary
(1.1) Komplety bielizny termoregulacyjnej dostaliśmy od sponsorów z holdingu.
Wiktionary
rzecz. termoregulacja ż.
Wiktionary
utrzymywać optymalną dla organizmu temperaturę ciała
SJP.pl
modernizacja mająca na celu zmniejszenie zapotrzebowania na energię cieplną w budynku; termomodernizacja
SJP.pl
naczynie służące do przechowywania substancji o temperaturze innej niż temperatura otoczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) naczynie na płyn, które utrzymuje ciepło dzięki specjalnej termoizolacji
Wiktionary
Termos ( θέρμε "therme" – ciepło) – naczynie o podwójnych ściankach, między którymi jest szczelna przestrzeń, w której panuje bardzo niskie ciśnienie, zwane próżnią techniczną. Naczynie to służy głównie do przechowywania substancji o temperaturze znacznie różniącej się od temperatury otoczenia.
Wikipedia
(1.1) Mam nadzieję, że kolega czekający na skrzyżowaniu ma chociaż coś ciepłego w termosie.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrmɔs, AS: termos
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. termosik mrz.
przym. termiczny
Wiktionary
strefa atmosferyczna znajdująca się nad mezosferą; powstają tam zorze polarne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. warstwa atmosfery Ziemi, w której temperatura stopniowo wzrasta wraz ze wzrostem wysokości;
Wiktionary
Termosfera – zewnętrzna warstwa atmosfery planety, w której ma miejsce absorpcja promieniowania, co skutkuje wzrostem temperatury z wysokością. Gazy w termosferze są bardzo rozrzedzone i może być ona uznawana za część przestrzeni kosmicznej. Jest położona nad mezosferą, od której dzieli ją mezopauza, a pod najbardziej zewnętrzną egzosferą, od której oddziela ją termopauza.
Wikipedia
IPA: ˌtɛrmɔˈsfɛra, AS: termosfera
Wiktionary
przym. termosferyczny
Wiktionary
zdrobniale o termosie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od termos
Wiktionary
(1.1) To nie termos, lecz tylko mały termosik.
Wiktionary
rzecz. termos m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. przyrząd, którym wykrywa się różnice temperatury;
(1.2) techn. przyrząd stosowany w hutnictwie i w przemyśle ceramicznym, który służy do stwierdzenia, czy osiągnięto określoną temperaturę
Wiktionary
IPA: tɛrˈmɔskɔp, AS: termoskop
Wiktionary
przym. termoskopowy
Wiktionary
sonda służąca do pomiaru temperatury
SJP.pl
urządzenie do utrzymywania określonej temperatury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie służące do utrzymywania pewnej stałej temperatury w zamkniętej przestrzeni;
Wiktionary
Termostat – urządzenie lub element urządzenia utrzymujący ("-stat") zadaną temperaturę ("termo-") poprzez aktywne działanie.
Nazwa jest używana na określenie urządzeń utrzymujących stałą temperaturę w pewnym zakresie i czasie dzięki dobrej izolacji cieplnej np. termos, wykorzystujące substancje o dużym cieple właściwym (łaźnia wodna) lub cieple przemiany zachodzącym w określonej temperaturze.
Wikipedia
(1.1) Przed wyjazdem koniecznie ustawmy termostat podłogówkowy na poziomie 12–15 stopni Celsjusza.
Wiktionary
IPA: tɛrˈmɔstat, AS: termostat
Wiktionary
przym. termostatowy
Wiktionary
(1.1) cieplarka
Wiktionary
handlowa nazwa płyty styropianowej o lepszych parametrach izolacyjnych
SJP.pl
przyrząd do pomiaru natężeń w widmie promieniowania elektromagnetycznego, w postaci układu połączonych szeregowo termoelementów
SJP.pl
dotyczący termosublimacji
SJP.pl
układ zamknięty, w którym wykorzystano zjawisko samoczynnego krążenia czynnika wskutek różnic gęstości cieczy o niejednakowej temperaturze; zjawisko wykorzystywane m.in. w systemach wodnego chłodzenia silników spalinowych i w instalacjach centralnego ogrzewania
SJP.pl
reakcja ruchowa swobodnie poruszających się organizmów na bodziec kierunkowy - ciepło, dodatnia w kierunku źródła ciepła lub ujemna w kierunku przeciwnym
SJP.pl
Termotaksja – jedna z taksji, reakcja ruchowa swobodnie przemieszczających się organizmów jednokomórkowych na temperaturę panującą w ich otoczeniu.
Wikipedia
leczenie za pomocą nagrzewania ciała; ciepłolecznictwo
SJP.pl
Termoterapia – dział fizykoterapii wykorzystujący energię cieplną w celach leczniczych.
W przypadku zabiegów dostarczających do organizmu ciepło nazywana jest ciepłolecznictwem, lub jeśli stosowane zabiegi powodują odebranie ciepła organizmowi nazywana jest zimnolecznictwem, którego szczególną formą jest krioterapia, czyli zabiegi lecznicze z zastosowaniem temperatury poniżej 0 °C.
Wikipedia
uzyskujący płynność pod wpływem podgrzania
SJP.pl
metoda nadruku za pomocą wysokiej temperatury i ciśnienia
SJP.pl
Termotropizm – ruch wzrostowy roślin pod wpływem zmian temperatury. Wynika ze wzrostu ogrzanych cześć organów, termotropizm dodatni, lub zahamowania wzrostu pod wpływem nagrzewania. Jest to istotny mechanizm adaptacyjny roślin.
Wikipedia
technika obserwacji i rejestracji obrazów w podczerwieni
SJP.pl
Te
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z termowizją, dotyczący termowizji
Wiktionary
(1.1) Wiele dziesiątków miejsc, w których ścieki nielegalnie są spuszczane do Białego Dunajca, wykryła zainstalowana na śmigłowcu kamera termowizyjna.
Wiktionary
rzecz. termowizja
Wiktionary
możliwy do połączenia pod wpływem wysokiej temperatury
SJP.pl
możliwy do usunięcia lub starcia pod wpływem ciepła
SJP.pl
1. grzejnik gazowy lub elektryczny do wody, używany przede wszystkim w gospodarstwach domowych;
2. źródło wód termalnych lub odwiert, z którego takie wody wypływają; cieplica, gorące źródło
SJP.pl
Te
Wikipedia
dawna polska moneta srebrna wartości trzech denarów; trzeciak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) język używany na indonezyjskiej wyspie Ternate, przedstawiciel grupy północnohalmaherskiej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛrˈnatɛ, AS: ternate
Wiktionary
przym. ternateński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ternate (wyspą lub miejscowością), dotyczący Ternate
Wiktionary
rzecz. Ternate n., ternate mrz.
Wiktionary
duży, silny pies o gęstej sierści, używany do ratowania tonących
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto i gmina we Włoszech, położone w Umbrii;
(1.2) geogr. adm. włoska prowincja położona w środkowej części kraju, w regionie Umbria;
Wiktionary
Terni – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Umbria nad Nerą, w prowincji Terni.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwały 103 964 osoby, 492,7 os./km².
Miasto słynie z wysokiego na 165 m wodospadu "Cascata delle Marmore", który został zbudowany przez inżynierów starożytnego Rzymu. W Terni pochowany został biskup św. Walenty, będący patronem zakochanych. Jego relikwie znajdują się w kościele
Wikipedia
(1.1) We Włoszech, gdy Papież odwiedził zakłady stalowe w Terni, robotnicy włożyli mu na głowę kask, dając tym wyraz, że uważają go za jednego z nich.
(1.1) Miasto Terni zostało uprzemysłowione pod koniec XIX wieku, kiedy to rząd włoski zdecydował wybudować wewnątrz półwyspu stalownię, produkującą głównie uzbrojenie, która byłaby chroniona przed bombardowaniem artyleryjskim z morza. Wybór padł na Terni, w którym istniało już kilka zakładów przemysłowych. Najważniejszym jednak czynnikiem lokalizacji były zasoby wodne niezbędne do chłodzenia instalacji i produkcji energii elektrycznej.
Wiktionary
dawna szafka do przechowywania w kolejowej kasie biletowej wydrukowanych wcześniej biletów kartonowych
SJP.pl
Te
Wikipedia
1. w loterii liczbowej: trzy numery zapewniające wygraną w jednym ciągnieniu;
2. kandydatura trzech osób na jedno stanowisko
SJP.pl
roślina zielna żyjąca jedynie przez jeden okres wegetacyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. roślina jednoroczna
Wiktionary
(1.1) Do terofitów należy wiele gatunków roślin klimatu umiarkowanego.
Wiktionary
gad kopalny z grupy synapsydów, żyjący w okresie od górnego karbonu do jury
SJP.pl
dinozaur z rzędu dinozaurów gadziomiednicznych, drapieżny gad o krótkich przednich kończynach
SJP.pl
podrząd dinozaurów gadziomiednicznych
SJP.pl
Te
Wikipedia
techn. pokrywać terem
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. smołować
Wiktionary
rzecz. tera ż.
przysł. tera
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. teraz
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk terazki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. teraz
Wiktionary
(1.1) Jednego razu godom mu, co mo iść do sklepa i przysmyczyć mi kartofli, a ôn godo, że niy, bo… pije piwo terozki!
(1.1) Co jo terozki poczna, jo biedny człowiek! — biadał, załamując ręce.
Wiktionary
(1.1) zob. teraz.; gw. Górny Śląsk terazki, terozka, gw. Śląsk Cieszyński teroz, terozy
Wiktionary
muzyk z Antissy na Lesbos, żyjący w VII w. p.n.e.
SJP.pl
gwarowo: szarpać, tarmosić, potrząsać
SJP.pl
węglowodór nienasycony, naturalny związek organiczny pochodzenia roślinnego, najczęściej bezbarwny olej o charakterystycznym zapachu; izoprenoid
SJP.pl
związek organiczny, pochodna terpenu zawierająca dodatkową grupę funkcyjną
SJP.pl
związek organiczny, pochodna terpenu zawierająca dodatkową grupę funkcyjną
SJP.pl
Te
Wikipedia
bezbarwna ciecz wysączana z żywic drzew iglastych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. łatwopalna ciecz o intensywnym zapachu, będąca mieszaniną terpenów; składnik żywic drzew i krzewów iglastych;
Wiktionary
Terpentyna, sylwestren (numer CAS: 8006-64-2, numer RTECS: YO8400000) – mieszanina terpenów (głównie α-pinenu, β-pinenu, a także karenu, kamfenu, terpineolu, octanu bornylu i limonenu) o charakterystycznym, intensywnym zapachu. Jest bezbarwną lub żółtą cieczą, łatwopalną i słabo rozpuszczalną w wodzie. Zawiera do 1% związków nielotnych. Rozpuszcza tłuszcze, parafiny, żywice i inne substancje organiczne.
Wikipedia
rzecz. terpentyniarnia ż.
przym. terpentynowy
Wiktionary
(1.1) sylwestren
Wiktionary
zakład, w którym wytwarzana jest terpentyna
SJP.pl
rząd roślin obejmujący rutowate, krzyżownicowate, niecierpkowate i klonowate; Terebinthales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin obejmującego rutowate, krzyżownicowate, niecierpkowate i klonowate
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący terpentyny
Wiktionary
rzecz. terpentyna ż.
Wiktionary
nazwa handlowa leku wspomagającego trawienie i pracę wątroby, zawierającego kompozycję naturalnych terpenów (np. mentol, borneol, cyneol) oraz olej z oliwek
SJP.pl
cykliczny węglowodór terpenowy, bezbarwna ciecz o zapachu cytrusowym
SJP.pl
cykliczny alkohol terpenowy, bezbarwna ciecz o zapachu bzu
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mitologia grecka: muza tańca, przedstawiana z lirą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. muza tańca i pieśni chóralnej, jedna z towarzyszek Apolla; córka Zeusa i Mnemosyne;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Terpsychora i jej siostry uświetniały śpiewem biesiady bosko-ludzkie oraz uczty olimpijskie bogów.
(1.1) Atrybutami Terpsychory były: lira i plektron.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrpsɨˈxɔra, AS: terpsyχora
Wiktionary
leczenie nerwic lub schorzeń kończyn za pomocą wykonywania ruchów tanecznych w takt muzyki; choreoterapia
SJP.pl
ryba morska z rodziny terpugowatych żyjąca w Oceanie Spokojnym, poławiana dla smacznego mięsa
SJP.pl
ryba morska z rodziny terpugowatych żyjąca w Oceanie Spokojnym, poławiana dla smacznego mięsa
SJP.pl
rodzina morskich ryb skorpenokształtnych; terpugi
SJP.pl
Terpugowate (Hexagrammidae) – rodzina morskich ryb skorpenokształtnych.
Wikipedia
terpużka wielosmużka - gatunek ryby z rodziny terpugowatych; Oxylebius pictus
SJP.pl
[czytaj: TERrakan] model samochodu marki Hyundai
SJP.pl
przekształcanie ciała niebieskiego (np. planety) w taki sposób, by pod względem warunków życia przypominało Ziemię
SJP.pl
przekształcać ciało niebieskie (np. planetę) w taki sposób, by pod względem warunków życia przypominało Ziemię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. dziedzina mechaniki zajmująca się interakcją kół i gosienic pojazdów z różnego rodzaju podłożami
Wiktionary
model samochodu marki Nissan
SJP.pl
pomieszczenie przeznaczone do hodowli i obserwacji niewielkich kręgowców lądowych (np. jaszczurek, żab), przystosowane do ich wymagań w naturalnych środowiskach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zbiornik lub pomieszczenie przeznaczone do hodowli lądowych płazów, gadów lub pajęczaków;
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: tɛrˈːarʲjũm, AS: te•rarʹi ̯ũm
Wiktionary
hodowca zwierząt i roślin w terrarium
SJP.pl
dziedzina wiedzy związana z hodowaniem zwierząt w terrariach
SJP.pl
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Terrarystyka – dziedzina działalności obejmująca hodowlę małych zwierząt utrzymywanych w terrariach. Do zwierząt terrarystycznych należą głównie płazy, gady i owady, ewentualnie też ssaki.
Wikipedia
mieszanina wody, cementu i grysu stosowana do wylewki posadzek lub schodów; lastryko, lastriko, lastrico, terazzo
SJP.pl
Terrazzo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Wenecja Euganejska, w prowincji Werona.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwały 2384 osoby, 119,2 os./km².
Wikipedia
związany z Terranami (rasą występującą w serii gier StarCraft)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ziemią, dotyczący Ziemi – jako planetaanety
Wiktionary
przym. terestryczny
Wiktionary
nieduży pies różnej maści, klasyfikowany pierwotnie jako pies myśliwski, obecnie jako domowy; terier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. zob. terier.
Wiktionary
(1.1) Czy wasze terriery rzeczywiście dobrze tropią?
Wiktionary
IPA: ˈtɛrʲjɛr, AS: terʹi ̯er
Wiktionary
(1.1) war. terier
Wiktionary
zdrobnienie od: terrier; terierek
SJP.pl
pasztet z mięsa lub ryb z dodatkiem przypraw, pistacji i brandy
SJP.pl
[czytaj: teRIN]
1. kamionka, miska gliniana lub jej zawartość;
2. rodzaj francuskiego pasztetu
SJP.pl
używanie przemocy w celu zastraszenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) działanie z zastosowaniem przemocy mające na celu zastraszenie drugiego człowieka
Wiktionary
Terror (łac., dosł. strach, groza) – stosowanie przemocy, gwałtu, ucisku, okrucieństwa w celu zastraszenia, zniszczenia przeciwnika; okrutne, krwawe rządy.
Wikipedia
(1.1) Uzurpator utrzymał się na tronie pięć lat, szerząc w państwie terror, opierając się na potędze Asyrii.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrːɔr, AS: te•ror
Wiktionary
rzecz. terroryzm m., terrorysta m., terrorystka ż., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
organizator lub uczestnik aktów terrorystycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek dokonujący aktu terrorystycznego, siejący terror, terroryzujący
Wiktionary
(1.1) 7 stycznia 2010 w Portugalii, 100 km od Lizbony odkryto 1,5T materiałów wybuchowych w kryjówce terrorystów z ETA.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrːɔˈrɨsta, AS: te•rorysta
Wiktionary
rzecz. terror m., terroryzm m., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
:: fż. terrorystka ż.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: terrorysta
Wiktionary
IPA: ˌtɛrːɔˈrɨstka, AS: te•rorystka
Wiktionary
rzecz. terror m., terroryzm m., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
:: fm. terrorysta m.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób terrorystyczny
Wiktionary
(1.1) Dlatego właśnie szwajcarskie władze już oficjalnie traktują atak w Lugano jako motywowany terrorystycznie.
Wiktionary
rzecz. terror mrz., terroryzm mrz., terrorysta mos., terrorystka ż., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
Wiktionary
→ terror. → terroryzm, → terrorysta
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący terroru, terrorystów lub terroryzmu
Wiktionary
(1.1) Drobnymi wykroczeniami zajmą się policjanci zawiadomieni przez lokalne komisariaty, poważne przestępstwa, np. akty terrorystyczne, pościgi, będą koordynowane z komendy stołecznej.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrːɔrɨˈstɨt͡ʃnɨ, AS: te•rorystyčny
Wiktionary
rzecz. terror mrz., terroryzm mrz., terrorysta mos., terrorystka ż., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. użycie przemocy przez osobę lub grupę z pogwałceniem prawa, mające na celu zastraszenie i wymuszenie ustępstw;
Wiktionary
Terroryzm (z τρέω, treo, „drżenie, obawa” oraz terror, -oris „strach, trwoga, przerażenie”) – ogół agresywnych działań przestępczych nastawionych na rozgłos i wytworzenie lęku, mających na celu wymuszenie na władzy lub społeczeństwie określonych ustępstw lub świadczeń.
Wikipedia
(1.1) Utrzymanie bezpieczeństwa narodowego uzależniono od wygranej z międzynarodowym terroryzmem.
Wiktionary
IPA: tɛrˈːɔrɨsm̥, AS: te•rorysm̦
Wiktionary
rzecz. terror m., terrorysta m., terrorystka ż., terroryzowanie n., sterroryzowanie n.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. używanie przemocy w celu zastraszenia
Wiktionary
(1.1) Celem funkcjonariuszy ugrupowania było zastraszanie, terroryzowanie i mordowanie przeciwników politycznych reżimu.
Wiktionary
rzecz. terror mrz., terroryzm mrz., terrorysta mos., terrorystka ż., sterroryzowanie n.
czas. terroryzować ndk., sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. sterroryzować)
(1.1) przymuszać do czegoś używając terroru
Wiktionary
(1.1) Chłopak od Kowalskich terroryzował pół szkoły.
Wiktionary
rzecz. terror m., terroryzm m., terrorysta m., terrorystka ż., sterroryzowanie n., terroryzowanie n.
czas. sterroryzować dk.
przym. terrorystyczny
przysł. terrorystycznie
Wiktionary
(1.1) zastraszać
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
osad terrygeniczny - osad morski składający się z materiału przyniesionego z lądu; osad terygeniczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Terekiem, dotyczący Tereku (rzeki na Przedkaukaziu)
Wiktionary
rzecz. Terek mrz.
Wiktionary
gatunek małego ptaka z rodziny tanagrowatych
SJP.pl
Tersyna ("Tersina viridis") – gatunek małego ptaka z rodziny tanagrowatych (Thraupidae). Zamieszkuje północną i środkową Amerykę Południową. Jedyny przedstawiciel rodzaju Tersina. Gatunek nie jest zagrożony wymarciem. Długość ciała ok. 15 cm.
Wikipedia
Te
Wikipedia
po trzecie
SJP.pl
[czytaj: tertjum lub tercjum] obiekt istniejący obok dwu porównywalnych, zestawionych ze sobą; coś trzeciego
SJP.pl
łaciński teolog z Afryki Północnej; Quintus Septimius Florens Tertullianus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tertulian, właśc. Quintus Septimius Florens Tertullianus (ur. między 150 a 160 w Kartaginie, zm. między 230 a 240 tamże) – wczesnochrześcijański egzegeta, teolog, filozof i pisarz. Poglądy jego wywarły wpływ na całą zachodnią teologię III wieku. Nauczanie Tertuliana jest cennym źródłem dla teologii, szczególnie dla teologii dogmatycznej.
Wikipedia
(1.1) O życiu Tertuliana wiadomo niewiele.
Wiktionary
rzecz. tertulianizm m.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tertuliana lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Hiszpanii, w Aragonii;
(1.2) geogr. adm. comarca w Hiszpanii, w Aragonii ze stolicą w Teruel (1.1);
(1.3) geogr. adm. prowincja w Hiszpanii, w Aragonii ze stolicą w Teruel (1.1);
(1.4) geogr. miasto w Kolumbii
Wiktionary
Teruel – miasto w Aragonii, na środkowym wschodzie Hiszpanii, stolica prowincji o tej samej nazwie. Ma 34 240 mieszkańców (2006) i jest stolicą najmniej zaludnionej prowincji hiszpańskiej. Znajduje się na zlewisku rzek Guadalaviar i Alfambra. Ponadto na Sierra de Albarracín ma swoje źródła rzeka Tag. Leży na wysokości 915 m. Klimat charakteryzuje się mroźnymi zimami oraz gorącymi i suchymi latami. Jest miastem partnerskim Lublińca.
Wikipedia
osad terygeniczny - osad morski składający się z materiału przyniesionego z lądu; osad terrygeniczny
SJP.pl
bardzo mocne włókno poliestrowe
SJP.pl
1. owalne lub okrągłe naczynie z przykrywką pełniące funkcję wazy do zupy;
2. pasztet mięsny, rybny lub warzywny pieczony w bain-marie
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik
(1.1) = krajowy rejestr urzędowy podziału terytorialnego kraju;
Wiktionary
TERYT, Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju – rejestr urzędowy podziału terytorialnego Polski, prowadzony przez Główny Urząd Statystyczny.
Został wprowadzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku ().
Wikipedia
(1.1) Każda jednostka podziału administracyjnego kraju ma swój unikalny identyfikator w rejestrze TERYT.
(1.1) Warszawa w rejestrze TERYT ma identyfikator: 1465011.
Wiktionary
IPA: ˈtɛrɨt, AS: teryt
Wiktionary
Terytorializm – forma instynktownych zachowań u zwierząt polegająca na obronie terytorium (obszaru uznanego za własny). Objawia się wzmożoną agresją wobec przedstawicieli własnego lub innych gatunków. Częściej obserwowany u samców, szczególnie w okresie godowym.
Wikipedia
cecha czegoś związanego z terytorium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest terytorialne
(1.2) psych. ogół zachowań związanych z zajmowanym terytorium;
Wiktionary
Terytorialność – zachowania przestrzenne człowieka, związane z jego terytorium, a także relacje między otoczeniem materialnym a zachowaniami. Człowiek należy do istot żywych, które ustalają swoje terytorium i bronią go przed zajęciem przez inne osobniki własnego gatunku (terytorializm). Przyjęcie orientacji własnościowej wobec przestrzeni polega na prostym zajęciu tej przestrzeni na stałe lub sporadycznie.
Wikipedia
rzecz. terytorium n., terytorializm m., terytorializacja ż., terytorials m.
przym. terytorialny, eksterytorialny
przysł. terytorialnie, eksterytorialnie
Wiktionary
przymiotnik od: terytorium
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący danego terytorium
Wiktionary
(1.1) Od XI do XV wieku Piemont był podzielony na pięć jednostek terytorialnych.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɨtɔrʲˈjalnɨ, AS: terytorʹi ̯alny
Wiktionary
rzecz. terytorium n., terytorialność ż., terytorializm m.
przysł. terytorialnie
Wiktionary
żołnierz Wojsk Obrony Terytorialnej - jednego z pięciu rodzajów Sił Zbrojnych RP
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. pot. żołnierz wojsk obrony terytorialnej
Wiktionary
(1.1) Terytorialsi biorą również udział w zagranicznych ćwiczeniach, takich jak np. te zorganizowane w ubiegłym roku w Wirginii Zachodniej we współpracy z Gwardią Narodową USA, w których wzięło udział 140 żołnierzy TSW.
Wiktionary
rzecz. terytorialność ż.
Wiktionary
obszar o określonych granicach, teren wyodrębniony ze względu na pewne cechy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. adm. obszar w określonych granicach;
(1.2) ekol. teren występowania osobnika lub gatunku;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Termin terytorium to nazwa jednostki podziału administracyjnego niektórych państw świata.
(1.2) Zwykle gatunki drapieżne zajmują większe terytoria niż pozostałe gatunki zwierząt.
Wiktionary
IPA: ˌtɛrɨˈtɔrʲjũm, AS: terytorʹi ̯ũm
Wiktionary
rzecz. terytorialność ż.
przym. terytorialny
przysł. terytorialnie
Wiktionary
(1.1) obszar, teren, region, rejon, pole, przestrzeń
(1.2) rewir
Wiktionary
skrót od: list do Tesaloniczan (1, 2) - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Nowego Testamentu
SJP.pl
skrót
(1.1) = bibl. List do Tesaloniczan
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈlʲizd ˌːɔ‿tɛsalɔ̃ˈɲit͡ʃãn, AS: lʹiz• do‿tesalõńičãn
Wiktionary
1. kraina historyczna w Grecji;
2. miasto w Kolumbii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. kraina historyczna w Grecji;
(1.2) geogr. region administracyjny w Grecji;
(1.3) geogr. miasto w Kolumbii w departamencie Huila
Wiktionary
Tesalia ( Θεσσαλία – trl. "Thessalía") – kraina historyczna i region administracyjny współczesnej Grecji położona nad Morzem Egejskim na południe od Macedonii.
Wikipedia
(1.2) Ośrodkiem administracyjnym Tesalii jest Larisa.
Wiktionary
IPA: tɛˈsalʲja, AS: tesalʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Tesalczyk mos.
przym. tesalski, tesalijski
Wiktionary
przymiotnik od: Tesalia (kraina historyczna i region administracyjny w Grecji); tesalski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tesalią, dotyczący Tesalii
Wiktionary
rzecz. Tesalia ż., Tesalczyk mos., Tesalka ż.
przym. tesalski
Wiktionary
(1.1) tesalski
Wiktionary
mieszkaniec Tesaloniki (starożytnego miasta założonego około 315 roku p.n.e. przez króla Macedończyków Kassandra i nazwanego na cześć jego żony, Tessaloniki, położonego na terenie dzisiejszych Salonik)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. mieszkaniec Tesaloniki
Wiktionary
(1.1) Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest.
(1.1) Fragment z „Drugiego listu do Tesaloniczan świętego Pawła Apostoła” odczytał ojciec dziecka przystępującego do Pierwszej Komunii Świętej.
Wiktionary
rzecz. Tesalonika ż.
Wiktionary
dawniej: Saloniki (miasto w Grecji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) daw. geogr. Saloniki
Wiktionary
(1.1) Gdy Żydzi z Tesaloniki dowiedzieli się, że również w Berei Paweł głosi słowo Boże, przyszli tam, podburzając tłumy i wzniecając rozruchy. sic.
Wiktionary
rzecz. Tesaloniczanin mos.
Wiktionary
(1.1) Saloniki
Wiktionary
przymiotnik od: Tesalia (kraina historyczna i region administracyjny w Grecji); tesalijski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tesalią, dotyczący Tesalii
Wiktionary
rzecz. Tesalia ż., Tesalczyk mos., Tesalka ż.
przym. tesalijski
Wiktionary
(1.1) tesalijski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. cieśla
Wiktionary
[czytaj: tesko]
1. koncern handlowy z siedzibą w Wielkiej Brytanii;
2. sklep lub stacja benzynowa sieci Tesco
SJP.pl
Tesco plc – brytyjska sieć hipermarketów i supermarketów, która ma swoje filie również w innych państwach. Początkowo sieć zajmowała się sprzedażą żywności, ale rozszerzyła swoją ofertę również na odzież, sprzęt elektroniczny i samochody. Do roku 2003 przedsiębiorstwo miało już w swoim posiadaniu ponad 2000 sklepów różnej wielkości, od hipermarketów do niewielkich sklepików, np. przy stacjach benzynowych.
Wikipedia
zdrobnienie od: Teresa (imię żeńskie)
SJP.pl
Tesia – rodzaj ptaków z podrodziny wierzbówek (Cettiinae) w obrębie rodziny wierzbówkowatych (Cettiidae).
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
jednostka indukcji magnetycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. miar. jednostka indukcji magnetycznej;
(1.2) mot. samochód marki Tesla
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niedawno astronomowie zaobserwowali gwiazdę neutronową w układzie podwójnym Swift J0243.6+6124, której indukcja pola magnetycznego na powierzchni wynosi 1,6 miliarda tesli. […] Na naszej planetaanecie, indukcja pola magnetycznego na powierzchni to zaledwie 0,000065 tesli.
(1.2) Autonomiczna tesla wjechała w drzewo.
Wiktionary
IPA: ˈtɛsla, AS: tesla
Wiktionary
rzecz. Tesla ż.
Wiktionary
(1.1) skr. T
(1.2) pejor. swasticar
Wiktionary
miernik indukcji magnetycznej
SJP.pl
Teslomierz – przyrząd do pomiaru indukcji magnetycznej bądź natężenia pola magnetycznego. Składa się z przetwornika pola magnetycznego w sygnał elektryczny oraz układu do pomiaru sygnału.
Wikipedia
Te
Wikipedia
Tespis z Ikarii ( Θέσπις – Thespis; VI w. p.n.e.) – grecki poeta i aktor, twórca tragedii – aktora (odpowiadacza), dialogu z chórem.
Wikipedia
obce imię żeńskie
SJP.pl
kostka będąca najmniejszym elementem mozaiki, zwykle z kamienia lub szkła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. archit. element mozaiki, kostka
Wiktionary
Tessera (łac. "tessera" – kostka, zdr. "tessella") – nazwa techniki mozaikowej (łac. "opus tessalatum") wykonywanej przy pomocy małych (0,7 cm-1,5 cm) dokładnie obrobionych, kwadratowych bądź prostokątnych kawałków kamienia (kostek) lub szkła barwionego albo złoconego. Wyraz „tessera” oznacza także pojedynczą kostkę.
Wikipedia
czterowymiarowy odpowiednik sześcianu; hipersześcian
SJP.pl
[czytaj: tess-itura] zasięg głosu dominujący w utworze muzycznym; tessytura
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzad. Ticino, kanton w Szwajcarii;
Wiktionary
przym. tessyński
Wiktionary
zasięg głosu dominujący w utworze muzycznym; tessitura
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tessynem, dotyczący Tessynu, pochodzący z Tessynu (Ticino) (kantonu w Szwajcarii)
Wiktionary
rzecz. Tessyn mrz.
Wiktionary
1. rodzaj pisemnego sprawdzianu, egzamin; zestaw odpowiednio przygotowanych pytań;
2. badanie, próba;
3. kontrolny obraz w odbiorniku telewizyjnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) próba podejmowana, aby uzyskać odpowiedź na postawione pytania
(1.2) eduk. egzamin, sprawdzian
(1.3) techn. obraz próbny w telewizorze
(1.4) inform. kod utworzony w celu sprawdzenia poprawności działania fragmentu programu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Uczniowie pisali wczoraj test z języka angielskiego.
Wiktionary
IPA: tɛst, AS: test
Wiktionary
rzecz. tester m., testerka ż., testowanie n., przetestowanie n., teścik mrz.
czas. testować ndk., przetestować dk.
przym. testowy
przysł. testowo
Wiktionary
(1.1) sprawdzenie
Wiktionary
zdrobnienie od: testament
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od testament
Wiktionary
(1.1) To nie testament, lecz tylko mały testamencik.
Wiktionary
rzecz. testament m., testator
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. dokument, w którym człowiek określa, co po jego śmierci należy zrobić z jego majątkiem;
(1.2) książk. przen. dzieło zawierające przesłanie dla przyszłych pokoleń
Wiktionary
Testament (z łac. "testamentum" – sporządzone przy świadkach, "testis" – świadek) – rozrządzenie własnym majątkiem na wypadek śmierci. W Polsce kwestie związane ze sporządzaniem testamentów reguluje przede wszystkim kodeks cywilny.
Wikipedia
(1.1) Mój kuzyn sporządził testament, mimo że jest jeszcze bardzo młody.
Wiktionary
IPA: tɛˈstãmɛ̃nt, AS: testãmẽnt
Wiktionary
przym. testamentowy, testamentalny
rzecz. testamencik mrz., testator
Wiktionary
(1.1) ostatnia wola
Wiktionary
osoba sporządzająca pisemne rozporządzenie majątkiem na wypadek swojej śmierci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. osoba, która sporządziła testament
Wiktionary
(1.1) Testator powinien mianować spadkobiercę z imienia i z nazwiska.
Wiktionary
IPA: tɛˈstatɔr, AS: testator
Wiktionary
rzecz. testament, testamencik, testatorka
przym. testamentowy, testatorski
Wiktionary
(1.1) spadkodawca
Wiktionary
kobieta sporządzająca pisemne rozporządzenie majątkiem na wypadek swojej śmierci
SJP.pl
osoba sprawdzająca dobrowolnie na sobie działanie jeszcze niewprowadzonego do użytku leku lub kosmetyku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie, przyrząd do testowania
(1.2) kosmet. próbka kosmetyku rozdawana dla wypróbowania klientom sklepu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) med. człowiek zajmujący się sprawdzaniem działania leku, który jest dopiero w fazie testów
(2.2) inform. osoba weryfikująca działanie oprogramowania
Wiktionary
(1.1) Prosta operacja, jaką było umieszczenie w elektronicznych elementach sterujących pamięci, pozwoliła na wyeliminowanie długotrwałych zazwyczaj pobytów w diagnostycznych stacjach serwisowych. Dziś mechanik wyposażony w specjalny tester, odczytujący pamięć danego sterownika, jest w stanie szybko zlokalizować ewentualne uszkodzenie.
(2.2) W fazie testowej Powerset będzie umożliwiała przeszukiwanie artykułów z Wikipedii. Dopiero gdy testerzy pozytywnie zaopiniują jej działanie, firma rozpocznie prace nad większym systemem, który zacznie indeksować strony dostępne w internecie.
Wiktionary
IPA: ˈtɛstɛr, AS: tester
Wiktionary
rzecz. test mrz.
:: fż. testerka ż.
czas. testować ndk., przetestować dk.
Wiktionary
→ tester
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. kobieta weryfikująca działanie oprogramowania
Wiktionary
rzecz. test mrz., tester mos./mrz.
Wiktionary
fragment wypowiedzi pisarza antycznego, cytowany przez innego autora
SJP.pl
partia wokalna w oratoriach, pełniąca funkcję narratora objaśniającego tło akcji i zaistniałą sytuację dramatyczną
SJP.pl
nadmierne stosowanie i przywiązywanie wagi do testów wiedzy i umiejętności; testoza, sprawdzianoza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skłonność do nadmiernego stosowania i przesadnego przywiązywania wagi do sprawdzania wiedzy i umiejętności za pomocą testów
Wiktionary
(1.1) Testomania zaczyna się już w nauczaniu początkowym, tj. w klasach 1-3 szkół podstawowych, chociaż potrzeby rozwojowe dzieci wskazują na zupełnie inne metody pracy.
Wiktionary
męski hormon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. med. fizj. męski hormon płciowy, wytwarzany przez jądra, otrzymywany także syntetycznie, stosowany domięśniowo jako lek przy schorzeniach na tle niedomogi płciowej u mężczyzn, jak również przy niektórych chorobach kobiecych oraz nowotworowych;
Wiktionary
Testosteron, 17β-hydroksy-4-androsten-3-on – organiczny związek chemiczny z grupy androgenów, podstawowy męski steroidowy hormon płciowy. Jest produkowany przez komórki śródmiąższowe Leydiga w jądrach pod wpływem hormonu luteinizującego, a także w niewielkich ilościach przez korę nadnerczy, jajniki i łożysko.
Wikipedia
(1.1) Nadmierny łojotok występuje w okresie pokwitania, przy zaburzeniach czynności hormonalnych, przy stosowaniu niektórych leków hormonalnych, w tym androgenów i testosteronu.
Wiktionary
IPA: ˌtɛstɔˈstɛrɔ̃n, AS: testosterõn
Wiktionary
(1.1) środ. teść
Wiktionary
dający się przetestować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|testować.
Wiktionary
IPA: ˌtɛstɔˈvãɲɛ, AS: testovãńe
Wiktionary
czas. testować, przetestować
rzecz. test mrz.
Wiktionary
czasownik
(1.1) badać z wykorzystaniem testu
(1.2) sprawdzać
(1.3) praw. sporządzać testament
(1.4) bud. fugować
Wiktionary
(1.2) Dzisiaj testowałem zasoby słownika internetowego.
Wiktionary
IPA: tɛˈstɔvat͡ɕ, AS: testovać
Wiktionary
rzecz. testowanie n., test m., tester mos./mrz.
czas. przetestować
Wiktionary
cecha czegoś, co jest testem
SJP.pl
1. będący testem lub częścią testu;
2. dokonywany przy pomocy testu
SJP.pl
zbyt częste przeprowadzanie w szkole testów; sprawdzianoza
SJP.pl
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(1.1) D. lp. od: test
Wiktionary
(1.1) W czasie testu nie wolno używać telefonów komórkowych.
Wiktionary
IPA: ˈtɛstu, AS: testu
Wiktionary
prezentacja opinii użytkownika na temat oferowanego produktu
SJP.pl
potocznie: egzemplarz testowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. stolarz
Wiktionary
IPA: ˈtɛʃaʃ, AS: tešaš
Wiktionary
litera alfabetu greckiego; theta
SJP.pl
Tet (ט,ط) – litera alfabetów semickich, m.in. fenickiego, aramejskiego, arabskiego, hebrajskiego.
W arabskim jest transliterowana jako ṭ. W hebrajskim odpowiada dźwiękowi [t]. W wymowie sefardyjskiej i przypuszczalnie w fenickim odróżnia się od taw obecnością faryngalizacji.
Wikipedia
litera alfabetu greckiego; theta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa ósmej litery alfabetu greckiego, θ;
Wiktionary
IPA: ˈtɛta, AS: teta
Wiktionary
napady drgawek, skurcze mięśni występujące wskutek wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej; tężyczka; spazmofilia
SJP.pl
przedstawiciel infrarzędu dinozaurów z podrzędu teropodów
SJP.pl
przedstawiciel infrarzędu dinozaurów z podrzędu teropodów
SJP.pl
Te
Wikipedia
choroba, tężec
SJP.pl
1. rzadka kaszka z mąki gryczanej i żytniej popularna na Zaporożu
2. rodzaj dzbanka do herbaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w obwodzie irkuckim i Kraju Krasnojarskiego Rosji, uchodzi do Podkamiennej Tunguzki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Dniepru;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) hist. war. Teterów
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: pistolet TT - pistolet samopowtarzalny, będący w czasie II wojny światowej osobistą bronią oficerów, podoficerów i szeregowców Armii Radzieckiej i Wojska Polskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. samopowtarzalny pistolet używany zwłaszcza podczas drugiej wojny światowej przez siły zbrojne Związku Radzieckiego;
Wiktionary
(1.1) W biegu mierzył do policjantów z tetetki, magazynki miał w kieszeniach.
Wiktionary
(1.1) TT
Wiktionary
[czytaj: tedering] metoda dostępu do internetu za pomocą telefonu komórkowego
SJP.pl
Te
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. lekka tkanina bawełniana, używana w kuchni lub do szycia pieluch;
2. wyrób z tetry - tkaniny;
3. nazwa zwyczajowa tetrachlorometanu (czterochlorku węgla);
4. ryba akwariowa z rodziny kąsaczowatych, np. tetra cesarska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. luźna tkanina, zwykle bawełniana, materiał na pieluchy
(1.2) pot. chem. tetrachlorometan
(1.3) pot. icht. nazwa kilku gatunków drobnych ryb z rodziny kąsaczowatych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtɛtra, AS: tetra
Wiktionary
przym. tetrowy
Wiktionary
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych mający znaczenie: czterokrotny, poczwórny
Wiktionary
(1.1) cztero-, czwór-, kwadro-
Wiktionary
tetraboran sodu - sól sodowa kwasu borowego; boraks
SJP.pl
antyczna stopa muzyczna złożona z czterech krótkich sylab; proceleusmatyk, dypirrychej, dypirychej
SJP.pl
tetrachlorek węgla - organiczny związek chemiczny, stosowany jako rozpuszczalnik, a dawniej jako środek gaśniczy w gaśnicach tetrowych; tetrachlorometan, tetra
SJP.pl
bezbarwny związek chemiczny stosowany m.in. jako rozpuszczalnik tłuszczów, olejów; substancja trująca, narkotyczna; tetra, czterochlorek węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek organiczny, bezbarwna, trująca ciecz, mająca słodkawy zapach, stosowana jako rozpuszczalnik oraz w gaśnicach;
Wiktionary
Te
Wikipedia
IPA: ˌtɛtraxlɔrɔ̃ˈmɛtãn, AS: tetraχlorõmetãn
Wiktionary
(1.1) tetrachlorek węgla, pot. tetra, daw. czterochlorek węgla, czterochlorometan
Wiktionary
1. następstwo 4 kolejnych dźwięków;
2. starożytny instrument czterostrunny
SJP.pl
Tetrachord – cztery kolejne dźwięki siedmiostopniowej skali muzycznej zawierające się w kwarcie czystej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ponadprzeciętna zdolność widzenia większej liczby kolorów
Wiktionary
w matematyce: wielokrotne potęgowanie elementu przez siebie
SJP.pl
Tetracja (znana też jako "iterowane potęgowanie", "superpotęgowanie", "wieża wykładnicza" lub "hiper-4") – działanie dwuargumentowe będące wielokrotnym potęgowaniem elementu przez siebie.
Słowo "tetracja" wymyślił angielski matematyk Reuben Louis Goodstein łącząc tetra- (cztery) i iteracja. W praktyce tetracja jest używana do zapisu bardzo dużych liczb. Poniżej przedstawione są pierwsze cztery hiperoperatory:
Wikipedia
antybiotyk z grupy tetracyklin, stosowany w licznych chorobach zakaźnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. żółty krystaliczny antybiotyk o szerokim spektrum działania
Wiktionary
Tetracyklina – organiczny związek chemiczny, antybiotyk tetracyklinowy, wytwarzany przez niektóre szczepy "Streptomyces" o szerokim spektrum przeciwbakteryjnym. Jest stosowany głównie w leczeniu trądziku.
Wikipedia
1. zbiór czterech elementów;
2. rzadko w informatyce: półbajt;
3. kompleks zbudowany z czterech chromatyd pochodzących z dwóch chromosomów homologicznych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
antyczna moneta o wartości 4 drachm
SJP.pl
minerał, siarkotellurek bizmutu; stosowany do otrzymywania bizmutu i telluru
SJP.pl
Tetradymit – minerał z gromady siarczków.
Wikipedia
jedna z pięciu brył platońskich; czworościan foremny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. bryła geometryczna, której podstawa oraz ściany są trójkątami
Wiktionary
IPA: tɛˈtraɛtr̥, AS: tetraetr̦
Wiktionary
przym. tetraedralny, tetraedryczny
rzecz. tetraedryt m.
Wiktionary
(1.1) czworościan
Wiktionary
→ tetraedr
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający budowę tetraedru
Wiktionary
(1.1) Azotki glinu, galu i indu przyjmują diamentopodobną strukturę wurcytu, w której atomy zajmują tetraedryczne położenia.
Wiktionary
rzecz. tetraedr mrz.
Wiktionary
(1.1) czworościenny
Wiktionary
Tetraedryt – minerał z gromady siarkosoli. Minerał rzadki, rozpowszechniony tylko w niektórych rejonach Ziemi.
Nazwa nawiązuje do częstej, czworościennej (tetraedrycznej) postaci kryształów tego minerału.
Wikipedia
związek chemiczny używany jako środek przeciwstukowy do benzyn; czteroetyloołów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. trująca, bezbarwna, oleista ciecz, stosowana głównie jako środek przeciwstukowy do benzyn, metaloorganiczny związek chemiczny o wzorze sumarycznym C8H20Pb;
Wiktionary
Tetraetyloołów ("czteroetylek ołowiu"), (C2H5)4Pb, Et4Pb – metaloorganiczny związek chemiczny, połączenie atomu ołowiu z 4 grupami etylowymi. Stosowany głównie jako środek przeciwstukowy do benzyn.
Wikipedia
(1.1) Tetraetyloołów oraz tetrametyloołów są używane jako środki przeciwstukowe.
Wiktionary
IPA: ˌtɛtraɛtɨlɔˈːwuf, AS: tetraetyl•ou̯uf
Wiktionary
(1.1) czteroetyloołów, czteroetylek ołowiu (IV), tetraetylek ołowiu (IV)
Wiktionary
związek chemiczny z cząsteczką zawierającą cztery atomy fluoru; czterofluorek
SJP.pl
pochodna etylenu, w której cztery atomy węgla zostały podstawione atomami fluoru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. rzad. czworokąt, figura geometryczna o czterech kątach
Wiktionary
IPA: tɛˈtraɡɔ̃n, AS: tetragõn
Wiktionary
przym. tetragonalny
Wiktionary
(1.1) czworokąt, czworobok
Wiktionary
mający cztery kąty; czworokątny
SJP.pl
układ czterech hebrajskich spółgłosek (JHWH), oznaczający według tradycji żydowskiej imię Boga (Jahwe); tetragramaton, tetragrammaton
SJP.pl
Te
Wikipedia
układ czterech hebrajskich spółgłosek (JHWH), oznaczający według tradycji żydowskiej imię Boga (Jahwe); tetragrammaton, tetragram
SJP.pl
układ czterech hebrajskich spółgłosek (JHWH), oznaczający według tradycji żydowskiej imię Boga (Jahwe); tetragramaton, tetragram
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. kofaktor niektórych enzymów (głównie hydroksylaz aminokwasów aromatycznych) uczestniczący w konwersji aminokwasów do prekursorów neuroprzekaźników
Wiktionary
(1.1) 5,6,7,8-tetrahydrobiopterydyna, BH4, THB, (R)-2-amino-6-[(1R,2S)-1,2-dihydroksypropylo]-5,6,7,8-tetrahydropterydyn-4(3H)-on, sapropteryna; wzór sumaryczny: C9H15N5O3
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek organiczny z grupy kannabinoidów o wzorze sumarycznym wzór chemiczny|C21H30O2.; główna substancja psychoaktywna zawarta w konopiach;
Wiktionary
Tetrahydrokannabinol, THC – organiczny związek chemiczny z grupy kannabinoidów, izomer kannabidiolu i główna substancja psychoaktywna zawarta w konopiach. Jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, natomiast rozpuszcza się w rozpuszczalnikach organicznych, np. alkoholu, tłuszczach.
Wikipedia
(1.1) Na podstawie analizy chemicznej, wiedzą, że napój zawiera tetrahydrokannabinol […], który jest substancją odurzającą.
Wiktionary
(1.1) skr. THC
Wiktionary
rodzaj pierwotniaków z typu orzęsków
SJP.pl
Tetrahymena – rodzaj orzęsków. Występuje u niego 7 płci (oznaczanych I, II, III, IV, V, VI i VII), z których każda może współżyć z każdą inną. Orzęski różnej płci wyglądają tak samo, ale nie występują równie często.
U "Tetrahymena" płeć kontroluje gen zwany "mat". Każdy jego allel nie decyduje o płci, tylko określa jej prawdopodobieństwo. W sumie jest co najmniej 14 alleli, podzielonych na 2 główne grupy: A i B. W grupie A możliwa jest każda płeć poza IV i VII, w B każda inna od I.
Wikipedia
hormon tarczycy, aminokwas zawierający jod; tyroksyna
SJP.pl
bakteria chorobotwórcza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. farm. syntetyczny hormon, analog ludzkiej kortykotropiny
Wiktionary
(1.1) Gdzie jest wykorzystywany tetrakozaktyd?
Wiktionary
IPA: ˌtɛtrakɔˈzaktɨt, AS: tetrakozaktyt
Wiktionary
węglowodór aromatyczny powstający przez uwodornienie naftalenu pod ciśnieniem, stosowany jako rozpuszczalnik i dodatek do paliwa w silnikach spalinowych; tetrahydronaftalen, czterohydronaftalen
SJP.pl
Tetralina ("1,2,3,4-tetrahydronaftalen", C10H12) – węglowodór aromatyczny powstały w wyniku katalitycznej redukcji naftalenu.
Używana jest jako rozpuszczalnik, półprodukt w przemyśle chemicznym oraz jako dodatek do paliw.
Wikipedia
1. cykl czterech utworów literackich stworzonych przez jednego autora i odpowiednio powiązanych ze sobą tematycznie; czteroksiąg;
2. w starożytnej Grecji: widowisko teatralne złożone z trzech tragedii i dramatu satyrowego jednego autora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. utwór literacki składający się z czterech części
(1.2) hist. teatr. w starożytnej Grecji: przedstawienie teatralne składające się z czterech utworów jednego autora wystawianych jeden po drugim;
Wiktionary
Te
Wikipedia
przym. tetralogiczny
Wiktionary
(1.1) czteroksiąg
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tetralogią, dotyczący tetralogii
Wiktionary
rzecz. tetralogia ż.
Wiktionary
miara wiersza, równa czterem stopom lub z czterem dypodiom
SJP.pl
Tetramorfa lub tetramorfos – w sztuce średniowiecza powiązanie symboli czterech ewangelistów w jedną postać (z gr. "tetramorphos": „o czterech kształtach”, od "tetra-" + "-morphos"). Symbolika wywodzi się z tradycji starożytnego Wschodu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tetrać.
Wiktionary
czas. tetrać ndk.
Wiktionary
jednorazowe, kartonowe opakowanie do mleka, napojów i innych cieczy w kształcie piramidy czterościennej, wykonane z taśmy kartonowej powlekanej od wewnątrz folią termoplastyczną
SJP.pl
paraliż wszystkich czterech kończyn spowodowany uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym; porażenie czterokończynowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. paraliż czterokończynowy;
Wiktionary
Tetraplegia, także: porażenie czterokończynowe (z gr. "tetra-" „cztery” i "-plegia" „porażenie”) – częściowa lub całkowita utrata funkcji ruchowych i czuciowych we wszystkich czterech kończynach, zwykle związana z uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym. W zależności od poziomu uszkodzenia mogą jej towarzyszyć zaburzenia oddychania, zwłaszcza przy wysokich urazach szyjnych.
Wikipedia
(1.1) Tetraplegia powstaje na skutek uszkodzenia rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym.
Wiktionary
IPA: ˌtɛtraˈplɛɟja, AS: tetrapleǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. tetraplegik m.
przym. tetraplegiczny
Wiktionary
osoba cierpiąca na paraliż wszystkich czterech kończyn, spowodowany uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba z tetraplegią – paraliżem czterokończynowym
Wiktionary
(1.1) Po wypadku samochodowym jestem tetraplegikiem.
Wiktionary
IPA: ˌtɛtraˈplɛɟik, AS: tetrapleǵik
Wiktionary
rzecz. tetraplegia ż.
przym. tetraplegiczny
Wiktionary
organizm roślinny lub zwierzęcy mający w jądrach komórek somatycznych cztery zespoły chromosomów
SJP.pl
Tetraploid (ang. "tetraploid") – organizm lub komórka z poczwórnym zestawem chromosomów homologicznych zawartych w jądrze komórkowym. Podstawowa liczba chromosomów oznaczana jest x, stąd u tetraploidów 2n = 4x, ale też bywają tetraploidy oznaczane jako 4n.
Wikipedia
przedstawiciel grupy kręgowców obejmującej płazy, gady, ptaki i ssaki; czworonóg
SJP.pl
Tetrapod (gr. bizant. τετραπόδιον, тетра́подъ) – niewysoki, prostokątny stolik na czterek nogach, przykrywany materiałem i używany w cerkwi do umieszczania na nim ikon lub innych przedmiotów używanych do celów liturgicznych. Może też służyć za podstawę panichidnika.
Wikipedia
wiersz czterostopowy; czterostopowiec
SJP.pl
Tetrapodia (gr. "tetrapodía" – "człon czterostopowy") – typ wiersza złożonego z czterech identycznych stóp w każdym wersie.
Tetrapodia może być samodzielnym wersem lub członem średniówkowym. Na przykład tetrapodia jambiczna może wchodzić w skład wersu ośmiostopowego.
Wikipedia
przedstawiciel grupy kręgowców obejmującej płazy, gady, ptaki i ssaki; czworonóg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. hist. monumentalna brama o czterech wejściach, stawiana w starożytności na skrzyżowaniach dróg lub na forach;
Wiktionary
Te
Wikipedia
(1.1) W miejscu przecięcia się obu ulic wznosi się tetrapylon, którego pozostałości zachowały się jeszcze do XIX wieku.
Wiktionary
IPA: ˌtɛtraˈpɨlɔ̃n, AS: tetrapylõn
Wiktionary
(1.1) łuk poczwórny; łuk czterobramny
Wiktionary
tytuł nadawany w starożytności władcy tetrarchii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. władca tetrarchii;
Wiktionary
Tetrarcha (gr. τετράρχης tetrarches, od "tettares" – cztery, "archo" – rządzę) – tytuł nadawany w starożytności władcy tetrarchii.
Nosił go zarządzający lub panujący nad jedną z czterech części jakiegoś kraju. W okresie cesarstwa Rzymianie stosowali ten tytuł także w odniesieniu do panujących w mniejszych państwach azjatyckich – np. Heroda Antypasa.
Wikipedia
(1.1) Cezar przejrzał jego plan, miał jednak zaledwie 1000 żołnierzy i musiał czekać na legion, który obiecał mu dostarczyć tetrarcha Galacji. (Bitwa pod Zelą)
Wiktionary
IPA: tɛˈtrarxa, AS: tetrarχa
Wiktionary
rzecz. tetrarchia ż.
Wiktionary
w starożytnym Rzymie: system współrządów 4 cesarzy wprowadzony przez Dioklecjana
SJP.pl
Tetrarchia ( τετραρχία, „rządy czterech”, „czwórwładza”; quadrumvirat) – system rządów w Cesarstwie rzymskim wprowadzany stopniowo przez cesarza Dioklecjana od 286 roku. Polegał na równoczesnym sprawowaniu władzy przez czterech panujących: dwóch "augustów" i dwóch władców niższej rangi z tytułem "cezara".
Wikipedia
rząd roślin z klasy zielenic właściwych; Tetrasporales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin z klasy zielenic właściwych
SJP.pl
strofa czterowierszowa lub utwór czterowierszowy; czterowiersz; kwartyna
SJP.pl
Tetrastych, także kwartyna, kwarten, quatrain, czterowiersz, czterowers – typ strofy, zwłaszcza w poezji lirycznej. Składa się z czterech wersów, najczęściej izosylabicznych i połączonych rymami (parzystymi, okalającymi lub krzyżowymi). Typowy dla tetrastychu jest ośmio-, jedenasto- lub trzynastozgłoskowiec. Strofa tego typu jest często elementem składowym całych układów stroficznych, na przykład sonetu. Tetrastych często pojawia się w liryce polskiej.
Wikipedia
świątynia grecka o fasadzie z czerema kolumnami; tetrastylos
SJP.pl
świątynia grecka o fasadzie z czerema kolumnami; tetrastyl
SJP.pl
związek chemiczny zawierający cztery atomy tlenu w cząsteczce; np. tlenek azotu IV, tlenek ołowiu IV
SJP.pl
Tetrazen – organiczny związek chemiczny używany jako materiał wybuchowy inicjujący.
Wikipedia
czasownik
(1.1) reg. pozn. robić coś pracowicie, męczyć się (nad czymś), paprać
Wiktionary
rzecz. tetranie n.
Wiktionary
zdawkowa moneta gruzińska (100 tetri = 1 lari)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) grykomp. sowiecka gra logiczna;
Wiktionary
Zobacz też: polski raper o pseudonimie Te-Tris oraz album "Tetris" zespołu Ziyo.
Tetris – komputerowa gra logiczna stworzona przez Aleksieja Pażytnowa i jego współpracowników, Dimitrija Pawłowskiego i Wadima Gierasimowa. Pojawiła się na rynku po raz pierwszy 6 czerwca 1984 roku w Związku Radzieckim.
Wikipedia
lampa próżniowa z czterema elektrodami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) elektron. lampa elektronowa posiadająca cztery elektrody: anodę, dwie siatki i katodę;
Wiktionary
Tetroda – rodzaj lampy elektronowej posiadającej cztery elektrody: anodę, katodę i dwie siatki umieszczone pomiędzy anodą i katodą.
Krótko tetrodami nazywa się najczęściej czteroelektrodowe lampy próżniowe, choć niektóre tyratrony są gazowanymi tetrodami.
Wikipedia
(1.1) Ponieważ tetrody 6550 mogą dostarczyć sygnał o dużej mocy, to mają dodatkowy potencjał do tworzenia wrażenia bardzo dynamicznego dźwięku z momentalną rekonstrukcją przy gwałtownych uderzeniach i równoczesną klarownością brzmienia w zakresie wysokich częstotliwości akustycznych.
Wiktionary
przym. tetrodowy
Wiktionary
rodzina ryb promieniopłetwych z rzędu najeżkokształtnych; kolcobrzuchowate, rozdymkowate
SJP.pl
Tetrodotoksyna – wielofunkcyjny związek chemiczny, silna trucizna znajdująca się w ciele niektórych gatunków ryb rozdymkokształtnych, w tym w rybach fugu wykorzystywanych w kuchni japońskiej. Jej działanie polega na blokowaniu kanałów sodowych komórek nerwowych. Powstaje przy udziale bakterii symbiotycznych, ale mechanizmy wyzwalające jej produkcję, transport i kumulację w ciele ryby nie zostały poznane.
Wikipedia
przymiotnik od: tetra
SJP.pl
cukier prosty mający 4 atomy węgla w cząsteczce
SJP.pl
stawać się zgorzkniałym, gderliwym
SJP.pl
przestarzałe: o zgryźliwym usposobieniu, właściwym marudzie, mantyce
SJP.pl
człowiek zgryźliwy, zgorzkniały, zrzędliwy; zrzęda, mantyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek zgryźliwy, zgorzkniały, zrzędliwy
Wiktionary
(1.1) Bycie tetrykiem to wyłącznie stan umysłu i może wystąpić w każdym wieku, albo nie wystąpić wcale.
Wiktionary
(1.1) maruda, zrzęda
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) nieco tetryczny
Wiktionary
materiał wybuchowy silniejszy od trotylu; tetrylit
SJP.pl
Tetryl, – organiczny związek chemiczny z grupy nitroamin, materiał wybuchowy będący produktem nitrowania dimetyloaniliny.
Tetryl został po raz pierwszy otrzymany w 1877, jednak jako wojskowy materiał wybuchowy zaczęto go stosować dopiero na początku XX w. – nieco później niż trotyl.
Wikipedia
materiał wybuchowy silniejszy od trotylu; tetryl
SJP.pl
język urzędowy Timoru Wschodniego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. jeden z języków urzędowych w Timorze Wschodnim, obok portugalskiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kościół katolicki przyjął tetum jako język liturgiczny.
Wiktionary
IPA: ˈtɛtũm, AS: tetũm
Wiktionary
stwierdzający, ustanawiający coś
SJP.pl
1. bogini, matka herosa Achillesa;
2. jeden z księżyców Saturna;
3. praocean
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. nimfa; córka Nereusa i żona Peleusa; matka Achillesa; jedna z nereid;
(1.2) mitgr. bogini i uosobienie żeńskiej płodności morza;
(1.3) geol. praocean rozdzielający Europę i Afrykę;
(1.4) astr. księżyc Saturna;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɛˈtɨda, AS: tetyda
Wiktionary
(1.1) Tetis
(1.2) Tetys
Wiktionary
bogini, matka herosa Achillesa; Tetyda
SJP.pl
w mitologii greckiej:
1. król Teukrów, syn Skamandra;
2. uczestnik wojny trojańskiej, syn Telamona
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mag praktykujący teurgię
SJP.pl
forma magii mająca zmusić bóstwo do jakiegoś działania, popularna w okresie hellenizmu i w średniowieczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ezot. rytuał zmuszający bogów lub bóstwa do działania zgodnie z wolą odprawiającego dany rytuał lub jego zleceniodawcy;
Wiktionary
Te
Wikipedia
rzecz. teurg
przym. teurgiczny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący teurgii
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Teutbergiem (Teutburgiem); dotyczący Teutbergu (Teutburga)
Wiktionary
członek starożytnego plemienia zamieszkującego na Półwyspie Jutlandzkim, prawdopodobnie germańskiego albo celtyckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. hist. członek starożytnego plemięemienia germańskiego, wywodzącego się z Półwyspu Jutlandzkiego
Wiktionary
rzecz. teutonizm m., teutońszczyzna ż.
przym. teutoński
Wiktionary
plemię germańskie; Teutonowie
SJP.pl
Te
Wikipedia
to, co teutońskie; kultura i cywilizacja teutońska, niemiecka
SJP.pl
plemię germańskie; Teutoni
SJP.pl
1. niemiecki, pruski, germański;
2. dawniej: krzyżacki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Teutonami
(1.2) książk. związany z Krzyżakami
Wiktionary
(1.2) Ruiny pierwszej siedziby teutońskiej znajdują się w Jerozolimie.
Wiktionary
rzecz. Teuton mos., Teutonka ż., Teutonia ż., teutonizm m., teutońszczyzna ż.
Wiktionary
(1.1) germański, niemiecki
(1.2) krzyżacki
Wiktionary
przestarzale: Niemcy, Teutoni; niemczyzna
SJP.pl
teraelektronowolt
SJP.pl
jednostka miary w systemie międzynarodowej numeracji włókien; teks
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: TEksako] marka paliw i olejów oraz dawny koncern naftowy
SJP.pl
Texaco ("Texas Company") – amerykański koncern petrochemiczny działający w latach 1901–2001.
Wikipedia
miasto w USA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gruba, sztywna tkanina bawełniana wykorzystywana najczęściej do szycia odzieży o kroju sportowym; teksas
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bezroga owca holenderska; teksel
SJP.pl
Texel – nizinna wyspa w Holandii, wysunięta najdalej na zachód w grupie Wysp Zachodniofryzyjskich. Całe terytorium wyspy oraz otaczające je wody stanowią gminę miejską Texel, wchodzącą w skład prowincji Holandia Północna. Oddzielona na północy cieśniną od wyspy Vlieland. Siedziba władz mieści się w Den Burg. Burmistrzem w kadencji 2014-2018 jest Francine Giskes.
Wikipedia
były kabaret
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: teza
Wiktionary
IPA: tɛs, AS: tes
Wiktionary
1. założenie, które ktoś zamierza uzasadnić;
2. twierdzenie lub część twierdzenia wymagające dowodu;
3. w utworze literackim: rozwiązanie problemu przedstawione czytelnikowi przez autora; przesłanie, idea
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) twierdzenie dla którego należy przedstawić uzasadnienie
(1.2) filoz. pierwszy etap trójfazowego cyklu rozwojego w dialektyce Hegla
(1.3) liter. rozwiązanie problemu podsunięte czytelnikowi przez autora
(1.4) mat. część twierdzenia, którą należy udowodnić przy danych założeniach
(1.5) log. założenie lub twierdzenie, które wymaga dowodu
Wiktionary
Teza (gr. "θέσις" [thésis] – ’umieszczenie, rozmieszczenie, złożenie, kompozycja’, od "τίθημι" [títhēmi] "– ’"umieścić, położyć, kłaść, postawić’) – twierdzenie, dla którego przedstawia się uzasadnienie. W ujęciu matematycznym jest to część twierdzenia, którą należy udowodnić, opierając się na przyjętym założeniu.
Wikipedia
(1.1) Brak bezpośrednich dowodów na potwierdzenie tej tezy.
(1.3) Książka zawiera liczne przykłady, potwierdzające tezę autora.
Wiktionary
przym. tezowy
Wiktionary
(1.1) założenie
(1.3) idea, przesłanie
Wiktionary
thesaurus;
1. dzieło obejmujące kompletny zbiór wiadomości z danej dziedziny wiedzy;
2. leksykon lub słownik obejmujący całe słownictwo danego języka;
3. słownik synonimów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. dzieło, które obejmuje całość określonej wiedzy, dorobku intelektualnego
(1.2) jęz. słownik, który obejmuje pełne słownictwo jakiegoś języka
Wiktionary
Tezaurus – słownik odzwierciedlający strukturę pola semantycznego danego języka informacyjno-wyszukiwawczego, obejmujący deskryptory, ich relacje oraz reguły stosowania.
Tezaurusy tworzy się dla języków deskryptorowych, w których to językach znajdują się deskryptory związane relacjami paradygmatycznymi oraz askryptory.
Wikipedia
IPA: tɛˈzawrus, AS: tezau̯rus
Wiktionary
gromadzenie i przechowywanie wartości, skarbu, majątku
SJP.pl
Te
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tezauryzować.
Wiktionary
czas. tezauryzować ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) zbierać, gromadzić, kolekcjonować
Wiktionary
IPA: ˌtɛzawrɨˈzɔvat͡ɕ, AS: tezau̯ryzovać
Wiktionary
rzecz. tezauryzowanie n., tezauryzacja
przym. tezauryzacyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) rel. aztecki bóg zła, ciemności i zemsty
Wiktionary
Tezcatlipoca (także Metzli; nah. "Dymiące Zwierciadło" lub "Pan Dymiącego Zwierciadła") – w azteckim panteonie bóstwo zła, ciemności i zemsty, którego rodowód nie jest do końca jasny. Według mitycznych przekazów był bogiem-stwórcą i Słońcem Ziemi ("Nahui Ocelotl") w pierwszej epoce świata oraz jednym z czterech synów boga-kreatora Ometeotl ("Dwa Bóg"), dwoistego stworzyciela świata składającego się z męskiego pierwiastka Ometecuhtli ("Pan Dwoistości") i żeńskiego Omecihuatl ("Pani Dwoistości").
Wikipedia
(1.1) Metzli
Wiktionary
w mitologii greckiej: królewicz i heros ateński
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. heros ateński i pogromca Minotaura, syn Egeusza (albo Posejdona) i Ajtry;
(1.2) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tezeusz (gr. Θησεύς Thēseús, łac. Theseus) – w mitologii greckiej królewicz i heros ateński.
Uchodził za syna Posejdona i Ajtry (formalnie był synem Egeusza, króla Aten). Wychowywany poza domem z obawy przed żądnymi tronu synami swojego stryja Pallasa. Jego wejściem w dorosłość było uniesienie głazu, pod którym Egeusz (Ajgeus) zostawił dla niego miecz i sandały.
Wikipedia
(1.1) Najbardziej tajemniczym momentem w przygodach Tezeusza jest geranos, magiczny taniec labiryntu.
Wiktionary
IPA: tɛˈzɛwuʃ, AS: tezeu̯uš
Wiktionary
rzecz. Tezeida mos.
przym. Tezeuszowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tezeusza lub z nim związany
SJP.pl
zawierający tezę, ideę, jakieś poglądy, przekonania
SJP.pl
kształtownik o przekroju poprzecznym w kształcie litery T; teownik
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) lwów. olbrzymi
Wiktionary
(1.1) Jesteś już teńgi.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. teściowa
Wiktionary
(1.1) […] tak dawniej jak i dzisiaj u ludu, który tej nazwy w wielu stronach używa, świekier, świokier, świekra, świokra, świekrucha oznacza tylko rodziców męża, a teść i teścia – rodziców żony.
Wiktionary
rzecz. teść mos.
Wiktionary
(1.1) współcz. teściowa; daw. teścina
Wiktionary
zdrobnienie od: test
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od test
Wiktionary
(1.1) To nie test, lecz tylko mały teścik.
Wiktionary
rzecz. test m.
Wiktionary
matka żony lub męża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. matka żony
(1.2) matka żony lub męża
forma przymiotnika.
(2.1) ż. od: teściowy
Wiktionary
Teściowa – matka żony (współcześnie także matka męża, pierwotnie "świekra"), nazwa relacji rodzinnej w stosunku do zięcia lub synowej.
Wikipedia
(1.1) Ojciec żony zowie się teść, a matka – teściowa lub teścia, dawniej cieść i cieścia.
(1.2) Moja teściowa mnie nie lubi…
Wiktionary
IPA: tɛɕˈt͡ɕɔva, AS: teśćova
Wiktionary
(1) zob. teść.
Wiktionary
(1.1) daw. teścina, daw. teścia, reg. teść, daw. cieścia, starop|ćścia.
(1.2) gwara więzienna jara, jarecka
Wiktionary
rodzice żony lub męża
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. z zażyłością o teściu
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: teścia
(2.2) Ms. i W. lp. od: teść
Wiktionary
(1.1) Mój teściu lubi łowić ryby.
(1.1) Poprosiliśmy i teściu się zgodził.
Wiktionary
rzecz. teść mos., teściowa ż.
Wiktionary
ekspresywnie: teść
SJP.pl
potocznie: teściowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teściowa
Wiktionary
(1.1) Muszę się zapytać teściówki, ona często tam chodzi.
Wiktionary
rzecz. teść mos./ż., teściowa ż.
Wiktionary
ojciec żony lub męża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ojciec żony
(1.2) ojciec żony lub męża
(1.3) środ. biochem. testosteron
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) reg. teściowa
Wiktionary
(1.1) […] tak dawniej jak i dzisiaj u ludu, który tej nazwy w wielu stronach używa, świekier, świokier, świekra, świokra, świekrucha oznacza tylko rodziców męża, a teść i teścia – rodziców żony.
(1.2) Mieszkał z teściem.
(1.2) Teść wpadał czasem na obiad.
(1.2) Teść Anny był świetnym arystokratą.
(1.3) Paweł od lat funkcjonował w sportowym świecie, znał wszystkie opowieści o tym, jak po teściu rośnie agresja.
Wiktionary
IPA: tɛɕt͡ɕ, AS: teść
Wiktionary
rzecz. teściostwo n., teściówka ż.
:: zdrobn. teściunio m.
:: fż. teściowa ż., teścina ż., teściunia ż.
przym. teściowy
Wiktionary
(1.1) starop|cieść.
(1.3) testosteron
Wiktionary
partykuła:
1. uwydatniająca różne rodzaje wypowiedzi; także, również;
2. wzmacniająca wyraz (zwykle spójnik) jej towarzyszący;
3. mająca charakter ekspresywny, ujemnie zabarwiająca wyraz, do którego się odnosi, wyrażająca np. lekceważenie
SJP.pl
partykuła
(1.1) zob. również.
forma zaimka.
(2.1) M., B. i W. nmos. od: tenże
Wiktionary
(1.1) Melony w 90% składają się z wody; zawierają też dużo cukru.
Wiktionary
IPA: tɛʃ, AS: teš
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk tyż
Wiktionary
[czytaj: te-ef-I] skrót od: towarzystwo funduszy inwestycyjnych
SJP.pl
pfu;
1. wyraz naśladujący dźwięk słyszany przy splunięciu;
2. wyraz używany w sytuacji, gdy ktoś się przejęzyczył, pomylił itp.
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) onomatopeja naśladująca spluwanie, będąca wyrazem pogardy
(1.2) …wskazujący chęć poprawny przejęzyczenia
Wiktionary
Tfu – drugi singel z albumu Kasi Nosowskiej pt. "Sushi".
Wikipedia
(1.1) Nie wzruszy mnie ataczek ani zgrywa, ten pistolecik schowaj proszę, tfu!
Wiktionary
(1.1-2) tfuj
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Wiktionary
wykrzyknik wyrażający wstręt, obrzydzenie, niesmak
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) …onomatopeja wyrażająca splunięcie po zjedzeniu czegoś niedobrego, wstręt, obrzydzenie, niesmak
(1.2) …onomatopeja wyrażająca splunięcie jako zdecydowaną dezaprobatę czegoś
Wiktionary
skrót od: tangens (pisany bez kropki, czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
symbol
(1.1) = mat. tangens
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtãŋɡɛ̃w̃s, AS: tãŋgẽũ̯s
Wiktionary
[czytaj: te-że-WE] skrót od: Train a Grande Vitesse - francuski pociąg elektryczny o wielkiej prędkości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskorzeczowy
(1.1) rodzaj francuskich elektrycznych zespołów trakcyjnych, osiągających w regularnej eksploatacji prędkości do 320 km/h;
Wiktionary
TGV ([], train à grande vitesse; pociąg dużych prędkości) – rodzaj francuskich elektrycznych zespołów trakcyjnych, osiągających w regularnej eksploatacji prędkości do 320 km/h. TGV został opracowany i wdrożony przez firmę Alstom przy współpracy z francuskimi kolejami państwowymi SNCF.
Wikipedia
(1.1) Dzień dobry, TGV przyjedzie na stację Paryż północny o godzinie ósmej.
Wiktionary
IPA: tɛ‿ʒɛ‿ˈvɛ, AS: te‿že‿ve
Wiktionary
symbol toru, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: TEkerej albo SEkerej] nazwisko, m.in. William Thackeray (1811-1863) - pisarz angielski
SJP.pl
[czytaj: taj]
1. język tajlandzki (syjamski); taj, thaj;
2. języki thai - grupa języków używanych w Tajlandii, Birmie, Laosie, Wietnamie i Chinach; języki taj, języki thaj
SJP.pl
[czytaj: taj]
1. język tajlandzki (syjamski); taj, thai;
2. języki thaj - grupa języków używanych w Tajlandii, Birmie, Laosie, Wietnamie i Chinach; języki taj, języki thai
SJP.pl
[czytaj: talasemia] choroba dziedziczna, w której zaburzona synteza łańcuchów globiny w hemoglobinie prowadzi do niedokrwistości, uszkodzenia śledziony, a w ostrej postaci - do dziesiątego roku życia człowieka - do śmierci; talasemia
SJP.pl
leczenie klimatyczne w miejscowościach nadmorskich; talasoterapia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. północnoindyjskie danie, podawane na dużym metalowym talerzu, składające się z ryżu, placekacków ciapati, otoczonego małymi miseczkami zawierającymi dodatki: dal, sosy, jarzyny, jogurt, papad, czatnej, aćar itd.;
Wiktionary
Thali ( थाली, dosł. „talerz”) – północnoindyjskie danie, podawane na dużym metalowym talerzu (tacy). Nazwa odnosi się także do samego talerza.
Składa się z ryżu, placków ciapati/puri/roti, otoczonego wianuszkiem małych miseczek zawierających różne dodatki: dal, sosy, jarzyny, jogurt, papad, czatnej, aćar itd. Bywają również thali niewegetariańskie. Istnieją duże różnice regionalne w zakresie doboru składników.
Wikipedia
[czytaj: talja] model samochodu marki Renault
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: talidomid] nazwa handlowa leku stosowanego obecnie w leczeniu niektórych nowotworów i chorób zapalnych, zawierającego talidomid
SJP.pl
[czytaj: tallofyta] grupa organizmów wielokomórkowych; plechowce
SJP.pl
jedno- lub wielokomórkowa tkanka plechowców; plecha
SJP.pl
[czytaj: taczer] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: taczerysta] zwolennik thatcheryzmu; taczerysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik thatcheryzmu
Wiktionary
IPA: ˌtat͡ʃɛˈrɨsta, AS: tačerysta
Wiktionary
rzecz. thatcheryzm m., taczeryzm m., taczerysta m.
Wiktionary
(1.1) taczerysta
Wiktionary
[czytaj: taczerystowski] właściwy thatcheryzmowi, odnoszący się do thatcheryzmu, związany z polityką premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher; taczerystowski
SJP.pl
styl sprawowania rządów (od nazwiska M.Thatcher - brytyjskiej premier w latach 1979-1990); taczeryzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. liberalna polityka gospodarcza prowadzona przez Margaret Thatcher, premiera Wielkiej Brytanii w latach 1979-1990, cechująca się m.in. ograniczaniem roli państwa i związków zawodowych w gospodarce;
Wiktionary
IPA: taˈt͡ʃɛrɨsm̥, AS: tačerysm̦
Wiktionary
rzecz. thatcherysta, taczerysta, taczeryzm
Wiktionary
(1.1) taczeryzm
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. tetrahydrokannabinol
Wiktionary
w greckim teatrze starożytnym - widownia, zbocze wzgórza z ławami, w kształcie wycinka większego niż półkole
SJP.pl
Theatron (gr. "theaomai" - przyglądam się, patrzę) – nazwa widowni w teatrze greckim. W teatrze rzymskim widownię nazywano cavea.
Widownia otaczała nieco więcej niż połowę obwodu orchestry. Stopnie widowni rozchodziły się promieniście ku górze i były podzielone na części zwane "kerkides", co ułatwiało przejście do poszczególnych miejsc.
Wikipedia
[czytaj: teatrum] przestawienie teatralne lub sytuacja podobna do takiego przedstawienia; teatrum
SJP.pl
[czytaj: tebe] drobna moneta botswańska (100 thebe = 1 pula)
SJP.pl
[czytaj: tema] model samochodu marki Lancia
SJP.pl
greckie nazwisko
SJP.pl
Zobacz też: Theodore (ujednoznacznienie).
Theodore lub Theodore Racing (pełna nazwa: Theodore Racing Team) – hongkoński zespół Formuły 1 startujący w latach 1977-1978 i 1981-1983, założony przez Teddiego Yipa.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. filoz. jedna ze szkół buddyjskich, tzw. wczesnych, uważana za najstarszą spośród istniejących do dziś;
Wiktionary
(1.1) Byłem nafaszerowany tekstami mistycznymi, szczególnie buddyjskimi. Było to już po spotkaniach z moim pierwszym nauczycielem medytacji, (…) mnichem w tradycji buddyzmu theravady, w Londynie w 1970 r.
Wiktionary
kierunek buddyzmu oparty na naukach Buddy i dążeniu do osiągnięcia nirwany, jedna z głównych szkół hinajany; sthawirawada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zob. theravada.
Wiktionary
Therawada (pāli: थेरवाद "theravāda"; sanskr. स्थविरवाद "sthaviravāda"; dosł. „doktryna starszych”) – najdłużej istniejąca szkoła buddyjska spośród wczesnych szkół buddyjskich. Jej zwolenników zwiemy therawadinami (sanskr. theravādin, dosł. „głoszącymi ("-vādin")) [to, co nauczają] starsi” (thera), czyli mistrzowie, nauczyciele wywodzący swą naukę bezpośrednio od Buddy.
Wikipedia
buddysta praktykujący therawadę
SJP.pl
[czytaj: teremin] elektroniczny instrument muzyczny skonstruowany w 1920 roku przez Lwa Termena; termenvox, eterofon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. instrument elektroniczny, wytwarzający dźwięk o różnej wysokości i sile w zależności od odległości dłoni muzyka od dwóch umieszczonych na tym instrumencie anten;
Wiktionary
Theremin (eterofon, termenvox) – instrument muzyczny z grupy elektrofonów elektronicznych skonstruowany przez rosyjskiego fizyka i wynalazcę Lwa Termena. Dźwięki emitowane przez theremin są ubogie harmonicznie i przypominają w swym brzmieniu wycie, jęk, kobiecy głos, gwizd, piłę, flet, skrzypce lub inne instrumenty.
Wikipedia
(1.1) Chciałbym nauczyć się grać na thereminie. Podoba mi się jego barwa.
Wiktionary
rzecz. thereminista m., thereministka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. kobieta grająca na thereminie
Wiktionary
rzecz. theremin m.
:: fm. thereminista m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: termidor] jedenasty miesiąc francuskiego kalendarza republikańskiego; termidor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nazwa jedenastego miesiąca we francuskim kalendarzu rewolucyjnym (okres 19 lipcem a 17 sierpniem);
Wiktionary
Thermidor (termidor) (z gr. "thérme" = 'gorąco' + "doron" = 'dar') – jedenasty miesiąc we francuskim kalendarzu rewolucyjnym, drugi miesiąc lata. Trwał od 19 lipca do 17 sierpnia.
Po thermidorze następował miesiąc fructidor.
Wikipedia
[czytaj: tezaurus] tezaurus;
1. dzieło obejmujące kompletny zbiór wiadomości z danej dziedziny wiedzy;
2. leksykon lub słownik obejmujący całe słownictwo danego języka;
3. słownik synonimów
SJP.pl
[czytaj: teta] ósma litera w greckim alfabecie; teta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa ósmej litery alfabetu greckiego, θ;
Wiktionary
Theta (thita, θῆτα, pisana Θθ lub ϴϑ) – ósma litera alfabetu greckiego oznaczająca spółgłoskę aspirowaną „t” (czyli „th”). W greckim systemie liczbowym oznacza liczbę 9.
Wikipedia
IPA: ˈtɛta, AS: teta
Wiktionary
(1.1) teta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stolica Bhutanu
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Bhutanu
Wiktionary
Thimphu (dzongkha ཐིམ་ཕུ) – stolica i największe miasto Bhutanu położone w Himalajach na wysokości ok. 2000 m n.p.m. Rezydencja królewska oraz ośrodek handlowo-rzemieślniczy związany z hodowlą owiec i jaków. Miasto jest zamieszkiwane przez 99 021 osób. Przed rokiem 1960 Thimphu składało się głównie z małych wiosek, które dziś są dzielnicami miasta. Od 1962 roku jest oficjalną stolicą Bhutanu (wcześniej stolicą było miasto, w którym w danym momencie przebywał król).
Wikipedia
ThinkPad – rodzina notebooków zaprojektowanych przez Richarda Sappera i produkowanych w latach 1992–2005 przez koncern informatyczny IBM.
Od II kwartału 2005 roku ThinkPady produkuje i sprzedaje chińska firma Lenovo, która odkupiła od IBM dział produkcji komputerów osobistych.
Wikipedia
[czytaj: finspiracja] coś służącego za zachętę do dalszego odchudzania
SJP.pl
[czytaj: tjokol] syrop wykrztuśny; tiokol
SJP.pl
[czytaj: tomas]
1. obce imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tompson] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tomson] marka elektroniki RTV i dawna firma elektroniczna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Thor (ze staronord. "Þórr", grom) – jeden z głównych bogów nordyckich z dynastii Azów (syn Odyna i Jörð, małżonek Sif), odpowiednik południowogermańskiego Donara, bóg burzy i piorunów, sił witalnych, rolnictwa (jako sprowadzający deszcz odpowiedzialny za urodzaj). Patronował także małżeństwu i ognisku domowemu.
Wikipedia
Thoreau – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Meksyk, w hrabstwie McKinley.
Wikipedia
dalekowschodnia potrawa na bazie oleju kokosowego z curry i warzywami
SJP.pl
Thorgal – belgijska seria komiksowa stworzona przez belgijskiego scenarzystę Jeana Van Hamme'a i polskiego rysownika Grzegorza Rosińskiego. Po zakończeniu prac nad "Thorgalem" przez Van Hamme'a (w 2006) i Rosińskiego (w 2018) tworzenie "Thorgala" przejęli scenarzyści: Yves Sente, Xavier Dorison, Yann i Nicolas Jarry oraz rysownik Fred Vignaux.
Wikipedia
[czytaj: TORShałn] ośrodek administracyjny na Wyspach Owczych
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Wysp Owczych;
Wiktionary
Thorshavn ( Tórshavn) – największe miasto archipelagu Wysp Owczych, jednocześnie jego stolica i siedziba najwyższych władz tego duńskiego terytorium zależnego. Miasto leży na wyspie Streymoy, zamieszkuje je 12 375 osób. Nazwa "Thorshavn" oznacza po duńsku "Port Thora", nordyckiego boga burzy i piorunów. W mieście rozwinął się przemysł spożywczy.
Wikipedia
(1.1) Prócz licznych szkół podstawowych, w Thorshavn działa kilka liceów, a także szkół zawodowych, przygotowujących głównie do pracy w przetwórstwie rybnym.
Wiktionary
[czytaj: tosztajn] norweskie imię męskie
SJP.pl
[czytaj: tot] w mitologii egipskiej: bóg księżyca i pan czasu; Tot
SJP.pl
Tot (Thoth) – egipski bóg Księżyca, patron mądrości. Zaliczano go do bogów-stwórców i uważano za wynalazcę egipskiego pisma – hieroglifów, kalendarza, a także arytmetyki, geometrii, muzyki, liczby i rysunków. W związku z tym był przede wszystkim opiekunem i patronem pisarzy oraz ludzi nauki i sztuki. Był głównym opiekunem miasta i regionu Hermopolis.
Wikipedia
[czytaj: trasz] bardzo dynamiczna i agresywna odmiana heavy metalu z elementami muzyki punk; trash, thrashmetal, trash metal, thrash metal
SJP.pl
[czytaj: traszkor] rodzaj potężnie nagłośnionej muzyki rockowej, będący rozwinięciem stylu heavy metal; thrash, speed metal
SJP.pl
Thrashcore (także fastcore) – podgatunek hardcore punku powstały na początku lat 80.. Zasadniczo thrashcore jest szybszą odmianą hardcore punku, w której dodatkowo używa się często blastów. Piosenki mogą być bardzo krótkie i zazwyczaj traktują o młodzieńczym buncie lub antymilitaryzmie.
Wikipedia
[czytaj: traszmetal] bardzo dynamiczna i agresywna odmiana heavy metalu z elementami muzyki punk; thrash, trash, thrash metal, trash metal
SJP.pl
[czytaj: triler lub triller] film lub książka o sensacyjnej akcji, przepełnionej atmosferą grozy i niesamowitości; dreszczowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. dreszczowiec.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Chętnie oglądam thrillery, bo lubię dreszczyk emocji.
Wiktionary
IPA: ˈtrʲilɛr, AS: trʹiler
Wiktionary
(1.1) dreszczowiec
Wiktionary
zakrzep krwi w naczyniach krwionośnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. różowa lub różowoczerwona odmiana zoisytu lub klinozoisytu;
Wiktionary
Thulit (rosalin, unionit) – różowa lub różowoczerwona odmiana zoisytu lub klinozoisytu. Odmiana zasobna w mangan.
Nazwa pochodzi od dawnej nazwy północnej części Norwegii (legendarnej wyspy) – Thule, gdzie minerał ten występuje.
Wikipedia
IPA: ˈtulʲit, AS: tulʹit
Wiktionary
(1.1) rosalin, unionit
Wiktionary
[czytaj: tunbergia] roślina zielna z rodziny akantusowatych (akantowatych); tunbergia
SJP.pl
[czytaj: tander]
1. czcionka komputerowa;
2. brytyjski zespół muzyczny
SJP.pl
Thunder – brytyjska rockowa grupa muzyczna, założona w 1989 roku w Londynie.
Wikipedia
popularny program do odbierania poczty e-mail
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
niemiecka nazwa Turgowii, szwajcarskiego kantonu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: fenks] internetowy skrót od: thanks - dziękuję; thx
SJP.pl
TH
Wikipedia
Thyssen ("Thyssen Aktiengesellschaft", "Thyssen AG") – niemiecki koncern przemysłowy, następnie przemysłowo-handlowy założony przez Augusta Thyssena, na bazie powstałej w 1867 roku walcowni. Działał przede wszystkim w przemyśle ciężkim, w jego skład wchodziło 300 przedsiębiorstw zajmującym się hutnictwem, wydobyciem węgla i rud metali; a także produkcją maszyn i urządzeń oraz recyclingiem.
Wikipedia
ThyssenKrupp AG – niemiecki koncern zatrudniający około 93 400 pracowników, powstały w 1999 roku w wyniku połączeniu spółek Thyssen oraz Krupp. Korporacja jest zarejestrowana w Essen i Duisburgu, a składa się z 670 osobnych spółek rozsianych po całym świecie. Według danych z 2005 roku, 23,58% udziałów w spółce należało do fundacji Alfried Krupp von Bohlen und Halbach.
Wikipedia
symbol tytanu, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) onomatopeja naśladująca wysoki dźwięk
(1.2) onomatopeja naśladująca krótki dźwięk w kodzie Morse'a
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tʲi, AS: tʹi
Wiktionary
rzecz. titawa ż.
Wiktionary
amid kwasu tiooctowego, białe ciało stałe rozpuszczalne w wodzie
SJP.pl
poddany chłop, zobowiązany do wykonywania robocizny na rzecz swojego pana (na ziemiach Litwy i Białorusi)
SJP.pl
1. miasto w Boliwii;
2. ruiny prekolumbijskiego miasta w Boliwii, leżące nieopodal współczesnego miasta o tej samej nazwie
SJP.pl
Tiahuanaco (w języku "keczua") lub Tiwanaku (w języku "ajmara") – największy ośrodek kultury andyjskiej z okresu regionalnego, wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Położony jest w pobliżu jeziora Titicaca w departamencie La Paz w Boliwii na wysokości 3800 m n.p.m.
Wikipedia
Tiamat – w mitologii babilońskiej bogini-matka, personifikacja słonych wód oceanu, należała do pierwszego pokolenia bóstw. Apsu – partner Tiamat – kojarzony był natomiast z wodami słodkimi.
Tiamat była matką młodszej generacji bogów. Została zabita przez Marduka, który z jej przepołowionego ciała utworzył Ziemię i sklepienie nieba. Z jej głowy i piersi zostały stworzone góry, natomiast z jej oczu wypłynęły Tygrys i Eufrat.
Wikipedia
związek organiczny, witamina B1
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. egzogenny związek organiczny niezbędny m.in. w prawidłowym metabolizmie komórkowym zaliczany do witamin z grupy B;
Wiktionary
IPA: tʲjãˈmʲĩna, AS: tʹi ̯ãmʹĩna
Wiktionary
rzecz. tiaminaza ż.
Wiktionary
(1.1) witamina B₁, aneuryna
Wiktionary
monumentalna brama i główny plac w Pekinie; Tiananmen, Brama Niebiańskiego Spokoju
SJP.pl
monumentalna brama i główny plac w Pekinie; Tian'anmen, Brama Niebiańskiego Spokoju
SJP.pl
organiczny związek chemiczny stosowany jako lek antydepresyjny i przeciwlękowy
SJP.pl
Tianeptyna – organiczny związek chemiczny, pochodna dibenzotiazepiny, stosowana jako lek przeciwdepresyjny i przeciwlękowy. Wykazuje działanie neuroplastyczne.
Wikipedia
[czytaj: TJENdzin] miasto w Chinach; Tiencin
SJP.pl
1. nakrycie głowy papieża, używane do 1965 roku;
2. przenośnie: godność papieża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. hist. pontyfikalna korona papieska;
(1.2) rel. przen. urząd papieski, godność
(1.3) hist. stożkowe nakrycie głowy perskich władców i kapłanów
Wiktionary
Ti
Wikipedia
(1.1) Widziałam jedną z papieskich tiar w Waszyngtonie.
Wiktionary
IPA: ˈtʲjara, AS: tʹi ̯ara
Wiktionary
roślina uprawna z rodziny skalnicowatych
SJP.pl
Ti
Wikipedia
związek heterocykliczny, bezbarwna ciecz o przykrym zapachu
SJP.pl
Tiazol – pięcioczłonowy heterocykliczny związek chemiczny zawierający atom siarki i azotu w pozycjach 1 i 3. Ma budowę płaską i charakter aromatyczny. Dzięki obecności atomu azotu wykazuje właściwości zasadowe (p"K"a = 2,5), jednak znacznie słabsze niż pirydyna (p"K"a = 5,2).
Wikipedia
dowolny diuretyk o budowie sulfonamidowej, będący pochodną lub analogiem benzotiadiazyny, najczęściej stosowany w leczeniu nadciśnienia
SJP.pl
starorzymski dęty instrument muzyczny zbliżony do klarnetu i oboju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. staroż. starorzymski flet
Wiktionary
Tibia – gra komputerowa z gatunku MMORPG, stworzona przez czterech niemieckich studentów informatyki (Stephan Börzsönyi, Guido Lübke, Ulrich Schlott i Stephan Vogler), dystrybuowana przez niemiecką firmę CipSoft. Pierwsza wersja Tibii została wydana 7 stycznia 1997.
Wikipedia
obce imię męskie
SJP.pl
Tichy – czeskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku nosiły je w Polsce 33 osoby
Wikipedia
[czytaj: tiker] pasek z najistotniejszymi informacjami, zwykle u dołu ekranu telewizora
SJP.pl
Ticker (inaczej "scroll" lub "crawl") – pasek informacyjny, na którym widoczne są najważniejsze informacje. Jest zwykle umieszczany w dolnej części ekranu telewizora i wyświetlany przez cały czas trwania programu telewizyjnego. Pierwszy raz ten sposób przekazywania informacji zastosowała amerykańska stacja Fox News Channel.
Wikipedia
[czytaj: tiko] model samochodu marki Daewoo
SJP.pl
Alex Chandre de Oliveira (ur. 21 grudnia 1977 w Kurytybie, zm. 14 czerwca 2014 tamże) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji napastnika.
Wikipedia
[czytaj: taj-brejk albo taj-brek]
1. skrócona, końcowa część meczu służąca wyłonieniu zwycięzcy (np. w siatkówce piąty set grany do 15 punktów);
2. w tenisie ziemnym: specjalny gem rozgrywany przy stanie 6:6 w secie, służący wyłonieniu zwycięzcy seta
SJP.pl
Tie-break (od ang. „rozstrzygnięcie remisu”, nie: "„przełamanie remisu”") – nazwa końcowych partii w grach sportowych, w których nie jest dopuszczalne zakończenie meczu remisem, takich jak tenis ziemny czy siatkówka.
Wikipedia
[czytaj: tifdruk] wklęsłodruk, rotograwiura;
1. technika drukowania za pomocą formy z wgłębieniami wypełnionymi farbą;
2. odbitka wykonana tą techniką
SJP.pl
góry w Azji
SJP.pl
miasto w Chinach; Tianjin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Chinach znajdujące się pomiędzy Pekinem a zatoką Pohaj;
Wiktionary
Tiencin (chiń. 天津; pinyin "Tiānjīn"; dosł. „niebiański bród”;) – jedno z czterech miast wydzielonych Chin, znajdujące się pomiędzy Pekinem a zatoką Pohaj, jeden z największych portów świata i specjalna strefa ekonomiczna ustanowiona po trzęsieniu ziemi z 1976 r.
Wikipedia
→ Tien-szan; tien-szański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tienszanem, dotyczący Tienszanu
Wiktionary
rzecz. Tienszan mrz.
Wiktionary
organowy utwór polifoniczny, popularny w XVI-wiecznej Hiszpanii
SJP.pl
[czytaj: tirgartn] dzielnica Berlina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w południowej Rosji przeduralskiej, prawy dopływ Wołgi;
Wiktionary
Tierieszka (ros. Терешка; t. Большая Терешка, "Bolszaja Tierieszka") – rzeka w południowej Rosji przeduralskiej (obwody uljanowski i saratowski), prawy dopływ Wołgi w zlewisku Morza Kaspijskiego. Długość – 213 km, powierzchnia zlewni – 9710 km², średni przepływ 46 km przed ujściem – 17,5 m³/s. Reżim śnieżny. Pokrywa lodowa od przełomu listopada i grudnia do przełomu marca i kwietnia. Głębokość 0,5 do 1,5 m, szerokość u ujścia 80–100 m. Duża zawartość mułu w wodzie.
Wikipedia
ang. Tag(ged) Image File Format, format zapisu plików graficznych wykorzystujący wiele metod kompresji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w Indiach: lekki posiłek spożywany w południe
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pasjonowanie się piłką nożną (rzadziej innym sportem), fanatyczne kibicowanie jakiemuś klubowi piłkarskiemu
SJP.pl
[czytaj: tifozo] kibic piłkarski, zwłaszcza w odniesieniu do zagorzałych fanów włoskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. metoda spawania elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych;
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
reakcja ruchowa wolno poruszających się organizmów na bodziec kierunkowy - dotyk, polegająca na ich ścisłym przywieraniu do podłoża, występująca u zwierząt żyjących w norach, jaskiniach lub na dnie morskim; stereotaksja
SJP.pl
Tigmotaksja, stereotaksja – rodzaj taksji polegający na ruchu pojedynczych komórek lub całych organizmów w odpowiedzi na bodźce dotykowe. Odgrywa ona znaczącą rolę adaptacyjną w warunkach słabego oświetlenia. Przykłady:
Wikipedia
jeden z tropizmów; wygięcie wzrostowe niektórych organów roślinnych (np. wąsów czepnych) oraz osiadłych organizmów zwierzęcych (np. ukwiału), powstające w wyniku bodźca dotykowego; haptotropizm
SJP.pl
Ti
Wikipedia