odosobnione wzgórze powstałe przez zniszczenie otaczających mas skalnych, ostałe dzięki większej odporności skał; monadnok
SJP.pl
Twardzielec, twardziel (monadnok, inselberg) – forma ukształtowania terenu – odosobnione wzgórze zbudowane ze skał twardszych (czyli odporniejszych na procesy niszczące powierzchnię Ziemi) niż skały otaczające.
Takie izolowane wzniesienia są typowe dla krajobrazów poddanych długotrwałej denudacji, m.in. na powierzchniach zrównania.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przewlekła choroba tkanki łącznej, cechująca się postępującym twardnieniem i grubieniem skóry (całej lub jej części) oraz narządów wewnętrznych, np. serca, płuc, nerek, przełyku; sklerodermia
SJP.pl
Twardzina, sklerodermia (łac. "scleroderma") – rzadka, przewlekła choroba charakteryzującą się stwardnieniem skóry i tkanek w wyniku nadmiernego gromadzenia kolagenu. W konsekwencji dochodzi do niewydolności narządów, zaburzeń morfologii i następującej dysfunkcji naczyń krwionośnych. Choroba ta jest spowodowana występowaniem przeciwciał przeciwko wielu antygenom, w tym topoizomerazie oraz centromerom (w CREST), co jest skutkiem zaburzeń immunologicznych również występującym w tej chorobie.
Wikipedia
grzyb kapeluszowy
SJP.pl
rodzina grzybów z rzędu pieczarkowców
SJP.pl
Twardzioszkowate ("Marasmiaceae" Roze ex Kühner) – rodzina grzybów znajdująca się w rzędzie pieczarkowców.
Wikipedia
Twardów – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Kotlin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wieś ta dała początek nazwisku rodzinie Twardowskich herbu Ogończyk. We wsi znajduje się zabytkowy kościół parafialny pod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła, wybudowany w latach 1885-1896.
Wikipedia
gruba, mocna, biaława błona łącznotkankowa otaczająca gałkę oczną w jej tylnej części; białkówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. biała błona pokrywająca wewnętrzną powierzchnię oka;
(1.2) bot. rodzaj grzybów należący do rodziny szyszkogłówkowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. twardziel mzw./mos./ż./mrz.
czas. twardnieć
przym. twardówkowy
Wiktionary
(1.2) łyczak
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) anat. związany z twardówką, dotyczący twardówki
Wiktionary
rzecz. twardówka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zrobiony z twarogu
Wiktionary
rzecz. twarożek mrz., twaróg mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: twaróg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od twaróg
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. twaróg m.
przym. twarogowy
Wiktionary
wydział w mleczarni produkujący twarogi
SJP.pl
1. przednia część głowy ludzkiej, lico;
2. przenośnie: osoba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przednia część głowy człowieka, zawierająca usta, nos, oczy
(1.2) przen. pot. aspekt, często aspekt charakteru, wariant czegoś
(1.3) przen. osoba, która powszechnie jest kojarzona z czymś, np. z instytucją, z ideą
(1.4) stpol. stworzenie
Wiktionary
Twarz ( facies) – przednia część głowy niektórych zwierząt.
Wikipedia
(1.1) Przedszkolanka kazała dzieciom umyć twarze.
(1.2) Strach ma wiele twarzy.
(1.2) Ten polityk w ostatnim wystąpieniu pokazał ludzką twarz.
(1.3) Nasza Jola stała się ostatnio twarzą pewnego kolorowego magazynu.
Wiktionary
IPA: tfaʃ, AS: tfaš
Wiktionary
rzecz. twarzowiec m., twarzówka ż., potwarz ż., potwarzenie n., spotwarzenie n.
:: zdrobn. twarzyczka ż.
czas. potwarzyć ndk., spotwarzyć dk.
przym. twarzowy
przysł. twarzowo
Wiktionary
(1.1) książk. oblicze, lico, fizys; wulg. morda, pysk, ryj; pot. dziób; slang. pot. facjata
(1.2) oblicze
Wiktionary
kości, które składają się na część twarzową czaszki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. część czaszki człowieka i naczelnych;
Wiktionary
(1.1) W tucholskiej komendzie policji dowiedzieliśmy się, że w wyniku zdarzenia poszkodowany doznał urazów twarzoczaszki. Został przetransportowany do szpitala w Bydgoszczy.
Wiktionary
IPA: ˌtfaʒɔˈt͡ʃaʃka, AS: tfažočaška
Wiktionary
(1.1) daw. trzewioczaszka
Wiktionary
dotyczący kości składających się na twarzową część czaszki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z twarzą, dotyczący twarzy
przymiotnik jakościowy
(2.1) taki, z którym „jest komuś do twarzy”, który pasuje komuś do jego wyglądu
Wiktionary
rzecz. twarz ż., twarzyczka ż., twarzowiec m., twarzówka ż., potwarz ż., potwarzenie n., spotwarzenie n.
czas. potwarzyć ndk., spotwarzyć dk.
przysł. twarzowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. twarz, oblicze
Wiktionary
rzecz. twarz ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: twarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. twarz
Wiktionary
rzecz. twarz ż.
przym. twarzowy
Wiktionary
produkt spożywczy wytwarzany z kwaśnego mleka, potocznie zwany serem białym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. produkt wytwarzany z mleka po oddzieleniu serwatki; rodzaj sera, świeżego, niedojrzewającego
(1.2) kulin. potrawa z twarogu (1.1) doprawiona dodatkami i przyprawami
Wiktionary
Twaróg, nazywany też potocznie serem białym – produkt wytwarzany z mleka zsiadłego, zaliczany do serów świeżych, o białej barwie i grudkowatej bądź kremowej konsystencji, zależnej od zawartości tłuszczu w mleku.
Wikipedia
(1.1) Przygotowałam na śniadanie twaróg z rzodkiewką, szczypiorkiem i śmietaną.
Wiktionary
IPA: ˈtfaruk, AS: tfaruk
Wiktionary
rzecz. twarożek, twarożkarnia
przym. twarogowy, twarożkarski
Wiktionary
(1.1) biały ser
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Wiktionary
IPA: tɛ‿vu‿ˈɛ, AS: te‿vu‿e
Wiktionary
[czytaj: tłid, rzadziej: twid] tkanina luźno tkana, z grubej przędzy wełnianej zgrzebnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: tłit] potocznie: wpis na Twitterze; ćwierk, twit, twitt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) neol. post na Twitterze
Wiktionary
Tweet (właśc. Charlene L. Keys, ur. 21 stycznia 1972 w Rochester w stanie Nowy Jork) – amerykańska piosenkarka, kompozytorka, wykonująca muzykę R&B, soul, neo soul.
Profesjonalnie gra na gitarze, pianinie, basie i perkusji. Przyznaje, że największą inspiracją w jej życiu była rodzina, ale także idole z dzieciństwa jak np. Janet Jackson, Tina Turner, Aretha Franklin czy Whitney Houston. Współpracowała m.in. z Missy Elliott, Timbalandem oraz Magoo.
Wikipedia
(1.1) Tweet chwilę po publikacji został usunięty - według użytkowników portalu (…) stało się to po zaledwie czterdziestu lub niewiele ponad czterdziestu sekundach.
Wiktionary
rzecz. alkotweet mzw./mrz., Twitter mrz., war. twitt mrz., tweetowanie n.
przym. twitterowy
czas. tweetować, retweetować
Wiktionary
[czytaj: tłitnąć] potocznie: zamieścić wpis na Twitterze; ćwierknąć, twittnąć, twitnąć, zatwitować, zatwittować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. tweetować)
(1.1) neol. dokonany od|tweetować.
Wiktionary
(1.1) Jeśli piszemy bloga, to po umieszczeniu postu powinniśmy tweetnąć link do niego.
Wiktionary
(1.1) ćwierknąć
Wiktionary
[czytaj: tłitować] potocznie: zamieszczać wpis na Twitterze; ćwierkać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. tweetnąć, zatweetować)
(1.1) neol. publikować post na Twitterze
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) neol. publikować posty na Twitterze
Wiktionary
(2.1) Dzięki listom, mogę łatwo dotrzeć do tweetów ciekawych osób, które zwykle tweetują na z góry określony temat.
Wiktionary
rzecz. Twitter mrz., tweet mrz., tweetowanie n., alkotweet mzw./mrz.
przym. twitterowy
czas. war. twittować, retweetować
Wiktionary
(1-2) ćwierkać
Wiktionary
[czytaj: tłitap] środowiskowo: spotkanie użytkowników Twittera
SJP.pl
[czytaj: tłente] holenderski klub piłkarski z Enschede
SJP.pl
Twente (dawniej "Twenthe") jest nieoficjalnym administracyjnym regionem we wschodniej Holandii, obejmującym najbardziej zurbanizowaną, wschodnią część prowincji Overijssel.
Przybliżone, umowne granice regionu stanowią:
Wikipedia
miasto obwodowe w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto obwodowe w europejskiej części Rosji, nad Wołgą, przy ujściu Twercy;
Wiktionary
Twer ( Тверь – Twier', w latach 1931–1990 Калинин – Kalinin) – miasto obwodowe w Rosji, port nad Wołgą, przy ujściu Twercy. W średniowieczu był stolicą księstwa udzielnego (Księstwo twerskie).
Wikipedia
rzecz. twerzanin mos., twerzanka ż., Twerca ż.
przym. twerski
Wiktionary
(1.1) hist. Kalinin (1931‒1990)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, lewy dopływ Wołgi, do której wpada na terenie miasta Twer;
Wiktionary
Twerca (ros. Тверца) – rzeka w Rosji, lewy dopływ Wołgi, do której wpada na terenie miasta Twer.
Długość: 188 km, powierzchnia dorzecza – 6510 km². Nad rzeką położone także są miasta: Wysznyj Wołoczok, Torżok, a spośród innych miejscowości – Miednoje.
Dopływy lewe: Osieczenka, Małaja Tigma, Bolszaja Tigma, Łogowież, Kawa; dopływy prawe: Szegra i Osuga. Ta druga jest największym jej dopływem.
Wikipedia
rzecz. Twer mrz.
przym. twerski
Wiktionary
(1.1) war. Twierca
Wiktionary
[czytaj: tłerk] rytmiczne potrząsanie pośladkami; twerking
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) seks. rodzaj tańca o zabarwieniu erotycznym, popularny głównie wśród kobiet, polegający na rytmicznym potrząsaniu pośladkami;
Wiktionary
IPA: twɛrk, AS: tu̯erk
Wiktionary
(1.1) twerking
Wiktionary
[czytaj: tłerking] rytmiczne potrząsanie pośladkami; twerk
SJP.pl
Twerking (czasem twerk) – rodzaj tańca o zabarwieniu erotycznym, który polega na rytmicznym potrząsaniu pośladkami i biodrami w niskiej pozycji.
Twerking może wywodzić się od tradycyjnych tańców afrykańskich. Według naukowców z Oxford English Dictionary słowo „twerk” miało być użyte po raz pierwszy już w 1820 r. (wtedy zapisane jako twirk) i odnosiło się do skręcającego lub szarpiącego ruchu.
Wikipedia
[czytaj: tłerkować] rytmicznie potrząsać pośladkami
SJP.pl
czasownik
(1.1) tańczyć twerk
Wiktionary
przymiotnik od: Twer (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Twerem, dotyczący Tweru
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Twer mrz., Twerca ż.
Wiktionary
język używany na terytorium Ghany, odmiana języka akan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. wojsk. rodzaj stałej fortyfikacji obronnej, złożonej z fortów i umocnień połączonych w całość;
(1.2) ciężkie więzienie położone w obrębie fortyfikacji
Wiktionary
Twierdza (forteca z fortezza) – ufortyfikowane miasto, gród, klasztor lub samodzielna budowla o charakterze obronnym (zamek, fort) przystosowana do obrony okrężnej. Twierdze były budowane od starożytności do czasów II wojny światowej, na stałe przebywała w nich załoga. Określenie "twierdza" stosowane jest także w odniesieniu do więzienia, które znajdowało się na terenie twierdzy.
Wikipedia
(1.1) Oblężenie twierdzy trwało wiele miesięcy.
(1.2) Skazano go na dwa lata twierdzy.
Wiktionary
IPA: ˈtfʲjɛrd͡za, AS: tfʹi ̯erʒa
Wiktionary
rzecz. utwierdzenie n.
Wiktionary
(1.1) forteca, warownia
Wiktionary
1. zdanie afirmatywne; przeciwieństwo przeczenia
2. głoszenie czegoś jako prawdziwego
3. w logice: zdanie udowodnione
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|twierdzić.
(1.2) zdanie oznajmujące określające czyjeś przeświadczenie o czymś
(1.3) mat. zdanie logiczne, będące elementem teorii matematycznej
Wiktionary
Twierdzenie – sformalizowana wypowiedź sądu, stosowana we wszystkich naukach ścisłych (w szczególności w matematyce), składająca się z dwóch zbiorów zdań, które łączy relacja implikacji. Pierwszy zbiór zdań określa ściśle warunki dla których dane twierdzenie jest spełnione i nazywa się założeniem twierdzenia, a drugi zbiór zdań jest właściwym sądem, będącym istotną treścią wypowiadanego twierdzenia i zwany jest tezą twierdzenia.
Wikipedia
(1.1) Głównymi dyscyplinami wchodzącymi w skład kognitywistyki są: neurobiologia, neuropsychologia, neurokognitywistyka, społeczna nauka poznawcza, psychologia poznawcza, informatyka, sztuczna inteligencja, robotyka kognitywna, językoznawstwo kognitywne, teoria obliczeń i teoria informacji, antropologia kulturowa, filozofia umysłu oraz wybrane działy logiki (zwłaszcza logika epistemiczna, doksastyczna, semantyka logiczna i teoria systemów dedukcyjnych z jej twierdzeniami limitacyjnymi).
(1.2) To twierdzenie jest najbardziej wiarygodne.
(1.3) Pierre de Fermat zanotował na marginesie książki, że znalazł zadziwiający dowód swojego twierdzenia, ale niestety margines jest za mały aby go zapisać. Twierdzenie pozostało nieudowodnione przez kolejne 350 lat, a znaleziony w końcu dowód jest pięć razy dłuższy niż cała tamta książka.
Wiktionary
IPA: tfʲjɛrˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: tfʹi ̯erʒẽńe
Wiktionary
czas. twierdzić ndk., stwierdzać ndk., stwierdzić dk.
rzecz. utwierdzenie n., stwierdzenie
przym. twierdzący
Wiktionary
(1.2) teza
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) zapewniać o czymś
Wiktionary
(1.1) "Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny".
(1.1) Ekonomiści twierdzą, że to właśnie czarne łabędzie popychają świat do przodu, jako przykłady czarnych łabędzi podając m.in. zamach w Sarajewie, zburzenie World Trade Center, wybuch pandemii COVID-19 czy atak Rosji na Ukrainę.
Wiktionary
IPA: ˈtfʲjɛrʲd͡ʑit͡ɕ, AS: tfʹi ̯erʹʒ́ić
Wiktionary
rzecz. utwierdzenie n., twierdzenie n.
czas. stwierdzać
Wiktionary
wyrażający potakiwanie, przytakiwanie czemuś
SJP.pl
[czytaj: tłindemia] potocznie: współistnienie epidemii dwóch chorób zakaźnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) neol. med. jednoczesne wystąpienie dwóch różnych epidemii na tym samym obszarze
Wiktionary
(1.1) Jeśli nic się nie zmieni, a na razie nic na to nie wskazuje, wraz z nadejściem grypy sezonowej jesienią i zimą może rozwinąć się twindemia COVID-19 oraz grypy.
Wiktionary
[czytaj: tłingo] model samochodu marki Renault
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. gejowski atrakcyjny młody mężczyzna w wieku od kilkunastu do dwudziestu kilku lat, o młodzieńczym wyglądzie
Wiktionary
[czytaj: tłining] sposób wprowadzania zmian do prawa narodowego państwa kandydującego do Unii Europejskiej
SJP.pl
[czytaj: tłist]
1. taniec towarzyski polegający na energicznych ruchach bioder i nóg;
2. muzyka do tego tańca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) choreogr. taniec towarzyski w takcie dwudzielnym, w którym partnerzy tańczą osobno, wykonując energiczne skręty nóg, bioder i rąk
(1.2) zakręcane, hermetyczne zamknięcie słojów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) zakręcane, hermetyczne zamknięcie słojów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: twʲist, AS: tu̯ʹist
Wiktionary
rzecz. twistowanie n.
czas. twistować
przym. twistowy
Wiktionary
[czytaj: tłister]
1. przyrząd do treningu ramion oraz mięśni brzucha i ud;
2. przynęta wędkarska z tworzywa sztucznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czterowymiarowy obiekt algebraiczny, wykorzystywany w fizyce teoretycznej do analizy czasoprzestrzeni
SJP.pl
[czytaj: tłistować} środowiskowo: ćwiczyć na przyrządzie do treningu ramion oraz mięśni brzucha i ud
SJP.pl
[czytaj: tłit] potocznie: wpis na Twitterze; ćwierk, twitt, tweet
SJP.pl
[czytaj: tłitnąć] potocznie: zamieścić wpis na Twitterze; ćwierknąć, zatweetować, zatwittować, zatwitować, tweetnąć, twittnąć
SJP.pl
[czytaj: tłitować] potocznie: zamieszczać wpis na Twitterze; ćwierkać, tweetować, twittować
SJP.pl
[czytaj: tłit] potocznie: wpis na Twitterze; ćwierk, twit, tweet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) rzad. war. zob. tweet.
Wiktionary
rzecz. tweet mzw./mrz.
Wiktionary
[czytaj: tłiter] serwis społecznościowy do publikowania krótkich wiadomości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) daw. inform. była nazwa internetowego serwisu społecznościowego X;
Wiktionary
rzecz. alkotweet mzw./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek internetowej społeczności Twittera
Wiktionary
rzecz. Twitter m., twitt m., twittowanie n., zatwittowanie n.
:: fż. twitterianka ż.
czas. twittować ndk., zatwittować dk.
przym. twitterowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini internetowej społeczności Twittera
Wiktionary
rzecz. Twitter m., twitt m., twittowanie n., zatwittowanie n.
:: fm. twitterianin m.
czas. twittować ndk., zatwittować dk.
przym. twitterowy
Wiktionary
[czytaj: tłiterowicz] osoba aktywnie korzystająca z Twittera; twitterianin, ćwierkacz
SJP.pl
[czytaj: tłiterowiczka] kobieta aktywnie korzystająca z Twittera
SJP.pl
→ Twitter [czytaj: tłiterowy]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Twittera, związany z Twitterem
Wiktionary
(1.1) Follow Friday to taki twitterowy zwyczaj.
Wiktionary
rzecz. Twitter mrz., tweet mrz., tweetowanie n., alkotweet mzw./mrz.
czas. tweetować
Wiktionary
[czytaj: tłitnąć] potocznie: zamieścić wpis na Twitterze; ćwierknąć, zatweetować, zatwittować, zatwitować, tweetnąć, twitnąć
SJP.pl
[czytaj: tłitować] potocznie: zamieszczać wpis na Twitterze; ćwierkać, tweetować, twitować
SJP.pl
[czytaj: tłiks] marka batonów
SJP.pl
Twix – nazwa batona produkowanego przez spółkę Mars wchodzącą w skład koncernu Mars Incorporated.
Wikipedia
potocznie: człowiek tańczący twista
SJP.pl
[czytaj: tustep]
1. amerykański taniec towarzyski charakteryzujący się rytmem polki lub marsza, najpopularniejszy w latach dwudziestych XX wieku;
2. muzyka grana do tego tańca
SJP.pl
grupa osób, której częścią jest osoba, do której zwraca się mówiący
SJP.pl
potocznie: kobieta, która wraz z osobą, do której zwraca się mówiący, stanowi parę (np. małżeńską)
SJP.pl
potocznie: kobieta, która wraz z osobą, do której zwraca się mówiący, stanowi parę (np. małżeńską)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa kilku miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) geogr. dawna wieś pod Warszawą, obecnie część Pruszkowa
(1.2) pot. szpital psychiatryczny mieszczący się w Tworkach (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W Tworkach jest zlokalizowany przystanek Warszawskiej Kolei Dojazdowej.
(1.2) Wiedzieli przecież, że od bramy Tworek odchodziły z kwitkiem setki chorych, dla których zabrakło miejsca.
Wiktionary
Tworkowice – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie wysokomazowieckim, w gminie Ciechanowiec.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Ciechanowcu.
Wikipedia
przymiotnik od: Tworki, część miasta Pruszków
SJP.pl
część silnika elektrycznego lub prądnicy
SJP.pl
Twornik – uzwojenie silnika elektrycznego lub prądnicy, w którym indukuje się siła elektromotoryczna na skutek względnego ruchu tego uzwojenia i pola magnetycznego wytworzonego przez odrębne uzwojenie wzbudzenia. W tworniku zachodzi przemiana energii elektrycznej na mechaniczną (silnik) lub mechanicznej na elektryczną (prądnica).
Wikipedia
przymiotnik od: Tworóg
SJP.pl
Tworowice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Masłowice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Tworyczów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Sułów.
Za Królestwa Polskiego istniała gmina Tworyczów.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Tworyczów, po jej zniesieniu w gromadzie Sułów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
Tworzanice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Rydzyna.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tworzyć.
(1.2) produkowanie, wytwarzanie, kreowanie
Wiktionary
(1.1) Kiedy ty masz czas na tworzenie nowych projektów?
(1.2) Swój czas dzieli między tworzenie komiksów jako freelancer i prowadzenie kursów rysunku i pisania jako nauczyciel w ramach nagradzanego programu animacji w Seneca College.
Wiktionary
IPA: tfɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: tfožẽńe
Wiktionary
czas. tworzyć ndk.
rzecz. twórczość ż., twórca, twórczyni, twór
przym. twórczy, wytwórczy
przysł. twórczo
Wiktionary
dawniej: twórca, kreator
SJP.pl
dawniej: twórczyni, kreatorka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Tworzyjanów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Marcinowice.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
Tworzymir – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Tworzy-" ("tworzyć") "-mir" ("pokój"). Oznacza prawdopodobnie "ten, który stwarza (kreuje) pokój".
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Tworzysław – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Tworzy-" ("tworzyć") "-sław" ("sława"). Oznacza prawdopodobnie "tego, który stwarza (kreuje) sławę".
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Tworzysława – imię żeńskie, nienotowane w staropolszczyźnie, stanowiące żeński odpowiednik staropolskiego imienia Tworzysław. Składa się z członu "Tworzy-" ("tworzyć") "-sława" ("sława"). Oznacza prawdopodobnie "tę, która stwarza (kreuje) sławę". Imię to wystąpiło we współczesnym zasobie imienniczym jednokrotnie.
Wikipedia
1. materiał do tworzenia czegoś
2. surowiec, materiał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) materiał do tworzenia czegoś
Wiktionary
Tworzywo – materiał, który w procesie produkcyjnym przerabia się, nadając mu wymagany kształt. Tworzywa dzielą się na naturalne i sztuczne.
Wikipedia
IPA: tfɔˈʒɨvɔ, AS: tfožyvo
Wiktionary
rzecz. twórczość ż., twórca m., twórczyni ż., wytwórca m., odtwórca m., odtwórczyni ż., stwórca m.
czas. tworzyć, stworzyć, stwarzać, wytworzyć, wytwarzać
przym. twórczy, wytwórczy
przysł. twórczo
Wiktionary
1. być sprawcą nowej rzeczy, ustanawiać;
2. komponować, pisać utwór;
3. mieć postać czegoś, stanowić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. stworzyć)
(1.1) budować, konstruować coś nowego (również z niczego); przyczyniać się do powstania czegoś (także pojęć niematerialnych)
(1.2) być składnikiem czegoś; mieć jakiś kształt
(1.3) jęz. służyć do utworzenia jakiegoś wyrazu lub jego formy
Wiktionary
(1.1) Bank Zachodni tworzy nowy oddział w Mławie.
(1.2) Te kamienie tworzyły w istocie skomplikowane obserwatorium astronomiczne. One tworzą niemal idealny okrąg.
(1.3) I tak -ość w połączeniu z tematem przymiotnikowym tworzy nomina actionis (burzliwość), nomina attributiva (cenność, społeczność, zręczność, narodowość) i nomina essendi (cichość, stronność)
Wiktionary
IPA: ˈtfɔʒɨt͡ɕ, AS: tfožyć
Wiktionary
rzecz. tworzywo n., tworząca ż., tworzenie n., stworzenie n., twór m., twórca m., twórczyni ż., twórczość ż., stwórca m., twornik m.
czas. stwarzać ndk., stworzyć dk.
przym. twórczy, stwórczy, wytwórczy
przysł. twórczo
Wiktionary
(1.1) kreować, konstruować, budować, komponować, formować
(1.2) stanowić, formować, obrazować, przedstawiać (zob. uwagi)
Wiktionary
linia prosta lub krzywa, która poruszając się zakreśla powierzchnię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geom. krzywa, której ślad ruchu wyznacza jakąś powierzchnię
forma czasownika.
(2.1) ż. ims. przymiotnikowy czynny od tworzyć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tworzącymi powierzchnie walca i stożka są odcinki prostych.
(1.1) Jeśli powierzchnia stożkowa zostanie przecięta płaszczyzną pod kątem mniejszym względem osi stożka niż jego tworząca, powstaje hiperbola.
Wiktionary
czas. tworzyć
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Tworóg (niem. "Tworog") – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Tworóg, siedziba tejże gminy.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa katowickiego.
Wikipedia
Towarzystwo Wiedzy Powszechnej
SJP.pl
zaimek dzierżawczy odpowiadający zaimkowi osobowemu "ty"
SJP.pl
zaimek dzierżawczy
(1.1) 2. os. lp.
Wiktionary
(1.1) Czy to na pewno jest twój pies?
(1.1) Lecz ja, o Panie, ślę moją modlitwę do Ciebie, / w czasie łaskawości, o Boże; / wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, / w zbawczej Twej wierności! sic.
Wiktionary
IPA: tfuj, AS: tfui ̯
Wiktionary
to, co zostało stworzone, utworzone
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żywe stworzenie
(1.2) element kosmosu, przyrody nieożywionej
(1.3) wytwór, efekt czyjejś pracy
(1.4) organizm polityczny lub społeczny
(1.5) część, element organu o określonych funkcjach w organizmie żywym; także: guz, narośl
Wiktionary
IPA: tfur, AS: tfur
Wiktionary
rzecz. stwórca mos., twórczość, stwór, stworzenie, tworzenie, utwór, przetwór
czas. tworzyć
przysł. twórczo
przym. wytwórczy
Wiktionary
osoba tworząca jakąś rzecz; autor, wynalazca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba, która coś stworzyła, najczęściej dzieło sztuki
(1.2) książk. osoba, która coś sprawia, organizuje
Wiktionary
(1.1) Niedawno zmarł twórca tej rzeźby.
Wiktionary
IPA: ˈtfurt͡sa, AS: tfurca
Wiktionary
rzecz. twórczość ż., tworzenie n., tworzywo n., stwórca
:: fż. twórczyni
czas. tworzyć ndk., stwarzać ndk., stworzyć dk.
przym. twórczy, wytwórczy
przysł. twórczo
przyr. -twórczy
Wiktionary
(1.1) artysta
(1.2) autor, architekt
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób twórczy, kreatywny
Wiktionary
(1.1) Trzeba powiedzieć, że przyznawane zaszczyty Iwaszkiewicz potrafił twórczo dyskontować.
Wiktionary
IPA: ˈtfurt͡ʃɔ, AS: tfurčo
Wiktionary
rzecz. stwórca mos., twórczość, twórca, twórczyni, tworzenie, stworzenie, tworzywo, twór
przym. twórczy, wytwórczy
czas. tworzyć, stworzyć
Wiktionary
1. tworzenie czegoś, zwłaszcza dzieł sztuki; kreacyjność;
2. ogół dzieł stworzonych przez kogoś, zwłaszcza artystę lub uczonego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dzieła; prace tworzone przez kogoś, ogół dorobku twórczego; dorobek artystyczny; 'biesiady'; akt
(1.2) aktywność opierająca się na tworzeniu, byciu kreatywnym
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Michał Stachowicz, polski rytownik i malarz epoki romantyzmu, w swej twórczości łączył prowincjonalną naiwność ze szczerym patriotyzmem.
(1.2) W blogach można spotkać wszystko – od przepisów kulinarnych, przez wspomnienia, po własną twórczość.
Wiktionary
IPA: ˈtfurt͡ʃɔɕt͡ɕ, AS: tfurčość
Wiktionary
rzecz. twórca m., twórczyni ż., tworzenie n., stworzenie n., tworzywo n., twór m.
czas. tworzyć ndk., stworzyć dk.
przym. twórczy
przysł. twórczo
przyr. -twórczy
Wiktionary
(1.1) dorobek
(1.2) kreatywność
Wiktionary
1. mający na celu tworzenie; odkrywczy, kreatywny;
2. będący wynikiem tworzenia;
3. dotyczący, skupiający twórców
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma zdolność tworzenia, tworzy lub prowadzi do tworzenia
przymiotnik relacyjny
(2.1) taki, który dotyczy twórców
Wiktionary
(1.1) W Księdze Rodzaju są dwa opisy stworzenia, między którymi istnieje niezgodność co do kolejności aktów twórczych Boga.
Wiktionary
IPA: ˈtfurt͡ʃɨ, AS: tfurčy
Wiktionary
rzecz. stwórca mos., tworzenie n., stworzenie n., twórczość, twórca, twórczyni, tworzywo
czas. tworzyć
przysł. twórczo
przyr. -twórczy
przym. wytwórczy
Wiktionary
(1.1) zdolny, kreatywny, odkrywczy
(2.1) artystyczny
Wiktionary
kobieta, która coś stworzyła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: twórca
Wiktionary
(1.1) Joanna Chmielewska jest twórczynią jedynych w swoim rodzaju kryminałów architektonicznych lub architektoniczno-awanturniczych.
Wiktionary
IPA: tfurˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: tfurčỹńi
Wiktionary
rzecz. stworzenie n., twórca m., twórczość ż., tworzenie n., tworzywo n., stwórca m.
czas. tworzyć, stwarzać, stworzyć
przym. twórczy, wytwórczy
przysł. twórczo
Wiktionary
rzeczownik
(1.1) kulin. rodzaj cienkiej i tłustej kiełbaski z Kraju Basków
Wiktionary
(1.1) Zjedliśmy talo z txistorrą.
Wiktionary
format pliku tekstowego
SJP.pl
zaimek osobowy
SJP.pl
zaimek osobowy
(1.1) gram. druga osoba liczby pojedynczej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czy to ty byłeś wczoraj pod moim oknem?
(1.1) Widziałam cię.
(1.1) Mam nadzieję, że ci to przejdzie.
Wiktionary
IPA: tɨ, AS: ty
Wiktionary
rzecz. tykanie n.
czas. tykać ndk.
Wiktionary
przestarzale o klinie
SJP.pl
owad z rodziny błonkówek
SJP.pl
rzeka we Włoszech; Tybr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka we Włoszech przepływająca przez Rzym;
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.1) Wieczorem spacerowaliśmy nad Tybrem.
Wiktionary
IPA: ˈtɨbɛr, AS: tyber
Wiktionary
rzecz. Tyberiusz m., Tybr m., Tiberinus m.
przym. tybrzański, nadtybrzański
Wiktionary
(1.1) rzad. Tybr
Wiktionary
miasto w Izraelu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Izraelu, w Dystrykcie Północnym, nad Jeziorem Tyberiadzkim;
Wiktionary
Tyberiada ( טְבֶרְיָה, ; طبريا, "Tabarijja") – miasto położone w Dystrykcie Północnym w Izraelu. Według danych z 2010 Tyberiada miała 41 300 mieszkańców.
Tyberiada jest lokalnym ośrodkiem usługowo-przemysłowym, a także węzłem komunikacyjnym, w którym zbiegają się dwie drogi krajowe. Miasto stanowi centrum administracyjne regionu. Jest to znane uzdrowisko i ośrodek turystyczny położony na zachodnim brzegu Jeziora Tyberiadzkiego, w Dolnej Galilei. Jest to najniżej położone miasto w Izraelu.
Wikipedia
(1.1) Noclegi kupujemy zawsze w Tyberiadzie po drugiej stronie jeziora.
(1.1) W lipcu zwiedziliśmy Tyberiadę, Magdalę i Kafarnaum.
Wiktionary
rzecz. tyberiadczyk m., tyberiadka ż., Tyberiusz m.
przym. tyberiadzki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tyberiady
Wiktionary
(1.1) Tyberiadczycy tłumnie wylegli na miejskie plażaaże.
Wiktionary
rzecz. Tyberiada ż.
:: fż. tyberiadka ż.
przym. tyberiadzki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tyberiady
Wiktionary
(1.1) Kilka tyberiadek wylegiwało się już na plażaaży.
Wiktionary
rzecz. Tyberiada ż.
:: fm. tyberiadczyk m.
przym. tyberiadzki
Wiktionary
przymiotnik od: Tyberiada
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tyberiady, związany z Tyberiadą
Wiktionary
(1.1) Słońce niemiłosiernie praży na tyberiadzkich deptakach.
Wiktionary
rzecz. Tyberiada ż., tyberiadczyk mos., tyberiadka ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tyberiusz, "Tiberius Claudius Nero", po adopcji "Tiberius Iulius Caesar Augustus", oficjalna tytulatura cesarska Tiberius Caesar Augustus (ur. 16 listopada 42 p.n.e., zm. 16 marca 37 n.e.) – cesarz rzymski, syn Tyberiusza Klaudiusza i Liwii Druzylli, pasierb i następca Oktawiana Augusta.
Wikipedia
(1.1) Grakchus Tyberiusz był synem Kornelii z rodu Scypionów.
Wiktionary
IPA: tɨˈbɛrʲjuʃ, AS: tyberʹi ̯uš
Wiktionary
rzecz. Tyber mrz., Tyberiada ż., Tybr mrz.
Wiktionary
cienka, miękka tkanina sukniowa z wełny czesankowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. cienka i miękka tkanina z wełny czesankowej, o splocie skośnym, używana głównie do wyrobu chust, zapasek i sukien
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W dni chłodniejsze noszono chustki z tybetu w ostrych kolorach, z wyraźnym kontrastowym wzorem kwiatowym.
Wiktionary
rzecz. tybetka ż.,
:: zdrobn. tybecik mrz.
przym. tybetowy, tybetański
Wiktionary
skrót od: tybetański
SJP.pl
mieszkanka Tybetu (regionu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tybetu
Wiktionary
IPA: ˌtɨbɛˈtãnka, AS: tybetãnka
Wiktionary
rzecz. Tybet mrz.
:: fm. Tybetańczyk mos.
przym. tybetański
Wiktionary
mieszkaniec Tybetu (regionu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tybetu, Tybetańskiego Regionu Autonomicznego
Wiktionary
Tybetańczyk ("Urocynchramus pylzowi") – gatunek ptaka z rodziny tybetańczyków (Urocynchramidae), której jest jedynym przedstawicielem. Endemit Chin. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
(1.1) Obiekty te ocalały pomimo ogromnych zniszczeń, jakich dokonano podczas rewolucji kulturalnej, i dowodzą ciągłości osadniczej Tybetańczyków na tych ziemiach.
(1.1) Tybetańczycy tę rzekomą, tajemniczą, budzącą strach istotę nazywają kanguli, Nepalczycy natomiast yeti.
Wiktionary
IPA: ˌtɨbɛˈtãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: tybetãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Tybet mrz.
:: fż. Tybetanka ż.
przym. tybetański
Wiktionary
przymiotnik od: Tybet
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tybetu; związany lub wywodzący się z Tybetu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język Tybetańczyków;
Wiktionary
(1.1) Ten tybetański dzwonek przywiozłem z zeszłorocznej podróży.
(2.1) Najpopularniejszym dialektem tybetańskiego jest lhaski.
Wiktionary
IPA: ˌtɨbɛˈtãj̃sʲci, AS: tybetãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. tybet mrz., Tybet mrz., Tybetańczyk mos., Tybetanka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem tybetańskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem tybetańskim
(1.3) spisany, stworzony w języku tybetańskim
Wiktionary
IPA: ˌtɨbɛˈtãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: tybetãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
badacz języka i kultury Tybetu
SJP.pl
nauka o języku i kulturze Tybetu
SJP.pl
Tybetologia – nauka o językach, literaturze, kulturze, historii i dziejach Tybetu.
Tybetologia jest dziedziną młodą. Chociaż powstała w XIX w., rozwinęła się w pełni dopiero od lat 60. XX wieku, m.in. na skutek dużej fali emigrantów tybetańskich, która dotarła do Stanów Zjednoczonych.
Wikipedia
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. powiatowe miasto w południowo-zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, siedziba rejencji Tybinga (1.2);
(1.2) geogr. adm. rejencja w południowych Niemczech, w Badenii-Wirtembergii;
Wiktionary
Tybinga (niem. "Tübingen", "MAF:",) – powiatowe miasto uniwersyteckie w południowo-zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, siedziba rejencji Tybinga, w regionie Neckar-Alb, również siedziba powiatu Tybinga. Leży nad rzeką Neckar.
Miasto leży ok. 45 km na południe od Stuttgartu. Liczy 88 358 mieszkańców (31 grudnia 2010), z czego ok. 22 tys. stanowią studenci.
Wikipedia
(1.1) Rozwój Tybingi i jej uniwersytetu został zahamowany na skutek wojny trzydziestoletniej.
Wiktionary
rzecz. tybińczyk mos., tybinka ż.
przym. tybingeński, tybiński
Wiktionary
klapa z półtwardej skóry, będąca częścią siodła, dająca oparcie dla kolan jeźdźca; tebenka, tabenka, tebinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tybingi
Wiktionary
Tybinka – część siodła stanowiąca bok siodła z poduszką kolanową, o którą jeździec opiera kolano.
Wikipedia
rzecz. Tybinga ż.
:: fm. tybińczyk mos.
przym. tybiński
Wiktionary
dawniej: frędzle i ozdoby skórzane wiszące u siodła; tebinki, tebenki, tabenki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tybinga, ktoś pochodzący z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Tybinga ż.
:: fż. tybinka ż.
przym. tybiński
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tybingą, dotyczący Tybingi
Wiktionary
rzecz. Tybinga ż., tybińczyk mos., tybinka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeka we Włoszech; Tyber
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) rzad. geogr. rzeka we Włoszech przepływająca przez Rzym;
Wiktionary
(1.1) Wieczorem spacerowaliśmy nad Tybrem.
Wiktionary
rzecz. Tyberiusz m., Tyber m., Tiberinus m.
przym. tybrzański, tyberyjski
Wiktionary
(1.1) Tyber
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tybru
Wiktionary
rzecz. Tyber mrz., Tybr mrz.
przym. nadtybrzański
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Tyburcjusz lub Tyburcy, łac. "Tibutius" – łacińskie imię męskie pochodzące ze starożytnego Rzymu. Wśród patronów św. Tyburcjusz (Tyburcy), żyjący w III wieku.
Tyburcjusz, Tyburcy imieniny obchodzi 14 kwietnia i 11 sierpnia.
Wikipedia
(1.1) Według legendy ojcem Tyburcjusza był prefekt Rzymu.
Wiktionary
rzecz. Tyburcja ż., Tyburcy m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Teodor Tyc (1896-1927) - polski historyk i działacz narodowościowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo: pomocnik kieszonkowca wyspecjalizowany w przejmowaniu zrabowanej rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. przestęp. pomocnik złodzieja kieszonkowego wywołujący sztuczny tłok, odwracający uwagę ofiary, zasłaniający moment kradzieży, typujący cel lub też przejmujący łup
(1.2) środ. przestęp. złodziej ubezpieczający kradzież, stojący na czatach, prowadzący obserwację lub ułatwiający ucieczkę
Wiktionary
(1.1) Zostałem teraz kieszonkowcem. […] Na początku pracowałem jako tycer. Kiedy zjawialiśmy się po południu na targu, zaczynałem rozglądać się w poszukiwaniu kogokolwiek, kto sprawiał wrażenie człowieka nie stąd.
(1.1) — Jest pan aresztowany jako tycer kieszonkowca Borysa Veldera, który przed chwilą okradł obywatela Indii, doktora Dahra Elebi […].
(1.1) — Dobry jesteś – stwierdził „Pajac”. — Wziąłbym cię do siebie na tycera, ale za bardzo rzucasz się w oczy z tą czarniawą facjatą. Każdy tajniak cię zapamięta.
(1.2) Tego dnia [...] Pierce przygotowywał włamanie do rezydencji Trenta. W realizację tego planu zaangażowanych było pięć osób: Pierce, znający nieco rozkład pomieszczeń we wnętrzu domu, Agar, który miał odbić klucz w wosku, kobieta Agara w roli świecy, czyli obserwatorki, oraz Barlow — tycer, który miał umożliwić ucieczkę i ubezpieczał całość.
Wiktionary
IPA: ˈtɨt͡sɛr, AS: tycer
Wiktionary
rzecz. tyc mrz., tycerka ż., tycówka ż.
czas. tycować ndk.
Wiktionary
(1.2) środ. przestęp. świeczka, świeca, sztroma
Wiktionary
w mitologii greckiej: personifikacja losu, utożsamiana z rzymską Fortuną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. bogini i uosobienie przypadku, ślepego losu, szczęścia (pomyślności, powodzenia) i nieszczęścia oraz opiekunka miast, utożsamiana z rzymską Fortuną;
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 258;
(1.3) astr. jedna z hipotetycznych planetaanet w Układzie Słonecznym;
Wiktionary
Tyche (także Przypadek; gr. Τύχη Týchē ‘ślepy przypadek’, ‘ślepy los’, łac. Tyche, Fortuna od "fors, fortis" ‘los’, ‘traf’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie przypadku, „ślepego” losu, szczęścia (pomyślności, powodzenia) i nieszczęścia; opiekunka miast; utożsamiana z rzymską Fortuną.
Wikipedia
(1.1) Tyche uchodziła za córkę tytanidy Tetydy i Zeusa albo Prometeusza, albo Okeanosa.
(1.1) Atrybutami Tyche były: róg obfitości, ster, kula albo koło.
(1.1) Atrybutem Tyche, jako bóstwa opiekuńczego miast, była korona z murów obronnych i wież.
(1.1) Wiele miast Wschodu, jak Antiochia, Aleksandria, miało swoją własną Tyche.
(1.2) Tyche porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
Wiktionary
IPA: ˈtɨxɛ, AS: tyχe
Wiktionary
(1.1) Fortuna; rzad. Przypadek
Wiktionary
w metafizyce: pogląd Williama Jamesa głoszący, że składniki rzeczywistości są niezależne od całości
SJP.pl
1. mieszkaniec Tychów; Tyszanin;
2. mieszkaniec Tychowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tychowa
(1.2) mieszkaniec Tychów
Wiktionary
IPA: ˌtɨxɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: tyχovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
fż. (1.1-2) tychowianka
rzecz. (1.1) Tychów
(1.2) Tychy, tyszanin, tyszanka
przym. (1.1) tychowski
(1.2) tyski
Wiktionary
(1.2) tyszanin
Wiktionary
1. mieszkanka Tychów; Tyszanka;
2. mieszkanka Tychowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tychowa
(1.2) mieszkanka Tychów
Wiktionary
IPA: ˌtɨxɔˈvʲjãnka, AS: tyχovʹi ̯ãnka
Wiktionary
fm. (1.1-2) tychowianin
rzecz. (1.1) Tychów
(1.2) Tychy, tyszanin, tyszanka
przym. (1.1) tychowski
(1.2) tyski
Wiktionary
(1.2) tyszanka
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Tychowo (niem. "Groß Tychow") – miasto w północnozachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, siedziba gminy Tychowo. Położone na pograniczu Pojezierza Drawskiego i Równiny Białogardzkiej, w zlewni strugi Liśnicy.
Według danych z 31 grudnia 2016 r. miasto miało 2518 mieszkańców.
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Tychy ( Tichau, czes. "Tichov") – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa katowickiego.
Według danych GUS z 30 czerwca 2025 r., miasto było zamieszkiwane przez 120 518 osoby.
Wikipedia
(1.1) Jadę jutro do Tychów odwiedzić ciotkę.
(1.1) Będę się przyglądał Tychom jak się rozwijają.
(1.1) Za Tychami w kierunku północnym zaczynają się Katowice.
Wiktionary
IPA: ˈtɨxɨ, AS: tyχy
Wiktionary
przym. tyski
rzecz. tyszanin, tyszanka, tychowianin, tychowianka
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Tychów ( Tychovia, Tychau) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Czarnocin.
Wieś biskupstwa włocławskiego w powiecie piotrkowskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bardzo mały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. pieszcz. albo żart.: bardzo mały
Wiktionary
(1.1) W zatoczce pływały tycie rybki.
Wiktionary
IPA: ˈtɨt͡ɕi, AS: tyći
Wiktionary
przym. tyciutki, tyciuteńki, tyciuśki, tyciusieńki
przysł. tycio
licz. tycio
Wiktionary
(1.1) malutki, maciupki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tyć.
forma przymiotnika.
(2.1) zob. tyci.
Wiktionary
czas. tyć, przytyć
partyk. tyć
rzecz. otyłość ż.
Wiktionary
liczebnik nieokreślony
(1.1) ekspr. bardzo mało
Wiktionary
przym. tyci, tyciuśki, tyciuteńki, tyciusieńki, tyciutki
Wiktionary
liczebnik nieokreślony
(1.1) pot. w bardzo niewielkim stopniu, bardzo niewiele
Wiktionary
zdrobnienie od: tyci; tyciusieński, tyciuteńki, tyciuśki, tyciutki, tyciuni
SJP.pl
zdrobnienie od: tyci; tyciusieński, tyciuteńki, tyciuchny, tyciuśki, tyciutki
SJP.pl
zdrobnienie od: tyci; tyciuteński, tyciuśki, tyciutki, tyciuchny, tyciuni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tyci
Wiktionary
IPA: ˌtɨt͡ɕüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: tyćüśė̃ńḱi
Wiktionary
przym. tyci, tyciutki
przysł. tycio
licz. tycio
Wiktionary
zdrobnienie od: tyci; tyciusieński, tyciuśki, tyciutki, tyciuchny, tyciuni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tyci
Wiktionary
IPA: ˌtɨt͡ɕuˈtɛ̃ɲci, AS: tyćutẽńḱi
Wiktionary
przym. tyci
licz. tycio
Wiktionary
zdrobnienie od: tyci; tyciusieński, tyciuteńki, tyciuchny, tyciuśki, tyciuni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: tyci
Wiktionary
IPA: tɨˈt͡ɕutʲci, AS: tyćutʹḱi
Wiktionary
przym. tyci, tyciusieńki
przysł. tycio
licz. tycio
Wiktionary
(1.1) tyciuśki
Wiktionary
zdrobnienie od: tyci; tyciusieński, tyciuteńki, tyciuchny, tyciutki, tyciuni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tyci
Wiktionary
(1.1) Pan Maluśkiewicz był - tyci, Tyciuśki jak ziarnko kawy, A oprócz tego podróżnik, A oprócz tego ciekawy.
Wiktionary
IPA: tɨˈt͡ɕüɕci, AS: tyćüśḱi
Wiktionary
przym. tyci
licz. tycio
Wiktionary
kolor zbliżony do miedzianego, rudopomarańczowego, często mylony z pomarańczowym; kolor tycjanowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Tycjan, właśc. Tiziano Vecelli lub Vecellio (ur. ok. 1488–1490 w Pieve di Cadore, zm. 27 sierpnia 1576 w Wenecji) – włoski malarz, czołowy przedstawiciel szkoły weneckiej włoskiego malarstwa renesansowego. Uczeń Giovanniego Belliniego oraz Giorgiona.
Od imienia artysty wywodzi się słowo "tycjanowski" używane na określenie koloru rudopomarańczowego, często wykorzystywanego w obrazach.
Wikipedia
IPA: ˈtɨt͡sʲjãn, AS: tycʹi ̯ãn
Wiktionary
przym. tycjanowski
Wiktionary
1. dotyczący Tycjana, związany z Tycjanem (włoskim malarzem);
2. o kolorze: rudopomarańczowy, złotorudy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tycjana, związany z Tycjanem – włoskim malarzem
(1.2) złotorudy (zwykle o barwie włosów)
Wiktionary
IPA: ˌtɨt͡sʲjãˈnɔfsʲci, AS: tycʹi ̯ãnofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tycjan m.
Wiktionary
kolor tycjanowy - kolor zbliżony do miedzianego, rudopomarańczowego, często mylony z pomarańczowym; tycjan
SJP.pl
[czytaj: tajKUN] wpływowy człowiek interesu, magnat przemysłowy; tajkun, taikun
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Lwów. żartować
(1.2) środ. przestęp. pomagać złodziejowi w kradzieży kieszonkowej
(1.3) środ. przestęp. zasłaniać (złodzieja w trakcie kradzieży)
Wiktionary
rzecz. tyc mrz., tycer mos., tycówka ż.
Wiktionary
(1.3) środ. przestęp. świecić
Wiktionary
tycz cieśla - owad, chrząszcz z rodziny kózkowatych
SJP.pl
Tyczewo (do 1945 r. niem. "Tietzow") – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. W latach 1975–1998 wieś należała do woj. koszalińskiego. Według danych UM, na dzień 31 grudnia 2014 roku wieś miała 78 mieszkańców.
Wikipedia
1. długi sztywny pręt drewniany; żerdź;
2. sprzęt sportowy używany w dyscyplinie lekkoatletycznej: skok o tyczce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tyka
(1.2) sport. elastyczny pręt do wykonywania skoków o tyczce
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. tyka ż., tyczkarz m., tyczkarka ż.
przym. tyczkowy, tyczkarski
Wiktionary
kobieta uprawiająca skok o tyczce
SJP.pl
dotyczący skoków o tyczce
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z tyczkarzami lub skokami o tyczce
Wiktionary
rzecz. tyczkarz mos., tyczkarka ż., tyczka ż., tyka ż.
przym. tyczkowy
Wiktionary
zawodnik uprawiający skok o tyczce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. zawodnik skoków o tyczce
Wiktionary
IPA: ˈtɨt͡ʃkaʃ, AS: tyčkaš
Wiktionary
rzecz. tyczka ż., tyka ż.
:: fż. tyczkarka ż.
przym. tyczkarski, tyczkowy
Wiktionary
przypominający tyczkę, podobny do tyczki
SJP.pl
wyznaczać przestrzeń tyczkami
SJP.pl
Tyczkowina – faza rozwoju drzewostanu pomiędzy młodnikiem a drągowiną. W tym okresie zwarty drzewostan przypomina tyczki. Duże zagęszczenie młodych drzew doprowadza do powstania cienkiego i długiego pnia o grubości w pierśnicy (1,3 m od gruntu) do 10 cm i krótkiej 3 do 5 m korony. Faza tyczkowiny obejmuje lata życia drzewostanu od 25 do 35 lat. W tym okresie następuje silne zwarcie oraz proces przygłuszania i obumierania słabszych drzew.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tyczką, dotyczący tyczki
(1.2) roln. taki, który wymaga podpory w uprawie
Wiktionary
rzecz. tyczka ż., tyka ż., tyczkarz m., tyczkarka ż., tyczkowanie n.
czas. tyczkować ndk.
przym. tykowy, tyczkarski
Wiktionary
okres godowy wilków
SJP.pl
uprawiany przy pomocy specjalnych tyczek, drabinek (np. fasola tyczna); tyczkowy
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. osada w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce w województwie podkarpackim;
Wiktionary
Tyczyn – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, graniczące bezpośrednio z Rzeszowem. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tyczyn.
Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1368 roku położone było w XVI wieku w województwie ruskim. W latach 1920–1945 miasto administracyjnie należało do woj. lwowskiego, a w okresie 1945–1975 i 1975–1998 do woj. rzeszowskiego.
Wikipedia
IPA: ˈtɨt͡ʃɨ̃n, AS: tyčỹn
Wiktionary
rzecz. tyczynianin m., tyczynianka ż.
przym. tyczyński
Wiktionary
mieszkaniec Tyczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tyczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. przestarzale: wyznaczać drogę; wytyczać
2. tyczyć się - odnosić się do czegoś, kogoś, wiązać się z czymś, kimś
SJP.pl
przymiotnik od: Tyczyn
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: tydzień
SJP.pl
skrót, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = tydzień
Wiktionary
rzecz. tydzień mrz.
Wiktionary
okres 7 dni, najczęściej od poniedziałku do niedzieli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) okres siedmiu kolejnych dni, zwykle od poniedziałku do niedzieli, będący częścią miesiąca, związany prawdopodobnie ze zmianami Księżyca, powtarzający się cyklicznie;
(1.2) każdy okres siedmiu dni
Wiktionary
Tydzień – pozaukładowa jednostka czasu; część miesiąca licząca siedem dni, od poniedziałku do niedzieli; każdy okres liczący siedem dni. Ta miara czasu związana jest z fazami Księżyca i odpowiada w przybliżeniu 1/4 miesiąca.
Wikipedia
(1.1) Nazwy dni tygodnia w wielu językach europejskich pochodzą od nazw rzymskich, utworzonych od nazw planetaanet.
(1.1) W przyszłym tygodniu wyjeżdżamy w góry.
(1.2) Dziś jest czwartek. Za tydzień, a więc w przyszły czwartek, jest dzień wolny.
(1.2) Skierowałam go przed trzema tygodniami do szpitala z powodu podrażnienia wyrostka robaczkowego.
Wiktionary
IPA: ˈtɨd͡ʑɛ̇̃ɲ, AS: tyʒ́ė̃ń
Wiktionary
skr. tydz.
rzecz. tygodnik mrz., tygodniczek mrz., tygodnikarz mos., tygodniówka ż.
przym. tygodniowy, tygodnikowy, tygodniówkowy
przysł. tygodniowo
Wiktionary
(1.1) skr. tydz.; gw. Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński tydziyń
(1.2) gwara. niedziela; gw. Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński tydziyń
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. tydzień
Wiktionary
(1.1) (gwara.) Foter sie śmioł zy mie chyba tydziyń. → Ojciec śmiał się ze mnie chyba przez tydzień.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Tydówka – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Kiernozia.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
dawna nazwa Tbilisi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Tbilisi (nazwa oficjalna w latach 1845–1936);
Wiktionary
przym. tyfliski
Wiktionary
(1.1) współcz. Tbilisi
Wiktionary
przymiotnik od: Tyflis
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Tyflisem, dotyczący Tyflisu (współcz. Tbilisi)
Wiktionary
rzecz. Tyflis mrz.
Wiktionary
przedrostek
(1.1) …tworzący pierwszy człon wyrazów związanych z niewidomymi i niedowidzącymi oraz ze ślepotą
Wiktionary
wypukły druk dla niewidomych
SJP.pl
wypukłe rysunki, ilustracje, schematy przeznaczone dla osób niewidomych
SJP.pl
Tyflografika (także: "rysunek dla niewidomych", "rysunek wypukły", "rysunek Brajlowski", "rysunek dotykowo dostępny"; od "gr. typhlos – ślepy, niewidomy") – graficzne odwzorowanie i przedstawienie określonej rzeczywistości przy zastosowaniu odpowiedniej skali i proporcji, w sposób dostępny dla człowieka za pomocą zmysłu dotyku. Odwzorowanie takie pozwala osobom niewidomym poznawać, rozumieć i odwzorowywać rzeczywistość.
Wikipedia
specjalista w dziedzinie tyfloinformatyki
SJP.pl
specjalista w dziedzinie tyfloinformatyki
SJP.pl
specjalista zajmujący się zagadnieniami związanymi z utratą wzroku
SJP.pl
zbiór wiadomości z wielu dziedzin, które mogą być przydatne osobom niewidomym lub tym, które mają do czynienia z niewidomymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nauka zajmująca się utratą wzroku oraz badaniem jej przyczyn i skutków;
Wiktionary
Tyflologia (z gr. "typhlos" - niewidomy) – nauka zajmująca się problemami utraty wzroku.
Tyflologia nie jest wyodrębnioną dyscypliną naukową. Stanowi raczej zbiór wiadomości z wielu dziedzin jak psychologia, medycyna, pedagogika, logopedia, socjologia, technika, które mogą być przydatne niewidomym lub osobom mającym do czynienia z niewidomymi w procesie ich wychowania, edukacji, terapii i rehabilitacji.
Wikipedia
(1.1) Jak twierdzą specjaliści od tyflologii […], wczesna rehabilitacja małych dzieci do trzeciego roku życia większości z nich mogłaby bardzo znacznie usprawnić wzrok, co oznacza — poprawić jakość dorosłego życia.
Wiktionary
rzecz. tyflolog m.
przym. tyflologiczny
Wiktionary
dotyczący tyflologii
SJP.pl
wypukła mapa dostosowana dla osób niewidomych i słabowidzących
SJP.pl
Tyflomapa (także: "mapa dotykowa", "mapa wypukła", "mapa brajlowska", "mapa tyflograficzna," "tyfloplan; od gr. typhlos – ślepy, niewidomy") – mapa czytana za pomocą zmysłu dotyku lub w ograniczonym stopniu (częściowo) wzrokiem, przeznaczona dla osób niewidomych lub słabowidzących. Stanowi rodzaj tyflografiki.
Wikipedia
specjalista w zakresie tyflopedagogiki
SJP.pl
dział pedagogiki specjalnej zajmujący się wychowaniem, nauczaniem oraz terapią osób niewidzących i niedowidzących
SJP.pl
Tyflopedagogika (z gr. "typhlos" – ślepy) – dział pedagogiki specjalnej zajmujący się wychowaniem, edukacją, terapią i rehabilitacją osób niewidomych i niedowidzących w placówkach oświatowych (w tym integracyjnych) oraz poradniach specjalistycznych.
Osoby z uszkodzonym wzrokiem dzieli się na dwie grupy:
Wikipedia
rynienkowate wgłębienie w grzbietowej części jelita środkowego skąposzczetów lądowych
SJP.pl
Tyflosolis (łac. "typhlosolis") – podłużny fałd jelita występujący u wielu gatunków glebowych skąposzczetów od strony grzbietowej jelita środkowego. Służy zwiększeniu powierzchni wchłaniania pokarmu.
W żołądkach mięczaków są to orzęsione fałdy sortujące pobrany pokarm.
Wikipedia
urządzenie alarmowania akustycznego, zamontowane na stopniach i obudowie samochodów pożarniczych; używane do dawania sygnałów ostrzegawczych w czasie jazdy do pożaru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy, nazwa własna
(1.1) mitgr. potwór z mitów greckich, pół człowiek, pół zwierzę o ogromnym wzroście i sile;
Wiktionary
Tyfon (także Tyfeus, Tyfaon bądź Tyfos, gr. Τυφῶν "Typhō̂n", Τυφωεύς "Typhōeús", Τυφάων "Typháōn" bądź Τυφώς Typhṓs) – w mitologii greckiej najmłodszy syn Gai i Tartarosa.
Według innej wersji miał być synem Hery, poczętym bez udziału mężczyzny.
Wikipedia
rzecz. tyfon m., Tyfeus m., Tyfaon m., Tyfos m.
Wiktionary
(1.1) Tyfeus, Tyfaon, Tyfos
Wiktionary
dywdyk; dyftyk;
1. dawniej: tkanina wełniana, jedwabna lub bawełniana; ubiór z tej tkaniny;
2. dawniej: jedwabna kapa na konia
SJP.pl
ciężka choroba zakaźna przenoszona przez wszy i pchły; dur brzuszny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. grupa bakteryjnych chorób zakaźnych;
Wiktionary
(1.1) Wielu mieszkańców miasta zmarło w trakcie epidemii tyfusu.
Wiktionary
IPA: ˈtɨfus, AS: tyfus
Wiktionary
przym. tyfusowy, tyfoidalny
Wiktionary
(1.1) dur
Wiktionary
potocznie: kobieta chora na tyfus
SJP.pl
potocznie: osoba chora na tyfus
SJP.pl
skrót od: tygodnik, tygodniowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. patelnia
Wiktionary
rzecz. tyglik mrz.
Wiktionary
1. naczynie laboratoryjne różnej pojemności, używane w przemyśle i w laboratoriach chemicznych do topienia metali oraz do spalania i prażenia różnych substancji;
2. miejsce lub stan, w którym zachodzą gwałtowne przemiany, zwykle społeczne, narodowościowe lub religijne;
3. przestarzałe:
a) naczynie kuchenne w kształcie miseczki z długą rączką; rynka;
b) zawartość tego naczynia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lab. techn. element wyposażenia laboratoryjnego, naczynie o kształcie podobnym do kubka, służące do wykonywania operacji na substancjach stałych wymagających wysokiej temperatury, np. suchej destylacji, stapiania metali itd.
(1.2) kulin. naczynie kuchenne w kształcie miseczki z długą rączką
(1.3) przen. miejsce, w którym zachodzi wiele zmian społecznych, w którym mieszają się narodowości, wyznania itd.
Wiktionary
Ty
Wikipedia
IPA: ˈtɨɟɛl, AS: tyǵel
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tygielek m.
przym. tyglowy
Wiktionary
mały tygiel; zawartość tego naczynia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. mały tygiel
(1.2) małe, metalowe naczynie z rączką, służące np. do zaparzania kawy
Wiktionary
(1.2) Zaparzano ją w niewielkich metalowych tygielkach, które po zalaniu wrzątkiem jeszcze ustawiano na ogniu do ponownego zagotowania.
Wiktionary
IPA: tɨˈɟɛlɛk, AS: tyǵelek
Wiktionary
rzecz. tygiel m.
przym. tyglowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo: piec używany głównie do wytapiania metali nieżelaznych, przeznaczanych później na odlewy; piec tyglowy
SJP.pl
mieszaniec samca tygrysa i samicy lwa
SJP.pl
Tyglew – mieszaniec samca tygrysa i samicy lwa (lwicy).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. patelka
Wiktionary
rzecz. tygel mrz.
Wiktionary
dawniej: maszyna drukarska używana głównie do tworzenia druków akcydensowych niewielkiego formatu; pedałówka
SJP.pl
przysłówek
(1.1) ileś tygodni, przez wiele tygodni
forma rzeczownika.
(2.1) N. lm. od: tydzień
Wiktionary
(1.1) Nasza Malwina tygodniami skrobała w przedszkolu kartofle.
Wiktionary
rzecz. tydzień mrz.
Wiktionary
(1.1) długo, długotrwale
Wiktionary
publikacja wydawana raz w tygodniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czasopismo ukazujące się co tydzień;
Wiktionary
Tygodnik – czasopismo ukazujące się raz w tygodniu.
W polskim nazewnictwie gatunkowym periodyków nazwa ta, utworzona na wzór dziennika pojawiła się na początku XIX wieku (Tygodnik Wileński 1804), zastępując dawniejszą nazwę "pismo tygodniowe", powstałą pod wpływem niemieckim. Określenie to często stanowi część składową tytułu.
Wikipedia
(1.1) W kioskach pojawił się nowy tygodnik – „Życie w metropolii”.
Wiktionary
IPA: tɨˈɡɔdʲɲik, AS: tygodʹńik
Wiktionary
rzecz. tydzień m.
przym. tygodnikowy, tygodniowy
przysł. tygodniowo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w ciągu tygodnia; dotyczy ilości czegoś
Wiktionary
(1.1) Julian na swoje utrzymanie przeznacza 300 dolarów tygodniowo.
Wiktionary
IPA: ˌtɨɡɔdʲˈɲɔvɔ, AS: tygodʹńovo
Wiktionary
rzecz. tydzień m., tygodnik m., tygodniówka ż.
przym. tygodniowy, tygodnikowy, tygodniówkowy
Wiktionary
a) mający tydzień (siedem dni), trwający tydzień (siedem dni) itp.; jednotygodniowy; siedmiodniowy;
b) ukazujący się raz w tygodniu, przypadający co tydzień itp.; cotygodniowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do tygodnia; funkcjonujący, trwający, istniejący przez tydzień
(1.2) zdarzający się, ukazujący się co tydzień; przypadający raz na tydzień
Wiktionary
(1.2) Gibereliny Ag041 przeciwdziałają także pękaniu jabłek. Działają najskuteczniej w stężeniu 50 mg po pięciokrotnym zastosowaniu w odstępach tygodniowych.
Wiktionary
rzecz. tydzień m., tygodniówka ż., tygodnik m.
przym. tygodnikowy, tygodniówkowy, cotygodniowy, jednotygodniowy
przysł. tygodniowo
Wiktionary
(1.1) skr. tyg., jednotygodniowy
(1.2) skr. tyg., cotygodniowy
Wiktionary
potocznie: zarobek za przepracowany tydzień pracy; wypłata tygodniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) śrpol. zool. tygrys
Wiktionary
(1.1) Do tego ma też sam ten kraj dziwnie wiele dzikich zwierzów – jako elefanty, tygry, lamparty, smoki okrutne, co bardzo szkodzą, lwi, niedźwiedzie czarne, kuropatwy, przepiórki, ptactwa – okrutność wielka, a zwłaszcza nad morzem. sic.
Wiktionary
IPA: tɨkr̥, AS: tykr̦
Wiktionary
1. największy z żyjących obecnie wielkich kotów o długości ciała do 2 metrów, ogona do 1,1 metra i wadze do 360 kg, drapieżnik o zmiennym ubarwieniu, polujący głównie na zwierzęta kopytne, żyjący 15-17 lat w gęstych zaroślach i górskich lasach, zwykle w pobliżu rzek w krajach południowej, wschodniej i południowo-wschodniej Azji oraz Archipelagu Malajskiego;
2. w czasie drugiej wojny światowej: typ niemieckiego ciężkiego czołgu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Panthera tigris|Linnaeus|ref=tak., duży drapieżnik z rodziny kotowatych z wyrazistymi pręgami na sierści;
(1.2) pot. wojsk. czołg niemiecki;
Wiktionary
(1.1) Tygrys jest największym dzikim kotem.
(1.1) Grupa nietrzeźwych osób wtargnęła na teren ogrodu zoologicznego przez dziurę w płocie, a potem dźgała kijem tygrysy.
Wiktionary
IPA: ˈtɨɡrɨs, AS: tygrys
Wiktionary
rzecz. Tygrys mrz., tygrysówka ż.
:: zdrobn. tygrysek mzw., tygrysię n., tygrysiątko n.
:: fż. tygrysica ż.
przym. tygrysi
Wiktionary
(1.1) śrpol. tygr
Wiktionary
mały tygrys
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: tygrys
Wiktionary
(1.1) W naszym zoo urodziły się dwa tygryski.
Wiktionary
IPA: tɨˈɡrɨsɛk, AS: tygrysek
Wiktionary
rzecz. tygrys mzw., tygrysica ż., tygrysię n., tygrysiątko n.
przym. tygrysi
Wiktionary
dotyczący tygrysa (drapieżnik z rodziny kotów)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tygrysem; dotyczący tygrysa
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do tygrysa, będący jego własnością
przymiotnik jakościowy
(3.1) właściwy tygrysowi, podobny do tygrysa
Wiktionary
(2.1) Czekając w zapamiętaniu na kubiki, ćwiczyliśmy tymczasem tygrysi, oficerski krok i metalowy ton komend.
Wiktionary
IPA: tɨˈɡrɨɕi, AS: tygryśi
Wiktionary
rzecz. tygrys m., tygrysica ż., tygrysek m., tygrysiątko n., tygrysię n., tygrysówka ż., tygrzyk m., tygryska ż., tygrysisko n.
Wiktionary
pomieszczenie, zwłaszcza w ogrodzie zoologicznym, w którym żyją tygrysy
SJP.pl
samica tygrysa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica tygrysa
Wiktionary
IPA: ˌtɨɡrɨˈɕit͡sa, AS: tygryśica
Wiktionary
rzecz. tygrysek m., tygrysię n., tygrysiątko n.
:: zdrobn. tygrysiczka ż.
:: fm. tygrys m.
przym. tygrysi
przysł. tygrysio
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: tygrysię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zool. młody, niewielki tygrys
Wiktionary
(1.1) Nad łóżkiem wisiał obraz z tygrysiątkiem w zaroślach.
Wiktionary
rzecz. tygrysię n., tygrys mzw., tygrysica ż., tygrysek mzw.
przym. tygrysi
Wiktionary
(1.1) tygrysek, tygrysię
Wiktionary
małe tygrysa, mały tygrys
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) młody tygrys
Wiktionary
(1.1) Matka czuwała przy tygrysięciu dzień i noc.
Wiktionary
rzecz. tygrys mzw.
:: zdrobn. tygrysiątko n.
przym. tygrysi
przysł. tygrysio
Wiktionary
(1.1) tygrysek
Wiktionary
mały tygrys
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny kosaćcowatych; tygryska
SJP.pl
Tygrysówka, tygryska ("Tigridia" Juss.) – rodzaj wieloletnich roślin należący do rodziny kosaćcowatych ("Iridaceae"). Należy do niego ok. 50 gatunków roślin występujących w Ameryce Środkowej od Meksyku do Salwadoru i w Ameryce Południowej od Peru do północnego Chile. Nazwa pochodzi z łacińskiego słowa "tigris" (tj. tygrys), ze względu na barwę kwiatów gatunku "Tigridia pavonia", który jest gatunkiem typowym tego rodzaju.
Wikipedia
tygrzyk paskowany - pająk z rodziny krzyżakowatych
SJP.pl
[czytaj: tijen] drobna waluta Kazachstanu i Kirgistanu
SJP.pl
przybierać na wadze, stawać się grubym, otyłym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. herbata
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: tyć
Wiktionary
IPA: tɨj, AS: tyi ̯
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk harbata, tej
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w środkowej Etiopii, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO
(1.2) mitgr. pierwsza kobieta, która złożyła ofiarę Dionizosowi
Wiktionary
Tyja (amhar. ጢያ) – miasto w środkowej Etiopii, w regionie administracyjnym Jedebub Byhierocz, Byhiereseboczynna Hyzbocz. W pobliżu znajduje się stanowisko archeologiczne z 36 kamiennymi stelami, które najprawdopodobniej wyznaczają miejsce nekropoli.
W 1980 roku stanowisko w Tyji zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. teatr
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. kult. przedstawienie teatralne
Wiktionary
(1.1) Momy gmach, co mo sużyć kulturze, to trza we wsi zrobić tyjater.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. Teodor
Wiktionary
czerwone, matowe płótno używane na wsypy
SJP.pl
1. długa tyczka;
2. przenośnie: wysoki chudzielec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od: tyczka
(1.2) żerdź, np. ustawiana jako podpora dla roślin
(1.3) przen. wysoka i szczupła osoba
(1.4) łow. główna część poroża u jeleniowatych, z której wyrastają odnogi
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: tykać
Wiktionary
IPA: ˈtɨka, AS: tyka
Wiktionary
rzecz. tyczkowanie n., tyczkarz m., tyczkarka ż., tyczkarstwo n.
:: zdrobn. tyczka ż.
czas. tyczkować ndk.
przym. tyczkowy, tyczkowaty, tykowaty, tyczkarski
Wiktionary
(1.2) żerdź
Wiktionary
1. dotykać, powodując poruszanie się czegoś; tknąć, tknąć się, tykać się;
2. mówić komuś "na ty", zwracać się do kogoś po imieniu;
3. czynić komuś krzywdę;
4. wykorzystywać kogoś seksualnie;
5. zabierać się za coś, zaczynać coś robić;
6. napoczynać, naruszać coś, kosztować czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tykać.
Wiktionary
(1.1) Obudziło mnie tykanie tego wielkiego zegara w salonie.
(1.1) Niektórzy nie lubią tykania przez obcych.
Wiktionary
IPA: tɨˈkãɲɛ, AS: tykãńe
Wiktionary
czas. zetknąć, wytykać, wytknąć, stykać, tykać ndk., tknąć dk., tyknąć dk.
rzecz. niedotykalski mos., styk mrz., stykówka ż., stycznik mrz., tknięcie n., przetykacz mrz., zestyk mrz.
przym. dotykowy, niedotykalski
zaim. ty
Wiktionary
1. dotykać, powodując poruszanie się czegoś; tknąć, tknąć się, tykać się;
2. mówić komuś "na ty", zwracać się do kogoś po imieniu;
3. czynić komuś krzywdę;
4. wykorzystywać kogoś seksualnie;
5. zabierać się za coś, zaczynać coś robić;
6. napoczynać, naruszać coś, kosztować czegoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. tyknąć)
(1.1) o zegarze: wydawać krótki odgłos przy przesunięciu wskazówki
(1.2) pot. zwracać się do kogoś „ty” zamiast „pan”/„pani”
czasownik przechodni niedokonany (dk. tknąć)
(2.1) dotykać
(2.2) wchodzić w kontakt (np. fizyczny, seksualny) z inną osobą
(2.3) powodować wrażenie, uczucie
(2.4) zajmować się czymś
Wiktionary
(1.1) Słyszysz? Zegar przestał tykać. Trzeba będzie go nakręcić.
(1.2) – Służę ci – odparł wynalazca. (Jak wiadomo, w bajkach wszyscy się „tykają”, nawet smoków nie tytułuje się panami i jedynie do królów trzeba się odzywać w liczbie mnogiej.) (Stanisław Lem „Przyjaciel Automateusza”)
(2.2) Spróbuj tylko tknąć moją córkę, ty draniu! Kijem ci wszystkie kości porachuję! (dk.)
(2.3) Już miałam wsiąść do tego promu, ale tknęło mnie złe przeczucie i poczekałam na następny. I wiesz co? Tego samego dnia ten prom zatonął! (dk.)
Wiktionary
IPA: ˈtɨkat͡ɕ, AS: tykać
Wiktionary
(1.1) rzecz. tykanie
(1.2) zaim. ty
(2.1) rzecz. dotyk; przym. dotykowy
Wiktionary
(1.1) cykać
(1.2) mówić na ty
(2.1-2) dotykać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. krótka rzeka w centralnej części Ukrainy, na Wyżynie Naddnieprzańskiej. powstaje z połączenia rzek Tykicza Górnego i Tykicza Gniłego; po zlaniu się z rzeką Wełyka Wyś tworzy Siniuchę;
Wiktionary
Tykicz ( Тікич "Tikycz"), wcześniej Tykicz Gniły – rzeka w centralnej części Ukrainy, na Wyżynie Naddnieprzańskiej, będąca krótkim – około 4 km – ciekiem. Tykicz płynący z północy na południe powstaje z połączenia rzek Tykicza Górnego (prawy) i Tykicza Gniłego (lewy dopływ). Po zlaniu się z rzeką Wełyka Wyś tworzy Siniuchę.
Wikipedia
rzadkie: np. o zegarze - wydać charakterystyczny odgłos, tyknięcie; cyknąć
SJP.pl
rzadkie: np. o zegarze - wydać charakterystyczny odgłos, tyknięcie; cyknąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. tykać)
(1.1) dokonany od|tykać.
Wiktionary
IPA: ˈtɨknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: tyknõńć
Wiktionary
rzecz. tykanie n.
Wiktionary
miasto w województwie podlaskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Ty
Wikipedia
IPA: tɨˈkɔt͡ɕĩn, AS: tykoćĩn
Wiktionary
rzecz. Tykocinianin m., Tykocinianka ż.
przym. tykociński
Wiktionary
mieszkaniec Tykocina (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tykocina (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Tykocin
SJP.pl
barasinga tykoczelna - gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych; jeleń Elda
SJP.pl
charakterystyczny, powtarzający się dźwięk wydawany przez zegary i niektóre mechanizmy; tykanie
SJP.pl
tykotek rudowłos - gatunek chrząszcza z rodziny kołatkowatych
SJP.pl
patykowaty; potocznie:
1. chudy i wysoki;
2. długi jak tyka
SJP.pl
roślina warzywna z rodziny dyniowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. roślina o dyniowatych owocach, uprawiana w tropikach;
(1.2) bot. butelkowaty owoc tykwy (1.1) używany jako naczynie
(1.3) daw. żart. bójka
Wiktionary
Tykwa ("Lagenaria" Ser.) – rodzaj jednorocznych, pnących roślin tropikalnych z rodziny dyniowatych. Obejmuje 6 gatunków. Występują one w Afryce środkowej i południowej, włącznie z Madagaskarem. Jako rośliny introdukowane obecne są na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy.
Wikipedia
przym. tykwowy
Wiktionary
→ tykwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tykwą, dotyczący tykwy
Wiktionary
rzecz. tykwa ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zaimek liczebny wskazujący
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. tyle
Wiktionary
Tyla Laura Seethal (ur. 30 stycznia 2002 w Edenvale) – południowoafrykańska piosenkarka, tancerka i autorka tekstów piosenek pochodzenia maurytyjskiego.
Wikipedia
struktura występująca w chloroplastach, łącząca stromy złożone z gran
SJP.pl
Tylakoid – pęcherzykowata struktura, podstawowy element budowy wewnętrznej chloroplastu komórki roślinnej lub podobna struktura wchodząca w skład autotroficznej komórki prokariotycznej. U większości roślin w chloroplastach tylakoidy tworzą tzw. system lamellarny, w którego skład wchodzą grana, czyli zwarte stosy spłaszczonych tylakoidów (lamelle gran) oraz intergrana, czyli tylakoidy stromy (lamelle stromy) będące pojedynczymi pęcherzykami tylakoidów łączących grana.
Wikipedia
skórna postać nosacizny charakteryzująca się podskórnymi guzami lub wrzodami; nosacizna skóry
SJP.pl
tilda (rzadko);
1. wężyk w kształcie poziomego S oznaczający miękkość lub nosowość spółgłoski;
2. znak w postaci wężyka oznaczający, że wyraz jest napisany w formie skrótowej lub że jakaś jego część jest celowo opuszczona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) typogr. znak w tekście w postaci poziomego wężyka, którym zastępuje się opuszczony dla oszczędności miejsca wyraz lub jego część
(1.2) typogr. znak diakrytyczny w postaci poziomego wężyka stawianego nad literą
Wiktionary
~
Tylda ( titulus, tilde) – znak pisarski w formie wężyka (~), zwany również "falą" lub "wężykiem". W średniowieczu pierwotnie zapisywano znak w formie wężyka nad literą poprzedzającą skrócony fragment wyrazu w celu zaznaczania abrewiacji. Później znak ten zyskał status znaku diakrytycznego umieszczanego nad spółgłoskami lub samogłoskami, by w końcu przekształcić się w samodzielny znak pisarski w formie wężyka (~).
Wikipedia
IPA: ˈtɨlda, AS: tylda
Wiktionary
1. zaimek liczebny;
2. liczebnik nieokreślony
SJP.pl
zaimek liczebny wskazujący
(1.1) określenie odnoszące się do liczebników głównych lub zastępujące je
Wiktionary
(1.1) Przyniósł tyle książek, ile zmieścił w torbie.
(1.1) Nie możemy dziś tego załatwić. Niestety nie mam tyle czasu.
(1.1) Zjadłeś aż tyle cukierków?!
Wiktionary
IPA: ˈtɨlɛ, AS: tyle
Wiktionary
(1.1) tak dużo, tak wiele
Wiktionary
tylna część jakiegoś narzędzia (rzadziej innego przedmiotu); również: tępa strona noża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. tylna część przedmiotu
(1.2) stpol. krótki miecz, sztylet
Wiktionary
Tylec – tylna ściana komory zamkowej. Do tylca mogą być mocowane od wewnątrz zderzaki amortyzujące uderzenie zespołu ruchomego i części mechanizmu spustowego, a od zewnątrz kolba lub uchwyty służące do naprowadzania broni na cel.
Wikipedia
narzędzie cukiernicze do nadziewania wypieków kremem, dżemem itp.; końcówka do nadziewania
SJP.pl
przestarzale: tylokrotny
SJP.pl
przysłówek liczebnikowy
(1.1) książk. rzad. tyle razy (komunikuje, że dane zdarzenie powtórzyło się wielokrotnie, często w ocenie mówiącego aż zanadto, zbyt wiele razy)
(1.2) książk. rzad. tylokrotnie, o tyle razy (w połączeniu z przymiotnikami lub przysłówkami w stopniu wyższym wskazuje, że dana cecha lub wielkość jest zwielokrotniona w stosunku do punktu odniesienia)
(1.3) książk. za każdym razem, tyle razy (w dwuelementowych połączeniach skorelowanych wskazuje, że stan lub czynność ze zdania nadrzędnego realizuje się zawsze wtedy, kiedy zachodzi zdarzenie opisane w zdaniu podrzędnym)
Wiktionary
(1.1) Ale opinia publiczna, zrazu nieśmiało, potem coraz pewniej, podnosiła głos w obronie tylekroć deptanej sprawiedliwości.
(1.1) Jako pracownik muzeum i ochrony zabytków tylekroć brałem udział w poszukiwaniach zaginionych zbiorów, że w mej wyobraźni zaraz zrodziło się przekonanie, iż i tym razem również chodzi o jakiś ukryty zabytkowy przedmiot.
(1.1) Wilka najbardziej bolało milczenie bliskich, tych, którym ufał i którzy tylekroć mu przysięgali wierność.
(1.2) Rosjanie, którzy są tylekroć liczniejsi od nas, oczywiście nie boją się polonizacji. Lecz doceniając atrakcyjność polskiej kultury, zdają sobie sprawę z możliwości jej ekspansji w sprzyjającym momencie.
(1.3) Ilekroć woźny patrzał na ten napis, tylekroć czuł, że przenigdy już nie zrozumie świata, w którym przyjdzie mu umierać.
(1.3) Ilekroć przyjeżdżałem z Warszawy na weekend albo na święta, tylekroć odwiedzałem babcię, chociaż coraz częściej miałem wrażenie, że odwiedzam pustą skorupę, w której od dawna nie mieszka.
(1.3) Ile razy patrzę na różne wykresy i dane, tylekroć pojawia mi się w głowie — a raczej „śpiewa” niż pojawia — piosenka Wojciecha Młynarskiego […].
Wiktionary
przysł. tylokrotnie, tylekrotnie, tylukrotnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. handlowa nazwa paracetamolu
Wiktionary
(1.1) Zgodnie z instrukcją naszych lekarzy, podawałem Julii levodromoran, potem percodan z tylenolem, co trzy godziny dniem i nocą.
Wiktionary
(1.1) paracetamol, acetaminofen, apap
Wiktionary
'tyle' wzmocnione partykułą
SJP.pl
zaimek liczebny wskazujący
(1.1) wzmocnione „tyle”
Wiktionary
wzmocnione "tylekrotny"
SJP.pl
gwarowo: tak wielki albo tak mały; taki
SJP.pl
→ Tylicz (wieś w Polsce)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Ty
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
narzędzie cukiernicze do nadziewania wypieków kremem, dżemem itp.; końcówka do nadziewania
SJP.pl
Tylka – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Krościenko nad Dunajcem.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
1. spójnik łączący zdania współrzędne
2. partykuła wyróżniająca jakiś wyraz, wyrazy w zdaniu
SJP.pl
partykuła
(1.1) oznacza ograniczenie, wyróżnienie, wyodrębnienie
spójnik
(2.1) łączy frazy o przeciwstawnym znaczeniu lub wyodrębnia dany element
Wiktionary
Tylko – debiutancki album solowy Pablopavo, wydany 25 października 2014 przez Karrot Kommando. Wcześniejsze płyty długogrające z jego udziałem powstawały przede wszystkim pod szyldem Pablopavo i Ludziki. Album zadebiutował na 46. pozycji zestawienia OLiS.
Wikipedia
(1.1) Z wizyty u lekarza cieszą się tylko uczniowie i pracownicy na etacie.
(2.1) Nie płaczę, tylko oczy mi się pocą.
Wiktionary
IPA: ˈtɨlkɔ, AS: tylko
Wiktionary
(1.1) jedynie, wyłącznie, ino, przest. jeno, reg-pl|Śląsk|yno., gw. Śląsk Cieszyński yny, reg-pl|Poznań|aby., reg-pl|Kraków|aby.
(2.1) ale, lecz
Wiktionary
Ty
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zakończenie rufy statku, stewa rufowa
SJP.pl
1. deska zabezpieczająca tył wozu; zatylnik;
2. gwóźdź przechodzący przez tylną oś i koniec rozwory wozu
SJP.pl
Tylnik – potok górski w południowej Polsce w woj. dolnośląskim w Sudetach Wschodnich, w Górach Bialskich.
Ciek V rzędu o długości ok. 1,75 km, prawy dopływ Kobylicy należący do dorzecza Odry, zlewiska Morza Bałtyckiego.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) mot. o pojeździe: wyposażony w napęd na tylną oś
Wiktionary
umieszczony z tyłu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) znajdujący się z tyłu czegoś
(1.2) jęz. o głosce: taka, której artykulacja odbywa się w głębi jamy ustnej
Wiktionary
IPA: ˈtɨlnɨ, AS: tylny
Wiktionary
rzecz. tył m., tyłek m.
czas. tyłować
Wiktionary
(1.1) zadni
Wiktionary
trwający tyle dni, ile poprzednio określono; tyludniowy
SJP.pl
trwający tyle godzin; tylugodzinny
SJP.pl
występujący, powtarzający tyle razy, tak wiele razy
SJP.pl
trwający tyle lat, ile poprzednio określono; tyluletni
SJP.pl
trwający tyle miesięcy, ile poprzednio określono; tylumiesięczny
SJP.pl
[czytaj: tajler] nazwisko
SJP.pl
trwający tyle tygodni, ile poprzednio określono; tylutygodniowy
SJP.pl
wytwór komórek roślinnych sąsiadujących z ksylemem zasiedlonym przez patogeny naczyniowe
SJP.pl
trwający tyle dni, ile poprzednio określono; tyledniowy
SJP.pl
trwający tyle godzin; tylogodzinny
SJP.pl
trwający tyle lat, ile poprzednio określono; tyloletni
SJP.pl
trwający tyle miesięcy, ile poprzednio określono; tylomiesięczny
SJP.pl
trwający tyle tygodni, ile poprzednio określono; tylotygodniowy
SJP.pl
Tylwica – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Michałowo.
Wieś jest siedzibą sołectwa Tylwica w skład którego wchodzą: Tylwica, Tylwica-Kolonia i Tylwica-Majątek.
Prawosławni mieszkańcy wsi należą do parafii Przemienienia Pańskiego w Topolanach. Natomiast wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie.
Wikipedia
dawna nazwa miasta Sowieck w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto położone w obwodzie królewieckim, u ujścia Tylży (1.2) do Niemna (egzonim wariantowy wg KSNG);
(1.2) geogr. rzeka w obwodzie królewieckim, dopływ Niemna
Wiktionary
przym. tylżycki
Wiktionary
(1.1) Sowieck
Wiktionary
mieszkaniec Tylży
SJP.pl
mieszkanka Tylży
SJP.pl
przymiotnik od: Tylża
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tylżą, dotyczący Tylży
Wiktionary
rzecz. Tylża ż.
Wiktionary
(1.1) sowiecki
Wiktionary
partykuła wzmacniająca (np. tym bardziej)
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) N., Ms. lp. oraz C. lm. od: ten
(1.2) N., Ms. lp. oraz C. lm. od: to
przysłówek
(2.1) im … tym … – wskazuje zwiększanie się jednej cechy wraz ze wzrostem drugiej lub proporcjonalną zależność jednej zmiany względem drugiej
(2.2) …wskazujący na większy stopień intensywności cechy lub stanu rzeczy w podanych okolicznościach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na A10 w tym momencie jest pięciokilometrowy korek.
(1.2) Inny w tym miejscu zrobiłby inaczej.
(2.1) Im bardziej uprzejmy będziesz, tym mniej nieprzyjaciół będziesz miał.
Wiktionary
IPA: tɨ̃m, AS: tỹm
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny pekińczyków
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny tymaliowatych
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny tymaliowatych
SJP.pl
rodzina ptaków z rzędu wróblowych; tymalie, kurtodrozdy
SJP.pl
Tymaliowate, tymalie, kurtodrozdy (Timaliidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes). We współcześnie stosowanych ujęciach systematycznych obejmuje około pięćdziesięciu gatunków, które zamieszkują tropikalne i subtropikalne obszary Azji.
Wikipedia
o cechach tymaliowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
potrawa z ryby lub mięsa w galarecie; auszpik
SJP.pl
mieszkaniec Tymbarku (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tymbarku (wsi w Polsce)
SJP.pl
wieś w powiecie limanowskim
SJP.pl
Tymbark – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, siedziba gminy Tymbark.
Tymbark uzyskał lokację miejską w 1353 roku, zdegradowany w 1896 roku. Tymbark był miastem królewskim położonym w końcu XVI wieku w tenucie tymbarskiej w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
tymczasowy dom lub schronisko dla zwierzęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. coś tymczasowego, na krótki czas
(1.2) pot. środ. tymczasowy dom i opieka dla zwierzęcia przed adopcją
Wiktionary
rzecz. tymczasowość ż.
przym. tymczasowy
przysł. tymczasowo, tymczasem
partyk. tymczasem
wykrz. tymczasem
Wiktionary
1. w tym właśnie czasie, kiedy dzieje się coś innego, np.: Ty odrabiaj lekcje, ja tymczasem pójdę do sklepu.;
2. teraz, obecnie, na razie, do chwili aż coś nastąpi, np.: Tymczasem zastanów się, nic nie odpowiadaj.;
3. jednak, natomiast, wszakże, pomimo to, np.: Byłem innego zdania, tymczasem się okazało, że on miał rację.
SJP.pl
partykuła
(1.1) sygnalizuje treść przeciwstawną do tego, co było powiedziane przed chwilą
(1.2) sygnalizuje treść niezgodną z oczekiwaniami wyrażonymi w pierwszej części zdania
przysłówek
(2.1) w tym samym czasie, o którym była mowa
(2.2) do tego czasu, o którym była mowa
wykrzyknik
(3.1) forma pożegnania na krótki okres
Wiktionary
(1.1) Lubię horrory, tymczasem moja żona woli komedie.
(1.2) Miałem nadzieję, że na urlopie wypocznę, tymczasem okazał się bardziej męczący od pracy.
(2.1) My tu sobie rozmawiamy, tymczasem dzieci podkradają ciasto!
(2.2) Może jeszcze kiedyś będę miał dzieci, tymczasem jednak przestań mnie o nie męczyć, mamo.
(3.1) Tymczasem, Gosiu! Zobaczymy się jutro.
Wiktionary
IPA: tɨ̃mˈt͡ʃasɛ̃m, AS: tỹmčasẽm
Wiktionary
przym. tymczasowy
przysł. tymczasowo
rzecz. tymczas mrz.
Wiktionary
(1.1) podczas gdy
(1.2) jednak
(2.1) a tymczasem
(2.2) na razie
(3.1) na razie, trzymaj się, bywaj
Wiktionary
potocznie: tymczasowo opiekować się zwierzęciem czekającym na adopcję
SJP.pl
potocznie: zwierzę znajdujące się pod tymczasową opieką do momentu adopcji
SJP.pl
przysłówek
(1.1) nie na stałe; do czasu spodziewanej zmiany
(1.2) daw. tymczasem; w tym czasie, o którym była mowa
Wiktionary
(1.1) Najprawdopodobniej świadek, jak każda inna tymczasowo aresztowana osoba, będzie konwojowany.
Wiktionary
rzecz. tymczas mrz., tymczasowość ż.
przym. tymczasowy
przysł. sp. tymczasem
partyk. tymczasem
wykrz. tymczasem
Wiktionary
(1.1) chwilowo, czasowo, do czasu, na pewien czas, na razie, okresowo, przejściowo
(1.2) współcz. tymczasem
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co tymczasowe
Wiktionary
przym. tymczasowy
przysł. tymczasowo
rzecz. tymczas mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który trwa tylko jakiś czas
Wiktionary
(1.1) To miało być tymczasowe rusztowanie, a stoi już siedem miesięcy!
Wiktionary
IPA: ˌtɨ̃mt͡ʃaˈsɔvɨ, AS: tỹmčasovy
Wiktionary
rzecz. tymczas mrz., tymczasowość ż.
przysł. tymczasowo, tymczasem
partyk. tymczasem
wykrz. tymczasem
Wiktionary
(1.1) czasowy, nieciągły, nietrwały
Wiktionary
1. zdrobnienie od: Tymoteusz (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
Tymek lub Seven Phoenix, właśc. Tymoteusz Tadeusz Bucki (ur. jako Tymoteusz Polcar 28 października 1994 w Opolu) – polski artysta, piosenkarz, raper, autor utworów muzycznych i tekstów, producent muzyczny oraz kompozytor.
Jego płyty oraz utwory wielokrotnie osiągały status platynowych i diamentowych płyt. Sprzedał w Polsce ponad 90 tys. egzemplarzy swoich albumów.
Wikipedia
potoczna nazwa polskiej srebrnej złotówki (wartość nominalna - 1 zł (30 gr), wartość realna - ok. 12-18 gr) bitej przez Andrzeja Tymfa w latach 1663-67; tynf
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hist. monet. dawna moneta polska ze srebra i miedzi bita masowo w latach 60. XVII w.;
Wiktionary
Tymf (tynf) – początkowo potoczna, od uniwersału Przebendowskiego (1717) oficjalna, nazwa srebrnych monet podwartościowych (kredytowych) Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w których ilość srebra była niższa niż deklarowana przez emitenta wartość.
Deklarowany na monecie nominał tymfa (złotówki) wynosił 30 groszy, jednak srebro użyte do produkcji miało wartość nieprzekraczającą 10–15 groszy. Spowodowane to było trudnościami skarbu królewskiego po potopie szwedzkim (por. boratynka).
Wikipedia
(1.1) tynf
Wiktionary
tymianek; gatunek macierzanki, lecznicza krzewinka uprawiana w Europie, północnej Afryce i w Kanadzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Thymus vulgaris|ref=tak., gatunek rośliny z rodziny jasnotowatych pochodzącej z rejonów Morza Śródziemnego i stosowanej jako przyprawa;
(1.2) kulin. spoż. liście czasem wraz z łodygą tymianku (1.1) używane jako przyprawa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɨ̃ˈmʲjãnɛk, AS: tỹmʹi ̯ãnek
Wiktionary
przym. tymiankowy
rzecz. tymian m.
Wiktionary
(1.1) macierzanka tymianek
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ tymianek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o zapachu tymianku
Wiktionary
rzecz. tymianek mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
jeden z czterech nukleozydów, z których zbudowane jest DNA
SJP.pl
Tymidyna – organiczny związek chemiczny z grupy nukleozydów pirymidynowych, zbudowany z azotowej zasady pirymidynowej tyminy oraz pięciowęglowego cukru prostego (pentozy) – deoksyrybozy połączonych wiązaniem N-glikozydowym. Jest jednym z czterech nukleozydów, z których zbudowany jest DNA.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Tymieniec – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Szczytniki.
Liczba mieszkańców na dzień 31 grudnia 2019 r. wynosiła 241 osób, w tym 133 mężczyzn i 108 kobiet.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zasada azotowa, pirymidyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. jedna z czterech podstawowych zasad azotowych DNA, pochodna pirymidyny
Wiktionary
Tymina (skróty: Thy, T) – organiczny związek chemiczny z grupy pirymidyn, jedna z pięciu zasad azotowych, wchodzących w skład podstawowych nukleotydów kwasów nukleinowych (DNA i RNA). W dwuniciowych kwasach nukleinowych tymina tworzy parę komplementarną z adeniną za pomocą dwóch wiązań wodorowych.
Wikipedia
(1.1) W RNA zamiast tyminy występuje uracyl.
Wiktionary
(1.1) symbol: T
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
leczniczy wyciąg z tymianku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny, składnik olejków eterycznych występujących w macierzance (tymianku), lebiodce (oregano) i cząbrze;
Wiktionary
Tymol – organiczny związek chemiczny z grupy terpenoidów i fenoli. Jest obok swojego izomeru karwakrolu składnikiem olejków eterycznych występujących w macierzance (tymianku), lebiodce (oregano) i cząbrze. Tworzy bezbarwne kryształy o charakterystycznym silnym zapachu macierzanki.
Wikipedia
lek poprawiający nastrój, znoszący stan depresyjny; lek antydepresyjny
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: Tymona
Wiktionary
Tymon – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „ten, który czci”, utworzone od imion złożonych typu Timótheos za pomocą sufiksu --n i usunięcie pozostałej części.
Imię zaczęło zyskiwać popularność w Polsce w latach osiemdziesiątych XX wieku. W styczniu 2025 r. w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych dotyczących osób żyjących, wykazano 41720 mężczyzn o imieniu Tymon nadanym jako imię pierwsze.
Wikipedia
(1.1) Tymon staje się w Polsce coraz popularniejszym imieniem.
(1.1) Cerkiew prawosławna wspomina apostoła Tymona trzykrotnie.
Wiktionary
IPA: ˈtɨ̃mɔ̃n, AS: tỹmõn
Wiktionary
rzecz. Tymona ż.
:: zdrobn. Tymonek mos., Tymuś mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Tymon
Wiktionary
(1.1) Zawiozę Tymonka do babci Karoliny.
Wiktionary
rzecz. Tymon mos.
Wiktionary
Tymon z małżonką; Tymonowie
SJP.pl
Tymon z małżonką; Tymonostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tymona lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
trawa o prostych źdźbłach, długich, szorstkich liściach i gęstym, kłosokształtnym kwiatostanie; tymotka
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.1) Kiedy Sylas i Tymoteusz przyszli z Macedonii, Paweł oddał się wyłącznie nauczaniu i udowadniał Żydom, że Jezus jest Mesjaszem.
(1.1) Żona kupiła Tymoteuszowi zegarek za 1000 złotych.
Wiktionary
IPA: ˌtɨ̃mɔˈtɛwuʃ, AS: tỹmoteu̯uš
Wiktionary
rzecz. Tymoteuszowa ż.
:: zdrobn. Tymoteuszek mos.
przym. Tymoteuszowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Tymoteusz
Wiktionary
(1.1) Babcia nasmaży Tymoteuszkowi racuchów z jabłkami.
Wiktionary
rzecz. Tymoteusz mos., Tymoteuszowa ż.
przym. Tymoteuszowy
Wiktionary
(1.1) Tymek, Tymuś
Wiktionary
Tymoteusz z małżonką; Tymoteuszowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) przest. żona Tymoteusza
Wiktionary
(1.1) Muszę dziś wieczorem zajechać po Tymoteuszową na stację do Rabki.
Wiktionary
rzecz. Tymoteusz mos., Tymoteuszek mos.
przym. Tymoteuszowy
Wiktionary
Tymoteusz z małżonką; Tymoteuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tymoteusza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. należący do Tymoteusza
Wiktionary
(1.1) Garniec z monetami ktoś zakopał na Tymoteuszowym polu.
Wiktionary
rzecz. Tymoteusz mos., Tymoteuszek mos., Tymoteuszowa ż.
Wiktionary
jednoroczna lub wieloletnia roślina z rodziny traw; brzanka
SJP.pl
Tymotka ("Phleum") – rodzaj roślin z rodziny wiechlinowatych. Obejmuje 15 gatunków występujących w strefie umiarkowanej półkuli północnej oraz w Ameryce Południowej. Kilka gatunków ma istotne znaczenie jako rośliny pastewne, zwłaszcza tymotka łąkowa "Phleum pratense". Trawy te są częstym powodem kataru siennego. Wszystkie posiadają zbity, cylindryczny kwiatostan.
Wikipedia
kłośnica tymotnica - gatunek muchówki z rodziny kłośnicowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
hormon grasicy
SJP.pl
Nie mylić z: tyrozyna oraz tyroksyna.
Tymozyna – hormon wydzielany przez grasicę. Przyspiesza dojrzewanie limfocytów T, ma działanie przeciwnowotworowe [].
Wikipedia
tympanon;
1. bębenek ucha; błona bębenkowa
2. trójkątne pole frontonu
3. płyta półkolista nad nadprożem portalu
4. antyczny bębenek ręczny o dwóch membranach
SJP.pl
narząd (aparat) tympanalny - narząd słuchowy owadów, występujący u niektórych prostoskrzydłych, pluskwiaków i motyli; narząd bębenkowy
SJP.pl
badanie słuchu polegające na analizie podatności błony bębenkowej na zmiany ciśnienia; audiometria impedancyjna
SJP.pl
Tympanometria – forma nieinwazyjnej metody badania słuchu. Polega na mierzeniu odbicia fali dźwiękowej od błony bębenkowej podczas zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym.
Jej wynikiem jest powstanie krzywej, tympanogramu, za pomocą której można zdiagnozować m.in. pęknięcie błony bębenkowej, infekcje ucha środkowego, niedrożność trąbki Eustachiusza i nieprawidłowość zanikania odruchu strzemiączkowego.
Wikipedia
tympan;
1. bębenek ucha; błona bębenkowa;
2. trójkątne pole frontonu;
3. płyta półkolista nad nadprożem portalu;
4. antyczny bębenek ręczny o dwóch membranach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. gładkie lub wypełnione płaskorzeźbą pole wewnątrz frontonu;
(1.2) archit. półkoliste lub ostrołukowe pole między nadprożem a łukiem portalu
(1.3) daw. muz. bębenek używany przy ceremoniach w starożytnej Grecji i Rzymie;
(1.4) daw. techn. starożytne bębnowe koło czerpakowe do wody;
Wiktionary
Ty
Wikipedia
IPA: tɨ̃mˈpãnɔ̃n, AS: tỹmpãnõn
Wiktionary
(1.1) tympan
Wiktionary
operacyjne odtworzenie błony bębenkowej lub jej części
SJP.pl
Tympanoplastyka, operacja tympanoplastyczna – rodzaj operacji laryngologicznej poprawiającej słuch poprzez odtworzenie drogi przewodzenia dźwięku w uchu środkowym.
Istotą zabiegu jest rekonstrukcja kosteczek słuchowych lub błony bębenkowej. Tympanoplastyka to operacja w obrębie jamy bębenkowej. Wykonuje się ją przy użyciu mikroskopu operacyjnego.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. związany z tympanosklerozą, świadczący o tympanosklerozie
Wiktionary
(1.1) Regułą jest, że zaawansowane zmiany tympanosklerotyczne występują najczęściej w uszach suchych, gdzie wygasł już stan zapalny […].
Wiktionary
rzecz. tympanoskleroza ż.
przym. tympanosklerotycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. odkładanie się złogów soli wapnia w tkankach ucha środkowego, zwłaszcza w błonie śluzowej ścian jamy bębenkowej;
Wiktionary
Tympanoskleroza (łac. "tympanosclerosis"), stwardnienie ucha środkowego – forma schorzenia ucha środkowego. Proces chorobotwórczy powodujący włóknienie i tworzenie się złogów soli wapnia w obrębie ucha środkowego i trąbki Eustachiusza. Czasami poprzez usztywnienie kosteczek słuchowych i przerost złogów dochodzi do utraty lub upośledzenia słuchu.
Wikipedia
(1.1) Postawienie ostatecznego, pewnego rozpoznania tympanosklerozy jest zwykle możliwe dopiero śródoperacyjnie.
Wiktionary
przym. tympanosklerotyczny
przysł. tympanosklerotycznie
Wiktionary
dawniej: płot z gałęzi; także: ogrodzone takim płotem miejsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. mur
(1.2) stpol. płot gw-pl|Poznań. ten
Wiktionary
(2.1) Tyn obrozek, coś namalowoł, je ónaki.
Wiktionary
IPA: tɨ̃n, AS: tỹn
Wiktionary
rzecz. Tyniec m.
Wiktionary
1. dawniej drewniana faska z przykrywką;
2. kubeł;
3. ogrodzenie z gałęzi; tyn
SJP.pl
Tyndalizacja, pasteryzacja frakcjonowana – metoda konserwacji żywności w puszkach, która polega na dwu-trzykrotnej pasteryzacji przeprowadzanej w odstępach 1-3-dniowych. Termin wywodzi się od nazwiska irlandzkiego uczonego Johna Tyndalla. Ze względu na koszty nie znalazła powszechnego zastosowania.
Wikipedia
konserwować żywność poprzez wielokrotną pasteryzację
SJP.pl
Tyndall – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Dakota Południowa, w hrabstwie Bon Homme.
Wikipedia
potoczna nazwa polskiej srebrnej złotówki (wartość nominalna - 1 zł (30 gr), wartość realna - ok. 12-18 gr) bitej przez Andrzeja Tymfa w latach 1663-67; tymf
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zob. tymf.
Wiktionary
(1.1) Będziesz Waść płacił Jegomości sto tynfów jurgieltu, strawne pachołkom jego i obrok na dziesięć koni.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. mocny, wielki
Wiktionary
(1.1) mocny, sielny
Wiktionary
Tynica – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie zwoleńskim, w gminie Tczów. Ma status sołectwa.
Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2011 roku liczba ludności w Tynicy wynosi 283 osoby z czego 45,6% mieszkańców stanowią kobiety, a 54,4% ludności to mężczyźni.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim nazwa dzielnic polskich miast i wsi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Benedyktyni w Tyńcu mają kwiaty w ikebanach.
Wiktionary
przym. tyniecki
rzecz. tyn mrz.
zaim. tyn
Wiktionary
związany z Tyńcem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Tyńcem, dotyczący Tyńca
Wiktionary
rzecz. Tyniec m.
Wiktionary
Tyniowice – wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Roźwienica. Położona na Podgórzu Rzeszowskim. Ma status sołectwa. Leży nad rzeczką Mleczką, 16 km na południowy zachód od Jarosławia.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie przemyskim.
Wikipedia
1. warstwa zaprawy nakładana na ściany itp. dla ochrony przed wpływami atmosferycznymi (i dla poprawienia wyglądu); tynki (rzadziej);
2. ironicznie: zbyt mocny makijaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. powłoka odpowiednio przygotowanej zaprawy budowlanej nałożonej na surową powierzchnię ściany, filaru, sufitu, itp.
(1.2) przen. iron. zbyt gruby, przesadny makijaż
Wiktionary
Ty
Wikipedia
IPA: tɨ̃ŋk, AS: tỹŋk
Wiktionary
rzecz. tynkarz m., tynkowanie n., tynkownica ż., otynkowanie n., zatynkowywanie n., zatynkowanie n., wytynkowanie n.
czas. tynkować ndk., otynkować dk., wytynkować dk., zatynkowywać ndk., zatynkować dk.
przym. tynkarski, tynkowy, natynkowy, podtynkowy
Wiktionary
(1.2) tapeta
Wiktionary
minerał zbudowany głównie z uwodnionego boranu sodu; tinkal, boraks rodzimy
SJP.pl
dotyczący tynkarza, tynkowania
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tynkiem
Wiktionary
(1.1) Elementarną umiejętnością tynkarza jest samodzielne sporządzenie zapraw tynkarskich.
Wiktionary
rzecz. tynk mrz., tynkarz mos.
czas. tynkować
Wiktionary
robotnik pokrywający ściany tynkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. bud. murarz będący specjalistą w zakresie tynkowania
Wiktionary
(1.1) Elementarną umiejętnością tynkarza jest samodzielne sporządzenie zapraw tynkarskich.
Wiktionary
IPA: ˈtɨ̃ŋkaʃ, AS: tỹŋkaš
Wiktionary
rzecz. tynk m., tynkowanie n., otynkowanie n., zatynkowanie n., wytynkowanie n., tynkarstwo n., tynkownica ż.
czas. tynkować ndk., otynkować dk., wytynkować dk., zatynkować dk.
przym. tynkarski, tynkowy, natynkowy, podtynkowy
przysł. natynkowo, podtynkowo
Wiktionary
1. warstwa zaprawy nakładana na ściany itp. dla ochrony przed wpływami atmosferycznymi (i dla poprawienia wyglądu); tynki (rzadziej);
2. ironicznie: zbyt mocny makijaż
SJP.pl
mający niektóre właściwości tynku, przypominający tynk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tynkować.
Wiktionary
IPA: ˌtɨ̃ŋkɔˈvãɲɛ, AS: tỹŋkovãńe
Wiktionary
czas. tynkować ndk.
rzecz. tynkarz mos., tynk mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) nakładać tynk na wewnętrzną lub zewnętrzną ścianę budynku
Wiktionary
IPA: tɨ̃ŋˈkɔvat͡ɕ, AS: tỹŋkovać
Wiktionary
rzecz. tynk m., tynkowanie n., tynkarz m.
czas. otynkować, zatynkować
przym. tynkowy, tynkarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie przeznaczone do tynkowania ścian
Wiktionary
(1.1) Tynkownica pneumatyczna przeznaczona do szybkiego natrysku na ściany różnego rodzaju zapraw: gipsowych, wapiennych, wapienno-cementowych, tynków tradycyjnych i renowacyjnych o średnicy kruszywa do 6 mm.
Wiktionary
IPA: ˌtɨ̃ŋkɔvʲˈɲit͡sa, AS: tỹŋkovʹńica
Wiktionary
rzecz. tynk mrz., tynkarz mos.
Wiktionary
tinktura;
1. lecznicza nalewka przyrządzana na substancjach roślinnych lub zwierzęcych;
2. alkoholowy roztwór preparatów lekarskich;
3. barwa używana przy pokrywaniu pól i godeł w herbach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) herald. barwa używana w heraldyce do wypełniania pól i godeł;
(1.2) farm. lecznicza nalewka alkoholowa, eterowa, ewentualnie wodna, zrobiona na podstawie składników roślinnych lub zwierzęcych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɨ̃ŋkˈtura, AS: tỹŋktura
Wiktionary
1. rodzaj, model, wzór czegoś;
2. zespół cech charakterystycznych człowieka związanych z jego przynależnością etniczną;
3. jednostka klasyfikacyjna w systematyce organizmów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj, klasa
(1.2) osoba skupiająca cechy ludzi pewnej kategorii
(1.3) ktoś lub coś przewidziane przez kogoś na zwycięzcę
(1.4) syst. zool. kategoria w systematyce zwierząt;
(1.5) charakterystyczny wygląd i budowa człowieka w zależności od jego rasy lub przynależności etnicznej
(1.6) inform. opis rodzaju, struktury i zakresu wartości, jakie może przyjmować dany literał, zmienna, stała, argument, wynik funkcji lub wartość;
(1.7) mat. obiekt przypisany do każdego elementu pewnej kolekcji, pozwalający na określenie jak zachowuje się każdy z nich i jakie operacje są na nim wykonalne
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. podejrzany mężczyzna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tej części sklepu znajdują się buty typu turystycznego i sportowego.
(1.2) Mariusz to typ samotnika.
(1.3) Ten koń to mój typ. Postawiłem na niego 100 złotych.
(1.4) Strunowce to jeden z typów należących do królestwa zwierząt.
(1.5) Typ orientalny odznacza się dosyć wysokim wzrostem.
(2.1) Patrz na tego typa, jak on wygląda! Ubranie to chyba musiał ze śmietnika wyciągnąć!
Wiktionary
IPA: tɨp, AS: typ
Wiktionary
rzecz. typiara ż., typek m., podtyp m., typowość ż., typizacja ż.
czas. typować ndk., wytypować dk.
przym. typowy, typiczny
przysł. typowo
Wiktionary
(1.4) syst. bot. gromada
(2.1) typek
Wiktionary
dawniej: metalowy stempel
SJP.pl
w gwarze młodzieżowej: typ, typek
SJP.pl
ktoś podejrzany, niegodny zaufania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. zdrobn. od: typ, podejrzany facet
Wiktionary
(1.1) Powiedziałem temu typkowi, żeby się odczepił.
Wiktionary
rzecz. typ m., typiara ż.
przysł. typowo
przym. typowy, typiczny
czas. typować
Wiktionary
(1.1) typ
Wiktionary
doradca w typowaniach bukmacherskich
SJP.pl
potocznie: bliżej nieznana kobieta; kolesiówa, kolesiówka, gościówa, babka, facetka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. slang. młodz. kobieta
Wiktionary
(1.1) Ja bym nie ufał tej typiarze. Zobacz, jak ona wygląda.
(1.1) Paliłem szluga na przystanku i jakaś typiara mnie objechała.
Wiktionary
IPA: tɨpʲˈjara, AS: typʹi ̯ara
Wiktionary
rzecz. typ m., typek m., typiarz mzw.
przym. typiczny
czas. typować
Wiktionary
(1.1) gościówa, facetka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) slang. facet, chłopak
Wiktionary
rzecz. typiara ż.
Wiktionary
(1.1) typ, typek
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. obrazowy
Wiktionary
rzecz. typ m., typek m., typiara ż., typiczność ż., typowość ż.
przym. typowy
czas. typować
Wiktionary
Typin – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Tomaszów Lubelski.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Tomaszów Lubelski. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 414 mieszkańców.
Wikipedia
1. klasyfikacja według typów;
2. ujednolicenie urządzeń, konstrukcji itp. w celu uproszczenia i zmniejszenia kosztów produkcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) klasyfikowanie według określonych typów
(1.2) ujednolicanie według określonych cech charakterystycznych
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.1) Typizacja płciowa jest zespołem wewnętrznych ograniczeń, które utrudniają jednostce adekwatne reagowanie na wymagania stawiane przez różnorodne sytuacje życiowe.
Wiktionary
rzecz. typ m.
czas. typować
Wiktionary
dotyczący typizacji
SJP.pl
1. klasyfikować według cech charakterystycznych, ujmować w pewne typy;
2. uogólniać, ujednolicać coś, sprowadzać do jednego typu
SJP.pl
[czytaj: tajpo] czcionka komputerowa
SJP.pl
1. drukarz lub właściciel drukarni;
2. grafik projektujący układ materiałów do druku
SJP.pl
termin mający szereg znaczeń związanych z użyciem znaków pisarskich w druku i samym drukiem; projektowanie znaków pisarskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) technika druku wypukłego, drukarstwo;
(1.2) ogół zagadnień dotyczących projektowania drukowanych liter i innych znaków pisarskich oraz wzajemnych relacji pomiędzy grupami znaków
(1.3) sztuka użytkowa zajmująca się estetyką szaty graficznej publikacji
(1.4) układ graficzny stron (książki), strony (na witrynie WWW)
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.2) Na wykładzie wyjaśniono nam reguły rządzące typografią.
Wiktionary
IPA: ˌtɨpɔˈɡrafʲja, AS: typografʹi ̯a
Wiktionary
przym. typograficzny
przysł. typograficznie
Wiktionary
(1.4) układ
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z typografią, zgodny z zasadami typografii
Wiktionary
(1.1) Podstawową formą cudzysłowu jest w polskiej ortografii tzw. cudzysłów typograficzny.
Wiktionary
rzecz. typografia ż., typograf m.
przysł. typograficznie
Wiktionary
forma typograficzna ilustrująca znaczenie użytego słowa, np. wydrukowanie wyrazu "czerwony" na czerwono
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
specjalista w dziedzinie typologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka o typach, porównująca typy w zakresie różnych dziedzin
(1.2) podział według określonych zasad
Wiktionary
Typologia (od gr. "týpos" „odbicie, obraz”; gr. "lógos" „słowo, nauka”) – zabieg metodologiczny (lub jego rezultat) polegający na grupowaniu przedmiotów według ich podobieństwa do przedmiotu wzorcowego (zwanego typem).
Wikipedia
przym. typologiczny
przysł. typologicznie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z typologią
Wiktionary
rzecz. typologia ż.
przysł. typologicznie
Wiktionary
przyrząd mierzący rozmiar czcionek
SJP.pl
technika drukowania wypukłego; letterset
SJP.pl
Typooffset (tzw. pośredni druk wypukły, suchy offset, z ang. "letterset") – technika druku wypukłego, stanowiąca połączenie techniki typograficznej i offsetowej. Odbitki są wynikiem druku pośredniego rotacyjnego, a sam proces przenoszenia farby na podłoże drukowe odbywa się podobnie jak w offsecie czyli przez obciąg gumowy, z tą różnicą, że nie jest on pociągany roztworem zwilżającym.
Wikipedia
koncepcja z zakresu ewolucjonizmu podkreślająca niezależność makroewolucji od procesów mikroewolucji
SJP.pl
szereg wymiarowy wyrobów określonego rodzaju
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytypować)
(1.1) wybierać z grupy osobę albo rzecz uznawaną za najodpowiedniejszą
(1.2) wyznaczać kogoś na jakieś stanowisko albo przewidywać jakie miejsce ktoś zajmie
(1.3) sport. przewidywać wynik spotkania, turnieju albo konkursu
Wiktionary
rzecz. typ m., typiara ż., typek m., podtyp m., typowość ż., typizacja ż., typowanie n., wytypowanie n.
czas. wytypować dk.
przym. typowy, typiczny
przysł. typowo
Wiktionary
(1.2) desygnować, mianować
Wiktionary
rzadki stopień wyższy od przysłówka: typowo
SJP.pl
przysłówek
(1.1) od: typowy
Wiktionary
(1.1) Honorata zamieszkała w typowo włoskim mieście.
(1.1) Żur jest typowo śląską zupą.
Wiktionary
rzecz. typ m., typek m., typowość ż.
czas. typować ndk.
przym. typowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest typowe; cecha tych, którzy są typowi
Wiktionary
Typowość – cecha oznaczająca realizację jakiegoś wzoru, normy, modelu utrwalonego w serii podobnych zachowań, postaw, zdarzeń.
Wiąże się ona z uogólnieniem, wskazaniem na to, co reprezentatywne, charakterystyczne dla danego czasu, miejsca, środowiska.
Wikipedia
rzecz. typ mrz.
przym. typowy, typiczny
przysł. typowo
czas. typować
Wiktionary
(1.1) standardowość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: typowy; bardziej typowy
SJP.pl
1. odpowiadający jakiemuś typowi, charakterystyczny (np. Sceny grozy są typowe dla horrorów.);
2. często spotykany, powszechny (np. typowe zachowanie);
3. o kimś: posiadający cechy charakterystyczne dla jakiegoś wzoru (np. typowy bezrobotny);
4. wykonany w oparciu o określony wzór, standardowy (np. projekt typowy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) często spotykany
(1.2) będący charakterystyczną cechą określonego typu
(1.3) będący reprezentantem jakiegoś typu, najlepiej oddającym jego specyfikę
(1.4) banalny, prosty, mało wyrafinowany
(1.5) wykonany według zwykłego schematu
(1.6) rzad. przym. odrzecz. typ
Wiktionary
(1.1) To typowy poziom życia w Afryce.
(1.2) To dla niej typowe, tak wycofać się w ostatniej chwili.
(1.3) Był typowym produktem swojej epoki.
(1.4) Typowy facet, ciepłe kluchy, nic specjalnego.
(1.5) To nie jest typowy Ford – potrafi też pływać.
(1.6) Jeśli w typie występują zmienne typowe, to taki typ jest schematem opisującym wiele typów.
Wiktionary
IPA: tɨˈpɔvɨ, AS: typovy
Wiktionary
rzecz. typ m., typek m., typowość ż., typowanie n., wytypowanie n.
czas. typować, wytypować
przysł. typowo
przym. typiczny
Wiktionary
(1.1) powszechnie akceptowany, powszechny
(1.2) standardowy, normalny
(1.3) przeciętny, statystyczny
(1.4) banalny, nieskomplikowany, prosty, oklepany, pospolity, przeciętny, stereotypowy, szablonowy, sztampowy, trywialny, zwyczajny, zwykły
Wiktionary
jeden ze znormalizowanych wymiarów wyrobów danego typu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. lek do leczenia zakażeń retrowirusowych, hamujący powstawanie dojrzałych, zakaźnych cząstek HIV-1; inhibitor proteazy aspartylowej HIV
Wiktionary
Typranawir – organiczny związek chemiczny, lek przeciwwirusowy, niepeptydowy inhibitor proteazy ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV).
Wikipedia
(1.1) Typranawir stosuje się w terapii skojarzonej z niedużą dawką rytonawiru i z innymi lekami przeciwretrowirusowymi.
Wiktionary
(1.1) wzór sumaryczny: C31H33F3N2O5S; nazwa handlowa: Aptivus
Wiktionary
o osobniku, typie (z odcieniem ujemnym)
SJP.pl
środowiskowo: to, co jest często spotykane lub wykonane według określonego wzoru; typowość
SJP.pl
biblijne miasto położone w południowym Libanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto i port w południowym Libanie, na wybrzeżu Morza Śródziemnego, w starożytności miasto fenickie;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(2.1) mitnord. nordycki bóg wojny, walki, siły i honoru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam stu trzydziestu niewolników, ten oto pałac w Sydonie, dom w Tyrze i dwa wielkie składy towarów, nie licząc fabryki szkła i farbiarni.
Wiktionary
IPA: tɨr, AS: tyr
Wiktionary
(1.1)
rzecz. tyryjskość ż., Tyryjczyk mos., Tyryjka ż.
przym. tyryjski
przysł. tyryjsko
Wiktionary
(1.1) hist. Sur
Wiktionary
potocznie: ciężko pracować; harować, mordować się, zasuwać, zapracowywać się
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dłuższe przemówienie bohatera w ramach dialogu;
2. długa, nudna mowa na jakiś temat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) długa wypowiedź na jakiś temat, utrzymana zwykle w podniosłym stylu
Wiktionary
(1.1) Musieli wysłuchiwać tyrad szefa na temat lojalności wobec firmy.
Wiktionary
IPA: tɨˈrada, AS: tyrada
Wiktionary
(1.1) perora
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
członek oddziałów tyralierskich; woltyżer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. wojsk. żołnierz oddziału piechoty walczący w szyku rozproszonym (tyralierze)
Wiktionary
(1.1) Łańcuchy tyralierów polskich w godzinę niespełna wyparły z zagajników strzelców rosyjskich.
Wiktionary
rzecz. tyraliera ż., tyralierka ż.
Wiktionary
tyralierka;
1. luźny szyk bojowy piechoty;
2. żołnierze ustawieni w tym szyku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. szyk bojowy piechoty, w którym żołnierze są rozproszeni, lecz formują pojedynczą linię wzdłuż linii frontu;
(1.2) wojsk. żołnierze walczący w tyralierze (1.1)
Wiktionary
Tyraliera (linia tyralierska) – rozproszony liniowy szyk bojowy piechoty.
Żołnierze pododdziału walczącego w tyralierze tworzą pojedynczy szereg wzdłuż frontu, przy zachowaniu odległości 6–8 metrów pomiędzy poszczególnymi żołnierzami. Porządek ten jest utrzymywany po opuszczeniu okopów, następnie, wskutek przeszkód terenowych, szyk tyraliery zwykle traci swą regularność.
Wikipedia
(1.1) Wtedy plutonowi krzyknęli rozkazy i zaraz rozsypane w tyralierze, zgięte postacie minęły skraj lasu i weszły w otwartą przestrzeń, ale jeszcze nie odezwały się strzały upowców i szeroki, nasłoneczniony dukt był cichy.
Wiktionary
rzecz. tyralier mos.
:: zdrobn. tyralierka ż.
Wiktionary
tyraliera;
1. luźny szyk bojowy piechoty;
2. żołnierze ustawieni w tym szyku
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
amina występująca obficie w pokarmach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego
SJP.pl
Ty
Wikipedia
ciemiężca, osoba, która narzuca komuś swoją wolę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. udzielny władca starożytnej polis greckiej, dochodzący do władzy zazwyczaj na drodze przewrotu albo otrzymując swoje władztwo z zewnątrz, z rzadka przez dziedziczenie;
(1.2) przen. człowiek okrutny, nieliczący się ze zdaniem innych, narzucający swą wolę
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. ptak z rodzaju nazwa systematyczna|Tyrannus|ref=tak.
Wiktionary
Tyran (gr. τύραννος "tyrannos") – osoba sprawująca nieograniczoną władzę, często zdobytą niezgodnie z prawem. Rządy tyrana (lub tyranów) noszą nazwę tyranii.
Wikipedia
IPA: ˈtɨrãn, AS: tyrãn
Wiktionary
rzecz. tyraństwo n., tyrania ż., tyranizowanie n., tyranisko n., styranizowanie n., tyraniczność ż.
:: fż. tyranka ż.
:: zdrobn. tyranek mos.
czas. tyranizować ndk., styranizować dk.
przym. tyraniczny, tyrański, przest. tyranny
przysł. tyrańsko, przest. tyrannie
Wiktionary
(1.1) samowładca
(1.2) ciemiężca, ciemiężyciel
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny muchotyranikowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: tyran
Wiktionary
rzecz. tyran mzw./mos.
Wiktionary
1. okrutne, bezwzględne obchodzenie się z kimś
2. samowolne rządy jednostki oparte na terrorze i przemocy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. rządy jednostki opierające się na przemocy i terrorze
(1.2) narzucanie innym swojej woli, wywieranie presji
Wiktionary
rzecz. tyran m.
przym. tyrański, tyraniczny
czas. tyranizować
Wiktionary
(1.1) despotyzm, autokratyzm, autokracja, zamordyzm, dyktatura
Wiktionary
tyraniczek Sztolcmana - niewielki ptak z rodziny gorzyków; Tyranneutes stolzmanni
SJP.pl
przysłówek
(1.1) rzad. w sposób tyraniczny
Wiktionary
(1.1) Działał na nią tyranicznie, denerwował często swoją argumentacją, miażdżył jej wolę, stawiał motywy miarodajne.
Wiktionary
przym. tyraniczny
Wiktionary
właściwy tyranom, tyranii; tyrański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. (także. przen.) związany z tyranią, odnoszący się do tyranii
Wiktionary
(1.1) Dopiero napisanie do papieża bardzo obszernego pisma z odpowiednimi dowodami przyczyniło się do usunięcia tyranicznego biskupa.
Wiktionary
rzecz. tyran mos., tyrania ż.
przym. tyrański
przysł. tyranicznie
czas. tyranizować
Wiktionary
(1.1) war. tyrański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tyrać.
Wiktionary
IPA: tɨˈrãɲjɛ, AS: tyrãńi ̯e
Wiktionary
czas. tyrać
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny tyrankowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zgrub. od: tyran
Wiktionary
rzecz. tyran mzw./mos.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. styranizować)
(1.1) książk. narzucać komuś własną wolę w sposób brutalny i bezwzględny, niepozwalając na sprzeciw lub tłumiąc go
Wiktionary
(1.1) - Mniejszość nie może tyranizować większości - replikuje podniesionym głosem przewodniczący Czesław Kozak i zarzuca gazecie, że robi problem z tej sprawy.
Wiktionary
rzecz. tyran mos., tyrania ż., tyranizowanie n.
przym. tyrański, tyraniczny
przysł. tyrańsko
Wiktionary
(1.1) ciemiężyć, uciskać, dręczyć, zadręczać, udręczać, terroryzować
Wiktionary
kobieta tyran; despotka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: tyran
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: tɨˈrãnka, AS: tyrãnka
Wiktionary
zob. tyran.
Wiktionary
o cechach tyrankowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
Tyrankowate (Tyrannidae) – rodzina ptaków z podrzędu tyrankowców (Tyranni) w obrębie rzędu wróblowych (Passeriformes).
Wikipedia
o cechach tyrankowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
podrząd ptaków z rzędu wróblowych
SJP.pl
Tyrankowce, pierwowróblowce (Tyranni) – podrząd ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes). Obejmuje ponad 1300 gatunków, żyjących głównie w Ameryce Południowej. Od podrzędu ptaków śpiewających różnią się budową krtani. Są uważane za bardziej pierwotne ewolucyjnie.
Wikipedia
zabójca tyrana
SJP.pl
zabicie tyrana
SJP.pl
Tyranobójstwo – zabójstwo władcy uchodzącego za
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kopalny dinozaur drapieżny z grupy karnozaurów, będący jednym z największych lądowych drapieżników w historii zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) paleont. jeden z gatunków dinozaurów mięsożernych;
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.1) Tyranozaur był jednym z najgroźniejszych dinozaurów.
Wiktionary
IPA: ˌtɨrãˈnɔzawr, AS: tyrãnozau̯r
Wiktionary
ciemiężca, osoba, która narzuca komuś swoją wolę
SJP.pl
tyranówka klifowa - gatunek małego ptaka z rodziny tyrankowatych; murówka
SJP.pl
stolica Naddniestrza, autonomicznej republiki w Mołdawii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto na terenie Mołdawii, na lewym brzegu Dniestru, stolica samozwańczej republiki Naddniestrza;
Wiktionary
Tyraspol ( Tiraspol, Тираспол wym. [], Тирасполь wym. [], Тирасполь wym. []) – miasto na terenie Mołdawii, położone na lewym brzegu Dniestru, od 1991 roku stolica samozwańczej republiki Naddniestrza, stanowi miasto wydzielone na prawach rejonu. Wraz z 128 807 mieszkańcami w 2023 było trzecim co do wielkości miastem Mołdawii (po Kiszyniowie i Bielcach).
Wikipedia
rzecz. tyraspolanin mos., tyraspolanka ż.
przym. tyraspolski
Wiktionary
mieszkaniec Tyraspolu (stolicy Naddniestrza)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tyraspola
Wiktionary
rzecz. Tyraspol mrz.
:: fż. tyraspolanka ż.
przym. tyraspolski
Wiktionary
mieszkanka Tyraspolu (stolicy Naddniestrza)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tyraspolu
Wiktionary
IPA: ˌtɨraspɔˈlãnka, AS: tyraspolãnka
Wiktionary
rzecz. Tyraspol mrz.
:: fm. tyraspolanin mos.
przym. tyraspolski
Wiktionary
→ Tyraspol (miasto w Mołdawii, stolica republiki Naddniestrza)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Tyraspolem, dotyczący Tyraspola
Wiktionary
rzecz. Tyraspol mrz., tyraspolanin mos., tyraspolanka ż.
Wiktionary
lampa elektronowa z trzema elektrodami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektron. lampa gazowana posiadająca trzy elektrody: anodę, katodę oraz siatkę;
Wiktionary
Tyratron – lampa gazowana zbliżona konstrukcyjnie do gazotronu. Jest to pochodna gazotronu powstała przez umieszczenie pomiędzy anodą i katodą jednej lub kilku siatek. Siatki te służą do regulacji napięcia anodowego, przy którym lampa zacznie przewodzić prąd.
Wikipedia
(1.1) Wiele właściwości tyratronów jest zbliżone do właściwości gazotronów, jednakże obecność siatki pozwala dokonywać w tyratronach sterowania chwilą zapłonu.
Wiktionary
potocznie: ciężko pracować; harować, mordować się, zasuwać, zapracowywać się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) pot. ciężko pracować
(1.2) gwara więzienna pracować
Wiktionary
(1.1) I widzę cię, jak codziennie tak jak ja wstajesz, tyrasz, oglądasz telewizję i pijesz piwo.
(1.1) Nocą bawię się jak zwariowana Włoszka, a w dzień tyram i ciułam grosze jak Żyd.
Wiktionary
IPA: ˈtɨrat͡ɕ, AS: tyrać
Wiktionary
przym. styrany, utyrany
rzecz. tyranie n., tyrka ż.
Wiktionary
(1.1) harować jak wół
Wiktionary
potocznie: ciężko pracować; harować, mordować się, zasuwać, zapracowywać się
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny muchotyranikowatych
SJP.pl
dotyczący tyrana, tyranii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy tyranowi, bezwzględny, związany z narzucanie, swojej woli innym
Wiktionary
rzecz. tyran m., tyrania ż.
przysł. tyrańsko
przym. tyraniczny
czas. tyranizować
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tyrański
Wiktionary
rzecz. tyran m.
przym. tyrański
czas. tyranizować
Wiktionary
rzadkie imię żeńskie
SJP.pl
przedstawiciel podrzędu dinozaurów ptasiomiednicznych
SJP.pl
przedstawiciel podrzędu dinozaurów ptasiomiednicznych
SJP.pl
Ty
Wikipedia
białko, którego stężenie używane jest w badaniach diagnostycznych nowotworów tarczycy
SJP.pl
Tyreoglobulina, Tg – glikoproteina produkowana wyłącznie przez komórki pęcherzykowe tarczycy, zarówno prawidłowe, jak i nowotworowo zmienione. W surowicy zdrowych mężczyzn wykrywa się Tg w stężeniu 1,4–29,2 ng/ml, dla kobiet to stężenie wynosi 1,5–38,5 ng/ml. Tyreoglobulina jest prekursorem trijodotyroniny i tyroksyny (tetrajodotyroniny). Magazynuje również jod i nieaktywne formy hormonów.
Wikipedia
operacja usunięcia tarczycy; tyroidektomia
SJP.pl
Ty
Wikipedia
specjalista w zakresie tyreologii
SJP.pl
dział medycyny zajmujący się rozpoznawaniem i leczeniem chorób tarczycy
SJP.pl
Tyreologia (z gr. θυρεός, thyreos – tarcza; λόγος, logos – nauka) – nauka z dziedziny endokrynologii skupiająca się na tarczycy. Nauka ta opiera się na budowie anatomicznej, histologicznej, leczeniu oraz wpływie tego gruczołu na funkcjonowanie i regulację hormonalną organizmu.
Wikipedia
zmniejszający lub stabilizujący produkcję hormonów tarczycy
SJP.pl
hormon wydzielany przez przedni płat przysadki mózgowej, działający aktywująco na tarczycę, pobudzając jej rozrost i czynność wydzielniczą; hormon tyreotropowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. hormon tyreotropowy, hormon regulujący czynności wydzielnicze tarczycy, wytwarzany przez przysadkę mózgową
Wiktionary
Ty
Wikipedia
(1.1) TSH
Wiktionary
hormon tyreotropowy - hormon wydzielany przez przedni płat przysadki mózgowej, działający aktywizująco na tarczycę, pobudzając jej rozrost i czynność wydzielniczą; tyreotropina
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) slang. praca
(1.2) gwara więzienna (złodziejska) robota
Wiktionary
Tyrka (też: "Tyra") – potok w Beskidzie Morawsko-Śląskim w Paśmie Ropicy, lewobrzeżny dopływ Olzy. Na całej długości (13 km) znajduje się na terenie Czech. Źródła na wysokości 835 m n.p.m. na północnych stokach Kałużnego. Powierzchnia dorzecza 31 km². Przepływa przez Tyrę, Oldrzychowice, w pobliżu huty w Trzyńcu wpływa do Olzy.
Wikipedia
(1.1) Pewnie nie dziwicie się, moi drodzy, z jak dużą werwą ubieram się do wyjścia, łapię za teczuszkę i walę prosto do tyrki.
Wiktionary
IPA: ˈtɨrka, AS: tyrka
Wiktionary
czas. tyrać
Wiktionary
regionalnie: zadzwonić, zatelefonować; dryndnąć
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rumunii, powstaje z połączenia Małej Tyrnawy i Wielkiej Tyrnawy, uchodzi do Maruszy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Małko Tyrnowo - miasto w południowo-wschodniej Bułgarii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Wielkim Tyrnowem
Wiktionary
antybiotyk polipeptydowy
SJP.pl
operacja usunięcia tarczycy; tyreoidektomia
SJP.pl
hormon tarczycy, aminokwas zawierający jod; tetrajodotyronina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny, jeden z hormonów tarczycy;
Wiktionary
Nie mylić z: tyrozyna oraz tymozyna.
Tyroksyna ("tetrajodotyronina", "T4") – organiczny związek chemiczny, który obok trójjodotyroniny jest podstawowym hormonem produkowanym przez tarczycę.
Wikipedia
(1.1) tetrajodotyronina, T4
Wiktionary
region historyczny i geograficzny w północnych Włoszech i w zachodniej Austrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. kraina historyczna w północnych Włoszech i w zachodniej Austrii, rozciąga się w Alpach Wschodnich, w dolinie górnego Innu, górnej Adygi i górnej Drawy;
(1.2) geogr. adm. kraj związkowy w zachodniej Austrii;
Wiktionary
Tyrol (łac. i niem. "Tirol", wł. "Tirolo") – region historyczny w północnych Włoszech i w zachodniej Austrii, graniczący z Niemcami i Szwajcarią. Rozciąga się w Alpach Wschodnich, w dolinie górnego Innu, górnej Adygi i górnej Drawy. Główny region turystyczny Austrii. Liczne uzdrowiska, ośrodki wypoczynkowe i sportów zimowych. Rozwinięte energetyka wodna i przemysł drzewny.
Wikipedia
IPA: ˈtɨrɔl, AS: tyrol
Wiktionary
rzecz. Tyrolczyk mos., Tyrolka ż., tyrolka ż.
przym. tyrolski
Wiktionary
mieszkaniec Tyrolu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tyrolu
Wiktionary
(1.1) Jakież to płótno mogliby ukrywać w podziemiach? Prawdopodobnie niezwykle drogocenne, skoro Tyrolczyk upierał się, żeby schowek był zupełnie suchy.
Wiktionary
rzecz. Tyrol mrz., tyrolka ż.
:: fż. Tyrolka ż.
przym. tyrolski
Wiktionary
1. metoda pokonywania poziomych odcinków terenu pozbawionego wystarczającej rzeźby (przepaści, wąwozów, studni itp.);
2. rodzaj pantofla;
3. urządzenie w parkach linowych i na placach zabaw umożliwiające zjazd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prowizoryczna kolej linowa;
Wiktionary
Tyrolka, kolejka tyrolska – szczególny przypadek trawersu linowego.
Metoda pokonywania odcinków terenu pozbawionego wystarczającej rzeźby, w szczególności przepaści, wąwozów i studni w jaskiniach za pomocą podpięcia wspinacza w uprzęży do wstępnie napiętej liny nośnej rozpiętej między dwoma stanowiskami położonymi w przybliżeniu na jednakowej bądź różnej wysokości.
Wikipedia
rzecz. Tyrol mrz., Tyrolczyk mos., Tyrolka ż.
Wiktionary
→ Tyrol
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tyrolu, związany z Tyrolem, pochodzący z Tyrolu
Wiktionary
(1.1) Do twarzy jej było w tyrolskim kapelusiku z piórkiem, ale kiedy ją teraz zobaczył, niemal nabrał pewności, że jest przez nią śledzony.
(1.1) Odbiło panu? - życzliwie zagadnął mężczyzna w tyrolskim kapelusiku i myśliwskiej kamizelce, przestając przez moment obserwować poczynania lisa.
Wiktionary
IPA: tɨˈrɔlsʲci, AS: tyrolsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Tyrol m., Tyrolczyk m., Tyrolka ż.
Wiktionary
hormon wytwarzany przez przysadkę mózgową; TSH, hormon tyreotropowy
SJP.pl
antybiotyk stosowany przy leczeniu wrzodów i ropni
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aminokwas aromatyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny, aminokwas wchodzący w skład wielu białek, przekształcany m.in. w hormony - tyroksynę i adrenalinę;
Wiktionary
Nie mylić z: tyroksyna oraz tymozyna.
Tyrozyna (Tyr lub Y) – organiczny związek chemiczny. Stereoizomer jest jednym z 20 podstawowych aminokwasów białkowych. Nazwa "tyrozyna" pochodzi od gr. tyros – ser. Łańcuch boczny tyrozyny stanowi niepolarny pierścień aromatyczny z przyłączoną w pozycji "„para”" grupę hydroksylową (–OH), połączony z atomem węgla α przez mostek metylenowy.
Wikipedia
przym. tyrozynowy
Wiktionary
aminokwas aromatyczny wchodzący w skład wielu białek, także występujący w stanie wolnym, przekształcany w organizmach zwierzęcych w hormony: tyroksynę i adrenalinę
SJP.pl
Tyrozynaza (EC) – metaloenzym z klasy oksydoreduktaz, zawierający miedź, uczestniczący w melanogenezie, w wyniku której jest produkowana melanina. Ponadto bierze udział w syntezie betalain. Występuje u wielu bakterii, grzybów, roślin, owadów, skorupiaków i ssaków. Katalizuje dwie reakcje:
Wikipedia
→ tyrozyna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) biochem. związany z tyrozyną, dotyczący tyrozyny
Wiktionary
rzecz. tyrozyna ż.
Wiktionary
szarpać kogoś w gniewie; tarmosić, napastować, niepokoić, zaczepiać
SJP.pl
potocznie: trącić (potrącić), pchnąć (popchnąć)
SJP.pl
związany z Morzem Tyrreńskim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. dotyczący Morza Tyrreńskiego
(1.2) hist. związany z Tyrreńczykami (Etruskami)
Wiktionary
rzecz. Tyrreńczyk mos., Tyrrenka ż.
Wiktionary
1. ozdobna laska, atrybut Dionizosa
2. laska opleciona liśćmi jako motyw architektoniczny lub plastyczny; tyrsos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mitgr. mitrzym. laska opleciona winoroślą i bluszczem oraz zakończona szyszką sosny pinii; atrybut Dionizosa (Bachusa), menad (bachantek) i satyrów; symbol płodności;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Atrybutami Dionizosa były: tyrs, kielich (kantaros), wino, wieniec z bluszczu lub winorośli, kiść winogron, delfin, lampart, leopard, lew, osioł, pantera i róg.
Wiktionary
IPA: tɨrs, AS: tyrs
Wiktionary
rzecz. Tyrs mos.
Wiktionary
(1.1) laska Dionizosa, laska Bachusa
Wiktionary
laska opleciona liśćmi jako motyw architektoniczny lub plastyczny; tyrs
SJP.pl
poeta grecki żyjący w VII w. p.n.e.; Tyrteusz
SJP.pl
Tyrteusz, Tyrtajos, Tyrtej ( Τυρταῖος "Tyrtaios") – poeta, śpiewak grecki z VII wieku p.n.e.
Wikipedia
nurt w literaturze patriotycznej, wzywający do walki za ojczyznę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. nurt w literaturze o tematyce patriotycznej, który wzywa do walki za ojczyznę
Wiktionary
rzecz. Tyrteusz m., Tyrtajos m.
przym. tyrtejski
Wiktionary
poeta wzywający do boju (od Tyrtajosa, poety spartańskiego z VII w. p.n.e.)
SJP.pl
o poezji: wzywająca do boju (od Tyrtajosa, poety spartańskiego z VII w. p.n.e.)
SJP.pl
poeta grecki z VII w.p.n.e.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. starożytny poeta grecki, którego Ateńczycy wysłali w VII w. p.n.e. zamiast wojsk na pomoc Spartanom przeciw Meseńczykom, aby pieśniami natchnął Spartan do walki;
(1.2) przen. śpiewak, poeta zagrzewający żołnierzy do walki
Wiktionary
rzecz. tyrteizm m., Tyrtajos m.
przym. tyrtejski
Wiktionary
(1.1) Tyrtajos
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plotkarka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk drzistula, fyrtula, klachula, klachulino, klapaczka, klebetnica, klekotka, klyta, melikot, paploła, tyrtulino, tyrtyna; gw. Śląsk Cieszyński fulandryna, klebetnica, lejana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plotkarka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk drzistula, fyrtula, klachula, klachulino, klapaczka, klebetnica, klekotka, klyta, melikot, paploła, tyrtula, tyrtyna; gw. Śląsk Cieszyński fulandryna, klebetnica, lejana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. daw. plotkarka
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk drzistula, fyrtula, klachula, klachulino, klapaczka, klebetnica, klekotka, klyta, melikot, paploła, tyrtula, tyrtulino; gw. Śląsk Cieszyński fulandryna, klebetnica, lejana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. etn. obywatel miasta-państwa Tyru
Wiktionary
(1.1) Dali więc pieniędzy kamieniarzom i cieślom oraz żywności, napoju i oliwy Sydończykom i Tyryjczykom, by sprowadzili drzewo cedrowe z Libanu morzem do Jafy na mocy pozwolenia, udzielonego im przez Cyrusa, króla perskiego.
Wiktionary
rzecz. Tyr mrz., tyryjskość ż.
:: fż. Tyryjka ż.
przym. tyryjski
przysł. tyryjsko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. etn. obywatelka miasta-państwa Tyru
Wiktionary
rzecz. Tyr mrz., tyryjskość ż.
:: fm. Tyryjczyk os.
przym. tyryjski
przysł. tyryjsko
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący miasta Tyr
Wiktionary
(1.1) Głupi jest ten, kto na Cyprze nie kosztuje wina cypryjskiego, tylko piwo tyryjskie.
Wiktionary
rzecz. Tyr mrz., Tyryjczyk mos., Tyryjka ż.
Wiktionary
przyrząd półprzewodnikowy stosowany w układach prostowniczych, przekaźnikowych i przełączających
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przyrząd półprzewodnikowy stosowany w układach prostowniczych, przekaźnikowych i przełączających;
Wiktionary
Tyrystor – przyrząd półprzewodnikowy składający się z 4 warstw w układzie "p-n-p-n", wyposażony w 3 elektrody, z których dwie są przyłączone do warstw skrajnych, a trzecia do jednej z warstw środkowych – warstwy typu "p". Elektrody przyłączone do warstw skrajnych nazywa się katodą (K) i anodą (A), a elektrodę przyłączoną do warstwy środkowej typu "p" – bramką (G, od gate – ‘bramka’).
Wikipedia
przym. tyrystorowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tyrystorem, dotyczący tyrystora
Wiktionary
rzecz. tyrystor m.
Wiktionary
skrót od tysiąc
SJP.pl
skrót, liczebnik
(1.1) = tysiąc
Wiktionary
(1.1) W dni robocze dom towarowy odwiedza 10-12 tys. ludzi, a w dni wolne od pracy ich liczba wzrasta dwukrotnie.
Wiktionary
IPA: ˈtɨɕɔ̃nt͡s|tɨˈɕɔ̃nt͡sɛ|tɨˈɕɛ̃nt͡sɨ, AS: tyśõnc|tyśõnce|tyśẽncy
Wiktionary
rzecz. tysiąc m., tysiączek m., tysięcznik m., tysięczna ż.
licz. tysiąc, tysięczny
przym. tysięczny
Wiktionary
potocznie: tysiąc (złotych); patol, patyk
SJP.pl
1. liczebnik oznaczający liczbę 1000
2. gra w karty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liczba 1000
(1.2) lm. tysiące: pot. bardzo dużo
(1.3) karc. rodzaj gry;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) To kosztowało tysiąc złotych.
(1.2) Azotek galu jest piekielnie wytrzymałym materiałem — topi się w temperaturze kilku tysięcy stopni i ciśnieniu kilkanaście tysięcy razy większym od atmosferycznego.
(1.2) Oblazły mnie tysiące mrówek!
Wiktionary
IPA: ˈtɨɕɔ̃nt͡s, AS: tyśõnc
Wiktionary
rzecz. tysiączek m.
przym. tysięczny, tysiączny
skr. tys.
Wiktionary
(1.1) skrót tys.
(1.2) setka, milion, miliard
Wiktionary
1. liczebnik oznaczający liczbę 1000
2. gra w karty
SJP.pl
mający tysiąc głów
SJP.pl
[czytaj: tysiąc-hektarowy] mający powierzchnię tysiąca hektarów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o powierzchni równej tysiącowi hektarów
Wiktionary
(1.1) To tysiąchektarowe jezioro położone w centrum Pojezierza Drawskiego miejscami ma nawet ponad 50 m głębokości.
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃w̃t͡sxɛktaˈrɔvɨ, AS: tyśõũ̯cχektarovy
Wiktionary
ważący 1000 kilogramów (tonę), np. tysiąckilogramowa bomba; tonowy, jednotonowy
SJP.pl
mający długość tysiąca kilometrów, wynoszący tysiąc kilometrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o długości równej tysiącowi kilometrów
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nt͡sʲcilɔ̃mɛˈtrɔvɨ, AS: tyśõncʹḱilõmetrovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający wartość, liczący, wynoszący 1000 koron
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nt͡skɔrɔ̃ˈnɔvɨ, AS: tyśõnckorõnovy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) niezliczoną ilość razy
Wiktionary
(1.1) Prosiłem cię o to tysiąckrotnie.
Wiktionary
przym. tysiąckrotny
Wiktionary
(1.1) wiele razy
Wiktionary
powtarzający się tysiąc razy
SJP.pl
tysiąc razy; tysiąckrotnie
SJP.pl
skrót od: tysiąclecie
SJP.pl
1. kobieta albo samica zwierząt mająca tysiąc lat;
2. okres obejmujący tysiąc lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. każda ze szkół, które wybudowano ze składek społeczeństwa na tysiąclecie państwowości polskiej
Wiktionary
(1.1) Tysiąclatki powstawały dzięki ofiarności społeczeństwa, które kupowało specjalnie na ten cel wyemitowane cegiełki.
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nt͡sˈlatka, AS: tyśõnclatka
Wiktionary
przym. tysiącletni
rzecz. tysiąclecie n.
Wiktionary
(1.1) szkoła tysiąclecia
Wiktionary
1. okres tysiąca lat;
2. tysięczna rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) tysiąc lat
(1.2) rocznica założenia lub wydarzenia, od którego minęło tysiąc lat
Wiktionary
Tysiąclecie, milenium, millennium (łac. "mille annum" – tysiąc lat) – pozaukładowa jednostka miary czasu obejmująca 1000 lat.
Tysiąclecia kalendarzowe (w kalendarzu gregoriańskim i większości innych) liczone są od roku kończącego się cyframi „001” do najbliższego roku kończącego się trzema zerami, a więc II tysiąclecie trwało od roku 1001 do 2000, a wraz z rokiem 2001 rozpoczęło się III tysiąclecie.
Wikipedia
(1.1) Syria to jedno z najstarszych państw świata, którego początki sięgają drugiego tysiąclecia p.n.e.
(1.1) Baskowie mieszkają w Kraju Basków od wielu tysiącleci.
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nt͡sˈlɛt͡ɕɛ, AS: tyśõncleće
Wiktionary
rzecz. tysiąclatka ż.
przym. tysiącletni
Wiktionary
(1.1) milenium
(1.2) milenium
Wiktionary
mający tysiąc lat, trwający tysiąc lat itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający tysiąc lat
(1.2) trwający tysiąc lat
Wiktionary
(1.2) Teofil też dobrze go znał i dlatego wiedział, że wódz Tysiącletniej Rzeszy był dziwakiem.
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nt͡sˈlɛtʲɲi, AS: tyśõncletʹńi
Wiktionary
rzecz. tysiąclatka ż., tysiąclecie n.
Wiktionary
mający tysiąc pięćset lat, trwający tysiąc pięćset lat itp.
SJP.pl
potocznie: występujący w wielu rodzajach, gatunkach, odmianach itp.
SJP.pl
a) ważący tysiąc ton;
b) mieszczący tysiąc ton czegoś;
c) mogący unieść tysiąc ton
SJP.pl
mający tysiąc trzysta lat, trwający tysiąc trzysta lat itp.
SJP.pl
mający moc tysiąca watów
SJP.pl
zdrobnienie od: tysiąc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tysiąc
(1.2) pot. tysiąc złotych, euro, dolarów, itp.
Wiktionary
IPA: tɨˈɕɔ̃n͇t͡ʃɛk, AS: tyśõṇček
Wiktionary
rzecz. tysiąc m.
przym. tysięczny, tysiączny
skr. tys.
Wiktionary
(1.2) tysiąc
Wiktionary
zdrobnienie od: tysiąc
SJP.pl
zdrobnienie od: tysiąc
SJP.pl
tysięczny;
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 1000;
2. bardzo liczny
SJP.pl
Tysiączna, tysięczna – jednostka miary kąta płaskiego spoza układu SI.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający tysiąc znaków
Wiktionary
IPA: ˌtɨɕɔ̃nd͡zznaˈkɔvɨ, AS: tyśõnʒznakovy
Wiktionary
lecznicza roślina zielna z rodziny goryczkowatych; centuria
SJP.pl
tysięczny;
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 1000;
2. bardzo liczny
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 1000
Wiktionary
(1.1) W Stanach Zjednoczonych firma Ford wyprodukowała tysiączny egzemplarz swojego pojazdu.
Wiktionary
IPA: tɨˈɕɔ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: tyśõṇčny
Wiktionary
rzecz. tysiąc mrz., tysiączek mrz.
Wiktionary
[czytaj: tysiąc-złotowy] mający wartość tysiąca złotych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wartość tysiąca złotych
(1.2) wynoszący tysiąc złotych
Wiktionary
(1.1) Dziadek Antoni pokazał mi banknot tysiączłotowy.
Wiktionary
[czytaj: tysiąc-złotówka] banknot o nominale tysiąca złotych
SJP.pl
tysiączny;
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 1000;
2. bardzo liczny
SJP.pl
1. góra, której wysokość nad poziomem morza przekracza tysiąc metrów;
2. duży blok przeznaczony dla około tysiąca mieszkańców;
3. wydarzenie, w którym bierze udział tysiąc osób
SJP.pl
tysiączny;
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 1000;
2. bardzo liczny
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) przymiotnik od tysiąc
Wiktionary
(1.1) Powtarzam po raz tysięczny – nie pójdę do tej głupiej szkoły!
Wiktionary
IPA: tɨˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: tyśẽṇčny
Wiktionary
rzecz. tysiąc mrz., tysiączek m.
skr. tys.
Wiktionary
przymiotnik od: Tychy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Tychów, związany z Tychami
Wiktionary
(1.1) Bardzo lubię tyskie piwo.
Wiktionary
rzecz. Tychy nmos., tyszanin, tyszanka, tychowianin, tychowianka
Wiktionary
przymiotnik od: Tychy
SJP.pl
Kapsle gatunków piwa Tyskie
Tyskie – marka piw produkowanych przez Kompanię Piwowarską, której właścicielem od 31 marca 2017 roku jest japońska Asahi Group. Historia marki sięga 1629 roku chociaż nie jest tożsame z początkiem browarnictwa na tych terenach. Do 1999 roku, czyli do czasu powstania "Kompanii Piwowarskiej" produkowane wyłącznie przez Tyskie Browary Książęce.
Wikipedia
[czytaj: tajson] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Tychów; Tychowianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Tychów
(1.2) osoba pochodząca z Tychów, urodzona w Tychach
Wiktionary
(1.1) Tyszanie są kibicami hokeja.
Wiktionary
rzecz. Tychy nmos., tychowianin, tychowianka
:: fż. tyszanka ż.
przym. tyski
Wiktionary
(1.1-2) tychowianin
Wiktionary
mieszkanka Tychów; Tychowianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Tychów
(1.2) kobieta pochodząca z Tychów, urodzona w Tychach
Wiktionary
(1.2) Ginter wyszedł za rodowitą tyszankę.
Wiktionary
rzecz. Tychy nmos., tychowianin m., tychowianka ż.
:: fm. tyszanin m.
przym. tyski
Wiktionary
(1.1-2) tychowianka
Wiktionary
tyszerka płaskowiaczek - gatunek motyla, szkodnik dębów
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Tyszka (liczba mnoga: Tyszkowie) – polskie nazwisko; na początku lat 90. w Polsce nosiło je ok. 2800 osób.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Tyszowce – miasto w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, położone nad rzeką Huczwą. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tyszowce.
Ośrodek usługowy dla rolnictwa. Przez miasto przebiega droga wojewódzka nr 850 (Hrubieszów – Tomaszów Lubelski).
Tyszowce leżą w historycznej ziemi bełskiej. Miasto królewskie lokowane w 1419 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim. Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. Tyszowce liczyły 2091 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: tɨˈʃɔft͡sɛ, AS: tyšofce
Wiktionary
mieszkaniec Tyszowiec (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Tyszowiec (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Tyszowce
SJP.pl
skrót
(1.1) = bibl. List do Tytusa
Wiktionary
IPA: ˈlʲizd ˌːɔ‿tɨˈtusa, AS: lʹiz• do‿tytusa
Wiktionary
(1.1) Tt
Wiktionary
skrót od: tytuł, tytułowy (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = tytuł
(1.2) = tytułowy
Wiktionary
(1.1) “Tamte dni, tamte noce” (tyt. org. “Call me by your name”) to według jednych wielki przegrany oscarowej nocy [...], a według innych ogromny sukces artystyczny.
Wiktionary
zwyczajowy prezent dawany dzieciom idącym po raz pierwszy do szkoły, w postaci dużego stożka z kartonu, oklejonego kolorowym papierem i wypełnionego słodyczami; tytka szkolna, róg obfitości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. papierowa torebka
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. róg obfitości dla pierwszoklasisty;
(1.3) reg-pl|Poznań. twarz, również głowa
Wiktionary
Tyta (niem. "Schultüte", "Zuckertüte") – zwyczajowy prezent otrzymywany przez dzieci idące po raz pierwszy do szkoły.
Ma postać rogu obfitości wypełnionego słodyczami – odwróconego stożka lub ostrosłupa z kartonu, oklejonego ozdobnym papierem. Niekiedy owinięta jest celofanem i związana u góry wstążką. Zwyczaj obdarowywania pierwszaków podobnymi upominkami odnotowano w Niemczech na początku XIX wieku (potwierdzony w 1817 roku w Jenie).
Wikipedia
(1.3) Jakby nie zarzygał nam biurka, tobym mu ino raz przylał w tytę i koniec.
Wiktionary
rzecz. tytka ż.
Wiktionary
(1.1) tutka
Wiktionary
1. człowiek o wielkiej sile i ogromnym wzroście
2. człowiek wielkiego ducha, umysłu itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mitgr. każdy z olbrzymów, synów Uranosa i Gai, braci tytanid; także. ich potomkowie;
(1.2) przen. człowiek wielkiej siły i potężnej postury
(1.3) książk. człowiek wielkiego ducha, wybitny, przerastający pod każdym względem swoje otoczenie
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Ti i liczbie atomowej 22;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tytani byli synami Uranosa.
(1.3) On jest prawdziwym tytanem: pracuje cały boży dzień.
(2.1) Implanty z tytanu nie są przeciwwskazaniem do badania rezonansem magnetycznym.
Wiktionary
IPA: ˈtɨtãn, AS: tytãn
Wiktionary
rzecz. Tytan m., tytaniczność ż., tytanizm m., tytanowiec m., tytanowanie n.
:: fż. tytanida ż., tytanka ż.
przym. tytaniczny, tytanowy
Wiktionary
(1.2) olbrzym, gigant, goliat, kolos, nieułomek, wielkolud, mocarz; pot. chłop jak dąb, drągal, dryblas; przest. waligóra, wyrwidąb
(1.3) gigant, mocarz, koryfeusz, mistrz, arcymistrz, czempion, znakomitość, indywidualność
(2.1) symbol. Ti
Wiktionary
satelita Urana
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
sól kwasu tytanowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitgr. każda z bogiń, z pokolenia olbrzymek, córek Uranosa i Gai, sióstr tytanów;
Wiktionary
IPA: ˌtɨtãˈɲida, AS: tytãńida
Wiktionary
rzecz. tytan m.
przym. tytanowy
Wiktionary
minerał, krzemian wapnia i tytanu; sfen
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał z grupy krzemianów;
Wiktionary
Tytanit (sfen, sphen) – minerał z grupy krzemianów wyspowych.
Nazwa pochodzi od składu chemicznego, którego głównym składnikiem jest tytan. Nazwa sfen – od "gr. sphen" = klin i nawiązuje do kształtu kryształów minerału.
Minerał pospolity, rozpowszechniony w większości skał krystalicznych. Ładnie wykształcone kryształy należą do rzadkości.
Wikipedia
IPA: tɨˈtãɲit, AS: tytãńit
Wiktionary
(1.1) sfen, sphen
Wiktionary
nadludzki wysiłek
SJP.pl
gigantka; potocznie:
1. kobieta o olbrzymim wzroście i wielkiej sile;
2. kobieta obdarzona niezwykłymi zdolnościami w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitgr. walka tytanów z bogami olimpijskimi;
Wiktionary
Tytanomachia (gr. Τιτανομαχία Titanomachía) – w mitologii greckiej walka bogów, pod wodzą Zeusa, z tytanami o władzę nad światem, zakończona zwycięstwem bogów olimpijskich i strąceniem tytanów do Tartaru.
Wikipedia
IPA: ˌtɨtãnɔ̃ˈmaxʲja, AS: tytãnõmaχʹi ̯a
Wiktionary
grupa pierwiastków chemicznych stanowiąca IV grupę główną układu okresowego: tytan, cyrkon, hafn i rutherford
SJP.pl
Tytanowce
Wikipedia
każdy pierwiastek należący do czwartej grupy układu okresowego pierwiastków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek należący do czwartej grupy układu okresowego;
Wiktionary
rzecz. tytan mos./mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: tytan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) zawierający tytan, zbudowany lub powstały z tytanu albo jego stopów
(1.2) dotyczący tytanu
Wiktionary
rzecz. Tytan m., tytan m., tytanida ż., tytaniczność ż., tytanowiec m.
przym. tytaniczny
Wiktionary
rodzaj zauropoda
SJP.pl
Ty
Wikipedia
grupa dinozaurów gadziomiednicznych z infrarzędu zauropodów
SJP.pl
Tytanozaury (Titanosauria) – grupa zauropodów żyjących od późnej jury do końca kredy, obejmująca jedne z największych lądowych zwierząt w dziejach.
Wikipedia
w rękopisach średniowiecznych: znak skrócenia wyrazu albo pominięcia litery
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) w typografii: znak skrócenia wyrazu w rękopisach średniowiecznych
Wiktionary
(1.1) W szkole czytałem tekst z dużą ilością tytli.
Wiktionary
IPA: ˈtɨtɛl, AS: tytel
Wiktionary
1. w gwarze poznańskiej: papierowe lub foliowe opakowanie na różne towary; torebka;
2. w gwarze śląskiej: opakowanie z papieru, zwinięte w kształcie stożka lub rurki; tutka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań,Łódź,Górny Śląsk. torebka papierowa, kawałek papieru spiralnie zwinięty – opakowanie na cukierki
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Uja przyniós cało tytka amoloków. → Wujek przyniósł pełną torebkę cukierków miętowych.
(1.1) gw. Łódź W tytce były malinki, nadziewane marmoladą.
Wiktionary
rzecz. tyta ż.
Wiktionary
Tytlewo – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Lisewo.
Tytlewo sąsiaduje z gminą Papowo Biskupie (z wsią Staw). Znajduje się tu m.in. świetlica.
W latach 1939 - 1942 dotychczasową nazwą wsi (i znajdującego się tam majątku) było "Tittlewo", lecz po przeprowadzonej zamianie nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie, w latach 1942 - 1945 nazywała się "Dietelsee".
Wikipedia
plantacja tytoniu; pole z uprawą tytoniu
SJP.pl
wciornastek tytoniowiec - owad z rzędu wciornastków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tytoniu (rośliny)
(1.2) dotyczący tytoniu (używki)
Wiktionary
(1.2) Sprzedaż wyrobów tytoniowych młodzieży poniżej osiemnastego roku życia jest w Hiszpanii zabroniona.
Wiktionary
IPA: ˌtɨtɔ̃ˈɲɔvɨ, AS: tytõńovy
Wiktionary
rzecz. tytuniarnia ż., tytoń, daw. tytuń m.
przym. daw. tytuniowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. przemysł tytoniowy
Wiktionary
rzecz. tytuniarnia ż.
Wiktionary
1. roślina z rodziny psiankowatych, występująca w wielu gatunkach, uprawiana dla liści będących używką do palenia lub żucia;
2. produkt z odpowiednio spreparowanych liści niektórych gatunków tytoniu, używany do palenia lub żucia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Nicotiana|ref=tak., roślina zawierająca nikotynę;
(1.2) suszone liście tytoniu (1.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Od dwóch lat palę tytoń.
(1.2) Czynniki zwiększające ryzyko powikłań po tracheotomii to: otyłość, palenie tytoniu, niedożywienie, zażywanie niektórych leków.
Wiktionary
IPA: ˈtɨtɔ̃ɲ, AS: tytõń
Wiktionary
rzecz. tytuń m., tytuniarnia ż.
przym. tytoniowy, tytuniowy
Wiktionary
(1.1-2) daw. tytuń
Wiktionary
przestarzałe: tytułowanie kogoś
SJP.pl
dążenie do uzyskiwania społecznie cenionych i poważanych tytułów tylko dla nich samych i związanych z nimi uprawnień
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tytularne; cecha tych, którzy są tytularni
Wiktionary
przym. tytularny
przysł. tytularnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) posiadający prawo do używania danego tytułu, ale bez pełnienia funkcji związanej z tym tytułem
Wiktionary
przysł. tytularnie
rzecz. tytuł mrz., tytulatura ż., tytularność ż.
czas. tytułować
Wiktionary
(1.1) honorowy, nominalny
Wiktionary
składacz zajmujący się składaniem tytułów do dziennika
SJP.pl
1. tytuły przysługujące danej osobie;
2. informacje na karcie tytułowej i w metryce książki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dane umieszczone na karcie tytułowej i w metryce książki;
(1.2) tytuł lub tytuły przysługujące komuś
Wiktionary
Tytulatura – zespół danych umieszczonych na karcie tytułowej i w metryce książki, zawierający imię i nazwisko autora, tytuł, tom, miejsce i rok wydania oraz instytucję wydawniczą lub drukarnię.
Wikipedia
IPA: ˌtɨtulaˈtura, AS: tytulatura
Wiktionary
rzecz. tytuł m.
:: zdrobn. tytulik m.
czas. tytułować ndk., zatytułować dk.
przym. tytułowy, tytularny, utytułowany
Wiktionary
zdrobnienie od: tytuł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. sklep z wyrobami tytoniowymi
(1.2) daw. fabryka wyrobów tytoniowych
(1.3) daw. miejsce przeznaczone do wspólnego palenia tytoniu
Wiktionary
(1.2) W Krainie największą, zdaje się, jest rządowa fabryka wyrobów tytuniowych w Lublanie […]. Po za tem w Krainie tu i owdzie znajdują się pomniejsze zakłady przemysłowe, ale wszędzie robotników jest mniej niż w lublańskiej tytuniarni.
(1.2) W tytuniarniach, np. przy robocie cygar rzadko się płaci mniéj niż 2 fr. 25 c. dziennie, a dobre robotnice zarabiają niekiedy po 3 fr.
Wiktionary
rzecz. tytuniarz mos., tytuń mrz., tytoniarz mos., tytonierka ż., tutuń mrz., tytoń mrz., tytoniówka ż.
:: zdrobn. tytunik mrz.
:: zgrub. tytonisko mrz.
przym. tytuniowy, tytoniowy
Wiktionary
(1.1) trafika, sklep tytoniowy; daw. tabaczarnia
(1.2) fabryka tytoniowa; przest. fabryka tabaczna; daw. tabaczarnia
(1.3) palarnia; daw. fiumoar, tabaczarnia
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Zobacz też: Tytus (album).
Tytus – imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, "praenomen", por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Kwintus). "Titus" oznacza „dziki gołąb”; słowo to miało jednakże w starożytnym Rzymie znaczenie przenośne i było stosowane także dla oznaczenia męskości.
Wikipedia
(1.1) Święty Paweł napisał list do Tytusa.
(1.1) Pragnie odebrać Tytusowi marzenie o zostaniu człowiekiem.
Wiktionary
IPA: ˈtɨtus, AS: tytus
Wiktionary
przym. Tytusowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Tytus (imię męskie)
SJP.pl
zdrobnienie od: Tytus (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tytuska lub z nim związany
SJP.pl
Tytus z małżonką; Tytusowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Tytusa lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Tytusa
Wiktionary
rzecz. Tytus mos.
Wiktionary
1. nazwa dzieła sztuki;
2. pozycja wydawnicza;
3. stopień naukowy, nazwa rodowa, godność lub określenie stanowiska;
4. powód, podstawa do zrobienia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) napis, nagłówek, nazwa dzieła (filmu, sztuki teatralnej, utworu muzycznego, literackiego) lub jego rozdziałów;
(1.2) zdobyta godność, stopień naukowy, służbowy, także zajmowane stanowisko, pełniona funkcja
(1.3) podstawa czegoś, powód, racja
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tytuł tego filmu nic mi nie mówi.
(1.2) Tytuły mistrzowskie zdobyło czterech zawodników.
(1.3) Rozporządzał majątkiem z tytułu ojcostwa.
Wiktionary
IPA: ˈtɨtuw, AS: tytuu̯
Wiktionary
rzecz. tytulatura ż.
:: zdrobn. tytulik m.
czas. tytułować, zatytułować
przym. tytułowy, tytularny, utytułowany
Wiktionary
(1.1) nagłówek, nazwa
(1.2) godność, miano rodowe, nazwa rodowa
Wiktionary
1. nazwa dzieła sztuki;
2. pozycja wydawnicza;
3. stopień naukowy, nazwa rodowa, godność lub określenie stanowiska;
4. powód, podstawa do zrobienia czegoś
SJP.pl
nadmierne używanie tytułów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tytułować.
Wiktionary
IPA: ˌtɨtuwɔˈvãɲɛ, AS: tytuu̯ovãńe
Wiktionary
czas. tytułować
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) nadawać czemuś tytuł, nazwę
(1.2) wypowiadać czyjś tytuł podczas mówienia o nim lub do niego
Wiktionary
(1.1) [Witkacy] jeden z rozdziałów Szkiców tytułuje: Ogólna teoria sztuki a kryteria oceny dzieł.
(1.2) Tym bardziej więc zdziwiło mnie, że w zapadłych wioskach Irlandczyk jest jakoś dziwnie tytułowany – ani to imieniem, ani nazwiskiem…
Wiktionary
IPA: ˌtɨtuˈwɔvat͡ɕ, AS: tytuu̯ovać
Wiktionary
rzecz. tytuł m., tytulatura ż., tytułowanie n.
czas. zatytułować dk.
przym. tytułowy, tytularny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z tytułem, dotyczący tytułu
Wiktionary
(1.1) Pośrodku strony tytułowej zobaczyliśmy dwa namalowane cienkim pędzelkiem znaki.
Wiktionary
IPA: ˌtɨtuˈwɔvɨ, AS: tytuu̯ovy
Wiktionary
rzecz. tytuł, tytulik
czas. tytułować (się)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. tytoń
Wiktionary
IPA: ˈtɨtũɲ, AS: tytũń
Wiktionary
przym. tytoniowy
rzecz. tytoń mrz., tytuniarnia ż.
Wiktionary
białko mięśni poprzecznie prążkowanych, zbudowane z kilkudziesięciu tysięcy reszt aminokwasowych
SJP.pl
Tytyna (konektyna) – długie, włókniste białko mięśni poprzecznie prążkowanych u kręgowców, łączy filamenty miozynowe z linią Z, umieszczając tym samym miozynę w centrum sarkomeru. Tytyna jest największym znanym białkiem (rok 2003), o masie cząsteczkowej około 3–4,2 MDa, zbudowanym z ok. 27–33 tysięcy reszt aminokwasowych (w zależności od izoformy), a długość jej nazwy chemicznej jest rzędu 200 tys. liter. Pełna sekwencja genu ludzkiej tytyny zawiera 383 egzony i koduje 38 138 reszt aminokwasowych.
Wikipedia
potocznie:
1. brudzić, walać, plamić; babrać, mazać, paprać;
2. tytłać się - brudzić się czymś, babrać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. utytłać, wytytłać)
(1.1) pot. brudzić
czasownik zwrotny niedokonany tytłać się (dk. utytłać się, wytytłać się)
(2.1) pot. brudzić siebie samego
(2.2) pot. brudzić siebie wzajemnie
Wiktionary
rzecz. tytłanie n., utytłanie n.
czas. utytłać dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: napar z ziół leczniczych
SJP.pl
dawniej: rusztowanie w zduńskim warsztacie, na które wsuwa się deski lub łaty z kaflami
SJP.pl
przybierać na wadze, stawać się grubym, otyłym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. przytyć)
(1.1) zwiększać swoją masę za sprawą przyrostu tkanki tłuszczowej
partykuła
(2.1) przest. przecież
Wiktionary
(1.1) Jak będziesz wciąż jadł tak tłusto, to będziesz tył.
(2.1) Tyć to są córki namilejsze moje, • Ty swe potomstwo, jak Hyblejskie roje, • Ku chwale Bożej w pięknym życiu mnożą, • Sławą chędożą. sic.
Wiktionary
IPA: tɨt͡ɕ, AS: tyć
Wiktionary
rzecz. tycie n., otyłość ż.
Wiktionary
strona przeciwległa w stosunku do przodu, część czegoś najdalej położona; przestrzeń poza kimś lub czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część czegoś najdalej od przodu
(1.2) cześć ciała przeciwległa do przodu głowy; u człowieka z tej strony co plecy, u zwierząt z tej strony co zad lub ogon
(1.3) miejsce znajdujące się przeciwnie do kierunku patrzenia; po stronie przeciwnej do rzeczywistego lub oczekiwanego kierunku ruchu
(1.4) eufem. tyłek
(1.5) eufem. fragment ubrania zakrywający pośladki
(1.6) gwara. studencka brak zaliczenia
Wiktionary
(1.1) Na tyłach tamtego budynku znajduje się salon fryzjerski.
(1.1) Krystyna usiadła w tyle samochodu, gdyż zawsze się bała siedzieć na przednim siedzeniu.
(1.2) Długie włosy spięte z tyłu ładnie wyglądają.
(1.3) Przestań przechylać krzesło w tył bo spadniesz!
(1.4) Nadstaw tył, zasłużyłeś na lanie za te oceny!
(1.5) Prałam dziś twoje dżinsy i zobaczyłam, że przetarł się w nich cały tył.
Wiktionary
IPA: tɨw, AS: tyu̯
Wiktionary
rzecz. tyłek m., tyłeczek m., tyły nmos.
przym. tylny
Wiktionary
zdrobnienie od: tyłek
SJP.pl
potocznie: pośladki, siedzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. pośladki
Wiktionary
(1.1) Uważam, że masz zgrabny tyłek, Ewelino.
Wiktionary
IPA: ˈtɨwɛk, AS: tyu̯ek
Wiktionary
rzecz. tył m., tylnik m.
:: zdrobn. tyłeczek m.
przym. tylny, tyłowy, tyłkowy
Wiktionary
(1.1) pupa, pośladki, siedzenie; eufem. cztery litery; przest. rzyć; grub. zadek, kuper; wulg. dupa; żart. sempiterna; reg-pl|Poznań|ameryka.
Wiktionary
przybierać na wadze, stawać się grubym, otyłym
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tyłkiem, dotyczący tyłka
Wiktionary
rzecz. tyłek m.
Wiktionary
tylna część mózgu dzielona na tyłomózgowie wtórne (móżdżek, most) i rdzeniomózgowie (rdzeń kręgowy)
SJP.pl
Tyłomózgowie ( rhombencephalon) – ostatni z trzech (obok przodomózgowia i śródmózgowia) pierwotnych pęcherzyków mózgowych, rozwojowa część mózgowia kręgowców. Z tyłomózgowia powstaje móżdżek i rdzeń przedłużony.
U człowieka tyłomózgowie w okresie piątego tygodnia rozwoju zarodkowego ulega podziałowi na tyłomózgowie wtórne (zamózgowie), z którego powstają móżdżek i most oraz rdzeniomózgowie, z którego powstaje rdzeń przedłużony.
Wikipedia
jedna z trzech podgromad ślimaków, obejmująca około 14 tysięcy gatunków
SJP.pl
Ty
Wikipedia
o cechach tyłoskrzelnych (podgromada ślimaków)
SJP.pl
tylna część stopy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. tylną część stopy, obejmującą kość piętową oraz kość skokową
Wiktionary
Tyłowo (kaszb. "Tëłowò", niem. "Tillau", dawniej "Tulowa") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa.
Wikipedia
przymiotnik od: tyły (1. teren położony za frontem;
2. ogół sił i środków zaopatrujących wojska w to, co jest im niezbędne na polu walki), np. pozycje tyłowe, jednostki tyłowe
SJP.pl
wada zgryzu, w której dolny łuk zębowy jest przesunięty do tyłu względem górnego
SJP.pl
Tyłozgryz – wada zgryzu polegająca na dotylnym przesunięciu dolnego łuku zębowego względem górnego. Do tyłozgryzów zaliczane jest także tyłożuchwie.
Charakterystycznymi cechami tyłozgryzu są:
Wikipedia
patologia kręgosłupa w postaci przemieszczenia się w tył kręgu znajdującego się bezpośrednio powyżej; przeciwieństwo kręgozmyku
SJP.pl
przybierać na wadze, stawać się grubym, otyłym
SJP.pl
końcowa część filmu, książki, audiobooka itp. z informacjami o twórcach
SJP.pl
potocznie: tysiąc (złotych); tysiak, patol, patyk
SJP.pl
zaimek
(1.1) ty z końcówką czasownikową
Wiktionary
(1.1) Tyś dziecko! — tak szydzą i młodzi, i starzy.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na zachodniej Ukrainie, prawy dopływ Bystrzycy Tyśmienickiej;
(1.2) geogr. miasto na Ukrainie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
partykuła
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. też
Wiktionary
(1.1) Rzyknij mi ino Hanysku, a co tyż to twój faterek robióm?
Wiktionary
[czytaj: cac-iki] grecki sos ze świeżych, rozdrobnionych ogórków z czosnkiem i jogurtem albo śmietaną, zwykle dodawany do potraw mięsnych; tzatzyki, dzadziki, caciki, cacyki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. zob. cacyki.
Wiktionary
Tzatziki (ngr. τζατζίκι, wym. dzadz-iki, cacyki) – dip (sos) grecki, podawany jako dodatek do dań z grilla, smażonych, pieczonych lub oddzielnie.
Jest najpopularniejszą przystawką w kuchni greckiej; spożywany też z zapieczonym pieczywem.
Wikipedia
[czytaj: cac-iki] grecki sos ze świeżych, rozdrobnionych ogórków z czosnkiem i jogurtem albo śmietaną, zwykle dodawany do potraw mięsnych; tzatziki, dzadziki, caciki, cacyki
SJP.pl
skrót od: to znaczy, czytany jako całe wyrażenie
SJP.pl
skrót
(1.1) = to znaczy
Wiktionary
(1.1) Klityka to wyraz atoniczny, tzn. pozbawiony własnego akcentu.
Wiktionary
IPA: ˈtɔ ˈznat͡ʃɨ, AS: to značy
Wiktionary
skrót od: Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych
SJP.pl
skrót od: tak zwany (czytany jako całe, odmienne wyrażenie); t.zw.
SJP.pl
skrót
(1.1) = tak zwany
Wiktionary
(1.1) Wielkie znaczenie dla biblijnej opowieści o ludzie wybranym, jakie przypisuje się Jakubowi, wynika z faktu, że dwunastu jego synów (Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zabulon, Józef, Beniamin, Dan, Neftali, Gad, Aser) dało początek tzw. dwunastu plemięemionom Izraela, po tym, jak sam Jakub zyskał to imię - Izrael, a jego potomkowie od tego czasu będą nazywać siebie Bnej Izrael, Izraelici, synowie Izraela.
(1.1) Pan feudalny, czyli tzw. senior, miał wielu wasali.
Wiktionary
IPA: ˈtaɡ ˈzvãnɨ|ˈtaɡ ˈzvãna|ˈtaɡ ˈzvãnɛ, AS: tag zvãny|tag zvãna|tag zvãne
Wiktionary
przysłówek
(1.1) książk. sam na sam
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) książk. spotkanie dwóch osób
Wiktionary
Tête-à-tête (wymowa:) – nazwa jednej z dopuszczalnych konkurencji gry w pétanque. Termin ten jest odpowiednikiem "gry pojedynczej" w tenisie, badmintonie lub innych sportach.
W konkurencji tête-à-tête występują dwie istotne różnice względem gry drużynowej w petankę:
Wikipedia
(2.1) Herminę zostawiła ze mną i z ogromnym moim ambarasem wobec tego tête-à-tête.
(2.1) Ich tête-à-tête przerodziło się w upojną noc.
Wiktionary
(1.1) w cztery oczy
(2.1) randka, schadzka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. kulin. pomidor
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. kulin. pomidor
Wiktionary
1. dawniej: toż (wszak, wszakże, przecież);
2. gwarowo: w takim razie
SJP.pl
forma zaimka.
(1.1) N. lp. ż. zaimka ta
(1.2) pot. B. lp. ż. zaimka ta
Wiktionary
(1.2) tę
Wiktionary
o skałach: pękać, np. na skutek eksploatacji złóż, wydając charakterystyczny odgłos
SJP.pl
Tąpkowice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Ożarowice (w latach 1973–1996 gmina Tąpkowice z siedzibą w Ożarowicach).
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Tąpkowice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa katowickiego.
Wikipedia
o skałach: pęknąć, np. na skutek eksploatacji złóż, wydając charakterystyczny odgłos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) górn. oberwanie się skał w kopalni, połączone z silnym wstrząsem;
Wiktionary
Tąpnięcie – wyrzucenie materiału skalnego do wyrobiska lub zniszczenie jego obudowy wywołane gwałtownym rozładowaniem energii potencjalnej sprężystości skał. Jest jednym z zagrożeń naturalnych występujących w górnictwie. Często błędnie utożsamiane z każdym wstrząsem sejsmicznym pochodzenia górniczego.
Wikipedia
(1.1) Według oficjalnej definicji Wyższego Urzędu Górniczego tąpnięcie jest zjawiskiem spowodowanym wstrząsem górotworu, w wyniku którego wyrobisko lub jego odcinek ulega gwałtownemu zniszczeniu lub uszkodzeniu.
Wiktionary
czas. tąpnąć dk., tąpać ndk.
Wiktionary
o skałach: pęknąć, np. na skutek eksploatacji złóż, wydając charakterystyczny odgłos
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|tąpać.
Wiktionary
rzecz. tąpnięcie n.
czas. tąpać ndk.
Wiktionary
forma zaimka.
(1.1) B. lp. ż. zaimka ta
Wiktionary
(1.1) pot. tą
Wiktionary
kolorowy łuk na niebie powstały wskutek załamania światła w kroplach deszczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. zjawisko optyczne pod postacią kolorowego łuku z rozszczepionego światła;
(1.2) przen. poet. o czymś wielobarwnym, przypominającym kolory tęczy (1.1)
(1.3) archit. łuk zamykający otwór między nawą a prezbiterium
Wiktionary
Tęcza – zjawisko optyczne i meteorologiczne (fotometeor), charakterystyczny wielobarwny łuk o ciągłej zmianie kolorów od czerwonego na zewnątrz do fioletowego od wewnątrz, widziany naprzeciw słońca, występujący zazwyczaj tuż przed opadem deszczu lub po nim.
Wikipedia
(1.1) Na niebie pojawiła się tęcza.
(1.1) W wyobraźni wielu ludów tęcza symbolizuje rozmaitego rodzaju więzi między niebem a ziemią, bogami a ludźmi.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃n͇t͡ʃa, AS: tẽṇča
Wiktionary
rzecz. tęcznik m., tęczówka ż., tęczowanie n., tęczak m., tęczowość ż., tęczanka ż.
czas. tęczować ndk.
przym. tęczowy, tęczówkowy
przysł. tęczowo; przest. tęczowie
Wiktionary
(1.1) przest. gwara. pijawa
Wiktionary
1. ptak z rodziny tyrankowatych;
2. gatunek ryby z rodziny wargaczowatych; korys;
3. wargacz tęczak - gatunek ryby z rodziny wargaczowatych;
4. potocznie: pstrąg tęczowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj ryb z rodziny tęczankowatych
SJP.pl
rodzina ryb z rzędu aterynokształtnych
SJP.pl
Tęczankowate (Melanotaeniidae) – rodzina ryb aterynokształtnych (Atheriniformes). Liczne gatunki są popularnymi rybami akwariowymi o dużym znaczeniu w akwarystyce. Wiele gatunków jest zagrożonych wyginięciem w wyniku szybkiej degradacji ich środowiska. Rodzajem typowym rodziny, a zarazem najliczniejszym w gatunki jest rodzaj "Melanotaenia".
Wikipedia
tęcznik liszkojad - duży chrząszcz z rodziny biegaczowatych; liszkarz
SJP.pl
dawniej: dotyczący tęczy, taki jak tęcza, wielokolorowy; tęczowy
SJP.pl
mający barwy tęczy
SJP.pl
tukan tęczodzioby - gatunek ptaka z rodziny tukanowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dziób w tęczowych barwach
Wiktionary
(1.1) Zrobiłam córce do przedszkola przebranie tęczodziobego ptaka.
Wiktionary
IPA: ˌtɛ̃n͇t͡ʃɔˈd͡ʑɔbɨ, AS: tẽṇčoʒ́oby
Wiktionary
(1.1) tęczowodzioby
Wiktionary
zwójka tęczowana - gatunek motyla z rodziny zawisakowatych
SJP.pl
1. dawniej: mienić się kolorami tęczy, różnobarwnie; jaśnieć, iskrzyć;
2. przenośnie: przeżywać coś w całej gamie uczuć, w bogactwie wrażeń, nastrojów; zachwycać się, egzaltować się;
3. rzadko: tęczować się - forma wzmocniona od czasownika "tęczować"
SJP.pl
czasownik
(1.1) przest. mienić się różnobarwnie
czasownik zwrotny tęczować się
(2.1) rzad. intensywnie tęczować (1.1)
Wiktionary
rzecz. tęcza ż., tęczowanie n., tęczówka ż., tęczowość ż.
czas. roztęczować
przym. tęczowy
Wiktionary
barwny motyl z rodziny południc; mieniak
SJP.pl
Tęczowiec ("Xenopeltis unicolor") – gatunek węża z rodziny tęczowcowatych (Xenopeltidae).
Występuje w południowych Chinach i Azji Południowo-Wschodniej (od Mjanmy oraz należących do Indii Andamanów i Nikobarów na wschód po Filipiny i Indonezję).
Osiąga długość do 1 m. Ma obłe ciało, pokryte błyszczącymi łuskami. Posiada szczątkowy pas miednicowy i szczątkowe kończyny tylne oraz 2 płuca, przy czym jedno jest mniejsze. Kości żuchwy są ze sobą luźno połączone.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) różnokolorowo
Wiktionary
rzecz. tęczówka ż., tęczowość ż., tęcza ż.
przym. tęczowy
Wiktionary
1. cecha czegoś związanego z tęczą;
2. różnokolorowość, wielobarwność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tęczowe; cecha tych, którzy są tęczowi
Wiktionary
rzecz. tęcza ż., tęcznik m., tęczówka ż., tęczowanie n., tęczak m.
czas. tęczować ndk.
przym. tęczowy, tęczówkowy
przysł. tęczowo
Wiktionary
1. związany z tęczą (łukiem na niebie lub we wnętrzu kościelnym);
2. różnokolorowy, wielobarwny;
3. przenośnie: optymistyczny, pozytywny, zachęcający
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma kolory tęczy
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z tęczą, dotyczący tęczy
(2.2) przen. związany z LGBT
Wiktionary
(1.1) Światło wpadało tu tęczową smużką przez trójkątną szybkę z gotycką cyfrą 17.
Wiktionary
IPA: tɛ̃n͇ˈt͡ʃɔvɨ, AS: tẽṇčovy
Wiktionary
rzecz. tęczowość ż., tęcza ż., tęczowanie n., tęczówka ż.
czas. tęczować ndk.
przysł. tęczowo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
umięśniona przednia część błony naczyniowej w ścianie gałki ocznej otaczająca otwór zwany źrenicą, przez który do oka wpada światło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. element budowy oka, nieprzezroczysta tarczka stanowiąca przednią część błony naczyniówkowej, w centrum zawierająca źrenicę;
Wiktionary
Tęczówka ( iris) – element budowy oka, nieprzezroczysta tarczka stanowiąca przednią część błony naczyniowej. W centrum zawiera otwór zwany źrenicą (łac. "pupilla"). Na przedniej powierzchni widać regularnie ułożone wyniosłości (beleczki, "trabeculae") oraz wgłębienia (zatoki, "cryptae"). Na jej tylnej powierzchni obecne są fałdy tęczówki (nieregularne zagłębienia i uwypuklenia).
Wikipedia
IPA: tɛ̃n͇ˈt͡ʃufka, AS: tẽṇčufka
Wiktionary
rzecz. tęcza ż., tęczowanie n., tęczowość ż.
czas. tęczować ndk.
przym. tęczowy, tęczówkowy
przysł. tęczowo
Wiktionary
→ tęczówka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tęczówką, dotyczący tęczówki
Wiktionary
rzecz. tęczowość ż., tęcza ż., tęczówka ż.
Wiktionary
tą drogą, w tym kierunku
SJP.pl
zaimek
(1.1) tą drogą (bliską od osoby wskazującej)
Wiktionary
Tę
Wikipedia
(1.1) Jak pójdziesz tędy, zaoszczędzisz pięć minut.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ndɨ, AS: tẽndy
Wiktionary
1. mający dużą tuszę, otyły, gruby,
2. wykonany z siłą, silnie odczuwany,
3. dobry w tym co robi, wartościowy, zdolny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw., także. gw-pl|Kujawy,Poznańskie,Kaliskie,Łęczyckie. tęsknota
forma przymiotnika.
(2.1) r. ż.. od: tęgi
Wiktionary
(1.1) gw. Kaliskie Nie róbcie sercu tęgi.
Wiktionary
czas. tążyć
Wiktionary
dość tęgi; otyły; korpulentny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) stosunkowo tęgi, otyły
Wiktionary
przysł. tęgawo
Wiktionary
1. mający dużą tuszę, otyły, gruby,
2. wykonany z siłą, silnie odczuwany,
3. dobry w tym co robi, wartościowy, zdolny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dobrze zbudowany, postawny, otyły
(1.2) biegły, zdolny w pewnej dziedzinie
Wiktionary
(1.1) Jakkolwiek nie tęgie mieli konie nasi kawalerzyści, wyprzedzili jednak swą służbę i stanęli w Crèvecoeur.
(1.2) Tęgi z niego był fechmistrz.
(1.2) Od dziesięcioleci najtęższe mózgi z wywiadu głowią się jak uczynić działanie agentów niewidocznym dla obserwowanego obiektu.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ŋʲɟi, AS: tẽŋʹǵi
Wiktionary
rzecz. tęgość
przysł. tęgo
Wiktionary
indywidualnie: gęsty bór
SJP.pl
dawne imię męskie
SJP.pl
Tęgomir – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Tęgo-" („mocny”) "-mir" („pokój, spokój, dobro”). Może zatem oznaczać „trwały, stabilny pokój”.
Tęgomir imieniny obchodzi 25 listopada. Imię to nosił książę Stodoran, Tęgomir.
Wikipedia
jeden z najliczniejszych rzędów owadów; chrząszcze, tęgoskrzydłe
SJP.pl
rodzaj nicieni pasożytujących na ludziach i zwierzętach
SJP.pl
przedstawiciel pasożytniczego nicienia
SJP.pl
jeden z najliczniejszych rzędów owadów; chrząszcze, tęgopokrywe
SJP.pl
rodzaj grzybów z rzędu borowikowców
SJP.pl
rodzina grzybów z podgromady podstawczaków, do której należą między innymi tęgoskór pospolity i tęgoskór wielozarodnikowy
SJP.pl
Tęgoskórowate ("Sclerodermataceae" Corda) – rodzina grzybów z rzędu borowikowców ("Boletales").
Wikipedia
o cechach tęgoskórowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
rząd grzybów z podgromady podstawczaków; Sclerodermatales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu grzybów z podgromady podstawczaków
SJP.pl
borowikowiec tęgoskórowy - gatunek grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
przedstawiciel jednego z gatunku ptaków występujących w obu Amerykach
SJP.pl
o cechach tęgosterowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
Tęgosterowate (Dendrocolaptidae) – rodzina ptaków z podrzędu tyrankowców (Tyranni) w rzędzie wróblowych (Passeriformes), obejmująca ponad pięćdziesiąt gatunków ptaków. Tęgosterowate występują wyłącznie w krainie neotropikalnej.
Wikipedia
o cechach tęgosterowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
przedstawiciel jednego z gatunku ptaków występujących w obu Amerykach
SJP.pl
Tęgostery (Dendrocolaptinae) – podrodzina ptaków z rodziny tęgosterowatych (Dendrocolaptidae).
Wikipedia
wieloletnia roślina zielna z rodziny liliowatych; len nowozelandzki
SJP.pl
Tęgosz ("Phormium" J.R. Forst. & G. Forst.) – rodzaj roślin z rodziny złotogłowowatych ("Asphodelaceae"), obejmujący dwa gatunki występujące naturalnie na Nowej Zelandii, Wyspach Antypodów, Wyspie Norfolk i Wyspie Chatham. Tęgosz mocny został introdukowany do Ameryki Środkowej i Europy, a tęgosz Cooka do Wielkiej Brytanii.
Wikipedia
skrzydlik tęgoszczecinowy - gatunek mchu z rodziny skrzydlikowatych
SJP.pl
odznaczanie się dużą tuszą; otyłość
SJP.pl
potocznie: tępota, głupota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od tępak
Wiktionary
rzecz. tępak m.
Wiktionary
rzadko, obraźliwie: kobieta ograniczona umysłowo, mało bystra; tumanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. rzad. kobieta tępa
Wiktionary
rzecz. tępactwo n.
:: fm. tępak m.
przym. tępy
Wiktionary
(1.1) idiotka
Wiktionary
obraźliwie: człowiek ograniczony umysłowo, mało bystry; głupek, matoł, osioł, tuman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. obraź. osoba tępa, głupia, mało inteligentna, bezmyślna
Wiktionary
(1.1) Nie wyrabiam, co za tępak!
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mpak, AS: tẽmpak
Wiktionary
rzecz. tępota ż., tępaczek mos.
:: fż. tępaczka ż.
przym. tępy
przysł. tępo
czas. tępić ndk.
Wiktionary
(1.1) głupek, bęcwał, jełop
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tępawy
Wiktionary
rzecz. tępawość ż.
przym. tępy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tępawe; cecha tych, którzy są tępawi
Wiktionary
rzecz. tępota ż., tępak m., tępaczka ż.
przym. tępawy, tępy
przysł. tępawo, tępo
Wiktionary
1. niezbyt ostry, przytępiony;
2. ograniczony umysłowo, przygłupi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o człowieku: mało bystry
Wiktionary
rzecz. tępawość ż.
przym. tępy
Wiktionary
ktoś, kto niszczy coś, tępi, zabija
SJP.pl
kobieta, która niszczy coś, tępi, zabija
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: tępo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tępić.
Wiktionary
IPA: tɛ̃mˈpʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: tẽmpʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. tępić (się) ndk., stępić (się) dk.
rzecz. stępienie dk.
przysł. tępo, tępawo
przym. tępy, tępawy
Wiktionary
stawać się tępym
SJP.pl
rzadko: tępota (brak wiedzy, głupota)
SJP.pl
1. podejmować działania w celu zlikwidowania czegoś, wyniszczenia, zwalczenia;
2. powodować, że coś staje się tępe (nieostre);
3. tępić się:
a) wyniszczać się wzajemnie;
b) stawać się tępym (nieostrym)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. stępić)
(1.1) czynić tępym
(1.2) zmniejszać natężenie czegoś
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytępić)
(2.1) masowo zabijać (stworzenia żywe)
(2.2) zwalczać, dążyć do wyeliminowania kogoś lub czegoś; prześladować
czasownik zwrotny niedokonany tępić się (dk. stępić się)
(3.1) stawać się tępym, ulegać stępieniu
czasownik zwrotny niedokonany tępić się (dk. wytępić się)
(4.1) niszczyć siebie nawzajem
Wiktionary
(2.1) Tym środkiem tępimy stonkę na kartoflisku.
(3.1) Rycerz zauważył, że jego miecz dziwnie szybko się tępi.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mpʲit͡ɕ, AS: tẽmpʹić
Wiktionary
rzecz. tępak mos., tępienie n., stępienie n., tępota ż.
przym. tępy
czas. stępić dk.
przysł. tępo
Wiktionary
(1.1) ścierać
(2.1) eksterminować, eliminować, niszczyć, unicestwiać, wytrzebiać, zgładzać
Wiktionary
przysłówek
(1.1) tak, że coś nie ma ostrego końca lub krawędzi
(1.2) w sposób świadczący o niskiej zdolności umysłowej
(1.3) w sposób bierny, świadczący o zamyśleniu
(1.4) będąc mało dźwięcznym i przytłumionym
Wiktionary
(1.1) Następnie w operowane miejsce przez kilkumilimetrowe nacięcia […] wprowadza się tępo zakończoną sondę z otworkami, za pomocą której usuwa się tłuszcz […]
(1.2) Pisarz prezentuje Polaków jako ludzi nie rozumiejących własnej historii, wyzbytych tożsamości, tępo broniących własnej tradycji, ze strachu wypychających obcych poza swoją wspólnotę […]
(1.3) W międzyczasie na podwórzu zbierał się już spory tłum gapiów, tępo wpatrzony w powiększającą się plamaamę krwi.
(1.4) I dziewczyna stojąca w mroku zaciskała dłonie, bransolety podzwaniały tępo.
Wiktionary
rzecz. tępawość ż., tępak mos., tępol m., tępość ż., tępota ż.
czas. stępić dk., tępić ndk.
przym. tępy
Wiktionary
gatunek ryby, występujący głównie w ciepłych morzach
SJP.pl
gatunek ryby, występujący głównie w ciepłych morzach
SJP.pl
gatunek ryby, występujący głównie w ciepłych morzach
SJP.pl
mający tępe kanty, krawędzie; tępokanciasty
SJP.pl
pogardliwie o osobie niewykształconej bądź nieradzącej sobie z czymś; tępak, głupek
SJP.pl
tropikalny pajęczak nocny
SJP.pl
Tępoodwłokowce (Amblypygi) – rząd pajęczaków występujących w klimacie równikowym (tropikalnym). Są nocnymi drapieżnikami o długości ciała do 5 cm.
Wikipedia
tropikalny pajęczak nocny
SJP.pl
mający ścięty, niespiszczasty ogon
SJP.pl
mający tępe oczy
SJP.pl
wydrzyk tęposterny - arktyczny ptak z rodziny wydrzyków
SJP.pl
tęposz niski - gatunek mchu z rodziny krzywoszyjowatych
SJP.pl
1. brak wiedzy, bezmyślność i przejaw tej bezmyślności; głupota;
2. osoba bezmyślna, nieinteligentna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak inteligencji, cecha tego, kto jest tępy
(1.2) cecha czegoś, co jest tępe, nieostre
Wiktionary
(1.1) Takiej tępoty, połączonej z niekompetencją, bezinteresownym szkodnictwem lub zawiścią, zakłamaniem i zwykłym łajdactwem dawno nie widziałem.
Wiktionary
przym. tępy
rzecz. tępak mos., tępawość ż.
czas. tępić
przysł. tępo
Wiktionary
rodzaj mchów z rodziny parzęchlinowatych
SJP.pl
1. brak inteligencji, ograniczoność umysłowa; tępota;
2. brak energii, apatia, otępienie; tępota;
3. brak ostrych krawędzi, szpiczastych zakończeń
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tępy; bardziej tępy
SJP.pl
1. mający nieostrą krawędź; źle tnący, stępiony;
2. niemający ostrego zakończenia, ścięty;
3. ograniczony umysłowo, mało inteligentny;
4. apatyczny, odrętwiały, bierny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieostry, mający nieostrą krawędź bądź końcówkę
(1.2) przen. taki, który występuje w niewyraźnej formie
(1.3) przen. pot. obraź. głupi, mało inteligentny
Wiktionary
(1.1) Golenie się tępą maszynką zmniejsza prawdopodobieństwo skaleczenia.
(1.2) Obudziłem się z tępym bólem głowy.
(1.3) Mój brat to niestety tępy matołek i raczej nie zda z matematyki.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃mpɨ, AS: tẽmpy
Wiktionary
rzecz. tępienie n., stępienie n., stępianie n., otępienie n., otępianie n., tępota ż., tępak m., tępaczka ż., tępawość ż.
czas. tępić ndk., stępić dk., otępiać ndk., otępić dk.
przysł. tępo, tępawo
przym. tępawy
Wiktionary
(1.1) nieostry
(1.3) tępawy
Wiktionary
dawniej: tęsknota, rzewność, żałość; tęskność
SJP.pl
dawniej:
1. tęskny;
2. smutny i gnuśny
SJP.pl
książkowo: tęsknota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. poet. tęsknota
(1.2) mitsłow. demon uosabiający tęsknotę;
Wiktionary
Tę
Wikipedia
rzecz. utęsknienie n., tęsknota ż., tęsknienie n., tęsknotka ż., zatęsknienie n., potęsknienie n., stęsknienie n., tęskność ż.
czas. tęsknić ndk., zatęsknić dk., potęsknić dk., stęsknić się dk.
przym. tęskny, tęsknotowy
przysł. tęsknie, tęskno
Wiktionary
(1.1) tęsknota, tęskność, utęsknienie, żal, żałość, smutek, zasmucenie, smętek, melancholia, melancholijność, nostalgia
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tęskny
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃w̃sʲcɲɛ, AS: tẽũ̯sʹḱńe
Wiktionary
przym. tęskny
rzecz. tęsknica ż., tęsknota ż., utęsknienie n., tęsknotka ż.
czas. tęsknić, zatęsknić
przysł. tęskno
Wiktionary
(1.1) tęskno
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: tęskno, tęsknie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tęskny; bardziej tęskny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tęsknić.
Wiktionary
IPA: tɛ̃w̃sʲˈcɲɛ̇̃ɲɛ, AS: tẽũ̯sʹḱńė̃ńe
Wiktionary
czas. tęsknić, zatęsknić
rzecz. tęsknica ż., utęsknienie n., tęsknotka ż.
przysł. tęskno
przym. tęskny
Wiktionary
odczuwać brak czegoś lub kogoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) odczuwać tęsknotę; odczuwać brak czegoś dobrego, co wcześniej się miało; czuć nostalgię
(1.2) pragnąć czegoś, czego nigdy się nie miało
(1.3) daw. nudzić się czymś
Wiktionary
(1.1) Tęsknię za tobą, Emilko.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃w̃sʲkɲit͡ɕ, AS: tẽũ̯sʹḱńić
Wiktionary
rzecz. utęsknienie n., tęsknota ż., tęsknienie n., tęsknotka ż., zatęsknienie n., potęsknienie n., stęsknienie n., tęsknica ż., tęskność ż.
czas. zatęsknić dk., potęsknić dk., stęsknić się dk.
przym. tęskny
przysł. tęsknie, tęskno
Wiktionary
(1.1) stpol. cirpieć
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób tęskny
Wiktionary
Tę
Wikipedia
(1.1) Teraz siedzę w domu, z nogą w gipsie i nudzę się, bo za biurem tęskno.
Wiktionary
rzecz. tęsknota ż., tęsknotka ż., tęsknica ż., tęskność ż., tęskliwość ż., tęsknienie n., utęsknienie n.
czas. tęsknić ndk., zatęsknić dk.
przym. tęskny, tęskliwy
przysł. tęsknie, tęskliwie
Wiktionary
(1.1) tęsknie, melancholijnie, rzewnie, smutno, żałośnie; przest. lub poet. tęskliwie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczucie żalu, smutku wywołane rozłąką z kimś, brakiem lub utratą kogoś albo czegoś
(1.2) chęć osiągnięcia, pozyskania czegoś
Wiktionary
Tę
Wikipedia
(1.1) Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej urodzie), wpisał 19-letni Janek w imionnik dwa wiersze „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”.
Wiktionary
IPA: tɛ̃w̃sˈknɔta, AS: tẽũ̯sknota
Wiktionary
czas. tęsknić, zatęsknić
przym. tęskny, tęsknotowy
przysł. tęsknie, tęskno
rzecz. tęsknica ż., utęsknienie n., tęsknotka ż.
Wiktionary
(1.1) smutek, nostalgia, utęsknienie, tęsknica
(1.2) zapał, żarliwość, pociąg
Wiktionary
1. zdrobnienie od: tęsknota;
2. kobieta, za którą się tęskni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta wytęskniona
Wiktionary
rzecz. tęsknota ż., tęskność ż., tęsknienie n., zatęsknienie n., stęsknienie n., tęsknica ż., utęsknienie n.
czas. tęsknić ndk., zatęsknić dk., stęsknić się dk., wytęsknić dk.
przym. stęskniony, tęskny
przysł. tęskno, tęsknie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tęsknotą, dotyczący tęsknoty
Wiktionary
rzecz. tęsknica ż., tęsknota ż.
Wiktionary
uczucie wywołane rozłąką; melancholijność, sentymentalność, rzewność
SJP.pl
wyrażający tęsknotę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen tęsknoty, nostalgii
Wiktionary
(1.1) Ciepły, głęboki alt kobiecy śpiewa jakąś tęskną piosenkę po hiszpańsku.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃w̃sknɨ, AS: tẽũ̯skny
Wiktionary
rzecz. tęsknota ż., tęsknotka ż., tęsknica ż., tęskność ż., tęskliwość ż., tęsknienie n., utęsknienie n.
czas. tęsknić ndk., zatęsknić dk.
przym. stęskniony
przysł. tęsknie, tęskno, tęskliwie
Wiktionary
(1.1) nostalgiczny, stęskniony
Wiktionary
odgłos uderzeń kopyt biegnącego zwierzęcia o podłoże np. podczas galopu; dudnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odgłos uderzających o ziemię kopyt biegnącego zwierzęcia
Wiktionary
(1.1) Stanęliśmy i przez chwilę zaległa taka cisza, że słychać było tętent siwej klaczy dopędzającego nas adiutanta.
(1.1) Na przodzie orszaku smyczki dotąd w powietrzu sterczące na struny opadły; z dźwiękami skrzypiec i basetli wygrywających marsza zmieszał się turkot kół i tętent koni.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ntɛ̃nt, AS: tẽntẽnt
Wiktionary
czas. tętnić ndk.
rzecz. tętno n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tętniak
Wiktionary
rzecz. tętniak m.
Wiktionary
chorobowe uwypuklenie ściany tętnicy, mające często postać tętniącego guza wypełnionego krwią lub skrzepliną; anewryzm; aneuryzma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) med. ograniczone poszerzenia światła tętnicy;
Wiktionary
Tę
Wikipedia
(1.1) Tętniak jest objawem poważnej choroby.
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃ntʲɲak, AS: tẽntʹńak
Wiktionary
rzecz. tętno n., tętnica ż., tętniczka ż., tętnienie n.
:: zdrobn. tętniaczek m.
czas. tętnić ndk., tętnieć ndk.
przym. tętniczy
Wiktionary
(1.1) przest. aneuryzma, anewryzm
Wiktionary
naczynie krwionośne, którym krew wypływa z serca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. naczynie krwionośne, w którym krew płynie z serca;
Wiktionary
Tętnica, naczynie tętnicze ( arteria) – makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.
Wikipedia
IPA: tɛ̃ntʲˈɲit͡sa, AS: tẽntʹńica
Wiktionary
rzecz. tętniak m., tętnienie n.
:: zdrobn. tętniczka ż.
czas. tętnić, zatętnić
przym. tętniczy
Wiktionary
(1.1) arteria
Wiktionary
zdrobnienie od: tętnica
SJP.pl
Tę
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) med. dotyczący tętnicy (tętnic)
Wiktionary
(1.1) W którym miejscu łożyska tętniczego jest największy spadek oporu naczyniowego?
Wiktionary
IPA: tɛ̃ntʲˈɲit͡ʃɨ, AS: tẽntʹńičy
Wiktionary
rzecz. tętno n., tętnica ż., tętniak mrz./mzw.
Wiktionary
(1.1) tętnicowy, arterialny
Wiktionary
pneumatyczny podnośnik cieczy; pulsometr
SJP.pl
1. powodować charakterystyczny odgłos uderzeniami kopyt, stóp; dudnić;
2. płynąć rytmicznym ruchem; pulsować;
3. być pełnym rytmicznych odgłosów; rozbrzmiewać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zatętnić)
(1.1) wydawać głuchy, miarowy odgłos wskutek uderzania o twarde podłoże
(1.2) drżąc od miarowych uderzeń, rezonować stłumionym dźwiękiem
(1.3) fizj. o krwi: płynąć z wyczuwalnym, rytmicznym naporem na ściany naczyń krwionośnych
(1.4) o bólu: nasilać się i słabnąć w stałym rytmie
(1.5) przen. odznaczać się dużym natężeniem ruchu, gwaru lub ogólną żywiołowością
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) meteorol. o wietrze: ulegać szybkim wahaniom prędkości oraz kierunku
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. przest. zatętnieć, tętnąć)
(3.1) daw. uderzać z dudnieniem w jakąś powierzchnię
Wiktionary
(1.1) Na korytarzu ożywienie, tętnią kroki, podniecony szept Magistra.
(1.1) Tłoki parowozu tętniły coraz szybciej. Europa znów nie była bezpiecznym miejscem.
(1.1) Gromem tętnią po błoni rumaków kopyta, // Jękiem piekieł ich trąba wojownicza zgrzyta…
(1.2) Ziemia tętni kopytami, chrzęści gąsienicami czołgów, gnie się pod ciosami bomb.
(1.2) Ogień niemieckiej artylerii przesunął się bliżej nas. Pole przed lasem tętniło coraz potężniej ciężkimi seriami eksplozji.
(1.2) W lasach leżały zaspy, zmarznięte drogi tętniły pod kopytami koni, dnie były suche, zachody słońca czerwone, a noce gwiaździste i mroźne.
(1.3) Poczułem przyśpieszone bicie serca, krew tętniła mi w skroniach.
(1.3) Regina czuje, jak pod zwiotczałą skórą, w fioletowych żyłach na wierzchu jej dłoni tętni krew; wkłada beżowe rękawiczki, żeby krew ukryć, ma do krwi pretensje, że tak uporczywie daje znać o sobie…
(1.3) W skroniach mocno tętniła krew. Wszystkie mięśnie przenikała fala odczucia bliskości jej ciała.
(1.4) Ocknął się w zupełnych niemal ciemnościach, z gardłem suchym jak wiór i językiem jak kołek. Głowa tętniła bólem, obejmującym skronie, oczy, zęby nawet.
(1.4) Ból przenikał całe ciało. Tętnił w głowie, spełzał w dół po kręgosłupie, ciągnął po plecyecach, usadowił się nawet w ustach, świdrując miejsca po wybitych zębach.
(1.4) Doszedł ledwie do połowy, a już dyszał ze zmęczenia. [...] jego przedramiona były coraz słabsze, przy każdym ruchu tętniły głuchym, mdlącym bólem.
(1.5) Rynek tętni życiem: po lśniącym w słońcu bruku przetacza się kolorowy tłum, dzieci usiłują wykąpać się w fontannie, grajkowie uliczni zarabiają na życie…
(1.5) Miasto tętni życiem, ludzie wychodzą z domów, żeby się zabawić, odprężyć albo napić piwa po ciężkim dniu.
(1.5) Do tętniącej gwarem, niczym olimpijski stadion, posiadłości Bezetznego podjeżdżał autokar…
(3.1) Zęby ścisnął, pięściami o pierś szeroką tętnić począł, aż echo, jak z podziemia, z niej wychodziło.
(3.1) Wre robota, pięćdziesiąt nożów w stoły tętni, zwijają się kuchciki czarne jak szatany…
Wiktionary
rzecz. tętent mrz., tętniak mzw., tętnica ż., tętnienie n., tętno n.
czas. tętnać, tętnąć, tętnieć, zatętnić
przym. tętniczy
Wiktionary
(1.1) stukać, dudnić, bębnić, walić, kłapać, stukotać, tarabanić, tłuc się, tupać
(1.2) dudnić, drżeć, huczeć, rezonować
(1.3) pulsować, bić, kołatać, krążyć, cyrkulować, pukać
(1.4) pulsować
(1.5) pulsować, wrzeć, kipieć
Wiktionary
rytmiczne rozciąganie ścian tętnic wskutek pracy serca; puls
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. biol. falisty, powtarzający się ruch naczyń krwionośnych wywoływany akcją serca;
Wiktionary
Tętno, inaczej puls (od łac. "pulsus" """uderzenie") – falisty ruch naczyń tętniczych, występujący w układzie krwionośnym kręgowców, zależny od skurczów serca i elastyczności ścian tętniczych.
Wikipedia
(1.1) Prawdziwy problem jest taki, że nie da się symulować adrenaliny – powiedział zamiast tego. – Gdy już znajdą się w próżni i przyśpieszy im tętno, wszystkie te problemy tylko się zintensyfikują.
Wiktionary
rzecz. tętnica ż., tętniczka ż., tętniak m., tętent m., tętnienie n.
czas. tętnić ndk., zatętnić dk.
przym. tętniczy
przysł. tętniczo
Wiktionary
(1.1) puls
Wiktionary
1. wywołujący tężec;
2. będący objawem tężca
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. związany z tężcem, dotyczący tężca
Wiktionary
rzecz. tężec mrz.
przym. przeciwtężcowy
Wiktionary
groźna choroba zakaźna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. / wet. ostra choroba zakaźna o ciężkim przebiegu, z długotrwałymi i bolesnymi kurczami mięśni, spowodowana toksynami produkowanymi przez bakterie beztlenowe zwane laseczkami tężca
Wiktionary
Tężec ( tetanus) – ostra i ciężka choroba przyranna zwierząt. Jest on chorobą zakaźną (wywoływana przez bakteryjny czynnik zakaźny), ale nie zaraźliwą, ponieważ jej przyczyną są egzotoksyny (o charakterze neurotoksyn) wytwarzane przez bakterię laseczkę tężca ("Clostridium tetani").
Wikipedia
(1.1) — Trzymaj mnie, Almo, bo mdleję, wiatry mię rozbierają, dostałam tężca!
Wiktionary
przym. tężcowy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tęgo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tężeć.
Wiktionary
IPA: tɛ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: tẽũ̯žẽńe
Wiktionary
czas. tężeć
Wiktionary
przechodzić ze stanu ciekłego w stan stały
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) zmieniać stan skupienia z ciekłego na stały
(1.2) stawać się sztywnym, nieruchomieć, drętwieć
(1.3) stawać się mocniejszym, solidniejszym, wzmagać, nabierać sił, potęgi
Wiktionary
IPA: ˈtɛ̃w̃ʒɛt͡ɕ, AS: tẽũ̯žeć
Wiktionary
rzecz. tężenie
Wiktionary
(1.1) krzepnąć
Wiktionary
budowla z drewna i gałęzi tarniny, zwykle kilkupiętrowej wysokości i długości do kilkuset metrów; pierwotnie służąca do uzyskiwania soli kuchennej, obecnie miejsce do zażywania inhalacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) budowla z drewna i gałęzi tarniny służąca do zwiększania stężenia soli w solance;
(1.2) drewniana konstrukcja wykorzystywana jako inhalatorium w uzdrowisku
Wiktionary
Tężnia, gradiernia – budowla z drewna i gałęzi tarniny służąca do zwiększania stężenia soli w solance przez jej częściowe odparowanie. Tężnie służyły w przeszłości do uzyskiwania soli kuchennej, obecnie jako potężne inhalatoria w kurortach.
Wikipedia
(1.2) Spaceruję sobie wzdłuż tężni.
Wiktionary
rzecz. tężnik m.
czas. tężyć ndk.
Wiktionary
(1.1) gradiernia
Wiktionary
tężnica wytworna, tężnica mała - gatunki ważki z rodziny łątkowatych
SJP.pl
usztywniający element konstrukcyjny budowli
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tęgi; bardziej tęgi
SJP.pl
napady drgawek, skurcze mięśni występujące wskutek wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej; spazmofilia; tetania
SJP.pl
Tę
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pokaźna siła i wytrzymałość
Wiktionary
czynić coś, np. mięśnie, psychikę, wytrzymałym, mocnym; wytężać, napinać, natężać
SJP.pl
skrót od: tłumacz, tłumaczenie; tłum.
SJP.pl
skrót
(1.1) tłumacz
(1.2) tłumaczka
(1.3) tłumaczenie
(1.4) tłumaczyć
(1.5) tłumaczony
Wiktionary
(1.1-5) tłum.
Wiktionary
1. potocznie: gnieść, miąć, miętosić
2. przenośnie:
a) wywierać nacisk na kogoś
b) powściągać, ukrywać coś z trudem
3. tłamsić się - być tłamszonym; gnieść się
SJP.pl
1. dalszy plan, przed którym znajdują się przedmioty bliskie obserwującemu;
2. środowisko, warunki, podłoże czegoś;
3. jednolita barwa czegoś na czym widoczny jest wzór odmiennego koloru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dalszy widok np. obrazu, dalszy plan
(1.2) przen. okoliczności, sytuacja, w której rozgrywają się jakieś wydarzenia
(1.3) podłoże, na którym eksponowany jest dany element
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) O, a na tym zdjęciu jest nasz synek z Rysami w tle.
(1.2) Astrolog przepowiada przyszłość z położenia planetaanet, Słońca i Księżyca na tle zodiaku.
(1.3) Kanapa babci miała delikatny wzór w brązowawe kwiaty na beżowym tle.
Wiktionary
IPA: twɔ, AS: tu̯o
Wiktionary
1. dział fabryki, w którym wykonywane są prace na tłoczarkach;
2. prasa stosowana w przemyśle spożywczym do wytłaczania soków; tłoczarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. zakład produkujący olej, sok, wino lub inną substancję poprzez wyciskanie
(1.2) spoż. maszyna wyciskająca płyny z owoców, warzyw, nasion lub innych produktów rolnych
(1.3) techn. zakład obrabiający metal lub inne tworzywo przez tłoczenie
(1.4) techn. zakład produkujący metodą tłoczenia płyty służące do odtwarzania dźwięków, obrazów lub danych innego rodzaju
Wiktionary
rzecz. tłok m., tłoczek m., tłoczenie n., wytłoczenie n., tłoczysko n., tłocznia ż., natłok m., tłoczność ż., wytłoczek m., wytłoczka ż., przetłoczenie n.
czas. tłoczyć ndk., wytłoczyć dk., przetłoczyć dk.
przym. tłoczny, tłokowy
przysł. tłoczno, tłocznie
Wiktionary
(1.2) tłocznia
Wiktionary
robotnik obsługujący prasę do tłoczenia; praser
SJP.pl
zdrobnienie od: tłok
SJP.pl
Tłoczewo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie wysokomazowieckim, w gminie Nowe Piekuty.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Kazimierza w Nowych Piekutach.
Wikipedia
1. prasa do wytłaczania m.in. oleju, soków;
2. prasa do obróbki plastycznej materiałów;
3. dział fabryki, huty, gdzie materiały poddawane są obróbce plastycznej przy użyciu prasy;
4. zespół urządzeń do przesyłania czegoś przez tłoczenie
SJP.pl
obróbka plastyczna blach
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówków: tłocznie, tłoczno
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tłoczny
SJP.pl
przyrząd do tłoczenia na prasach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. narzędzie służące do obróbki na zimno materiałów wykonanych z tworzyw sztucznych lub metalu o małej grubości
Wiktionary
Tłocznik – narzędzie służące do obróbki plastycznej elementów o małej grubości w stosunku do pozostałych wymiarów (głównie blach, ale także folii czy płyt niemetalowych). Składa się m.in. ze stempla i matrycy, stanowiących elementy robocze tłocznika.
Wikipedia
1. dotyczący tłoczenia, tłoczni, tłoka;
2. zatłoczony, ciasny
SJP.pl
1. wyciśnięty, uzyskany poprzez tłoczenie;
2. mający wklęsło-wypukłą fakturę; wymodelowany;
3. wydrukowany
SJP.pl
1. trzon tłoka w silnikach tłokowych;
2. cześć prasy tłoczącej;
3. część młota kowalskiego
SJP.pl
rozdrobnione tworzywo sztuczne, dające się formować przez pod ciśnieniem w podwyższonej temperaturze
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytłoczyć)
(1.1) techn. pozyskiwać coś za pomocą prasy, zgniatania
(1.2) techn. poddawać obróbce plastycznyastycznej
(1.3) techn. wytwarzać coś z matryc
(1.4) fiz. wypychać coś skądś pod ciśnieniem
(1.5) druk. robić druki ozdobne; odkształcać powierzchnię papieru lub innego materiału dla uzyskania efektu zdobniczego
czasownik przechodni niedokonany (dk. przetłoczyć)
(2.1) techn. hydraul. przeciskać substancje ciekłe lub gazowe z jednego miejsca do innego
czasownik zwrotny niedokonany tłoczyć się (dk. przetłoczyć się)
(3.1) być w tłoku; zbijać się w tłum
(3.2) powstawać w psychice i męczyć wewnętrznie
Wiktionary
rzecz. tłok m., tłoczek m., tłoczarnia ż., tłoczenie n., wytłoczenie n., tłoczysko n., tłocznia ż., natłok m., tłoczność ż., wytłoczek m., wytłoczka ż., przetłoczenie n.
czas. wytłoczyć dk., przetłoczyć dk.
przym. tłoczny, tłokowy
przysł. tłoczno, tłocznie
Wiktionary
(1.1) wyciskać, wygniatać, wytłaczać
(1.3) wygniatać, wytłaczać
(1.4) wypompowywać
(2.1) pompować
(3.1) cisnąć się, gnieść się, kitłasić się, kitwasić się, pchać się, tłamsić się
Wiktionary
element w kształcie walca lub krążka poruszający się w cylindrze ruchem posuwisto-zwrotnym, tłoczący powietrze, wodę itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. element maszyny, który przyjmuje nacisk lub wywiera go na gaz, ciecz lub inną substancję, przekazując do niej lub odbierając od niej energię;
(1.2) napierająca duża masa ludzi
Wiktionary
Tłok – element maszyn takich jak silniki tłokowe, pompy tłokowe, sprężarki i siłowniki hydrauliczne i pneumatyczne oraz innych mechanizmów.
Wikipedia
(1.1) Silnik za pośrednictwem mechanizmu korbowodowego napędza tłoczysko sztywno połączone z tłokiem.
(1.2) Przy wejściu do autobusu zapanował tłok.
Wiktionary
IPA: twɔk, AS: tu̯ok
Wiktionary
rzecz. tłoczarnia m., tłoczenie n., wytłoczenie n., tłoczysko n., tłocznia ż., natłok m., tłoczność ż., wytłoczek m., wytłoczka ż., przetłoczenie n.
:: tłoczek m.
czas. tłoczyć ndk., wytłoczyć dk., przetłoczyć dk., stłoczyć dk.
przym. tłoczny, tłokowy
przysł. tłoczno, tłocznie
Wiktionary
(1.2) ścisk, natłok
Wiktionary
1. wzajemna, bezpłatna pomoc sąsiedzka przy zbieraniu płodów rolnych z pola
2. dodatkowa robota pańszczyźniana w okresie pilnych robót np. żniw; powaba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wzajemna, bezpłatna pomoc sąsiedzka przy zbieraniu płodów rolnych z pola;
Wiktionary
Tłoka (ukr. "толока") – słowiański obyczaj pomocy sąsiedzkiej na wsi. Przetrwał do drugiej połowy XX wieku.
W razie konieczności wykonania pilnej pracy, która przerastała możliwości zainteresowanego, zapraszano do pomocy całą wieś. Pracę wykonywano nieodpłatnie. Tłoka rozpoczynała się od poczęstunku, często z muzyką i tańcami. Kończyła się również obfitym poczęstunkiem z jadłem i napojem.
Wikipedia
1. wydobywać ropę tłokiem (korzystając z energii rozprężającego się gazu);
2. czyścić rurociąg tłokami
SJP.pl
Tłokowo (niem. "Lokau") – wieś warmińska w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Jeziorany. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.
Wikipedia
dotyczący tłoka (elementu silnika), służący do tłoczenia; tłoczny, tłoczniowy, tłoczący
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) od: tłok (tylko w znaczeniu: „element maszyny, który przyjmuje nacisk lub wywiera go na gaz, ciecz lub inną substancję, przekazując do niej lub odbierając od niej energię”)
Wiktionary
rzecz. tłoczarnia ż., tłok m., tłoczysko n., tłocznia ż.
czas. tłoczyć ndk.
Wiktionary
przestarzale: tłumacz
SJP.pl
przestarzale: tłumaczka
SJP.pl
dawniej: tłumaczyć
SJP.pl
Tłubice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Bielsk. Leżą nad Sierpienicą.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego. 1 stycznia 2003 będące dotychczasowymi częściami wsi: Nad Rzeką, Pod Bombalice, Pod Dębsk i Pod Olszyny zostały zlikwidowane jako osobne miejscowości.
Wikipedia
1. rozbijać na kawałki;
2. mocno uderzać, walić, łomotać;
3. potocznie: bić kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. potłuc, stłuc)
(1.1) powodować uderzeniami powstawanie kawałków czegoś; uszkadzać w wielu miejscach
(1.2) uderzać samemu mocno o coś, doprowadzając do miejscowego obrażenia
(1.3) pot. mocno uderzać
czasownik przechodni niedokonany (dk. utłuc)
(2.1) zmieniać uderzeniami formę lub konsystencję czego
czasownik przechodni niedokonany (dk. zatłuc)
(3.1) łomotać, powodując powstanie głośnego odgłosu
(3.2) zabijać bez opamiętania
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytłuc)
(4.1) pot. zabijać w dużej liczbie
(4.2) lekcew. grać na czymś intensywnie, długo, głośno albo nieumiejętnie
czasownik przechodni niedokonany (dk. natłuc)
(5.1) pot. miotać intensywnie pociskami
(5.2) lekcew. wykonywać seryjnie, bez staranności
(5.3) lekcew. powtarzać co z uporem
czasownik przechodni niedokonany (dk. dotłuc)
(6.1) uderzać, rozbijać dodatkowo
(6.2) uderzać, rozbijać do końca
czasownik zwrotny niedokonany tłuc się (dk. potłuc się, stłuc się)
(7.1) ulegać stłuczeniu, rozbiciu
(7.2) uderzać samemu o coś, wywołując wyraźny odgłos
(7.3) pot. mocno bić jeden drugiego
czasownik zwrotny niedokonany tłuc się (dk. natłuc się)
(8.1) pot. powodować hałas poprzez intensywne czynności lub przemieszczanie się
(8.2) pot. podróżować długo w mało wygodnych warunkach
(8.3) pot. przemieszczać się bez celu, włóczyć się
(8.4) pot. o uczuciach, myślach: ciągle przypominać się
czasownik zwrotny niedokonany tłuc się (dk. dotłuc się)
(9.1) pot. docierać do celu uciążliwej podróży
Wiktionary
rzecz. stłuczka ż., tłucz mrz., tłuczarka ż., tłuczek mrz., tłuczenie n., tłuczeniec mrz., tłuczeń mrz., tłuczka ż., tłucznica ż., tłuczniówka ż., tłuk mos., dotłuczenie n., nadtłuczenie n., natłuczenie n., obtłuczenie n., odtłuczenie n., otłuczenie n., potłuczenie n., przetłuczenie n., przytłuczenie n., roztłuczenie n., stłuczenie n., utłuczenie n., wtłuczenie n., wytłuczenie n., zatłuczenie n.
czas. dotłuc dk., nadtłuc dk., natłuc dk., obtłuc dk., odtłuc dk., otłuc dk., potłuc dk., przetłuc dk., przytłuc dk., roztłuc dk., stłuc dk., utłuc dk., wtłuc dk., wytłuc dk., zatłuc dk.
przym. tłuczniowy
Wiktionary
(1.1) drobić, druzgotać, gruchotać, kawałkować, kruszyć, łupać, miażdżyć, rozdrabiać, rozdrabniać, rozgniatać, rozkawałkowywać, rozkruszać, rozkuwać, rozłupywać, rozmiażdżać, roznosić, roztłukiwać, roztrzaskiwać, skruszać; rozbijać na drobny mak, rozbijać w drobny mak
(1.3) batożyć, bić, chlastać, chłostać, ciąć, godzić, grzmocić, katować, kropić, kuksać, lać, łoić, łomotać, młócić, nalewać, okładać, pastwić się, prać, rąbać, rypać, siec, siekać, siepać, smagać, trzepać, uderzać, walić; dawać razy, garbować komuś skórę, macać komuś żebra, traktować kogoś jak bydło
(2.1) atomizować, ćwiartować, drobić, kawałkować, kruszyć, mleć, proszkować, przemielać, rozbijać, rozdrabiać, rozdrabniać, rozkawałkowywać, rozkruszać, rozkuwać, rozmiażdżać, roztłukiwać, siec, siekać, skruszać, sproszkowywać, szatkować, ścierać, tłuc na miazgę, trzeć, ubijać, ucierać, utłukiwać
(3.1) dobijać się, klekotać, kołatać, pukać, stukać
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
Tłuchowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Tłuchowo.
Wikipedia
przymiotnik od: Tłuchowo
SJP.pl
narzędzie do tłuczenia i rozgniatania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) narzędzie służące do rozgniatania, rozbijania czegoś, w celu uzyskania cieńszej warstwy, drobniejszych kawałków lub jednolitej masy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. pogard. o kimś nierozgarniętym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈtwut͡ʃɛk, AS: tu̯uček
Wiktionary
rzecz. tłuczenie n., tłuczeń mrz., stłuczka ż.
czas. przytłuc, tłuc ndk., stłuc dk.
Wiktionary
(1.1) ubijak
(2.1) ciołek, głupiec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tłuc.
Wiktionary
IPA: twuˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: tu̯učẽńe
Wiktionary
rzecz. stłuczka ż., tłucz m., tłucza ż., tłuczarka ż., tłuczek m., tłuczeniec m., tłuczeń m., tłuczka ż., tłucznica ż., tłuczniówka ż., potłuczenie n., stłuczenie n.
czas. tłuc, potłuc, stłuc
przym. tłuczniowy
Wiktionary
dawniej:
1. ciastko z tłuczonych migdałów;
2. sucharek z suszonych placków zmieszanych z miodem i ponownie upieczonych
SJP.pl
Tłuczewo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Tłuczewò) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Linia nad rzeką Łebą.
Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
kruszywo z drobno tłuczonego kamienia, używane głównie na nawierzchnie dróg i jako dodatek do betonów; szuter, szaber
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. kruszywo budowlane z kamienia łamanego ze skał;
Wiktionary
Tłuczeń, szuter, szaber – rodzaj kruszywa naturalnego łamanego ze skały. Jego ziarna charakteryzuje szorstka powierzchnia; kształtem zbliżone są do ostrosłupa lub sześcianu.
Wykorzystywany do produkcji betonów oraz do nawierzchni drogowych i kolejowych.
Wikipedia
rzecz. tłuczek m., tłuczenie n., potłuczenie n., stłuczenie n., stłuczka ż.
czas. tłuc ndk., potłuc dk., stłuc dk.
przym. tłuczniowy
Wiktionary
złom szklany lub ceramiczny; stłuczka
SJP.pl
przedmiot, który pełni funkcję tłuczka (służy do rozbijania) i tasaka (służy do rozcinania)
SJP.pl
dawniej: ciasto upieczone z tłuczonych migdałów lub okruchów wysuszonego placka, piernika z dodatkiem miodu
SJP.pl
dawniej: ciasto upieczone z tłuczonych migdałów lub okruchów wysuszonego placka, piernika z dodatkiem miodu
SJP.pl
Tłucznice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Karniewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
nawierzchnia drogi z tłucznia
SJP.pl
1. rozbijać na kawałki;
2. mocno uderzać, walić, łomotać;
3. potocznie: bić kogoś
SJP.pl
1. kamienne narzędzie używane dawniej do rozbijania i obróbki
2. posp. o człowieku mało rozgarniętym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) lwów. służąca
(1.2) pot. osoba mało rozgarnięta
(1.3) żegl. kij, służący do odpychania łódki
(1.4) daw. gw-pl|Poznań. nierządnica
Wiktionary
czas. tłuc, przytłuc
rzecz. stłuczka ż.
Wiktionary
(1.2) bałwan, baran, ciołek, cymbał, debil, idiota, łoś, matoł, półgłówek, tępak, jełop, osioł
Wiktionary
rzadko: osoba zajmująca się obróbką tłucznia w kamieniołomach i zakładach kamieniarskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. kulin. potrawa kuchni ludowej przyrządzana z krup owsianych;
Wiktionary
(1.1) war. tłokno
Wiktionary
potocznie: charakterystyczny dla osoby głupiej, bezmyślnej; durnowaty, debilowaty, głupkowaty, mułowaty
SJP.pl
duża liczba ludzi zebranych w jednym miejscu; rzesza, ciżba, zgraja, tłumy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża grupa ludzi zebrana w jednym miejscu
forma czasownika.
(2.1) 2. os. rozk. od: tłumić
Wiktionary
Tłum – w socjologii zbiorowość ludzka przyjmująca formę czasową i niezorganizowaną. Jednostki w tłumie zawsze przebywają w bliskości fizycznej i mają wspólny obiekt zainteresowania.
Tłum może też przejawiać wspólnie ukierunkowane spontaniczne działania. W takiej sytuacji w tłumie dochodzi często do naśladownictwa i (chwilowego) wyzbywania się indywidualizmu. Często też uczestnicy tłumu czują się silniejsi i tracą zdolność obiektywnej oceny sytuacji.
Wikipedia
(1.1) Przed premierą filmu, przed kasami kłębił się tłum kinomanów.
(2.1) Ależ Edmundzie, ty tłum w sobie tę bezwstydną żądzę ku mnie!
Wiktionary
IPA: twũm, AS: tu̯ũm
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tłumek m.
przym. tłumny
przysł. tłumnie
Wiktionary
(1.1) ciżba, rzesza, masa, tłok, ćma
Wiktionary
skrót od: tłumacz, tłumaczenie; tł.
SJP.pl
skrót
(1.1) tłumacz
(1.2) tłumaczka
(1.3) tłumaczenie
(1.4) tłumaczyć
(1.5) tłumaczony
Wiktionary
(1.1-5) tł.
Wiktionary
osoba przekładająca treść wypowiedzi, tekstu lub dzieła z jednego języka na inny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba przekładająca tekst pisany z jednego języka na inny;
(1.2) osoba dokonująca tłumaczenia wypowiedzi ustnej z jednego języka na drugi
(1.3) przest. ten, kto coś wyjaśnia, interpretuje, przekazuje
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) inform. program komputerowy lub aplikacja służące do tłumaczenia tekstów z jednego języka na drugi
forma czasownika.
(3.1) 2 os. rozk. zob. tłumaczyć.
Wiktionary
Zobacz też: Tłumacz (ujednoznacznienie).
Tłumacz – osoba, która dzięki znajomości co najmniej dwóch języków dokonuje przekładu wypowiedzi lub tekstu pisanego z języka źródłowego na język docelowy. Tłumaczenie wymaga nie tylko rozumienia tekstu, ale również sprawnego wyrażania jego treści w języku, na który ma być tłumaczony.
Wikipedia
(1.1) Dnia 16 sierpnia 1986 r. zmarł pod Londynem prof. Ignacy Wieniewski, wybitny znawca i tłumacz literatury antycznej.
(1.2) Tłumacz przez dobrych kilka minut szeptał mu do ucha, przerażony groźbą gniewu przełożonego. Bał się, że mułła nie zrozumiał jego przekładu.
(2.1) Za kilka lat, wyjeżdżając na urlop za granicę, będziemy zabierać ze sobą elektronicznego tłumacza z syntezatorem mowy. Umożliwi on porozumiewanie się z "tubylcami" bez potrzeby znajomości obcego języka.
Wiktionary
IPA: ˈtwũmat͡ʃ, AS: tu̯ũmač
Wiktionary
rzecz. tłumaczenie n.
:: fż. tłumaczka ż.
czas. tłumaczyć ndk., przetłumaczyć dk.
przym. tłumaczeniowy
Wiktionary
(2.1) translator
Wiktionary
1. wyjaśniać, objaśniać coś komuś
2. usprawiedliwiać, oczyszczać z zarzutów
3. przekładać tekst, utwór dzieło lub wypowiedź ustną z jednego języka na inny
4. tłumaczyć się - usprawiedliwiać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jakieś słowo, wyrażenie lub tekst wyrażony w innym języku
(1.2) odczasownikowy od|tłumaczyć. – wyjaśnianie komuś czegoś
(1.3) odczasownikowy od|tłumaczyć. – przekładanie na inny język
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Czy znasz tłumaczenie angielskiego słowa „diminutive”?
(1.2) Ciągłe tłumaczenie Ci, żebyś nie palił w pokoju, zaczyna mnie już męczyć.
(1.3) Tłumaczenie powieści trwa długo.
Wiktionary
IPA: ˌtwũmaˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: tu̯ũmačẽńe
Wiktionary
rzecz. tłumacz m., tłumaczka ż., wytłumaczenie n., wytłumaczanie n., przetłumaczenie n., przetłumaczanie n., przetłumaczalność ż.
czas. tłumaczyć ndk., wytłumaczyć dk., przetłumaczyć dk.
przym. tłumaczeniowy
Wiktionary
(1.1) przekład, translacja
(1.2) wyjaśnianie
(1.3) przekładanie
Wiktionary
związany z tłumaczeniem, dotyczący przekładu z jednego języka na inny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tłumaczenia
Wiktionary
kobieta przekładająca treść wypowiedzi, tekstu lub dzieła z jednego języka na inny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta przekładająca tekst pisany z jednego języka na inny
(1.2) kobieta dokonująca tłumaczenia wypowiedzi ustnej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Marta pracuje w dużym koncernie, jest tłumaczką języka francuskiego.
Wiktionary
IPA: twũˈmat͡ʃka, AS: tu̯ũmačka
Wiktionary
rzecz. tłumacz mos., tłumaczenie n., przetłumaczalność ż.
czas. tłumaczyć ndk., przetłumaczyć dk.
przym. tłumaczeniowy
Wiktionary
1. wyjaśniać, objaśniać coś komuś
2. usprawiedliwiać, oczyszczać z zarzutów
3. przekładać tekst, utwór dzieło lub wypowiedź ustną z jednego języka na inny
4. tłumaczyć się - usprawiedliwiać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wytłumaczyć)
(1.1) wyjaśniać, objaśniać coś, przekazywać zasadę działania czegoś
(1.2) wyjaśniać, podawać powód, dla którego postąpiło się w dany sposób
czasownik przechodni niedokonany (dk. przetłumaczyć)
(2.1) wyrażać tę samą informację za pomocą innego języka niż wyjściowy
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(3.1) pracować jako tłumacz, być tłumaczem
czasownik zwrotny niedokonany tłumaczyć się (dk. brak)
(4.1) wyjaśniać, podawać powód swojego postępowania (patrz znaczenie 1.2)
(4.2) dać się przetłumaczyć
Wiktionary
(1.1) Wujek długo mi tłumaczył, co to są procenty.
(1.2) Choroba żony tłumaczyła jego nieobecność.
(2.1) Od lat tłumaczę techniczne teksty z angielskiego na polski, ale z takim zwrotem spotykam się pierwszy raz.
(3.1) Czy twój znajomy tłumaczy jeszcze na angielski?
(4.1) Uczeń długo się tłumaczył, czemu nie zrobił pracy domowej.
(4.2) Idiomów nie tłumaczy się dosłownie.
Wiktionary
IPA: twũˈmat͡ʃɨt͡ɕ, AS: tu̯ũmačyć
Wiktionary
czas. wytłumaczyć dk., przetłumaczyć dk.
rzecz. przetłumaczalność ż., tłumaczenie, tłumacz, tłumaczka
Wiktionary
(1.1) wyjaśniać, objaśniać, uświadamiać, uczyć, stpol. tłomaczyć
(1.2) usprawiedliwiać
(2.1) przekładać
Wiktionary
potocznie: duża grupa ludzi zebrana w jednym miejscu; tłumik, gromadka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zdrobn. od: tłum
Wiktionary
(1.1) Tłumek rozkraczonych nad tobołkami szmuglerów, oczekujących na tramwaj, rzedniał coraz bardziej.
(1.1) Niewielki tłumek zebrał się przed bankiem.
Wiktionary
rzecz. tłum m.
przysł. tłumnie
Wiktionary
duża liczba ludzi zebranych w jednym miejscu; rzesza, ciżba, zgraja, tłumy
SJP.pl
prosty i prymitywny sprzęt strażacki służący do ochrony budynków przed żarem i iskrami lub do gaszenia pożaru w zarodku
SJP.pl
osoba, która tłumi coś, hamuje rozwój czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|tłumić.
Wiktionary
Tłumienie (gaśnięcie) drgań – zmniejszanie się amplitudy drgań układu drgającego wraz z upływem czasu, spowodowane stratami energii. Tłumienie drgań obserwowane jest zarówno w układach mechanicznych jak elektrycznych.
W przypadku fal biegnących tłumienie prowadzi do zmniejszania się amplitudy fali wraz ze wzrostem odległości od źródła.
Wikipedia
czas. tłumić
rzecz. tłumik mrz.
Wiktionary
miara zmniejszania natężenie sygnału lub drgań; atenuacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. wartość wyrażająca spadek mocy sygnału wraz z przebytą przezeń drogą;
Wiktionary
Tłumienność – jeden z podstawowych parametrów opisujących zdolność łącza (np. kabel, światłowód, łącze bezprzewodowe) do realizacji transmisji.
Wikipedia
(1.1) Jak już wiadomo, tłumienność realnej atmosfery, razem ze zjawiskami pogodowymi, rośnie ze wzrostem częstotliwości.
Wiktionary
1. urządzenie do tłumienia dźwięku wywoływanego przez gazy spalinowe silnika;
2. przyrząd do ściszania i zmiany barwy dźwięków w instrumentach muzycznych; sordyna, sordino, surdyna;
3. urządzenie do zmniejszania niekorzystnego wpływu czegoś;
4. dodatek do broni palnych, służący do wyciszania huku wystrzału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. podzespół motoryzacyjny służące do tłumienia hałasu wydobywania się spalin z rury wydechowej
(1.2) muz. przyrząd wkładany do wylotu instrumentu dętego, który tłumi dźwięk, zmieniając jego natężenie i barwę
(1.3) muz. przyrząd do zmniejszania natężenia dźwięku instrumentu smyczkowego
(1.4) elektron. urządzenie lub podzespół do tłumienia transmitowanego sygnału
(1.5) techn. wojsk. urządzenie zakładane na lufę broni palnej tłumiące odgłos wystrzału;
(1.6) techn. zob. amortyzator.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. tłumienie n., stłumienie n., tłumica ż.
:: zdrobn. tłumiczek m.
czas. tłumić ndk., stłumić dk.
przym. tłumikowy
Wiktionary
(1.2) sordino
(1.3) sordino
(1.6) amortyzator
Wiktionary
→ tłumik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z tłumikiem, dotyczący tłumika
Wiktionary
rzecz. tłumik m.
Wiktionary
1. likwidować coś, nie dać się czemuś rozwijać;
2. hamować jakiś odruch, nie dając tym poznać czegoś po sobie;
3. powodować, że coś jest mniej słyszalne, głuszyć
SJP.pl
czasownik
(1.1) ograniczać, zmniejszać nasilenie czegoś
(1.2) (o buncie, powstaniu, rebelii) zwalczać, usiłować doprowadzić do poddania się (kapitulacji) powstańców / rebeliantów
(1.3) (o emocjach, uczuciach, odczuciach) powstrzymywać, hamować, nie dawać upustu; starać się nie okazywać uczuć
Wiktionary
(1.2) Jesienią 1944 tłumi powstanie na Słowacji. W 1945, pod koniec wojny, ginie w tajemniczych okolicznościach.
Wiktionary
IPA: ˈtwũmʲit͡ɕ, AS: tu̯ũmʹić
Wiktionary
czas. stłumić dk.
rzecz. tłumienie n., stłumienie n., stłumianie n., tłumik m.
Wiktionary
(1.1-3) dusić
(1.3) tłamsić
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w dużej grupie osób
Wiktionary
(1.1) Ta popularna trasa spacerowa, niegdyś nazywana po prostu Drogą do Skoczni, jeszcze przed paroma laty w dni zawodów uczęszczana bardzo tłumnie, dziś rzadziej już gromadzi kibiców narciarstwa.
(1.1) Mieszkańcy miasta przybyli tłumnie na plac zamkowy.
Wiktionary
rzecz. tłum m., tłumek m., tłumność ż.
przym. tłumny
Wiktionary
(1.1) licznie, gromadnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: tłumnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tłumny
SJP.pl
cecha czegoś pełnego ludzi; liczność, mnogość, masowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest tłumne; cecha tych, którzy są tłumni
Wiktionary
rzecz. tłum m.
przym. tłumny
przysł. tłumnie
Wiktionary
zawierający dużo osób; bardzo liczny; tłoczny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, w którym jest lub uczestniczy dużo ludzi
Wiktionary
(1.1) Przeszliśmy szybko tłumne ulice i wchodziliśmy milcząco stromymi schodami jej domu.
Wiktionary
rzecz. tłum m., tłumność ż.
przysł. tłumnie
Wiktionary
zdrobnienie od: tłumok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niewielki tłumok
Wiktionary
rzecz. tłumok mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) tobołek
Wiktionary
potocznie:
1. duży, nieforemny pakunek; tobół;
2. pogardliwie o kimś nierozgarniętym; ciućma, ciućmok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. duży, nieforemny pakunek; rzeczy spakowane, zwykle prowizorycznie w płachtę, w koc itp.
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. pogard. osoba uważana za głupią i niezdolną
Wiktionary
(2.1) Ten głupi tłumok patrzy na to ze złego punktu widzenia.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. tłumoczek mrz.
Wiktionary
(1.1) tobół
(2.1) głupiec, ćwok, przygłup, trep, tłuk, głąb, niedojda, tuman, dureń, jełop
Wiktionary
duża liczba ludzi zebranych w jednym miejscu; rzesza, ciżba, zgraja, tłumy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: kobieta otyła
SJP.pl
1. o jedzeniu: trochę tłusty;
2. lekko pokryty tłuszczem;
3. potocznie: nieco otyły
SJP.pl
roślina z rodziny astrowatych (złożonych), z której nasion otrzymuje się olej jadalny i smar; maziczka
SJP.pl
przysłówek
(1.1) bogato w tłuszcz
Wiktionary
rzecz. tłuszczak mzw./mrz., natłuszczenie n., natłuszczanie n., tłustość ż., tłuszcz mrz.
przym. tłusty, tłuściutki, otłuszczony
Wiktionary
charakterystyczny dla tłustego czwartku - ostatniego czwartku karnawału, lub dziejący się tego dnia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający miejsce, spożywany lub urządzany w tłusty czwartek
Wiktionary
(1.1) Zapewne już dziś przygotowują Państwo tłustoczwartkowe specjały - pączki ze smakowitym nadzieniem, faworki, obwarzanki…
Wiktionary
IPA: ˌtwustɔt͡ʃfartˈkɔvɨ, AS: tu̯ustočfartkovy
Wiktionary
rzecz. tłusty czwartek
Wiktionary
(1.1) combrowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wulg. taki, który ma tłuste, grube pośladki
Wiktionary
(1.1) Ten tłustodupy kamerdyner wypowiada się o nauce?
Wiktionary
(1.1) grubodupy
Wiktionary
tłustogon afrykański - gatunek niewielkiego gryzonia z podrodziny myszoskoczków
SJP.pl
1. owca tłustoogoniasta - przedstawiciel rasy owiec pochodzenia azjatyckiego;
2. o zwierzęciu: posiadający tłusty ogon
SJP.pl
charakterystyczny dla rasy owiec pochodzenia azjatyckiego
SJP.pl
obejmujący ponad 30 gatunków rodzaj roślin z rodziny pływaczowatych; liście tych roślin produkują lepki śluz zawierający substancje trawiące schwytane owady
SJP.pl
Tł
Wikipedia
rodzina roślin zielnych z rzędu jasnotowców, owadożernych, o pędach pływających lub pełzających po wilgotnym podłożu, występujących prawie na całej kuli ziemskiej; pływaczowate
SJP.pl
o cechach tłustoszowatych (rodzina roślin zielnych); pływaczowaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co tłuste
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m., tłuszczak m., tłuścioch m., tłuszcza ż., tłuścioszek mos.
przym. tłusty, tłuściutki
przysł. tłusto
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: tłusty; tłuściejszy, bardziej tłusty
SJP.pl
1. zawierający tłuszcz;
2. otyły, gruby, tęgi;
3. pobrudzony tłuszczem, zatłuszczony;
4. dochodowy, intratny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) zawierający dużo tłuszczu
(1.2) pokryty tłuszczem albo będący w dotyku jak tłuszcz
(1.3) pejor. o człowieku lub zwierzęciu: otyły
(1.4) druk. gruby, pogrubiony
Wiktionary
(1.1) Nie podoba mi się to mięso, jest za tłuste, a ja się odchudzam.
(1.4) Na końcu ogłoszenia jest napisane tłustym drukiem, że poszukujemy osób z biegłą znajomością języka angielskiego.
Wiktionary
IPA: ˈtwustɨ, AS: tu̯usty
Wiktionary
rzecz. natłuszczenie n., natłuszczanie n., tłuszcz mrz., tłuszczyk m., tłuścioch mos., tłustość ż., tłuszcza ż., tłuszczak mrz./mzw., odtłuszczanie n., odtłuszczenie n., tłustosz m., tłustoszka ż.
czas. natłuszczać ndk., natłuścić dk., odtłuszczać ndk., odtłuścić dk.
przym. tłuściutki, otłuszczony, tłuszczowy, beztłuszczowy
przysł. tłusto
Wiktionary
(1.3) opasły, gruby, spasiony; gw. Śląsk Cieszyński pencaty
Wiktionary
1. produkt spożywczy mający wysoką wartość kaloryczną
2. wysokokaloryczna substancja zawarta w niektórych produktach spożywczych
3. związek organiczny tworzący u zwierząt i u człowieka tkankę w postaci miękkiej warstwy, znajdującej się pod skórą
4. związek organiczny będący lipidem, stanowiący składnik organizmów zwierzęcych i roślinnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. zwyczajowa nazwa grupy związków organicznych: lipidów, estrów glicerolu i kwasów tłuszczowych;
(1.2) biol. pot. tkanka tłuszczowa składająca się w dużym stopniu z tłuszczów (1.1)
(1.3) spoż. substancja uzyskana z tkanki tłuszczowej roślinnej lub zwierzęcej, mająca szerokie zastosowanie zwłaszcza w przemyśle spożywczym;
(1.4) daw. środ. polit. nielegalny transport materiałów agitacyjnych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Masz sporą nadwagę, musisz więc spalić trochę tłuszczu.
(1.3) Jajecznicę można w zasadzie smażyć na dowolnym tłuszczu.
Wiktionary
IPA: twuʃt͡ʃ, AS: tu̯ušč
Wiktionary
rzecz. tłuścioch m., tłuszczak m., tłuszcza ż., natłuszczanie n., natłuszczenie n., przetłuszczanie n., przetłuszczenie n., tłustosz m., odtłuszczanie n., odtłuszczenie n.
:: zdrobn. tłuszczyk m.
czas. natłuszczać ndk., natłuścić dk., przetłuszczać ndk., przetłuścić dk., odtłuszczać ndk., odtłuścić dk.
przym. tłusty, tłuszczowy, tłuściutki, tłuściuteńki, tłustawy, beztłuszczowy, otłuszczony
przysł. tłusto
Wiktionary
(1.2) sadło
Wiktionary
przestarzałe: z niechęcią o większej grupie osób; hołota, zgraja, motłoch, gawiedź, pospólstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pogard. tłum awanturujących się ludzi
(1.2) daw. bez ujemnego zabarwienia: gromada ludzi
Wiktionary
IPA: ˈtwuʃt͡ʃa, AS: tu̯ušča
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m., tłustość ż.
przym. tłusty
Wiktionary
(1.1) motłoch, zgraja, hołota, ciżba
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od tłuszczak
Wiktionary
rzecz. tłuszczak m.
Wiktionary
1. niebolesny i niezłośliwy nowotwór, guz powstający z tkanki tłuszczowej podskórnej; lipoma;
2. ptak nocny z rodziny tłuszczaków, charakteryzujący się dużą warstwą tłuszczu, występujący w Ameryce Południowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) med. łagodny nowotwór składający się z tkanki tłuszczowej;
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. nazwa systematyczna|Steatornis caripensis|ref=tak., monotypowy gatunek ptaków południowoamerykańskich, jedyny przedstawiciel rodziny tłuszczaków;
(2.2) ornit. ptak z gatunku tłuszczak (2.1)
Wiktionary
Tłuszczak (łac. "lipoma") – łagodny nowotwór zbudowany z tkanki tłuszczowej.
Tłuszczaki są miękkie w dotyku, czasami przesuwalne i ogólnie bezbolesne. Rosną bardzo wolno. Większość tłuszczaków jest mała, ale mogą wzrosnąć do rozmiarów ponad 6 cm.
Tłuszczaki występują najczęściej u osób w wieku 40 do 60 lat, ale mogą wystąpić również u dzieci. Tłuszczaki występują u 1% populacji.
Wikipedia
rzecz. tłuszcz m., tłuszczyk m., tłustosz m., tłuszczenie n., zatłuszczanie n., zatłuszczenie n., tłuszczaki nmos., natłuszczanie n., tłustość ż.
:: zdrobn. tłuszczaczek m.
czas. tłuścić ndk., zatłuszczać ndk., zatłuścić dk.
przym. tłusty, tłuszczowy, tłustawy
przysł. tłusto, tłustawo
Wiktionary
(1.1) lipoma
Wiktionary
1. niebolesny i niezłośliwy nowotwór, guz powstający z tkanki tłuszczowej podskórnej; lipoma;
2. ptak nocny z rodziny tłuszczaków, charakteryzujący się dużą warstwą tłuszczu, występujący w Ameryce Południowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Steatornithiformes|Sharpe|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
Wiktionary
(1.1) Prowadzące nocny tryb życia tłuszczakowe, dzień spędzają w jaskiniach.
Wiktionary
rzecz. tłuszczak mzw., tłuszczaki lm nm.
Wiktionary
mieszkaniec Tłuszcza
SJP.pl
mieszkanka Tłuszcza
SJP.pl
→ Tłuszcz (miasto)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Tłuszcza
Wiktionary
rzecz. Tłuszcz m., tłuszczanin m., tłuszczanka ż.
Wiktionary
przestarzałe: z niechęcią o większej grupie osób; hołota, zgraja, motłoch, gawiedź, pospólstwo
SJP.pl
Tł
Wikipedia
przyrząd do pomiaru zawartości tłuszczu w produktach mlecznych; laktoskop; laktobutyrometr
SJP.pl
chorobowa obecność tłuszczu w moczu; lipuria
SJP.pl
wydzielina gruczołów łojowych i potowych owcy; lanolina
SJP.pl
naturalny związek organiczny, wchodzący w skład struktury każdej komórki organizmów roślinnych i zwierzęcych; lipid; lipoid
SJP.pl
naturalny związek organiczny, wchodzący w skład struktury każdej komórki organizmów roślinnych i zwierzęcych; lipid; lipoid
SJP.pl
urządzenie oddzielające ze ścieków tłuszcze i smary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący tłuszczu, związany z tłuszczem
Wiktionary
(1.1) Po dokładnej analizie nie znaleziono w tych komórkach żadnych substancji tłuszczowych.
Wiktionary
IPA: twuʃˈt͡ʃɔvɨ, AS: tu̯uščovy
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m., tłuszczyk m., tłuszczowiec m., tłuszczownik m., tłuszczak m., tłuścioch m.
przysł. tłusto
przym. tłusty
Wiktionary
(1.1) lipidowy, tłusty
Wiktionary
zdrobnienie od: tłuszcz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pieszcz. o tłuszczu
Wiktionary
(1.1) Halina obrosła w tłuszczyk i wygląda teraz jak Bunia z „Gumisiów”.
Wiktionary
rzecz. tłuszcz mrz., tłuszczak mzw./mrz.
przym. otłuszczony
Wiktionary
zadarlica tłuszczówka - gatunek motyla z rodziny omacnicowatych
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: tłusto
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: tłusty; tłustszy
SJP.pl
stawać się tłustym lub tłustszym
SJP.pl
zdrobnienie od: tłusty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tłusty
Wiktionary
IPA: twuɕˈt͡ɕɛ̇̃ɲci, AS: tu̯uśćė̃ńḱi
Wiktionary
1. potocznie: osoba otyła; grubas, spaślak, kluska, ulaniec;
2. zyzuś tłuścioch - gatunek pająka z rodziny omatnikowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obraź. pogard. człowiek z nadwagą
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m., przetłuszczanie n., przetłuszczenie n.
:: fż. tłuściocha ż., tłuścioszka ż.
:: zdrobn. tłuścioszek m.
przym. tłusty, przetłuszczony, tłuszczowy
przysł. tłusto
Wiktionary
(1.1) grubas, spaślak
Wiktionary
potocznie: kobieta otyła; tłuścioczka, grubcia, grubaska, spaślaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta otyła
Wiktionary
rzecz. tłuścioch mos.
Wiktionary
z sympatią o osobie z nadwagą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. pieszcz. tłuścioch
Wiktionary
rzecz. tłuszcz m., tłuszczyk m., tłustość ż., tłuścioch mos.
czas. natłuścić
przym. tłusty
przysł. tłusto
Wiktionary
(1.1) pączuś, pulpecik, grubasek, sadełko, kuleczka
Wiktionary
potocznie: kobieta otyła; tłuściocha, grubcia, grubaska, spaślaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: tłuściocha
Wiktionary
rzecz. tłuścioch mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: tłusty; tłuściutki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tłusty
Wiktionary
IPA: ˌtwuɕt͡ɕüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: tu̯uśćüśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: tłusty; tłuściutki, tłuściusieńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: tłusty
Wiktionary
IPA: ˌtwuɕt͡ɕuˈtɛ̃ɲci, AS: tu̯uśćutẽńḱi
Wiktionary
rzecz. tłuszcz mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: tłusty; tłuściuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: tłusty
Wiktionary
(1.1) Pobliskie kałuże zajmowały - podobnie jak my zażywając kąpieli - tłuściutkie świnki.
Wiktionary
IPA: twuɕˈt͡ɕutʲci, AS: tu̯uśćutʹḱi
Wiktionary
rzecz. tłustość, tłuszcz, tłuszczyk, przetłuszczanie
przym. tłusty
przysł. tłusto
Wiktionary
skrót od: Towarzystwo Świadomego Macierzyństwa
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) slang. (często internetowy) towarzysz życia
Wiktionary
(1.1) Witam dziewczyny, zwracam się do was z ogromną prośbą o pomoc. Mój TŻ jest cholerykiem.
Wiktionary
1. samogłoska;
2. litera oznaczająca samogłoskę "u";
3. przyimek pełniący wiele funkcji w zdaniu;
4. chem. symbol jednostki atomowej masy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. dwudziesta siódma litera polskiego alfabetu;
przyimek tworzący wyrażenia wskazujące na…
(2.1) …bycie częścią całości
(2.2) …umiejscowienie w bliskości
(2.3) …osobę związaną ze sprawą
(2.4) …przynależność
wykrzyknik
(3.1) …oznaczający zdziwienie lub zaskoczenie, często zwielokrotniony/wydłużony
Wiktionary
U u
U (minuskuła: u) (dla odróżnienia od ó nazywana często "u zwykłym" lub "u otwartym") – dwudziesta pierwsza litera alfabetu łacińskiego, dwudziesta siódma litera alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę tylną wysoką, np. [] lub [], a w języku francuskim [].
Wikipedia
(2.1) Guziki u palta miała w kształcie serduszek.
(2.2) Zwierzęta postanowiły spotykać się u wodopoju w środy o jedenastej.
(2.3) Doznałam dziś koszmarnego bólu u dentysty.
(2.4) Twój ratlerek ma uszy jak u nietoperza!
(3.1) Uuuuu, ale się ciebie boję.
Wiktionary
IPA: u, AS: u
Wiktionary
frazeologia.
u diabła • u licha
etymologia.
(1.1) łacińska litera „u”
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
tłumaczenia.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* angielski: (2.1) of; (2.2) at, by; (2.3) at; (2.4) of
* arabski: (2.2) عند
* duński: (2.2) ved
* esperanto: (2.2) ĉe
* francuski: (2.1) à; (2.2) chez; (2.3) en
* hebrajski: (2.2) אצל (ecel)
* kaszubski: (2.2) ù; (2.4) ù
* łaciński: (2.1) de
* niemiecki: (2.2) bei; (2.3) bei
* nowopruski: (2.1) prēi; (2.2) prēi
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|U.}}
* połabski: (2.1) ai̯, au̯; (2.2) ai̯, au̯; (2.3) ai̯, au̯; (2.4) ai̯, au̯
* rosyjski: (2.1) у; (2.2) у; (2.3) у; (2.4) у
* szkocki gaelicki: (2.1) aig; (2.2) aig; (2.3) aig; (2.4) aig
* szwedzki: (2.3) hos
źródła.
== u (język afar.) ==
wymowa.
IPA|u.
znaczenia.
litera
(1.1) u, minuskuła dziewiętnastej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: U
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(2.2) przy
Wiktionary
przedrostek
(1.1) …tworzący formy dokonane
(1.2) …oznaczający pomniejszenie lub usunięcie
(1.3) …oznaczający wykonanie czynności pomimo trudności
Wiktionary
(1.1) Ukradła upatrzoną kieckę.
(1.2) Urwał rączkę hamulca i uciekł.
(1.3) Po dwóch piwach Ula z trudem utrzymywała powagę i nie mogła usiedzieć na miejscu.
Wiktionary
IPA: u, AS: u
Wiktionary
[czytaj: ubot] niemiecki okręt podwodny, zwłaszcza taki, który używany był podczas II wojny światowej; u-boot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) wojsk. pot. niemiecki okręt podwodny (zwłaszcza w kontekście wielkich konfliktów zbrojnych XX wieku)
(1.2) środ. ryb. duża (pod względem wagi) ryba
Wiktionary
(1.1) war. U-Boot
Wiktionary
w kształcie litery U
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kształt litery U
Wiktionary
[czytaj: ulok] rodzaj zapięcia do roweru w kształcie litery "U"
SJP.pl
skrót od:
1. ut dictum (z łaciny: jak stwierdzono);
2. ustawa dewizowa
SJP.pl
skrót od: ustawa karna skarbowa
SJP.pl
skrót od: ustrój sądów powszechnych
SJP.pl
skrót od: United States Ship - okręt Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
glikozyd, składnik leków
SJP.pl
bardzo długa, kręta, sucha dolina na pustyni, wypełniająca się wodą w czasie okresowych deszczów; ued, uedy, wadi, wadis
SJP.pl
[czytaj: łakari] rodzaj małp szerokonosych występujący w tropikalnych lasach Amazonii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Cacajao|ref=tak., rodzaj ssaka naczelnego;
Wiktionary
Uakari ("Cacajao") – rodzaj ssaków naczelnych z podrodziny saki (Pitheciinae) w obrębie rodziny sakowatych (Pitheciidae).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uaktualniać.
Wiktionary
rzecz. zaktualizowanie n., aktualizowanie n., uaktualnienie n., aktualizacja ż., aktualność ż.
czas. aktualizować ndk., zaktualizować dk., uaktualniać ndk., uaktualnić dk.
przym. aktualny, aktualizacyjny
przysł. aktualnie
Wiktionary
czynić aktualnym, dostosowywać do współczesności; aktualizować, uwspółcześniać, modernizować, unowocześniać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uaktualnić)
(1.1) czynić znów aktualnym
czasownik zwrotny niedokonany uaktualniać się (dk. uaktualnić się)
(2.1) stawać się ponownie aktualnym
Wiktionary
rzecz. uaktualnianie n., zaktualizowanie n., aktualizowanie n.
czas. aktualizować
Wiktionary
(1.1) aktualizować
(2.1) aktualizować się
Wiktionary
uczynić aktualnym, dostosować do współczesności; zaktualizować, uwspółcześnić, zmodernizować, unowocześnić
SJP.pl
uczynić aktualnym, dostosować do współczesności; zaktualizować, uwspółcześnić, zmodernizować, unowocześnić
SJP.pl
pobudzać do działania
SJP.pl
[czytaj: u-a-EM lub u-AM] skrót od: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza (w Poznaniu)
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = eduk. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza;
Wiktionary
poprzeć argumentami, uzasadnić
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Warmia. zahartować
Wiktionary
rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych
SJP.pl
Uaru – rodzaj słodkowodnych ryb okoniokształtnych z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae).
Pochodzą z Ameryki Południowej – z dorzeczy Orinoko i Amazonki. Podobnie jak u ryb z rodzaju "Symphysodon" szczególną cechą rodzaju "Uaru" jest sposób karmienia młodych wydzieliną ze skóry obojga rodziców.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie atrakcyjnym
Wiktionary
czas. uatrakcyjniać ndk.
rzecz. atrakcja ż.
Wiktionary
książkowo: uczynić atrakcyjnym, pociągającym; urozmaicać, różnicować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uatrakcyjnić)
(1.1) czynić atrakcyjnym
Wiktionary
(1.1) Nowoczesne meble uatrakcyjniają wygląd pomieszczeń.
Wiktionary
rzecz. uatrakcyjnianie n., atrakcja ż.
przym. atrakcyjny
Wiktionary
(1.1) urozmaicać, ożywiać, umilać, upiększać, osładzać, ubarwiać, uprzyjemniać
Wiktionary
książkowo: uczynić atrakcyjnym, pociągającym; urozmaicić, zróżnicować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uatrakcyjniać)
(1.1) dokonany od|uatrakcyjniać.
Wiktionary
rzecz. atrakcja ż.
przym. atrakcyjny
Wiktionary
czynić autentycznym, prawdziwym
SJP.pl
samochód marki UAZ
SJP.pl
UAZ (ros. "УАЗ, Ульяновский автомобильный завод"; Uljanowskij Awtomobilnyj Zawod) – rosyjski producent samochodów terenowych oraz dostawczych, który ma swoją siedzibę w mieście Uljanowsk w obwodzie uljanowskim. Od 2000 jest własnością spółki Sollers. W roku 2016 UAZ wyprodukowało ponad 51 tys. samochodów.
Wikipedia
[czytaj: u-BE] skrót od: Urząd Bezpieczeństwa, policja polityczna w PRL-u do 1956 r.
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) hist. = Urząd Bezpieczeństwa;
Wiktionary
Ub (cyr. Уб) – miasto w Serbii, w okręgu kolubarskim, siedziba gminy Ub. W 2011 roku liczyło 6191 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) W czasach stalinowskich UB stało za wieloma porwaniami i torturami.
Wiktionary
IPA: u‿ˈbɛ, AS: u‿be
Wiktionary
rzecz. ubecja ż., ubek mos., ubeczka ż.
przym. ubecki
Wiktionary
(1.1) Urząd Bezpieczeństwa, bezpieka
Wiktionary
skrót od: ubiegły
SJP.pl
skrót
(1.1) = ubiegły
Wiktionary
(1.1) W ub. tygodniu nadgoplańscy radni zdecydowali o wystąpieniu ze związku.
(1.1) Ponad 140 osób zginęło w ub. tygodniu podczas bitwy między armią burundyjską i antyrządowymi partyzantami w miasteczku Rumonge położonym nad jeziorem Tanganika.
Wiktionary
skrót od: ubiegłego miesiąca (czytany jako całe wyrażenie)
SJP.pl
skrót, przysłówek
(1.1) = ubiegłego miesiąca
Wiktionary
(1.1) bm., ub.r., br.
Wiktionary
skrót od: ubiegłego roku; r.ub.
SJP.pl
skrót, przysłówek
(1.1) = ubiegłego roku
Wiktionary
(1.1) br., ub.m., bm.
Wiktionary
taki, który się ubabrał; pobrudzony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubaczyć.
Wiktionary
czas. ubaczyć
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) stpol. zobaczyć
(1.2) stpol. dostrzec, zauważyć
(1.3) stpol. rozważyć (coś), zastanowić się (nad czymś)
(1.4) stpol. przypomnieć sobie
(1.5) stpol. przewidzieć
czasownik zwrotny niedokonany ubaczyć się
(2.1) opamiętać się
Wiktionary
rzecz. ubaczenie n.
Wiktionary
rzadko: czynić bagnistym
SJP.pl
nadawać czemuś charakter bajki
SJP.pl
nadać czemuś charakter bajki
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
, Hubald – imię męskie pochodzenia germańskiego. Powstało ze słów "hyg" i "bald", a oznacza „silny ratownik”. Patronami imienia są św. Ubald, biskup Gubbio (†1160) i św. Umbald Adimari (†1315).
Ubald imieniny obchodzi 9 kwietnia i 16 maja.
Wikipedia
(1.1) Nie przypadł jej do gustu żart Ubalda.
Wiktionary
rzeka w Kongu, Republice Środkowoafrykańskiej i Demokratycznej Republice Konga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Kongu, Republice Środkowoafrykańskiej i Demokratycznej Republice Konga;
Wiktionary
Ubangi (fr. "Oubangui") – rzeka w Kongu, Republice Środkowoafrykańskiej i Demokratycznej Republice Konga. Długość wynosi 1300 km (z Uele 2300 km), powierzchnia dorzecza 770 tys. km². Rzeki źródłowe Bomu i Uele.
Przepływa przez podmokłe tereny równikowych lasów deszczowych. Tworzy liczne bystrza i progi. Wpada do Konga. Główne dopływy: Giri, Koto, Lua. Jest żeglowna na odcinku do miasta Bangi.
Wikipedia
(1.1) Powierzchnia dorzecza Ubangi wynosi 770 tys. km².
Wiktionary
zapewnić dostęp do banku, włączyć w system finansowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przen. dodawanie do opowiadania nieprawdziwych szczegółów w celu jego uatrakcyjnienia
Wiktionary
rzecz. ubarwienie n.
czas. ubarwiać ndk., ubarwić dk.
Wiktionary
(1.1) kolorowanie, podkolorowywanie, podmalowywanie, upiększanie, lukrowanie, lakierowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wygląd powłok ciała w odniesieniu do barwy
(1.2) czynność pokrycia barwą; uczynienie barwnym
(1.3) czynność dodania ciekawych szczegółów do opisu; uczynienie bardziej interesującym
Wiktionary
czas. ubarwić dk.
rzecz. ubarwianie n.
Wiktionary
(1.1) koloryt, pigmentacja, umaszczenie, zabarwienie
Wiktionary
1. stan rozbawienia, coś śmiesznego; heca;
2. przestarzale: potańcówka, tańce, zabawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. stan wesołości
(1.2) pot. powód wesołości, dobrego humoru
Wiktionary
rzecz. ubawienie n., bawienie n.
czas. rozbawić, ubawić dk.
Wiktionary
(1.1) rozrywka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. zabawa
Wiktionary
rzadko: wywoływać radość, sprawiać uciechę; zabawiać, rozweselać, rozśmieszać
SJP.pl
rozśmieszyć, zabawić
SJP.pl
rzadko: zabawowicz;
1. osoba biorąca udział w zabawie;
2. miłośnik zabaw
SJP.pl
rzadko: nadanie cech baśniowych, uczynienie baśniowym
SJP.pl
taki, który zyskał cechy baśni, stał się baśnią
SJP.pl
Ube (jap. 宇部市 Ube-shi) – miasto w Japonii, w prefekturze Yamaguchi, w zachodniej części wyspy Honsiu ("Honshū"), port nad Morzem Wewnętrznym.
W mieście rozwinął się przemysł chemiczny.
Wikipedia
pogardliwie o aparacie bezpieczeństwa w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pogard. Urząd Bezpieczeństwa; czasem także w odniesieniu do późniejszych służb
Wiktionary
(1.1) Ale przecież – taki właśnie opis teczek dał w swych dziełach kilkakrotnie także Michnik, twierdząc wprost, że ubecja nie tyle nawet „zbierała”, co fabrykowała materiały do szantażu, i że owe fałszywki, haki, kompromaty etc. stanowią główną zawartość teczek!
Wiktionary
rzecz. ubek m., ubeczka ż.
przym. ubecki
skr. UB
Wiktionary
pot. dotyczący aparatu bezpieczeństwa w PRL
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z UB (Urzędem Bezpieczeństwa), charakterystyczny dla pracowników UB
Wiktionary
(1.1) Ubecki miał chód, ubecką twarz, ubecki tembr głosu.
Wiktionary
rzecz. ubecja ż., ubek m., ubeczka ż.
skr. UB
Wiktionary
pogardliwie: funkcjonariuszka Urzędu Bezpieczeństwa, aparatu bezpieczeństwa w PRL
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pogard. funkcjonariuszka Urzędu Bezpieczeństwa (UB); później także Służby Bezpieczeństwa
Wiktionary
(1.1) Na korytarzu przed salą rozpraw złapała ją jakaś ubeczka.
Wiktionary
rzecz. ubecja ż.
:: fm. ubek m.
przym. ubecki
skr. UB
Wiktionary
potocznie: funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa; ubol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa (UB); później także Służby Bezpieczeństwa
Wiktionary
(1.1) Uważają, że to nie ubek Iksiński ich skrzywdził, lecz władza państwa, którego obywatelami byli i są….
Wiktionary
IPA: ˈubɛk, AS: ubek
Wiktionary
rzecz. ubecja ż.
:: fż. ubeczka ż.
przym. ubecki
skr. UB
Wiktionary
(1.1) środ. smutny, ubot
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. oberiba.
Wiktionary
proces upowszechniania usług świadczonych za pośrednictwem platform łączących klientów z wykonawcami
SJP.pl
Uberyzacja – pojęcie z zakresu ekonomii dzielenia (ang. "sharing economy") i zarządzania, określające zjawiska społeczno-ekonomiczne zmian zachodzących w branżach dotyczących usług wykorzystujące nowoczesne technologie w tym aplikacje mobile. Nazwa procesu pochodzi od aplikacji Uber.
Wikipedia
zmieniać sposób korzystania z jakichś usług na taki, w którym potrzebujące ich osoby łączą się z usługodawcami za pośrednictwem aplikacji lub platformy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fonet. tracenie dźwięczności przez spółgłoskę, wymawianie spółgłoski bez dźwięczności
Wiktionary
rzecz. ubezdźwięcznienie n.
czas. ubezdźwięczniać ndk., ubezdźwięcznić dk.
przym. ubezdźwięczniający, ubezdźwięczniony
Wiktionary
tracenie dzwięczności przez spółgłoskę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fonet. utrata dźwięczności przez spółgłoskę, wymówienie spółgłoski bez dźwięczności
Wiktionary
Ubezdźwięcznienie (desonoryzacja) – upodobnienie fonetyczne polegające na tym, że spółgłoska dźwięczna traci dźwięczność.
W języku polskim następuje to pod wpływem sąsiadującej spółgłoski bezdźwięcznej lub z powodu pozycji końcowej w wypowiedzi. Na przykład w słowie "śliwka" pod wpływem sąsiadującej spółgłoski bezdźwięcznej "k" wymawiamy spółgłoskę "f", chociaż piszemy "w", a w słowie "sad" w wygłosie wymawiamy "t" zamiast "d".
Wikipedia
rzecz. ubezdźwięcznianie n.
czas. ubezdźwięczniać ndk., ubezdźwięcznić dk.
przym. ubezdźwięczniający, ubezdźwięczniony
Wiktionary
szpital lub przychodnia, gdzie leczą się osoby ubezpieczone
SJP.pl
możliwy do objęcia ubezpieczeniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubezpieczać.
Wiktionary
IPA: ˌubɛspʲjɛˈt͡ʃãɲɛ, AS: ubespʹi ̯ečãńe
Wiktionary
rzecz. bezpieczeństwo n., ubezpieczenie, ubezpieczalnia ż., ubezpieczeniowiec m.
czas. ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk.
przym. bezpieczny
przysł. bezpiecznie
Wiktionary
chronić, zapewniać bezpieczeństwo
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. ubezpieczyć)
(1.1) zawierać umowę o odszkodowanie w losowym przypadku
(1.2) zapewnić komuś bezpieczeństwo
(1.3) wojsk. ochraniać przed niespodziewanym atakiem;
(1.4) sport. asekurować liną innego wspinacza
czasownik zwrotny niedokonany ubezpieczać się (dk. ubezpieczyć się)
(2.1) ubezpieczyć (1.1) siebie lub swoją własność
(2.2) sport. zabezpieczać się przed wypadkiem, przywiązując się wspólną liną z innym wspinaczem
Wiktionary
(1.3) Wtem ubezpieczający myśliwcy ujrzeli daleko przed sobą dwa samoloty.
Wiktionary
rzecz. bezpieczeństwo n., ubezpieczanie n., ubezpieczenie n., ubezpieczalnia ż., ubezpieczeniowiec m.
przym. ubezpieczeniowy, bezpieczny
czas. odbezpieczyć
przysł. bezpiecznie
Wiktionary
ogół właścicieli polis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zapewnienie o odszkodowaniu za poniesioną stratę; działania prowadzące do zaspokojenia potrzeb finansowych osoby, która poniosła straty materialne
(1.2) wojsk. żołnierze należący do oddziałów ubezpieczających, osłaniających
(1.3) przyrząd, urządzenie, które ma chronić przed czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wykupiłem ubezpieczenie turystyczne i dzięki temu miałem spokojny urlop.
(1.2) Ubezpieczenie marszowe chroni wojska w czasie przemarszu.
Wiktionary
IPA: ˌubɛspʲjɛˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ubespʹi ̯ečẽńe
Wiktionary
rzecz. bezpieczeństwo n., zabezpieczenie n., ubezpieczanie n., ubezpieczyciel m., ubezpieczeniowiec m., ubezpieczalnia ż.
czas. odbezpieczyć, ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk.
przym. ubezpieczeniowy, bezpieczny
przysł. bezpiecznie
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński asekuracyj
(1.3) zabezpieczenie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od: ubezpieczenie
Wiktionary
(1.1) Ogień strawił wszystkie nasze rzeczy, lecz firma ubezpieczeniowa udzieliła nam odszkodowania w postaci nowego domu.
(1.1) Towarzystwa ubezpieczeniowe nie mają prawa doprecyzowywać umowy obowiązkowego ubezpieczenia.
Wiktionary
IPA: ˌubɛspʲjɛt͡ʃɛ̃ˈɲɔvɨ, AS: ubespʹi ̯ečẽńovy
Wiktionary
rzecz. ubezpieczenie n., ubezpieczalnia ż., ubezpieczeniowiec m.
czas. ubezpieczyć dk., ubezpieczać ndk.
przym. bezpieczny
Wiktionary
(1.1) aktuarialny
Wiktionary
kobieta, która się ubezpieczyła
SJP.pl
człowiek, który się ubezpieczył
SJP.pl
1. podmiot podejmujący zobowiązanie ubezpieczeniowe wobec osoby ubezpieczającej się; asekurator, asekurant;
2. dawniej: towarzystwo ubezpieczeniowe
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ubezpieczać)
(1.1) dokonany od|ubezpieczać. (zawrzeć umowę o odszkodowanie w losowym przypadku)
(1.2) dokonany od|ubezpieczać. (zapewnić komuś bezpieczeństwo)
(1.3) dokonany od|ubezpieczać. (ochronić przed niespodziewanym atakiem)
(1.4) dokonany od|ubezpieczać. (zabezpieczyć liną innego wspinacza)
czasownik zwrotny dokonany ubezpieczyć się (ndk. ubezpieczać się)
(2.1) dokonany od|ubezpieczać się. (ubezpieczać (1.1) siebie lub swoją własność)
(2.2) dokonany od|ubezpieczać się. (zabezpieczyć się przed wypadkiem, przywiązując się wspólną liną z innym wspinaczem)
Wiktionary
IPA: ˌubɛˈspʲjɛt͡ʃɨt͡ɕ, AS: ubespʹi ̯ečyć
Wiktionary
rzecz. ubezpieczenie n., ubezpieczanie n., bezpieczeństwo
przysł. bezpiecznie, niebezpiecznie
przym. ubezpieczeniowy, niebezpieczny, bezpieczny
czas. odbezpieczyć
Wiktionary
uczynić bezpłodnym; wysterylizować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. zabieg chirurgiczny dzięki któremu organizm nie ma możliwości zapładniania lub zachodzenia w ciążę;
(1.2) odczasownikowy od|ubezpłodnić.
Wiktionary
Ub
Wikipedia
(1.1) W krajach rozwiniętych na ubezpłodnienie decyduje się niemal co trzecia kobieta w wieku 35-44 lat. Jedną z najczęściej stosowanych metod jest podwiązanie jajowodów.
Wiktionary
rzecz. ubezpładnianie n., płodność ż., płodzenie n., spłodzenie n.
czas. płodzić ndk., spłodzić dk., ubezpłodnić dk., ubezpłodniać ndk.
przym. płodny
przysł. płodnie
Wiktionary
(1.1) sterylizacja
Wiktionary
uczynić bezpłodnym; wysterylizować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) rzad. pozbawić płodności, możliwości prokreacji; wysterylizować
(1.2) przest. przen. rzad. uczynić jałowym, pozbawić urodzajności lub siły twórczej
czasownik zwrotny dokonany ubezpłodnić się
(2.1) ubezpłodnić (1.1) samego siebie
Wiktionary
(1.1) Problem jest poważny tym bardziej, że przerwanie ciąży może kobietę ubezpłodnić i zaważyć na ich
(1.1) Sąd Okręgowy w Poznaniu skazał prawomocnie na rok więzienia […] lekarkę, która w 2009 roku ubezpłodniła pacjentkę.
(1.2) Mnisi sfabrykowali list Chrystusa do wiernych, w którym on
(2.1) Udało jej się ubezpłodnić bez wyjeżdżania za granicę, ale długo wierciła dziurę w brzuchu swojemu ginekologowi, że nigdy nie chce mieć dziecka, aż w końcu – w tajemnicy – polecił jej lekarza, który zajmuje się skuteczną antykoncepcją.
(2.1) A może chodzi o to, że wycinając sobie jajniki i jajowody, poniekąd „na własne życzenie” się ubezpłodniła, a przecież — jak niestety wciąż powtarzają skrajni radykałowie — kobieta jest w 100 proc. kobieca tylko wtedy, jeśli urodzi dziecko, względnie — jest płodna.
Wiktionary
rzecz. płód mrz., przypłodek mzw., płodność ż., rozpłód mrz., bezpłodność ż., niepłodność ż., rozpłodnik mzw./mrz., zapłodnienie n., samozapłodnienie n., płodzenie n., rozpłodzenie n., popłód mrz., przypłód mrz., rozpłodek mrz., zapłód mrz., zapłodek mzw., spłodzenie n.
czas. płodzić ndk., płodzić się ndk., napłodzić dk., rozpłodzić dk., rozpłodzić się dk., spłodzić dk., spłodzić się dk., zapłodnić dk., zapłodnić się dk., przypłodzić dk., wypłodzić dk., upłodnić dk., rozpłodnić dk., rozpłodnić się dk.
przym. płodny, bezpłodny, niepłodny, płodowy, rozpłodowy
przysł. płodnie, bezpłodnie
Wiktionary
(1.1) wysterylizować, wykastrować
(1.2) wyjałowić
(1.2) wysterylizować się, wykastrować się
Wiktionary
uczynić bezskutecznym
SJP.pl
przestarzałe: obezwładniać
SJP.pl
przestarzałe: obezwładnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubezwłasnowalniać.
Wiktionary
rzecz. nieubezwłasnowalnianie n., ubezwłasnowolnienie n.
czas. ubezwłasnowalniać ndk., ubezwłasnowolnić dk.
Wiktionary
pozbawiać kogoś możliwości prawnych decydowania o sobie; ubezwłasnowolniać
SJP.pl
pozbawiać kogoś możliwości prawnych decydowania o sobie; ubezwłasnowalniać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. pozbawienie zdolności do czynności prawnych;
Wiktionary
Ubezwłasnowolnienie – częściowe lub całkowite pozbawienie osoby fizycznej zdolności do czynności prawnych. Ubezwłasnowolnienie następuje w formie orzeczenia sądowego.
Wikipedia
(1.1) Ubezwłasnowolnienie stosowane jest wobec osób chorych psychicznie.
Wiktionary
IPA: ˌubɛzvwasnɔvɔlʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ubezvu̯asnovolʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. ubezwłasnowolniony mos., ubezwłasnowalnianie n.
czas. ubezwłasnowolnić dk., ubezwłasnowalniać ndk.
przym. ubezwłasnowolniony
Wiktionary
pozbawić kogoś możliwości prawnych decydowania o sobie
SJP.pl
pozbawić kogoś możliwości prawnych decydowania o sobie
SJP.pl
pozbawić kogoś możliwości prawnych decydowania o sobie
SJP.pl
substancja witaminopochodna znajdująca się w mitochondriach komórek zwierzęcych, pełniąca funkcję przenośnika elektronów w łańcuchu oddechowym; koenzym Q; witamina Q
SJP.pl
Ub
Wikipedia
związek chemiczny będący formą ubichinonu
SJP.pl
obić, wychłostać biczem, rózgą itp.; zbiczować
SJP.pl
obić, wychłostać biczem, rózgą itp.; zbiczować
SJP.pl
wyprzedzić, zrobić coś przed kimś
SJP.pl
czasownik
(1.1) zrobić coś przed kimś innym
Wiktionary
rzecz. ubieganie n., biegacz mzw./mos./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubiegać.
Wiktionary
rzecz. bieganina ż., bieganie n., biegnięcie n., ubiegnięcie n., bieg m., biegacz m., biegaczka ż., biegunka ż., biegówka ż., zbieganie n., zbiegnięcie n., zbieg m.
czas. ubiegać się, biegać ndk., biec ndk., ubiegać ndk., ubiec dk., zbiegać ndk., zbiec dk.
przym. biegowy
Wiktionary
1. robić coś szybciej i wcześniej niż ktoś inny; uprzedzać, wyprzedzać, prześcigać;
2. o czasie: zbliżać się do końca; mijać, upływać
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. ubiegnąć, ubiec)
(1.1) zrobić coś wcześniej niż ktoś inny
(1.2) pokonać określony dystans biegiem
czasownik zwrotny niedokonany ubiegać się
(2.1) dążyć do uzyskania czegoś, próbować coś uzyskać
(2.2) zmęczyć się na skutek biegu
Wiktionary
rzecz. ubieganie n., biegacz mzw./mos./mrz.
Wiktionary
taki, który miał miejsce lub skończył coś (zwykle szkołę) w ubiegłym roku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wydarzył się w ubiegłym (poprzednim) roku
Wiktionary
(1.1) W ubiegłorocznej edycji konkursu Komenda Miejska Policji w Elblągu otrzymała wyróżnienie.
Wiktionary
IPA: ˌubʲjɛɡwɔˈrɔt͡ʃnɨ, AS: ubʹi ̯egu̯oročny
Wiktionary
(1.1) zeszłoroczny, stpol. łoński
Wiktionary
mający miejsce w ubiegłym tygodniu; zeszłotygodniowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który odbył się/zdarzył się w ubiegłym (poprzednim) tygodniu
Wiktionary
IPA: ˌubʲjɛɡwɔtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: ubʹi ̯egu̯otygodʹńovy
Wiktionary
(1.1) zeszłotygodniowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który odbył się/zdarzył się w ubiegły (poprzedni) weekend
Wiktionary
(1.1) Podczas ubiegłoweekendowej sesji Wit zabierał głos aż sześć razy.
Wiktionary
mający miejsce w minionym wieku, pochodzący z minionego wieku; zeszłowieczny; przeszłowieczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do ubiegłego wieku
Wiktionary
(1.1) W ubiegłowiecznej anegdocie proboszcz pomstuje z ambony na tych, którzy nie chodzą do kościoła.
Wiktionary
IPA: ˌubʲjɛɡwɔˈvʲjɛt͡ʃnɨ, AS: ubʹi ̯egu̯ovʹi ̯ečny
Wiktionary
taki, który minął; zeszły, przeszły
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) zeszły, miniony, poprzedni, ostatni
forma czasownika.
(2.1) czas przeszły 3. osoby rodzaju niemęskoosobowego od ubiec
Wiktionary
(1.1) Ta dwuaktowa opera będzie prezentowana wraz z wystawioną w ubiegłym sezonie jednoaktówką P. Mascagniego "Rycerskość wieśniacza".
Wiktionary
IPA: uˈbʲjɛɡwɨ, AS: ubʹi ̯egu̯y
Wiktionary
rzadko:
1. pobielać;
2. rozjaśniać;
3. pokrywać siwizną, sprawiać, że ktoś siwieje
SJP.pl
1. pobielić;
2. rozjaśnić;
3. pokryć siwizną, sprawić, że ktoś siwieje
SJP.pl
pomieszczenie przeznaczone do ubierania się i przechowywania ubrań
SJP.pl
1. o urządzeniu: noszony jak ubranie, będący częścią ubrania;
2. dawniej: związany z ubieraniem się, przeznaczony do ubierania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubierać.
Wiktionary
IPA: ˌubʲjɛˈrãɲɛ, AS: ubʹi ̯erãńe
Wiktionary
rzecz. ubranie n., ubranko n., ubiór mrz.
czas. ubierać ndk., ubrać dk.
przym. ubraniowy
Wiktionary
gra dla dziewczyn, polegająca na przebieraniu kogoś lub czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ubrać)
(1.1) zakładać, wkładać ubranie lub obuwie na kogoś
(1.2) przyozdabiać coś
(1.3) przest. lub rzad. odjąć, uszczknąć, zmniejszyć ilość zabierając jej część
(1.4) reg-pl|Małopolska. zakładać, wkładać, ubierać się w coś, ozdabiać się czymś
czasownik zwrotny niedokonany ubierać się (dk. ubrać się)
(2.1) zakładać ubranie na swoje ciało
(2.2) nosić ubrania określonej marki
Wiktionary
(1.1) Mama ubiera Jasia do przedszkola.
(2.2) Śmietanka naszej firmy snobistycznie ubiera się wyłącznie u paryskich projektantów.
Wiktionary
IPA: uˈbʲjɛrat͡ɕ, AS: ubʹi ̯erać
Wiktionary
rzecz. ubieranie n., ubranie n., ubiór m., ubranko n., ubiorek m.
czas. ubrać dk.
przym. ubraniowy
Wiktionary
(1.1) odziewać, przyodziewać
(2.1) nakładać, zakładać, odziewać się, przyodziewać się
Wiktionary
w górnictwie:
1. sposób wybierania przygotowanych do eksploatacji części złoża, w którym w miarę urabiania części calizny zbędne zroby ulegają likwidacji;
2. wyrobisko powstałe w ten sposób
SJP.pl
Ubierka – wyrobisko podziemne eksploatacyjne w ubierkowym systemie eksploatacji.
Wybieranie kopaliny ubierkami polega na postępowaniu czoła przodka w kierunku zgodnym z kierunkiem frontu eksploatacji. Ruch ten w głąb calizny odbywa się w kolejnych cyklach, na określoną odległość zwaną zabiorem, ze stale nadążającą likwidacją zrobów.
Wikipedia
przymiotnik od: ubierka
SJP.pl
1. osoba obsługująca ubijarkę;
2. domowy przyrząd kuchenny do ubijania
SJP.pl
1. urządzenie najczęściej pneumatyczne do ubijania nawierzchni;
2. tłuczek kuchenny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) narzędzie do ubijania
(1.2) techn. element maszyny służący do ubijania
Wiktionary
rzecz. ubijacz mos./mrz., ubijaczka ż., ubicie n., ubijanie n., ubijarka ż.
czas. ubijać ndk., ubić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubijać.
Wiktionary
IPA: ˌubʲiˈjä̃ɲɛ, AS: ubʹii ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. ubijacz m., ubijaczka ż., ubijak m., ubijarka ż.
czas. ubijać ndk., ubić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) maszyna do ubijania gruntu
Wiktionary
rzecz. ubijanie n., ubijak mrz.
Wiktionary
1. zabijać;
2. utwardzać poprzez szereg uderzeń;
3. potocznie: załatwiać (interes)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ubić)
(1.1) kulin. zmieniać produkty płynne na gęstą masę poprzez energiczne mieszanie
(1.2) bijąc w coś, powodować mocniejsze powiązanie cząstek tego, zwiększać gładkość i twardość czego
(1.3) pot. powodować czyjąś śmierć
(1.4) zadać śmierć zwierzęciu
czasownik zwrotny niedokonany ubijać się (dk. ubić się)
(2.1) być ubijanym
Wiktionary
rzecz. ubijacz mrz., ubijak mrz., ubijanie n., bijak m., bijatyka ż., ubicie n.
czas. ubić ndk., bić ndk.
Wiktionary
(1.1) bić, trzepać
(1.2) utwardzać
(1.3) zabijać, tłuc
Wiktionary
pomieszczenie, w którym można załatwić swoje potrzeby fizjologiczne; toaleta, ustęp
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce przeznaczone do załatwiania potrzeb fizjologicznych;
(1.2) urządzenie przeznaczone do załatwiania potrzeb fizjologicznych
(1.3) daw. dowolne pomieszczenie użytkowe
Wiktionary
Ubikacja, toaleta, potocznie WC (ang. "water closet") – wydzielony obiekt sanitarny, przeznaczony do zaspokajania ludzkich potrzeb fizjologicznych, takich jak np. defekacja, mikcja, ejakulacja lub torsje.
W krajach rozwiniętych wchodzi w skład prawie każdego mieszkania jako osobne pomieszczenie lub jest częścią łazienki. W skład jego wyposażenia wchodzi: muszla klozetowa z deską sedesową, często osobna umywalka i – jeśli pomieszczenie jest dostatecznie obszerne – bidet.
Wikipedia
(1.1) Mieszkała skromnie w "fińskich domkach" na Mokotowie, łazienka i ubikacja wspólne dla trzech rodzin, ale okolica ładna, zielona, w bok od głównej ulicy.
Wiktionary
IPA: ˌubʲiˈkat͡sʲja, AS: ubʹikacʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) toaleta, latryna, ustęp, wychodek; reg. śl. haziel; grub. sracz, kibel, klop, bardacha; eufem. miejsce potrzebne, miejsce sekretne, tam, gdzie król chadza piechotą
(1.2) muszla
Wiktionary
roślina lub organizm zwierzęcy o małych wymaganiach od środowiska, występujące nieomal we wszystkich rejonach geograficznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. białko występujące w komórkach eukariotycznych, łączące się z uszkodzonymi oraz zbędnymi białkami celem ich proteolizy;
Wiktionary
Ub
Wikipedia
(1.1) Rozległe badania udowodniły udział ubikwityny w degradacji białek komórkowych i powszechne występowanie tego systemu pozalizosomowej proteolizy u ssaków, drożdży i w tkankach roślinnych.
Wiktionary
rzecz. ubikwitynacja ż.
przym. ubikwitynowy
Wiktionary
1. zdrobnienie od: ubiór
2. roślina z rodzaju krzyżowych
SJP.pl
Ub
Wikipedia
przymiotnik od: ubiór
SJP.pl
Ubisoft, oficjalnie Ubisoft Entertainment SA, dawniej Ubi Soft Entertainment Software, wymowa JU-bi-soft – producent i wydawca gier komputerowych. Ma oddziały w 20 krajach, łącznie z rozwijającymi się studiami, m.in. w Montrealu, Toronto, Barcelonie, Karolinie Północnej, Düsseldorfie oraz Mediolanie.
Wikipedia
osoba martwa; zabity
SJP.pl
ubranie, strój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elementy nakładane na ciało; to, co ma się na sobie
Wiktionary
(1.1) Alicja sama sobie zaprojektowała ten niespotykany ubiór.
Wiktionary
IPA: ˈubʲjur, AS: ubʹi ̯ur
Wiktionary
rzecz. ubieranie n., ubranie n., ubranko n.
czas. ubierać ndk., ubrać dk.
Wiktionary
(1.1) ubranie, strój, odzież, odzienie, szata, kreacja; gw. Śląsk Cieszyński przioblyczka
Wiktionary
1. zabić;
2. utwardzić poprzez szereg uderzeń;
3. potocznie: załatwić (interes)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ubijać)
(1.1) dokonany od|ubijać.
czasownik zwrotny dokonany ubić się (ndk. ubijać się)
(2.1) dokonany od|ubijać się.
Wiktionary
(1.1) Choć przyobiecał panu Skellenowi, że ową dziewczynę ubije, przy życiu ją ostawił.
Wiktionary
IPA: ˈubʲit͡ɕ, AS: ubʹić
Wiktionary
rzecz. ubicie n., ubijacz mrz., ubijak mrz., ubijanie n.
czas. bić ndk., ubijać ndk.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ublik (niem. "Ublick") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Orzysz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Miejscowość wypoczynkowa. Znajduje się w niej m.in. Ośrodek Wypoczynkowy Politechniki Warszawskiej, hotel Ublik (pozostałości zespołu dworskiego z połowy XIX w.), a także liczne gospodarstwa agroturystyczne i domki letnie.
Wikipedia
Ublinek – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Lipnik. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.
Przez wieś przechodzi niebieski szlak rowerowy do Opatowa.
Wikipedia
książkowo: naruszać czyjąś godność osobistą, dobre obyczaje; obrażać, znieważać, wymyślać, lżyć
SJP.pl
książkowo: naruszać czyjąś godność osobistą, dobre obyczaje; obrażać, znieważać, wymyślać, lżyć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. ubliżyć)
(1.1) niedokonany od|ubliżyć.
Wiktionary
IPA: uˈblʲiʒat͡ɕ, AS: ublʹižać
Wiktionary
rzecz. ubliżenie n., ubliżanie n., naubliżanie n.
czas. ubliżyć dk., naubliżać dk.
Wiktionary
książkowo: naruszyć czyjąś godność osobistą, dobre obyczaje; obrazić, znieważyć, zwymyślać, zelżyć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. ubliżać)
(1.1) odezwać się, powiedzieć, zachować się tak, że kogoś obraża
(1.2) stanowić obelgę, obrazę
Wiktionary
IPA: uˈblʲiʒɨt͡ɕ, AS: ublʹižyć
Wiktionary
rzecz. ubliżenie n., ubliżanie n., naubliżanie n.
czas. ubliżać ndk., naubliżać dk.
Wiktionary
regionalnie: ubocze
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ustronne miejsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spokojne miejsce pozbawione ruchu i zgiełku, oddalone od skupisk ludzkich i szlaków komunikacyjnych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przed dwoma tysiącami lat tętniący dziś życiem Nazaret był nikomu nieznaną osadą rolniczą, odsuniętą na ubocze od Via Maris, owej ważnej drogi starożytnej łączącej Egipt z Syrią.
Wiktionary
rzecz. ubocz ż., uboczność ż.
przym. uboczny
przysł. ubocznie
Wiktionary
Lerrea divaricata, roślina spotykana w Parku Narodowym Carlsbad Caverns w stanie Nowy Meksyk; ekstrakt z uboczki opóźnia i spowalnia odrastanie włosków, stosowany jest zatem w kosmetykach do depilacji
SJP.pl
Ub
Wikipedia
1. mniej istotny, dodatkowy; niezaplanowany;
2. powstający przy okazji zasadniczego procesu ale niebędący jego celem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) powstający przy okazji jakiegoś działania
(1.2) mający drugorzędne znaczenie
Wiktionary
rzecz. ubocze n.
Wiktionary
(1.1) nieplanowany, niezamierzony, poboczny, wtórny
(1.2) drugorzędny, incydentalny, mało ważny, nieistotny, nieważny, poboczny, wtórny
Wiktionary
ubóść;
1. uderzyć coś, kogoś rogami lub czymś ostrym; bodnąć;
2. obrazić lub urazić kogoś mocno
SJP.pl
taki, który jest biedny, nie ma pieniędzy
SJP.pl
taki, który jest biedny, nie ma pieniędzy
SJP.pl
Uboga – osada leśna w Polsce w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Czersk.
Miejscowość wchodzi w skład sołectwa "Rytel".
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
1. dawniej:
a) czynić bogatszym, majętniejszym; bogacić, wzbogacać;
b) czynić wspanialszym, wszechstronniejszym, różnorodniejszym; bogacić, wzbogacać;
2. rzadko: czynić bogatszym duchowo, wewnętrznie, powiększać zasób duchowy, niematerialny; dziś używane głównie w języku duchowieństwa
SJP.pl
1. dawniej:
a) uczynić bogatszym, majętniejszym; wzbogacić;
b) uczynić wspanialszym, wszechstronniejszym, różnorodniejszym; wzbogacić;
2. uczynić bogatszym duchowo, wewnętrznie, powiększyć zasób duchowy, niematerialny; dziś używane głównie w języku duchowieństwa
SJP.pl
taki, który jest biedny, nie ma pieniędzy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający mało dóbr materialnych
(1.2) nieobfitujący w coś
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba uboga (1.1), biedna
Wiktionary
(1.1) Jesteśmy ubogą rodziną.
(1.1) Pomagamy ubogim sierotom.
(1.2) To jedzenie jest ubogie w witaminy.
(2.1) Słuchajcie tego wy, którzy gnębicie ubogiego i bezrolnego pozostawiacie bez pracy.
Wiktionary
IPA: uˈbɔɟi, AS: uboǵi
Wiktionary
rzecz. ubóstwo n., ubogość ż.
:: fż. uboga ż.
przym. ubożuchny
przysł. ubogo, ubożuchno
czas. bogacić
Wiktionary
(1.1) biedny
(2.1) stpol. stradnik
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób ubogi, biedny
Wiktionary
Ubogo (mac. "Убого") – wieś w centralnej Macedonii Północnej, terytorialnie i administracyjnie należąca do gminy Gradsko. Według stanu na 2002 rok jej liczebność wynosiła 0 mieszkańców.
Według danych ze spisu powszechnego przeprowadzonego w 2002 roku, wieś Ubogo była miejscowością opuszczoną, której nie zamieszkiwał żaden człowiek.
Wikipedia
(1.1) W drzwiach stanęła ubogo ubrana kobieta.
Wiktionary
rzecz. uboga ż., ubogi mos., ubóstwo n., ubogość ż.
przym. ubogi, ubożuchny
czas. bogacić
Wiktionary
(1.1) biednie
Wiktionary
o niskiej zawartości błonnika
SJP.pl
→ ubogi (dawniej: ubóstwo)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ubogie; cecha tych, którzy są ubodzy
Wiktionary
rzecz. ubóstwo n., ubogi mos.
przym. ubogi
przysł. ubogo
Wiktionary
pomieszczenie przeznaczone do uboju zwierząt; rzeźnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład uboju zwierząt
Wiktionary
Ubojnia (również rzeźnia) – zakład dokonujący uboju i patroszenia zwierząt, których mięso jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Współcześnie największe rzeźnie w Polsce dokonują uboju do 12 tysięcy świń dziennie.
Wikipedia
rzecz. ubój mrz.
Wiktionary
(1.1) rzeźnia
Wiktionary
pracownik zajmujący się ubojem
SJP.pl
przymiotnik od: ubój
SJP.pl
potocznie: funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa; ubek
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) odczuwać i wyrażać żal, niezadowolenie lub współczucie dla kogoś
Wiktionary
(1.1) Ja już wtedy paliłam papierosy bez ustnika i ubolewałam nad tym, że mam żółte zęby od nikotyny.
Wiktionary
rzecz. ubolewanie n., boleść ż.
czas. boleć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Białorusi i na Ukrainie na zachodnim Polesiu, prawy dopływ Prypeci;
Wiktionary
Uborć ( Убарць "Ubarć", Уборть "Ubort'") – rzeka na Białorusi i na Ukrainie na zachodnim Polesiu, prawy dopływ Prypeci.
Długość rzeki wynosi 292 km, powierzchnia dorzecza – 5820 km². Główne dopływy to: Perga (67 km) i Swydowec (58 km)
Wikipedia
funkcjonariusz UB (Urzędu Bezpieczeństwa); ubek (potocznie), ubol (pogardliwie)
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: ubogo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stawanie się biedniejszym, bardziej ubogim
Wiktionary
czas. ubożeć ndk.
przym. ubożuchny
Wiktionary
1. stawać się ubogim, biednieć;
2. stawać się mniej licznym, mniej różnorodnym
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ubogi
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: ubożuchno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ubożuchne; cecha tych, którzy są ubożuchni
Wiktionary
przym. ubożuchny
przysł. ubożuchnie
Wiktionary
zdrobniale ubogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: ubogi
Wiktionary
(1.1) W ślad za Lewitanem przyzwyczailiśmy się uważać naszą rosyjską przyrodę za ubożuchną, pokrzywdzoną, miłą tylko dlatego, że skromną.
Wiktionary
rzecz. przebóstwienie n., ubogi mos., ubóstwo n., ubożenie n., ubożuchność ż.
przym. ubogi, ubożutki
przysł. ubogo
czas. ubożeć ndk.
Wiktionary
zdrobnienie od: ubogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: ubogi
Wiktionary
IPA: ˌubɔˈʒutʲci, AS: ubožutʹḱi
Wiktionary
przym. ubożuchny
Wiktionary
1. czynić ubogim, biedniejszym;
2. czynić mniej obfitym, mniej bujnym, mniej licznym, mniej różnorodnym
SJP.pl
1. czynić ubogim, biedniejszym;
2. czynić mniej obfitym, mniej bujnym, mniej licznym, mniej różnorodnym
SJP.pl
1. nałożyć ubranie;
2. kupić lub uszyć ubranie;
3. ozdobić, przystroić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubrać.
(1.2) wszystko, co służy do okrycia ludzkiego ciała
(1.3) daw. garnitur
Wiktionary
(1.2) Nie możesz wyjść na dwór bez ciepłego ubrania.
(1.3) To powiedział i poszedł, wielki i odmienny w swoim czarnym, ślubnym jeszcze, połyskliwym od lat i używania ubraniu.
Wiktionary
IPA: uˈbrãɲɛ, AS: ubrãńe
Wiktionary
rzecz. ubiór m., ubiorek m.
:: zdrobn. ubranko n.
czas. ubrać, ubierać ndk.
przym. ubraniowy, ubrany
Wiktionary
(1.2) odzież, ubiór, ciuch, ciuszek, kostium, kreacja, łach, odzienie, okrycie, strój, szata
(1.3) garnitur
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) automat do zbierania niechcianych ubrań
Wiktionary
przymiotnik od: ubranie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący ubrań, związany z ubraniami
Wiktionary
(1.1) Zamierzasz sponsorować mój ubraniowy zakupoholizm, dopóki nie zacznę sensownie zarabiać?
Wiktionary
rzecz. ubranie n., ubieranie n., ubranko n.
czas. ubrać dk., ubierać ndk.
Wiktionary
(1.1) odzieżowy
Wiktionary
materiał przeznaczony do szycia garniturów męskich
SJP.pl
zdrobnienie od: ubranie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: ubranie
(1.2) ubranie małych rozmiarów, często dla dzieci
Wiktionary
IPA: uˈbrãnkɔ, AS: ubrãnko
Wiktionary
rzecz. ubieranie n., ubranie n., ubiór m., ubiorek m.
czas. ubrać dk., ubierać ndk.
przym. ubraniowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) noszący odzież
forma czasownika.
(2.1) ims. przym. od ubrać
Wiktionary
(1.1) Zakonnica była ubrana w czarny habit.
Wiktionary
rzecz. ubranie n.
czas. ubrać dk.
Wiktionary
(1.1) obleczony, odziany, przyobleczony, przyodziany, strojny
Wiktionary
1. nałożyć ubranie;
2. kupić lub uszyć ubranie;
3. ozdobić, przystroić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ubierać)
(1.1) dokonany od|ubierać.
Wiktionary
(1.1) Szlachcica zatrzymał prosty chłop ubrany w proste szaty i prosił o pomoc.
Wiktionary
IPA: ˈubrat͡ɕ, AS: ubrać
Wiktionary
rzecz. ubiór mrz., ubieranie n., ubranie n., ubranko n., ubraniówka ż.
czas. ubierać ndk.
przym. ubraniowy, ubrany
Wiktionary
(1.1) odziać, obłóczyć
Wiktionary
1. pot. w zwrocie "ubrdać sobie": uroić, wyimaginować sobie;
2. ubrdać się: pot. przyjść na myśl, wydać się, uroić się komuś
SJP.pl
przestarzale: pobrudzić cieczą, zwłaszcza krwią; pobroczyć, zbroczyć, zakrwawić, pokrwawić
SJP.pl
Ubrodowice – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Hrubieszów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Horodło. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 267 mieszkańców i była 22. co do wielkości miejscowością gminy Hrubieszów.
Wikipedia
rzadko: czynić brudnym; brudzić, walać, zanieczyszczać
SJP.pl
uczynić brudnym
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) uczynić brudnym
czasownik zwrotny dokonany ubrudzić się
(2.1) ubrudzić (1.1) siebie samego
(2.2) zostać ubrudzonym (1.1)
Wiktionary
rzecz. brud m., brudas m., brudasek m., brudownik m., brudzenie n., zabrudzenie n.
czas. brudzić ndk., zabrudzić dk., zabrudzać ndk., wybrudzić dk., nabrudzić dk.
przym. brudny
przysł. brudno
Wiktionary
(1.1) reg-pl|Poznań. uślumprać, reg-pl|Śląsk. umarasić
Wiktionary
rodzaj chusty
SJP.pl
w ekonomii: zwiększać kwotę brutto świadczenia pieniężnego
SJP.pl
w ekonomii: zwiększyć kwotę brutto świadczenia pieniężnego
SJP.pl
dawniej: przyozdabiać, pokrywać brylantami
SJP.pl
pokryć, przyozdobić brylantami, błyszczącą biżuterią; zbrylantować, wybrylantować
SJP.pl
rzadko: zabarwiać na brązowo, powlekać warstwą brązu
SJP.pl
Ubu – gaun wikas samiti we wschodniej części Nepalu w strefie Sagarmatha w dystrykcie Okhaldhunga. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 685 gospodarstw domowych i 3445 mieszkańców (1816 kobiet i 1629 mężczyzn).
Wikipedia
jedna z dystrybucji systemu Linux
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) filoz. subsaharyjska ideologia i system etyczny skupiający się na relacjach międzyludzkich i pomocy bliźniemu;
Wiktionary
Ubuntu – dystrybucja Linuksa oparta na Debianie, rozwijana przez przedsiębiorstwo Canonical Ltd. oraz społeczność projektu. Jest udostępniana w edycjach przeznaczonych między innymi dla komputerów osobistych, serwerów oraz urządzeń Internetu rzeczy. Domyślnym środowiskiem graficznym edycji Ubuntu Desktop jest GNOME.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. przedstawiciel nieistniejącego już narodu, zamieszkującego w przeszłości obszar współczesnego Kraju Krasnodarskiego
Wiktionary
przym. ubychski, ubyski
rzecz. ubychski mrz.
Wiktionary
związany z nieistniejącym już narodem Ubychów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do nieistniejącego już narodu Ubychów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język ubychski
Wiktionary
rzecz. Ubych m.
przym. ubyski, ubychijski
Wiktionary
(1.1) ubyski, ubychijski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zob. ubychski.
Wiktionary
rzecz. Ubych m., ubychski mrz.
przym. ubychski, ubychijski
Wiktionary
(1.1) ubychski, ubychijski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Ubysław, Hubysław – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Uby-" ("ubyć, ubywać") "-sław" ("sława"). Może oznaczać "ten, który pomniejsza sławę", lub "ten, którego pojawienie się na świecie wiąże się z gorszą sławą". Żeński odpowiednik – Ubysława, Hubysława.
Wikipedia
Ubysławice (niem. "Rüwolsdorf") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Karlino. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 94 mieszkańców. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Mierzyn.
Wikipedia
strata, uszczerbek, różnica ilościowa pomiędzy stanem pierwotnym a aktualnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) strata, uszczerbek, różnica ilościowa pomiędzy stanem pierwotnym a aktualnym
(1.2) stomat. fragment zęba zaatakowany próchnicą
Wiktionary
Ubytek – strata, uszczerbek, różnica ilościowa pomiędzy stanem pierwotnym a aktualnym.
Wikipedia
(1.2) 10 lat temu w Norwegii zakazano wypełniania ubytków w zębach mieszanką rtęci – amalgamatem.
Wiktionary
IPA: uˈbɨtɛk, AS: ubytek
Wiktionary
czas. ubywać
rzecz. bywalec mos., ubywanie ndk., ubycie dk.
Wiktionary
(1.1) strata, ubywanie, utrata brak, deficyt, niedobór, niedomiar, niedostatek
(1.2) pot. dziura (w zębie)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stopniowe zmniejszanie się liczby, objętości lub ilości czegoś
Wiktionary
(1.1) Dostęp do leków na poziomie całego kraju jest na razie zapewniony. Widzimy, że tempo ich ubywania w hurtowniach jest ogromne i nieporównywalne z poprzednimi latami – powiedział minister zdrowia (…).
Wiktionary
rzecz. ubytek n., bywalec mos.
czas. ubywać ndk.
Wiktionary
1. odchodzić, oddalać się od jakiejś zbiorowości;
2. zmniejszać się stopniowo
SJP.pl
1. odejść; umrzeć; zostać zabranym;
2. z podmiotem w dopełniaczu: stać się mniejszym, mniej liczebnym
SJP.pl
potocznie: ubzdryngalać się - upijać się; nabzdryngalać się
SJP.pl
ubzdryngolić się - potocznie, żartobliwie: upić się; nabzdryngolić się
SJP.pl
czasownik
(1.1) wyimaginować
Wiktionary
(1.1) Preferuje kuchnię francuską, bo ubzdurała sobie, że w domu Tolka tylko tak się jada.
Wiktionary
rzecz. bzdurstwo n., bzdurka ż., bzdura ż.
przym. bzdurny
Wiktionary
dawniej: wymyślać sobie coś i uznawać to za prawdziwe
SJP.pl
zabijanie zwierząt rzeźnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zabijanie zdrowych zwierząt hodowlanych, zwykle dla mięsa,
Wiktionary
Ub
Wikipedia
(1.1) Świeżo wykryty zalążek świńskiej grypy spowodował ubój trzody (chlewnej) w gospodarstwach znajdujących się w strefie zakażenia.
Wiktionary
rzecz. ubojnia ż.
przym. ubojowy, ubojny
Wiktionary
(1.1) rzeź
Wiktionary
uwielbiać kogoś lub coś; czcić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubóstwiać.
Wiktionary
IPA: ˌubuˈstfʲjä̃ɲɛ, AS: ubustfʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. ubóstwiać
przym. boski, niezbożny
rzecz. przebóstwienie n., bóstwo n., bóg mos., bogini ż.
Wiktionary
uwielbiać kogoś lub coś; czcić
SJP.pl
uwielbiać kogoś lub coś; czcić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) czcić, wielbić, uwielbiać, otaczać zachwytem
(1.2) nadawać obiektom lub zjawiskom cechy boskie
Wiktionary
(1.1) Ubóstwiam panią, kiedy pani mówi, ale ubóstwiam panią jeszcze bardziej, kiedy pani mówi szeptem.
Wiktionary
IPA: uˈbustfʲjät͡ɕ, AS: ubustfʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. przebóstwienie n., bogini ż., bóg mos., ubóstwianie n., bóstwo
przym. boski, niezbożny
Wiktionary
(1.1) uwielbiać, adorować
Wiktionary
1. brak środków do życia; nędza, bieda;
2. mała różnorodność, mała ilość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) brak środków materialnych
(1.2) przen. brak różnorodności
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Janek wychowywał się w ubóstwie i nie chodził do szkoły.
(1.2) Co mnie razi w jego wypowiedzi to ubóstwo słownictwa.
Wiktionary
IPA: uˈbustfɔ, AS: ubustfo
Wiktionary
przym. ubogi, ubożuchny
przysł. ubogo
rzecz. ubogi mos., ubogość ż.
czas. bogacić
Wiktionary
(1.1) bieda, nędza, książk. niedostatek, pot. biedota, dziadostwo, chudoba
(1.2) jałowość, książk. niedostatek
Wiktionary
ubodnąć (rzadko);
1. uderzyć coś, kogoś rogami lub czymś ostrym; bodnąć;
2. obrazić lub urazić kogoś mocno
SJP.pl
wieko Arki Przymierza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ubłocić.
Wiktionary
IPA: ˌubwɔˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: ubu̯ocẽńe
Wiktionary
czas. ubłocić
rzecz. błoto n., błotnik mrz., błotko n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) ubrudzić, pokrywając błotem
czasownik zwrotny dokonany ubłocić się (ndk. brak)
(2.1) ubrudzić, pokryć błotem samego siebie
Wiktionary
IPA: uˈbwɔt͡ɕit͡ɕ, AS: ubu̯oćić
Wiktionary
rzecz. błotnik mrz., ubłocenie n., błoto n., błotko n., błota
czas. zabłocić dk., wybłocić dk.
przym. błotnisty
ims. zabłocony
Wiktionary
dawniej: udzielić błogosławieństwa, pobłogosławić
SJP.pl
[czytaj: u-CE] skrót od: Urząd Celny
SJP.pl
potocznie:
1. ująć, chwycić ręką; capnąć, złapać, ułapić;
2. pojmać, złapać, zatrzymać kogoś lub coś; ułapić;
3. ucapić się - chwycić się mocno
SJP.pl
rzeka w Peru; Ukajali
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ucałować.
Wiktionary
czas. ucałować dk.
Wiktionary
zdołać w coś trafić
SJP.pl
wyraz naśladujący westchnienie
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) …wyrażający niesmak lub oburzenie
(1.2) …wyrażający cierpienie lub żal
(1.3) …wyrażający zadowolenie lub ulgę
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od ucho
Wiktionary
(1.1) Uch, jakiś ty zimny, zaschnięty — mówił z wyrzutem.
(1.2) Spać nie chce się… Uch, jak boli… Rękę wykręcili, czorty…
(1.3) Butelki leżeli tam na ziemi pokotem, a wino było chyba prawdziwe, bo mocne i takie cierpkie, że aż gęby wykrzywiało. Ale zimne, dobre, uch, jakie dobre!
Wiktionary
zupa rybna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. typowa dla kuchni rosyjskiej zupa rybna przyrządzana z kilku gatunków ryb słodkowodnych
forma rzeczownika.
(2.1) M. i B. lm. od: ucho (w sensie uchwytu lub dziurki w igle)
(2.2) D. lp. od: ucho (we wszystkich znaczeniach)
Wiktionary
Ucha – zawiesista zupa rybna, typowa dla kuchni rosyjskiej. Nazwa pochodzi od starorosyjskiego określenia "jucha", oznaczającego wywar.
Przyrządzana z kilku gatunków ryb słodkowodnych (jazgarz, płoć, okoń), z których sporządza się bulion. Do bulionu dodaje się cebulę, seler, pietruszkę i przyprawy (sól, pieprz, ziele angielskie). W odcedzonym wywarze gotuje się większe kawałki innych ryb (lin, karp, szczupak). Gotową zupę serwuje się z plasterkami cytryny i posiekanym koperkiem.
Wikipedia
IPA: ˈuxa, AS: uχa
Wiktionary
potocznie: taki, który się uchachał (uśmiał się)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o kimś w stanie ogromnej radości i promiennego uśmiechu
Wiktionary
(1.1) Taki młody człowiek albo jest cały uchachany, albo - zdołowany.
Wiktionary
IPA: ˌuxaˈxãnɨ, AS: uχaχãny
Wiktionary
wykrz. cha
Wiktionary
(1.1) roześmiany
Wiktionary
uchachać się - potocznie: uśmiać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uchań
Wiktionary
rzecz. Uchanie nmos.
:: fż. uchanianka ż.
przym. uchański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uchań
Wiktionary
rzecz. Uchanie nmos.
:: fm. uchanianin m.
przym. uchański
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Uchanie – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Uchanie.
Dawniej miasto; uzyskały lokację miejską w 1484 roku, ale nie została ona zrealizowana, ponowne nadanie praw miejskich w 1596 roku, degradacja w 1869 roku. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Uchanie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
dawniej: uchwycić
SJP.pl
zmieniać wygląd zewnętrzny jakiejś osoby przy pomocy charakteryzacji
SJP.pl
rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych; uchatkowate, uszatki
SJP.pl
Uchatek ("Eumetopias") – rodzaj ssaków z rodziny uchatkowatych (Otariidae).
Wikipedia
ssak z rzędu drapieżnych, podobny do foki, ale mający małżowiny uszne, żyjący w morzach południowych, subantarktycznych; uszatka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Otaria|Péron|ref=tak., rodzaj drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych występujący u południowych wybrzeży Ameryki Południowej;
(1.2) zool. drapieżnik z rodzaju uchatka (1.1)
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: uchatek
Wiktionary
(1.1) Samica uchatki rodzi zwykle jedno młode.
(1.2) Na skałach leżała szarobrunatna uchatka.
Wiktionary
rzecz. ucho n., uchatek mzw., uchatkowate lm nm.
przym. uchaty, uszaty
Wiktionary
rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych; uchatkowate, uszatki
SJP.pl
rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych; uchatki, uszatki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Otariidae|Gray|ref=tak., rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych;
Wiktionary
Uc
Wikipedia
(1.1) Kształt ciała uchatkowatych ułatwia pływanie.
Wiktionary
rzecz. uchatka ż., uchatek mzw.
przym. uchaty
Wiktionary
(1.1) uszatki, uchatki
Wiktionary
o cechach uchatkowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
uszaty; potocznie:
1. o naczyniu, czapce itp.: mający ucho albo ucha;
2. mający duże uszy; długouchy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. o przedmiocie mający ucho lub ucha
(1.2) pot. mający długie uszy
Wiktionary
(1.1) Nosił uchatą czapkę z futra króliczego.
Wiktionary
rzecz. uszko n., ucho n., uchatka ż., uchatek mzw., uchatkowate lm nm.
przym. uszaty
Wiktionary
(1.2) uszaty
Wiktionary
przymiotnik od: Uchanie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uchań
Wiktionary
rzecz. Uchanie nmos., uchanianin m., uchanianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Białystok,Białowieża,Hajnówka, Sokółka. iron. starający się o rękę panny
Wiktionary
potocznie: taki, który się upił; pijany, nietrzeźwy, schlany
SJP.pl
uchlać się - potocznie: upić się
SJP.pl
potocznie: uchlewać się - upijać się; schlewać się, nachlewać się
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. narząd słuchu i równowagi;
2. małżowina uszna;
3. jedna z dwóch klapek przy czapce, które można opuścić dla ochrony uszu przed chłodem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) małżowina uszna
(1.2) anat. narząd słuchu;
(1.3) uchwyt kosza, garnka, filiżanki lub siatki
(1.4) kraw. dziurka w igle, przez którą przewleka się nić
(1.5) klapki na czapce opuszczane dla zasłonięcia uszu (1.1)
(1.6) pot. o kimś, kto donosi
(1.7) rzecz w kształcie ucha (1.1) lub (1.3)
Wiktionary
Ucho – narząd słuchu występujący jedynie u kręgowców. Najbardziej złożone i rozwinięte uszy występują u ssaków. Ucho odbiera fale dźwiękowe, przekształca je w drgania mechaniczne, a drgania w impulsy nerwowe. Odpowiada także za zmysł równowagi (błędnik).
Wikipedia
(1.1) Na złość babci odmroziła sobie uszy.
(1.3) Oberwało się ucho u kosza i wszystkie jabłka wysypały się na ulicę.
(1.3) Odłamałam ucho filiżanki, ale udało mi się je z powrotem przykleić.
Wiktionary
IPA: ˈuxɔ, AS: uχo
Wiktionary
rzecz. nausznik m., uszatek m., uchatka ż., zausznik m., zausznica ż., uszanka ż., uchówka ż., uszatka ż., uszak m., uchowiec m.
:: zdrobn. uszko m.
:: zgrub. uszysko n.
przym. uszny, wewnątrzuszny, douszny, uszaty, uchaty, uszkowaty
Wiktionary
(1.3) uchwyt
(1.6) kabel, konfident
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. odwrót, ucieczka
(1.2) daw. miejsce schronienia
(1.3) daw. nadzór
Wiktionary
IPA: ˈuxɔt, AS: uχot
Wiktionary
(1.1-3) war. uchód
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uchodzić.
Wiktionary
Uchodzenie – w wędkarstwie: zmęczenie ryby odpowiednio długim holowaniem, do stanu, w którym leży ona na boku na powierzchni wody i możliwe jest jej lądowanie (wyciągnięcie z wody ręką lub podbierakiem) bez narażania żyłki na zerwanie.
Wikipedia
(1.1) Wskazuje, że zarówno w greckich mitach, jak i w opowieściach biblijnych nomadyczność i uchodzenie jest permanentnym stanem wielu bohaterów, np. Mojżesza.
Wiktionary
rzecz. uchodźstwo n., uchodźca m., uchodźczyni ż., ujście n., Ujście n.
czas. uchodzić ndk., ujść dk.
przym. uchodźczy, ujściowy
Wiktionary
1. umykać, uciekać komuś lub skądś;
2. nie powodować negatywnych konsekwencji;
3. być uważanym za kogoś, za coś;
4. o cieczach, gazach: wydostawać się, wydobywać się na zewnątrz; wyciekać;
5. o rzece, strumieniu: wpływać do morza, jeziora lub do innej rzeki; wpadać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. ujść)
(1.1) przest. oddalać się, uciekać
(1.2) geogr. o cieku wodnym: mieć ujście, wpadać gdzieś
(1.3) o cieczach, gazach: wydostawać się skądś
(1.4) o niebezpieczeństwach: unikać negatywnych następstw, wydostawać się z opresji
(1.5) być uznawanym / uważanym za kogoś lub za coś
(1.6) wypadać, pasować, być dozwolonym
Wiktionary
(1.1) Z Szechem trzeba było co rychlej uchodzić, zanim sąsiednie ludy ochłoną z przerażenia i wezmą odwet za zdradliwą krwawą napaść.
(1.5) Próby naprawy tej dekadencji, długo uchodzącej za znamię rozkwitu, są obecnie podejmowane.
Wiktionary
IPA: uˈxɔd͡ʑit͡ɕ, AS: uχoʒ́ić
Wiktionary
rzecz. ujście n., Ujście n., uchodźca m., uchodźczyni ż., uchodzenie n., uchodźstwo n.
czas. ujść dk.
przym. ujściowy, ujścieński, uchodźczy
Wiktionary
(1.2) wpadać
(1.4) unikać, umykać
Wiktionary
osoba, która pod przymusem okoliczności opuściła własny kraj; wychodźca, uciekinier, emigrant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która musiała opuścić swój kraj ze względu na wojnę, prześladowania lub klęski żywiołowe;
Wiktionary
Uchodźca ( refugee, беженец, "bieżeniec") – osoba, która musiała opuścić teren, na którym mieszkała, ze względu na różnego typu prześladowania. Wynikające z tego zagrożenie życia, zdrowia bądź wolności jest najczęściej związane z walkami zbrojnymi bądź z działaniami opresyjnymi z powodu religii, pochodzenia lub przekonań politycznych.
Wikipedia
(1.1) Dla niektórych uchodźców z Iraku Syria jest jedynie przystankiem na drodze do Europy, Stanów Zjednoczonych czy Australii, dla większości stanowi miejsce schronienia, gdzie próbują odbudować „normalne” życie.
Wiktionary
IPA: uˈxɔt͡ɕt͡sa, AS: uχoćca
Wiktionary
rzecz. uchodźstwo n., uchodzenie n.
:: fż. uchodźczyni ż.
czas. uchodzić ndk., ujść dk.
przym. uchodźczy
Wiktionary
(1.1) wychodźca
Wiktionary
→ uchodźstwo, → uchodźca
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący uchodźcy i/lub uchodźstwa
Wiktionary
(1.1) Stosunki między Jugosławią a Albanią były napięte, ponieważ 300 000 Albańczyków uciekło z Kosowa do Albanii, powodując kryzys uchodźczy.
Wiktionary
rzecz. uchodźca m., uchodźczyni ż., uchodźstwo n., uchodzenie n.
czas. uchodzić ndk.
Wiktionary
kobieta wyjeżdżająca na stały lub czasowy pobyt poza granicami własnego państwa, spowodowany przyczynami ekonomicznymi, politycznymi lub religijnymi; emigrantka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta uchodźca
Wiktionary
IPA: ˌuxɔt͡ɕˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: uχoćčỹńi
Wiktionary
rzecz. uchodźstwo n., uchodzenie n.
:: fm. uchodźca mos.
czas. uchodzić ndk., chodzić ndk.
przym. uchodźczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) długotrwały nieturystyczny pobyt poza granicami
Wiktionary
Uchodźstwo – proces opuszczania stałego miejsca zamieszkania przez osoby zagrożone prześladowaniami, będącymi wynikiem konfliktów zbrojnych – zewnętrznych i wewnętrznych, polityki państwa itp.
Wikipedia
(1.1) Okrucieństwa Imperium zostaną upublicznione i Mon Mothma wraz z Senatem na uchodźstwie zyskają poparcie.
Wiktionary
rzecz. uchodzenie n., uchodźca mos., uchodźczyni ż.
czas. uchodzić
przym. uchodźczy
Wiktionary
środowiskowo: kapuś
SJP.pl
Uchorowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Murowana Goślina, ok. 9 km na pn.-zach. od Murowanej Gośliny i tyleż na wschód od Obornik.
W pobliżu wsi znajduje się rezerwat Śnieżycowy Jar. Jedna z większych wsi położona przy trasie Murowana Goślina – Oborniki Wlkp Wieś. Obecnie wieś liczy 519 mieszkańców.
Wikipedia
1. przypominający ucho;
2. powierzchnia uchowata - nierówna powierzchnia stawowa znajdująca się na bocznej powierzchni każdej z części bocznych kości krzyżowej
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) książk. obronić przed niebezpieczeństwem, ustrzeć
(1.2) wyhodować z sukcesem
czasownik zwrotny uchować się
(2.1) książk. przetrwać, zachować się
Wiktionary
(1.1) Jeżeli Niemcy wyślą na wioski dzikie hordy, ani jedna panienka nie uchowa wianka, ani jedna z niewiast nie ujdzie hańbie.
(2.1) Ulice, na których miejscami uchował się jeszcze bruk, pełne były dziur i wybojów.
(2.2) Kto jest daleko, umrze od zarazy; kto jest blisko, padnie od miecza; kto uchowa się, umrze z głodu; kto przetrwa, tego zgubi mróz…
Wiktionary
czas. chować
Wiktionary
jadalny ślimak z podgromady ślimaków przodoskrzelnych, występujący w kilkudziesięciu gatunkach; haliotis, ucho morskie
SJP.pl
strzec, zabezpieczać przed czymś; chronić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. uczieczka
Wiktionary
IPA: uxˈrɔ̃na, AS: uχrõna
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. chronić)
(1.1) dokonany od|chronić.
czasownik zwrotny dokonany uchronić się (ndk. chronić się)
(2.1) dokonany od|chronić się.
Wiktionary
(1.1) schronić
(2.1) schronić się
Wiktionary
przestarzałe:
1. dający schronienie, będący schronieniem;
2. taki, którego można uniknąć, ustrzec się
SJP.pl
skrót od: Unia Chrześcijańsko-Społeczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na północy Federacji Rosyjskiej w Republice Komi;
(1.2) geogr. rzeka w Republice Komi, lewy dopływ Iżmy
Wiktionary
Uchta (ros. Ухта) – miasto w europejskiej części Rosji, w republice Komi, nad rzeką Uchtą (dorzecze Peczory). Około 93 tys. mieszkańców (2020). Miasto Uchta powstało w 1929 roku jako osiedle robotnicze Czibiu, a w 1939 zmieniło nazwę na Uchta. Prawa miejskie uzyskało w 1943, kiedy została do niego doprowadzona linia kolejowa. Na jego terytorium istniały łagry do 1955 – miejsce zsyłek wielu Polaków i innych nacji.
Wikipedia
IPA: ˈuxta, AS: uχta
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uchwalać.
Wiktionary
czas. uchwalić, uchwalać ndk.
rzecz. uchwała ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uchwalić)
(1.1) podejmować uchwałę; postanawiać coś w wyniku obrad zbiorowych
Wiktionary
(1.1) Ustawę o zmianie Konstytucji uchwala Sejm większością co najmniej ⅔ głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz Senat bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby senatorów.
Wiktionary
rzecz. uchwała ż., uchwalanie n., uchwalenie n.
czas. uchwalić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uchwalać)
(1.1) dokonany od|uchwalać.
Wiktionary
rzecz. uchwała ż., uchwalanie n.
czas. uchwalać
Wiktionary
dawne narzędzie w postaci żelaznej półobręczny z żelazną rękojeścią, używane do wydostawania saganów z ognia
SJP.pl
oficjalna decyzja jakiegoś organu państwowego lub instytucji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. akt woli kolegialnego organu państwowego, samorządu lub organizacji, podejmowany z reguły na posiedzeniu tego gremium, po przeprowadzeniu głosowania;
Wiktionary
Uc
Wikipedia
(1.1) Uchwałą z 18 grudnia 2013 Senat RP zdecydował o ustanowieniu roku 2014 Rokiem Odrodzenia Senatu.
(1.1) Rada gminy podjęła uchwałę o wysokości opłat za wywóz śmieci.
Wiktionary
IPA: uˈxfawa, AS: uχfau̯a
Wiktionary
rzecz. uchwalanie n., uchwalenie n.
czas. uchwalać ndk., uchwalić dk.
Wiktionary
(1.1) rezolucja
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) emanujący uchwały
Wiktionary
(1.1) Organem uchwałodawczym dzielnicy jest zebranie mieszkańców.
Wiktionary
trafnie lub wiernie coś przedstawiać w dziele sztuki (np. obrazie, fotografii, utworze literackim); uchwytywać
SJP.pl
zdrobnienie od: uchwyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od uchwyt
Wiktionary
(1.1) To nie uchwyt, lecz tylko mały uchwycik.
Wiktionary
rzecz. uchwyt m.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (rzad. ndk. uchwytywać)
(1.1) ująć coś szybko
czasownik zwrotny dokonany uchwycić się (rzad. ndk. uchwytywać się)
(2.1) ująć coś szybko, aby utrzymać równowagę itp.
Wiktionary
IPA: uˈxfɨt͡ɕit͡ɕ, AS: uχfyćić
Wiktionary
rzecz. schwytanie n., uchwyt mrz., chwytnia ż.
przym. uchwytny
czas. chwytać, schwytać
Wiktionary
1. coś, za co można się chwycić, złapać dla utrzymania równowagi;
2. część przedmiotu służąca do chwytania go ręką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część przedmiotu służąca do chwytania go ręką
(1.2) techn. część służąca do umocowania czegoś
(1.3) uchwycenie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Trzymaj to za uchwyt.
(1.2) Zamontowałem sobie uchwyt rowerowy na bidon.
Wiktionary
IPA: ˈuxfɨt, AS: uχfyt
Wiktionary
czas. uchwycić dk., chwytać ndk.
rzecz. chwyt mrz., chwytak mrz., chwytanie n., uchwycenie n., chwytnia ż., schwytanie n., uchwycik mrz.
przym. chwytakowy, chwytny, uchwytny
Wiktionary
(1.1) mocowanie, przymocowanie, przytwierdzenie, zaczep
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uchwytnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uchwytny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dający się łatwo zrozumieć, zdefiniować
(1.2) dający się uchwycić za pomocą zmysłów
Wiktionary
rzecz. uchwycenie n., uchwyt m., chwytanie n., chwycenie n.
czas. uchwycić dk., chwycić dk., chwytać ndk.
Wiktionary
trafnie lub wiernie coś przedstawiać w dziele sztuki (np. obrazie, fotografii, utworze literackim); uchwycać
SJP.pl
1. błąd;
2. w układach regulacji: różnica między wartością zadaną a wartością wyjściową
SJP.pl
1. postąpić wbrew jakimś przepisom, naruszyć przepis, nakaz, zwyczaj;
2. obrazić kogoś, ubliżyć komuś;
3. dawniej: nie trafić w coś, chybić; zabłądzić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) niewypełnienie zobowiązania
(1.2) wykroczenie przeciw normom, konwenansom, zwyczajom itp.
(1.3) zachowanie obrażające
(1.4) niedopracowanie
Wiktionary
czas. uchybiać ndk., uchybić dk., chybić ndk.
przym. uchybieniowy, chybiony
Wiktionary
(1.1) zaniedbanie
(1.2) nietakt, gafa
(1.3) zniewaga, ubliżenie, afront
(1.4) usterka, wada
Wiktionary
1. postąpić wbrew jakimś przepisom, naruszyć przepis, nakaz, zwyczaj;
2. obrazić kogoś, ubliżyć komuś;
3. dawniej: nie trafić w coś, chybić; zabłądzić
SJP.pl
osoba, która uchyla się od służby wojskowej
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uchylić)
(1.1) częściowo odsłaniać lub otwierać
(1.2) zmieniać nieznacznie położenie czegoś
(1.3) praw. czynić nieważnym, nieobowiązującym
czasownik zwrotny niedokonany uchylać się (dk. uchylić się)
(2.1) być częściowo odsłanianym lub otwieranym
(2.2) pochylając się, unikać czegoś
(2.3) umyślnie nie wykonywać czegoś
Wiktionary
(1.3) Na tym polega istota sądownictwa w państwie prawa: wyroki mogą się nie podobać, ale władzy wykonawczej nie wolno ich uchylać.
Wiktionary
rzecz. uchylanie n.
przym. uchylny
czas. uchylić
Wiktionary
(1.1) odchylać
(1.2) odchylać
(1.3) kasować, odwoływać, unieważniać
(2.2) odsuwać się, umykać
(2.3) migać się, uciekać, wyłgiwać się, wymigiwać się, wywijać się, wykręcać się sianem
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) niezupełne otwarcie; częściowe odsłonięcie
(1.2) praw. uczynienie nieważnym, niemającym już mocy prawnej
Wiktionary
(1.1) Pawełek zaczął to oczekiwanie od uchylenia żółtych drzwi, dzięki czemu widzieli i słyszeli wszystko, co działo się wewnątrz.
Wiktionary
czas. uchylić
przym. uchylny
Wiktionary
(1.2) unieważnienie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uchylać)
(1.1) otworzyć nieznacznie
(1.2) nieco odsunąć, by coś odsłonić
(1.3) przesunąć część ciała w celu uniknięcia ciosu
(1.4) praw. uczynić nieobowiązującym
czasownik zwrotny dokonany uchylić się (ndk. uchylać się)
(2.1) otworzyć się częściowo lub tak zostać otwartym
(2.2) pochylając się, uniknąć uderzenia
(2.3) rozmyślnie nie wypełnić obowiązku
Wiktionary
(1.1) Jedź, człowieku, ostrożniej, do cholery! – krzyknął do kierowcy, który oddzielony był od przedziału ratunkowego pleksiglasowyeksiglasową, uchyloną nieco szybą.
Wiktionary
rzecz. uchylenie n.
czas. uchylać ndk.
przym. uchylny
Wiktionary
(1.4) unieważnić
(2.1) odemknąć się
(2.3) uniknąć, wymigać się
Wiktionary
dający się uchylić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który da się uchylać
Wiktionary
rzecz. uchylanie n., uchylenie n.
czas. uchylać ndk., uchylić dk.
przym. uchylony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. med. choroba ortopedyczna niemowlęcia o ludowej proweniencji
Wiktionary
IPA: ˌuxɨ̃ˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: uχỹńė̃ńće
Wiktionary
czas. uchynąć dk.
Wiktionary
(1.1) schynięcie, gib, gibnięcie, przełamanie
Wiktionary
uchylenie
SJP.pl
workowate uwypuklenie w ścianie narządu wewnętrznego, np. w przełyku, pęcherzu moczowym
SJP.pl
Uchyłek ( diverticulum, l.mn. "diverticula"; od "devertere" – odwrócić się) – medyczne lub biologiczne określenie workowatego (rzadziej rurkowatego) uwypuklenia ściany narządu, wyrostka lub woreczka odchodzącego od głównej osi organu. W entomologii "diverticulum" oznacza ślepy uchyłek narządu. W anatomii bezkręgowców używa się też określenia "dywertykuły".
Wikipedia
przypominający uchyłek - uwypuklenie narządu w kształcie worka lub kieszonki
SJP.pl
rodzaj grzybów z rzędu kustrzebkowców
SJP.pl
potocznie: uciąć, ukrajać, urąbać
SJP.pl
miasto na Litwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie;
Wiktionary
Uciana (lit. "Utena") – miasto w północno-wschodniej Litwie. 25 tys. mieszkańców (w większości Litwini). Miasto znane jest z produkcji piwa "Utenos".
Wikipedia
przym. uciański
Wiktionary
potocznie:
1. chwycić mocno zębami; capnąć, ugryźć;
2. odciąć, odrąbać
SJP.pl
taki, który ucichł; ścichły
SJP.pl
wydostać się na wolność; * forma "uciecze" możliwa tylko w kilku utartych powiedzeniach, np. "co się odwlecze, to nie uciecze" - co ma być, to będzie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. uciekać)
(1.1) dokonany od|uciekać.
Wiktionary
(1.1) – Myśl mi uciekła – mówię jak prawdziwy schizofrenik – i poczułem w głowie zupełną pustkę.
Wiktionary
IPA: ˈut͡ɕɛt͡s, AS: ućec
Wiktionary
rzecz. ucieczka ż., uciekinier m., uciekinierka ż., uciekanie n., ucieknięcie n.
czas. uciekać ndk.
przym. ucieczkowy
Wiktionary
(1.1) eufem. wycofać się na z góry upatrzone pozycje; pot. prysnąć, szurnąć, zwiać, dać nogę, dać dyla, dać drapaka, pokazać plecy, pokazać pięty, wziąć nogi za pas; posp. spieprzyć; reg. pozn. ućknąć, gw. Górny Śląsk wymleć; stpol. dernąć
Wiktionary
1. uczucie zadowolenia lub wesołości wywołane pomyślnymi albo zabawnymi zdarzeniami; radość, zadowolenie;
2. to, co sprawia komuś przyjemność; frajda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. coś, z czego ktoś się cieszy
(1.2) pot. uczucie zadowolenia wywołane czymś radosnym, śmiesznym
Wiktionary
Uciecha (nazwa oboczna: Katarzyna, Katharinenhof) – przysiółek wsi Przedborowice w Polsce, położony w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Pawłowiczki.
W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
(1.1) – Pani, tym wieńcem, uwitym z liści rośliny, której nazwa twemu imieniu odpowiada, koronuje cię na królowę naszego grona. Jako władczyni, nakazuj wszystko, co za pożyteczne dla uciechy i rozkoszy naszego towarzystwa uznasz.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕɛxa, AS: ućeχa
Wiktionary
rzecz. ucieszność ż., ucieszenie n.
czas. ucieszyć (się)
przym. ucieszny
Wiktionary
(1.1) radocha, ubaw, heca, zabawa
(1.2) radość, zadowolenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uciechowa
Wiktionary
rzecz. Uciechów m.
:: fż. uciechowianka ż.
przym. uciechowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uciechowa
Wiktionary
rzecz. Uciechów m.
:: fm. uciechowianin m.
przym. uciechowski
Wiktionary
Uciechowice ( Utěchovice, niem. "Auchwitz") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice, przy granicy z Czechami.
Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uciechowa
Wiktionary
rzecz. Uciechów m., uciechowianin m., uciechowianka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
uciekanie skądś lub przed czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szybkie opuszczenie lub opuszczanie jakiegoś miejsca w celu uniknięcia realnego lub domniemanego niebezpieczeństwa
(1.2) przen. unikanie lub uniknięcie czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Więzień podjął dwie próby ucieczki.
(1.2) Sztukę awangardową charakteryzuje ucieczka od realizmu i tradycyjnych form artystycznych.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕɛt͡ʃka, AS: ućečka
Wiktionary
rzecz. uciekinier mos., uciekinierka ż., uciekanie n.
przym. ucieczkowy
czas. uciekać ndk., uciec dk.
Wiktionary
(1.1) żart. fugas chrustas
Wiktionary
→ ucieczka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ucieczką, dotyczący ucieczki
Wiktionary
rzecz. ucieczka ż.
czas. uciec, uciekać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uciekać.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ɕɛˈkãɲɛ, AS: ućekãńe
Wiktionary
czas. uciekać, uciec
rzecz. ucieczka ż.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. uciec)
(1.1) pośpiesznie opuszczać jakieś miejsce (najczęściej ze względu na niebezpieczeństwo, zagrożenie)
(1.2) przen. unikać czegoś, nie chcieć konfrontacji z czymś
(1.3) o substancjach: wylewać się, wydostawać się, przeciekać
czasownik zwrotny niedokonany uciekać się (dk. uciec się)
(2.1) posługiwać się czymś dla osiągnięcia pewnego celu
(2.2) zwracać się do kogoś, aby uzyskać pomoc, opiekę
Wiktionary
Uciekać ( Breaking Away) – komedia w reżyserii Petera Yatesa z 1979 roku.
Wikipedia
(1.1) Na widok ojca uciekała po prostu do swego pokoiku na piętrze, położonego tuż obok strychu.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕɛkat͡ɕ, AS: ućekać
Wiktionary
rzecz. ucieczka ż., uciekinier m., uciekinierka ż., uciekanie n.
przym. ucieczkowy
czas. uciec
Wiktionary
(1.1) pierzchać, rejterować, czmychać, wydostawać się, ewakuować, uchodzić, reg. śl. pomykać; pot. wiać, znikać, zmiatać; wulg. spieprzać; wulg. spierdalać
(1.2) odbiegać, unikać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto uciekł lub ucieka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Trzeba pomagać uciekinierom wojennym!
Wiktionary
IPA: ˌut͡ɕɛ̇ˈcĩɲɛr, AS: ućėḱĩńer
Wiktionary
rzecz. ucieczka ż., uciekinierstwo n.
:: fż. uciekinierka ż.
czas. uciec dk., uciekać ndk.
przym. uciekinierski
Wiktionary
(1.1) zbieg, zbiegły
Wiktionary
kobieta, która uciekła lub ucieka skądś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która uciekła z jakiegoś kraju
Wiktionary
Uciekinierka – polski krótkometrażowy film animowany z 1967 roku w reżyserii Lucjana Dembińskiego, zrealizowany przez łódzki Se-ma-for. Opowiada o spotkaniu parowozu z zajączkiem w lesie.
Film pojawił się na kasetach video w "Składance polskich bajek" i wyświetlany był zaraz po odcinku "Szalony pociąg" serialu "Zaczarowany ołówek". Film był też pokazany w TV ES Poznań.
Wikipedia
czas. uciec, uciekać
rzecz. uciekinier mos., ucieczka ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący uciekinierstwa
Wiktionary
rzecz. uciekinier mos.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. ten, który uciekł
forma czasownika.
(2.1) 3. os. nmos. lm. przesz. od: uciec
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕɛkwɨ, AS: ućeku̯y
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ucieleśnić.
(1.2) to, co uzyskuje realny kształt
Wiktionary
przym. cielesny
Wiktionary
(1.1) wcielenie
(1.2) wcielenie, postać
Wiktionary
ograniczyć czyjeś prawa, czyjąś wolność, bezwzględnie wyzyskując
SJP.pl
ograniczyć czyjeś prawa, czyjąś wolność, bezwzględnie wyzyskując
SJP.pl
dawniej: ktoś, kto uciemięża, gnębi; ciemiężca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba, która pozbawia innych swobody, ograniczając ich prawa lub nakładając na nich nadmiar obowiązków
Wiktionary
(1.1) Sam Pan Jezus zejdzie na świat sądzić żywe i umarłe! Sam będzie wymierzał sprawiedliwość! A straszna będzie dla uciemiężycieli!
Wiktionary
rzecz. uciemiężliwość ż.
czas. uciemiężać ndk., uciemiężyć dk.
przym. uciemieżliwy
Wiktionary
(1.1) ciemiężca, ciemiężyciel
Wiktionary
ograniczyć czyjeś prawa, czyjąś wolność, bezwzględnie wyzyskując
SJP.pl
1. osoba zatrudniona przy rozdrabnianiu substancji lub produktów;
2. narzędzie do rozdrabniania składników potraw lub leków; ucieraczka
SJP.pl
1. narzędzie do rozdrabniania składników potraw lub leków; ucieracz;
2. maszyna przemysłowa do rozdrabniania substancji
SJP.pl
dział fabryki, w którym odbywa się rozdrabnianie składników używanych przy produkcji farb i barwników
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozdrobniony na masę przez tarcie
Wiktionary
1. rozdrabniać za pomocą tarki; trzeć, rozcierać
2. przestarzale: czyścić z brudu przez tarcie, wycierać, obcierać
3. dawniej: czynić gładkim przez tarcie
4. ucierać się:
a) stawać się powszechnym; upowszechniać się
b) rzadko: być ucieranym
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) doznać szkody
Wiktionary
(1.1) Żadne zwierzę nie ucierpiało podczas kręcenia filmu.
Wiktionary
rzecz. cierpienie n.
Wiktionary
przestarzale:
1. cieszyć, sprawiać radość;
2. ucieszać się - cieszyć się, doznawać radości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ucieszkowa
Wiktionary
rzecz. Ucieszków m.
:: fż. ucieszkowianka ż.
przym. ucieszkowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ucieszkowa
Wiktionary
rzecz. Ucieszków m.
:: fm. ucieszkowianin m.
przym. ucieszkowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ucieszkowa
Wiktionary
rzecz. Ucieszków m., ucieszkowianin m., ucieszkowianka ż.
Wiktionary
Ucieszków (dodatkowa nazwa w j. niem. Autischkau) – wieś w Polsce, w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Pawłowiczki.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: uciesznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ucieszny
SJP.pl
1. śmieszny, powodujący radość, dowcipny;
2. dawniej: sprawiający przyjemność, miły;
3. potocznie: uradowany, ucieszony
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ucieszać, cieszyć)
(1.1) sprawić uciechę, uradować
czasownik zwrotny dokonany ucieszyć się (ndk. cieszyć się)
(2.1) odczuć radość
(2.2) daw. zabawić się, nacieszyć się
Wiktionary
(1.1) Korale z bursztynu bałtyckiego ucieszyły ciotkę Daromiłę.
(1.1) Sikory nie ucieszyła wizyta sroki.
Wiktionary
rzecz. pocieszycielka ż., pocieszyciel mos., pocieszenie n., pociecha ż., uciecha ż., cieszenie n., Cieszyn mrz., ucieszenie n.
czas. cieszyć ndk.
Wiktionary
(1.1) pocieszyć, rozweselić
Wiktionary
1. oddzielać część przy pomocy ostrego narzędzia;
2. zdecydowanie przerywać (np. rozmowę)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uciąć)
(1.1) oddzielać coś od całości, tnąc to
(1.2) przerywać nagle wypowiedź
(1.3) o zwierzętach traktować kolcem, zębami czy żądłem
(1.4) trwać w czymś przez krótszy czas
(1.5) przerywać raptownie coś nieprzychylnego
(1.6) daw. robić coś z ochotą, pasją lub wprawą
Wiktionary
rzecz. ucięcie n., ucinanie n.
czas. obcinać, ciąć, uciąć dk.
Wiktionary
(1.1) obcinać, odcinać, okrajać, przecinać, ścinać, ukrawać, urzynać
(1.2) przecinać, przerywać, stopować
(1.3) gryźć, kąsać, żądlić
(1.5) dusić w zarodku
Wiktionary
występ pokładu ponad pułapem chodnika górniczego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zakatarzony
Wiktionary
1. ukośne ścięcie krawędzi;
2. element architektoniczny, poziomo biegnący, odpowiednio wyprofilowany występ ścienny; gzyms, korona, krajnik
SJP.pl
Ucios
Wikipedia
1. odrąbać poprzez ciosanie; odciosać;
2. rzadko: uformować ciosaniem; wyciosać, wykuć
SJP.pl
gniecenie, uciskanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) oddziaływanie pewną siłą na coś
(1.2) odczuwanie uciskania przez coś
(1.3) ograniczanie czyjejś wolności
Wiktionary
Ucisk (nazwa oboczna: Ucisko, kaszb. "Ùcësk") – część kolonii Sitna Góra w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy, na obrzeżach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, na wąskim przesmyku lądowym między jeziorami Białym i Czarnym. Wchodzi w skład sołectwa Pomieczyńska Huta.
Wikipedia
czas. uciskać, ucisnąć
rzecz. uciskanie n., uciśnięcie n.
przym. uciskowy
Wiktionary
(1.1) nacisk, napór, przyciskanie
(1.2) ciążenie, ciężar, ciśnienie, gniecenie, ściskanie
(1.3) ciemiężenie, gnębienie, wyzysk
Wiktionary
rzadko: dający się ucisnąć, nacisnąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uciskać.
Wiktionary
czas. uciskać
rzecz. ucisk mrz.
Wiktionary
mający ograniczoną swobodę; gnębiony
SJP.pl
czasownik
(1.1) wywierać ucisk na coś
(1.2) o elemencie ubioru: pasku, bucie: uwierać, być za ciasnym
(1.3) prześladować, ograniczać czyjąś wolność
Wiktionary
(1.3) Potępił obłudę bogaczy, którzy pościli i składali ofiary w świątyni jerozolimskiej, a równocześnie uciskali ubogich, sieroty i dzieci.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕiskat͡ɕ, AS: ućiskać
Wiktionary
rzecz. ucisk m., uciskanie n.
Wiktionary
(1.3) gnębić, dręczyć, ciemiężyć, ograniczać
Wiktionary
wrzucać gdzieś wiele czegoś
SJP.pl
przymiotnik od: ucisk
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z uciskiem, dotyczący ucisku
Wiktionary
(1.1) Zabiegi uciskowe, które są istotą akupresury, mają pobudzić przepływ energii.
Wiktionary
rzecz. ucisk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uciszać.
Wiktionary
czas. uciszać ndk.
Wiktionary
wymuszać na kimś zachowanie ciszy
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uciszyć)
(1.1) powodować, że ktoś lub coś cichnie
(1.2) przen. podn. czynić uczucie, stan wewnętrzny coraz mniej intensywnym
(1.3) pot. zmuszać kogoś poprzez agresję lub nielegalne praktyki do nieujawniania niewygodnych faktów
czasownik zwrotny niedokonany uciszać się (dk. uciszyć się)
(2.1) stawać się niesłyszalnym
(2.2) tracić na sile; stawać się mniej intensywnym
Wiktionary
rzecz. uciszanie n., cisza ż.
przysł. cicho
wykrz. cicho, cisza
czas. uciszyć, cichnąć
Wiktionary
(1.2) uspokajać
(2.1) cichnąć, milknąć, wyciszać się
(2.2) cichnąć, przycichać, uspokajać się, ustawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uciszyć.
Wiktionary
czas. uciszyć
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|uciszać.
Wiktionary
(1.1) Porucznik Florczak wybuchnął głośnym śmiechem, ale Jordan uciszył go natychmiast chłodnym spojrzeniem.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ɕiʃɨt͡ɕ, AS: ućišyć
Wiktionary
rzecz. uciszenie n., cisza
czas. uciszać, cichnąć
wykrz. cisza
Wiktionary
zebrać, zgromadzić coś mozolnie (głównie większą sumę pieniędzy)
SJP.pl
zdolność do ciągnięcia, poruszania czegoś
SJP.pl
Uc
Wikipedia
1. ruszać coś z miejsca przez ciągnięcie;
2. dawniej:
a) ciągnąc, wydobywać coś; wyciągać;
b) ciągnąc, doprowadzać do czegoś
SJP.pl
1. oddzielić kawałek czegoś przez cięcie; odciąć, obciąć, ściąć;
2. zakończyć coś nagle, zwłaszcza rozmowę; urwać;
3. potocznie: wykonać coś z ochotą;
4. ukłuć czymś ostrym (zwłaszcza o owadach); ukąsić, ugryźć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ucinać)
(1.1) dokonany od|ucinać.
Wiktionary
czas. ucinać, ciąć, obcinać
rzecz. cięcie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. ociężałość
Wiktionary
(1.1) I wpuścił przeto Pan Bog uciążenie senne w Adama.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ɕɔ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: ućõũ̯žẽńe
Wiktionary
rzecz. uciążliwość ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób uciążliwy
Wiktionary
rzecz. uciążliwość ż.
przym. uciążliwy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uciążliwie
SJP.pl
bycie trudnym do zniesienia lub przykrym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co uciążliwe; cecha tych, którzy są uciążliwi
Wiktionary
(1.1) Pracownicy zakładów sąsiadujących z odlewnią żeliwa Spomel skarżą się na uciążliwości związane z wydobywającym się z komina zakładu dymem.
Wiktionary
rzecz. uciążenie n.
czas. ciążyć ndk.
przym. uciążliwy
przysł. uciążliwie
Wiktionary
(1.1) dokuczliwość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: uciążliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którego wykonanie sprawia kłopot, trudności, wymaga dużego wysiłku
(1.2) męczący, dokuczliwy
Wiktionary
(1.1) Mam dość tych codziennych, uciążliwych czynności.
(1.2) Spanie na brzuchu sprawia, że bóle plecyeców stają się mniej uciążliwe.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ɕɔ̃w̃ʒˈlʲivɨ, AS: ućõũ̯žlʹivy
Wiktionary
rzecz. uciążliwość ż.
przysł. uciążliwie
Wiktionary
(1.1) kłopotliwy, problematyczny, pracochłonny, żmudny, trudny, ciężki, mozolny
(1.2) nieporęczny, niewygodny, nieznośny, przykry, dokuczliwy, męczący, dotkliwy; wulg. pot. upierdliwy
Wiktionary
1. oddzielić kawałek czegoś przez cięcie; odciąć, obciąć, ściąć;
2. zakończyć coś nagle, zwłaszcza rozmowę; urwać;
3. potocznie: wykonać coś z ochotą;
4. ukłuć czymś ostrym (zwłaszcza o owadach); ukąsić, ugryźć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. uciskany, gnębiony;
2. taki, którego prawa zostały ograniczone
SJP.pl
1. uciskany, gnębiony;
2. taki, którego prawa zostały ograniczone
SJP.pl
zamieniać dane w postaci analogowej na postać cyfrową, zwykle na zapis binarny; dygitalizować, digitalizować
SJP.pl
zamienić dane w postaci analogowej na postać cyfrową, zwykle na zapis binarny; zdygitalizować, zdigitalizować
SJP.pl
zamienić dane w postaci analogowej na postać cyfrową, zwykle na zapis binarny; zdygitalizować, zdigitalizować
SJP.pl
uczajać się - dawniej: zaczajać się, ukrywać się gdzieś
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób uczciwy, dobry, czysty
Wiktionary
(1.1) Albo zaczniesz zachowywać się uczciwie, albo nici z naszej umowy.
Wiktionary
IPA: ut͡ʃʲˈt͡ɕivʲjɛ, AS: učʹćivʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. uczciwość ż.
przym. uczciwy
Wiktionary
(1.1) szczerze, dobrze, stosownie, przyzwoicie, porządnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uczciwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczciwe zachowanie
(1.2) cecha tego, kto jest uczciwy; cecha tego, co jest uczciwe
Wiktionary
Uczciwość, prawość – cecha ludzka, polegająca w relacjach społecznych na wywiązywaniu się z danego słowa oraz przestrzeganiu reguł społecznych (uznanych norm moralnych), nawet gdy inni tego nie widzą lub nie oczekują.
Słowo uczciwość określa zarówno konkretne postępowanie w danych okolicznościach, jak i trwałą cechę charakteru.
Wikipedia
(1.1) Wypełniony muzyką i piosenkami, które do dziś nuci cały świat "Oliver!" to opowieść o poszukiwaniu miłości, własnego miejsca w życiu i swoistej honorowej uczciwości wśród złodziei.
Wiktionary
IPA: ut͡ʃʲˈt͡ɕivɔɕt͡ɕ, AS: učʹćivość
Wiktionary
przym. uczciwy, czestny
przysł. uczciwie
rzecz. cześć ż.
wykrz. cześć
Wiktionary
1. uhonorować;
2. świętować, obchodzić uroczyście
SJP.pl
1. godny zaufania; prawy, rzetelny, prawdomówny;
2. świadczący o czyjejś prawości, prawdomówności;
3. zgodny z zasadami, prawdą; autentyczny, rzetelny, prawdziwy;
4. potocznie: porządny, solidny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) (o człowieku) szanujący własność innych ludzi, nie oszukujący (również w użyciu rzeczownikowym)
(1.2) zgodny z przyjętymi zasadami
(1.3) pot. taki, jak trzeba
(1.4) pot. duży
Wiktionary
(1.1) Mój sąsiad jest bardzo uczciwy: kiedy zauważył, że kasjerka wydała mu za dużo reszty, wrócił się do odległego sklepu, żeby oddać pieniądze.
(1.2) Uczciwe zachowanie polegałoby na oddaniu cudzej własności.
(1.3) To jest uczciwa cena.
(1.4) Nałożyła mu na talerz uczciwy kawał mięsa.
Wiktionary
IPA: ut͡ʃʲˈt͡ɕivɨ, AS: učʹćivy
Wiktionary
rzecz. cześć ż., uczciwość ż.
przysł. uczciwie
wykrz. cześć
przym. czestny
Wiktionary
(1.1) cnotliwy, kryształowy, bez skazy i zmazy
(1.2) nieposzlakowany
Wiktionary
1. uhonorować;
2. świętować, obchodzić uroczyście
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) książk. oddać komuś cześć, hołd, okazać uznanie, szacunek
(1.2) książk. uświetnić coś, często przyjęciem, uroczystymi obchodami
Wiktionary
(1.1) Pamięć poległych uczczono minutą ciszy.
Wiktionary
rzecz. cześć ż., uczczenie n., czczenie n., czciciel m., czcicielka ż.
czas. czcić ndk.
wykrz. cześć
przym. czestny
Wiktionary
(1.1) uhonorować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uczcić.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃːɛ̃ɲɛ, AS: u•čẽńe
Wiktionary
czas. uczcić
rzecz. czczenie n., czciciel mos., cześć ż.
wykrz. cześć
przym. czestny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. szkoła wyższa;
2. budynek, w którym mieści się szkoła wyższa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szkoła wyższa
(1.2) budynek, w którym znajduje się uczelnia (1.1)
(1.3) pracownicy i studiujący na uczelni (1.1)
(1.4) studia na uczelni (1.1)
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Uczelnia (również szkoła wyższa) – szkoła prowadząca studia wyższe.
Wikipedia
(1.1) To trudne lata, lata wielu wyzwań stających przed uczelnią.
(1.3) O życiu uczelni informuje studencka rozgłośnia działająca w Internecie.
(1.4) Ilu pracowników po uczelni technicznej zatrudniają wasze zakłady?
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɛlʲɲa, AS: učelʹńa
Wiktionary
rzecz. uczeń mos., uczenie n.
czas. uczyć ndk.
przysł. uczenie
przym. uczelniany, wewnątrzuczelniany, wokółuczelniany, przyuczelniany, wyuczalny
Wiktionary
(1.1) szkoła wyższa
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z uczelnią, odnoszący się do uczelni
Wiktionary
(1.1) Zajęcia odbędą się w nowym budynku uczelnianym.
Wiktionary
rzecz. uczelnia ż.
przym. międzyuczelniany
czas. uczyć
Wiktionary
(1.1) uniwersytecki, akademicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przekazywanie innym wiedzy
przysłówek
(2.1) w sposób uczony
Wiktionary
(1.1) Pan Ireneusz to stary belfer, uczenie jest pasją jego życia.
(2.1) Przemawiał zbyt uczenie, połowa go nie zrozumiała.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: učẽńe
Wiktionary
rzecz. uczelnia ż., uczona ż., nauka ż., nauczyciel mos., nauczycielka ż., uczeń mos., uczony mos.
czas. uczyć ndk., uczyć się ndk.
przym. uczony, wyuczalny, uczniowski
Wiktionary
(1.1) nauczanie
(2.1) mądrze, naukowo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: uczeń
Wiktionary
(1.1) Basia jest uczennicą drugiej klasy gimnazjum.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɛ̃ɲˈːit͡sa, AS: učẽ•ńica
Wiktionary
rzecz. uczony mos.
:: fm. uczeń mos.
przym. uczniowski, uczony, wyuczalny
czas. uczyć
Wiktionary
1. uczepienie się czegoś
2. coś, co służy do uczepienia się, zaczepienia
3. roślina roczna z rodziny złożonych
SJP.pl
Uczep ("Bidens") – rodzaj roślin należący do rodziny astrowatych. Liczba gatunków określana jest często na 150–250, czasem nawet 340 gatunków. W bazie taksonomicznej "Plants of the World online" liczba zweryfikowanych gatunków określona jest na 221. Rośliny te występują na całym niemal świecie, z wyjątkiem obszarów o bardzo zimnym klimacie. Większość gatunków pochodzi z obszaru Meksyku i sąsiadujących rejonów obydwu Ameryk. W Polsce rośnie dziko 7 gatunków, z czego tylko dwa lub trzy są rodzime.
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. uczepiać)
(1.1) dokonany od|uczepiać.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɛpʲit͡ɕ, AS: učepʹić
Wiktionary
farbować, malować coś na czarno
SJP.pl
nadać jakiemuś ciału barwę czarną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fryzura
Wiktionary
rzecz. czesanie n.
czas. czesać ndk., uczesać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. czesać)
(1.1) nadać odpowiedni wygląd włosom lub sierści za pomocą grzebienia lub szczotki
(1.2) fryzj. zrobić komuś określoną fryzurę
czasownik zwrotny dokonany uczesać się (ndk. czesać się)
(2.1) uporządkować własne włosy za pomocą grzebienia lub szczotki
(2.2) fryzj. zostać poddanym zabiegowi ułożenia fryzury
Wiktionary
rzecz. uczesanie n.
czas. czesać ndk.
Wiktionary
1. branie udziału w czymś; współudział w jakiejś akcji;
2. udział w zyskach i wydatkach przedsięwzięcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fakt uczestniczenia w czymś; branie / wzięcie udziału w czymś
Wiktionary
(1.1) Uczestnictwo w tym programie wiąże się z poważnym niebezpieczeństwem.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɛˈstʲɲit͡stfɔ, AS: učestʹńictfo
Wiktionary
rzecz. uczestnik m., uczestniczka ż., uczestnica ż., uczestniczenie n.
czas. uczestniczyć ndk.
Wiktionary
(1.1) udział, partycypacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uczestniczyć.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɛstʲɲiˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: učestʹńičẽńe
Wiktionary
czas. uczestniczyć
rzecz. uczestnictwo n., uczestnik m., uczestniczka ż.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta biorąca w czymś udział
Wiktionary
(1.1) Dla wszystkich uczestniczek naszego szkolenia mamy niespodziankę.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɛˈstʲɲit͡ʃka, AS: učestʹńička
Wiktionary
rzecz. uczestnik m., uczestnictwo n., uczestniczenie n.
czas. uczestniczyć
Wiktionary
1. brać udział w czymś; brać współudział w jakiejś akcji;
2. brać udział w zyskach i wydatkach przedsięwzięcia
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) brać udział
(1.2) mieć udział
Wiktionary
(1.1) Polska reprezentacja od lat z powodzeniem uczestniczy w mistrzostwach świata w siatkówce.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɛˈstʲɲit͡ʃɨt͡ɕ, AS: učestʹńičyć
Wiktionary
rzecz. uczestniczenie n., uczestnictwo n., uczestnik m., uczestniczka ż.
Wiktionary
(1.1) partycypować, występować
Wiktionary
osoba biorąca udział w jakiejś akcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba biorąca w czymś udział
Wiktionary
(1.1) Wczorajszy wiec zgromadził około czterech tysięcy uczestników.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɛstʲɲik, AS: učestʹńik
Wiktionary
rzecz. uczestnictwo n., uczestniczenie n.
:: fż. uczestniczka ż.
czas. uczestniczyć ndk.
Wiktionary
czesać od czasu do czasu
SJP.pl
osoba, która się uczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) eduk. ten, kto się uczy, pobiera naukę;
(1.2) zaw. najniższy stopień kwalifikacji zawodowych
(1.3) kontynuator czyjejś teorii, nauki lub twórczości
(1.4) rel. ten, który pobiera naukę u mistrza duchowego
Wiktionary
Uczeń – osoba pobierająca naukę. Dawniej: młody człowiek oddany do cechu, przyuczany do rzemiosła, określany także jako terminator.
W Polsce rozróżnia się określenia "uczeń" i "alumn" (uczeń seminarium duchownego) w odróżnieniu do krajów anglosaskich, gdzie używa się ich wymiennie.
Wikipedia
(1.1) Pierwszego września, co roku uczniowie zaczynają naukę.
(1.2) W piekarni „Pączek” pracuje dwóch uczniów: Marcin i Adrian.
(1.3) Platon był uczniem Sokratesa.
(1.4) To powiedziawszy Jezus wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron.
Wiktionary
IPA: ˈut͡ʃɛ̃ɲ, AS: učẽń
Wiktionary
rzecz. nauka ż., nauczanie n., nauczyciel mos., nauczycielka ż., uczniak mos., nauczka ż.
:: fż. uczennica ż.
czas. uczyć ndk., nauczyć dk., nauczać ndk., wyuczyć dk., douczyć dk.
przym. uczniowski, uczony, wyuczony, naukowy, wyuczalny
przysł. uczenie, naukowo
Wiktionary
(1.1) student, słuchacz, uczniak, adept, elew; gw. Górny Śląsk szkolok, szkolorz, żoczek
(1.2) praktykant, terminator, adept, początkujący, debiutant, stażysta, czeladnik, pomocnik, asystent, aplikant
(1.3) zwolennik, stronnik, poplecznik, towarzysz, akolita, adept, wyznawca
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: uczony; bardziej uczony
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawny pasek jedwabny używany do spodni
SJP.pl
Uczkur – pas szlachty polskiej, wykonany z jedwabiu, służący do podtrzymywania spodni. Najczęściej ozdabiany srebrem lub złotem.
Wikipedia
skrót od: uczniowski
SJP.pl
odnoszący się do uczniaka, właściwy uczniakowi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) typowy dla uczniaków
(1.2) przeznaczony dla uczniaków
Wiktionary
(1.1) Ciężko było usunąć uczniackie bazgroły.
Wiktionary
rzecz. uczniak mos.
Wiktionary
potocznie: uczeń szkolny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. rub. uczeń młodszych klas
Wiktionary
(1.1) Jako uczniak wyskakiwałem na przerwie do warzywniaka po oranżadę w woreczku.
Wiktionary
rzecz. uczeń mos.
przym. uczniacki, uczniowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z uczniem, uczniami, dotyczący ucznia, uczniów
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący dla ucznia
Wiktionary
(2.1) Jak w uczniowskim zeszycie / jakieś trudne zadanie, / takie dziwne jest życie, / wielki znak zapytania.
Wiktionary
rzecz. uczeń m., uczennica ż., uczniak m., uczenie n.
czas. uczyć ndk., nauczyć dk., nauczać ndk., wyuczyć dk.
przysł. uczenie
Wiktionary
kobieta zajmująca się badaniami naukowymi; badaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się zawodowo nauką i badaniami naukowymi
Wiktionary
rzecz. uczeń mos., uczennica ż., uczoność ż., uczenie n.
:: fm. uczony m.
czas. uczyć ndk.
przym. uczony, wyuczalny
przysł. uczenie
Wiktionary
(1.1) badaczka
Wiktionary
gruntownie wykształcony w swojej dziedzinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się naukowo jakąś dziedziną wiedzy i będąca w niej autorytetem
przymiotnik
(2.1) poparty lub nacechowany wiedzą
(2.2) gruntownie wykształcony w swojej dziedzinie
forma czasownika.
(3.1) imiesłów przymiotnikowy przeszły bierny, rodzaj męski od: uczyć
Wiktionary
(1.1) Nasz nauczyciel to wszechstronny uczony o wielu specjalnościach.
(2.1) On potrafi przytoczyć wiele uczonych definicji na poparcie swoich poglądów.
(3.1) Ten uczeń był uczony przeze mnie w poprzednich dwóch latach.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɔ̃nɨ, AS: učõny
Wiktionary
rzecz. uczenie n., uczeń mos., uczennica ż., nauka ż., uczoność ż., nauczanie n.
:: fż. uczona ż.
czas. uczyć ndk., nauczyć dk., nauczać ndk., wyuczyć dk.
przym. wyuczony, nieuczony, wyuczalny
przysł. uczenie
Wiktionary
wystawne przyjęcie z udziałem wielu gości; bankiet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duże, wystawne przyjęcie
(1.2) przen. ciekawe wydarzenie, zazwyczaj o charakterze kulturalnym; bardzo przyjemne przeżycie estetyczne, duchowe
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈut͡ʃta, AS: učta
Wiktionary
rzecz. ucztowanie n., cześć ż.
czas. ucztować
wykrz. cześć
przym. czestny
Wiktionary
(1.1) biesiada, bankiet, przyjęcie; reg. śl. żranica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ucztować.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃtɔˈvãɲɛ, AS: učtovãńe
Wiktionary
rzecz. uczta
czas. ucztować
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) brać udział w uczcie; biesiadować
Wiktionary
IPA: ut͡ʃˈtɔvat͡ɕ, AS: učtovać
Wiktionary
rzecz. uczta ż., ucztowanie n.
Wiktionary
(1.1) biesiadować
Wiktionary
poczuć; odczuć
SJP.pl
"Osobny artykuł: Emocja."
Uczucia – pojęcie często używane zamiennie z emocje, jednak nierównoznaczne, ponieważ część uczuć nie wypływa z emocji.
António Damásio wyodrębnia trzy rodzaje uczuć:
Wikipedia
poczuć; odczuć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stan psychiczny odzwierciedlający stosunek emocjonalny podmiotu do osób, rzeczy, zdarzeń zewnętrznych lub do samego podmiotu
(1.2) miłość, przyjaźń
(1.3) przest. odczasownikowy od|uczuć.
Wiktionary
(1.1) Po tym, co mi zrobił, miałem do niego uczucie żalu.
(1.2) Łączyło nas wielkie uczucie.
(1.2) Czy uczucie można kupić?
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃut͡ɕɛ, AS: učuće
Wiktionary
rzecz. poczucie n., odczucie n., przeczucie n., czucie n.
czas. czuły, czuć ndk., odczuwać ndk., poczuć dk., uczuć
przym. czuły, uczuciowy
przysł. uczuciowo
Wiktionary
(1.1) doznanie, wrażenie, afekt, odczucie
(1.2) przywiązanie, sentyment, skłonność
Wiktionary
książkowo: człowiek kierujący się uczuciami, ulegający emocjom; emocjonalista
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dotyczący uczuć
Wiktionary
rzecz. uczucie n., uczuciowość ż.
przym. uczuciowy
czas. uczuć, czuć
Wiktionary
(1.1) emocjonalnie
Wiktionary
zespół cech, które wskazują na wrażliwość danej osoby; kierowanie się emocjami, uleganie uczuciom; czuciowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest uczuciowe; cecha tych, którzy są uczuciowi
Wiktionary
przym. uczuciowy
przysł. uczuciowo
czas. uczuć
Wiktionary
przymiotnik od: uczucie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący uczuć, uczuciowości
(1.2) taki, który łatwo ulega uczuciom; jest czuły, wrażliwy
Wiktionary
(1.1) Wpływ formantów na zabarwienie uczuciowe wyrazów – powiedział Dmuchawiec głosem chorego borsuka. – Oto frapujący temat naszej dzisiejszej lekcji.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃuˈt͡ɕɔvɨ, AS: učućovy
Wiktionary
rzecz. uczucie, uczuciowość
czas. uczuć, czuć
przysł. uczuciowo
Wiktionary
(1.1) emocjonalny
(1.2) sentymentalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wzbudzanie w kimś wrażliwości na coś
(1.2) med. wywoływanie uczulenia, alergii
Wiktionary
czas. uczulać ndk., uczulić dk.
rzecz. uczulenie n.
przym. uczuleniowy
Wiktionary
(1.1) uwrażliwianie
(1.2) alergizowanie
Wiktionary
czasownik
(1.1) med. wywołać uczulenie/alergię
(1.2) przen. czynić wrażliwym na coś
Wiktionary
(1.1) Te dzieci, które mleko uczula, wykazują również reakcje alergiczne na jajka.
Wiktionary
rzecz. uczulenie n., uczulanie n.
przym. uczuleniowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. nadmierna wrażliwość organizmu na pewne czynniki, polegająca na nieprawidłowej reakcji immunologicznej po zetknięciu się z alergenem
(1.2) pot. odczuwanie niechęci, dezaprobaty w stosunku do czegoś lub kogoś
Wiktionary
(1.1) Wuj mojego przyjaciela cierpi niestety na uczulenie na kukurydzę.
Wiktionary
rzecz. uczuleniowiec mos., uczulanie n., czucie n.
czas. czuły, uczulać ndk., uczulić dk.
przym. uczuleniowy, czuły
Wiktionary
(1.1) alergia
(1.2) antypatia
Wiktionary
człowiek cierpiący na uczulenie (alergię), chorobę uczuleniową (alergiczną); alergik
SJP.pl
przymiotnik od: uczulenie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący uczulenia, alergii
Wiktionary
rzecz. uczuleniowiec m., uczulenie n., uczulanie n.
czas. uczulać ndk., uczulić dk.
Wiktionary
(1.1) alergiczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, w Kraju Chabarowskim i Jakucji; prawy dopływ Ałdanu;
Wiktionary
Uczur – rzeka w Rosji, w Kraju Chabarowskim i Jakucji; prawy dopływ Ałdanu. Długość 812 km; powierzchnia dorzecza 113 tys. km²; średni roczny przepływ przy ujściu 1345 m³/s.
Źródła w Paśmie Stanowym (wzgl. w jego przedłużeniu czyli łańcuchu Dżugdżur). Płynie w wąskiej dolinie w kierunku północno-wschodnim i północnym przez Góry Ałdańskie; żeglowna od ujścia rzeki Ginim. W dorzeczu występują zjawiska krasowe oraz ciepłe źródła z obszarami zawsze wolnymi od śniegu.
Wikipedia
odczuwać, poczuwać, doznawać jakiegoś wrażenia zmysłowego, emocji, wzruszenia
SJP.pl
poczuć; odczuć
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: uczucie
czasownik
(2.1) przest. poczuć
czasownik zwrotny uczuć się
(3.1) przest. poczuć się
Wiktionary
(1.1) Dla wielu agitacja polityczna w kościele to obraza ich uczuć religijnych.
(2.1) W czas zaś czegoś użyć, tj. być rozumnie rozumnym, w czas coś uczuć to znaczy mieć dwa serca miasto jednego – przed czasem to jest fanfaronada – po czasie to jest śmieszność. sic.
(3.1) Nie wiadomo kogo miał Śniadecki na myśli, to fakt, że Chodkiewicz uczuł się obrażonym i powstał przeciw tej przedmowie.
Wiktionary
IPA: ˈut͡ʃut͡ɕ, AS: učuć
Wiktionary
rzecz. uczucie m., uczuciowość ż., czucie n., odczucie n., poczucie n., wyczucie n.
czas. czuć, wyczuć, wyczuwać, odczuć, odczuwać, poczuć, poczuwać się
przym. uczuciowy
przysł. uczuciowo
Wiktionary
(2.1) poczuć, odczuć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. nauczyciel
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɨt͡ɕɛl, AS: učyćel
Wiktionary
zachowanie się, postąpienie w jakiś sposób; czyn; postępek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zachowanie się, postąpienie w jakiś sposób
Wiktionary
(1.1) To był dobry uczynek.
(1.1) On zbada uczynki wasze i zamysły wasze rozsądzi.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɨ̃nɛk, AS: učỹnek
Wiktionary
rzecz. uczynienie n., uczynność ż.
czas. uczynić dk., czynić ndk.
Wiktionary
(1.1) czyn, postępek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uczynić.
Wiktionary
IPA: ˌut͡ʃɨ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: učỹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. uczynek m.
czas. począć, uczynić dk.
przysł. czynnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. czynić)
(1.1) dokonany od|czynić.
Wiktionary
(1.1) Zetrzy sen z oczu, a czuj wczas o sobie / Cny Lachu: kto wie, jemu, czyli tobie / Szczęście chce służyć? a dokąd wyroku / Mars nie uczyni, nie ustępuj kroku.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɨ̃ɲit͡ɕ, AS: učỹńić
Wiktionary
rzecz. uczynienie n., uczynek m., czynienie n.
czas. począć
przysł. czynnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uczynkać.
Wiktionary
czas. uczynkać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. uczynić
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɨ̃ŋkat͡ɕ, AS: učỹŋkać
Wiktionary
rzecz. uczynkanie n.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uczynnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uczynny
SJP.pl
gotowość, chęć do bezinteresownej pomocy innym; usłużność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest uczynne; cecha tych, którzy są uczynni
Wiktionary
rzecz. uczynek m.
przym. uczynny
przysł. uczynnie
Wiktionary
(1.1) usłużność
Wiktionary
gotowy, skory do bezinteresownej pomocy innym; usłużny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. chętny, skłonny do bezinteresownej pomocy
Wiktionary
(1.1) On jest bardzo uczynny, zawsze pomaga innym w potrzebie.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɨ̃nːɨ, AS: učỹ•ny
Wiktionary
rzecz. uczynność
przysł. uczynnie
Wiktionary
(1.1) pomocny, usłużny
Wiktionary
rzadko: próbować coś przeczytać
SJP.pl
przekazywać komuś wiedzę; uczyć się - samemu nabywać wiedzę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. nauczyć)
(1.1) przekazywać komuś wiedzę
czasownik zwrotny niedokonany uczyć się (dk. nauczyć się)
(2.1) zdobywać pewną wiedzę lub umiejętności
Wiktionary
(1.1) Uczę mojego kolegę nowych przepisów ruchu drogowego.
(2.1) Jak długo uczyłeś się wczoraj?
(2.1) Człowiek uczy się na błędach.
Wiktionary
IPA: ˈut͡ʃɨt͡ɕ, AS: učyć
Wiktionary
rzecz. uczona ż., uczony mos., uczeń mos., uczennica ż., nauczyciel mos., nauczycielka ż., nauczycielstwo n., nauczanie n., nauczenie n., uczenie n., douczanie n., douczenie n., wyuczenie n., wyuczanie n., oduczanie n., oduczenie n., uczelnia ż.
czas. przyuczyć, nauczać ndk., nauczyć dk., oduczyć dk., oduczać ndk., wyuczyć dk., wyuczać ndk., douczać ndk., douczyć dk., przeuczyć dk., przeuczać ndk.
przysł. uczenie
przym. uczony, wyuczalny, uczniowski, nauczycielski, uczelniany
Wiktionary
(1.1) kształcić, nauczać, edukować, szkolić, trenować, tresować
Wiktionary
przyjmować kogoś gościnnie jedzeniem i piciem, raczyć czymś; ugaszczać
SJP.pl
środowiskowo: frekwencja osób w jakimś miejscu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uczęszczać.
Wiktionary
czas. uczęszczać ndk.
Wiktionary
często gdzieś bywać, uczestniczyć, brać w czymś udział
SJP.pl
często gdzieś bywać, uczestniczyć, brać w czymś udział
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) bywać gdzieś często (lub regularnie); brać udział w czymś
Wiktionary
(1.1) W swojej celi długie godziny spędzał na modlitwach, dał sobie ogolić włosy, przywdział strój kapłański i cztery razy na dobę uczęszczał do chóru najmłodszych kapłanów.
(1.1) Adam uczęszcza na lekcje śpiewu.
Wiktionary
IPA: uˈt͡ʃɛ̃w̃ʃt͡ʃat͡ɕ, AS: učẽũ̯ščać
Wiktionary
rzecz. uczęszczanie n.
Wiktionary
(1.1) chodzić
Wiktionary
rzadko: podzielić na człony, elementy; rozczłonować, rozczłonkować
SJP.pl
rzadko: podzielić na człony, elementy; rozczłonować, rozczłonkować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przypisywanie cech człowieczych
(1.2) czynienie bardziej ludzkim
Wiktionary
rzecz. człek mos., uczłowieczenie n., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.
czas. uczłowieczać ndk., uczłowieczyć dk.
przym. uczłowieczony
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uczłowieczyć)
(1.1) przypisywać cechy ludzkie
(1.2) czynić bardziej ludzkim
czasownik zwrotny niedokonany uczłowieczać się (dk. uczłowieczyć się)
(2.1) nabierać cech ludzkich
(2.2) stawać się bardziej ludzkim, dobrym w sensie moralnym
Wiktionary
rzecz. uczłowieczanie n., uczłowieczenie n., nadczłowiek mos., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.
czas. uczłowieczyć dk.
przym. uczłowieczony
Wiktionary
w literaturze: odmiana animizacji, przenośnia polegająca na przypisywaniu cech ludzkich przedmiotom, zjawiskom natury, roślinom i zwierzętom oraz pojęciom abstrakcyjnym, np. gwiazdy mówią mi..., nawet niebo płacze; antropomorfizm, antropomorfizacja; porównaj: animizacja (ożywienie), personifikacja (uosobienie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przypisanie cech człowieczych
(1.2) uczynienie bardziej ludzkim
Wiktionary
rzecz. człek mos., uczłowieczanie n., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.
czas. uczłowieczać ndk., uczłowieczyć dk.
przym. uczłowieczony
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) uczyniony człowiekiem
forma czasownika.
(2.1) ims. przym. od uczłowieczyć
Wiktionary
rzecz. uczłowieczanie n., uczłowieczenie n., człowiek mos.
czas. uczłowieczać ndk., uczłowieczyć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uczłowieczać)
(1.1) przypisać cechy ludzkie
(1.2) uczynić bardziej ludzkim
czasownik zwrotny dokonany uczłowieczyć się (ndk. uczłowieczać się)
(2.1) nabrać cech ludzkich
(2.2) stać się bardziej ludzkim, dobrym w sensie moralnym
Wiktionary
rzecz. uczłowieczanie n., uczłowieczenie n., nadczłowiek mos., człowieczek mos., człowiek mos., człowieki mos.
czas. uczłowieczać ndk.
przym. uczłowieczony
Wiktionary
część kończyny dolnej między biodrem a kolanem (w przypadku owadów - między krętarzem a golenią)
SJP.pl
Zobacz też: UD.
Ud, Oud, al-ud (arab. عود, "ʿūd"; pers. بربط, "barbat"; tur. "ut") – instrument muzyczny strunowy z grupy chordofonów szarpanych, uważany za przodka lutni, nazywany również lutnią arabską bądź lutnią perską.
Wywodzi się z okolic Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. W krajach arabskich ud jest bardzo popularny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, położona na wschodniej Syberii w Buriacji, dopływ Selengi;
(1.2) geogr. hydron. górny bieg Czuny, rzeki tworzącej Tasiejewę;
(1.3) geogr. hydron. rzeka w Kraju Chabarowskim Rosji, uchodzi do Zatoki Udzkiej Morza Ochockiego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. udzki
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób udany; zgodnie z oczekiwaniami
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) odniesienie dobrego, właściwego, pomyślnego, pozytywnego skutku
(2.2) wybieranie się, pójście / pojechanie dokądś
Wiktionary
IPA: uˈdãɲɛ, AS: udãńe
Wiktionary
rzecz. udawanie n., udawacz mos., udawaczka ż.
czas. udać dk., udawać ndk.
Wiktionary
(1.1) pomyślnie; przest. udatnie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Udanin (niem. "Gäbersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie średzkim, w gminie Udanin.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Udanina
Wiktionary
rzecz. Udanin m.
:: fż. udaninianka ż.
przym. udaniński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Udanina
Wiktionary
rzecz. Udanin m.
:: fm. udaninianin m.
przym. udaniński
Wiktionary
przymiotnik od: Udanin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Udanina
Wiktionary
rzecz. Udanin m., udaninianin m., udaninianka ż.
Wiktionary
taki, który się udał; należyty, dobry; (dawniej) udały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zakończony powodzeniem; niezakończony klęską, niepowodzeniem, fiaskiem
(1.2) przen. spełniający oczekiwania; przynoszący satysfakcję, zadowolenie
Wiktionary
(1.1) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dwudziestkatrójka kosmonautów.
(1.2) Udany związek daje człowiekowi szczęście.
Wiktionary
IPA: uˈdanɨ, AS: udany
Wiktionary
czas. udawać, udawać się ndk., udać się dk.
Wiktionary
(1.1) pomyślny
(1.2) fortunny, korzystny, trafny
Wiktionary
1. porażenie;
2. uderzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. uderzenie
(1.2) med. porażenie
(1.3) fiz. miara szybkości zrywu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Dieta roślinna jest pozytywnie skorelowana z niższym ryzykiem cukrzycy, nadciśnienia, chorób serca, udaru i śmierci z jakiejkolwiek przyczyny.
Wiktionary
IPA: ˈudar, AS: udar
Wiktionary
rzecz. udarność ż., udarowość ż., udarówka ż.
przym. udarowy, udarny, bezudarowy
przysł. udarowo, bezudarowo
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. udaremnić)
(1.1) sprawiać, że coś staje się daremne; nie dopuszczać do czegoś
Wiktionary
(1.1) Oto udaremniamy poprawę stosunków międzysąsiedzkich.
Wiktionary
rzecz. udaremnianie n.
przysł. daremnie
przym. daremny
Wiktionary
(1.1) uniemożliwiać, niweczyć
Wiktionary
sprawić, że coś nie dojdzie do skutku
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. udaremniać)
(1.1) spowodować, że coś nie dochodzi do skutku; uczynić coś daremnym
Wiktionary
(1.1) Będę liczyć na to, że nie udaremnisz tym razem zarobku dla naszej rodziny.
Wiktionary
rzecz. udaremnienie n.
przysł. daremnie
przym. daremny
Wiktionary
odporność materiału na uderzenia
SJP.pl
Udarność – odporność materiału na pękanie przy obciążeniu dynamicznym. Udarność określa się jako stosunek pracy potrzebnej do złamania znormalizowanej próbki z karbem do pola powierzchni przekroju poprzecznego tej próbki w miejscu karbu:
Wikipedia
odporny na uderzenia, np. metal udarny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. odporny na uderzenia
Wiktionary
Udarny ( Ударны; Ударный) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Horodziej. Sąsiaduje z Horodziejem.
Wikipedia
rzecz. udar m., udarność ż., udarowość ż.
przym. udarowy
Wiktionary
odporny na wstrząsy, uderzenia; wstrząsoodporny
SJP.pl
osoba po przebytym udarze mózgu
SJP.pl
przymiotnik od: udar
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z udarem, dotyczący udaru
Wiktionary
rzecz. udar m.
przym. udarny
Wiktionary
potocznie:
1. oddział, na którym leżą pacjenci po udarze;
2. wiertarka udarowa
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przest. w sposób udatny, udany
Wiktionary
rzecz. udatność ż.
przym. udatny
Wiktionary
(1.1) współcz. udanie, pomyślnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: udatnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: udatny
SJP.pl
dawniej: udany, pomyślny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. taki, który się udał, powiódł, dobrze zrobiony
(1.2) daw. o istotach żywych: dobrze zbudowany, zgrabny
Wiktionary
(1.1) Przebranie musiało być udatne, skoro nawet Dymitrij w pierwszej chwili nie poznał go przy bramie.
Wiktionary
przysł. udatnie
Wiktionary
potocznie: człowiek, który udaje, symuluje; symulant, pozorant, pozer
SJP.pl
kobieta skłonna do udawania czegoś
SJP.pl
człowiek skłonny do udawania czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udawać.
(1.2) zachowywanie się jakby było się kimś innym
Wiktionary
(1.2) Ale jeśli zechcesz wysłuchać mojej rady, to duża część dyplomacji polega na udawaniu kogoś o wiele głupszego, niż się jest.
Wiktionary
IPA: ˌudaˈvãɲɛ, AS: udavãńe
Wiktionary
czas. udawać
przysł. udanie
rzecz. udanie n.
przym. udawany
Wiktionary
stwarzać pozór czegoś, postępować, zachowywać się nieszczerze, inaczej niż się myśli, czuje
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stwarzający pozór czegoś
Wiktionary
rzecz. udawanie n.
czas. udawać ndk.
Wiktionary
(1.1) fałszywy, nienaturalny, nieprawdziwy, nieszczery
Wiktionary
stwarzać pozór czegoś, postępować, zachowywać się nieszczerze, inaczej niż się myśli, czuje
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. udać)
(1.1) postępować nieszczerze, podawać się za kogoś innego, pozorować nieprawdziwe okoliczności
czasownik zwrotny niedokonany udawać się
(2.1) odnosić dobry, właściwy, pomyślny, pozytywny skutek
(2.2) wybierać się, iść / jechać dokądś
Wiktionary
(1.1) Aresztowano go, ponieważ udawał lekarza.
(2.1) Udało ci się kupić bilety na ten koncert?
(2.2) Wieczorem udam się na samotny spacer do parku.
Wiktionary
IPA: uˈdavat͡ɕ, AS: udavać
Wiktionary
ims. udany
rzecz. udawanie n., udawacz m., udawaczka ż., udanie n.
przym. udany, udawany
przysł. udanie
Wiktionary
(1.1) odgrywać
(2.1) powodzić się, wychodzić
(2.2) iść
Wiktionary
1. postąpić inaczej niż się myśli, czuje;
2. zaprezentować się innym, niż się jest w rzeczywistości;
3. udać się:
a) odbyć się pomyślnie;
b) o roślinach: dobrze wyrosnąć;
c) wyruszyć gdzieś, pójść, pojechać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|udawać.
czasownik zwrotny dokonany udać się
(2.1) dokonany od|udawać się.
(2.2) gw-pl|Warmia. podobać się
Wiktionary
(2.1) Operacja się udała, ale pacjent zmarł – zażartował lekarz, ale gdy spojrzał na Brodziaka, uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy.
Wiktionary
IPA: ˈudat͡ɕ, AS: udać
Wiktionary
rzecz. udanie n., udawacz, udawaczka
przysł. udanie
Wiktionary
dawniej: taki, który się udał; udany
SJP.pl
pogardliwie: środowisko związane z partią Unii Demokratycznej (UD)
SJP.pl
zdrobnienie od: udko
SJP.pl
zdrobnienie od: udko
SJP.pl
jeden z języków tungusko-mandżurskich
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Udehejczykami, dotyczący Udehejczyków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język udehejski;
Wiktionary
rzecz. Udehejczyk mos.. Udehejka ż.
Wiktionary
(1.1) udegejski
(2.1) udegejski
Wiktionary
potocznie o członku Unii Demokratycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udekorować.
Wiktionary
IPA: ˌudɛkɔrɔˈvãɲɛ, AS: udekorovãńe
Wiktionary
rzecz. dekorowanie n., dekoracja ż., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekoratorstwo n., dekorator m., dekoratorka ż., dekoratornia ż.
czas. dekorować ndk., udekorować dk.
przym. dekoracyjny, dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|dekorować.
Wiktionary
(1.1) Restaurację na wigilijny wieczór przepięknie udekorowano lśniącymi złotem girlandami. Stoły nakryte długimi, bordowymi, z ciężkiego jedwabiu obrusami.
Wiktionary
rzecz. udekorowanie n., dekoracja ż., dekorowanie n.
przysł. dekoracyjnie
przym. dekoracyjny
czas. dekorować
Wiktionary
dawniej: udelektować się - ucieszyć się
SJP.pl
rzadko: czynić demonicznym, przedstawiać jako demona
SJP.pl
rzadziej: ucisnąć kogoś nogą, udeptać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udeptać.
Wiktionary
rzecz. udeptywanie n., udeptywacz m., udeptowiny nmos., deptanie n.
czas. deptać, udeptać dk., udeptywać ndk.
Wiktionary
zabawa taneczna na świeżo ubitym klepisku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udeptywać.
Wiktionary
rzecz. udeptanie n., udeptywacz m., udeptowiny nmos.
czas. deptać, udeptać dk., udeptywać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) chodząc, naciskać na coś
Wiktionary
IPA: ˌudɛpˈtɨvat͡ɕ, AS: udeptyvać
Wiktionary
rzecz. udeptywanie n., udeptanie n., deptanie n., deptak m.
czas. udeptać, deptać
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób niezwykle wyraźny
Wiktionary
rzecz. uderzanie n., uderzenie n.
czas. uderzać ndk., uderzyć dk.
przym. uderzający, uderzeniowy
przysł. uderzeniowo
Wiktionary
taki, który zwraca uwagę, rzuca się w oczy; zadziwiający, zdumiewający, niezwykły
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy czynny od: uderzać
przymiotnik
(2.1) książk. zwracający uwagę; zadziwiający; rzucający się w oczy
Wiktionary
IPA: ˌudɛʒaˈjɔ̃nt͡sɨ, AS: udežai ̯õncy
Wiktionary
czas. uderzać, uderzyć
rzecz. uderzanie n., uderzenie n.
przysł. uderzająco
Wiktionary
(2.1) niezwykły, zadziwiający, zdumiewający
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uderzać.
Wiktionary
IPA: ˌudɛˈʒãɲɛ, AS: udežãńe
Wiktionary
czas. uderzać, uderzyć
przym. uderzający, uderzeniowy
przysł. uderzająco
Wiktionary
przytykać coś do czegoś szybko i z pewną siłą
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uderzyć)
(1.1) niedokonany od|uderzyć.
czasownik zwrotny niedokonany uderzać się (dk. uderzyć się)
(2.1) niedokonany od|uderzyć się.
Wiktionary
(1.1) Fale mocno uderzały o skały.
Wiktionary
IPA: uˈdɛʒat͡ɕ, AS: udežać
Wiktionary
rzecz. uderzanie n., uderzenie n.
czas. uderzyć dk., zderzać ndk.
przym. uderzający, uderzeniowy
przysł. uderzająco
Wiktionary
(1.1) godzić, bić, pot. walić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uderzyć.
(1.2) cios zadany ręką lub przedmiotem
(1.3) wojsk. gwałtowny atak wojsk na armię nieprzyjaciela
(1.4) zderzenie się jakichś przedmiotów lub zetknięcie czegoś upadającego z jakąś powierzchnią; także: odgłos takiego zderzenia
(1.5) przen. gwałtowne nasilenie się jakiegoś zjawiska atmosferycznego (mrozu, wiatru itp.)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Hiszpański piłkarz został wyrzucony z klubu za uderzenie kolegi.
(1.2) Po drugim uderzeniu bokser padł na matę.
(1.3) Armia Polska, przy udziale sił ukraińskich Semena Petlury, wykonała w kwietniu 1920 (= tysiąc dziewięćset dwudziestego) roku uprzedzające uderzenia i zajęła Kijów.
(1.4) Słychać było mocne uderzenie bomby.
Wiktionary
IPA: ˌudɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: udežẽńe
Wiktionary
czas. uderzyć, uderzać
przym. uderzeniowy, uderzający
przysł. uderzeniowo, uderzająco
Wiktionary
(1.2) cios; gw. Górny Śląsk szlag; stpol. poczpuła
(1.3) natarcie, atak
Wiktionary
przymiotnik od: uderzenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący uderzenia
Wiktionary
rzecz. uderzenie n., uderzanie n.
czas. uderzyć dk., uderzać ndk.
przysł. uderzeniowo, uderzająco
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uderzać)
(1.1) zadać komuś cios
czasownik zwrotny dokonany uderzyć się (ndk. uderzać się)
(2.1) zadać sobie cios ręką lub czymś trzymanym w ręku
(2.2) zetknąć się gwałtownie jakąś częścią ciała z czymś
(2.3) uderzyć (1.1) siebie wzajemnie; zderzyć się
Wiktionary
IPA: uˈdɛʒɨt͡ɕ, AS: udežyć
Wiktionary
rzecz. uderzenie n., uderzanie n.
czas. dk. uderzać
przym. uderzający, uderzeniowy
przysł. uderzająco
Wiktionary
(1.1) pot. walnąć, gw. Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński piznóć, szasnyć, sztuchnonć, świtnonć
(2.1) reg. śl. piznóć
Wiktionary
wprowadzić dialog (rozmowę co najmniej dwu osób) do utworu literackiego; udialogować
SJP.pl
wprowadzić dialog (rozmowę co najmniej dwu osób) do utworu literackiego; udialogizować
SJP.pl
miejscowość we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto we Włoszech, w regionie autonomicznym Friuli-Wenecja Julijska;
Wiktionary
(, pol. uproszczona: "udine"; Udin, Videm) – miasto i gmina we Włoszech, w regionie autonomicznym Friuli-Wenecja Julijska, na północno-wschodnim skraju Niziny Weneckiej. Jest znane z drużyny piłkarskiej Udinese Calcio. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 96 678 osób, 1692,1 os./km². Zespół miejski Udine zajmuje powierzchnię ok. 350 km², a zamieszkuje go ok. 170 tys. osób.
Wikipedia
(1.1) O Udine mówił Andrzej Litwornia w biograficznym filmie telewizyjnym jemu poświęconym, że bliżej stąd do Wiednia niż do Rzymu, do Warszawy niż do Neapolu; tak jak cały region Friuli, którego Udine jest stolicą, stanowi ono geograficzny i kulturowy punkt przecięcia świata łacińskiego, słowiańskiego i germańskiego. Uniwersytet w Udine, w tym także slawistyka, próbował tworzyć swoją odrębność na tym naturalnym gruncie integracji Środkowej Europy.
Wiktionary
małe udo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: udo
(1.2) kulin. spoż. nóżka drobiu, ptactwa lub małych zwierząt
Wiktionary
(1.1) Wczoraj na obiad zrobiłam udka w sosie śmietanowym.
Wiktionary
rzecz. udo m., udziec m., udzisko n., udziszcze n., udeczko n.
przym. udowy
Wiktionary
mieszkaniec Umdurcji (Republiki Udmurckiej)
SJP.pl
Udmurci (przest. Wotiacy) – naród ugrofiński, zamieszkujący Rosję.
W spisie powszechnym z 2010 roku 552 299 osób zdeklarowało narodowość udmurcką. Większość mieszka na terenie Republiki Udmurcji, a ponadto w Baszkortostanie, Tatarstanie, Mari El, obwodzie kirowskim i Kraju Permskim. Posługują się językiem udmurckim z grupy permskiej języków ugrofińskich.
Wikipedia
autonomiczna republika w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. adm. autonomiczna republika wchodząca w skład Federacji Rosyjskiej, położona w Europie, we wschodniej części Niziny Wschodnioeuropejskiej, ze stolicą w Iżewsku;
Wiktionary
Udmurcja (ros. i udm. Удмуртия), pełna nazwa Republika Udmurcka ( Удмуртская Республика, Удмурт Республика lub Удмурт Элькун) – autonomiczna republika wchodząca w skład Federacji Rosyjskiej.
Wikipedia
(1.1) W półtoramilionowej Udmurcji naród Udmurtów stanowi zaledwie 29 proc. mieszkańców.
Wiktionary
rzecz. udmurcki mrz., Udmurta mos., Udmurtka ż., Udmurtyjka ż.
przym. udmurcki
Wiktionary
(1.1) ofic. Republika Udmurcka
Wiktionary
przymiotnik od: Udmurcja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Udmurcji lub Udmurców
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język udmurcki;
Wiktionary
rzecz. Udmurcja ż., Udmurta mos., Udmurtka ż.
Wiktionary
(2.1) wotiacki
Wiktionary
mieszkaniec Umdurcji (Republiki Udmurckiej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. przedstawiciel narodu ugrofińskiego zamieszkującego Udmurcję;
Wiktionary
(1.1) W półtoramilionowej Udmurcji naród Udmurtów stanowi zaledwie 29 proc. mieszkańców.
Wiktionary
rzecz. Udmurcja ż., udmurcki mrz.
:: fż. Udmurtka ż.
przym. udmurcki
Wiktionary
mieszkanka Umdurcji (Republiki Udmurckiej); Udmurtyjka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka narodu ugrofińskiego zamieszkującego Udmurcję
Wiktionary
rzecz. Udmurcja ż., udmurcki mrz.
:: fż. Udmurta mos.
przym. udmurcki
Wiktionary
mieszkanka Umdurcji (Republiki Udmurckiej); Udmurtka
SJP.pl
udnica cebulanka, udnica cebulówka - muchówka z rodziny bzygowatych, występująca w Ameryce Północnej i w Europie
SJP.pl
część kończyny dolnej między biodrem a kolanem (w przypadku owadów - między krętarzem a golenią)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. część nogi pomiędzy kolanem a biodrem;
Wiktionary
Ud
Wikipedia
(1.1) Niespodziewanie położyła rękę na jego udzie.
Wiktionary
IPA: ˈudɔ, AS: udo
Wiktionary
rzecz. udziec m.
:: zdrobn. udko n., udeczko n.
:: zgrub. udzisko n., udziszcze n.
przym. udowy
Wiktionary
1. sprawić, że ktoś się już nie gniewa;
2. udobruchać się - przestać się gniewać
SJP.pl
1. sprawiać, że ktoś przestaje się gniewać;
2. udobruchiwać się - przestawać się gniewać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udogodnić.
(1.2) coś, co zostało wprowadzone w celu ułatwienia czegoś
Wiktionary
rzecz. dogodność ż.
czas. udogodnić dk.
przysł. dogodnie
Wiktionary
uzyskać jakąś ilość mleka wskutek dojenia (np. "Udoiłem dwa litry mleka.")
SJP.pl
przymiotnik od: udój
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z udojem, dotyczący udoju
Wiktionary
rzecz. doicielka ż., dojenie n., udój m., dojarka ż., dojarz m., dojenie n., wydojenie n., dojność ż., doiwo n., dój m., dojek m.
czas. doić ndk., wydoić dk.
przym. dojny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dokumentować)
(1.1) dokonany od|dokumentować.
Wiktionary
(1.1) Rozwój glacjału (…) był udokumentowany rzeczowo i precyzyjnie.
Wiktionary
rzecz. dokument mrz., dokumentalistka ż.
czas. dokumentować
Wiktionary
popierać coś dokumentami, stwierdzać coś na podstawie dokumentów
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: udolnie
SJP.pl
dawniej: umiejętność radzenia sobie z określonymi zadaniami; poradność, zaradność, udatność, obrotność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest udolne; cecha tych, którzy są udolni
Wiktionary
przym. udolny
przysł. udolnie
Wiktionary
dawniej: zdolny, zdatny; udany, udatny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. udamawiać, udomawiać, udomowiać)
(1.1) przystosować do życia w ludzkim środowisku
Wiktionary
(1.1) Ciekawe, czy ktoś już udomowił rosomaka …
Wiktionary
rzecz. udomowienie n., dom mrz.
czas. udamawiać ndk., udomawiać ndk., udomowiać ndk.
przym. udomowiony, domowy
przysł. domowo
Wiktionary
(1.1) oswoić
Wiktionary
rodzaj miękkiego japońskiego makaronu z mąki pszennej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) spoż. gruby japoński makaron z mąki pszennej;
Wiktionary
Udon (jap. うどん lub 饂飩 udon) – pszenne kluski, rodzaj grubego, miękkiego japońskiego makaronu zrobionego z mąki pszennej.
Udon jest przeważnie podawany na gorąco w bulionie. Do zupy dodaje się m.in.: tempurę, "kaki-age" (rodzaj tempury w postaci wiązki ryb, skorupiaków, krewetek), "abura-age" (rodzaj smażonego na głębokim oleju tofu) oraz warzywa, w daniu o nazwie "kitsune-udon".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udoskonalać.
Wiktionary
IPA: ˌudɔskɔ̃naˈlãɲɛ, AS: udoskõnalãńe
Wiktionary
rzecz. udoskonalenie n., doskonalenie n., doskonałość ż.
czas. doskonalić ndk., udoskonalać ndk., udoskonalić dk.
przym. doskonały
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) czynić doskonalszym, ulepszać
Wiktionary
rzecz. udoskonalenie n., udoskonalanie n., doskonałość ż.
czas. doskonalić, udoskonalić dk.
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udoskonalić.
Wiktionary
(1.1) Sytuacjoniści nie uznawali własności intelektualnej, głosili, że idee, myśli i dzieła należą do tych, którzy potrafią je udoskonalić. I przywłaszczali sobie wszystko, co ich zdaniem na udoskonalenie zasługiwało: przechwytywali.
Wiktionary
IPA: ˌudɔskɔ̃naˈlɛ̃ɲɛ, AS: udoskõnalẽńe
Wiktionary
rzecz. doskonałość ż., doskonalenie n., udoskonalanie n.
czas. udoskonalić dk., udoskonalać ndk., doskonalić ndk.
przym. doskonały
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
(1.1) ulepszenie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. udoskonalać)
(1.1) dokonany od|udoskonalać.
Wiktionary
IPA: ˌudɔskɔ̃ˈnalʲit͡ɕ, AS: udoskõnalʹić
Wiktionary
rzecz. udoskonalenie n., udoskonalanie n., doskonałość ż., doskonalenie n.
przym. doskonały
przysł. doskonale
czas. udoskonalać, doskonalić
wykrz. doskonale
Wiktionary
ulepszony
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) dawać komuś dostęp do czegoś
Wiktionary
(1.1) §4. Skazanym nie posiadającym wystarczających środków pieniężnych udostępnia się nieodpłatnie niezbędne podręczniki i pomoce naukowe.
Wiktionary
rzecz. udostępnianie n., udostępnienie n., dostęp m., dostępność ż.
czas. udostępnić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udostępnić.
Wiktionary
IPA: ˌudɔstɛ̃mpʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: udostẽmpʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. udostępnić, udostępniać
rzecz. udostępnianie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. udostępniać)
(1.1) dokonany od|udostępniać.
Wiktionary
(1.1) Tego roku ponownie skorzystano z gościnności Andrzeja Stocha, który udostępnił plac za restauracją "Kolorowa".
Wiktionary
IPA: ˌudɔˈstɛ̃mpʲɲit͡ɕ, AS: udostẽmpʹńić
Wiktionary
rzecz. udostępnienie n., udostępnianie n., dostępność ż.
czas. udostępniać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. udosłownić)
(1.1) sprawiać, że pewne słowo lub zwrot staje się rozumiane tak, jak wynika bezpośrednio z jego znaczenia
Wiktionary
(1.1) W mistrzowski sposób posługiwał się przysłowiami Jan Brzechwa, z reguły w celach komizmotwórczych [...], nierzadko udosłowniając utarte zwroty („pleść androny” i inne).
Wiktionary
czas. udosłownić dk.
Wiktionary
uczynić dosłownym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. udosłowniać)
(1.1) sprawić, że pewne słowo lub zwrot staje się rozumiane tak, jak wynika bezpośrednio z jego znaczenia
Wiktionary
(1.1) […] namawiałabym więc i polityka, który udosłownił powiedzenie „nóż się w kieszeni otwiera”, i wielu innych do studiowania słowników frazeologicznych.
Wiktionary
czas. udosłowniać ndk.
Wiktionary
dający się udowodnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynność dowodzenia
Wiktionary
czas. udowadniać
przysł. dowodnie
Wiktionary
wykazywać prawdziwość czegoś, przytaczając dowody; dowodzić, udowodniać (bardzo rzadko)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. udowodnić)
(1.1) wykazywać prawdziwość czegoś, przedstawiając na nią dowody
Wiktionary
czas. poudowadniać, udowodnić dk., udowodniać ndk.
rzecz. udowadnianie n., udowodnienie n., dowód mrz., dowodzik mrz.
przysł. dowodnie
Wiktionary
(1.1) dowodzić; daw. rzad. udowodniać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udowodnić.
Wiktionary
IPA: ˌudɔvɔdʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: udovodʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. udowodnić, udowadniać
przysł. dowodnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. udowadniać)
(1.1) dokonany od|udowadniać.
Wiktionary
(1.1) Nie są wyjątkami wypadki zaczepiania młodych dziewcząt w parkach lub wręcz na ulicy przez patrole MO z żądaniem, aby udowodniły, że nie są prostytutkami.
(1.1) Ale jeśli potrafisz udowodnić, że masz rację, odbędzie się wielki sąd, wyrok będzie bezlitosny, a egzekucja długa i bolesna.
(1.1) Komuniści potrzebowali pokazowego procesu, który udowodni, że reakcja wciąż zdradziecko knuje i zagraża państwu.
Wiktionary
IPA: ˌudɔˈvɔdʲɲit͡ɕ, AS: udovodʹńić
Wiktionary
rzecz. dowodzik mrz., udowodnienie n., dowód
przym. dowodowy
czas. udowadniać, poudowadniać
przysł. dowodnie
Wiktionary
związany z udem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. dotyczący uda, związany z udem
Wiktionary
rzecz. udo n., udko n.
Wiktionary
[czytaj: u-de-PE] skrót angielskiego: User Datagram Protocol - Datagramowy Protokół Użytkownika, jeden z podstawowych protokołów internetowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udramatyzować.
Wiktionary
czas. udramatyzować dk.
Wiktionary
skaleczyć czymś ostrym (paznokciami, pazurami); zadrapać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udrapować.
Wiktionary
czas. udrapować dk.
Wiktionary
uszkadzać skórę, przesuwając po niej czymś ostrym
SJP.pl
środek do likwidowania zatorów w rurach instalacji kanalizacyjnej
SJP.pl
czynić drożnym; udrożniać
SJP.pl
potocznie: udreptywać się - męczyć się dreptaniem, długim chodzeniem
SJP.pl
czynić drożnym; udrażniać
SJP.pl
uczynić drożnym
SJP.pl
rzadko: pokryty gęstą siecią dróg
SJP.pl
tylko w wyrażeniu: iść, pójść z kimś na udry (udry na udry) - zrobić coś komuś na przekór, kłócić się, czynić złośliwości
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Udrycz
Wiktionary
rzecz. Udrycze nmos., udryczanin m., udryczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Udrycz
Wiktionary
rzecz. Udrycze nmos.
:: fż. udryczanka ż.
przym. udrycki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Udrycz
Wiktionary
rzecz. Udrycze nmos.
:: fm. udryczanin m.
przym. udrycki
Wiktionary
urwać, wyrwać kawałek czegoś, np.: tkaniny, papieru
SJP.pl
Udrzyn – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Brańszczyk. Ma status sołectwa. Leży na terenie Puszczy Białej, leży nad rzeką Bug i jeziorem Koło.
Wikipedia
Udrzynek – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Brańszczyk.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. odczasownikowy od|udręczać.
Wiktionary
IPA: ˌudrɛ̃n͇ˈt͡ʃãɲɛ, AS: udrẽṇčãńe
Wiktionary
rzecz. dręczycielka ż., udręka ż., udręczenie n. dk.
czas. udręczyć dk., udręczać ndk.
Wiktionary
sprawiać komuś cierpienie, ból
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. udręczyć)
(1.1) książk. przysparzać cierpień fizycznych lub psychicznych, męczyć, dokuczać
czasownik zwrotny niedokonany udręczać się (dk. udręczyć się)
(2.1) książk. przysparzać sobie samemu cierpień fizycznych lub psychicznych
(2.2) książk. przysparzać sobie nawzajem cierpień fizycznych lub psychicznych
Wiktionary
IPA: uˈdrɛ̃n͇t͡ʃat͡ɕ, AS: udrẽṇčać
Wiktionary
rzecz. udręka ż., udręczanie n., udręczenie n., dręczycielka ż.
czas. udręczyć dk.
Wiktionary
sprawić komuś cierpienie, ból
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. odczasownikowy od|udręczyć.
(1.2) książk. przyczyna cierpień i kłopotów, udręka
Wiktionary
IPA: ˌudrɛ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: udrẽṇčẽńe
Wiktionary
rzecz. dręczycielka ż., dręczyciel mos., udręka ż., udręczanie n. ndk.
czas. udręczyć dk., udręczać ndk.
Wiktionary
sprawić komuś cierpienie, ból
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) książk. przysporzyć cierpień fizycznych lub psychicznych, dokuczać
czasownik zwrotny dokonany udręczyć się
(2.1) książk. przysporzyć sobie samemu cierpień fizycznych lub psychicznych
(2.2) książk. przysporzyć sobie nawzajem cierpień fizycznych lub psychicznych
Wiktionary
IPA: uˈdrɛ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: udrẽṇčyć
Wiktionary
rzecz. dręczycielka ż., dręczyciel mos., udręka ż., udręczanie n. ndk., udręczenie n. dk.
czas. udręczać ndk.
Wiktionary
1. to, co kogoś dręczy;
2. stan kogoś dręczonego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) to, co kogoś dręczy i powoduje cierpienie
(1.2) psychiczne cierpienie będące rezultatem czegoś, co dręczy
Wiktionary
(1.1) To było bardzo przykre uczucie i pragnął, aby nie trwało długo, lecz trwało z każdym dniem coraz dłużej, aby wreszcie stać się okropną udręką, która nie opuszczała mecenasa nawet we śnie.
(1.2) Na jego twarzy pojawił się wyraz wstrętu, który powoli przeradzał się w udrękę.
Wiktionary
rzecz. udręczanie n., udręczenie n., dręczyciel mos.
czas. udręczać ndk., udręczyć dk.
Wiktionary
(1.1) udręczenie
(1.2) ból, cierpienie, droga krzyżowa, gehenna, golgota, kalwaria, katorga, katusza, łoże boleści
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = adm. Urząd Dozoru Technicznego;
Wiktionary
część kończyny dolnej między biodrem a kolanem (w przypadku owadów - między krętarzem a golenią)
SJP.pl
Udu – afrykański instrument perkusyjny stworzony przez plemiona nigeryjskie. Należy do aerofonów oraz idiofonów.
"Udu" w języku plemion nigeryjskich oznacza "pokój" albo "naczynie". Zazwyczaj wykonany z gliny lub kamienia, z jednym albo większą liczbą otworów, instrument był używany przez kobiety w celach rytualnych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uduchawiać.
Wiktionary
rzecz. nieuduchawianie n.
czas. uduchawiać ndk.
Wiktionary
przepojony wzniosłymi uczuciami i skupiony na sprawach duchowych; też: będący wyrazem takich uczuć
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen wzniosłych uczuć
Wiktionary
(1.1) A znów Danka Filipiak, która od początku zwróciła jej uwagę swoją poetyczną, tajemniczą małomównością, jak i wysoce uduchowionym wyrazem twarzy po prostu wciąż jeszcze nie dostrzegała, że Cesia istnieje.
Wiktionary
rzecz. duch mzw.
Wiktionary
rzadko: wymyślać, układać coś w myślach
SJP.pl
upupiać; wulgarnie:
1. doprowadzać do tego, że ktoś ma kłopoty; urządzać, załatwiać;
2. rozgramiać, miażdżyć, rozprawiać się z kimś;
3. nie dopuszczać do załatwienia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udupić.
Wiktionary
IPA: ˌuduˈpʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: udupʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. udupić
rzecz. dupsko n., dupka ż.
Wiktionary
upupić; wulgarnie:
1. skutecznie zaszkodzić komuś; urządzić, załatwić;
2. rozgromić, zmiażdżyć, rozprawić się z kimś;
3. nie dopuścić do załatwienia czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) wulg. utrudnić komuś jakieś działanie, rozprawić się z kimś; odebrać komuś możliwość działania
Wiktionary
(1.1) Znowu jestem udupiony.
Wiktionary
IPA: uˈdupʲit͡ɕ, AS: udupʹić
Wiktionary
rzecz. udupienie n., dupsko n., dupka ż.
Wiktionary
(1.1) upierdolić
Wiktionary
1. zabić przez ściskanie gardła odbierające oddech; zadusić;
2. ugotować na wolnym ogniu, np. mięso;
3. udusić się:
a) umrzeć z powodu niemożenia oddychania; zadusić się;
b) o czymś gotowanym: ulec uduszeniu
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dusić)
(1.1) krym. doprowadzić do śmierci, uniemożliwiając oddychanie
(1.2) kulin. ugotować na małym ogniu pod przykryciem, w niewielkiej ilości wody i tłuszczu
czasownik zwrotny dokonany udusić się (ndk. dusić się)
(2.1) med. krym. stracić życie z powodu braku możliwości oddychania
(2.2) kulin. zostać uduszonym
Wiktionary
rzecz. uduszenie n., Dusiołek mzw., dusiciel mzw./mos./mrz.
czas. dusić
przysł. duszno
przym. duszny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udusić.
Wiktionary
Uduszenie – kara śmierci za większe przestępstwa wykonywana za pomocą liny lub garoty.
Karę wykonuje się w sposób następujący: skazany siada na krześle, przypina go się pasami śr. grubości ok. 50mm. Wykonawca wyroku przykłada garotę do szyi i dusi się skazanego (w przypadku liny owija się wokół szyi i ciągnie za nią automat powoli lub szybko).
Wikipedia
rzecz. dusiciel mzw./mos./mrz., duszność ż.
czas. udusić
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = inform. ukryte do wiadomości (pole adresowe w poczcie elektronicznej)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Uda (rzeka w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Udynami, dotyczący Udynów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język udyjski;
Wiktionary
rzecz. Udyni lm m.
Wiktionary
potocznie: ugryźć, ukąsić
SJP.pl
dawniej:
1. utkać;
2. udziać się - stać się, zrobić się
SJP.pl
1. uczestniczenie w czymś; uczestnictwo;
2. wkład wspólnika do kapitału przedsiębiorstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) uczestnictwo w jakimś wydarzeniu
(1.2) finans. wkład kapitału do przedsięwzięcia finansowego, dokonany przez jego uczestnika
(1.3) dokument potwierdzający udział (1.2)
(1.4) finans. zysk z tytułu udziału (1.2)
(1.5) przypadająca część własności po podziale
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) "Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny".
(1.1) W turnieju brało udział ponad pięćdziesięciu zawodników.
(1.1) O udziale w imprezie decyduje kolejność zgłoszeń.
(1.2) Mafia sprzedała swoje udziały niemieckiej korporacji.
(1.3) To jest mój udział w spółce, powiedział pokazując świadectwo udziałowe.
(1.4) Udział akcjonariusza w tym roku wyniósł po trzysta złotych od akcji.
(1.5) Ten dom, dzieci, to nasz udział ze spadku po babci.
(1.5) Twoim udziałem są same porażki.
Wiktionary
IPA: ˈud͡ʑaw, AS: uʒ́au̯
Wiktionary
rzecz. współudział mrz., udziałowiec m., podzielnica ż.
przym. udziałowy
czas. udzielać
Wiktionary
(1.1) partycypacja, uczestnictwo, zaangażowanie, współpraca
(1.2) wkład, wsad
(1.3) akcja, świadectwo udziałowe
(1.4) dywidenda, partycypacja
(1.5) porcja, frakcja, część, kontyngent
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udziałać.
Wiktionary
czas. udziałać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. uczynić
Wiktionary
(1.1) I udziałał Pan Bog z tej kości, jeż to z Adamowa boku wyjął, żonę i przywiodł ją przed Adam.
Wiktionary
IPA: uˈd͡ʑawat͡ɕ, AS: uʒ́au̯ać
Wiktionary
rzecz. udziałanie n.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ekon. kobieta z udziałem w przedsięwzięciu finansowym
Wiktionary
rzecz. udziałowiec mos.
Wiktionary
osoba mająca udziały w spółce; właściciel udziałów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. ekon. osoba z udziałem w przedsięwzięciu finansowym
Wiktionary
rzecz. współudział mrz., udział mrz., udziałowczyni ż.
przym. udziałowy
czas. udzielać
Wiktionary
(1.1) akcjonariusz
Wiktionary
przymiotnik od: udział
SJP.pl
przeznaczone do zjedzenia udo dużego zwierzęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. udo dużego zwierzęcia przeznaczone do spożycia
Wiktionary
(1.1) Udziec z indyka smakuje jak polędwica.
Wiktionary
IPA: ˈud͡ʑɛt͡s, AS: uʒ́ec
Wiktionary
rzecz. udo n., udko n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udzielać.
Wiktionary
IPA: ˌud͡ʑɛˈlãɲɛ, AS: uʒ́elãńe
Wiktionary
rzecz. podzielnica ż., udzielenie dk.
czas. udzielić dk., udzielać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. udzielić)
(1.1) pożyczać, dostarczać, użyczać czegoś
(1.2) umożliwiać uzyskanie czegoś; zapewniać coś komuś
czasownik zwrotny niedokonany udzielać się (dk. udzielić się)
(2.1) działać, robić coś na rzecz kogoś / czegoś
(2.2) o nastroju, idei: roznosić się z osoby na osobę
Wiktionary
(1.1) Premier udzielił reprymendy ministrowi.
(1.1) Bank udziela kredytów tylko bogatym.
(2.1) Od dziecka udzielałem się jako ministrant w mojej parafii.
(2.2) Udzielały mu się jej humory.
Wiktionary
IPA: uˈd͡ʑɛlat͡ɕ, AS: uʒ́elać
Wiktionary
rzecz. udział m., udzielanie n., udzielenie n., udziałowiec m., oddział m., podzielnica ż.
czas. udzielić dk., dzielić ndk.
przym. udzielny
Wiktionary
(1.2) użyczać, dawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udzielić.
Wiktionary
(1.1) Moja deklaracja zobowiązywała mnie w w pewnym sensie do udzielenia pomocy tym biednym ludziom.
Wiktionary
IPA: ˌud͡ʑɛˈlɛ̃ɲɛ, AS: uʒ́elẽńe
Wiktionary
rzecz. podzielnica ż., udzielanie ndk.
czas. udzielić dk., udzielać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|udzielać.
Wiktionary
(1.1) Do tych książek idziemy jak się idzie na lekcję moralności. Powiedziałbym na najtrudniejszą lekcję moralności, jakiej Polakom w ogóle historia udzieliła.
(1.1) Nadzieja zapytała, czy i jej udzieliłby sakramentu, gdyby popełniła samobójstwo.
Wiktionary
IPA: uˈd͡ʑɛlʲit͡ɕ, AS: uʒ́elʹić
Wiktionary
rzecz. dzielenie n., udzielanie n., udzielenie n., podzielnica ż.
czas. udzielać, dzielić
Wiktionary
1. nie podlegający nikomu ani niczemu; suwerenny
2. rządzony samowładnie
SJP.pl
zrobić coś na drutach, szydełkiem; wydziergać
SJP.pl
dawniej: pokrywać tkaninę drobnym ściegiem; wyszywać, haftować
SJP.pl
dawniej: dawać radę utrzymać
SJP.pl
wzmagać coś dziesięciokrotnie, czynić coś dziesięć razy większym
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zrobić
Wiktionary
w językoznawstwie: taki, który zmienił artykulację z przedniojęzykowo-zębowej na przedniojęzykowo-dziąsłową
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Udą, dotyczący Udy (nazwa kilku rzek w Rosji)
Wiktionary
rzecz. Uda ż.
Wiktionary
1. dojenie;
2. mleko uzyskane podczas dojenia
SJP.pl
wieś w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim
SJP.pl
Udórz – wieś w Polsce w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Żarnowiec; położona nad Udorką.
Wikipedia
taki, który się udławił
SJP.pl
1. największe dopuszczalne obciążenie pojazdu;
2. maksymalny ciężar podnoszonego ładunku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) maksymalne dopuszczalne obciążenie danego pojazdu
(1.2) maksymalny ciężar możliwy do podniesienia lub przemieszczenia przez dane urządzenie
Wiktionary
Udźwig – masa, jaka może zostać podniesiona (czasem także przemieszczona w innych płaszczyznach) przez człowieka lub maszynę. Udźwig występujący bez dodatkowego ujednoznacznienia oznacza zazwyczaj maksymalną masę, jaka może zostać podniesiona przez dane urządzenie, nie powodując przy tym uszkodzenia tego urządzenia. Na udźwig wpływ może mieć też położenie środka ciężkości podnoszonego obiektu oraz wysokość podnoszenia. Wartość udźwigu podawana jest, jako udźwig nominalny, przez producenta urządzenia.
Wikipedia
(1.1) Rozmiary HST zostały narzucone przez parametry ładowni wahadłowca, także masa była ograniczona udźwigiem tego pojazdu.
Wiktionary
rzecz. dźwigowy mos., dźwig m., dźwignica ż.
czas. dźwigać ndk., dźwignąć dk., udźwignąć dk.
przym. dźwigowy
Wiktionary
być w stanie unosić jakiś ciężar, utrzymywać coś ciężkiego
SJP.pl
1. poradzić sobie z czymś trudnym;
2. utrzymać coś ciężkiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|udźwięczniać.
Wiktionary
czas. udźwięczniać ndk.
Wiktionary
Udźwięcznienie (sonoryzacja) – upodobnienie fonetyczne polegające na tym, że spółgłoska bezdźwięczna zyskuje dźwięczność.
W języku polskim następuje to pod wpływem sąsiadującej spółgłoski dźwięcznej (ale nie półotwartej – nie mówimy "pozła", tylko "posła"). Na przykład w słowie "prośba" pod wpływem sąsiadującej spółgłoski dźwięcznej "b" wymawia się spółgłoskę "ź", chociaż w zapisie ortograficznym jest "ś".
Wikipedia
tanzańska forma socjalizmu
SJP.pl
Unia Europejska
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju żeńskiego, nazwa własna
(1.1) = polit. geogr. ekon. Unia Europejska
Wiktionary
Ue ue
Ue – dwuznak występujący w języku angielskim. Jest czasem używany jako znak tożsamy z ü. W języku niemieckim, dwuznak "ue" zastępuje "ü" przy braku niemieckojęzycznej klawiatury lub czcionki niewyposażonej w ten znak. Istnieje też ligatura liter u i e zapisywana jako "ᵫ", która nie jest powszechnie używana, oraz w kodzie ASCII nie posiada majuskuły, a jedynie minuskułę.
Wikipedia
(1.1) Polska wstąpiła do UE w roku 2004.
(1.1) Nie ma zgody na dyktat UE.
Wiktionary
IPA: u‿ˈɛ, AS: u‿e
Wiktionary
skrót od:
1. Urząd Energii Atomowej;
2. Universala Esperanto-Asocio
SJP.pl
bardzo długa, kręta, sucha dolina na pustyni, wypełniająca się wodą w czasie okresowych deszczów; uedy, uadi, wadi, wadis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. geol. sucha dolina charakterystyczna dla obszarów pustynnych wyżłobiona przez strumień okresowy
Wiktionary
(1.1) Palestyńskie uedy nie są tak głębokie i potężne jak uedy jordańskie.
Wiktionary
(1.1) wadi, wadis
Wiktionary
bardzo długa, kręta, sucha dolina na pustyni, wypełniająca się wodą w czasie okresowych deszczów; ued, uadi, wadi, wadis
SJP.pl
[czytaj: u-efa] skrót od: Union of European Football Associations - Europejska Unia Związków Piłkarskich, największa organizacja sportowa w Europie; Uefa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) Unia Europejskich Związków Piłkarskich
Wiktionary
Unia Europejskich Związków Piłkarskich (fr. "Union des Associations Européennes de Football", ang. "Union of European Football Associations", niem. "Union der europäischen Fußballverbände", UEFA) – międzynarodowa organizacja pozarządowa, zrzeszająca związki piłki nożnej z Europy i z Azji, założona 15 czerwca 1954 w Bazylei, w Szwajcarii.
Wikipedia
IPA: uˈwɛfa, AS: uu̯efa
Wiktionary
(1.1) war. Uefa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uefektywniać.; czynienie czegoś bardziej efektywnym
Wiktionary
IPA: ˌuwɛfɛktɨvʲˈɲä̃ɲɛ, AS: uu̯efektyvʹńä̃ńe
Wiktionary
rzecz. uefektywnienie dk.
czas. dk. uefektywnić, ndk. uefektywniać
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) czynić coś bardziej efektywnym
Wiktionary
IPA: ˌuwɛfɛkˈtɨvʲɲät͡ɕ, AS: uu̯efektyvʹńäć
Wiktionary
rzecz. uefektywnianie ndk., uefektywnienie dk.
czas. uefektywnić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uefektywnić., uczynienie czegoś bardziej efektywnym
(1.2) usprawnienie, które czyni coś bardziej efektywnym
Wiktionary
IPA: ˌuwɛfɛktɨvʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: uu̯efektyvʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. uefektywnianie dk.
czas. dk. uefektywnić, ndk. uefektywniać
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) uczynić coś bardziej efektywnym
Wiktionary
(1.1) Znajomość różnych, bardzo nowoczesnych wówczas technologii pozwoliła im uefektywnić rolnictwo – opowiadają archeolodzy.
Wiktionary
IPA: ˌuwɛfɛkˈtɨvʲɲit͡ɕ, AS: uu̯efektyvʹńić
Wiktionary
rzecz. uefektywnianie ndk., uefektywnienie dk.
czas. uefektywniać ndk.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = eduk. Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie;
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie bardziej elastycznym
Wiktionary
(1.1) Ile czasu zajmie władzom uelastycznienie tych surowych zasad?
Wiktionary
rzecz. elastyczność ż.
czas. uelastyczniać ndk., uelastycznić dk.
przym. elastyczny
przysł. elastycznie
Wiktionary
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Niemczech;
Wiktionary
Uetersen (duń. "Yttersen") – miasto w północnych Niemczech w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn, w powiecie Pinneberg. Do 31 grudnia 2016 siedziba związku gmin Haseldorf. Położone ok. 30 km na północ od Hamburga nad rzeką Pinnau, w pobliżu Łaby. Miasto zajmuje powierzchnię 11,43 km². Według danych z 31 grudnia 2019 Uetersen zamieszkiwało 18,567 osób.
Wikipedia
czynić etycznym; umoralniać
SJP.pl
uczynić etycznym; umoralnić
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający najróżniejsze stany fizyczne i psychiczne; uff
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) wykrzyknik wyrażający ulgę
(1.2) wykrzyknik wyrażający zmęczenie
Wiktionary
IPA: uf, AS: uf
Wiktionary
(1.1-2) uff
Wiktionary
1. być przekonanym o możliwości polegania na kimś, darzyć kogoś zaufaniem;
2. liczyć na spełnienie się czegoś
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lp. ter. od: ufać
Wiktionary
Ufa (ros. Уфа; baszk. Өфө, "Öfö",) – miasto w europejskiej części Rosji, stolica Baszkortostanu. Miasto posiada rozwinięty przemysł maszynowy, elektroniczny, petrochemiczny, drzewny, chemiczny i spożywczy. W 2020 roku miasto otrzymało tytuł Miasta Pracy Waleczności. Pierwotnie miasto nosiło nazwę Tura-Tau, która wzięła się od wzgórza, na którym zostało wybudowane. "Ufa" oznacza „mały” w językach turkijskich i była to nazwa stosowana przez lokalną ludność.
Wikipedia
(1.1) (…) ale to też tylko dlatego, że ona jego, Fredka lubi, że ona mu ufa. Nie można zawieść tego zaufania (…).
Wiktionary
IPA: ˈufa, AS: ufa
Wiktionary
zob. ufać.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ufajdać.
Wiktionary
czas. ufajdać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. fajdać)
(1.1) pot. ubrudzić
''czasownik zwrotny dokonany ufajdać się (ndk. fajdać się)
(2.1) pot. ubrudzić samego siebie
Wiktionary
(1.1) Janek ufajdał se galoty farbą.
Wiktionary
IPA: uˈfajdat͡ɕ, AS: ufai ̯dać
Wiktionary
czas. ufajdolić dk.
rzecz. ufajdanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ubrudzić
Wiktionary
(1.1) Synek ufajdolił sobie kaptur masłem.
Wiktionary
czas. ufajdać dk.
Wiktionary
(1.1) ubrudzić, ufajdać; wulg. upieprzyć, ujebać
Wiktionary
1. zabrudzać coś, zwłaszcza kałem;
2. ufajdywać się - zabrudzać siebie samego, zwłaszcza kałem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. ktoś, kto chwali
Wiktionary
IPA: uˈfalt͡sa, AS: ufalca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ufać.
Wiktionary
czas. zaufać, ufać ndk.
rzecz. zaufanie n., ufność ż., zaufany mos.
przym. zaufany
Wiktionary
czasownik
(1.1) zabarwiać, nasycić pigmentem, farbą lub inną substancją
Wiktionary
1. być przekonanym o możliwości polegania na kimś, darzyć kogoś zaufaniem;
2. liczyć na spełnienie się czegoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaufać)
(1.1) być przekonanym, że ktoś nie oszuka i nie zrobi niczego złego
(1.2) być przekonanym, że czyjeś słowa, informacje itp. są prawdziwe
(1.3) być przekonanym, że ktoś posiada jakieś umiejętności, zdolności itp. i potrafi je odpowiednio wykorzystać
(1.4) mieć nadzieję lub być pewnym, że coś się stanie
Wiktionary
(1.1) Nikt już nikomu nie ufa.
Wiktionary
IPA: ˈufat͡ɕ, AS: ufać
Wiktionary
rzecz. ufanie n., ufność ż., dufanie n., zaufanie n., zaufany mos.
czas. dufać ndk., zaufać dk.
przym. ufny, zaufany
przysł. ufnie
Wiktionary
(1.1) wierzyć, stpol. pwać
Wiktionary
układać w fałdy
SJP.pl
przygotować uroczyste przyjęcie dla gościa
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający szeroką gamę stanów fizycznych i psychicznych; uf
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) wykrzyknik wyrażać wyrażający ulgę
(1.2) wykrzyknik wyrażać wyrażający zmęczenie
Wiktionary
IPA: ufː, AS: u•f
Wiktionary
(1.1-2) uf
Wiktionary
[czytaj: uffic-i] galeria sztuki we Florencji
SJP.pl
potocznie: istota z obcej planety, przestawiana zwykle jako mały, zielony stwór o dużej głowie; ufok, ufita, ufonauta, ufoludek
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ubrudzić
czasownik zwrotny dokonany ufifrać się
(2.1) gw-pl|Górny Śląsk. ubrudzić się
Wiktionary
mieszkaniec Ufy (miasta w Rosji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ufy
Wiktionary
rzecz. Ufa ż.
:: fż. ufijka ż.
przym. ufijski
Wiktionary
mieszkanka Ufy (miasta w Rosji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ufy
Wiktionary
rzecz. Ufa ż.
:: fm. ufijczyk mos.
przym. ufijski
Wiktionary
związany z Ufą (miasto w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ufą, dotyczący Ufy (miasta lub rzeki)
Wiktionary
rzecz. Ufa ż., ufijczyk mos., ufijka ż.
Wiktionary
przybyły na Ziemię w ufo wysłannik cywilizacji pozaziemskiej; ufoludek, ufonauta (rzadko)
SJP.pl
gwóźdź służący do przybijania podków koniom; hufnal, podkowiak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. gwóźdź
Wiktionary
IPA: ˈufnal, AS: ufnal
Wiktionary
(1.1) bratnal, bretnal, szynal
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w ufny sposób
Wiktionary
rzecz. zaufanie n., ufność ż.
czas. ufać ndk.
przym. ufny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ufnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ufny; bardziej ufny
SJP.pl
skłonność do obdarzania zaufaniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skłonność do obdarzania zaufaniem
Wiktionary
(1.1) Pokładałem ufność w mojej ciotce, ale ostatecznie zawiodłem się na niej.
Wiktionary
IPA: ˈufnɔɕt͡ɕ, AS: ufność
Wiktionary
rzecz. ufanie n., zaufanie n., zaufany mos.
czas. ufać ndk., zaufać dk.
przym. ufny, zaufany
przysł. ufnie
Wiktionary
(1.1) wiara, zaufanie, zawierzenie
Wiktionary
1. ufający, pewny czegoś, będący dobrej myśli;
2. wyrażający zaufanie (np. ufne oczy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający lub wyrażający zaufanie
Wiktionary
(1.1) Które zwierzę potrafi być tak ufne człowiekowi jak nie pies.
Wiktionary
IPA: ˈufnɨ, AS: ufny
Wiktionary
rzecz. ufność ż., zaufanie n., zaufany mos.
czas. zaufać, ufać ndk.
przysł. ufnie
przym. zaufany
Wiktionary
(1.1) ufający, naiwny, łatwowierny
Wiktionary
1. pojazd z obcej planety; UFO, NOL, latający talerz;
2. potocznie: ktoś, nieprzystający zachowaniem do ogólnie przyjętych wzorców; dziwak, ekscentryk;
3. środowiskowo: pochodna amfetaminy, mocniejsza wersja ekstazy
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego
(1.1) = ang. unidentified flying object → NOL, niezidentyfikowany obiekt latający
Wiktionary
UFO ( unidentified flying object; NOL, niezidentyfikowany obiekt latający) – określenie obiektu latającego o nieznanym pochodzeniu, którego identyfikacja jako statku latającego lub zjawiska atmosferycznego jest niemożliwa. W sensie potocznym „UFO” utożsamiane jest z rzekomymi obserwacjami statków cywilizacji pozaziemskiej, przez co w badaniach naukowych zastępowane jest pojęciem UAP ( unidentified anomalous phenomena).
Wikipedia
(1.1) W podlubelskiej wiosce Emilcin stoi jedyny w Polsce pomnik UFO.
(1.1) Ten pijany wariat znowu twierdzi, że widział UFO.
Wiktionary
IPA: ˈufɔ, AS: ufo
Wiktionary
rzecz. ufo n., ufok m., ufolog m., ufolożka ż., ufologia ż., ufologiczność ż., ufoludek m.
przym. ufologiczny
przysł. ufologicznie
Wiktionary
(1.1) NOL
Wiktionary
potocznie: istota z obcej planety, przestawiana zwykle jako mały, zielony stwór o dużej głowie; ufiak, ufita, ufonauta, ufoludek
SJP.pl
specjalista w zakresie ufologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziedzina wiedzy zajmująca się niezidentyfikowanymi obiektami latającymi;
Wiktionary
Ufologia – pseudonauka badająca szeroko rozumiane zjawisko UFO w kontekście hipotetycznych kontaktów ludzi z przedstawicielami inteligentnego życia pozaziemskiego – kosmitami. Ufologia zakłada, że technologia kosmitów umożliwia im bezpośrednie badanie Ziemi. Zajmuje się gromadzeniem potencjalnych danych o tych istotach (relacji z obserwacji i kontaktów, zdjęć, filmów, artefaktów), oraz analizuje ich zachowania i oddziaływanie względem materii nieożywionej, roślin, zwierząt i ludzi.
Wikipedia
(1.1) Po pierwszych seansach „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” Spielberga recenzenci pisali nie tylko o nowym impulsie dla ufologii, ale też o rzekomych bliskich spotkaniach reżysera z New Age.
Wiktionary
IPA: ˌufɔˈlɔɟja, AS: ufoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. ufolog m., ufolożka ż.
przym. ufologiczny
skr. UFO
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ufologią, dotyczący ufologii
Wiktionary
rzecz. ufologia ż., ufolog mos.
skr. UFO
Wiktionary
potocznie: istota z obcej planety, przestawiana zwykle jako mały, zielony stwór o dużej głowie; ufita, ufonauta, ufok, ufiak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) sf. rzekomy przybysz z kosmosu
Wiktionary
rzecz. UFO n., ufok m.
skr. UFO
Wiktionary
(1.1) zielony ludzik, obcy, kosmita, ufok, istota pozaziemska
Wiktionary
rzadko: przybyły na Ziemię w ufo wysłannik cywilizacji pozaziemskiej; ufoludek, ufita
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uformować.
Wiktionary
czas. uformować dk.
przym. foremkowy, formacyjny, formatywny
Wiktionary
1. nadać kształt, formę; ukształtować;
2. utworzyć, uszeregować, sformułować, zorganizować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. formować)
(1.1) nadać formę
(1.2) wyrobić w kimś lub czymś określone przymioty lub postawy
(1.3) powołać do istnienia
(1.4) ustawić grupę w danym porządku
Wiktionary
(1.1) Proszę spojrzeć, jak pięknie uformowaliśmy z masy solnej postaci ze znanych bajek.
Wiktionary
IPA: ˌufɔrˈmɔvat͡ɕ, AS: uformovać
Wiktionary
rzecz. uformowanie
przym. foremkowy, foremny, formacyjny, formatywny
czas. formować
Wiktionary
sformować, ukształtować, wykreować, stworzyć, ustanowić, zorganizować
Wiktionary
imiesłów przymiotnikowy bierny
(1.1) przystosowany do zadań obronnych
Wiktionary
(1.1) Gród został ufortyfikowany, otoczony solidną palisadą, wałem i fosą.
Wiktionary
IPA: ˌufɔrtɨfʲikɔˈvãnɨ, AS: ufortyfʹikovãny
Wiktionary
rzecz. fortyfikacja ż., fortyfikator m., ufortyfikowanie n., fortyfikowanie n.
czas. fortyfikować, ufortyfikować, ufortyfikować się
przym. fortyfikacyjny, nieufortyfikowany
Wiktionary
(1.1) warowny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. fortyfikować)
(1.1) wojsk. wzmocnić fortyfikacjami; zabezpieczyć jakieś miejsce poprzez budowę umocnień
Wiktionary
(1.1) Japończycy ufortyfikowali wzgórze, budując schrony i stanowiska ogniowe.
Wiktionary
rzecz. ufortyfikowanie n., fort mrz., forteca ż.
przym. nieufortyfikowany
ims. ufortyfikowany
czas. fortyfikować
Wiktionary
dawniej: ubrany we frak; ufrakowany, wyfraczony, wyfrakowany
SJP.pl
dawniej: ubrany we frak; ufraczony, wyfraczony, wyfrakowany
SJP.pl
przestarzale: ułożyć włosy w loki, zrobić fryzurę; utrefić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. fundować)
(1.1) przyczynić się własnym kosztem do zrealizowania czegoś dla korzyści innych
Wiktionary
rzecz. fundatorka ż., fundator mos., fundacja ż.
Wiktionary
(1.1) sfinansować
Wiktionary
[czytaj: u-GIE] skrót od:
1. Uniwersytet Gdański;
2. Urząd Gminny;
3. Urząd Gminy
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Urząd Gminy
(1.2) = Uniwersytet Gdański;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) UG zmienił godziny urzędowania.
Wiktionary
IPA: u‿ˈɟɛ, AS: u‿ǵe
Wiktionary
1. dogadać się; dojść do porozumienia w sprawie; skłonić do czegoś namową;
2. omówić; ustalić;
3. ugadać się - zmęczyć się mówieniem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ugadywać)
(1.1) pot. skłonić kogoś do określonego postępowania przy pomocy argumentów, namowy
(1.2) pot. uzgodnić coś z kimś
czasownik zwrotny dokonany ugadać się (ndk. ugadywać się)
(2.1) pot. dojść z kimś do porozumienia
(2.2) pot. zmęczyć się lub nasycić gadaniną
Wiktionary
czas. gadać, wygadywać, wygadać, ugadywać ndk.
rzecz. ugadanie n., ugadywanie n., gadanie n.
wykrz. gadanie
Wiktionary
(1.1) przekonać, namówić, skłonić, nakłonić, zjednać
(1.2) ustalić
(2.2) nagadać się
Wiktionary
dawniej: czynić godnym, przywracać do godności; uszlachetniać, rehabilitować
SJP.pl
dawniej: umaić - przybrać roślinami, ozdobić zielonymi kwiatami, liśćmi
SJP.pl
dawniej: zbiórka suchych gałęzi w lesie właściciela (w pewne dni tygodnia za roczną opłatą)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. zbiórka suchych gałęzi w lesie właściciela odbywająca się w określone dni tygodnia, po uiszczeniu opłaty
(1.2) hist. dzień, w którym można było zbierać gałęzie w lesie właściciela
Wiktionary
dawniej: przybierać roślinami, ozdabiać zielonymi kwiatami, liśćmi; umajać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. gęsta papka z mąki kukurydzianej na wodzie lub uformowane z niej kluski; specjalność kuchni afrykańskiej
Wiktionary
(1.1) Pomimo niewielkiej wartości odżywczej, ugali jędzą wszyscy i bardzo często stanowi ono ich jedyny posiłek w ciągu dnia.
Wiktionary
IPA: uˈɡalʲi, AS: ugalʹi
Wiktionary
państwo w Afryce ze stolicą w Kampali; Republika Ugandy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w środkowej Afryce ze stolicą w Kampali;
Wiktionary
Uganda – państwo położone we wschodniej Afryce nad Jeziorem Wiktorii, o pow. 241 tys. km². Graniczy z Sudanem Południowym, Demokratyczną Republiką Konga, Rwandą, Tanzanią i Kenią. Nazwa kraju pochodzi od plemienia Buganda, zajmującego regiony na jego południu. Tam też znajduje się stolica Ugandy, Kampala. Kraj jest słabo rozwinięty, ludność zajmuje się głównie rolnictwem i hodowlą. Nie posiada dostępu do morza.
Wikipedia
(1.1) Rzeki w Ugandzie należą głównie do dorzecza Nilu.
Wiktionary
IPA: uˈɡãnda, AS: ugãnda
Wiktionary
rzecz. Ugandyjczyk mos., Ugandyjka ż.
przym. ugandyjski, antyugandyjski, prougandyjski
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. od: Uganda
Wiktionary
IPA: uˈɡãndɔ, AS: ugãndo
Wiktionary
obywatel Ugandy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Ugandy
Wiktionary
IPA: ˌuɡãnˈdɨjt͡ʃɨk, AS: ugãndyi ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Uganda ż.
:: fż. Ugandyjka ż.
przym. ugandyjski
Wiktionary
obywatelka Ugandy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Ugandy
Wiktionary
IPA: ˌuɡãnˈdɨjka, AS: ugãndyi ̯ka
Wiktionary
rzecz. Uganda ż.
:: fm. Ugandyjczyk mos.
przym. ugandyjski
Wiktionary
związany z Ugandą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do państwa Uganda
Wiktionary
(1.1) Chartum wspiera ugandyjskich rebeliantów, bo - jak twierdzi - Uganda pomaga sudańskim separatystom z Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu SPLA.
Wiktionary
IPA: ˌuɡãnˈdɨjsʲci, AS: ugãndyi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Uganda ż., Ugandyjczyk mos., Ugandyjka ż.
Wiktionary
1. minerał krystalizujący w układzie rombowym, odkryty w Ugandzie; bizmutotantalit;
2. skała magmowa wylewna zaliczana do foidytów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uganiać.
Wiktionary
czas. uganiać ndk.
Wiktionary
uganiać się - potocznie:
1. dążyć do zdobycia czegoś;
2. poruszać się szybko, biegać w różnych kierunkach;
3. poruszać się szybko, biegać w różnych kierunkach w celu złapania kogoś, czegoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) ganiać, biegać, pędzić to tu, to tam
czasownik zwrotny uganiać się
(2.1) często zmieniając miejsce starać się coś lub kogoś złapać
Wiktionary
(2.1) Ta, czytałam plan misji – mówi Świt. – Ale dlaczego pół floty ugania się za jakimś zdezelowanym frachtowcem?
Wiktionary
rzecz. uganianie n.
Wiktionary
starożytne miasto-państwo w północno-zachodniej Syrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) staroż. geogr. starożytne miasto-państwo i port o znaczeniu międzynarodowym, leżące nad Morzem Śródziemnym, na terenie obecnej Syrii;
Wiktionary
Ugarit (Ugaryt) – starożytne miasto-państwo i port o znaczeniu międzynarodowym, na terenie antycznego Kanaanu, leżące na wybrzeżu Morza Śródziemnego, obecnie w Syrii. Odkryte w 1929 roku przez francuską ekspedycję archeologiczną prowadzoną przez Claude’a Schaeffera na terenie tell Ras Szamra (miejsce wykopalisk), na północnych przedmieściach Latakii.
Wikipedia
(1.1) W Ugarit odnaleziono przeszło 20 tys. tabliczek z tekstami sumeryjskimi, egipskimi, akadyjskimi, huryckimi, hetyckimi i ugaryckimi.
Wiktionary
rzecz. Ugaryt m., ugarycki mrz.
przym. ugarycki
Wiktionary
(1.1) Ugaryt
Wiktionary
1. przymiotnik od: Ugarit (starożytne miasto w Syrii);
2. język ugarycki - starożytny język używany w państwie mającym stolicę w Ugarit;
3. pismo ugaryckie - najstarsze pismo alfabetyczne, używane w Ugarit
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ugaritem, dotyczący Ugaritu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język ugarycki;
Wiktionary
(1.1) W Ugarit odnaleziono przeszło 20 tys. tabliczek z tekstami sumeryjskimi, egipskimi, akadyjskimi, huryckimi, hetyckimi i ugaryckimi.
Wiktionary
rzecz. Ugarit mrz., Ugaryt mrz.
Wiktionary
dawniej:
1. przestawać się palić, świecić, płonąć; dogasać, gasnąć, dopalać się;
2. przenośnie: kończyć się
SJP.pl
spowodować, aby coś przestało się palić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ugaszać, gasić)
(1.1) spowodować koniec procesu palenia się czegoś
(1.2) doprowadzić do zakończenia palącej potrzeby
Wiktionary
rzecz. ugaszenie n.
czas. ugaszać ndk.
Wiktionary
dawniej:
1. przestać się palić, świecić, płonąć; dogasnąć, zgasnąć, dopalić się;
2. przenośnie: skończyć się
SJP.pl
powodować, aby coś przestawało się palić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ugaszczać.
Wiktionary
rzecz. gościnny mos., gość m., gościna ż., gościnność ż., gościniec m., goszczenie n., ugoszczenie n.
czas. ugaszczać ndk., gościć ndk., ugościć dk.
przym. gościnny
przysł. gościnnie
Wiktionary
dawniej: taki, który ugasł (przestał się palić lub skończył się)
SJP.pl
rzadko o drzewie lub krzewie: okrywać się gałęziami
SJP.pl
rzadko o drzewie lub krzewie: okryć się gałęziami
SJP.pl
taki, który ma gałęzie
SJP.pl
rzadko o drzewie lub krzewie: okryć się gałęziami
SJP.pl
buty UGG - ocieplane buty z owczej skóry, podobne do kaloszy; uggi
SJP.pl
potocznie: ocieplane buty z owczej skóry, podobne do kaloszy; buty UGG
SJP.pl
1. naturalny pigment o zabarwieniu od jasnożółtego do brunatnego, używany do wyrobu farb i lakierów;
2. farba tego koloru
SJP.pl
waluta Mauretanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) monet. waluta Mauretanii;
Wiktionary
1. zakrzywiać; wyginać;
2. uginać się - obniżać się pod naciskiem; poddawać się przeciwnościom
SJP.pl
1. gnąc, pochylić;
2. ugiąć się - zostać ugiętym; pochylić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uginać)
(1.1) dokonany od|uginać.
Wiktionary
rzecz. uginanie n., ugięcie n., odgiętka ż.
czas. uginać ndk.
przym. giętki
Wiktionary
1. gnąc, pochylić;
2. ugiąć się - zostać ugiętym; pochylić się
SJP.pl
1. gnąc, pochylić;
2. ugiąć się - zostać ugiętym; pochylić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spoż. owoc krzewu będącego krzyżówką grejpfruta pomelo, pomarańczy i mandarynki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ugliczem, dotyczący Uglicza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Uglicz mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w zachodniej części Rosji, w obwodzie jarosławskim, nad Wołgą;
Wiktionary
Uglicz ( Углич) – miasto w zachodniej części Rosji, w obwodzie jarosławskim, nad rzeką Wołgą. Znane od 937 roku, pierwsza wzmianka jako o mieście z 1148. Miasto należy do tzw. Złotego Pierścienia Rosji. W 2005 Uglicz liczył około 37 tys. mieszkańców.
Wikipedia
przym. uglicki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uglądać.
Wiktionary
czas. uglądać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) daw. wypatrywać, obserwować, spostrzegać, dopatrywać się czegoś
(1.2) gwara. doglądać, pilnować, strzec
(1.3) gwara. wyglądać, wypatrywać
Wiktionary
(1.3) Oj, uglądała ja twego pisania, uglądała, jak ta kania dżdżu ugląda!
Wiktionary
IPA: uɡˈlɔ̃ndat͡ɕ, AS: uglõndać
Wiktionary
rzecz. uglądanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ugniatać.
Wiktionary
czas. ugniatać ndk.
Wiktionary
gnieść coś, zgniatać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ugnieść)
(1.1) gniotąc, oddziaływać na kogoś lub na coś, powodować zmianę kształtu, obniżenie czegoś; gniotąc, nadawać kształt czemuś
(1.2) sprawiać dyskomfort, ból odczuwany jako gniecenie
Wiktionary
rzecz. ugniatanie n.
Wiktionary
(1.1) ubijać, spłaszczać
(1.2) uwierać
Wiktionary
1. użyźnić ziemię gnojem;
2. ubrudzić się gnojem, zbrukać się (zwłaszcza czymś cuchnącym)
SJP.pl
kompromis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) porozumienie, które kończy spór;
Wiktionary
Ugoda – umowne rozwiązanie konfliktu stron w procesie sądowym. W hierarchii ma to samo miejsce, co akt administracyjny. Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej zatwierdzeniu stało się ostateczne. Wykonalność ugody zostaje potwierdzona przez organ, przed którym zawarto ugodę, na egzemplarzu ugody.
Wikipedia
(1.1) Pełnomocnik właścicieli kilkukrotnie próbował zająć jej mieszkanie, a proponowane przez niego sposoby ugody nigdy nie doczekały się realizacji.
Wiktionary
IPA: uˈɡɔda, AS: ugoda
Wiktionary
przym. ugodowy
rzecz. ugodowość, ugodowiec
Wiktionary
(1.1) pojednanie, kompromis, porozumienie, zgoda, pakt, pokój
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ugodny
SJP.pl
dawniej:
1. dotyczący ugodowy; ugodowy;
2. dogodny, przydatny, potrzebny
SJP.pl
zwolennik polityki ugodowej; członek stronnictwa ugodowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba skłonna do pojednania, do zawierania porozumień, do łatwego kończenia sporów
Wiktionary
IPA: ˌuɡɔˈdɔvʲjɛt͡s, AS: ugodovʹi ̯ec
Wiktionary
przym. ugodowy
rzecz. ugoda, ugodowość
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób ugodowy
Wiktionary
rzecz. ugodowość ż.
przym. ugodowy
Wiktionary
postawa charakteryzująca się gotowością do zawarcia ugody; oportunizm, kompromisowość, uległość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) skłonność do pojednania, do zawierania porozumień, do łatwego kończenia sporów
Wiktionary
IPA: ˌuɡɔˈdɔvɔɕt͡ɕ, AS: ugodovość
Wiktionary
rzecz. ugoda ż., ugodowiec m.
przym. ugodowy
przysł. ugodowo
Wiktionary
(1.1) pojednawczość, kompromisowość, koncyliacyjność, giętkość, elastyczność
Wiktionary
przymiotnik od: ugoda
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skłonny do pojednania, do zawierania porozumień, do łatwego kończenia sporów
Wiktionary
IPA: ˌuɡɔˈdɔvɨ, AS: ugodovy
Wiktionary
rzecz. ugoda, ugodowość, ugodowiec
przysł. ugodowo
Wiktionary
(1.1) pojednawczy, kompromisowy
Wiktionary
dawniej:
1. uchwycić, dopaść, dopędzić;
2. złowić, upolować
SJP.pl
zdrobnienie od: ugór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od ugór
(1.2) roln. niewielkie pole pozostawione odłogiem, często wykorzystywane do wypasu
Wiktionary
Ugorek – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy III Prądnik Czerwony, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy.
Wikipedia
rzecz. ugór m., ugorowanie n.
czas. ugorować ndk.
przym. ugorowy, ugorkowy
Wiktionary
1. o ziemi: leżeć odłogiem, ugorem;
2. dawniej: pozostawiać pole nieuprawnym; pozostawiać jako ugór
SJP.pl
przymiotnik od: ugór
SJP.pl
zgrubienie od: ugór
SJP.pl
ugorówka złotnica, ugorówka przelotnica - gatunki motyla z rodziny przelotnicowatych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ugoszczy (w Siedleckiem, Słupskiem)
(1.2) dotyczący Ugoszcza (we Włocławskiem)
Wiktionary
rzecz. Ugoszcz m. / ż., ugoszczanin m., ugoszczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ugoszczy (w Siedleckiem, Słupskiem)
(1.2) mieszkaniec Ugoszcza (we Włocławskiem)
Wiktionary
rzecz. Ugoszcz m. / ż.
:: fż. ugoszczanka ż.
przym. ugoski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ugoszczy (w Siedleckiem, Słupskiem)
(1.2) mieszkanka Ugoszcza (we Włocławskiem)
Wiktionary
rzecz. Ugoszcz m. / ż.
:: fm. ugoszczanin m.
przym. ugoski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ugotować.
Wiktionary
IPA: ˌuɡɔtɔˈvãɲɛ, AS: ugotovãńe
Wiktionary
czas. ugotować, gotować
rzecz. gotowanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. gotować)
(1.1) dokonany od|gotować.
Wiktionary
(1.1) Nie przeczuwając zasadzki, dziewczyna ugotowała polewkę i podała Amnonowi do łóżka.
Wiktionary
IPA: ˌuɡɔˈtɔvat͡ɕ, AS: ugotovać
Wiktionary
rzecz. gotowanie n., ugotowanie
czas. gotować
przym. gotowany
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk uwarzić, uwarzyć
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ugaszczać, gościć)
(1.1) przyjąć kogoś serdecznie jako gościa, zapewniając mu posiłek, opiekę i dobre warunki pobytu
czasownik zwrotny dokonany ugościć się (ndk. ugaszczać się, gościć się)
(2.1) skosztować jedzenia u kogoś
(2.2) ugościć siebie nawzajem
Wiktionary
(1.1) Wieś słynie z tego, że potrafi ugościć każdego pielgrzyma.
Wiktionary
rzecz. ugoszczenie n., ugaszczanie n., gościniec mrz.
czas. gościć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, lewy dopływ Oki w dorzeczu Wołgi;
Wiktionary
Ugra – rzeka w Rosji, lewy dopływ Oki. Długość 399 km, powierzchnia dorzecza 15 700 km². Obszary położone nad Ugrą zostały uznane za rezerwat biosfery.
Latem 1408 r. nad brzegami Ugry zawarto korzystny dla Litwy pokój pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim a Księstwem Moskiewskim, ustanawiający rzekę granicą stref wpływów.
Wikipedia
(1.1) Za symboliczny koniec panowania tatarskiego na Rusi przyjmuje się rok 1480, kiedy książę Moskwy Iwan III Srogi odmówił płacenia daniny Tatarom, a chan Złotej Ordy Ahmed nie zdecydował się na zaatakowanie stojących nad Ugrą sił moskiewskich.
Wiktionary
przym. ugryjski
Wiktionary
1. wyrównywać grabiami powierzchnię ziemi;
2. zgarniać coś grabiami; zgrabiać
SJP.pl
wyrównać powierzchnię ziemi za pomocą grabi; zgarnąć siano, zboże; zgrabić
SJP.pl
1. inaczej: wygracować;
2. zmieszać gracą wapno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ugrać.
Wiktionary
czas. ugrać
przym. growy
Wiktionary
w różnych grach, sportach: zdobyć jakąś ilość punktów, lew, skalpów itp.; rzadziej: zająć jakieś miejsce w zawodach, zdobyć jakiś tytuł
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wygrać częściowo, wygrać działkę do podziału przy grze koalicyjnej
Wiktionary
IPA: ˈuɡrat͡ɕ, AS: ugrać
Wiktionary
rzecz. ugranie n., gra ż., przygrywka ż.
czas. grać, nagrywać
przym. growy, grywalny
Wiktionary
[czytaj: ugrilować] upiec, usmażyć potrawy na metalowym ruszcie, pod którym rozpala się ogień; zgrilować, zgrillować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie języka, kultury i historii krajów ugrofińskojęzycznych (lub przynajmniej jednego z nich)
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɔfʲĩˈɲista, AS: ugrofʹĩńista
Wiktionary
rzecz. ugrofinistyka ż.
:: fż. ugrofinistka ż.
przym. ugrofiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w zakresie języka, kultury i historii krajów ugrofińskojęzycznych (lub przynajmniej jednego z nich)
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɔfʲĩˈɲistka, AS: ugrofʹĩńistka
Wiktionary
rzecz. ugrofinistyka ż.
:: fm. ugrofinista mos.
przym. ugrofiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka o języku, kulturze i historii krajów ugrofińskojęzycznych;
Wiktionary
Ugrofinistyka, także: ugrofennistyka, fennougrystyka, finougrystyka – dziedzina nauki obejmująca badanie i opis języków ugrofińskich. W szerszym ujęciu obejmuje także badanie kultur ludów ugrofińskich. W jej obszarze zainteresowań mogą się znaleźć również języki samojedzkie – ugrofinistyka staje się wówczas synonimem uralistyki.
Wikipedia
(1.1) Gdzie w Polsce wykłada się ugrofinistykę?
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɔfʲĩˈɲistɨka, AS: ugrofʹĩńistyka
Wiktionary
rzecz. ugrofinista mos., ugrofinistka ż.
przym. ugrofiński
Wiktionary
(1.1) ugrofennistyka, fennougrystyka, finougrystyka
Wiktionary
język ugrofiński - najważniejszy nieindoeuropejski język w Europie, do tej rodziny języków należą głównie: fiński, estoński i węgierski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Ugrofinów
Wiktionary
(1.1) Język fiński należy do ugrofińskiej grupy językowej.
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɔˈfʲĩj̃sʲci, AS: ugrofʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. ugrofinistyka ż., ugrofinista m., ugrofinistka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się jednym z języków ugrofińskich
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się jednym z języków ugrofińskich
(1.3) spisany, stworzony w jednym z języków ugrofińskich
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɔfʲĩj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ugrofʹĩĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
przymiotnik od: ugier
SJP.pl
1. utrwalić coś lub kogoś; umocnić, upewnić;
2. ugruntować się - stać się mocnym, pewnym, trwałym
SJP.pl
czasownik
(1.1) utrwalić coś
Wiktionary
rzecz. grunt mrz.
przym. gruntowy
Wiktionary
1. czynić coś trwałym, mocnym, niezmiennym; umacniać, utwierdzać, utrwalać, gruntować;
2. ugruntowywać się - stawać się trwałym, mocnym, niezmiennym; umacniać się, utwierdzać się, utrwalać się, gruntować się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) grupa ludzi o podobnych przekonaniach i/lub ze wspólnym celem
Wiktionary
Ugrupowanie wojsk – celowe i zgodne z zamiarem przewidywanej lub prowadzonej walki, bitwy i operacji rozmieszczenie pododdziałów, oddziałów i związków taktycznych w ustalonych odstępach i odległościach, frontem w określonym kierunku, zapewniające optymalne wykorzystanie możliwości taktyczno - operacyjnych i bojowych oraz współdziałanie rodzajów wojsk i sił zbrojnych dla osiągnięcia zamierzonych celów i wykonania zadań przy minimalnych stratach własnych.
Wikipedia
(1.1) Za tym nowo powstałym prawicowym ugrupowaniem poszły dziesiątki tysięcy obywateli.
Wiktionary
IPA: ˌuɡrupɔˈvãɲɛ, AS: ugrupovãńe
Wiktionary
rzecz. grupowy m., grupa ż.
czas. ugrupować dk., grupować ndk.
przym. grupowy
przysł. grupowo
Wiktionary
(1.1) blok, obóz, organizacja, stronnictwo, partia
Wiktionary
przymiotnik od: Ugra (rzeka w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ugrą, dotyczący Ugry (rzeki w Rosji)
(1.2) jęz. związany z językami ugryjskimi: chantyjskim, wogulskim i węgierskim
Wiktionary
rzecz. Ugra ż.
Wiktionary
zdobywać daną liczbę punktów w jakiejś grze
SJP.pl
zacisnąć na czymś zęby, wbić je w coś zaciskając
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynność polegająca na chwyceniu zębami i zaciśnięciu szczęki, zwykle w celu zadania bólu, obrony lub spożycia pokarmu
(1.2) ślad na skórze lub powierzchni po ugryzieniu (1.1)
Wiktionary
(1.1) Trener całkowicie panował nad psami i nie bał się ugryzień.
(1.1) Babka ostrzegała, że ugryzienie przez złotego kleszcza może prowadzić do paraliżu i ślepoty.
(1.2) Przedramiona miała purpurowe od licznych ukąszeń i ugryzień.
Wiktionary
IPA: ˌuɡrɨˈʑɛ̇̃ɲɛ, AS: ugryźė̃ńe
Wiktionary
czas. gryźć, ugryźć dk.
rzecz. ogryzek mrz.
Wiktionary
zacisnąć na czymś zęby, wbić je w coś zaciskając
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zacisnąć na czymś zęby, wbić je w coś zaciskając
(1.2) użądlić
Wiktionary
(1.1) Chomik ugryzł mnie w palec.
Wiktionary
IPA: ˈuɡrɨɕt͡ɕ, AS: ugryść
Wiktionary
rzecz. ugryzienie n., gryzoń nmos./m.
czas. gryźć ndk.
Wiktionary
(1.1) ukąsić; gw. Górny Śląsk bajsnyć, bajsnóńć, użrić
Wiktionary
przestarzałe: rozgrzać, uczynić ciepłym, zagrzać
SJP.pl
1. czynić kogoś grzecznym, pokornym;
2. czynić coś bardziej uprzejmym, mniej szokującym
SJP.pl
1. uczynić kogoś grzecznym, pokornym;
2. uczynić coś bardziej uprzejmym, mniej szokującym
SJP.pl
1. uczynić kogoś grzecznym, pokornym;
2. uczynić coś bardziej uprzejmym, mniej szokującym
SJP.pl
1. utkwić w czymś podmokłym, grząskim; ugrzęznąć;
2. znaleźć się w opresji
SJP.pl
taki, który gdzieś ugrzązł; ugrzęźnięty, ugrzęzły
SJP.pl
1. utkwić w czymś podmokłym, grząskim; ugrząźć;
2. znaleźć się w opresji
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. grzęznąć)
(1.1) nie móc się dalej poruszać
(1.2) przen. przymusowo przedłużyć swój pobyt
(1.3) przen. być zablokowanym
Wiktionary
(1.1) Przerażony ugrzązł na środku mokradła.
(1.2) Piłka ugrzęzła w koszu i nie chciała spaść.
(1.3) Projekt ugrzęznął w gmatwaninie jurysdykcyjnej w łonie instytutu.
Wiktionary
rzecz. grzęźnięcie n., ugrzęźnięcie n., grzęzawisko n.
czas. grzęznąć ndk.
Wiktionary
(1.1) war. ugrząźć
(1.2) war. ugrząźć
(1.3) war. ugrząźć
Wiktionary
taki, który ugrzązł; ugrzęźnięty
SJP.pl
taki, który ugrzęznął; ugrzęzły, ugrzęziony
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = ekon. Unia Gospodarcza i Walutowa;
Wiktionary
(1.1) Głównym przedsięwzięciem UGW jest utworzenie wspólnej waluty europejskiej.
Wiktionary
IPA: u‿ɟɛ‿ˈvu, AS: u‿ǵe‿vu
Wiktionary
ziemia nieuprawiana przez dłuższy czas; odłóg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. pole nieuprawiane przez pewien czas;
Wiktionary
Ugór – pole wyłączone z rolniczego użytkowania na okres 1–2 lat, na którym wykonywana jest odpowiednia pielęgnacja mechaniczna (ugór czarny), chemiczna (ugór herbicydowy) lub pole niepielęgnowane zarastające samoistnie chwastami segetalnymi i samosiewami zbóż (ugór zielony). Celem ugorowania jest poprawienie żyzności gleby. Niekiedy ugór stosuje się również jako metodę zwalczania chwastów na bardzo zachwaszczonych polach.
Wikipedia
(1.1) Rzeki zamienia On w pustynię, / oazy na ziemię spragnioną, / ziemię żyzną na słony ugór / skutkiem niegodziwości jej mieszkańców.
Wiktionary
IPA: ˈuɡur, AS: ugur
Wiktionary
rzecz. ugorowanie n., ugorek mrz.
czas. ugorować ndk.
Wiktionary
(1.1) odłóg
Wiktionary
1. okrzyk mający wyrażać radość, spontaniczny entuzjazm
2. głośne westchnienie wyrażające uczucie ulgi po wysiłku
SJP.pl
potocznie: samodzielnie wykonać haft lub rzecz z dzianiny; wyhaftować
SJP.pl
zarobić na handlu
SJP.pl
zharowany, zaharowany; potocznie:
1. przemęczony ciężką pracą;
2. niemający wolnej chwili z powodu nadmiaru pracy
SJP.pl
potocznie: uharować się - zmęczyć się ciężką pracą; naharować się, zharować się, spracować się, napracować się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uherzec
(1.2) mieszkaniec Uherzec Mineralnych
Wiktionary
rzecz. Uherce nmos.
:: fż. uherczanka ż.
przym. uherecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uherzec
(1.2) mieszkanka Uherzec Mineralnych
Wiktionary
rzecz. Uherce nmos.
:: fm. uherczanin m.
przym. uherecki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uherzec
(1.2) dotyczący Uherzec Mineralnych
Wiktionary
rzecz. Uherce nmos., uherczanin m., uherczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uhra
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. węgierski
Wiktionary
rzecz. Uher m., uhranin m., uhranka ż.
Wiktionary
czynić historycznym, włączać do historii
SJP.pl
uczynić historycznym, włączyć do historii
SJP.pl
ptak wodny z rodziny kaczkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Melanitta fusca|ref=tak., duży ptak wodny z rodziny kaczkowatych;
Wiktionary
IPA: ˈuxla, AS: uχla
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: wykrzyknik wyrażający odpowiedź twierdzącą na postawione pytanie; tak, no, mhm
SJP.pl
wieś w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim
SJP.pl
Zobacz też: Uhnin (osada).
Uhnin – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Dębowa Kłoda.
Wieś królewska w starostwie parczewskim województwa lubelskiego w 1786 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Uhnów ( Угнів, "Uhniw") – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie szeptyckim. Jest to obecnie najmniejsze miasto na Ukrainie liczące 881 mieszkańców, całkowita liczba mieszkańców podawana jest ze wsią Zastawne.
Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1462 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim.
Wikipedia
rzecz. uhnowianin m., uhnowianka ż.
przym. uhnowski
Wiktionary
1. hodując, osiągnąć zamierzony efekt mimo trudności;
2. spowodować wzrost, rozwój czegoś dzięki długotrwałym działaniom, np. uhodować brzuszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uhonorować.
Wiktionary
czas. honorować, uhonorować dk.
rzecz. honorowanie n.
przym. honorowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. honorować)
(1.1) uczcić kogoś, okazać szacunek
(1.2) uznać za należyte
czasownik zwrotny dokonany uhonorować się (ndk. honorować się)
(2.1) książk. nagrodzić siebie samego
Wiktionary
(1.1) W 2015 został uhonorowany tytułem Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” (…)
Wiktionary
rzecz. uhonorowanie n., honorowanie n.
czas. honorować ndk.
przym. honorowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uhowa
Wiktionary
rzecz. Uhowo n.
:: fż. uhowianka ż.
przym. uhowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uhowa
Wiktionary
rzecz. Uhowo n.
:: fm. uhowianin m.
przym. uhowski
Wiktionary
wieś w województwie podlaskim, w powiecie białostockim
SJP.pl
Uhowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Łapy. Leży na północno-wschodnim brzegu Narwi.
Wieś duchowna, własność probostwa suraskiego, położona była w 1575 roku w powiecie suraskim w ziemi bielskiej województwa podlaskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
→ Uhowo
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uhowa
Wiktionary
rzecz. Uhowo n., uhowianin m., uhowianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uhra
Wiktionary
rzecz. Uher m.
:: fż. uhranka ż.
przym. uherski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uhra
Wiktionary
rzecz. Uher m.
:: fm. uhranin m.
przym. uherski
Wiktionary
owca uhruska - odmiana polskiej owcy nizinnej
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uhruska
Wiktionary
rzecz. Uhrusk m., uhruszczanin m., uhruszczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uhruska
Wiktionary
rzecz. Uhrusk m.
:: fż. uhruszczanka ż.
przym. uhruski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uhruska
Wiktionary
rzecz. Uhrusk m.
:: fm. uhruszczanin m.
przym. uhruski
Wiktionary
skrót od: ultra-high temperature processing - proces sterylizacji produktów żywnościowych
SJP.pl
UHT (ang. "Ultra-high temperature processing") – sterylizacja produktów żywnościowych, polegająca na błyskawicznym, trwającym 2–10 sekund, podgrzaniu do temperatury ponad 100 °C (135–150 °C dla mleka) i równie błyskawicznym ochłodzeniu do temperatury pokojowej. Taka sterylizacja zabija florę bakteryjną, nie zmieniając wyraźnie walorów smakowych produktu.
Wikipedia
wyraz naśladujący odgłos wydawany przez sowę
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) wyraz dźwiękonaśladowczy naśladujący głos puchacza
Wiktionary
z suahili: wolność
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
naturalnie występujący asfalt zawdzięczający swą nazwę pasmu górskiemu Uinta w amerykańskim stanie Utah
SJP.pl
czynić intymnym, intymniejszym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uintymnić.
Wiktionary
czas. uintymnić
Wiktionary
czasownik
(1.1) uczynić intymnym
Wiktionary
IPA: ˌujĩnˈtɨ̃mʲɲit͡ɕ, AS: ui ̯ĩntỹmʹńić
Wiktionary
rzecz. uintymnienie n.
Wiktionary
małpka z rodziny pazurczatek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Mico|Lesson|ref=tak., południowoamerykańska małpa z rodziny pazurkowcowatych;
Wiktionary
Uistiti ("Callithrix") – rodzaj ssaków naczelnych z rodziny pazurkowcowatych (Callitrichidae).
Wikipedia
(1.1) Małpy uistiti są stosunkowo pospolite.
Wiktionary
IPA: ˌujiˈstʲitʲi, AS: ui ̯istʹitʹi
Wiktionary
regulować płatności, płacić np. uiszczać opłatę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uiścić.
Wiktionary
IPA: ˌujiʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ui ̯iščẽńe
Wiktionary
czas. uiścić, istnieć
Wiktionary
1. książkowe: zapłacić, uregulować należność za coś;
2. uiścić się - pot. wywiązać się z obowiązku spłacenia należności
SJP.pl
czasownik
(1.1) zapłacić, uregulować należność za coś
Wiktionary
(1.1) Wczoraj na poczcie uiściłem opłaty za prąd i wodę.
Wiktionary
IPA: uˈjiɕt͡ɕit͡ɕ, AS: ui ̯iśćić
Wiktionary
rzecz. uiszczenie
czas. istnieć, ndk. uiszczać
Wiktionary
[czytaj: u-JOT] skrót od: Uniwersytet Jagielloński (założony w roku 1364, najstarszy w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. brat matki, wuj
Wiktionary
Uj
Wikipedia
IPA: uj, AS: ui ̯
Wiktionary
(1.1) ujec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wujek
Wiktionary
(1.1) Uja przyniós cało tytka amoloków.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk ujek, gw. Śląsk Cieszyński ujec
Wiktionary
1. szczekać zajadle, natarczywie;
2. potocznie: kłócić się, wymyślać komuś, złośliwie krytykować;
3. zjadać trochę, napoczynać jakąś potrawę
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) zool. szczekać natarczywie, piskliwie
(1.2) pot. pejor. złośliwie, z uporczywą krytyką atakować kogoś słowami
czasownik zwrotny niedokonany ujadać się
(2.1) być ujadanymfakt.
(2.2) pot. kłócić się agresywnie
(2.3) pot. męczyć się z czymś
czasownik przechodni niedokonany (dk. ujeść)
(3.1) zjadać nieco; napoczynać jedzenie
czasownik zwrotny niedokonany ujadać się (dk. ujeść się)
(4.1) być trochę zjadanymfakt.
Wiktionary
(1.1) Psy ujadały całą noc na podwórzu.
(1.2) Ależ Ewka ujada na Agę!
Wiktionary
rzecz. ujadanie n.
czas. jeść
Wiktionary
zaszkodzić komuś, rozprawić się z kimś; usadzić, urządzić
SJP.pl
potocznie: stawiać kogoś w trudnej lub przykrej sytuacji; urządzać, załatwiać
SJP.pl
Ujanowice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Laskowa.
Wieś duchowna, własność klasztoru klarysek w Starym Sączu, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sądeckim województwa krakowskiego. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujanowic
Wiktionary
rzecz. Ujanowice nmos., ujanowiczanin m., ujanowiczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujanowic
Wiktionary
rzecz. Ujanowice nmos.
:: fż. ujanowiczanka ż.
przym. ujanowicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujanowic
Wiktionary
rzecz. Ujanowice nmos.
:: fm. ujanowiczanin m.
przym. ujanowicki
Wiktionary
potocznie: taki, który odurzył się narkotykami, zwłaszcza marihuaną; zjarany, najarany, upalony, nabakany
SJP.pl
ujarać się - potocznie: odurzyć się narkotykami, zwłaszcza marihuaną; zjarać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujarzmiać.
Wiktionary
rzecz. ujarzmienie n., jarzmo n., jarzemko n., jarzmiciel m.
czas. ujarzmiać ndk., ujarzmić dk.
przym. jarzmowy, jarzemny
Wiktionary
1. podbijać, narzucać jarzmo, swoją wolę, kiełznać;
2. podporządkowywać, opanowywać;
3. obłaskawiać, oswajać (zwierzę)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. ujarzmić)
(1.1) pokonywać kogoś i zdobywać władzę nad kimś
(1.2) pozbawiać niszczycielskiej siły
(1.3) przejmować kontrolę nad czymś
Wiktionary
rzecz. ujarzmianie n., ujarzmienie n., jarzmo n.
Wiktionary
(1.1) opanowywać, podbijać, zniewalać
(1.2) hamować, opanowywać, poskramiać
(1.3) podporządkowywać, poskramiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pokonanie kogoś
(1.2) przejęcie kontroli nad czymś niebezpiecznym
(1.3) skuteczne narzucenie posłuszeństwa zwierzęciu
Wiktionary
Ujarzmienie (tyt. oryg. "Authority") – powieść fantastyczna Jeffa VanderMeera, wydana w 2014 nakładem wydawnictwa Farrar, Straus and Giroux. Jest drugim tomem trylogii The Southern Reach. Łączy w sobie elementy powieści fantastyczno-naukowej, horroru oraz weird fiction. Autor powieści przyznał, że jeśli pierwszą część trylogii można uznać za historię o wyprawie w głąb Strefy X, to o części drugiej można mówić jako o wyprawie w głąb korporacji Southern Reach.
Wikipedia
rzecz. jarzmo n., ujarzmianie n.
czas. ujarzmiać ndk., ujarzmić dk.
Wiktionary
(1.1) opanowanie, zajęcie, zniewolenie
(1.2) opanowanie, zdominowanie
(1.3) wyćwiczenie, wyuczenie, wytresowanie
Wiktionary
wziąć w jarzmo, niewolę; uciemiężyć; podporządkować sobie, opanować
SJP.pl
dawniej: ujawnić, ukazać, pokazać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujawniać.
Wiktionary
(1.1) Do ujawniania czyjejś orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej bez wiedzy i zgody osoby zainteresowanej odnosimy się krytycznie.
Wiktionary
czas. ujawniać ndk., ujawnić dk.
rzecz. ujawnienie n.
przym. jawny
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. ujawnić)
(1.1) podawać do wiadomości
(1.2) pokazywać coś, co dotąd było niejawne
czasownik zwrotny niedokonany ujawniać się (dk. ujawnić się)
(2.1) wychodzić na jaw, stawać się wiadomym
(2.2) stawać się widocznym
(2.3) poznawać prawdę o swojej osobie, o samym sobie
(2.4) urz. zgłosić do odpowiedniego urzędu swoje dotychczasowe członkostwo w zdelegalizowanej organizacji
Wiktionary
rzecz. ujawnienie n., ujawnianie n.
czas. ujawnić dk.
przym. jawny
Wiktionary
(1.1) demonstrować, prezentować
(1.2) odtajniać, wyjawiać, zdradzać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujawnić.
Wiktionary
IPA: ˌujavʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ui ̯avʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. ujawnić, ujawniać
rzecz. ujawnianie n.
przym. jawny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ujawniać)
(1.1) dokonany od|ujawniać.
Wiktionary
IPA: uˈjavʲɲit͡ɕ, AS: ui ̯avʹńić
Wiktionary
rzecz. ujawnienie n., ujawnianie n.
przym. jawny
czas. ujawniać
Wiktionary
1. miasto w województwie opolskim;
2. miasto w województwie łódzkim;
3. nazwa kilku wsi w Polsce;
4. część miasta Zgorzelec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈujast, AS: ui ̯ast
Wiktionary
przym. ujazdowski, ujejski
rzecz. ujeździanin mos., ujeździanka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujazdu
(1.2) dotyczący Ujazdu Górnego
(1.3) dotyczący Ujazdów
Wiktionary
rzecz. Ujazd m., Ujazdy nmos., ujeździanin m., ujeździanka ż.
przym. ujejski
Wiktionary
(1.1-3) ujejski
Wiktionary
mieszkaniec Ujazdu; Ujaździanin
SJP.pl
mieszkanka Ujazdu; Ujaździanka
SJP.pl
1. część Śródmieścia Warszawy;
2. nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: udżezawiać] nadawać czemuś cechy jazzu
SJP.pl
[czytaj: udżezowić] nadać czemuś cechy jazzu
SJP.pl
rozjaśniać;
1. czynić łatwiejszym do zrozumienia;
2. dawniej: czynić jasnym, jaśniejszym
SJP.pl
rozjaśnić;
1. uczynić łatwiejszym do zrozumienia;
2. dawniej: uczynić jasnym, jaśniejszym
SJP.pl
mieszkaniec Ujazdu; Ujazdzianin
SJP.pl
mieszkanka Ujazdu; Ujazdzianka
SJP.pl
1. idąc, przejść jakiś odcinek drogi;
2. o cieczy, gazie: wydobyć się skądś;
3. nie przynieść przykrych konsekwencji;
4. książk. uciec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujebać.
Wiktionary
czas. wyjebać, jebać, ujebać dk.
przym. ujebany, jebany, jebnięty
rzecz. jebany mos.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wulg. pobrudzony
(1.2) wulg. urwany
(1.3) wulg. odurzony narkotykami
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: ujebać
Wiktionary
IPA: ˌujɛˈbãnɨ, AS: ui ̯ebãny
Wiktionary
rzecz. ujebanie n.
czas. ujebać dk.
Wiktionary
upierdolić; wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. ujebać (się):
a) uciąć, urwać (się) itp.;
b) ubrudzić (się);
c) rozprawić się z kimś, zaszkodzić komuś;
d) ugryźć;
2. ujebać się: upić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) wulg. pobrudzić
(1.2) wulg. urwać, oderwać
(1.3) wulg. zranić (ugryźć, ukąsić, podrapać itp.)
(1.4) wulg. zaszkodzić komuś
(1.5) wulg. eduk. sprawić, że ktoś nie zdał egzaminu
czasownik zwrotny dokonany ujebać się
(2.1) wulg. pobrudzić się
(2.2) wulg. urwać się
(2.3) wulg. ciężko się napracować
Wiktionary
(1.1) Ubrania były ujebane betonem.
(1.2) Ktoś ujebał klamkę od drzwi.
(1.3) Komary mnie ujebały w nos.
(1.5) Ujebała mnie, bo nie odpowiedziałem na trzy z dziesięciu pytań.
(1.5) Poszły na poprawkę. Znowu je ujebał. Chociaż nie powinno go być na poprawce..
(2.2) Śruba ujebała się przy kluczu.
(2.3) Ale się ujebałem, taki był dziś młyn w pracy.
Wiktionary
IPA: uˈjɛbat͡ɕ, AS: ui ̯ebać
Wiktionary
rzecz. ujebanie n., jebak mzw./mos.
czas. jebać ndk., odjebać dk.
przym. ujebany
Wiktionary
upierdalać; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. ucinać, urywać itp.;
2. zabrudzać;
3. rozprawiać się z kimś, szkodzić komuś;
4. ujebywać się - upijać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. (współcz. gw-pl|Śląsk Cieszyński.) brat matki, wuj
Wiktionary
IPA: ˈujɛt͡s, AS: ui ̯ec
Wiktionary
(1.1) wuj, wujek, uj; gw. Górny Śląsk uja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujechać.
Wiktionary
IPA: ˌujɛˈxãɲɛ, AS: ui ̯eχãńe
Wiktionary
czas. ujechać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|ujeżdżać.
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. poślizgnąć się
Wiktionary
(1.1) Z mapy, którą Tian rozłożył na kolanach i studiował w migotliwym świetle paleniska, wynikało, że ujechali z siedemdziesiąt kilometrów i że przez najbliższe dwieście kilometrów nie ma możliwości zmiany trasy. Trzeba jechać na Agryz i Iżewsk.
Wiktionary
IPA: uˈjɛxat͡ɕ, AS: ui ̯eχać
Wiktionary
czas. jechać
rzecz. ujechanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nadanie jednolitej formy
Wiktionary
rzecz. ujednolicanie n., jednolitość ż.
czas. ujednolicić dk.
przym. jednolity
przysł. jednolicie
Wiktionary
uczynić jednakowym, ujednolicić, znormalizować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ujednolicać)
(1.1) dokonany od|ujednolicać.
Wiktionary
rzecz. jedynka ż., jednolitość ż., ujednolicenie n.
czas. ujednolicać ndk.
przysł. jednolicie
przym. jednolity
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujednoznaczniać.
Wiktionary
rzecz. ujednoznacznienie n., jednoznaczność ż.
czas. ujednoznaczniać ndk., ujednoznacznić dk.
przym. jednoznaczny
przysł. jednoznacznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujednoznacznić.
(1.2) jęz. uściślenie znaczenia słowa
Wiktionary
(1.2) Ujednoznacznienie jest istotne w przypadku tak samo brzmiących wyrazów jak piłka i piłka. Nie wiemy, w którym przypadku chodzi nam o małą piłę, a w którym o piłkę do gry.
Wiktionary
IPA: ˌujɛdnɔznat͡ʃʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ui ̯ednoznačʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. ujednoznacznianie n.
czas. ujednoznaczniać ndk., ujednoznacznić dk.
Wiktionary
(1.2) dezambiguacja, uściślenie
Wiktionary
→ Ujazd (przestarzale); ujazdowski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujazdu
(1.2) dotyczący Ujazdu Górnego
(1.3) dotyczący Ujazdów
Wiktionary
rzecz. Ujazd m., Ujazdy nmos., ujeździanin m., ujeździanka ż.
przym. ujazdowski
Wiktionary
(1.1-3) ujazdowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wujek
(1.2) reg. bukowski (pow.sanocki) wujek
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób ujemny, negatywnie
Wiktionary
(1.1) Propaganda bolszewicka wzmocniła jeszcze pejoratywne znaczenie tego słowa i współcześnie bywa ono odbierane jako obraźliwe, choć ani Słownik Języka Polskiego PWN, ani Wielki Słownik Języka Polskiego nie kwalifikują go jako nacechowanego ujemnie.
Wiktionary
rzecz. ujemność ż.
czas. ujmować ndk.
przym. ujemny
Wiktionary
stopień miary mniejszy od zera; niedodatność
SJP.pl
1. charakteryzujący się wartością niższą od zera;
2. negatywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mat. ekon. mniejszy od zera
(1.2) fiz. chem. charakteryzujący się mniejszą od zera wartością pewnej wielkości
(1.5) wyrażający negatywny sąd
Wiktionary
(1.1) Pierwiastki kwadratowe liczb ujemnych są liczbami urojonymi.
(1.2) Elektrony mają ujemny ładunek elektryczny.
(1.3) Wynik badania cytologicznego jest ujemny, kiedy w próbce nie stwierdzono uszkodzeń i złośliwości.
Wiktionary
IPA: uˈjɛ̃mnɨ, AS: ui ̯ẽmny
Wiktionary
rzecz. ujemność ż., ujma ż.
czas. ujmować ndk.
przysł. ujemnie
Wiktionary
(1.1) negatywny, pot. minusowy
(1.4) negatywny, niekorzystny, niedobry, niepomyślny, szkodliwy, zły
(1.5) negatywny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujeznej
Wiktionary
rzecz. Ujezna ż., ujeźnianin m., ujeźnianka ż.
przym. ujeźniański
Wiktionary
(1.1) ujeźniański
Wiktionary
zjeść trochę, napocząć jakąś potrawę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujazdu
(1.2) mieszkaniec Ujazdu Górnego
(1.3) mieszkaniec Ujazdów
Wiktionary
rzecz. Ujazd m., Ujazdy nmos.
:: fż. ujeździanka ż.
przym. ujazdowski, ujejski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujazdu
(1.2) mieszkanka Ujazdu Górnego
(1.3) mieszkanka Ujazdów
Wiktionary
rzecz. Ujazd m., Ujazdy nmos.
:: fm. ujeździanin m.
przym. ujazdowski, ujejski
Wiktionary
Ujeździec ( Geseß) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Paczków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujeźdźca
(1.2) dotyczący Ujeźdźca Wielkiego
Wiktionary
rzecz. Ujeździec m., ujeźdźczanin m., ujeźdźczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujeźdźca
(1.2) mieszkaniec Ujeźdźca Wielkiego
Wiktionary
rzecz. Ujeździec m.
:: fż. ujeźdźczanka ż.
przym. ujeździecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujeźdźca
(1.2) mieszkanka Ujeźdźca Wielkiego
Wiktionary
rzecz. Ujeździec m.
:: fm. ujeźdźczanin m.
przym. ujeździecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujeznej
Wiktionary
rzecz. Ujezna ż.
:: fż. ujeźnianka ż.
przym. ujezeński, ujeźniański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujeznej
Wiktionary
rzecz. Ujezna ż.
:: fm. ujeźnianin m.
przym. ujezeński, ujeźniański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujeznej
Wiktionary
rzecz. Ujezna ż., ujeźnianin m., ujeźnianka ż.
przym. ujezeński
Wiktionary
(1.1) ujezeński
Wiktionary
człowiek ujeżdżający konie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek ujeżdżający konie
Wiktionary
(1.1) Był sławnym ujeżdżaczem dzikich koni.
Wiktionary
czas. ujeżdżać
Wiktionary
kobieta ujeżdżająca konie
SJP.pl
zamknięty teren lub pomieszczenie przeznaczone do nauki jazdy konnej; maneż, kierat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce gdzie ujeżdża się konie
Wiktionary
Ujeżdżalnia (maneż z wł. "maneggio", rajtszula z niem. "Reitschule") – ogrodzony teren (ujeżdżalnia otwarta) lub pomieszczenie zadaszone (ujeżdżalnia kryta) przeznaczone do nauki jazdy konnej lub trenowania ujeżdżenia czy skoków przez przeszkody. Ujeżdżalnie zazwyczaj pokryte są sypkim piaskiem (podłoże).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujeżdżać.
(1.2) przyzwyczajanie konia do pracy w zaprzęgu lub jazdy wierzchem
Wiktionary
IPA: ˌujɛʒˈd͡ʒãɲɛ, AS: ui ̯ežǯãńe
Wiktionary
czas. ujeżdżać ndk.
rzecz. jeżdżenie n., jeźdźczyni ż., jeździec mos.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ujeździć)
(1.1) oswajać konia z siodłem i jazdą konną
(1.2) często jeździć w celu utwardzenia nawierzchni
(1.3) przen. podporządkowywać
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) gw-pl|Poznań. wyjeżdżać, często gdzieś jeździć
Wiktionary
(1.1) Brat mój, Kazio, który korzystając z wakacji, całe dnie przesiadywał za domem, w stajniach, w lesie, ze strzelbą na koniu lub na łodzi, w tej chwili właśnie ujeżdżał pod wierzch na podwórzu folwarcznym młode konie ze stadniny.
Wiktionary
IPA: uˈjɛʒd͡ʒat͡ɕ, AS: ui ̯ežǯać
Wiktionary
rzecz. ujeżdżalnia ż., ujeżdżacz m., ujeżdżanie n., ujeżdżenie n.
czas. przejeżdżać, jechać, ujeździć dk.
Wiktionary
związany z ujeżdżaniem konia
SJP.pl
członek ludu zamieszkującego w większości region autonomiczny Sinkiang w Chinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek ludu tureckiego żyjącego głównie w północno-zachodnich Chinach
Wiktionary
(1.1) Chińczycy zabijają Ujgurów, chrześcijan, wyznawców Falun Gong na przeszczepy.
Wiktionary
IPA: ˈujɡur, AS: ui ̯gur
Wiktionary
rzecz. ujgurski m.
:: fż. Ujgurka ż.
przym. ujgurski
Wiktionary
członkini ludu zamieszkującego w większości region autonomiczny Sinkiang w Chinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. członkini ludu tureckiego żyjącego głównie w północno-zachodnich Chinach
Wiktionary
rzecz. Ujguria ż., ujgurski m.
:: fm. Ujgur mos.
przym. ujgurski
Wiktionary
związany z Ujgurami, ludem azjatyckim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Ujgurów albo Ujgurii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język turkijski używany przez około 10 milionów Ujgurów, głównie w Regionie Autonomicznym Sinciang w zachodnich Chinach;
Wiktionary
IPA: ujˈɡursʲci, AS: ui ̯gursʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ujgur m., Ujguria ż., Ujgurka ż.
Wiktionary
(2.1) nowoujgurski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem ujgurskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem ujgurskim
(1.3) spisany, stworzony w języku ujgurskim
Wiktionary
IPA: ujˈɡurskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ui ̯gurskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
lud zamieszkujący w większości region autonomiczny Sinkiang w Chinach
SJP.pl
Ujgurzy ( ئۇيغۇر; chiń. upr. 维吾尔; chiń. trad. 維吾爾; pinyin "Wéiwú’ěr") – grupa etniczna pochodzenia tureckiego, jedna z 55 mniejszości uznanych oficjalnie w Chińskiej Republice Ludowej. Mieszkają głównie w Sinciangu. W 2010 ich liczebność tam wynosiła 10 001 320.
Wikipedia
skrót od: Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujkowic
Wiktionary
rzecz. Ujkowice nmos., ujkowiczanin m., ujkowiczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujkowic
Wiktionary
rzecz. Ujkowice nmos.
:: fż. ujkowiczanka ż.
przym. ujkowicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujkowic
Wiktionary
rzecz. Ujkowice nmos.
:: fm. ujkowiczanin m.
przym. ujkowicki
Wiktionary
to, co uchybia czyjejś godności, stanowi plamę na honorze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) coś, co kogoś obraża lub poniża
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. ujemny
rzecz. ujmowanie n., ujęcie n.
czas. ujmować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujmować.
Wiktionary
rzecz. ujęcie n., ujma ż.
czas. jąć, ujmować ndk., ująć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ująć)
(1.1) chwytać ręką lub narzędziem
(1.2) zatrzymywać osobę postępującą niezgodnie z prawem
(1.3) przedstawiać coś w dany sposób
(1.4) pozyskiwać czyjąś przychylność
(1.5) odbierać coś
(1.6) zamykać w obrębie czego
czasownik zwrotny niedokonany ujmować się (dk. ująć się)
(2.1) brać w obronę
(2.2) chwytać dłońmi swoje ciało w jakimś miejscu
(2.3) chwytać siebie nawzajem
Wiktionary
(1.3) Wedle świadectwa przekazanego przez Plutarcha filozof z Abdery jednoznacznie ujmował wzajemny stosunek sztuki oraz przyrody: człowiek stał się uczniem zwierząt i naśladując pająka, jaskółkę, łabędzia czy słowika, znalazł metody tkania, budowania, śpiewu.
Wiktionary
rzecz. ujma ż., ujmowanie n., ujęcie n.
czas. jąć, ująć dk.
przym. ujmujący, ujemny
przysł. ujmująco, ujemnie
Wiktionary
(1.1) brać, chwytać
(1.2) aresztować, chwytać, zatrzymywać
(1.3) formułować, podawać, przedstawiać, wyrażać
(1.4) zdobywać, zjednywać
(1.5) odbierać, odejmować, pozbawiać, zabierać
(1.6) obejmować, ograniczać
(2.1) wstawiać się
(2.2) obejmować się
Wiktionary
1. budzący sympatię, miły; uprzejmy, urzekający;
2. zjednujący sobie sympatię innych ludzi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) budzący sympatię
Wiktionary
(1.1) Obserwowałem, jaki ujmujący był jego sposób grania.
Wiktionary
przysł. ujmująco
czas. ujmować
Wiktionary
(1.1) czarujący, fascynujący, porywający, urzekający
Wiktionary
skrót od: Uniwersytet Józefa Piłsudskiego w Warszawie
SJP.pl
Ujrzanów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Siedlce. Ma status sołectwa. Leży 7 km na wschód od Siedlec.
Przez Ujrzanów przebiega trasa międzynarodowa E30 Cork – Omsk oraz droga krajowa nr 63 (Perły- Sławatycze).
Wikipedia
patrząc, spostrzec kogoś, coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zobaczyć
czasownik zwrotny dokonany ujrzeć się
(2.1) zobaczyć się nawzajem
(2.2) zobaczyć własne odbicie
(2.3) wyobrażać sobie siebie samego
Wiktionary
(1.1) Pawełek, ujrzawszy kobietę, gdy przemierzała jezdnię, powiedział uprzejmie: – Dobry wieczór pani!
(1.1) Nadradca pod wpływem ostatnich słów Mocka zarumienił się i sięgnął po pudełko z wiecznym piórem. Otworzył kilkakrotnie wieczko i jego goście ujrzeli wygrawerowaną na nim jakąś dedykację.
Wiktionary
IPA: ˈujʒɛt͡ɕ, AS: ui ̯žeć
Wiktionary
→ Ujście; ujścieński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujścia
Wiktionary
rzecz. Ujście n., ujścianin m., ujścianka ż.
przym. ujścieński
Wiktionary
(1.1) ujścieński
Wiktionary
mieszkaniec Ujsoł (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujsół
Wiktionary
rzecz. Ujsoły nmos.
:: fż. ujsolanka ż.
przym. ujsolski
Wiktionary
mieszkanka Ujsoł (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujsół
Wiktionary
rzecz. Ujsoły nmos.
:: fm. ujsolanin m.
przym. ujsolski
Wiktionary
→ Ujsoły
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujsół
Wiktionary
rzecz. Ujsoły nmos., ujsolanin m., ujsolanka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ujsoły – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Ujsoły. Miejscowość jest siedzibą gminy Ujsoły. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.
Wikipedia
dawniej: obładowywać ciężarami, nakładać juki; objuczać, wywjuczać
SJP.pl
dawniej: plamić krwią; zakrwawiać
SJP.pl
z rosyjskiego: przytulnie, swojsko, miło
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest., książk. lub pot. przytulny; dający poczucie wygody, zacisza i komfortu
(1.2) przen. publ. (często iron.) swojski, pozornie spokojny; dający poczucie bezpieczeństwa i stabilności, często jednak w sposób uproszczony lub pozorny
Wiktionary
(1.1) Planowałyśmy też wynajęcie ujutnego stateczku wraz z wyposażeniem w postaci przystojnego francuskiego studenta historii sztuki, takiego w fularze, potrząsającego grzywką, aby podczas spływu rzekami Burgundii wprowadzał nas w arkana historii Francji.
(1.1) Znajdowały się przy nim liczne – jak określał Jacek – ujutne wnęki, w sam raz nadające się na noclegownię bez niebezpieczeństwa odmrożenia sobie uszu.
(1.1) – Nigdy nie uważałem, że Poznań jest miastem prowincjonalnym, jest miastem bezpiecznym. W Galicji mówi się, że jest to miasto „ujutne”, pozwala na bezpieczeństwo międzyludzkie.
(1.2) To, że pandemia wpędziła nas w samotność, nie oznacza, że rozpaczliwie trzeba ją leczyć ucieczką w strefę ujutnego, bagiennego komfortu – do ludzi tak samo myślących i tak samo czujących, którzy niczym lustereczka powiedzą przecie to, co chcemy usłyszeć.
(1.2) […] nie wystarczy odwrócić się plecami od globalizacji, ukryć się w ujutnej niszy „narodowych państw” i rozwalających „narodowe państwa” równie narodowych „ruchów oburzonych”, żeby wszystko co wyparowało odzyskało stałość, a wszystko co sprofanowane odzyskało świętość.
(1.2) Niemiecki kategoryczny imperatyw ma z pogardą odnosić się do ograniczonej, „ujutnej” polskiej formuły egzystencji.
(1.2) […] zaczyna się nowa era w jego polityczno-medialnym życiorysie. Mniej „ujutna", posługując się słowem często używanym przez Jolantę Kwaśniewską […].
Wiktionary
Ujów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Mietków.
Wikipedia
wziąć, uchwycić coś ręką, rękami lub narzędziem; dawniej: objąć kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ujmować)
(1.1) dokonany od|ujmować.
Wiktionary
(1.1) Detrytus zamrugał. A potem bardzo ostrożnie ujął królewską dłoń, starając się jej nie zgnieść.
Wiktionary
IPA: ˈujɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: ui ̯o̊̃ńć
Wiktionary
rzecz. ujęcie m., ujmowanie n.
czas. ujmować
Wiktionary
1. sposób opracowania tematu w danym dziele, przedstawienie osób lub przedmiotów na obrazie, fotografii itp.;
2. odcinek taśmy filmowej z obrazem filmowanym trwający od startu kamery do momentu jej zatrzymania;
3. scena filmowa stanowiąca pewną całość;
4. urządzenie lub zespół urządzeń do pobierania wody z rzeki, ze zbiornika lub spod ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) złapanie, zatrzymanie, schwytanie
(1.2) miejsce pobierania wody spod ziemi, gazu składowiskowego, ropy itp.
(1.3) fragment filmu nakręcony bez wyłączania kamery
(1.4) sposób przedstawienia czegoś na zdjęciu, obrazie itp.
(1.5) odjęcie, zabranie
(1.6) opis, podsumowanie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po ujęciu złodzieja odzyskano skradzione pieniądze.
(1.2) Za tym lasem znajduje się ujęcie wody dla miasta.
(1.3) To ujęcie trzeba będzie nakręcić jeszcze raz, bo słońce zaszło za chmury w połowie, a na następnym świeci ono jasno.
(1.4) W ujęciu ortodoksyjnym dopuszcza się do sakramentu kapłaństwa tylko mężczyzn.
(1.5) Ujęcie kilku okien z projektu fasady podniosłoby jej wytrzymałość.
(1.6) Ta książka jest próbą ujęcia całej historii Europy w jednym tomie.
Wiktionary
IPA: uˈjɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: ui ̯ė̃ńće
Wiktionary
rzecz. ujma ż., ujmowanie n.
czas. jąć, ująć dk., ujmować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ujędrniać.
Wiktionary
rzecz. ujędrnienie n.
czas. ujędrniać ndk., ujędrnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ujędrniać)
(1.1) dokonany od|ujędrniać.
Wiktionary
rzecz. ujędrnianie n., ujędrnianie n., jędrność ż.
czas. ujędrniać ndk.
przym. jędrny
przysł. jędrnie
Wiktionary
dawniej: uczyć posługiwania się językiem, uczyć kogoś mówić
SJP.pl
mieszkaniec Ujścia (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ujścia
Wiktionary
rzecz. Ujście n.
:: fż. ujścianka ż.
przym. ujścieński, ujski
Wiktionary
mieszkanka Ujścia (miasta lub wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ujścia
Wiktionary
rzecz. Ujście n.
:: fm. ujścianin m.
przym. ujścieński, ujski
Wiktionary
1. miejsce, w którym rzeka lub inny ciek wodny kończy swój bieg, łącząc się z inną rzeką lub wpadając do jeziora, morza, oceanu;
2. otwór, wylot czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hydrol. miejsce, w którym ciek wodny wpada do większego cieku lub akwenu
(1.2) odczasownikowy od|ujść.
(1.3) stpol. usta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ujście Nilu ma formę największej na świecie delty.
Wiktionary
IPA: ˈujɕt͡ɕɛ, AS: ui ̯śće
Wiktionary
rzecz. uchodzenie n.
czas. uchodzić ndk., ujść dk.
przym. ujściowy
Wiktionary
→ Ujście; ujski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ujścia
Wiktionary
rzecz. Ujście n., ujścianin m., ujścianka ż.
przym. ujski
Wiktionary
(1.1) ujski
Wiktionary
przymiotnik od: ujście
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ujściem; będący ujściem, stanowiący ujście
Wiktionary
rzecz. ujście n., uchodzenie n.
czas. uchodzić ndk., ujść dk.
Wiktionary
1. idąc, przejść jakiś odcinek drogi;
2. o cieczy, gazie: wydobyć się skądś;
3. nie przynieść przykrych konsekwencji;
4. książk. uciec
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|uchodzić.
Wiktionary
rzecz. uchodzenie n., ujście n., uchodźca mos.
czas. uchodzić ndk.
przym. ujściowy
Wiktionary
skrót z angielskiego: United Kingdom (of Great Britain and Northern Ireland) - Zjednoczone Królestwo (Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: ukończony
SJP.pl
rzeka w Peru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Ameryce Południowej, w dorzeczu Amazonki;
(1.2) geogr. adm. region w Peru ze stolicą w Pucallpa;
Wiktionary
Ukajali ("Ucayali", "Río Ucayali") – rzeka w Peru, prawy dopływ Amazonki. Jej długość wynosi 1950 km (od źródeł Apurimac – ok. 2400 km), a powierzchnia dorzecza – ok. 375 tys. km².
Ukajali wypływa w Andach w postaci 2 rzek źródłowych: Urubamba i Apurímac. W górnym odcinku występują liczne progi i wodospady, a w środkowym i dolnym liczne meandry. Łączy się z Marañón na wysokości Iquitos.
Wikipedia
(1.1) Jacku, na liście rzek Afryki nie ma Ukajali.
Wiktionary
przym. ukajalski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. starzec trojański, przyjaciel Priama
(1.2) astr. nazwa planetoidaanetoidy
Wiktionary
trucizna wytwarzana z roślin należących do rodziny toinowatych, podobna w działaniu do strofantyny i naparstnicy (digitalisu)
SJP.pl
zabić przez obrzucanie kamieniami; ukamienować, zakamienować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukamienować.
(1.2) forma kary śmierci polegająca na obrzucaniu skazanego kamieniami do momentu zabicia;
Wiktionary
Ukamienowanie (lapidacja) – wraz z rozszarpaniem najstarsza forma kary śmierci. Polega na obrzucaniu skazanego kamieniami przez grupę ludzi uczestniczących w egzekucji.
Ukamienowanie wywodzi się z czasów przed wyodrębnieniem ze społeczeństwa instytucji władzy. Grupowy charakter egzekucji chronił biorące w niej udział osoby przed zemstą ze strony krewnych kamienowanego oraz prawdopodobnie przed niesławą wynikającą z udziału w krwawych obowiązkach scedowanych później na kata.
Wikipedia
(1.2) Samozwańczy sędziowie skazali ją na ukamienowanie za opuszczenie małżonka.
Wiktionary
IPA: ˌukãmʲjɛ̃nɔˈvãɲɛ, AS: ukãmʹi ̯ẽnovãńe
Wiktionary
rzecz. kamienowanie n., kamieniowanie n., kamień m.
czas. ukamienować dk., kamienować ndk.
przym. kamienny, kamienisty
Wiktionary
zabić przez obrzucanie kamieniami; ukamieniować, zakamienować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kamienować)
(1.1) zabić kogoś poprzez obrzucenie kamieniami
Wiktionary
(1.1) Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?».
(1.1) 25 kwietnia 2005 r. w Afganistanie 25-letnia Amina została publicznie ukamienowana za cudzołóstwo.
Wiktionary
IPA: ˌukãmʲjɛ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: ukãmʹi ̯ẽnovać
Wiktionary
rzecz. ukamienowanie n., kamienowanie n., kamieniowanie n., kamień mrz., kamyk mrz., kamieniarz mos.
czas. kamienować ndk.
przym. kamienny, kamienisty
Wiktionary
1. rzadko: nalać pewną ilość jakiejś cieczy, lejąc po kropli;
2. o płynach: spaść, ściec w postaci kropli; skapnąć
SJP.pl
spływać, ściekać kroplami; skapywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukarać.
Wiktionary
czas. ukarać, karać
rzecz. kara ż., karniak m., karanie n., karalność ż., karny mrz.
przym. karny, karalny
Wiktionary
nałożyć na kogoś karę, sprawić mu dolegliwość w celu odpłaty za zły uczynek i zniechęcenia do podobnego postępowania w przyszłości
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. karać)
(1.1) dokonany od|karać.
Wiktionary
IPA: uˈkarat͡ɕ, AS: ukarać
Wiktionary
czas. karać
rzecz. karniak mzw., karny mrz., ukaranie n., kara
przym. karny
Wiktionary
przestarzale: karmiąc, utuczać
SJP.pl
przestarzale:
1. karmiąc, utuczyć;
2. karmiąc, zaspokoić czyjś głód;
3. ukarmić się - utuczyć się, upaść się
SJP.pl
w tajemnicy zaplanować coś złego przeciw komuś; uknuć
SJP.pl
rzadko: w tajemnicy planować coś złego przeciw komuś; knuć, kartować
SJP.pl
dawniej: skatować
SJP.pl
dawniej: katując, poniewierać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zabijanie, mordowanie
(1.2) pot. przen. niszczenie lub uszkadzanie czegoś
Wiktionary
rzecz. ukatrupienie ndk., zakatrupianie n., zakatrupienie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupiać ndk., zakatrupić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukatrupić)
(1.1) niedokonany od|ukatrupić.
Wiktionary
czas. ukatrupić, zakatrupiać, zakatrupić
rzecz. ukatrupianie n., ukatrupienie n., zakatrupianie n., zakatrupienie n.
przym. trupi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zabicie, zamordowanie
(1.2) pot. przen. zniszczenie lub uszkodzenie czegoś
Wiktionary
rzecz. trup mzw./mos., ukatrupianie ndk., zakatrupianie n., zakatrupienie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupiać ndk., zakatrupić dk.
Wiktionary
zabić, uśmiercić, uczynić kogoś lub coś trupem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukatrupiać)
(1.1) pot. pozbawić życia, uczynić trupem
(1.2) pot. przen. zniszczyć lub uszkodzić coś
Wiktionary
rzecz. trup m., truposz m., trupek m., katrupienie n., ukatrupianie ndk., ukatrupienie dk., zakatrupianie n., zakatrupienie n., strupieszenie n.
czas. katrupić ndk., ukatrupiać ndk., zakatrupiać ndk., zakatrupić dk., strupieszeć dk.
przym. trupi
przysł. trupio
Wiktionary
(1.1) zabić, zamordować, ubić, zatłuc
Wiktionary
dawniej: rozkaz, dekret carski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. w dawnej i obecnej Rosji dekret, edykt lub akt prawny wyższego rzędu wydawany przez cara lub prezydenta, a w czasach istnienia ZSRR przez najwyższe organy państwowe
Wiktionary
Ukaz (ros. указ) – w dawnej i obecnej Rosji dekret, edykt lub akt prawny wyższego rzędu wydawany przez cara lub prezydenta, a w czasach istnienia ZSRR przez najwyższe organy państwowe. Ukaz jako nazwa aktu prawnego występuje obecnie również w państwach byłego ZSRR, np. Ukrainie lub Tatarstanie (najczęściej w formie dekretu głowy państwa).
Wikipedia
IPA: ˈukas, AS: ukas
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukazać.
Wiktionary
IPA: ˌukaˈzãɲɛ, AS: ukazãńe
Wiktionary
czas. ukazać, ukazywać
Wiktionary
1. książkowe:
a) uczynić widocznym; pokazać;
b) zaprezentować kogoś, coś; opisać, scharakteryzować;
2. ukazać się:
a) książkowe: stać się widocznym; pokazać się;
b) o pismach, książkach itp.: zostać opublikowanym, trafić do sprzedaży
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukazywać)
(1.1) dokonany od|ukazywać.
Wiktionary
(1.1) W Warszawie na Woli ukazał się duch Bieruta i sprzedawał kiełbasę po 26 zł za kilo.
Wiktionary
IPA: uˈkazat͡ɕ, AS: ukazać
Wiktionary
rzecz. ukazanie n.
czas. ukazywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukazywać.
Wiktionary
czas. ukazywać ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. ukazać)
(1.1) książk. pokazywać, sprawiać, że coś jest widoczne
czasownik zwrotny niedokonany ukazywać się (dk. ukazać się)
(2.1) stawać się widocznym
Wiktionary
(1.1) Powieść ukazuje niszczące działanie systemów totalitarnych XX wieku.
(2.1) Pachnące cytryną kwiaty magnolii ukazują się w kwietniu.
Wiktionary
IPA: ˌukaˈzɨvat͡ɕ, AS: ukazyvać
Wiktionary
rzecz. ukazywanie n., ukazanie n.
czas. ukazać dk.
Wiktionary
(1.1) przedstawiać
(2.1) pojawiać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ukty
Wiktionary
rzecz. Ukta ż.
:: fż. ukcianka ż.
przym. ukciański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ukty
Wiktionary
rzecz. Ukta ż.
:: fm. ukcianin m.
przym. ukciański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ukty
Wiktionary
rzecz. Ukta ż., ukcianin m., ukcianka ż.
Wiktionary
Urząd Komunikacji Elektronicznej
SJP.pl
hawajski instrument muzyczny, zwykle czterostrunny, podobny do gitary; ukulele
SJP.pl
fale ultrakrótkie
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) techn. = fale ultrakrótkie;
Wiktionary
IPA: u‿ka‿ˈɛf, AS: u‿ka‿ef
Wiktionary
[czytaj: ukfit albo ukaFIT] skrót od: Urząd Kultury Fizycznej i Turystyki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. poplamiony
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Urząd Komitetu Integracji Europejskiej
Wiktionary
IPA: ˌu‿ka‿i‿ˈɛ, AS: u‿ka‿i‿e
Wiktionary
Ukiernica – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Przelewice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 122.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukierunkować.
Wiktionary
IPA: ˌucɛrũnkɔˈvãɲɛ, AS: uḱerũnkovãńe
Wiktionary
czas. ukierunkować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukierunkowywać)
(1.1) dokonany od|ukierunkowywać.
Wiktionary
(1.1) W Polsce trwa już stuletni wysiłek społeczny ukierunkowany na ochronę Tatr.
Wiktionary
IPA: ˌucɛrũŋˈkɔvat͡ɕ, AS: uḱerũŋkovać
Wiktionary
rzecz. ukierunkowanie n.
czas. ukierunkowywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukierunkowywać.
Wiktionary
IPA: ˌucɛrũnkɔvɨˈvãɲɛ, AS: uḱerũnkovyvãńe
Wiktionary
czas. ukierunkowywać
Wiktionary
czasownik
(1.1) nadawać kierunek czemuś, precyzować, określać zakres
Wiktionary
(1.1) Mamy pracowników nauki, którzy potrafią zagajać, prezydować, ukierunkowywać, podsumowywać, ale nie umieją twórczo pracować.
Wiktionary
IPA: ˌucɛrũŋkɔˈvɨvat͡ɕ, AS: uḱerũŋkovyvać
Wiktionary
rzecz. kierunek m., ukierunkowywanie n.
czas. ukierunkować dk.
Wiktionary
(1.1) precyzować
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. poślizgnąć się
Wiktionary
1. poddać kiszeniu, fermentacji mlekowej; zakisić, ukwasić, zakwasić;
2. ukisić się - poddać się ukiszeniu, stać się ukiszonym; zakisić się, ukwasić się, zakwasić się
SJP.pl
nabrać kwaśnego smaku w wyniku ukiszenia; zakisić się, ukwasić się, zakwasić się, ukisić się
SJP.pl
nabrać kwaśnego smaku w wyniku ukiszenia; zakisić się, ukwasić się, zakwasić się, ukisić się
SJP.pl
[czytaj: ukijo e] japońska XVII-wieczna szkoła malarska i drzeworytnicza, podejmująca tematykę dotyczącą życia wielkomiejskiego i jego uciech
SJP.pl
Ukiyo-e (jap. 浮世絵 ukiyo-e; „obrazy przepływającego świata”, „obrazy przemijającego świata”) – rodzaj malarstwa i drzeworytu japońskiego, funkcjonujący w okresie Edo (od połowy XVII wieku do początków okresu Meiji w drugiej połowie XIX wieku).
Wikipedia
taki, który ukisł (ukisnął); ukisły
SJP.pl
1. uformować rękami z miękkiego, plastycznego materiału; ulepić;
2. ukleić się - ubrudzić się czymś lepkim
SJP.pl
ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. niewielka ryba z rodziny karpiowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ukˈlɛja, AS: uklei ̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. uklejka ż.
Wiktionary
dawniej: sklejać, łączyć coś klejem
SJP.pl
mała ukleja
SJP.pl
sieć o drobnych okach, używana głównie w jeziorach do połowu uklei i innych drobnych ryb; uklejnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. ryb. drobnooka, ciągniona sieć rybacka do połowu uklei i innych małych ryb
(1.2) daw. ryb. na jeziorach pomorskich: potrójna sieć stawna (słęp) do połowu uklei
Wiktionary
Uklejnica – część wsi Gawin w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Chodecz.
Jeszcze w połowie wieku XIX Uklejnica była jedynie młynem wodnym, ustawionym na strumieniu wpadającym do Jeziora Szczytnowskiego.
W latach 1975–1998 Uklejnica administracyjnie należała do województwa włocławskiego.
Wikipedia
(1.1-2) Starsi w zimowe wieczory pracowali nad wielką siecią łososiową, zwaną laskornem, naprawiali uklejnice, przędli warp.
(1.1-2) Przędła i haftowała jak mało która białka […], dziergała wątony i uklejnice przy pomocy kleszczki niezgorzej od chłopów, a karznie i liszki na ryby z łyka i kory brzozowej wyplatała nawet lepsze i mocniejsze niż te, które wychodziły z rąk zawodowych koszykarzy.
(1.1-2) „Uklejnice“
Wiktionary
rzecz. ukleja ż., uklej mzw., uklejnik mrz.
:: zdrobn. uklejka ż.
przym. uklejowy, uklejowaty
Wiktionary
(1.1) uklejnik
(1.2) sieć uklejkowa
Wiktionary
sieć o drobnych okach, używana głównie w jeziorach do połowu uklei i innych drobnych ryb; uklejnica
SJP.pl
1. uderzając lekko, nadać czemuś jakiś kształt, wyrównać coś lub ubić;
2. uklepać się - potocznie: (o sytuacji) ułożyć się jakoś w miarę upływu czasu, stać się mniej dolegliwym lub wrócić do normy
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uklepywać)
(1.1) dokonany od|uklepywać.
Wiktionary
rzecz. uklepywanie n., uklepanie n., klepanie n.
czas. uklepywać ndk., klepać ndk.
Wiktionary
1. uderzając lekko, nadawać czemuś jakiś kształt, wyrównywać coś lub ubijać;
2. uklepywać się - potocznie: (o sytuacji) układać się jakoś w miarę upływu czasu, stawać się mniej dolegliwym lub wracać do normy
SJP.pl
dawniej: uklęknięcie, pozycja klęcząca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uklęknąć.
Wiktionary
IPA: ˌuklɛ̃ŋʲcˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: uklẽŋʹḱńė̃ńće
Wiktionary
rzecz. klęcznik mrz.
Wiktionary
(1.1) klęknięcie
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) zgiąć nogi w kolanach i oprzeć się na nich na ziemi
Wiktionary
(1.1) Kapłan ukląkł i sunął na kolanach za toczącą się po trotuarze monetą.
Wiktionary
IPA: uˈklɛ̃ŋknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: uklẽŋknõńć
Wiktionary
rzecz. klękanie n.
czas. klęczeć, klękać
Wiktionary
(1.1) klęknąć
Wiktionary
zaplanować potajemnie coś złego
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. knuć)
(1.1) dokonany od|knuć.
Wiktionary
czas. knuć
Wiktionary
kobieta ukochana; kochanka, umiłowana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczyna lub kobieta, którą łączy z kimś silna więź uczuciowa, miłość, przywiązanie
Wiktionary
Ukochana (hindi "Saathiya" / साथिया) – bollywoodzki dramat filmowy, który miał premierę 20 grudnia 2002 roku. W rolach głównych występują Rani Mukerji, Vivek Oberoi i Tanuja. Film jest debiutem reżyserskim Shaada Alego, ścieżkę dźwiękową skomponował A.R. Rahman. Saathiya jest remakiem tamilskiego filmu "Alaipayuthey", z 2000 roku.
Wikipedia
(1.1) Dlaczego nie zabrałeś na uroczystość swojej ukochanej?
Wiktionary
rzecz. ukochanie n., ukochany mos.
czas. ukochać
przym. ukochany
Wiktionary
(1.1) bogdanka, dulcynea, kochana, kochanka, luba, miła, najmilsza, nieboga, umiłowana, wybrana, wybranka, dama serca, pani serca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukochać.
Wiktionary
czas. ukochać, pokochać
rzecz. ukochana ż.
Wiktionary
osoba ukochana; kochanek, umiłowany
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: ukochać
przymiotnik
(2.1) będący obiektem czyjejś miłości
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) osoba, którą ktoś kocha
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) Moja ukochana Emiluniu, brak mi ciebie.
Wiktionary
IPA: ˌukɔˈxãnɨ, AS: ukoχãny
Wiktionary
rzecz. kochany mos., ukochana ż.
czas. ukochać
przym. kochany
Wiktionary
(3.1) kochany
Wiktionary
1. bardzo pokochać; umiłować;
2. mocno objąć, przytulić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kochać)
(1.1) bardzo pokochać
(1.2) mocno przytulić
Wiktionary
(1.1) Czyliś ukochał może te powiaty, • Gdzie, jak kniaź Litwy, władny i bogaty
Wiktionary
rzecz. kochanie n., ukochanie n., ukochany mos., ukochana ż.
czas. pokochać, kochać ndk.
wykrz. kochanie
przym. ukochany
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ukochany
SJP.pl
mocno obejmować, przytulać
SJP.pl
wpłynąć na kogoś, na coś uspokajająco, złagodzić, uśmierzyć (np. ból, cierpienie, żal)
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. koić, ndk. rzad. ukajać)
(1.1) wpłynąć łagodząco, uspokoić, pocieszyć
Wiktionary
(1.1) Mocne pragnienie najlepiej ukoisz następującym napojem: garść jęczmienia pogotuj z kwartą wody, przecedź, dolej cztery łyżki octu i dwie łyżki praśnego miodu.
Wiktionary
czas. koić
rzecz. ukojenie, kojenie
Wiktionary
wpłynąć na kogoś, na coś uspokajająco, złagodzić, uśmierzyć (np. ból, cierpienie, żal)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukoić.
Wiktionary
Ukojenie (ang. "Solace") – amerykański thriller zrealizowany w 2015 roku przez Afonso Poyart. W rolach głównych występują Anthony Hopkins, Colin Farrell, Jeffrey Dean Morgan i Abbie Cornish. Scenariusz filmu został pierwotnie zaplanowany i opracowany jako sequel do thrillera z 1995 roku pod tytułem "Siedem", ale pomysł został ostatecznie zażegnany a "Solace" zostało zakończone w zamian. Film ma zostać wydany 16 grudnia 2016 roku przez Lions Gate Entertainment.
Wikipedia
IPA: ˌukɔˈjɛ̇̃ɲɛ, AS: ukoi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. ukoić, koić
Wiktionary
(1.1) ulga, wytchnienie, złagodzenie, pocieszenie, pociecha, uspokojenie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ukojnie
SJP.pl
książkowo: wpływający łagodząco na kogoś lub na coś; kojący, uśmierzający
SJP.pl
1. potocznie: sprytnie wzbogacić się, zaoszczędzić;
2. dawniej: sprytnie zaplanować; ukartować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukompletować.
Wiktionary
czas. ukompletować dk.
rzecz. komplet mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukonkretniać)
(1.1) dokonany od|ukonkretniać.
Wiktionary
rzecz. ukonkretnianie n., ukonkretnienie n.
Wiktionary
uczynić konsekwentnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukonstytuować.
Wiktionary
czas. konstytuować, ukonstytuować dk.
rzecz. konstytucja ż.
przym. konstytutywny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. konstytuować)
(1.1) dokonany od|konstytuować.
czasownik zwrotny dokonany konstytuować się (ndk. konstytuować się)
(2.1) dokonany od|konstytuować się.
Wiktionary
(1.1) Gdy w 1948 r. została ukonstytuowana Światowa Rada Kościołów, na 150 reprezentowanych w niej Kościołów i wspólnot chrześcijańskich 25 było azjatyckich i 10 afrykańskich.
(2.1) Pod przewodnictwem kardynała Franciszka Macharskiego ukonstytuował się Kanoniczny Trybunał niezbędny do wszczęcia procesu.
Wiktionary
rzecz. konstytucja ż., konstytuowanie n., ukonstytuowanie n., konstytuanta ż., konstytucjonalizm mrz., konstytucjonalista mos., konstytucjonalistka ż., rekonstytucja ż.
czas. konstytuować ndk., konstytuować się ndk., ukonstytuować się dk., rekonstytuować ndk., zrekonstytuować dk.
przym. konstytucyjny, konstytucjonalny, konstytutywny, konstytuujący, ukonstytuowany, niekonstytucyjny
przysł. konstytucyjnie
Wiktionary
1. dawniej: zadowolić kogoś;
2. ukontentować się - dawniej: odczuć zadowolenie
SJP.pl
1. dawniej: zadowolić kogoś;
2. ukontentować się - dawniej: odczuć zadowolenie
SJP.pl
to, co zostało ukopane; urobek
SJP.pl
wydobyć, wykopać jakąś ilość czegoś, np. ziemniaków, z ziemi; nakopać
SJP.pl
potocznie: kopiąc, wydobywać pewną ilość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukoronować.
(1.2) dzieło lub osiągnięcie będące najważniejszym, najbardziej efektownym lub ostatecznym w czyjejś karierze zawodowej lub w czyimś życiu
Wiktionary
IPA: ˌukɔrɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: ukorõnovãńe
Wiktionary
czas. ukoronować dk.
rzecz. koronka ż., koronowanie n., koronacja ż., korona ż.
przym. koronacyjny
Wiktionary
(1.1) zwieńczenie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. koronować)
(1.1) dokonać aktu koronacji
(1.2) dokonać czegoś najznakomitszego w swojej działalności; stać się najwybitniejszym osiągnięciem
czasownik zwrotny dokonany ukoronować się (ndk. koronować się)
(2.1) zostać ukoronowanym
Wiktionary
rzecz. koronka ż., koronacja ż., ukoronowanie n., korona ż.
przym. koronacyjny, koroniasty, koronny
czas. koronować
Wiktionary
(1.2) wieńczyć
Wiktionary
preparat ułatwiający ukorzenianie się sadzonek
SJP.pl
uniżyć, uznać wyższość
SJP.pl
skos;
1. powierzchnia ukośna;
2. kawałek tkaniny odcięty ukośnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ukośna powierzchnia
Wiktionary
(1.1) Żertwy leżały ukosem, jedna na drugiej.
(1.1) Narciarka zjechała ukosem po stoku.
Wiktionary
rzecz. ukośnik mrz., ukośność ż.
przym. kosy, ukośny
przysł. ukośnie, ukośniej, ukośno, koso
Wiktionary
(1.1) skos
Wiktionary
przecinając jakąś powierzchnię pod kątem ostrym; ukośnie, na ukos, w skos, na skos, z ukosa, ze skosa
SJP.pl
skosić pewną ilość czegoś, np. trawy, zboża
SJP.pl
urządzenie służące do wykonywania ukosów na krawędziach materiału
SJP.pl
przycinać ukośnie krawędzi blachy przed zespawaniem
SJP.pl
pilarka ukosowa - pilarka do cięcia elementów drewnianych pod kątem; ukośnica
SJP.pl
1. ubrać w odpowiedni kostium dla celów scenicznych;
2. ukostiumować się - przebrać się w kostium sceniczny
SJP.pl
dawniej: ukuć, wykuć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukołysać.
Wiktionary
rzecz. kołysanka ż.
czas. kołysać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukończyć.
Wiktionary
IPA: ˌukɔ̃j̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ukõĩ ̯ṇčẽńe
Wiktionary
czas. ukończyć
rzecz. końcówka ż.
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprawić, że coś zostaje zrobione w całości
(1.2) przerobić w całości materiał/program kursu/szkoły i zdać wymagane egzaminy
Wiktionary
(1.2) Z Żytomierza wyjechał do Kijowa, i na tamtejszym uniwersytecie ukończył prawo.
Wiktionary
IPA: uˈkɔ̃j̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: ukõĩ ̯ṇčyć
Wiktionary
rzecz. końcówka ż., koniec m., ukończenie
czas. kończyć
przym. skończony
ims. skończony
Wiktionary
(1.1) skończyć, zakończyć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina roślin z rzędu dyniowców; begoniowate
SJP.pl
o cechach ukośnicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób ukośny, na ukos
Wiktionary
rzecz. ukos m.
przym. ukośny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ukośnie
SJP.pl
znak graficzny w postaci ukośnej linii, oddzielający słowa w tekście
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typogr. znak pisarski w postaci ukośnej kreski, używany głównie do oddzielania od siebie słów lub znaków;
Wiktionary
Ukośnik ukośnik
Ukośnik – znak pisarski mający postać ukośnej kreski. W zależności od tego, w którą stronę pochylony jest ukośnik, ma on różne nazwy:
/ – ukośnik, prawy ukośnik (z ang.: slash lub forward slash),
Wikipedia
(1.1) Alternatywy na liście składników w przepisie na ciasto kokosowe przedzielono ukośnikami, np. „mleko sojowe/inne roślinne”.
Wiktionary
rzecz. skos mrz., ukos mrz.
przym. kosy, skośny, ukośny
przysł. koso
Wiktionary
o cechach ukośnikowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
o cechach ukośnikowatych (rodzina pająków)
SJP.pl
nachylony pod kątem, pochyły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nachylony w stosunku do czegoś pod kątem ostrym
Wiktionary
(1.1) Kalenica to (najwyższa) krawędź między dwiema ukośnymi połaciami dachu.
(1.1) Akcent ostry to znak diakrytyczny w postaci ukośnej kreski wznoszącej się od lewej do prawej.
Wiktionary
IPA: uˈkɔɕnɨ, AS: ukośny
Wiktionary
rzecz. ukos mrz., ukośnik m., ukośnica ż.
przym. skośny
przysł. ukośnie, skośnie, na ukos
Wiktionary
(1.1) skośny, pochyły
Wiktionary
pejoratywnie: Ukrainka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pejor. pogardliwe określenie na Ukraińca
Wiktionary
skrót od: ukraiński
SJP.pl
skrót
(1.1) = ukraiński
Wiktionary
przym. ukrainny
Wiktionary
pejoratywnie: Ukrainka
SJP.pl
żartobliwie: kraść - zabierać czyjąś własność; skradać
SJP.pl
niepostrzeżenie, cichaczem, cichcem, potajemnie
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) tak, żeby nie zwrócić niczyjej uwagi
Wiktionary
(1.1) Uczniowie ukradkiem spoglądali na zegarki.
(1.1) Jego stukanie ukradkiem w telefon pod torbą było przezabawne.
Wiktionary
IPA: uˈkratʲcɛ̃m, AS: ukratʹḱẽm
Wiktionary
rzecz. ukradek m.
czas. ukraść dk.
przym. ukradkowy
Wiktionary
(1.1) chyłkiem, niepostrzeżenie
Wiktionary
cecha czegoś ukrywanego przed kimś, utrzymywanego w tajemnicy; potajemność
SJP.pl
ukrywany przed kimś, utrzymywany w tajemnicy; potajemny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ukrywany tak by nikt się nie dowiedział, nie odkrył
Wiktionary
(1.1) Z tego względu celowo wybrał bardziej ukradkowe podejście, czyli abordaż kanonierki, zamiast frontalnego ataku za sterami „Wściekłego Psa”.
Wiktionary
przysł. ukradkiem
Wiktionary
państwo w Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rower marki „Ukraina”;
(1.2) daw. pogranicze;
(1.3) daw. miejsce bardzo odległe
Wiktionary
Ukraina ( Україна, "Ukrajina", []) – państwo unitarne, położone w Europie Wschodniej. Graniczy od północy z Białorusią, od zachodu z Polską, Słowacją i Węgrami, od południa oblewają ją wody morza Czarnego i morza Azowskiego oraz graniczy z Rumunią i Mołdawią, a od północnego wschodu i wschodu z Rosją. Stolicą Ukrainy jest Kijów.
Wikipedia
IPA: ˌukraˈjĩna, AS: ukrai ̯ĩna
Wiktionary
rzecz. ukrainizacja ż., Ukraina ż., Ukrainiec mos., Ukrainka ż., ukraińskość ż., ukraiński mrz., ukrainizm mrz.
przym. ukraiński
przysł. ukraińsko
czas. ukrainizować
Wiktionary
(1.2) ugranicze, pogranicze
Wiktionary
obywatel Ukrainy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. człowiek narodowości ukraińskiej, obywatel Ukrainy, mieszkaniec Ukrainy
Wiktionary
(1.1) W Kanadzie mieszka ponad milion Ukraińców.
Wiktionary
IPA: ˌukraˈjĩɲɛt͡s, AS: ukrai ̯ĩńec
Wiktionary
rzecz. ukraiński mrz., Ukraina ż., ukrainizm mrz., ukrainistyka ż.
:: fż. Ukrainka ż.
przym. ukraiński, ukrainny
przysł. po ukraińsku
czas. ukrainizować
Wiktionary
(1.1) pogard. rezun, szoszon, upainiec lwów|{{pogard. kaban}}
Wiktionary
nauka o języku, kulturze i literaturze ukraińskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauka związana z kulturą, językiem i literaturą Ukrainy
Wiktionary
Ukrainistyka – dział slawistyki zajmujący się badaniem literatury, języka i kultury ukraińskiej. Jest to też potoczna nazwa kierunku studiów związanego z tymi badaniami.
Wikipedia
rzecz. Ukrainiec mos., ukrainizm mrz., ukrainizacja ż.
przym. ukrainny
Wiktionary
1. w języku hebrajskim: mowa Ukraińców, nazwa języka ukraińskiego
2. minerał z gromady boranów, uwodniony boran sodu i wapnia krystalizujący w układzie trójskośnym; uleksyt, ulexyt, tiza, tinkalcyt, boronatrokalcyt
SJP.pl
wprowadzanie ukraińskiego języka, kultury, religii itp. w krajach podbitych przez Ukraińców; poddawanie się wpływom ukraińskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kult. socjol. przyswajanie lub narzucanie kultury ukraińskiej i języka ukraińskiego;
(1.2) nadawanie czemuś ukraińskiego charakteru lub właściwości
Wiktionary
Ukrainizacja – proces przyswajania lub przymusowego narzucania języka ukraińskiego lub kultury ukraińskiej.
Wikipedia
(1.1) Jednym z przejawów ukrainizacji była tzw. polityka ukrainizacji prowadzona w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej w latach 1923–1929, która była częścią polityki korienizacji.
Wiktionary
rzecz. Ukraina ż., Ukrainiec m., Ukrainka ż., ukraina ż., kraj m., kraina ż., ukrainizowanie n., zukrainizowanie n., ukraińskość ż., ukraiński m., ukrainizm m., ukrainistyka ż., ukrainista m., ukrainistka ż.
czas. ukrainizować ndk., zukrainizować dk.
przym. ukraiński, antyukraiński, proukraiński, ukrainny, ukrainistyczny
Wiktionary
wyraz, zwrot lub konstrukcja składniowa wzorowane na języku ukraińskim albo z niego przejęte
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka ukraińskiego;
Wiktionary
Ukrainizm – wyraz, zwrot lub konstrukcja zdaniowa przejęta z języka ukraińskiego przez inne kultury językowe lub na tym języku wzorowana, szczególna postać rutenizmu.
Pośrednictwo dla importów z języków tureckich.
Szczególną kategorię stanowią zapożyczenia, dla których język staroruski i ukraiński były pośrednikiem dla oryginalnego zapożyczenia słowiańskiego z języków tureckich (turcyzm):
Wikipedia
IPA: ˌukraˈjĩɲism̥, AS: ukrai ̯ĩńism̦
Wiktionary
rzecz. Ukraina ż., Ukrainiec mos., Ukrainka ż., ukrainistyka ż., ukrainista mos., ukrainistka ż., ukrainizacja ż., ukrainizowanie n., ukraińskość ż., ukraiński mrz., ukraina ż.
przym. ukraiński, ukrainny
czas. ukrainizować
Wiktionary
1. poddawać wpływom ukraińskim;
2. ukrainizować się - przybierać cechy ukraińskie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zukrainizować)
(1.1) książk. narzucać lub nadawać kulturę i język ukraiński
(1.2) nadawać czemuś charakter ukraiński
czasownik zwrotny niedokonany ukrainizować się (dk. zukrainizować się)
(2.1) przyswajać kulturę i język ukraiński, stawać się ukraińskim
Wiktionary
(1.1) (…) z perspektywy Doniecka krajem rządzili nacjonaliści, którzy chcieli ukrainizować i derusyfikować, a władzę zdobyli w wyniku finansowanego z Zachodu przewrotu.
(2.1) Podoba mi się, że wszyscy się teraz ukrainizują i ukraińska kultura zaczyna rozkwitać. Widać to nawet na ukraińskich listach przebojów, gdzie króluje ukraińska muzyka.
Wiktionary
rzecz. ukraiński mrz., ukraińszczyzna ż., Ukraina ż., ukraina ż., Ukrainiec mos., Ukrainka ż., ukraińskość ż., ukrainizm mrz., ukrainizacja ż., ukrainizowanie n.
przym. ukraiński, ukrainny
przysł. ukraińsko, po ukraińsku
Wiktionary
obywatelka Ukrainy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. kobieta lub dziewczyna narodowości ukraińskiej, obywatelka Ukrainy, mieszkanka Ukrainy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Narzeczona Adama jest Ukrainką.
Wiktionary
IPA: ˌukraˈjĩŋka, AS: ukrai ̯ĩŋka
Wiktionary
rzecz. Ukraina ż., ukraina ż., ukrainizm mrz., ukraiński mrz.
:: fm. Ukrainiec mos.
przym. ukraiński, ukrainny
przysł. po ukraińsku
czas. ukrainizować
Wiktionary
(1.1) pogard. upainka, szoszonka, rezunka
Wiktionary
przestarzale: ukraiński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. ukraiński
(1.2) śrpol. pograniczny
Wiktionary
rzecz. ukrainizacja ż., Ukraina ż., Ukrainiec m., Ukrainka ż., ukraińskość ż., ukrainizowanie n., zukrainizowanie n., ukraiński m., proukraińskość ż., antyukraińskość ż., ukrainistyka ż., ukrainista m., ukrainistka ż., ukrainizm m.
czas. ukrainizować ndk., zukrainizować dk.
przym. ukraiński, proukraiński, antyukraiński, ukr.
przysł. ukraińsko, proukraińsko, antyukraińsko
skr. ukr.
Wiktionary
zwolennik, entuzjasta tego, co ukraińskie
SJP.pl
niechętny lub wrogi stosunek do Ukrainy; antyukrainizm
SJP.pl
Ukrainofobia, także antyukrainizm – określenie postawy wrogiej i nienawistnej wobec Ukrainy i Ukraińców, wiążącej się nierzadko z kwestionowaniem prawa do ukraińskiej państwowości i samostanowienia narodu ukraińskiego. Nieprzyjazny stosunek odnosi się do kultury i historii narodu ukraińskiego, języka ukraińskiego oraz wszystkich przejawów ukraińskiej tożsamości narodowo-kulturowej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista w zakresie politologicznej, filologicznej, historycznej i kulturowej wiedzy o Ukrainie
Wiktionary
IPA: ˌukrajĩnɔˈznaft͡sa, AS: ukrai ̯ĩnoznafca
Wiktionary
przym. ukrainoznawczy
rzecz. ukrainoznawstwo, ukrainoznawczyni
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący ukrainoznawstwa, związany z ukrainoznawstwem
Wiktionary
IPA: ˌukrajĩnɔˈznaft͡ʃɨ, AS: ukrai ̯ĩnoznafčy
Wiktionary
rzecz. ukrainoznawstwo n., ukrainoznawca m., ukrainoznawczyni ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w zakresie politologicznej, filologicznej, historycznej i kulturowej wiedzy o Ukrainie
Wiktionary
IPA: ˌukrajĩnɔznafˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: ukrai ̯ĩnoznafčỹńi
Wiktionary
przym. ukrainoznawczy
rzecz. ukrainoznawstwo, ukrainoznawca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dyscyplina naukowa obejmująca politologiczną, filologiczną, historyczną i kulturową wiedzę o Ukrainie
Wiktionary
IPA: ˌukrajĩnɔˈznafstfɔ, AS: ukrai ̯ĩnoznafstfo
Wiktionary
rzecz. ukrainoznawca m., ukrainoznawczyni ż.
przym. ukrainoznawczy
Wiktionary
związany z Ukrainą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Ukrainy lub Ukraińców, charakterystyczny dla Ukrainy lub Ukraińców
(1.2) odnoszący się do języka ukraińskiego (2.1)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. wschodniosłowiański język używany na Ukrainie;
Wiktionary
(1.1) W zeszłym roku byliśmy w ukraińskich Karpatach.
(2.1) Jak to powiedzieć po ukraińsku?
Wiktionary
IPA: ˌukraˈjĩj̃sʲci, AS: ukrai ̯ĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. ukraińszczyzna ż., Ukraina ż., ukraina ż., Ukrainiec mos., Ukrainka ż., ukraińskość ż., ukrainizm mrz., ukrainizacja ż., ukrainizowanie n.
czas. ukrainizować ndk.
przysł. ukraińsko, po ukraińsku
przym. ukrainny
Wiktionary
(2.1) daw. rusiński
Wiktionary
1. posługujący się językiem ukraińskim;
2. napisany w języku ukraińskim;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się językiem ukraińskim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem ukraińskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem ukraińskim
(1.3) spisany, stworzony w języku ukraińskim
Wiktionary
IPA: ˌukraˈjĩj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ukrai ̯ĩĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
zespół cech charakterystycznych dla Ukrainy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język ukraiński
Wiktionary
(1.1) Polacy z kresów przejęli sporo z ukraińszczyzny.
Wiktionary
rzecz. ukraiński mrz., Ukraina ż., Ukrainiec mos., Ukrainka ż.
przym. ukraiński
czas. ukrainizować
Wiktionary
(1.1) (język) ukraiński
Wiktionary
pogardliwie: Ukrainiec; ukr, banderowiec, widlarz, upadliniec
SJP.pl
przywłaszczyć sobie cudzą rzecz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zabrać coś komuś (bez jego wiedzy) i sobie to przywłaszczyć
(1.2) przedstawić jako własny cudzy utwór (literacki, muzyczny, filmowy, itp.)
Wiktionary
(1.1) Ukraść pieniądze potrafi każdy, ale przyznać się tylko nieliczni.
(1.2) Nie mogłeś tego sam napisać. Musiałeś to ukraść, pewnie w Internecie to znalazłeś.
Wiktionary
IPA: ˈukraɕt͡ɕ, AS: ukraść
Wiktionary
czas. rozkraść, wkraść się, kraść ndk.
rzecz. kradzież ż.
przysł. ukradkiem
Wiktionary
(1.1,2) obrabować, porwać, przywłaszczyć, zagarnąć, zawłaszczyć, zrabować; pot. capnąć, chapnąć, drapnąć, gwizdnąć, podiwanić, podpieprzyć, podprowadzić, podwędzić, podwinąć, rąbnąć, walnąć, zaiwanić, zajumać, zakosić, zarąbać, zgarnąć, zwędzić, zwinąć; reg. śl. dychnóć
(1.2) zrobić plagiat, skopiować; pot. zerżnąć
Wiktionary
odsetek podmiotów, które zaciągnęły kredyt
SJP.pl
miejsce, do którego może dochodzić tabor kolejowy na jednym z torów rozgałęzionych, nie tamując przejazdu na drugim torze
SJP.pl
Ukres – miejsce przy zbiegających się torach (rozjazd, skrzyżowanie torów), dokąd wolno zająć tor taborem bez uniemożliwiania przejazdu po drugim torze. Ukres jest wyznaczony przez miejsce, gdzie spotykają się skrajnie sąsiednich torów. W uproszczeniu, jest to miejsce, dokąd można bezpiecznie zatrzymać skład, tak że jego obrys nie będzie zachodził na sąsiedni tor.
Wikipedia
odciąć coś; oderwać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukrajać, ukrawać)
(1.1) odciąć kawałek czegoś
Wiktionary
(1.1) Ukroił sobie kawałek chleba.
Wiktionary
IPA: uˈkrɔjit͡ɕ, AS: ukroi ̯ić
Wiktionary
rzecz. krojenie n., ukrojenie n.
czas. kroić ndk., wykroić dk.
przym. ukrojony
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk ukroć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukroić.
Wiktionary
czas. ukroić
Wiktionary
1. wrząca ciecz; war, wrzątek;
2. upał, żar, spiekota; skwar;
3. jak (mucha) w ukropie - pospiesznie, bardzo szybko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wrzątek; ciecz (najczęściej woda) w stanie wrzenia (zamieniania się w parę)
(1.2) przen. upał
Wiktionary
Ukraińskie Zjednoczenie Patriotów lub UKROP ( Українське об'єднання патріотів lub УКРОП) – ukraińska prawicowa partia polityczna.
Wikipedia
(1.1) Naczynie pękło i ukrop rozlał się po stole.
Wiktionary
IPA: ˈukrɔp, AS: ukrop
Wiktionary
(1.1) wrzątek, przest. war
Wiktionary
przestarzale: napisać szybko, dużo lub bez wysiłku; kropnąć
SJP.pl
pogardliwie: Polska z nadmiarem Ukraińców; ukropol
SJP.pl
pogardliwie: ukraiński; ukrowy
SJP.pl
pogardliwie: ukraiński; ukrowski
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ukroić
Wiktionary
1. odłamywać, odłupywać kawałek czegoś; odkruszać, ukruszać;
2. ukruszać się - odłamywać się od czegoś, z czym tworzyło się większą całość; odkruszać się
SJP.pl
dawniej, przenośnie: zbroczyć, zaplamić krwią, zakrwawić
SJP.pl
ukrwiać się - o narządach, częściach ciała: wypełniać się krwią
SJP.pl
dopływ krwi do narządu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. fizj. dopływ krwi
Wiktionary
przym. ukrwiony, krwawy
rzecz. krwawnik mzw./mrz., krew ż.
czas. krwawić
Wiktionary
(1.1) unaczynienie
Wiktionary
1. zwiększyć ilość krwi w danej części ciała;
2. ukrwić się - o narządach, częściach ciała: wypełnić się krwią
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. taki, który ma wyraźny dopływ krwi
Wiktionary
rzecz. ukrwienie n.
czas. krwawić
Wiktionary
(1.1) unaczyniony
Wiktionary
1. zwiększyć ilość krwi w danej części ciała;
2. ukrwić się - o narządach, częściach ciała: wypełnić się krwią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukrychać.
Wiktionary
czas. ukrychać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg. pozn. uciąć, rozdrobnić
Wiktionary
rzecz. ukrychanie n.
Wiktionary
schować, zamaskować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukryć.
(1.2) miejsce niewidoczne, służące do schowania czegoś
Wiktionary
(1.2) Nagle wszyscy wyszli z ukrycia, żeby nikt nie posądził, że to oni są winni.
Wiktionary
IPA: uˈkrɨt͡ɕɛ, AS: ukryće
Wiktionary
czas. ukryć dk., ukrywać ndk.
rzecz. ukrywacz m., ukrywanie
Wiktionary
(1.2) kryjówka, skrytka
Wiktionary
ukrytek mauretański - drapieżny chrząszcz osiągający długość ciała od 6 do 11 milimetrów, zwierzę mieszkające między innymi pod korą dębów
SJP.pl
schować, zamaskować
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, o którym nikt nie wie, którego ktoś nie chce ujawnić
Wiktionary
(1.1) Ukryty za wojskowym dżipem pułkownik Minani wyciągnął z samochodu wielki, obdrapany megafon i zwrócony twarzą w stronę zarośli, gardłowym głosem wykrzykiwał rozkazy.
Wiktionary
IPA: uˈkrɨtɨ, AS: ukryty
Wiktionary
(1.1) niewidoczny, schowany, utajony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. ktoś, kto coś ukrywa, chowa, gromadzi w sekretnym miejscu
Wiktionary
(1.1) „Adwokat może występować jako «pomocnik i ukrywacz przestępcy, wróg prawa, państwa i społeczeństwa». Tak więc przyjęcie kodeksu zabezpieczałoby członków zawodu przed łamaniem norm (…).
Wiktionary
rzecz. ukrywanie n., ukrycie n.
czas. kryć ndk., ukryć dk., ukrywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukrywać.
Wiktionary
IPA: ˌukrɨˈvãɲɛ, AS: ukryvãńe
Wiktionary
czas. ukrywać
rzecz. ukrycie n., ukrywacz m.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ukryć)
(1.1) schować, umieścić w zasłoniętym, niewidocznym miejscu, umieścić w zamknięciu; skrywać przed wzrokiem ludzkim
(1.2) nie podawać wszystkich informacji, przemilczać coś ważnego
czasownik zwrotny ukrywać się
(2.1) schować się w niewidocznym, bezpiecznym miejscu
Wiktionary
(1.1) Mężczyzna przez wiele lat ukrywał broń w piwnicy.
(2.1) Wszyscy mieszkańcy ukrywają się przed huraganem, który ma nadejść w ciągu najbliższych kilku dni.
(2.1) Wiedzieli, że są poszukiwani, dlatego ukrywali się za granicą.
Wiktionary
IPA: uˈkrɨvat͡ɕ, AS: ukryvać
Wiktionary
rzecz. ukrywacz mos., przykrywka ż., ukrywanie n., ukrycie n., skrycie n.
czas. kryć ndk., ukryć dk.
przysł. skrycie
Wiktionary
(1.1) chować, skrywać
(1.2) zatajać
Wiktionary
schować, zamaskować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ukrywać)
(1.1) dokonany od|ukrywać.
czasownik zwrotny dokonany ukryć się
(2.1) dokonany od|ukrywać się.
Wiktionary
IPA: ˈukrɨt͡ɕ, AS: ukryć
Wiktionary
czas. kryć, ukrywać
rzecz. ukrycie n., przykrywka ż., ukrywacz m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zadanie śmierci poprzez przybicie do krzyża
Wiktionary
Ukrzyżowanie – rodzaj kary śmierci stosowanej w starożytności m.in. przez Persów, Rzymian, Fenicjan i Kartagińczyków, jako forma hańbiącej egzekucji na niewolnikach, buntownikach i innych osobach niebędących pełnoprawnymi obywatelami.
Kara ta była stosowana nierzadko na masową skalę, jak w roku 71 p.n.e., gdy ukrzyżowano około 6000 uczestników powstania Spartakusa.
Wikipedia
IPA: ˌukʃɨʒɔˈvãɲɛ, AS: ukšyžovãńe
Wiktionary
rzecz. krzyżowa ż., Krzyżowa ż., ukrzyżowany mos., krzyżowanie n., krzyż m., krzyżyk m., skrzyżowanie n., krzyżówka ż., ukrzyżowywanie n.
czas. ukrzyżować dk., krzyżować ndk., skrzyżować dk.
przym. krzyżowy, ukrzyżowany
przysł. krzyżowo
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: ukrzyżować
przymiotnik
(2.1) przybity do krzyża w celu uśmiercenia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) kult. rel. Chrystus wiszący na krzyżu
Wiktionary
(3.1) Zawitaj ukrzyżowany! / Jezu Chryste przez Twe rany, / Królu na niebie, prosimy Ciebie, / Ratuj nas w każdej potrzebie.
Wiktionary
rzecz. krzyżowanie n., ukrzyżowanie n.
czas. krzyżować ndk., ukrzyżować dk.
Wiktionary
(3.1) Chrystus
Wiktionary
przybić kogoś do krzyża, zabić kogoś przez przybicie do krzyża
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. krzyżować)
(1.1) hist. zabić kogoś poprzez przybicie do krzyża
(1.2) przen. zamęczyć, dotkliwie doświadczyć, np. naród
Wiktionary
(1.1) Jezusa ukrzyżowano na Golgocie.
Wiktionary
rzecz. krzyżowa ż., Krzyżowa ż., ukrzyżowany mos., ukrzyżowanie n., krzyż mrz., krzyżówka ż., ukrzyżowywanie n.
czas. krzyżować ndk.
przym. krzyżowy, ukrzyżowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukrzyżowywać.
Wiktionary
rzecz. ukrzyżowanie n.
czas. ukrzyżowywać ndk., ukrzyżować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukrócać.
Wiktionary
rzecz. nieukrócanie n.
czas. ukrócać ndk.
Wiktionary
1. uczynić krótszym; zmniejszyć;
2. powstrzymać; uśmierzyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukręcać.
Wiktionary
czas. ukręcać ndk.
Wiktionary
skrót od: Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego (w Warszawie);
Wiktionary
czasownik
(1.1) złamać metal, w szczególności przez wielokrotne zginanie w tym samym miejscu (przez zmęczenie materiału)
Wiktionary
(1.1) Dlaczego uksyłeś ten kawałek drutu?
Wiktionary
IPA: ˈuksɨt͡ɕ, AS: uksyć
Wiktionary
(1.1) złamać, ułamać
Wiktionary
1. nadać kształt, formę; uformować;
2. rozwinąć, wykształcić, udoskonalić, wyrobić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukształtować.
Wiktionary
(1.1) Ukształtowanie wyspy ma charakter nizinny, na południu znajduje się niewysoki płaskowyż.
Wiktionary
czas. kształtować ndk., ukształtować dk.
przym. kształtny, kształtowy
rzecz. kształtowanie n.
Wiktionary
1. nadać kształt, formę; uformować;
2. rozwinąć, wykształcić, udoskonalić, wyrobić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kształtować)
(1.1) nadać kształt
(1.2) wpłynąć na coś
Wiktionary
(1.1) Inigo wzruszył ramionami. Wskutek tego ruchu coś srebrzystego wystrzeliło mu z rękawa; była to starannie ukształtowana klinga, wyściełana z jednej strony i ustawiająca się wzdłuż kantu dłoni.
(1.1) Inżynier Jaworski ukształtował nasze wszystkie postulaty w formie listu otwartego do prezesa.
(1.2) Biedny głupi skurwysyn, któremu się wydawało, że otaczającą go rzeczywistość można wykorzystać, ukształtować wedle jego woli, kontrolować i regulować.
(1.2) W wywiadzie dla jednego z regionalnych dzienników artysta przyznał, że jego światopogląd ukształtowała nie tyle szkoła, co dziadkowie i ulubione lektury.
Wiktionary
IPA: ˌukʃtawˈtɔvat͡ɕ, AS: ukštau̯tovać
Wiktionary
rzecz. kształtowanie n., kształt, ukształtowanie, ukształtowywanie
czas. kształtować
przym. kształtny, kształtowy
Wiktionary
uformować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukształtowywać.
Wiktionary
IPA: ˌukʃtawtɔvɨˈvãɲɛ, AS: ukštau̯tovyvãńe
Wiktionary
czas. ukształtowywać, ukształtować, kształtować
rzecz. kształcenie, kształt, kształtowanie
Wiktionary
(1.1) kształtowanie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ukta (dawniej "Stara Ukta", niem. "Alt Ukta") – wieś mazurska w Polsce, w sołectwie Ukta, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Ruciane-Nida nad Krutynią i przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 609 z drogą wojewódzką nr 610. Do 1954 r. siedziba gminy Ukta. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
przysiadać na piętach, zginając kolana
SJP.pl
potocznie: utoczyć - tocząc, uformować kulę lub walec z czegoś miękkiego albo lepkiego
SJP.pl
hawajski instrument muzyczny, zwykle czterostrunny, podobny do gitary; ukelele
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. czterostrunowy instrument muzyczny, odmiana gitary o małych rozmiarach;
Wiktionary
Ukulele – instrument muzyczny z grupy instrumentów strunowych szarpanych. W najpopularniejszej formie podobny jest do niewielkiej gitary, chociaż istnieją ukulele o innych kształtach pudła rezonansowego. Zwykle ma cztery struny, rzadziej sześć lub osiem, ale maksymalnie w czterech parach strojonych unisono lub oktawami. Gra się palcami lub z użyciem kostki (piórka/plektronu). Najczęściej wykorzystywane jako instrument akompaniujący, ale używane również do gry solowej.
Wikipedia
(1.1) Mężczyzna podniósł swoje ukulele i przystąpił do gry, popisując się swoją wirtuozerią.
Wiktionary
IPA: ˌukuˈlɛlɛ, AS: ukulele
Wiktionary
osoba grająca na ukulele
SJP.pl
kobieta grająca na ukulele
SJP.pl
1. wytwarzać coś za pomocą kucia;
2. układać, wymyślać (nowe słowo, termin, powiedzenie)
SJP.pl
1. wytworzyć coś za pomocą kucia;
2. ułożyć, wymyślić (nowe słowo, termin, powiedzenie)
SJP.pl
[czytaj: u-ka-WU] skrót od: Uniwersytet Kazimierza Wielkiego (w Bydgoszczy)
SJP.pl
roślina z rodziny złożonych
SJP.pl
Ukwap ("Antennaria") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 45 gatunków. Występuje naturalnie na półkuli północnej na obszarach o klimacie umiarkowanym lub podzwrotnikowym (lecz nie w Afryce). W Europie występuje 6 gatunków, z czego do flory Polski należą dwa gatunki – ukwap dwupienny ("A. dioica") i ukwap karpacki ("A. carpatica").
Wikipedia
przewidywana ilość produktu ukwaszonego w przedsiębiorstwie zajmującym się poddawaniem fermentacji mlekowej np. kapusty, ogórków itp.
SJP.pl
dawniej: zasłaniać kwefem; woalować
SJP.pl
przedstawiciel rzędu z podgromady koralowców, obejmującego wiele gatunków charakteryzujących się jaskrawą barwą i pięknym kształtem, podobnym do kwiatów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Actiniaria|ref=tak., bezszkieletowe zwierzę z rzędu ukwiałów, prowadzące osiadłych lub półosiadłych tryb życia;
Wiktionary
(1.1) Bo straszna to przecie myśl dla ludzkiego rozumu i nieznośne czucie dla serca matki sierocej, iż jej syn wałęsa się na dnie morza, nie mogąc znaleźć spoczynku, miotany i targany, z miejsca na miejsce przez tajemnicze i straszliwe oceanu potwory, jakoby w duszy szatana wyśnione - przez diabły morskie i rekiny, przez głowonogi ośmiornice, przez gruboskorupe langusty, ohydne kraby, oślizgłe mięczaki, ukwiały i jeżowce.
Wiktionary
przedstawiciel rzędu z podgromady koralowców, obejmującego wiele gatunków charakteryzujących się jaskrawą barwą i pięknym kształtem, podobnym do kwiatów
SJP.pl
Ukwiały (Actiniaria) – rząd bezszkieletowych, osiadłych lub półosiadłych koralowców sześciopromiennych (Hexacorallia) żyjących pojedynczo, często intensywnie ubarwionych, z wyraźnymi deseniami. Zwierzęta te często żyją w symbiozie z innymi organizmami. Do najbardziej znanych ukwiałów zalicza się: "Aiptasia diaphana", "Actinia equina " (ukwiał koński) oraz ukwiały symbiotyczne "Stoichactis", "Radianthus". Niektóre gatunki są hodowane w akwariach morskich.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukwiecać.
Wiktionary
rzecz. nieukwiecanie n., kwiaciarka ż.
czas. ukwiecić, ukwiecać ndk.
przysł. kwiecisto
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukwiecić.
Wiktionary
czas. ukwiecić
rzecz. kwiaciarka ż., kwietnik mrz./mzw.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. kwiecić, ukwiecać)
(1.1) przyozdobić w kwiaty
(1.2) obsadzić kwiatami
Wiktionary
IPA: uˈkfʲjɛ̇t͡ɕit͡ɕ, AS: ukfʹi ̯ėćić
Wiktionary
rzecz. kwiaciarstwo n., kwiat m., kwietnik m., kwiaciarz m., kwiaciarka ż., kwiaciareczka ż., kwiaciarnia ż., kwiaciarenka ż., kwiecień m., ukwiecenie n., ukwiecanie n., kwiecenie n., kwitnienie n., zakwitnięcie n., zakwitanie n.
czas. kwiecić ndk., ukwiecać ndk., kwitnąć ndk., zakwitać ndk., zakwitnąć dk.
przym. kwiatowy, kwietny, kwiaciarski, kwietniowy
przysł. kwiecisto
Wiktionary
złożony z kwiatów, pełen kwiatów; kwietny, kwiecisty
SJP.pl
przestarzale: wykąpać
SJP.pl
1. uchwycić zębami; ugryźć; użądlić;
2. urwać zębami; odgryźć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kąsać, ukąsać)
(1.1) biol. wbić ostry narząd lub jego część w czyjeś ciało
Wiktionary
(1.1) […] Teofil, dobrodziej i opiekun całej rodziny, zmarł nagle w lesie ukąszony przez żmiję.
Wiktionary
rzecz. ukąszenie n.
czas. kąsać
Wiktionary
(1.1) uciąć
Wiktionary
1. uchwycić zębami; ugryźć; użądlić;
2. urwać zębami; odgryźć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukąsić.
(1.2) miejsce na ciele, gdzie ktoś lub coś kogoś ukąsiło
Wiktionary
(1.1) Ukąszenie przez osę jest zwykle tylko przykrym incydentem, ale czasem bywa też niebezpieczne.
(1.2) Po spotkaniu z psem sąsiada pozostało mi widoczne ukąszenie na tylnej części ciała.
Wiktionary
IPA: ˌukɔ̃w̃ˈʃɛ̃ɲɛ, AS: ukõũ̯šẽńe
Wiktionary
rzecz. kęs, kęsek, kąsek, kąsanie, kąsacz, zakąska
czas. kąsać, ukąsić, pokąsać
przym. kąsany, pokąsany, kąsający, kąśliwy
przysł. kąśliwie
Wiktionary
(1.1) ugryzienie, użądlenie
(1.2) rana kąsana, ugryzienie, użądlenie
Wiktionary
roślina z rzędu ukęślowców
SJP.pl
Ukęśla ("Dillenia" L.) – rodzaj roślin należący do rodziny ukęślowatych ("Dilleniaceae" Salisb.). Obejmuje co najmniej 58 gatunków występujących naturalnie w Azji Południowo-Wschodniej, Australii oraz na wyspach Oceanu Indyjskiego. Nazwa rodzajowa została nadana, by upamiętnić niemieckiego botanika Johanna Jacoba Dilleniusa (1684–1747), który uzyskał tytuł profesora na Uniwersytecie w Oksfordzie w 1734 roku.
Wikipedia
rząd roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Uk
Wikipedia
podklasa roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Ukęślowe ("Dilleniidae" Takht. ex Reveal & Tahkt. 1993) – podklasa roślin zielnych, krzewów i drzew wyodrębniana w niektórych systemach klasyfikacyjnych roślin okrytonasiennych np. w systemie Cronquista (1981) i systemie Reveala z lat 1994-1999. W publikowanych w XXI wieku systemach APG (1998, 2003, 2009) zaliczane tu rzędy i rodziny klasyfikowane są w znacznej części w obrębie kladu różowych (rosids). Podklasa okazała się nie być taksonem monofiletycznym, toteż przestała być wyróżniana.
Wikipedia
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
ułożenie, organizacja czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zbiór elementów powiązanych ze sobą w jakiś sposób;
(1.2) ułożenie, uszeregowanie, zestawienie
(1.3) porozumienie
(1.4) pot. układ elektroniczny (jako większa całość);
(1.5) pot. układ scalony;
(1.6) chem. część materii o konkretnych właściwościach chemicznych i fizycznych, oddzielona od otoczenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Silnik nigdy nie będzie pracował w takim układzie.
(1.3) Wczoraj dwa supermocarstwa podpisały układ o redukcji broni atomowej.
(1.4) W tym układzie spalił się scalak, trzeba go wymienić.
(1.5) Ten układ jest spalony.
Wiktionary
IPA: ˈukwat, AS: uku̯at
Wiktionary
rzecz. układanie n., nieukładanie n., ułożenie n., układanka ż., układacz m., układaczka ż.
czas. ułożyć dk., układać ndk.
przym. układowy, wewnątrzukładowy, układny
Wiktionary
(1.1) system, konfiguracja
(1.3) porozumienie, umowa
Wiktionary
ktoś, kto zajmuje się układaniem czegoś, zestawianiem jakichś części w całość
SJP.pl
cecha czegoś dającego się ułożyć
SJP.pl
dający się ułożyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: układanka
Wiktionary
rzecz. układanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|układać.
Wiktionary
IPA: ˌukwaˈdãɲɛ, AS: uku̯adãńe
Wiktionary
rzecz. ułożenie n., układ m., układanka ż., układacz m., układaczka ż.
czas. ułożyć dk., układać ndk.
przym. układowy, układny
Wiktionary
zabawka lub zadanie polegające na ułożeniu w całość zbioru pojedynczych elementów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zabawka z wielu fragmentów, z których składany jest obrazek
(1.2) przen. zespół faktów układających się dzięki dedukcji w logiczną całość
Wiktionary
Układanka – łamigłówka manualna, do której rozwiązania potrzebne jest odpowiednie manipulowanie jej elementami.
Wikipedia
(1.1) Pierwsza partia układanek ma trafić do sklepów już w kwietniu.
Wiktionary
IPA: ˌukwaˈdãnka, AS: uku̯adãnka
Wiktionary
rzecz. układanie n., ułożenie n., układ m., układacz m., układaczka ż., układaneczka ż.
czas. ułożyć dk., układać ndk.
przym. układowy, układny
Wiktionary
(1.1) łamigłówka
Wiktionary
Układarka – maszyna budowlana służąca do układania różnych materiałów lub elementów np. mas bitumicznych lub rur. Może być pojazdem (maszyną) samojezdnym lub ciągnionym.
Wikipedia
czasownik niedokonany (dk. ułożyć)
(1.1) doprowadzać coś do porządku
(1.2) tworzyć całość z określonych elementów
(1.3) komponować, tworzyć utwór
(1.4) tresować zwierzę do posłuszeństwa
czasownik zwrotny niedokonany układać się
(2.1) negocjować
(2.2) o ubraniu: przybierać na kimś określony kształt
(2.3) o wydarzeniach, sytuacji: rozwijać się
Wiktionary
(1.1) Mama kazała mi ułożyć zabawki.
(1.3) Ułożyłem dla ciebie piosenkę.
Wiktionary
IPA: ukˈwadat͡ɕ, AS: uku̯adać
Wiktionary
rzecz. układ m., układzik m., układanka ż., układanie n., ułożenie n., kładzenie n., składanie n., złożenie n., układacz m., układaczka ż., układnica ż.
czas. ułożyć dk., składać ndk., złożyć dk., kłaść ndk.
przym. ułożony, układny, układowy, układankowy
przysł. układnie
Wiktionary
(1.1) porządkować
Wiktionary
urządzenie dźwigowe stosowane w magazynach do transportu i układania magazynowanych materiałów
SJP.pl
Układnica – urządzenie dźwigowe stosowane w magazynach do transportu i układania magazynowanych materiałów.
Układnice to środki transportu wewnętrznego, których konstrukcję nośną stanowią przejezdne słup lub rama, po której przemieszcza się wodzak wyposażony w układ mechaniczny, najczęściej wysuwane widły, umożliwiający składowanie jednostek ładunkowych w regałach lub ich pobieranie.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: układnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: układny
SJP.pl
kobieta przesadnie grzeczna, układna
SJP.pl
człowiek przesadnie grzeczny, układny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co układne; cecha tych, którzy są układni
Wiktionary
przym. układny
przysł. układnie
Wiktionary
1. dobrze wychowany, niekiedy przesadnie uprzejmy;
2. świadczący o takim zachowaniu, np. układna mina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zachowujący się w sposób bardzo uprzejmy, czasem z chęci przypodobania się ktoś
(1.2) będący wyrazem układnego (1.1) zachowania
Wiktionary
(1.1) Buchalter firmy „Mojżesz Katz” był gburem. Pan Katz wyrzucił go i przyjął nowego buchaltera. Był to anioł i wersalczyk w jednej osobie: cichy, spokojny, grzeczny, układny, słowa głośnego nie umiał powiedzieć.
Wiktionary
rzecz. układność ż., układ m., układzik m., układanka ż., układanie n., ułożenie n., kładzenie n., składanie n., złożenie n., układacz m., układaczka ż., układnica ż.
czas. układać ndk., kłaść ndk., łożyć ndk., składać ndk., poukładać dk., ułożyć dk., złożyć dk.
przysł. układnie
Wiktionary
pejoratywnie: osoba wchodząca z kimś w nieformalne układy, zwykle w nieuczciwej sprawie
SJP.pl
przymiotnik od: układ
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z jakimś układem, dotyczący tego układu
Wiktionary
rzecz. układ m., układanie n., układanka ż., ułożenie n.
przysł. układowo
czas. układać
Wiktionary
ułożenie, organizacja czegoś
SJP.pl
Zobacz też: "Układy" – album Izabeli Trojanowskiej.
Układy ( Damages) – amerykański serial telewizyjny z Glenn Close i Rose Byrne w rolach głównych, emitowany od 24 lipca 2007 do 12 września 2012 roku przez stacje FX (serie 1–3) i Audience Network (serie 4–5).
Wikipedia
potocznie: nieformalny układ, kontrakt między osobami lub grupami, zwykle w nieuczciwej sprawie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. wsparty, oparty na kimś/czymś
Wiktionary
pochylenie głowy, tułowia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) grzecznościowe pochylenie głowy bądź dygnięcie ciałem
(1.2) przen. zrobienie czegoś, jako wyraz życzliwości
Wiktionary
Ukłon – wizualna część przywitania i oddania honorów drugiej osobie. Jest powszechnie zrozumiałym gestem, wykonanym, poprzez pochylenie głowy, oraz części tułowia, do przodu, w kierunku osoby witanej. Często ukłon, jest połączony z wyciągnięciem dłoni do osoby witanej, celem wzajemnego uściśnięcia.
Wikipedia
IPA: ˈukwɔ̃n, AS: uku̯õn
Wiktionary
rzecz. ukłonienie n., pokłon m., skłon m.
czas. ukłonić się, kłaniać się, pokłonić się, skłonić, skłaniać
Wiktionary
zdrobnienie od: ukłon
SJP.pl
pochylenie głowy, tułowia
SJP.pl
1. ostry, przenikliwy ból;
2. ślad w miejscu, w którym skóra została ukłuta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ukłuć.
(1.2) ślad w miejscu, w którym coś kogoś ukłuło
(1.3) krótkotrwały, silny ból
Wiktionary
rzecz. kłucie n.
czas. ukłuć dk., kłuć ndk.
Wiktionary
1. zranić czymś ostro zakończonym; dźgnąć, źgnąć, żgnąć;
2. o owadach: użądlić, uciąć;
3. ukłuć się - zranić się czymś ostro zakończonym; dźgnąć się, źgnąć się, żgnąć się
SJP.pl
czasownik
(1.1) zranić za pomocą spiczastego przedmiotu
Wiktionary
(1.1) Ukłułem go igłą.
Wiktionary
rzecz. ukłucie n.
czas. kłuć
Wiktionary
1. pomieszczenie dla pszczół
2. potocznie: więzienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pszcz. pomieszczenie przystosowane do trzymania w nim pszczół dla hodowli;
(1.2) posp. środ. więzienie
Wiktionary
Ul – w pszczelarstwie konstrukcja, najczęściej drewniana, używana do hodowli i chowu pszczoły miodnej.
Ul służy do życia, rozwoju rodziny pszczelej oraz do zbierania zapasów pożywienia. Z tego powodu ule muszą zapewniać właściwe warunki życia pszczół. Budowa ula zapewnia ponadto łatwy dostęp pszczelarzowi do rodziny tak, aby pszczoły były tak mało niepokojone w czasie pracy pszczelarza, jak tylko jest to możliwe.
Wikipedia
(1.1) Pszczelarz otworzył ul i wyjął ogromny plaster miodu.
Wiktionary
IPA: ul, AS: ul
Wiktionary
przym. ulowy
Wiktionary
skrót od: ulica (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = ulica
Wiktionary
(1.1) Kino mieści się przy ul. Kwiatowej.
Wiktionary
IPA: uˈlʲit͡sa, AS: ulʹica
Wiktionary
rzecz. ulica ż.
Wiktionary
1. pomieszczenie dla pszczół
2. potocznie: więzienie
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. zob. ul.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== ula (język hawajski.) ==
thumb|ula (1.1)
wymowa.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) zool. homar
odmiana.
przykłady.
Wiktionary
IPA: ˈula, AS: ula
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== ula (język hawajski.) ==
thumb|ula (1.1)
wymowa.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) zool. homar
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== ula (język hawajski.) ==
thumb|ula (1.1)
wymowa.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) zool. homar
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający zachwyt, uznanie lub zaskoczenie; o la la
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
grupa teologów zajmujących się interpretacją muzułmańskiego systemu prawniczego; ulema
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Ulan-Majorat – wieś we wschodniej Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim, w gminie Ulan-Majorat.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Miejscowość jest sołectwem, siedzibą gminy Ulan-Majorat, a także rzymskokatolickiej parafii św. Małgorzaty. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 477 mieszkańców.
Wikipedia
1. odlać trochę płynu;
2. wykonać coś z roztopionej substancji, np. wosku, wlewając do formy;
3. ulać się:
a) o płynie: ubyć w części przez wypłynięcie; wylać się;
b) np. o dzwonie: zostać wykonanym przez lanie
SJP.pl
Ulana. Powieść poleska – obyczajowa powieść romantyczna Józefa Ignacego Kraszewskiego z 1842 roku, zaliczana do grupy powieści ludowych. Uważana za jedną z najwybitniejszych i najciekawszych powieści polskiego romantyzmu, m.in. ze względu na oryginalne ujęcie motywu miłości panicza i kobiety z ludu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulana
(1.2) mieszkaniec Ulana-Majoratu
Wiktionary
rzecz. Ulan m.
:: fż. ulanianka ż.
przym. ulański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulana
(1.2) mieszkanka Ulana-Majoratu
Wiktionary
rzecz. Ulan m.
:: fm. ulanianin m.
przym. ulański
Wiktionary
Ulanica – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Dynów. Ma status sołectwa.
Wieś położona jest na północny zachód od Dynowa, nad potokiem Ulenka, lewym dopływie Sanu.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulanicy
Wiktionary
Herb Ulanicki
Wikipedia
rzecz. Ulanica ż., ulaniczanin m., ulaniczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulanicy
Wiktionary
rzecz. Ulanica ż.
:: fż. ulaniczanka ż.
przym. ulanicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulanicy
Wiktionary
rzecz. Ulanica ż.
:: fm. ulaniczanin m.
przym. ulanicki
Wiktionary
potocznie: osoba otyła; grubas, spaślak, kluska, tłuścioch
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulana-Majoratu
Wiktionary
rzecz. Ulan-Majorat m.
Wiktionary
(1.1) ulański
Wiktionary
mieszkaniec Ulanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulanowa
Wiktionary
rzecz. Ulanów m.
:: fż. ulanowianka ż.
przym. ulanowski
Wiktionary
mieszkanka Ulanowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulanowa
Wiktionary
rzecz. Ulanów m.
:: fm. ulanowianin m.
przym. ulanowski
Wiktionary
Ulanowice – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Otmuchów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Ulanów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulanowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Ulanów m., ulanowianin m., ulanowianka ż.
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Ulanów – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie niżańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ulanów, położone u ujścia Tanwi do Sanu. Leży w historycznej ziemi sandomierskiej w Małopolsce, stanowiło część województwa sandomierskiego.
Miasto jest ośrodkiem usługowym i turystyczno-wypoczynkowym. Bractwo Flisackie, skupiające około 150 członków, kultywuje tradycje flisackie. Funkcjonuje w mieście drobny przemysł wikliniarski i chemiczny.
Wikipedia
IPA: uˈlãnuf, AS: ulãnuf
Wiktionary
przym. ulanowski
rzecz. ulanowianin mos., ulanowianka ż.
Wiktionary
Ulaszewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Stara Biała. Przepływają tam rzeki: Skrwa i Wierzbica.
Wieś duchowna Uljaszewo położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie płockim województwa płockiego, własność prebendalna płockiej kapituły katedralnej w 1542 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
ulatywać;
1. o ptakach, owadach: wzbijać się do lotu;
2. o dymie, zapachu itp: rozchodzić się w powietrzu;
3. o wspomnieniach, uczuciach: zanikać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulatniać.
Wiktionary
czas. ulatniać ndk.
Wiktionary
ulatniać się:
1. rozchodzić, rozpływać się w powietrzu;
2. potocznie:
a) odchodzić, uciekać po kryjomu;
b) być kradzionym;
c) przestawać istnieć; znikać
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Osoby noszące nazwisko Ulatowski:
Wikipedia
1. odlać trochę płynu;
2. wykonać coś z roztopionej substancji, np. wosku, wlewając do formy;
3. ulać się:
a) o płynie: ubyć w części przez wypłynięcie; wylać się;
b) np. o dzwonie: zostać wykonanym przez lanie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulana
(1.2) dotyczący Ulana-Majoratu
Wiktionary
rzecz. Ulan m., ulanianin m., ulanianka ż.
Wiktionary
(1.2) ulano-majoracki
Wiktionary
niewypełniona część zbiornika ładunkowego w zbiornikowcu
SJP.pl
Ulaż, przestrzeń ulażowa (ang. "ullage" z franc. "ouillage") – niewypełniona część zbiornika ładunkowego przeznaczona na rozszerzanie się ładunku wskutek zmian temperatury w czasie podróży. Pojęcie przestrzeni ulażowej może dotyczyć najrozmaitszych zbiorników, przykładowo na wino jak i paliwo.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ulczami, dotyczący Ulczów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język ulczyjski
Wiktionary
rzecz. Ulcza mos., Ulczynka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ulki lub z nią związany
SJP.pl
rzadziej: ulegnąć;
1. zostać pokonanym, poddać się, skapitulować;
2. ustąpić komuś, dać się namówić;
3. poddać się jakimś uczuciom; znaleźć się pod wpływem czegoś;
4. doznać działania czegoś;
5. o kobiecie: oddać się mężczyźnie; o mężczyźnie: oddać się kobiecie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. ulegać)
(1.1) dokonany od|ulegać.
Wiktionary
IPA: ˈulɛt͡s, AS: ulec
Wiktionary
rzecz. ulegnięcie n., uległość ż.
przym. uległy
Wiktionary
1. o zwierzętach latających: wzbiwszy się w górę, odlecieć, oddalić się;
2. o czymś lekkim, substancjach takich jak gaz: wydobyć się skądś i rozproszyć; ulotnić się, ujść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest uleczalne; cecha tych, którzy są uleczalni
Wiktionary
przym. uleczalny, lekarski
przysł. uleczalnie
czas. uleczyć, uleczać
Wiktionary
o chorobach: dający się wyleczyć; wyleczalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. taki, który można całkowicie wyleczyć
Wiktionary
(1.1) Chociaż ta choroba jest dobrze uleczalna antybiotykami, u starszych psów może przejść do postaci chronicznej.
Wiktionary
czas. leczyć, uleczać
rzecz. leczenie n., uleczalność ż.
przym. lekarski
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uleczyć)
(1.1) med. doprowadzać do całkowitego wyzdrowienia; usuwać chorobę lub dolegliwość
Wiktionary
rzecz. uleczalność ż., uleczanie n.
czas. uleczyć dk.
przym. nieuleczalny, uleczalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uleczyć.
Wiktionary
czas. uleczyć dk.
przym. lekarski
Wiktionary
(1.1) uzdrowienie
Wiktionary
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uleczać, leczyć)
(1.1) med. doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia; usunąć chorobę lub dolegliwość
Wiktionary
rzecz. lecznictwo n., uleczalność ż., uleczenie n.
czas. leczyć, uleczać
przym. lekarski
Wiktionary
(1.1) uzdrowić, wyleczyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulegać.
Wiktionary
czas. ulegać ndk.
rzecz. uległość ż.
przym. uległy
Wiktionary
podporządkowywać się, ustępować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) nie być w stanie czemuś się oprzeć, podporządkować się
(1.2) być poddawanym procesom, doznawać czegoś
(1.3) zostać pokonanym w walce
Wiktionary
(1.1) Pomimo posiadanego wcześniej zdania, jej prośby sprawiły, że w końcu uległem.
(1.2) Ciało złożone do grobu ulega rozkładowi po upływie czasu.
Wiktionary
IPA: uˈlɛɡat͡ɕ, AS: ulegać
Wiktionary
rzecz. uległość ż., uleganie n.
przym. uległy
przysł. ulegle
Wiktionary
(1.1) dawać się, dawać za wygraną, kapitulować, łagodnieć, łamać się, mięknąć, odpuszczać, pobłażać, poddawać, rezygnować, spuszczać z tonu, ustępować, wymiękać
(1.2) psuć
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób uległy
Wiktionary
rzecz. uległość ż.
czas. ulegać ndk.
przym. uległy
Wiktionary
(1.1) posłusznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ulegle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uległy; bardziej uległy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulec.
Wiktionary
IPA: ˌulɛɟˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: uleǵńė̃ńće
Wiktionary
czas. ulec
rzecz. uległość ż.
Wiktionary
częściej: ulec;
1. zostać pokonanym, poddać się, skapitulować;
2. ustąpić komuś, dać się namówić;
3. poddać się jakimś uczuciom; znaleźć się pod wpływem czegoś;
4. doznać działania czegoś;
5. o kobiecie: oddać się mężczyźnie
SJP.pl
podporządkowanie się bez większych oporów, brak stanowczości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co uległe; cecha tych, którzy są ulegli
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. uleganie n., ulegnięcie n.
czas. ulegać ndk., ulegnąć dk., ulec dk.
przym. uległy
przysł. ulegle
Wiktionary
(1.1) ustępliwość, potulność, spolegliwość, uniżoność
Wiktionary
podporządkowujący się bez większych oporów, posłuszny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) poddający się czyjejś woli, pozwalający sobą kierować
(1.2) będący wyrazem uległości
Wiktionary
(1.1) Sterroryzowane społeczeństwo przez długi czas zachowuje się jak bezmyślny i uległy motłoch.
Wiktionary
rzecz. uległość ż., uleganie n.
czas. ulec dk., ulegać ndk.
przysł. ulegle
Wiktionary
(1.1) podporządkowany, pokorny, posłuszny, potulny, spolegliwy, ugodowy, uniżony, ustępliwy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Ulejów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Łask.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
W pobliskim lesie znajduje się cmentarz wojenny z okresu pierwszej wojny światowej, na którym spoczywa około 360 żołnierzy z armii austro-węgierskiej, niemieckiej oraz rosyjskiej, poległych w listopadzie i grudniu 1914 r.
Wikipedia
minerał z grupy boranów
SJP.pl
Uleksyt (ulexyt) też: boranatrokalcyt, tiza, tinkalcyt – minerał z gromady boranów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego chemika Georga L. Ulexa (1811-1883).
Wikipedia
uczony muzułmański, znawca teologii i prawa; ulema, alim
SJP.pl
Ulem – muzułmański teolog i uczony. Słowo pochodzi z wyrazu arabskiego "alim", oznaczającego uczonego. W skład grupy ulemów wchodzili wszyscy duchowni muzułmańscy: muftiowie oraz imamowie. Ulemów określa się również mianem znawców szariatu. Ich główną siedzibą były meczety. Główną rolę posiadał meczet al-Azhar w Kairze.
Wikipedia
uczony muzułmański, znawca teologii i prawa; ulem, alim
SJP.pl
gatunek śliwy o dużych owocach; także owoc tego drzewa
SJP.pl
Uleniec – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec.
Wieś szlachecka Uliniec położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie grójeckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W 1864 roku wieś Uleniec wraz z gruntami i budynkami stała się własnością rolników w niej mieszkających na mocy ukazu o uwłaszczeniu chłopów.
Wikipedia
gęsty syrop z cukru używany w gastronomii; ulepek
SJP.pl
1. koktajl alkoholowy na bazie skruszonych liści mięty, alkoholu i syropu cukrowego; julep;
2. potocznie: zbyt słodki napój;
3. przestarzale: gęsty syrop z cukru używany w gastronomii; ulep
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bardzo słodki pokarm lub napój
(1.2) zob. julep. (miętowy napój alkoholowy)
Wiktionary
(1.1) No tak, gruszki w syropie, specjalność babci Mirki! Światło załamywało się na kryształowych miseczkach, wypełnionych złocistym ulepkiem.
(1.2) Zamawiam miętowy marokański ulepek i siadam w strategicznym miejscu, nie można mnie nie zauważyć.
Wiktionary
przym. ulepkowaty
Wiktionary
uformować rękami z miękkiego, plastycznego materiału; ukleić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. lepić)
(1.1) uformować coś z miękkiego materiału, łącząc i kształtując jego części rękami
Wiktionary
(1.1) Babcia ulepiła pierogi na obiad.
Wiktionary
rzecz. lepidło n., lepienie n., lepiszcze n., polepa ż.
czas. lepić
przym. lepki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulepszać.
Wiktionary
IPA: ˌulɛˈpʃãɲɛ, AS: ulepšãńe
Wiktionary
czas. ulepszać ndk., ulepszyć dk.
rzecz. ulepszenie n.
Wiktionary
(1.1) udoskonalanie, usprawnianie, polepszanie
Wiktionary
udoskonalać coś, poprawiać, czynić lepszym
SJP.pl
czasownik
(1.1) udoskonalać coś, poprawiać, czynić lepszym
Wiktionary
(1.1) Zdaniem specjalistów w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat silnik zastosowany w sondzie Deep Space 1 będzie ulepszany – zwiększy się jego siła ciągu, a co za tym idzie zdolność szybszego rozpędzania pojazdów kosmicznych.
Wiktionary
IPA: uˈlɛpʃat͡ɕ, AS: ulepšać
Wiktionary
rzecz. ulepszanie n., ulepszenie n.
czas. ulepszyć
Wiktionary
(1.1) polepszać
Wiktionary
coś, co ma udoskonalić, poprawić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulepszyć.
(1.2) to, co jest efektem udoskonalenia czegoś, co zmieniło coś na lepsze
Wiktionary
IPA: ˌulɛˈpʃɛ̃ɲɛ, AS: ulepšẽńe
Wiktionary
czas. ulepszyć dk., ulepszać ndk.
rzecz. ulepszanie n.
Wiktionary
(1.1) udoskonalenie, usprawnienie
(1.2) udoskonalenie, usprawnienie
Wiktionary
udoskonalić coś, poprawić, uczynić lepszym
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|ulepszać.
Wiktionary
(1.1) Cierpliwa harmonia z jestestwem nie oznacza, że dana osoba nie może wpłynąć na swoje położenie we wszechświecie czy je ulepszyć. Akceptacja nie jest równa pasywności.
Wiktionary
rzecz. ulepszanie n., ulepszenie n.
czas. ulepszać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulesia
Wiktionary
rzecz. Ulesie n.
:: fż. ulesianka ż.
przym. uleski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulesia
Wiktionary
rzecz. Ulesie n.
:: fm. ulesianin m.
przym. uleski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulesia
Wiktionary
rzecz. Ulesie n., ulesianin m., ulesianka ż.
Wiktionary
obfity deszcz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. deszcz dający w stosunkowo krótkim czasie duże ilości wody
(1.2) książk. przen. mnóstwo czegoś
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: ulewać
Wiktionary
(1.1) Gdy wspięliśmy się na sam szczyt, dopadła nas ulewa.
Wiktionary
IPA: uˈlɛva, AS: uleva
Wiktionary
rzecz. ulewność ż., ulewanie n., ulanie n.
czas. olać, ulać dk., ulewać ndk.
przym. ulewny
Wiktionary
(1.1) pot. pompa; oberwanie chmury
(1.2) deszcz
Wiktionary
1. wylewać poza brzegi naczynia; wylewać skądś płyn;
2. robić odlew z roztopionego metalu lub wosku
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: ulewnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ulewny
SJP.pl
o deszczu: obfity, rzęsisty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o deszczu: intensywny i gwałtowny
Wiktionary
(1.1) Na zewnątrz padał ulewny deszcz.
Wiktionary
IPA: uˈlɛvnɨ, AS: ulevny
Wiktionary
rzecz. ulewa ż., ulewność ż., ulewanie n., ulanie n.
czas. olać, ulewać ndk., ulać dk.
przysł. ulewnie
Wiktionary
(1.1) rzęsisty
Wiktionary
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Urszula
Wiktionary
(1.1) Natknęliśmy się na Uleńkę na przystani.
Wiktionary
rzecz. Urszula ż., Ula ż., Usia ż.
Wiktionary
(1.1) Ula, Ulka, Usia
Wiktionary
ujść, przejść
SJP.pl
o owocach: taki, który zmiękł, dojrzał przez dłuższe leżenie
SJP.pl
1. spędzić długi czas w łóżku
2. zwykle o żywności: przetrzymać jakiś okres, nie psując się
3. uleżeć się -
a) zespolić się
b) o owocach: dojrzeć lub przejrzeć
c) przenośnie o sprawach, problemach: rozwiązać się pomyślnie
SJP.pl
ULF (ang. "ultra low frequency" – „częstotliwość ultraniska”), fale ultradługie – zakres fal radiowych o częstotliwości: 300–3000 Hz i długości 100–1000 km.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. uczucie odprężenia po stresie, zmęczeniu; złagodzenie bólu;
2. zmniejszenie opłat; zniżka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poczucie odprężenia po minięciu lub zmniejszeniu się bólu, napięcia, strachu
(1.2) ekon. zmniejszenie podatków, opłat
Wiktionary
(1.1) Składniki pochodzenia odzwierzęcego nie są częścią żadnego etapu tworzenia maltodekstryny, tak więc weganie i wegetarianie mogą odetchnąć z ulgą.
Wiktionary
IPA: ˈulɡa, AS: ulga
Wiktionary
rzecz. ulgowy m., ulżenie n.
czas. ulżyć
przym. ulgowy
przysł. ulgowo
Wiktionary
(1.1) przest. folga
Wiktionary
utknąć, zagłębić się w czymś gęstym, lepkim, sypkim; uwięznąć, ugrzęznąć
SJP.pl
1. ze zniżką; zniżkowy (np. bilet ulgowy)
2. nie wykorzystujący całego potencjału, nie zmuszający się do większego wysiłku (np. ulgowa gra zawodników)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ulgą, dotyczący ulgi
Wiktionary
rzecz. ulga ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulhówka
Wiktionary
rzecz. Ulhówek m.
:: fż. ulhówczanka ż.
przym. ulhówecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulhówka
Wiktionary
rzecz. Ulhówek m.
:: fm. ulhówczanin m.
przym. ulhówecki
Wiktionary
przymiotnik od: Ulhówek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulhówka
Wiktionary
rzecz. Ulhówek m., ulhówczanin m., ulhówczanka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ulhówek – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Ulhówek. Leży na terenie Równiny Bełskiej. Jest to najbardziej peryferyjnie położona siedziba gminy względem miasta wojewódzkiego w całym województwie lubelskim. Do Lublina z Ulhówka jest prawie 150 km. Miejscowość jest siedzibą gminy Ulhówek.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. pas drogi przeznaczony dla pojazdów i pieszych
2. przenośnie:
a) przechodnie
b) społeczeństwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urb. droga wytyczona i zbudowana na terenie zurbanizowanym, głównie w mieście;
(1.2) reg. pozn. furtka
(1.3) przen. pot. opinia społeczna
Wiktionary
Zobacz też: Ulica w innych znaczeniach tego słowa.
Ulica – droga na terenie zabudowanym lub przeznaczonym do zabudowy (głównie w mieście, ale także w osadzie oraz czasem na wsi), której współcześnie zazwyczaj nadaje się oficjalnie urzędową nazwę własną.
Wikipedia
(1.1) Dużą sensację wzbudziło przybycie Mariana Krzaklewskiego, który przemaszerował główną ulicą wraz z licznymi zwolennikami do stolika AWS-u , gdzie rozdawał autografy.
(1.3) Rumuńska ulica mówi „nie” cięciom budżetowym.
Wiktionary
IPA: uˈlʲit͡sa, AS: ulʹica
Wiktionary
rzecz. ulicznik m., ulicznica ż., ulicówka ż.
:: zdrobn. uliczka ż.
:: skr. ul.
przym. uliczny, przyuliczny, śróduliczny
przysł. ulicznie
Wiktionary
(1.1) uliczka; skrót ul.
(1.3) opinia publiczna, vox populi
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: ulica
Wiktionary
Ulice – debiutancki album polsko-ukraińskiej grupy muzycznej Enej, wydany 17 listopada 2008 roku przez wytwórnię płytową Czemu Nie Records. Album zawiera 15 premierowych piosenek, w tym jeden utwór bonusowy „Kortowiada”. Płyta była promowana utworem „Ulice” oraz "Komu".
Wikipedia
IPA: uˈlʲit͡sɛ, AS: ulʹice
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: ulica (np. wieś ulicowa - wieś złożona ze zwartej zabudowy wzdłuż ulicy; ulicówka)
SJP.pl
zdrobnienie od: ulica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krótka lub wąska ulica
(1.2) zdrobn|ulica. od: ulica
(1.3) pszcz. przestrzeń między dwiema ramkami w ulu
Wiktionary
Uliczka ( Het straatje) – obraz Jana Vermeera datowany na lata ok. 1658–1661. Płótno jest sygnowane, podpis "i VMeer" znajduje się po lewej stronie, pod oknem.
Obraz miał wielu właścicieli. Do Rijksmuseum, gdzie znajduje się do dziś, został ofiarowany w 1921 roku.
Wikipedia
(1.1) Lubię przechodzić tą uliczką.
Wiktionary
IPA: uˈlʲit͡ʃka, AS: ulʹička
Wiktionary
rzecz. ulica ż.
przym. uliczny
Wiktionary
(1.1) alejka
Wiktionary
przestarzale:
1. kobieta lekkich obyczajów, prowadząca się niemoralnie;
2. prostytutka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. prostytutka
(1.2) pot. żart. szeroka szczotka przeznaczona do zamiatania ulic
Wiktionary
(1.1) Obraz przedstawiał ulicznicę.
(1.1) Kochanką jego była zwykła ulicznica, / Co gdzieś na rogu sprzedaje ciało swe.
Wiktionary
IPA: ˌulʲit͡ʃʲˈɲit͡sa, AS: ulʹičʹńica
Wiktionary
rzecz. ulica ż., ulicznik m.
przym. uliczny
Wiktionary
(1.1) przest. ladacznica, latarnica, nierządnica, rozpustnica, wszetecznica; eufem. kobieta lekkich obyczajów; neutr. prostytutka; posp. łajdaczka; wulg. dziwka, kurwa, lafirynda, wywłoka, zdzira
Wiktionary
człowiek spędzający większość czasu na ulicy, niemający stałego zajęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. przest. chłopiec przebywający przez większość czasu na ulicy, poza domem
Wiktionary
rzecz. ulicznikostwo n., ulica ż., ulicznica ż.
przym. ulicznikowski, uliczny
Wiktionary
(1.1) brukowiec, andrus, baciar, batiar, gawrosz, łobuz, łobuziak, wisus
Wiktionary
dawniej: tryb życia ulicznika, zespół cech właściwych ulicznikowi
SJP.pl
1. przymiotnik od: ulica (np. ruch uliczny, wypadek uliczny)
2. pospolity, wulgarny (np. uliczne zwroty)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący ulicy, związany z ulicą
(1.2) odbywający się na ulicy
(1.3) dotyczący ulicznicy / ulicznika – związany z nimi lub im przypisywany
Wiktionary
(1.1) Mniej więcej w ósmej klasie podstawówki Marzena nagle z dnia na dzień z ulicznego wywijasa z wiecznie podrapanymi kolanami przeistoczyła się w dziewczynę.
(1.2) Ta dziewczyna wykorzystywała spotkania i demonstracje uliczne, by kraść pieniądze.
Wiktionary
IPA: uˈlʲit͡ʃnɨ, AS: ulʹičny
Wiktionary
rzecz. ulica ż., uliczka ż., ulicznik mos., ulicznica ż.
Wiktionary
(1.1) drogowy
(1.3) rynsztokowy, pospolity, wulgarny
Wiktionary
rodzaj wsi z niwowym układem pól i zagrodami ustawionymi zwarcie po obu stronach ulicy
SJP.pl
Ulicówka – typ wsi: jednodrożnej o zwartej zabudowie po obu stronach drogi, wieś o zabudowie rozciągniętej, z budynkami z jednej lub dwu stron drogi. Wyglądem przypomina miejską ulicę.
Wikipedia
1. gatunek tłustego śledzia holenderskiego;
2. mały ul
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulimia
Wiktionary
rzecz. Ulim m.
:: fż. ulimianka ż.
przym. ulimski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulimia
Wiktionary
rzecz. Ulim m.
:: fm. ulimianin m.
przym. ulimski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ulimia
Wiktionary
rzecz. Ulim m., ulimianin m., ulimianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uliny Wielkiej
Wiktionary
rzecz.
:: fż. ulinianka ż.
przym. uliński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uliny Wielkiej
Wiktionary
rzecz.
:: fm. ulinianin m.
przym. uliński
Wiktionary
gwarowo:
1. sklecić coś byle jak, w pośpiechu;
2. ulinić piszczałkę - wykręcić piszczałkę, zsuwając korę z pręta wierzbowego;
3. ulinić się - zostać skleconym byle jak, w pośpiechu
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Uli lub z nią związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. med. roztwór dużej ilości cukru w jakimkolwiek płynie
(1.3) stpol. kulin. staropolski wypiek, rurka z ciasta opłatkowego;
Wiktionary
(1.3) Rurka (ulipek) z bitą śmietaną u Czernieckiego urasta do rangi prawdziwego dzieła sztuki.
Wiktionary
rzecz. ulep mrz., ulepek mrz., ulop mrz., ulipnięcie n.
czas. ulipnąć dk.
Wiktionary
(1.1) syrop; daw. ulepek, ulop, ulep
(1.2) opłatek, oblat
Wiktionary
uczynić coś lirycznym (zazwyczaj wypowiedź, utwór literacki, filmowy, muzyczny itp.)
SJP.pl
przenośnie o człowieku przebiegłym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. imię mitycznego króla Itaki, głównej postaci Odysei Homera
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Autorem projektu konia trojańskiego był Ulisses.
Wiktionary
(1.1) Odys, Odyseusz
Wiktionary
taki jak u Ulissesa, charakterystyczny dla Ulissesa
SJP.pl
1. sposób rozmieszczenia liści na łodydze rośliny; filotaksja;
2. liście roślin, zwłaszcza drzew i krzewów; listowie
SJP.pl
Ulistnienie, filotaksja – regularny układ liści na łodydze roślin, stały dla poszczególnych gatunków. Różne schematy ulistnienia wyróżnia się na podstawie liczby liści wyrastających z poszczególnych węzłów i ich ułożenia względem siebie. Czynnikiem ekologicznym determinującym układ liści na łodydze jest dążenie do optymalnego wykorzystania światła, w tym poprzez unikanie wzajemnego ocieniania się przez liście.
Wikipedia
mający liście, pokryty liśćmi
SJP.pl
ulistnić się - pokryć się liśćmi
SJP.pl
ulitować się - okazać litość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulizać.
Wiktionary
czas. ulizać dk.
rzecz. lizusostwo n.
Wiktionary
potocznie: człowiek mający ulizane włosy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gładko uczesany
Wiktionary
potoczne:
1. ułożyć gładko włosy, przygładzić, często za pomocą odpowiednich substancji, np. żelu do włosów;
2. ulizać się - ułożyć gładko własne włosy
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ulizywać)
(1.1) pot. gładko uczesać
(1.2) liżąc zjeść część
czasownik zwrotny dokonany ulizać się (ndk. ulizywać się)
(2.1) uczesać sobie gładko włosy
Wiktionary
(1.1) Włosy Tośka wygładzone, ulizane, na prawym policzku kreska po skaleczeniu przy zbyt gorliwych zabiegach golenia.
(1.1) Knox, podobnie jak szef jego sztabu, był ulizany, wypomadowany i wystrojony wyjątkowo starannie.
Wiktionary
IPA: uˈlʲizat͡ɕ, AS: ulʹizać
Wiktionary
rzecz. lizusostwo n., ulizanie n., ulizaniec
Wiktionary
(1.1) przygładzić, przylizać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ulizywać.
Wiktionary
czas. ulizywać ndk.
rzecz. lizusostwo n.
Wiktionary
potocznie: układać, zaczesywać włosy tak, żeby nie odstawały; przygładzać
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uliny Wielkiej
Wiktionary
rzecz. ulinianin m., ulinianka ż.
Wiktionary
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto obwodowe w południowo-zachodniej części Rosji nad Wołgą;
Wiktionary
Uljanowsk (ros. Ульяновск); dawniej Symbirsk (ros. w latach 1648–1780 – Синби́рск, w latach 1780–1924 – Симби́рск) – miasto obwodowe w południowo-zachodniej części Rosji nad Wołgą, centrum administracyjne obwodu uljanowskiego, położone około 893 km na wschód od Moskwy. Liczba mieszkańców w 2020 roku wynosiła 627 705 mieszkańców, a według wstępnych wyników rosyjskiego spisu powszechnego z 2010 roku liczba ta wynosiła 613 800.
Wikipedia
przym. uljanowski
Wiktionary
(1.1) hist. Symbirsk (do 1924)
Wiktionary
1. → Uljanowsk (miasto w Rosji);
2. obwód uljanowski - jednostka administracyjna w środkowej części europejskiej Rosji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Uljanowskiem, dotyczący Uljanowska
Wiktionary
rzecz. Uljanowsk m.
Wiktionary
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Urszula
Wiktionary
(1.1) Jeszcze nie podziękowałem Ulce.
Wiktionary
rzecz. Urszula ż., Ula ż., Usia ż.
Wiktionary
(1.1) Ula, Uleńka, Usia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto na prawach powiatu w południowych Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia;
Wiktionary
Ulm ("Universitätsstadt Ulm") – miasto na prawach powiatu w południowych Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Tybinga, siedziba regionu Donau-Iller oraz powiatu Alb-Donau-Kreis, do którego miasto jednak nie należy. Leży nad Dunajem. Miejsce urodzenia Alberta Einsteina.
Wikipedia
IPA: ulm, AS: ulm
Wiktionary
przym. ulmski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
siarczek niklu i antymonu, minerał niekiedy mylony z pirytem
SJP.pl
związek organiczny wchodzący w skład próchnicy
SJP.pl
macerał z grupy huminitów
SJP.pl
Ulminit – macerał gładki i jednorodny. Powstaje z tekstynitu na skutek homogenizacji tkanek.
Budowa tkankowa niewidoczna, występują za to pasemka. Współwystępuje z tekstynitem, jako tło.
Wikipedia
→ Ulm (miastem w Niemczech)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ulmem, dotyczący Ulmu, pochodzący z Ulmu (miasta w Niemczech)
Wiktionary
rzecz. Ulm mrz.
Wiktionary
1. umiejscowić coś gdzieś
2. znaleźć komuś mieszkanie, lokum
3. umieścić kapitał w bezpiecznej inwestycji
4. ulokować się - znaleźć sobie mieszkanie, lokum; rozlokować się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. lokować)
(1.1) dokonany od|lokować.
czasownik zwrotny dokonany ulokować się (ndk. lokować się)
(2.1) dokonany od|lokować się.
Wiktionary
rzecz. ulokowanie n., lokalizacja ż., lokator mrz./mos.
Wiktionary
w elektromagnetyce: wyładowanie niezupełne
SJP.pl
kawałek papieru z nadrukiem zwykle treści politycznej lub reklamowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielka publikacja zawierająca przekaz reklamowy, społeczny lub polityczny
Wiktionary
Ul
Wikipedia
(1.1) Na skrzyżowaniu stał chłopak i rozdawał ulotki kandydata na prezydenta.
Wiktionary
IPA: uˈlɔtka, AS: ulotka
Wiktionary
rzecz. lot m., ulotkarz m., ulotkowanie n.
:: zdrobn. uloteczka ż.
czas. ulotkować
przym. ulotny, lotny, przelotny, ulotkowy, oblatany
przysł. ulotnie
Wiktionary
(1.1) o ulotce konspiracyjnej: bibuła
Wiktionary
kobieta roznosząca ulotki
SJP.pl
osoba roznosząca ulotki; ulotkowicz
SJP.pl
potocznie: roznosić ulotki
SJP.pl
osoba roznosząca ulotki; ulotkarz
SJP.pl
→ ulotka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ulotką, dotyczący ulotki
Wiktionary
rzecz. ulotka ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ulotny
SJP.pl
ulotnić się;
1. rozejść, rozpłynąć się w powietrzu
2. potocznie:
a) odejść, uciec po kryjomu
b) zostać ukradzionym
c) przestać istnieć; zniknąć
SJP.pl
krótkotrwałość czegoś, nietrwałość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co ulotne
Wiktionary
przym. ulotny, nieulotny
przysł. ulotnie
rzecz. lotnik mos.
Wiktionary
1. łatwo rozpraszający, rozwiewający się w powietrzu
2. przenośnie: krótkotrwały, niedający się zachować
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. taki, który się łatwo ulatnia
(1.2) urz. liter. taki, który ukazuje się nieregularnie
(1.3) książk. przen. szybko się kończący, przemijający, niemożliwy do zachowania, krótkotrwały
Wiktionary
IPA: uˈlɔtnɨ, AS: ulotny
Wiktionary
rzecz. lotnik mos., ulotność ż., ulotka ż.
czas. ulecieć dk., ulatywać ndk.
przysł. ulotnie
Wiktionary
(1.1) lotny
(1.3) przelotny
Wiktionary
przymiotnik od: ulot
SJP.pl
związany z ulem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. odnoszący się do ula, związany z ulem
przymiotnik jakościowy
(2.1) mający kształt ula
Wiktionary
(1.1) Gdy błyśnie słońce, gdy z ulowych słupków / Stopnieją śniegi, czując wiosnę bliską, / Może w ich wnętrzu znajdę cmentarzysko / Maleńkich, czarnych, zamarzniętych trupków.
Wiktionary
rzecz. ul mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) eduk. jęz. szkoła lub kurs intensywnej nauki języka hebrajskiego, w szczególności dla migrantów w Izraelu
Wiktionary
(1.1) Zaczęłam chodzić na ulpan w Hajfie.
Wiktionary
1. Ulpian Domicjusz - wybitny rzymskich jurysta;
2. Ulpian z Emesy - retor za czasów Konstantyna Wielkiego;
3. Ulpian z Tyru - święty katolicki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadki minerał z gromady fosforanów
SJP.pl
Ulrichit – bardzo rzadki minerał z gromady fosforanów.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Ulryk – imię męskie pochodzenia germańskiego, jako skrócona, oboczna forma imienia Udalryk. Wywodzi się od słowa oznaczającego „pochodzący z bogatego rodu”. Łacińska wersja tego imienia to "Udalricus".
Ulryk imieniny obchodzi 20 lutego i 14 lipca.
Wikipedia
(1.1) (…) Mistrz Ulryk wzywa twój majestat Panie i księcia Witolda na bitwę śmiertelną (…).
Wiktionary
IPA: ˈulrɨk, AS: ulryk
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Ulryk
Wiktionary
Ulryka – żeński odpowiednik imienia Ulryk.
Wikipedia
IPA: ulˈrɨka, AS: ulryka
Wiktionary
miasto w Korei Południowej
SJP.pl
Ulsan (kor. 울산광역시, Metropolia Ulsan) – miasto na prawach metropolii w południowo-wschodniej części Korei Południowej. Położone jest nad brzegiem Morza Wschodniego ("Morze Japońskie"), 70 km na północ od Pusan.
Wikipedia
→ Ulsan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ulsanem, dotyczący Ulsanu
Wiktionary
rzecz. Ulsan mrz.
Wiktionary
długi płaszcz irlandzki z charakterystyczną pelerynką zrobiony z grubego włochatego sukna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) geogr. jedna z prowincji Irlandii znajdująca się w jej północno-wschodniej części;
Wiktionary
Ulster (ang. wym., irl. "Ulaidh" lub "Cúige Uladh", wym.) – jedna z czterech historycznych prowincji irlandzkich, położona w północnej części wyspy. Większa część prowincji należy współcześnie do Irlandii Północnej, będącej częścią Wielkiej Brytanii, a pozostała do Irlandii.
Wikipedia
IPA: ˈulstɛr, AS: ulster
Wiktionary
rzecz. Ulsterczyk mos., Ulsterka ż., ulster mrz.
przym. ulsterski
Wiktionary
[czytaj: alsterczyk albo ulsterczyk] mieszkaniec Ulsteru (prowincji Irlandii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ulsteru
Wiktionary
rzecz. Ulster mrz.
:: fż. Ulsterka ż.
przym. ulsterski
Wiktionary
[czytaj: alsterka albo ulsterka] mieszkanka Ulsteru (prowincji Irlandii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ulsteru
Wiktionary
rzecz. Ulster mrz.
:: fm. Ulsterczyk mos.
przym. ulsterski
Wiktionary
przymiotnik od: Ulster (jedna z 4 prowincji Irlandii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ulsterem, dotyczący Ulsteru
Wiktionary
rzecz. Ulster mrz., Ulsterczyk mos., Ulsterka ż.
Wiktionary
poddialekt języka orok (oroki), używany na Sachalinie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. postawiony komuś warunek poparty groźbą
2. w stosunkach międzynarodowych: oświadczenie rządu skierowane do władz innego państwa, zawierające groźbę użycia siły, wprowadzenia embarga itp. w razie niespełnienia określonych żądań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dypl. polit. oświadczenie zawierające żądanie określonego zachowania, poparte groźbą zastosowania środków przymusu w razie niespełnienia żądań przed ściśle określonym terminem;
(1.2) dypl. polit. dokument z treścią ultimatum (1.1)
Wiktionary
Ultimatum (śrdw. łac. "ultimatum" r.nij. od "ultimatus" 'ostateczny' z późn. łac. "ultimare" 'kończyć się; być ostatnim' od łac. "ultimus" 'najdalszy; ostatni; ostateczny') – w prawie międzynarodowym żądanie jednego państwa wobec drugiego spełnienia określonych warunków w określonym czasie pod groźbą wojny.
Wikipedia
(1.1) Natychmiast zaczął układać treść ultimatum.
(1.2) Wczoraj rolnicze ultimatum wręczono premierowi.
Wiktionary
IPA: ˌultʲĩˈmatũm, AS: ultʹĩmatũm
Wiktionary
przym. ultymatywny
Wiktionary
ostatni dzień miesiąca jako ostatni termin uregulowania zobowiązań i należności
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziedziczenie przez najmłodszego w rodzie
Wiktionary
IPA: ulˈtʲĩmɔˌɡɛ̃ɲiˈtura, AS: ultʹĩmogẽńitura
Wiktionary
mający najwyższy poziom lub skrajną postać
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
lampowy odbiornik radiowy, w którym anoda jest bezpośrednio połączona z obwodem antenowym
SJP.pl
rodzaj skały magmowej ubogiej w krzemionkę
SJP.pl
bieg albo więcej biegów na długich odcinkach
SJP.pl
biegacz biorący udział w ultrabiegach
SJP.pl
biegaczka biorąca udział w ultrabiegach
SJP.pl
[czytaj: ultrabuk] mały i lekki notebook głównie do pracy w podróży, wydajniejszy od netbooka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. lekki, smukły komputer przenośny, rodzaj laptopa o małej wadze, ale wysokiej wydajności;
Wiktionary
Ultrabook – lekka i smukła odmiana notebooka zdefiniowana w 2011 roku przez firmę Intel w następstwie sukcesu MacBooka Air firmy Apple (zaprezentowanego w 2008 roku). Ultrabook to zastrzeżony znak towarowy firmy Intel i produkt, który musi spełniać ściśle określone założenia:
Wikipedia
(1.1) W ciepłe dni szedłem z moim ultrabookiem do parku, popracować w ciszy.
Wiktionary
potocznie: bardzo cichy
SJP.pl
bardzo cienki
SJP.pl
skrajny, fanatyczny demokrata
SJP.pl
skrajnie demokratyczny
SJP.pl
nieprzeciętnie długi
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) dźwięk o bardzo wysokiej częstotliwości, niesłyszalny dla człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. fala dźwiękowa o częstotliwości zbyt wysokiej by być słyszalna dla człowieka (umownie 20 kHz - 1 GHz);
Wiktionary
przym. ultradźwiękowy
Wiktionary
przymiotnik od: ultradźwięk
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) charakterystyczny, odnoszący się do lub związany z ultradźwiękami
Wiktionary
(1.1) Delfiny posiadają ultradźwiękowy zmysł położenia.
Wiktionary
IPA: ˌultrad͡ʑvʲjɛ̃ŋˈkɔvɨ, AS: ultraʒ́vʹi ̯ẽŋkovy
Wiktionary
rzecz. ultradźwięk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. proces fizyczny polegający na oddzielaniu cząsteczek w roztworze za pomocą półprzepuszczalnej membrany, która zatrzymuje większe cząstki, a przepuszcza mniejsze
Wiktionary
Ultrafiltracja ("filtracja molekularna") – proces filtracji z użyciem [], membran i wszelkich materiałów porowatych, o porach, których rozmiary są zbliżone do wielkości pojedynczych cząsteczek (zwykle kilka–kilkadziesiąt nanometrów). Wielkość cząsteczek oddzielanych substancji musi znacznie przekraczać wielkość cząsteczek rozpuszczalnika. Siłą napędową procesu jest wysokie ciśnienie hydrauliczne roztworu rozdzielanego.
Wikipedia
(1.1) W oczyszczalni zastosowano ultrafiltrację do usunięcia bakterii z wody przed jej dalszym uzdatnieniem.
Wiktionary
płyn powstający w procesie ultrafiltracji
SJP.pl
poddany ultrafiltracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. niewidzialne dla oka promieniowanie elektromagnetyczne – o długości fali krótszej niż światło widzialne i dłuższej niż promieniowanie rentgenowskie; wywołuje m.in. fluorescencję i opalanie się skóry ludzkiej;
Wiktionary
Ul
Wikipedia
IPA: ˌultraˈfʲjɔlɛt, AS: ultrafʹi ̯olet
Wiktionary
przym. ultrafioletowy
Wiktionary
(1.1) UV, promieniowanie ultrafioletowe, nadfiolet
Wiktionary
przymiotnik od: ultrafiolet
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. dotyczący ultrafioletu, świecący ultrafioletem
(1.2) pot. taki, który świeci pod wpływem ultrafioletu
Wiktionary
(1.1) Promieniowanie ultrafioletowe działa zabójczo na bakterie.
(1.2) Jola zrobiła sobie ultrafioletowy tatuaż.
Wiktionary
IPA: ˌultrafʲjɔlɛˈtɔvɨ, AS: ultrafʹi ̯oletovy
Wiktionary
rzecz. ultrafiolet m.
przysł. ultrafioletowo
Wiktionary
(1.1) nadfioletowy, nadfiołkowy, UV
(1.2) fotoluminescencyjny
Wiktionary
kierunek w hiszpańskiej literaturze
SJP.pl
Ultraizm – awangardowy kierunek w poezji hiszpańskojęzycznej po pierwszej wojnie światowej, powstały pod wpływem inspiracji futuryzmem, dadaizmem, kubizmem i kreacjonizmem. Jego cechą charakterystyczną była zaskakująca metaforyka. Nazwa kierunku pochodzi od nazwy czasopisma "Ultra". Przedstawicielami ultraizmu byli Guillermo de Torre, Juan Larrea, Gerardo Diego oraz, przebywający wówczas w Madrycie, Jorge Luis Borges.
Wikipedia
potocznie: bardzo jasny
SJP.pl
skrajnie katolicki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co ultrakatolickie
Wiktionary
przym. ultrakatolicki
Wiktionary
skrajnie rygorystyczna lub radykalna odmiana katolicyzmu
SJP.pl
skrajna, fundamentalna katoliczka
SJP.pl
skrajny, fundamentalny katolik
SJP.pl
skrajny, fanatyczny klerykał
SJP.pl
kolarstwo polegające na pokonywaniu bardzo długich dystansów
SJP.pl
kolarz specjalizujący się w pokonywaniu bardzo długich dystansów
SJP.pl
skrajny konserwatysta
SJP.pl
skrajna konserwatystka
SJP.pl
1. mający bardzo małą długość;
2. trwający przez bardzo krótki okres;
3. złożony z bardzo małej liczby elementów;
4. fale ultrakrótkie - fale elektromagnetyczne o długości 1-10 m
SJP.pl
nazwa handlowa leku przeciwzapalnego na zmiany skórne
SJP.pl
skrajnie lewicowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. skrajnie lewicowy
Wiktionary
(1.1) lewacki
Wiktionary
skrajna postać liberalizmu przeciwna jakimkolwiek ograniczeniom swobody działania jednostek; libertalizm; libertarianizm; anarcho-liberalizm
SJP.pl
związany z ultraliberalizmem
SJP.pl
wyjątkowo luksusowy
SJP.pl
skała magmowa lub metamorficzna składająca się głównie z samych minerałów ciemnych (pirokseny, oliwiny, amfibole, biotyt i inne)
SJP.pl
bieg na dystansie większym od maratonu (powyżej 42,195 km)
SJP.pl
Ultramaraton – bieg długodystansowy na dystansie większym niż maraton, czyli powyżej 42,195 km.
Co roku rozgrywane są oficjalne mistrzostwa świata i Europy na dystansie 100 km oraz w biegu 24-godzinnym (24 h). Inne popularne dystanse ultramaratońskie to: 50 km, 100 mil oraz 6h, 12h, 48h.
Wikipedia
biegacz startujący w ultramaratonie
SJP.pl
jeden z odcieni koloru niebieskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. niebieski pigment o charakterystycznym odcieniu, uzyskiwany dawniej z lapis lazuli;
(1.2) odcień niebieskiego taki jak ultramaryna (1.1)
Wiktionary
Ultramaryna – niebieski pigment mineralny pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, stosowany do produkcji farb, lakierów i emalii oraz jako środek barwiący wielu innych substancji, w tym także jako wybielacz optyczny.
Wikipedia
(1.2) Basia pomalowała starą skrzynię na ultramarynę i ozdobiła kwiatkami.
Wiktionary
przym. ultramarynowy
Wiktionary
→ ultramaryna; intensywnie niebieski
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) koloru intensywnie niebieskiego, koloru ultramaryny
Wiktionary
rzecz. ultramaryna ż.
Wiktionary
Ul
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. analiza chemiczna próbki o masie poniżej 0,0001 grama
Wiktionary
przym. ultramikroanalityczny
Wiktionary
(1.1) analiza mikrogramowa
Wiktionary
chemiczna metoda analizy; metoda mikrogramowa
SJP.pl
Ultramikroskop (ultra, gr. mikrós "mały" i skopeín "patrzeć") – rodzaj mikroskopu optycznego z bocznym układem oświetlenia wykorzystujący efekt Tyndalla do badania cząstek koloidalnych. Pozwala na obserwację obiektów o rozmiarach mniejszych niż zdolność rozdzielcza zwykłego mikroskopu optycznego, tj. o wymiarach pojedynczych mikrometrów (μm), lecz nie daje informacji o ich kształcie i wielkości.
Wikipedia
mikrowłókno około sto razy cieńsze od ludzkiego włosa
SJP.pl
skrajnie miękki
SJP.pl
zwolennik, propagator ultramontanizmu, uznający wyższość władzy papieża nad władzą świecką
SJP.pl
ideologia, w której z uznania nadrzędnej, w pełni samodzielnej i suwerennej pozycji papieża w Kościele wyprowadza się sprzeciw wobec jakiejkolwiek ingerencji państwa w wewnętrzne sprawy Kościoła; powstała we Francji jako reakcja na gallikanizm
SJP.pl
Nie mylić z: montanizm.
Ultramontanizm (ze śrdw. łac. "ultramontanus" znajdujący się za górami) – kierunek polityczny postulujący podporządkowanie lokalnych kościołów rzymskokatolickich różnych krajów decyzjom papieża. Powstał we Francji na przełomie XVIII i XIX wieku.
Wikipedia
rzadka skała metamorficzna, kataklastyczna, spotykana w Alpach
SJP.pl
Ul
Wikipedia
nazwa handlowa leku uspokajającego i przeciwlękowego, zawierającego fenaglikodol
SJP.pl
skrajny nacjonalista
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skrajnie nacjonalistyczny
Wiktionary
(1.1) Ultranacjonalistyczny wicepremier Serbii Vojislav Szeszelj po przyjęciu przez parlament planu pokojowego zapowiedział, że zrezygnuje, jeśli siły NATO wejdą do prowincji.
Wiktionary
IPA: ˌultrãnat͡sʲjɔ̃nalʲiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: ultrãnacʹi ̯õnalʹistyčny
Wiktionary
mający bardzo niskie wartości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. pot. wyznawca judaizmu ultraortodoksyjnego
Wiktionary
(1.1) Jeżeli zaś jakiś ultraortodoks ma już taki nowoczesny aparat, powinien go jak najszybciej w sposób rytualny spalić. Najlepiej przy świadkach.
Wiktionary
przym. ultraortodoksyjny
Wiktionary
krajnie rygorystyczne trzymanie się zasad religijnych, tradycyjnych lub doktrynalnych
SJP.pl
skrajnie rygorystycznie przestrzegający zasad danej religii, tradycji lub doktryny
SJP.pl
charakteryzujący się proporcją ekranu 21:9
SJP.pl
bardzo postępowy; superpostępowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zob. skrajna prawica.
Wiktionary
IPA: ˌultrapraˈvʲit͡sa, AS: ultrapravʹica
Wiktionary
(1.1) radykalna prawica, reakcyjna prawica, ekstremizm prawicowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) polit. skrajnie prawicowy
Wiktionary
(1.1) pot. prawacki
Wiktionary
niezwykle dokładny
SJP.pl
nazwa handlowa leku na hemoroidy
SJP.pl
w matematyce: sposób budowania nowych modeli z danej rodziny modeli
SJP.pl
Ultraprodukt – pojęcie stosowane w matematycznej teorii modeli; jest to pewien matematyczny sposób budowania nowych modeli z danej rodziny modeli. Ultraprodukty są szeroko używane i badane w teorii modeli, teorii mnogości i algebrze. Szczególnym przypadkiem ultraproduktów są ultrapotęgi (w których używa się tylko jednego modelu wyjściowego).
Wikipedia
mocno przemysłowo przerobiony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skrajnie radykalny
Wiktionary
rzecz. ultraradykał mos.
Wiktionary
niezwykle realistyczny, bardzo zbliżony do rzeczywistości
SJP.pl
potocznie: niezwykle rzadki
SJP.pl
1. osoba o skrajnych poglądach politycznych, zwolennik ekstremizmu; ekstremista;
2. po II wojnie światowej: członek ekstremistycznych, prawicowych grup politycznych we Francji, sprzeciwiających się przyznaniu niepodległości Algierii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. osoba o skrajnych poglądach politycznych, zwolennik ekstremizmu; ekstremista;
2. po II wojnie światowej: członek ekstremistycznych, prawicowych grup politycznych we Francji, sprzeciwiających się przyznaniu niepodległości Algierii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
aparat zbudowany z głowicy wytwarzającej i odbierającej fale ultradźwiękowe, umożliwiający uwidocznienie i ocenę wzrokową wielu narządów wewnętrznych człowieka i zwierząt; skrót: USG lub usg.
SJP.pl
(skrót: USG lub usg.)
1. metoda diagnostyczna wykorzystująca zjawisko echa powstającego w wyniku odbicia fal ultradźwiękowych od granicy narządów i tkanek;
2. potocznie: badanie wykonane tą metodą; także: wynik takiego badania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. med. wet. metoda obrazowania organów wewnętrznych przy pomocy ultradźwięków;
Wiktionary
Ultrasonografia, USG – zastosowanie ultradźwięków do badania i obrazowania tkanek w medycynie i weterynarii. Ultrasonografia jest nieinwazyjną, atraumatyczną metodą diagnostyki obrazowej, pozwalającą na uzyskanie obrazu przekroju badanego obiektu. Charakteryzuje się dużą dokładnością: umożliwia wykrywanie w narządach nawet bardzo małych zmian (od 0,1 mm).
Wikipedia
rzecz. ultrasonograf m.
przym. ultrasonograficzny
Wiktionary
(1.1) skr. USG
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) techn. med. związany z ultrasonografią, dotyczący ultrasonografii; uzyskany dzięki ultrasonografowi
Wiktionary
rzecz. ultrasonografia ż., ultrasonograf mrz.
Wiktionary
aparat do badania serca za pomocą ultradźwięków
SJP.pl
metoda leczenia ultradźwiękami o wielkiej częstotliwości
SJP.pl
budowa organelli komórkowych lub cząsteczek widoczna pod mikroskopem elektronowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) opt. struktura obiektu mogąca być obserwowana tylko za pomocą mikroskopu elektronowego
Wiktionary
wyjątkowo szeroki
SJP.pl
mający bardzo szeroki kąt widzenia, np. obiektyw
SJP.pl
potocznie: nadzwyczaj szybki, bardzo szybki; superszybki, ekstraszybki
SJP.pl
bardzo słodki; przesłodki
SJP.pl
termostat z łaźnią cyrkulacyjną
SJP.pl
tolerancyjny w najwyższym stopniu
SJP.pl
chemiczna metoda analizy; metoda nanogramowa
SJP.pl
Ultrawirówka, ultracentryfuga – wirówka zdolna do osiągania kilkudziesięciu tysięcy i więcej obrotów na minutę. Ultrawirówki są wykorzystywane do wielu celów:
Wikipedia
wyjątkowo wydajny
SJP.pl
dinozaur, który okazał się hybrydą kości superzaura z kośćmi brachiozaura
SJP.pl
mający bardzo niską temperaturę
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający charakter ultimatum
Wiktionary
rzecz. ultimatum n.
Wiktionary
dawniej: przywiązywać się do kogoś lub czegoś; ukochiwać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, którą bardzo lubimy
Wiktionary
rzecz. ulubieniec mos.
przym. ulubiony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto jest bardzo lubiany i wyróżniany przez kogoś
(1.2) o zwierzęciu domowym
Wiktionary
(1.1) Ulubieńcy dworscy bogacili się prędko, potajemnie zaciągając długi w imieniu księcia, który często bezwiednie kładł swój podpis na rewersach i kwitach.
(1.1) „Superwtorek” był wielkim sukcesem faworytów partyjnych, ulubieńców establishmentu. Obaj dysponowali ogromnymi pieniędzmi i opłacili sobie bardzo profesjonalne kampanie.
(1.2) Wylegujący się leniwie pod ścianą domu pies, ulubieniec młodego Zgrzebskiego, ujrzawszy u progu swego pana, skoczył do niego z radosnym skowytem pomachując zwiniętym w znak zapytania ogonem, rzucił mu się do nóg […]
Wiktionary
rzecz. lubienie n.
:: fż. ulubienica
czas. lubić ndk.
przym. ulubiony
Wiktionary
(1.1) pupilek, reg. kanak
(1.2) pieszczoch
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ulubiony; bardziej ulubiony
SJP.pl
przestarzałe: polubić, ukochać
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) najbardziej lubiany
Wiktionary
(1.1) Moje ulubione cukierki to miętusy.
Wiktionary
IPA: ˌuluˈbʲjɔ̃nɨ, AS: ulubʹi ̯õny
Wiktionary
czas. ulubić, lubić
rzecz. ulubieniec, ulubienica
Wiktionary
(1.1) ukochany (w sensie przym.)
Wiktionary
przestarzałe: polubić, ukochać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ululać.
Wiktionary
czas. ululać, lulać, lulu
rzecz. lulanie n.
wykrz. lulu
przym. ululany
Wiktionary
1. lulając, kołysząc uśpić;
2. upoić alkoholem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zupełnie pijany
Wiktionary
rzecz. ululanie n.
czas. lulu, ululać dk.
wykrz. lulu
Wiktionary
(1.1) pijany, ubzdryngolony, zalany
Wiktionary
1. lulając, kołysząc uśpić;
2. upoić alkoholem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. lulać)
(1.1) pot. uśpić kołysząc
(1.2) pot. upić kogoś
czasownik zwrotny dokonany ululać się
(2.1) żart. upić się alkoholem
Wiktionary
(1.1) Powiedz Pawłowi, żeby ululał Martynkę do snu.
(1.2) Bimber wujka Staszka ulula cię szybciutko.
(2.1) Sandra ululała się już przed ósmą.
(2.1) Na pewno nie ululasz się taką ilością.
Wiktionary
rzecz. lulu n., lulanie n., ululanie n., lulajka ż.
czas. lulu ndk., lulać ndk.
wykrz. luli, lulu
przym. ululany
Wiktionary
(1.1) ukołysać
(1.2) upijać
(2.1) upijać się
Wiktionary
chińska herbata półfermentowana o dużej zawartości taniny i niewielkiej ilości kofeiny; oolong
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) półfermentowana herbata z Chin oraz północnej i północno-wschodniej części Tajwanu;
(1.2) środ. przestępcze herbata
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) slang. człowiek wyobcowany; taki, który nie umie się zachować
Wiktionary
Oolong (ulung, zwana też herbatą niebieskozieloną, szmaragdową, turkusową, wulung, bohea, bohe, bou; chiń. upr. 乌龙; chiń. trad. 烏龍; pinyin "wūlóng") – rodzaj półoksydowanej herbaty z Chin (prowincje Fujian i Guangdong) oraz północnej i północno-wschodniej części Tajwanu. Znane są też ulungi z Indii, Nepalu, Wietnamu i innych krajów.
Wikipedia
(1.1) Herbatę miał tylko dlatego, że co kwartał otrzymywał w swojej firmie przydział pracowniczy składający się z czterech paczek ulunga, czterech kostek mydła i dwóch ręczników.
Wiktionary
IPA: ˈulũŋk, AS: ulũŋk
Wiktionary
rzecz. oolong m.
Wiktionary
(1.1) oolong
(1.2) herbata
Wiktionary
formacja skalna w centrum Australii
SJP.pl
Ul
Wikipedia
glon morski z gromady zielenic, o plesze dochodzącej niejednokrotnie do 1 m długości, przytwierdzony do podłoża; błonica, watka
SJP.pl
[czytalj: uLIsse] model samochodu marki Fiat
SJP.pl
rzadko: uląc się - przestraszyć się, zlęknąć się; ulęknąć się
SJP.pl
1. o zwierzętach jajorodnych (zwykle o ptakach): wydawać na świat, rodzić;
2. ulęgać się:
a) o zwierzętach jajorodnych (zwykle o ptakach): wylęgać się;
b) przenośnie o pomyśle, idei: rodzić się, powstawać;
c) o owocach: przejrzewać
SJP.pl
1. odmiana dzikiej gruszy;
2. owoc tego drzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. dzika grusza o małych, zielonych owocach nadających się do jedzenia dopiero po uleżeniu się
(1.2) owoc ulęgałki (1.1)
Wiktionary
IPA: ˌulɛ̃ŋˈɡawka, AS: ulẽŋgau̯ka
Wiktionary
(1.2) przest. kujawy|pierdołka.; daw. ulężałka
Wiktionary
taki, który ulągł się (1. o zwierzętach jajorodnych, zwykle o ptakach: przyszedł na świat, urodził się;
2. przenośnie o idei, pomyśle: narodził się, powstał;
3. o owocach: przejrzał); ulęgły
SJP.pl
1. o zwierzętach jajorodnych, zwykle o ptakach: wydać na świat, urodzić; uląc;
2. uląc się; ulęgnąć się:
a) o zwierzętach jajorodnych, zwykle o ptakach: przyjść na świat, urodzić się; wylęgnąć się;
b) przenośnie o pomyśle, idei: narodzić się, powstać;
c) o owocach: przejrzeć
SJP.pl
taki, który ulągł się (1. o zwierzętach jajorodnych, zwykle o ptakach: przyszedł na świat, urodził się;
2. przenośnie o idei, pomyśle: narodził się, powstał;
3. o owocach: przejrzał); ulęgnięty
SJP.pl
taki, który się uląkł; przestraszony
SJP.pl
ulęknąć się - przestraszyć się, zlęknąć się; uląc się (rzadziej)
SJP.pl
rzadko: uląc się - przestraszyć się, zlęknąć się; ulęknąć się
SJP.pl
rzadko: ulęgnięty, ulęgły
SJP.pl
1. zmniejszyć uciążliwość niesienia, pchania itp. czegoś, poprzez zmniejszenie ciężaru;
2. przynieść ulgę komuś lub czemuś
SJP.pl
skrót od:
1. Uniwersytet Medyczny;
2. Urząd Miasta;
3. Urząd Miejski;
4. Urząd Morski;
5. Unia Międzyparlamentarna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. właściwa rodzajowi ludzkiemu umiejętność myślenia, rozumienia i wnioskowania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ũm, AS: ũm
Wiktionary
(1.1) współcz. rozum, umysł, rozsądek
Wiktionary
skrót od: Ursa Maior - Wielka Niedźwiedzica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) rel. bogini hinduistyczna
Wiktionary
Uma – w tradycji hinduistycznej jedna z form Dewi (Parwati), żona Śiwy. W poprzedniej inkarnacji nosiła imię Sati. Córka króla gór Himawanta i Meny.
Uma jest mediatorką w wielu niebiańskich konfliktach, a swoich wyznawców uczy jak zachować równowagę pomiędzy pozornymi sprzecznościami ludzkiej natury.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umacniać.
Wiktionary
czas. umacniać ndk., umocnić dk.
rzecz. umocnienie n.
przym. umocnieniowy, mocny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umocnić)
(1.1) czynić coś bardziej wytrzymałym na zniszczenie
(1.2) czynić coś trwalszym
(1.3) wojsk. budować obiekty fortyfikacyjne pod działania bojowe
czasownik zwrotny niedokonany umacniać się (dk. umocnić się)
(2.1) stawać się odporniejszym na zniszczenie
(2.2) nabierać pewności co do czegoś
(2.3) wojsk. wzmacniać siłę obronną poprzez budowę obiektów fortyfikacyjnych oraz przygotowując się do działań bojowych
Wiktionary
rzecz. umacnianie n., umocnienie n.
czas. umocnić dk.
przym. umocnieniowy, mocny
Wiktionary
(1.1) utwierdzać, wzmacniać
(1.2) petryfikować, ugruntowywać, utrwalać, utwierdzać
(1.3) fortyfikować, obwarowywać
(2.1) wzmacniać się
(2.2) krzepnąć, ugruntowywać się, utrwalać się, utwierdzać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umaczać.
Wiktionary
czas. umaczać dk.
Wiktionary
1. zanurzając w cieczy, czynić (uczynić) mokrym, wilgotnym;
2. potocznie: angażować (zaangażować) kogoś w podejrzaną sprawę, aferę
SJP.pl
1. przybrać roślinami, ozdobić zielonymi kwiatami, liśćmi;
2. o roślinności: pokryć ziemię zielenią;
3. umaić się - książkowe: pokryć się roślinnością, zielenią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umajać.
Wiktionary
czas. umajać ndk.
Wiktionary
rzadkie:
1. przybierać roślinami, ozdabiać zielonymi kwiatami, liśćmi;
2. o roślinności: pokrywać ziemię zielenią;
3. umajać się - książkowe: pokrywać się roślinnością, zielenią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umalować.
Wiktionary
IPA: ˌũmalɔˈvãɲɛ, AS: ũmalovãńe
Wiktionary
czas. umalować
Wiktionary
1. pokryć coś farbą;
2. zrobić makijaż
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) pokryć twarz kosmetykiem, zrobić makijaż
czasownik zwrotny dokonany umalować się
(2.1) zrobić sobie makijaż, pokryć się kosmetykiem
(2.2) ubrudzić się farbą lub podobnym środkiem
Wiktionary
IPA: ˌũmaˈlɔvat͡ɕ, AS: ũmalovać
Wiktionary
rzecz. malowidło n., umalowanie
przym. malowniczy
Wiktionary
jeden z pięciu głównych smaków odczuwanych przez człowieka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fizj. jeden z pięciu podstawowych smaków, smak kwasu glutaminowego występującego w białku;
przymiotnik
(2.1) o wyrazistym, konkretnym smaku
Wiktionary
Umami (jap. 旨味, うま味; dosł.: smak, smaczność, smakowitość) – jeden z pięciu podstawowych smaków odczuwanych przez człowieka.
Istnieją osobne receptory kwasu glutaminowego, który jest źródłem smaku umami. Technicznie umami to smak glutaminianu, aminokwasu, który jest jednym z elementów budulcowych białka.
Wikipedia
(1.1) W przypadku sosu sojowego, wędzonego mięsa czy sera, umami jest uwalniane w procesie fermentacji.
Wiktionary
IPA: ũˈmãmʲi, AS: ũmãmʹi
Wiktionary
(2.1) rosołowy, mięsny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od umarlak
Wiktionary
rzecz. umarlak m.
Wiktionary
1. człowiek zmarły;
2. o kimś, kto wyglądem przypomina nieboszczyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. nieboszczyk, zmarły
Wiktionary
rzecz. umrzyk m., umieranie n.
:: zdrobn. umarlaczek m.
czas. umrzeć dk., umierać ndk.
Wiktionary
(1.1) trup, umrzyk; gw. Górny Śląsk umarlok
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. nieboszczyk
Wiktionary
IPA: ũˈmarlɛt͡s, AS: ũmarlec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. umarlak
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umartwiać.
Wiktionary
rzecz. umartwienie n.
czas. umartwiać ndk., umartwić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umartwić)
(1.1) zadawać sobie ból fizyczny
(1.2) przen. (także. rel.) praktykować wyrzeczenie się wygód, przyjemności
(1.3) daw. przyczyniać zmartwień drugiej osobie
(1.4) garb. czyścić i zobojętniać włosie
czasownik zwrotny niedokonany umartwiać się (dk. umartwić się)
(2.1) umyślnie wyniszczać swój organizm
(2.2) przen. (także. rel.) praktykować post, wyrzekać się wygód i przyjemności
Wiktionary
(2.2) A ja, gdy chorowali, wór przywdziewałem, / umartwiałem się postem / i moja modlitwa wracała do mojego łona, / jak po stracie przyjaciela czy brata.
Wiktionary
rzecz. umartwianie n., umartwienie n.
czas. umartwić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umartwić.
(1.2) coś umartwiającego
(1.3) daw. zmartwienie, zatroskanie
Wiktionary
Umartwienie – w chrześcijaństwie umyślne i dobrowolne wyrzekanie się pewnych przyjemności i wygód oraz panowanie nad samym sobą.
Wikipedia
(1.2) Niech już Marcelina skończy z wyszukiwaniem sobie umartwień, bo się nabawi jakiejś choroby.
(1.3) Dość już rozmyślania o umartwieniach, chodźmy na spacer!
Wiktionary
czas. umartwić dk., umartwiać ndk.
rzecz. umartwianie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. umarły
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk umrzyty, umrzik
Wiktionary
o długu, kredycie itp.: dający się umorzyć
SJP.pl
1. rezygnować całkowicie lub częściowo ze ściągania jakichś należności pieniężnych;
2. zmniejszać wartość użytkowanych środków trwałych, np. budynków, maszyn;
3. w prawie: rezygnować z dalszego postępowania sądowego w określonej sprawie
SJP.pl
[czytaj: umar-znięty] taki, który umarzł (umarznął); umarzły, umarźnięty
SJP.pl
[czytaj: umar-zły] taki, który umarzł (umarznął); umarznięty, umarźnięty
SJP.pl
1. taki, który umarł;
2. skończony, miniony, np. umarła miłość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która nie żyje, nieboszczka
imiesłów przymiotnikowy przeszły czynny
(2.1) zob. umrzeć.
forma czasownika.
(3.1) 3 os. lm. nmos. zob. umrzeć.
Wiktionary
(1.1) W tydzień po pogrzebie zapomnieli o umarłej.
Wiktionary
rzecz. umieranie n.
:: fm. umarły m.
czas. umrzeć dk.
ims. umarły
Wiktionary
(1.1) nieboszczka, zmarła
Wiktionary
1. taki, który umarł;
2. skończony, miniony, np. umarła miłość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który umarł
imiesłów przymiotnikowy przeszły czynny
(2.1) zob. umrzeć.
forma czasownika.
(3.1) 3 os. lm. nmos. zob. umrzeć.
Wiktionary
IPA: ũˈmarwɨ, AS: ũmaru̯y
Wiktionary
rzecz. umieralność ż., umieralnia ż., umarła
czas. umrzeć
ims. umarła
Wiktionary
(1.1) nieboszczyk, zmarły
Wiktionary
taki, który umarzł (umarznął); umarzły, umarznięty
SJP.pl
gwarowo: okraszać tłuszczem
SJP.pl
kolor sierści zwierząt; maść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kolor sierści zwierzęcia;
Wiktionary
Um
Wikipedia
(1.1) Ten pies ma rude umaszczenie.
Wiktionary
IPA: ˌũmaʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ũmaščẽńe
Wiktionary
rzecz. maść
Wiktionary
(1.1) ubarwienie
Wiktionary
o psie: mający umaszczenie, tj. określoną barwę sierści
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umawiać.
Wiktionary
IPA: ˌũmaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ũmavʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. umawiać ndk., umówić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umówić)
(1.1) zob. umówić.
czasownik zwrotny niedokonany umawiać się (dk. umówić się)
(2.1) zob. umówić się.
(2.2) pot. spotykać się ze sobą, będąc parą w nieformalnym związku
Wiktionary
IPA: ũˈmavʲjät͡ɕ, AS: ũmavʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. umawianie n., umowa ż.
czas. umówić
przym. umowny
Wiktionary
(2.2) chodzić, spotykać się, randkować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umazać.
Wiktionary
czas. umazać dk.
rzecz. maźnica ż., maź ż.
Wiktionary
1. ubrudzić coś przez mazanie; usmarować;
2. umazać się - ubrudzić się przez mazanie; usmarować się
SJP.pl
1. mażąc, ubrudzić substancją mazistą lub płynem;
2. umazywać się - umazywać samego siebie
SJP.pl
gwarowo: okrasić tłuszczem
SJP.pl
kult afroamerykański łączący elementy religii afrykańskich oraz europejskiego okultyzmu i spirytyzmu
SJP.pl
Umbanda (w języku bantu: "sztuka leczenia, magia") – kult afroamerykański, rozpowszechniony w Ameryce Łacińskiej, zwłaszcza w Brazylii, łączący elementy wierzeń afrykańskich, europejskiego okultyzmu i spirytyzmu. Wyznawcy umbandy wierzą w siły dobra i są przekonani, że duchy zmarłych uczestniczą w ich spotkaniach dokonując uzdrowień i przepowiadając przyszłość.
Wikipedia
środkowa, wypukła część tarczy rycerskiej, wzmacniająca jej konstrukcję
SJP.pl
Um
Wikipedia
1. przestarzale: zasłona, abażur, parasolka, daszek na oczy; umbrelka
2. ciemnoczerwony ił zabarwiony związkami żelaza i magnezu; naturalna farba brunatnoczerwona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. ilasta skała koloru czerwono-brązowego
(1.2) szt. brązowawy pigment używany w malarstwie, glinka farbiarska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Producentami umbry są głównie Cypr, Anglia, Francja, Niemcy i Ameryka.
(1.3) Ubarwienie umbry jest zielonobrunatne z nieregularnymi ciemnymi plamami.
(1.4) Miecio trzyma w akwarium pięć umbr i piskorzyka.
(1.5) Umbra posiada kształt stożka.
(1.6) W obszarze plamaamy słonecznej astronom wskazał umbrę.
(1.7) Starcie kurzu ze starych umbr zajęło jej pół godziny.
Wiktionary
IPA: ˈũmbra, AS: ũmbra
Wiktionary
rzecz. umbrelka ż., umbrela ż., umbryjski mrz., Umbrowie mos., Umbri mos.
przym. umbryjski
Wiktionary
(1.3) muławka bałkańska, muławka, muławka europejska, muławka dunajska
Wiktionary
związany z archetypem cienia w psychologii C. G. Junga
SJP.pl
osłona tłumiąca zbyt jaskrawe światło lampy; abażur; umbrelka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. abażur na lampę
(1.2) przest. daszek, zasłona na oczy
(1.3) przest. rzad. parasol chroniący przed słońcem
Wiktionary
IPA: ũmˈbrɛla, AS: ũmbrela
Wiktionary
rzecz. umbra ż., umbrel m., umbrakulum n.
:: zdrobn. umbrelka
Wiktionary
(1.1) umbrel, stpol. umbela
(1.2) umbrel, stpol. umbela
Wiktionary
osłona tłumiąca zbyt jaskrawe światło lampy; abażur; umbrela
SJP.pl
[czytaj: ambrela] czcionka komputerowa
SJP.pl
Um
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hist. etn. starożytne plemię zamieszkujące Umbrię
Wiktionary
(1.1) Imperator nie zamierzał ulec Umbrom w tej sprawie.
Wiktionary
rzecz. umbryjski mrz., Umbria ż., Umbrowie m. lm., Umbryjczyk mos., Umbryjka ż., umbra ż.
przym. umbryjski
Wiktionary
(1.1) Umbrowie
Wiktionary
region i kraina historyczna we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. region administracyjny w środkowych Włoszech;
Wiktionary
Umbria (wł. "Umbria") – region administracyjny w centralnych Włoszech, o powierzchni 8456 km², 872,9 tys. mieszkańców i stolicą w Perugii (146,7 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 103 osób na km².
Wikipedia
(1.1) Perugia jest stolicą Umbrii.
Wiktionary
IPA: ˈũmbrʲja, AS: ũmbrʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Umbri mos., Umbrowie mos. lm., Umbryjczyk mos., Umbryjka ż., umbryjski mrz.
przym. umbryjski
Wiktionary
satelita Urana
SJP.pl
starożytny lud
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hist. etn. starożytne plemię zamieszkujące Umbrię;
Wiktionary
Umbrowie ( Umbri) − jedno z plemion italskich.
Wikipedia
(1.1) Założycielami osady na lagunie mogli być greccy koloniści z Tesalii, Umbrowie lub Etruskowie.
Wiktionary
rzecz. umbryjski mrz., Umbria ż., Umbri m. lm., Umbryjczyk mos., Umbryjka ż., umbra ż.
przym. umbryjski
Wiktionary
(1.1) Umbri
Wiktionary
mieszkaniec Umbrii (regionu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Umbrii
Wiktionary
(1.1) Wielu Umbryjczyków emigrowało do Ameryki.
Wiktionary
rzecz. Umbria ż., Umbrowie m. lm., Umbri m. lm.
:: fż. Umbryjka ż.
przym. umbryjski
Wiktionary
mieszkanka Umbrii (regionu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Umbrii
Wiktionary
(1.1) Na stacji wsiadło kilka starszych Umbryjek z dziećmi.
Wiktionary
rzecz. Umbria ż., Umbrowie m. lm., Umbri m. lm.
:: fm. Umbryjczyk mos.
przym. umbryjski
Wiktionary
przymiotnik od: Umbria (region we Włoszech)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Umbrii, związany z Umbrią
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. nazwa języka;
(2.2) jęz. nazwa dialektu
Wiktionary
(1.1) Polacy zwiedzili umbryjskie sanktuaria.
Wiktionary
rzecz. Umbri mos., Umbria ż., Umbrowie m. lm., Umbryjczyk mos., Umbryjka ż., umbra ż.
Wiktionary
gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny kulbinowatych; drum iberyjski, umbryna iberyjska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jęz. język z rodziny bantu, używany w Angoli;
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj na ulicach Luandy mieszają się owalny umbundu, Owimbundu, lingala (język, który narodził się, aby w nim śpiewać), pokaleczony francuski repatriantów sfruwających znad Sekwany, wypieszczony portugalski lokalnych paniczyków, głuchy portugalski zgłoskożernych Portugalczyków, osobliwy kimbundu ostatnich bessanga.
Wiktionary
związek frazeologiczny
(1.1) żart. seks
Wiktionary
(1.1) Robimy umcia-umcia każdego ranka.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲt͡ɕa‿ˈũmʲt͡ɕa, AS: ũmʹća‿ũmʹća
Wiktionary
(1.1) figo-fago, fiku-miku, bara-bara
Wiktionary
skrót od: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej - uczelnia w Lublinie
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = eduk. Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej;
Wiktionary
(1.1) Pisarz ukończył studia zaoczne na UMCS w Lublinie.
Wiktionary
IPA: ˌu‿ɛ̃m‿t͡sɛ‿ˈːs, AS: u‿ẽm‿c•‿es
Wiktionary
środowiskowo: osoba słuchająca muzyki klubowej
SJP.pl
skrót od: Unia Młodzieży Demokratycznej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umeblować.
Wiktionary
(1.1) Był to pokój niewielkich rozmiarów, którego umeblowanie stanowiły fotele, sofy, stoliki, biureczka.
Wiktionary
czas. umeblować dk.
rzecz. mebel mrz., mebelek mrz.
Wiktionary
zaopatrzyć mieszkanie w meble
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. meblować)
(1.1) wyposażyć pomieszczenie w meble
czasownik zwrotny dokonany umeblować się (ndk. meblować się)
(2.1) umeblować swoje pomieszczenia
Wiktionary
(1.1) Wynajęte mieszkanie trzeba było najpierw umeblować.
Wiktionary
rzecz. mebel mrz., umeblowanie n., mebelek mrz.
czas. meblować
przym. umeblowany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Um
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wypadek, nieszczęśliwe zdarzenie
Wiktionary
(1.1) zob. wypadek.
Wiktionary
skrót od: Ursa Minor - Mała Niedźwiedzica
SJP.pl
Umi (jap. 宇美町 Umi-machi) – miasto w Japonii, na wyspie Kiusiu, w prefekturze Fukuoka. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 37 671 mieszkańców, a gęstość zaludnienia wyniosła 1247 os./km².
Wikipedia
duża, szybka i lekka łódź, używana przez Eskimosów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duża eskimoska łódź wiosłowo-żaglowa
Wiktionary
Umiak – duża inuicka (eskimoska) łódź wiosłowo-żaglowa wykonana ze skór foczych rozpiętych na szkielecie z drewna wyrzuconego przez morze lub kości wielorybów. Może mieć od 6 do 10 m długości i pomieścić do 20 osób oraz ich bagaże (w tym namioty). Służy do transportu i przewozu dobytku inuickich rodzin podczas letnich wędrówek na tereny łowieckie oraz do grupowych polowań na wieloryby (wówczas na umiaku rozpina się niewielki żagiel).
Wikipedia
IPA: ˈũmʲjak, AS: ũmʹi ̯ak
Wiktionary
Umianowice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Kije. Ma status sołectwa.
Były wsią klasztoru klarysek krakowskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W 1944 roku w okolicy Umianowic miał miejsce partyzancki atak na niemiecki pociąg. W czasie walk poległo 13 partyzantów Batalionów Chłopskich.
Wikipedia
brak przesady, powściągliwość w czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) brak przesady, powściągliwość
Wiktionary
(1.1) Umiar zawsze jest lepszy od każdego ekstremizmu.
Wiktionary
rzecz. umiarkowanie n.
przym. umiarkowany
przysł. umiarkowanie
Wiktionary
(1.1) pomiarkowanie, umiarkowanie, miara, wstrzemięźliwość
Wiktionary
w medycynie: przywracać prawidłowy rytm pracy, np. umiarawiać akcję (czynność) serca, oddech
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób umiarkowany
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) cecha tego, co umiarkowane, stonowane
Wiktionary
Umiarkowanie, wstrzemięźliwość, umiar ( σωφροσύνη, "sophrosyne", temperantia) – cnota moralna, która polega na używaniu rozumu dla panowania nad własnymi popędami, emocjami, instynktami i potrzebami. Oznacza umiejętność korzystania z dóbr materialnych zgodnie z ich celem. Zapewnia panowanie woli nad popędami. Stawia pragnieniom pewne granice. Wywodzi się ze starożytnej cnoty sophrosyne, mającej szersze i bardziej zróżnicowane znaczenie.
Wikipedia
IPA: ˌũmʲjarkɔˈvãɲɛ, AS: ũmʹi ̯arkovãńe
Wiktionary
przym. umiarkowany
rzecz. umiar mrz., umiarkowaność ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co umiarkowane
Wiktionary
przym. umiarkowany
przysł. umiarkowanie
rzecz. umiarkowanie n.
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) umiejący zachować umiar
(1.2) taki, który nie jest ani zbyt duży, ani zbyt mały
(1.3) o poglądach: pośredni między radykalnym a zachowawczym
Wiktionary
IPA: ˌũmʲjarkɔˈvãnɨ, AS: ũmʹi ̯arkovãny
Wiktionary
rzecz. umiar mrz., umiarkowanie n., umiarkowaność ż.
przysł. umiarkowanie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: umiarkowany; bardziej umiarkowany
SJP.pl
w medycynie: przywrócić prawidłowy rytm pracy, np. umiarowić akcję (czynność) serca, oddech
SJP.pl
w medycynie: przywrócić prawidłowy rytm pracy, np. umiarowić akcję (czynność) serca, oddech
SJP.pl
wielokąt umiarowy - wielokąt mający wszystkie boki i kąty równe
SJP.pl
1. przekształcić w miasto;
2. przejąć przez miasto
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. przekształcić w miasto;
2. przejąć przez miasto
SJP.pl
Umiastów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Ożarów Mazowiecki. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie warszawskim.
Według stanu w 2021 sołectwo liczyło 422 mieszkańców.
Wikipedia
dawniej: zamiatać
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. ten, który umie, erudyta, wykształcony
forma czasownika.
(2.1) 3. os. nmos. lm. przesz. od: umieć
Wiktionary
IPA: ũˈmʲjawɨ, AS: ũmʹi ̯au̯y
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyznaczanie lub ustalanie miejsca
Wiktionary
(1.1) Anachronizm jest błędem chronologicznym, polegającym na umiejscawianiu w dziele zjawiska lub zachowania, które miało miejsce w innym czasie: przed lub po.
Wiktionary
rzecz. umiejscowienie n., miejsce n., miejscowość ż.
czas. umiejscawiać ndk., umiejscowić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umiejscowić)
(1.1) wyznaczać miejsce czegoś
(1.2) ustalać czas i miejsce czegoś
(1.3) ograniczać coś do jednego miejsca
czasownik zwrotny niedokonany umiejscawiać się (dk. umiejscowić się)
(2.1) pojawiać się w jakimś miejscu
Wiktionary
rzecz. miejsce n., umiejscawianie n., umiejscowienie n.
czas. umiejscowić dk.
Wiktionary
(1.1) lokalizować
(1.2) umieszczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyznaczenie lub ustalenie miejsca
(1.2) położenie czegoś; miejsce, w którym to się znajduje
Wiktionary
(1.2) Umiejscowienie wsi przypomina ślepy zaułek. Otoczona zewsząd zielonymi wzgórzami (…) oferuje rodzaj klaustrofobii.
Wiktionary
czas. umiejscawianie n., umiejscowić, umiejscawiać
rzecz. umiejscawianie n., miejsce n.
Wiktionary
(1.2) położenie, lokalizacja, usytuowanie
Wiktionary
znajdujący się w określonym miejscu
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. umiejscawiać)
(1.1) dokonany od|umiejscawiać.
Wiktionary
rzecz. umiejscowienie n., miejsce n., umiejscawianie n.
czas. umiejscawiać ndk.
Wiktionary
1. mieć praktyczną wiedzę na jakiś temat;
2. potrafić coś zrobić
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób umiejętny
Wiktionary
(1.1) Podczas akcji był stuprocentowym gliniarzem, a pijakiem stawał się dopiero po pracy, podczas gdy Teofil umiejętnie potrafił łączyć picie i obowiązki służbowe. Ale dziś jakoś nie połączył i teraz zaczynał odczuwać negatywne skutki niedopicia.
Wiktionary
rzecz. umiejętność ż.
przym. umiejętny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: umiejętniej
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: umiejętny; bardziej umiejętny
SJP.pl
praktyczna znajomość czegoś, wiedza o czymś, biegłość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biegłość w danym temacie, praktyczna zdolność do robienia czegoś
Wiktionary
(1.1) Umiejętności kulinarne twojej mamy są imponujące.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲjɛ̇ˈjɛ̃ntnɔɕt͡ɕ, AS: ũmʹi ̯ėi ̯ẽntność
Wiktionary
czas. umieć
przym. umiejętny
przysł. umiejętnie, nieumiejętnie
Wiktionary
(1.1) zdolność; gw. Górny Śląsk grajfka
Wiktionary
świadczący o czyjejś wiedzy, biegłości, wprawie w czymś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) świadczący o czyjejś wiedzy, posiadaniu umiejętności, wprawy w czymś
Wiktionary
rzecz. umiejętność ż.
przysł. umiejętnie, nieumiejętnie
czas. umieć
Wiktionary
rzadko: mieląc, rozcierać coś na proszek; rozmielać
SJP.pl
rzadko: mieląc, rozetrzeć na proszek, miazgę; rozmielić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Umienia
Wiktionary
rzecz. Umień m.
:: fż. umienianka ż.
przym. umieński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Umienia
Wiktionary
rzecz. Umień m.
:: fm. umienianin m.
przym. umieński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umieć.
Wiktionary
czas. umieć
Wiktionary
kobieta umierająca, będąca w agonii; konająca
SJP.pl
osoba umierająca, będąca w agonii; konający
SJP.pl
1. pejoratywnie: dom opieki dla nieuleczalnie chorych; hospicjum;
2. z dezaprobatą o schronisku dla zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pejor. niewyszukane miejsce do umierania dla ludzi i zwierząt
Wiktionary
(1.1) Do tej umieralni przywożono ludzi jak do szatni, aby czym prędzej zrzucali doczesne powłoki.
Wiktionary
rzecz. umarły mos., umieralność ż., umieranie n., umrzyk mos.
czas. umierać ndk., umrzeć dk.
przym. umarły
ims. umarły
Wiktionary
liczba zgonów w jednostce czasu w stosunku do ogółu ludności żyjącej na danym obszarze; śmiertelność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) demogr. stosunek liczby zgonów w określonej jednostce czasu do ogółu mieszkańców danego obszaru;
Wiktionary
Umieralność, współczynnik umieralności, współczynnik zgonów – w demografii i epidemiologii liczba zgonów w stosunku do liczby mieszkańców danego obszaru w określonej jednostce czasu. W epidemiologii jest to liczba zgonów na "k" osób (najczęściej 100 tys.) wśród ogółu obserwowanej populacji. W demografii współczynnik ten służy wraz z innymi wskaźnikami do badania ruchu naturalnego i podawany jest zazwyczaj w promilach według wzoru:
Wikipedia
(1.1) Przeludnienie może wynikać ze wzrostu liczby urodzeń, spadku współczynnika umieralności, wzrostu imigracji lub braku równowagi biologicznej i wyczerpania zasobów.
Wiktionary
rzecz. umarły mos., umieralnia ż., umieranie n., umrzyk mos.
czas. umierać ndk., umrzeć dk.
przym. umarły
ims. umarły
Wiktionary
(1.1) śmiertelność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umierać.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲjɛˈrãɲɛ, AS: ũmʹi ̯erãńe
Wiktionary
czas. umierać ndk.
przym. obumarły
rzecz. umieralność ż., umieralnia ż., umarła ż., umarlak mos., umrzyk m.
ims. umarła
Wiktionary
(1.1) konanie, marcie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. umrzeć)
(1.1) kończyć swoje życie, przestawać żyć
Wiktionary
(1.1) Ludzie boją się starości — a umierać młodo nie pragną.
Wiktionary
IPA: ũˈmʲjɛrat͡ɕ, AS: ũmʹi ̯erać
Wiktionary
rzecz. umieralność ż., mór m., umarlak m., umrzyk m., umieranie n., umieralnia ż., umór mrz.
czas. umrzeć dk.
przym. obumarły
Wiktionary
(1.1) konać, mrzeć; eufem. odchodzić; wulg. zdychać
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Umieszcza
Wiktionary
rzecz. Umieszcz m., umieszczanin m., umieszczanka ż.
przym. umieszczański
Wiktionary
(1.1) umieszczański
Wiktionary
dawniej: zmieszać, wymieszać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umieszczać.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲjɛʃˈt͡ʃãɲɛ, AS: ũmʹi ̯eščãńe
Wiktionary
czas. umieszczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Umieszcza
Wiktionary
rzecz. Umieszcz m.
:: fż. umieszczanka ż.
przym. umieski, umieszczański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Umieszcza
Wiktionary
rzecz. Umieszcz m.
:: fm. umieszczanin m.
przym. umieski, umieszczański
Wiktionary
1. kłaść, stawiać gdzieś, lokować w jakimś miejscu;
2. kierować kogoś dokądś, wyznaczać miejsce pobytu, pracy itp.
SJP.pl
czasownik
(1.1) stawiać, kłaść kogoś lub coś w określonym miejscu; umiejscawiać
(1.2) ustalać komuś miejsce pobytu
Wiktionary
(1.1) Rosja umieściła nowego satelitę na orbicie okołoziemskiej.
(1.1) Chłopak, który umieścił na murach wiele rasistowskich napisów, został złapany przez policję.
(1.2) Potrzebuję zaświadczeń osób, które zostały umieszczone w naszym szpitalu w ostatnim miesiącu.
Wiktionary
IPA: ũˈmʲjɛʃt͡ʃat͡ɕ, AS: ũmʹi ̯eščać
Wiktionary
rzecz. umieszczanie n.
czas. umieścić
Wiktionary
(1.1) umiejscawiać, sytuować, sadowić, kłaść, lokować, rozmieszczać
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Umieszcza
Wiktionary
rzecz. Umieszcz m., umieszczanin m., umieszczanka ż.
przym. umieski
Wiktionary
(1.1) umieski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umieścić.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲjɛʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ũmʹi ̯eščẽńe
Wiktionary
czas. umieścić
Wiktionary
1. mieć praktyczną wiedzę na jakiś temat;
2. potrafić coś zrobić
SJP.pl
czasownik modalny
(1.1) potrafić coś zrobić; wiedzieć, jak coś zrobić
(1.2) pot. opanować materiał na egzamin, klasówkę, itp.
Wiktionary
(1.1) Nie umiem pisać lewą ręką. Umiem naprawić pralkę.
(1.2) Umiesz angielski? Dzisiaj klasówka.
Wiktionary
IPA: ˈũmʲjɛ̇t͡ɕ, AS: ũmʹi ̯ėć
Wiktionary
rzecz. umienie n., umiejętność
przym. umiejętny
czas. naumieć się
Wiktionary
(1.1) potrafić, być w stanie, wiedzieć, znać
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Umienia
Wiktionary
rzecz. Umień m., umienianin m., umienianka ż.
Wiktionary
1. położyć, postawić gdzieś, ulokować w jakimś miejscu;
2. skierować kogoś dokądś, wyznaczyć miejsce pobytu, pracy itp.
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. umieszczać)
(1.1) dokonany od|umieszczać.
Wiktionary
(1.1) Odcisk pieczęci z herbem nie może być umieszczany na dokumentach urzędowych w sprawach z zakresu administracji rządowej.
Wiktionary
IPA: ũˈmʲjɛ̇ɕt͡ɕit͡ɕ, AS: ũmʹi ̯ėśćić
Wiktionary
rzecz. umieszczenie n., miejski mrz., miasto
czas. umieszczać, pomieścić
przyim. miasto
przym. miejski
Wiktionary
(1.1) umiejscowić, ulokować, uplasować, usytuować
Wiktionary
przemieścić za pomocą miotły, zamieść
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Urząd Miasta i Gminy
Wiktionary
skr. UM
Wiktionary
coś, co umila czas, poprawia nastrój
SJP.pl
sprawiać, aby coś było milsze, sprawiało przyjemność; uprzyjemniać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. umilić)
(1.1) powodować, że coś staje się miłe
Wiktionary
rzecz. umilanie n., umilenie n.
czas. umilić dk.
Wiktionary
(1.1) bawić, uprzyjemniać, upiększać, zabawiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umilić.
Wiktionary
IPA: ˌũmʲiˈlɛ̃ɲɛ, AS: ũmʹilẽńe
Wiktionary
czas. umilić, umilać
Wiktionary
sprawić, aby coś było milsze, sprawiło przyjemność; uprzyjemnić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. umilać)
(1.1) dokonany od|umilać.
Wiktionary
IPA: ũˈmʲilʲit͡ɕ, AS: ũmʹilʹić
Wiktionary
rzecz. umilenie n., umilanie n.
czas. umilać ndk.
Wiktionary
taki, który umilkł
SJP.pl
dawniej: męczyć, nużyć
SJP.pl
uspokoić, pohamować kogoś, uśmierzyć coś; ułagodzić
SJP.pl
dawniej:
1. zabiegi mające na celu pozyskanie względów osoby płci odmiennej, starania o czyjąś rękę; flirt, umizgi, zaloty, konkury, amory, zalecanki;
2. gest, mina, spojrzenie wyrażające uprzejmość, przychylność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gest pełen życzliwości, przymilenie się
Wiktionary
(1.1) Wiedziała dobrze, że na jednym umizgu się nie skończy.
Wiktionary
rzecz. umizganie się n., umizgant mos., umizgi lm nm., umizgiwanie n., umizgliwość ż., umizgnięcie się n., umizgus mos.
czas. umizgać się ndk., umizgiwać się ndk., umizgnąć się dk.
przym. umizgliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. osoba umizgująca się, zalotnik
Wiktionary
(1.1) Przychodziły do niej różne umizganty, ale ona wciąż czekała na tego jednego.
Wiktionary
rzecz. umizg mrz., umizganie się n., umizgi lm nm., umizgiwanie n., umizgliwość ż., umizgnięcie się n., umizgus mos.
czas. umizgać się ndk., umizgiwać się ndk., umizgnąć się dk.
przym. umizgliwy
Wiktionary
(1.1) konkurent, zalotnik; daw. umizgus
Wiktionary
umizgać się - przymilać się, zalecać się do kogoś w celu zdobycia jego względów, miłości
SJP.pl
dawniej:
1. zabiegi mające na celu pozyskanie względów osoby płci odmiennej, starania o czyjąś rękę; flirt, umizgi, zaloty, konkury, amory, zalecanki;
2. gest, mina, spojrzenie wyrażające uprzejmość, przychylność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przymilanie się, kokietowanie
(1.2) przen. zwracanie się, dotykanie
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: umizg
Wiktionary
(1.1) Na nieustanne jego umizgi odpowiadała mruganiem powiek.
(1.2) Rumieni się on od słońca umizgów i krwawo-złote łuski niosą jego wody próżniacze.
Wiktionary
rzecz. umizg mrz., umizganie się n., umizgant mos., umizgiwanie n., umizgliwość ż., umizgnięcie się n., umizgus mos.
czas. umizgać się ndk., umizgiwać się ndk., umizgnąć się dk.
przym. umizgliwy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. taki, który się umizguje
Wiktionary
(1.1) Chadzał do niej jeden umizgliwy młodzieniec z sąsiedztwa.
Wiktionary
rzecz. umizg mrz., umizganie się n., umizgant mos., umizgi lm nm., umizgiwanie n., umizgliwość ż., umizgnięcie się n., umizgus mos.
czas. umizgać się ndk., umizgiwać się ndk., umizgnąć się dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. osoba umizgująca się, zalotnik
Wiktionary
(1.1) Dała kosza kolejnemu umizgusowi.
Wiktionary
rzecz. umizg mrz., umizganie się n., umizgant mos., umizgi lm nm., umizgiwanie n., umizgliwość ż., umizgnięcie się n.
czas. umizgać się ndk., umizgiwać się ndk., umizgnąć się dk.
przym. umizgliwy
Wiktionary
(1.1) konkurent, zalotnik; daw. umizgant
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umiędzynarodawiać.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umiędzynarodowić.
Wiktionary
1. ustanowić zarząd kilku państw nad czymś na mocy układów międzynarodowych;
2. udostępnić coś wielu państwom
SJP.pl
dawniej: stawać się miękkim; mięknąć, rozmiękać
SJP.pl
potocznie: zwiększać wielkość mięśni w danej części ciała
SJP.pl
potocznie:
1. zwiększyć wielkość mięśni w danej części ciała;
2. umięśnić się - rozbudować mięśnie całego ciała
SJP.pl
potocznie:
1. zwiększyć wielkość mięśni w danej części ciała;
2. umięśnić się - rozbudować mięśnie całego ciała
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający silnie rozwinięte mięśnie
Wiktionary
rzecz. mięsień mrz., mięso n., mięśniak mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) muskularny
Wiktionary
potocznie:
1. zwiększyć wielkość mięśni w danej części ciała;
2. umięśnić się - rozbudować mięśnie całego ciała
SJP.pl
kobieta, z którą łączy kogoś wielka miłość; ukochana
SJP.pl
Um
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umiłować.
Wiktionary
rzecz. miłowanie n., umiłowany mos.
czas. umiłować dk., miłować ndk.
przym. umiłowany
Wiktionary
darzony wielką miłością; ukochany, kochany
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: umiłować
przymiotnik
(2.1) będący obiektem czyjegoś umiłowania
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) osoba, którą ktoś umiłował
Wiktionary
(3.1) Na łożu mym nocą szukałam / umiłowanego mej duszy, / szukałam go, lecz nie znalazłam.
Wiktionary
rzecz. umiłowanie n.
:: fż. umiłowana ż.
czas. miłować ndk., umiłować dk.
Wiktionary
(2.1) kochany, ukochany
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. miłować)
(1.1) książk. bardzo ukochać
Wiktionary
(1.1) Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.
Wiktionary
rzecz. umiłowany mos., miłowanie n., umiłowanie n., miłostka ż., miłość ż.
czas. miłować ndk.
przym. umiłowany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: u-em-KA] skrót od:
1. Uniwersytet Mikołaja Kopernika (w Toruniu);
2. Urząd Miasta Krakowa
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik
(1.1) = eduk. Uniwersytet Mikołaja Kopernika;
(1.2) = adm. Urząd Miasta Krakowa;
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umknąć.
Wiktionary
IPA: ũˈmʲcɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: ũmʹḱńė̃ńće
Wiktionary
czas. umknąć
Wiktionary
uciec skądś szybko
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. umykać)
(1.1) dokonany od|umykać.
Wiktionary
(1.1) Większość umknęła sekretnymi korytarzami podziemnymi, których trasę poznaliśmy po kilku dniach.
Wiktionary
IPA: ˈũmknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ũmknõńć
Wiktionary
rzecz. umknięcie n., umykanie n.
czas. umykać ndk.
Wiktionary
[czytaj: u-em-EL] skrót angielskiego: Unified Modeling Language - Ujednolicony Język Modelowania, język formalny służący do opisu świata obiektów w analizie obiektowej oraz w programowaniu obiektowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od umlaut
Wiktionary
rzecz. umlaut m.
Wiktionary
postać przegłosu w językach germańskich, polegająca na wymianie samogłosek tylnych na samogłoski przednie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. przegłos
(1.2) znak przegłosu – dwie kropki nad literą
Wiktionary
Nie mylić z: Diereza (pisownia).
Zasugerowano, aby ten artykuł na różne artykuły – o znaku diakrytycznym i przegłosie germańskim.
Umlaut (dosłownie: "przegłos") – zmiana brzmienia samogłoski spotykana w językach germańskich.
Wikipedia
IPA: ˈũmlawt, AS: ũmlau̯t
Wiktionary
rzecz. umlaucik mrz.
Wiktionary
wspólnota wszystkich wyznawców islamu; wszechmuzułmańska wspólnota
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. literatura, piśmiennictwo;
2. umiejętność;
3. zasób wiedzy
SJP.pl
czynić kogoś lub coś mniej ważnym, uznawać coś za błahe, pozbawione znaczenia
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. umniejszyć)
(1.1) czynić coś mniej ważnym; obniżać wartość, wielkość, znaczenie
Wiktionary
czas. umniejszyć
rzecz. umniejszanie n., umniejszenie n.
Wiktionary
(1.1) bagatelizować, banalizować, dezaprobować, dezawuować, dyskredytować, minimalizować, osłabiać, podważać, pomniejszać, spłycać, ujmować
Wiktionary
uczynić kogoś lub coś mniej ważnym, uznać coś za błahe, pozbawione znaczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umocnić.
(1.2) nasyp zabezpieczający brzeg rzeki
(1.3) wojsk. fortyfikacja budowana na polu walki
Wiktionary
(1.1) Prezydent Nicolas Sarkozy, sam Francuz w pierwszym pokoleniu, jeszcze w kampanii wyborczej obiecywał „umocnienie tożsamości francuskiej”.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔt͡sʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ũmocʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. umocnić dk., umacniać ndk., umocować dk., mocować ndk.
rzecz. umacnianie n.
przym. umocnieniowy, mocny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z umacnianiem, budowa obwarowań lub z umocnieniami, obwarowaniami
(1.2) związany z umacnianiem, zapewnieniem czemuś stabilności, lub umocnieniami do tego służącym
Wiktionary
(1.1) Szwadrony liniowe po zajęciu wyznaczonych stanowisk z miejsca przystąpiły do prac umocnieniowych.
(1.1) Malta miała podwójny luksus, posiadała zarówno mocny pierścień umocnieniowy, służący prowadzeniu obrony wokół wyspy przeciwko słabszym natrętom, oraz fortyfikację otaczającą stolicę (…)
(1.2) Nie pomogły nawet prace umocnieniowe prowadzone po II wojnie światowej. Przyczyną obsuwania gruntu było nie tylko morze, ale również opady atmosferyczne.
Wiktionary
rzecz. umocnienie n., umacnianie n.
czas. umocnić dk., umacniać ndk.
przym. umocniony
Wiktionary
(1.1) fortyfikacyjny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. umacniać)
(1.1) dokonany od|umacniać.
czasownik zwrotny dokonany umocnić się (ndk. umacniać się)
(2.1) dokonany od|umacniać się.
Wiktionary
rzecz. umacnianie n., umocnienie n.
czas. umacniać
przym. umocnieniowy, mocny
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: umocować
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. pełnomocnik, plenipotent
Wiktionary
IPA: ˌũmɔt͡sɔˈvãnɨ, AS: ũmocovãny
Wiktionary
czas. umocować dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. umocowywać)
(1.1) połączyć trwale coś z czymś
Wiktionary
rzecz. umocowanie n., umocowany mos., umocnienie n.
czas. mocować
Wiktionary
(1.1) przybić, przytwierdzić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umocować)
(1.1) trwale łączyć coś z czymś
Wiktionary
rzecz. umocowywanie n.
czas. mocować
Wiktionary
(1.1) mocować, przymocowywać, przytwierdzać, zamocowywać
Wiktionary
1. zanurzając w płynie uczynić coś mokrym; zwilżyć;
2. nie załatwić czegoś pomyślnie, zrobić coś źle, nieumiejętnie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) uczynić coś mokrym, zanurzając w płynie
(1.2) pot. zrobić coś źle, stracić coś poprzez nieumiejętne zrobienie czegoś
Wiktionary
(1.1) Uważaj, bo umoczysz sobie rękaw.
(1.2) Janek umoczył kupę kasy, kupując te akcje.
(1.2) Nasi znowu umoczyli mecz.
(1.2) Umoczyłem egzamin poprawkowy, teraz jedyna nadzieja w komisie.
Wiktionary
przestarzale: uformować
SJP.pl
1. uczynić modnym, popularnym;
2. uczynić nowoczesnym; zmodernizować, uwspółcześnić, unowocześnić
SJP.pl
prawić morały; pouczać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umoralniać.
Wiktionary
czas. umoralniać ndk.
rzecz. morał mrz., moralizatorka ż.
Wiktionary
prawić morały; pouczać
SJP.pl
1. zmęczyć, utrudzić;
2. umordować się - zmęczyć się, utrudzić się, wyczerpać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umorusać.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔruˈsãɲɛ, AS: ũmorusãńe
Wiktionary
czas. umorusać
Wiktionary
1. pobrudzić, usmolić;
2. umorusać się - pobrudzić się, usmolić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) pot. ubrudzić twarz lub ręce, zwykle na ciemno
czasownik zwrotny umorusać się
(2.1) pot. ubrudzić sobie twarz lub ręce, zwykle na ciemno
Wiktionary
(1.1) A ten najmłodszy Rysio był zawsze umorusany, chodził z gilem do pasa i płakał, że go dzieci znowu zostawiły.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔˈrusat͡ɕ, AS: ũmorusać
Wiktionary
rzecz. umorusanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. finans. dobrowolne zrzeczenie się częściowe lub całkowite należności w ramach umownego porozumienia pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem
(1.2) praw. zamknięcie postępowania sądowego w danej sprawie
Wiktionary
czas. umorzyć dk.
Wiktionary
przymiotnik od: umorzenie
SJP.pl
język grupy Indian brazylijskich
SJP.pl
podać motywy czegoś, uzasadnić istnienie czegoś
SJP.pl
1. pisemne lub ustne porozumienie stron; ugoda;
2. dokument, w którym określone są prawa i obowiązki stron zainteresowanych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wzajemne zobowiązanie dwóch lub więcej osób do zrobienia czegoś lub zachowywania się w określony sposób; arkusz lub inny zapis takiego zobowiązania;
Wiktionary
Zobacz też: kontrakt (ujednoznacznienie).
Umowa, kontrakt ( contractus) – w prawie cywilnym zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne prawa lub obowiązki (ang. a meeting of minds). Na umowę składają się dwa lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens) zmierzających do zawarcia umowy danego rodzaju. Złożenie przez strony oświadczeń woli, które nie są zgodne, określa się mianem dyssensu. Umowy są zawsze co najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi.
Wikipedia
(1.1) Rozmowy między firmami zakończyły się podpisaniem umowy o współpracy.
Wiktionary
IPA: ũˈmɔva, AS: ũmova
Wiktionary
przym. umowny
czas. umawiać ndk., umówić dk.
Wiktionary
(1.1) porozumienie, kontrakt, układ
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób umowny
Wiktionary
rzecz. umowa ż., umowność ż.
przym. umowny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest umowne; cecha tych, którzy są umowni
Wiktionary
przym. umowny
przysł. umownie
Wiktionary
1. określony umową, wynikający z umowy;
2. nierzeczywisty, fikcyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący umowy
(1.2) wymyślony, nierzeczywisty
Wiktionary
(1.1) W przykładzie posłużyliśmy się umownymi symbolami.
Wiktionary
IPA: ũˈmɔvnɨ, AS: ũmovny
Wiktionary
rzecz. umowa ż., umowność ż.
czas. umawiać (się) ndk., umówić (się) dk.
przysł. umownie
Wiktionary
(1.2) konwencjonalny, zwyczajowy
Wiktionary
ułożyć się, usiąść gdzieś wygodnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umożliwiać.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔʒlʲiˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ũmožlʹivʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. umożliwiać
przysł. możliwie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. umożliwić)
(1.1) dawać, tworzyć jakąś możliwość zrobienia czegoś
Wiktionary
(1.1) Ten przyrząd umożliwia bezpieczny pomiar napięcia w gniazdku.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔʒˈlʲivʲjät͡ɕ, AS: ũmožlʹivʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. możliwość ż., umożliwianie
przym. możliwy
przysł. możliwie
czas. uniemożliwiać, uniemożliwić
Wiktionary
(1.1) pozwalać, zezwalać, dawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umożliwić.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔʒlʲiˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ũmožlʹivʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. umożliwić
przysł. możliwie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. umożliwiać)
(1.1) zob. umożliwiać.
Wiktionary
IPA: ˌũmɔʒˈlʲivʲit͡ɕ, AS: ũmožlʹivʹić
Wiktionary
przym. możliwy
przysł. możliwie
czas. uniemożliwić, uniemożliwiać dk.
rzecz. umożliwienie n.
Wiktionary
magmowa skała głębinowa, rodzaj sjenitu
SJP.pl
1. przestać żyć; skonać;
2. przenośne: zakończyć się; wygasnąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. umierać)
(1.1) skończyć życie
(1.2) książk. przen. zakończyć byt, przestać istnieć
Wiktionary
(1.1) Trzeba przyspieszyć tylko sprawę rozwodową w konsystorzu, przewalczyć przeszkody, unieważnić małżeństwo z Piotrem Orzeszko. "Zwyciężę albo umrę!…
Wiktionary
IPA: ˈũmʒɛt͡ɕ, AS: ũmžeć
Wiktionary
rzecz. umieralność ż., umieralnia ż., mór mrz., umarły mos., umarła ż., umrzyk mos., umarlak mos., umarcie n., umór mrz.
czas. mrzeć ndk., umierać ndk.
ims. umarły, umarła
przym. obumarły, umarły
Wiktionary
(1.1) skonać; gw. Górny Śląsk skrepnąć, świtnonć; przen. odejść; podn. rozstać się z życiem, przejść na tamten świat, wydać ostatnie tchnienie, wyzionąć ducha, oddać ducha, oddać Bogu ducha / oddać duszę Bogu, zasnąć na wieki, pożegnać się ze światem, o dziecku powiększyć grono aniołków; książk. przenieść się / odejść na łono Abrahama; pot. żart. pójść do Abrahama na piwo; pot. kopnąć w kalendarz, wykorkować, wykitować, przekręcić się, kojfnąć; posp. wyciągnąć nogi / wyciągnąć kopyta, odwalić kitę; wulg. i o zwierzętach zdechnąć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. umarły
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk umarty, umrzyty
Wiktionary
trup, nieboszczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. nieboszczyk, zmarły
Wiktionary
(1.1) (…) nasz doktor nie takich umrzyków jak ty przywracał do życia.
Wiktionary
IPA: ˈũmʒɨk, AS: ũmžyk
Wiktionary
rzecz. umieralność ż., umieranie n., umarlak mos., umieralnia ż.
czas. umrzeć dk., umierać ndk.
Wiktionary
(1.1) trup, umarlak
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. umarły
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk umarty, umrzik
Wiktionary
skrót od: Universal Mobile Telecommunications System - Uniwersalny System Telekomunikacji Ruchomej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prawnie wyznaczony strój członków danej organizacji;
(1.2) mundury noszone przez członków danej organizacji
Wiktionary
(1.1) Mój szef wprowadził obowiązkowe umundurowanie; teraz w biurze czuję się niczym w wojsku.
(1.2) Obecnie polskie siły zbrojne stosują dwa wzory umundurowania polowego.
Wiktionary
IPA: ˌũmũndurɔˈvãɲɛ, AS: ũmũndurovãńe
Wiktionary
czas. umundurować dk.
rzecz. mundur mrz., mundurowy mos., mundurowanie n.
przym. mundurowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. mundurować)
(1.1) ubrać w mundury
(1.2) ubrać w jednakowe ubrania
Wiktionary
rzecz. mundur mrz., mundurek mrz., mundurowy mos., mundurowanie n., umundurowanie n.
czas. mundurować ndk.
przym. mundurowy
Wiktionary
[czytaj: umur-zać] dawniej: zabrudzić, umorusać, usmolić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umurzyć.
Wiktionary
czas. umurzyć
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg. pozn. zob. omurzyć.
Wiktionary
rzecz. umurzenie n.
Wiktionary
czynić muzycznym, nadawać formę muzyczną, ilustrować muzyką
SJP.pl
uczynić muzycznym, nadać formę muzyczną, zilustrować muzyką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) oczyszczenie czegoś wodą, czasami z dodatkiem jakichś środków
Wiktionary
IPA: ũˈmɨt͡ɕɛ, AS: ũmyće
Wiktionary
czas. umyć dk., umywać ndk.
rzecz. umywalnia ż., mycie n., umywalka ż., myjka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umykać.
Wiktionary
rzecz. nieumykanie n.
czas. umknąć dk., umykać ndk.
Wiktionary
uciekać, szybko się oddalać
SJP.pl
czasownik
(1.1) nie ulegać dostrzeżeniu
Wiktionary
(1.1) Niewiele jest istot, które tak dalece umykają poznaniu przyrodników, jak pustynny piaskowy ślimak.
Wiktionary
czas. umknąć
rzecz. umykanie n.
Wiktionary
1. zespół możliwości funkcji mózgu, obejmujący zdolność myślenia, poznawania, rozumowania i tworzenia; intelekt, rozum;
2. przenośnie: człowiek poddawany ocenie ze względu na jego zdolności rozumowania i myślenia, np. wybitne umysły renesansu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) siedlisko poznawczej i myślowej aktywności człowieka;
Wiktionary
Umysł – termin ogólny oznaczający ogół aktywności mózgu ludzkiego[], przede wszystkim takich, których posiadania człowiek jest świadomy: spostrzeganie, myślenie, zapamiętywanie, odczuwanie emocji, uczenie się, czy regulowanie uwagi. Wyrażenie bliskoznaczne do psychiki, świadomości. Wyrażenie kooperujące: osobowość.
Wikipedia
(1.1) Głównymi dyscyplinami wchodzącymi w skład kognitywistyki są: neurobiologia, neuropsychologia, neurokognitywistyka, społeczna nauka poznawcza, psychologia poznawcza, informatyka, sztuczna inteligencja, robotyka kognitywna, językoznawstwo kognitywne, teoria obliczeń i teoria informacji, antropologia kulturowa, filozofia umysłu oraz wybrane działy logiki (zwłaszcza logika epistemiczna, doksastyczna, semantyka logiczna i teoria systemów dedukcyjnych z jej twierdzeniami limitacyjnymi).
(1.1) Stateczny umysł pamiętaj zachować.
(1.1) Alkohol zaćmił jego umysł.
Wiktionary
IPA: ˈũmɨsw̥, AS: ũmysu̯̦
Wiktionary
rzecz. myśl ż., umysłowość ż.
przysł. umysłowo
przym. umysłowy
Wiktionary
(1.1) intelekt, rozum, smysł
Wiktionary
przestarzale: intelektualista
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dotyczący umysłu, umysłowości
Wiktionary
IPA: ˌũmɨˈswɔvɔ, AS: ũmysu̯ovo
Wiktionary
rzecz. umysł m., umysłowość ż.
przym. umysłowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stan możliwości umysłowych
Wiktionary
rzecz. umysł mrz.
przym. umysłowy
przysł. umysłowo
Wiktionary
(1.1) intelektualność
Wiktionary
przymiotnik od: umysł
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla umysłu, związany z umysłem i jego pracą
Wiktionary
(1.1) Oba stany wykazywały wielki szacunek dla pracy fizycznej, a zarazem uznanie dla wysiłku umysłowego.
Wiktionary
IPA: ˌũmɨˈswɔvɨ, AS: ũmysu̯ovy
Wiktionary
rzecz. umysł m., umysłowość ż.
przysł. umysłowo
Wiktionary
(1.1) intelektualny, rozumowy, mentalny, konceptualny, psychiczny, duchowy
Wiktionary
zdrobnienie od: umywalka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: umywalka
Wiktionary
IPA: ˌũmɨvaˈlɛt͡ʃka, AS: ũmyvalečka
Wiktionary
rzecz. umywalka ż.
przym. umywalkowy
Wiktionary
urządzenie sanitarne zaopatrzone w kran z bieżącą wodą i odpływ
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie sanitarne z bieżącą wodą i naczyniem, przeznaczone do higieny osobistej;
Wiktionary
Um
Wikipedia
(1.1) Po skorzystaniu z toalety ręce należy umyć w umywalce.
Wiktionary
IPA: ˌũmɨˈvalka, AS: ũmyvalka
Wiktionary
rzecz. umywalnia ż., mycie n., umycie n., umywanie n.
:: zdrobn. umywaleczka ż.
czas. myć ndk., umyć dk., umywać ndk.
przym. umywalkowy
Wiktionary
przymiotnik od: umywalka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z umywalką, dotyczący umywalki
Wiktionary
rzecz. umywalnia ż., umywaleczka ż., umywalka ż.
Wiktionary
pomieszczenie, w którym znajdują się urządzenia służące do mycia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce, w którym można się umyć
Wiktionary
IPA: ˌũmɨˈvalʲɲa, AS: ũmyvalʹńa
Wiktionary
rzecz. umywalka ż., umywanie n., umycie n., mycie n., umuwalnik m.
czas. umywać ndk., umyć dk., myć ndk.
przym. umywalniany, umywalkowy
Wiktionary
(1.1) łazienka, przest. umywalnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umywać.
Wiktionary
rzecz. nieumywanie n., mycie n., umywalka ż., umywalnia ż.
czas. umywać ndk.
Wiktionary
dawniej: obmywać, myć
SJP.pl
usunąć brud za pomocą wody
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. myć)
(1.1) wyczyścić za pomocą wody
czasownik zwrotny dokonany umyć się (ndk. myć się)
(2.1) oczyścić siebie samego za pomocą wody
Wiktionary
(1.1) Nie muszę nawet syna prosić, żeby umył naczynia po obiedzie.
(2.1) Umyję się, zjemy coś i możemy jechać.
Wiktionary
IPA: ˈũmɨt͡ɕ, AS: ũmyć
Wiktionary
rzecz. umycie n., mycie n., umywalnia ż., umywalka ż., myjka ż.
czas. myć ndk.
Wiktionary
układać sobie coś w myślach, planować coś
SJP.pl
postanowić coś, zaplanować coś (np. Umyślili, że przejdą wschodnią stroną przełęczy.)
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób umyślny; specjalnie, zgodnie z zamiarem
Wiktionary
(1.1) Pozwany zeznał, że powódka umyślnie go sprowokowała.
Wiktionary
IPA: ũˈmɨɕl̥ʲɲɛ, AS: ũmyśl̦ʹńe
Wiktionary
rzecz. umyślność ż., umyślny mos.
przym. umyślny
Wiktionary
(1.1) celowo, specjalnie, rozmyślnie, z rozmysłem
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: umyślnie
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: umyślny
SJP.pl
zgodny z czyimś zamierzeniem, planem; celowy, rozmyślny, specjalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący przejawem czyjegoś zamierzenia
(1.2) daw. specjalnie przeznaczony komu lub czemu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przest. osoba, której konkretnie coś się powierza
Wiktionary
(1.1) Sąd odwołuje warunkowe zwolnienie, jeżeli zwolniony w okresie próby popełnił podobne przestępstwo umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności.
Wiktionary
rzecz. myśl ż., umyślność ż.
czas. umyślić dk.
przysł. umyślnie
Wiktionary
(1.1) celowy, intencjonalny, nieprzypadkowy, rozmyślny, specjalny, tendencyjny, zamierzony
(2.1) goniec, posłaniec
Wiktionary
dawniej: umyślny
SJP.pl
dawniej: śmierć, zguba; dziś żywe w zwrotach: pić na umór - upijać się do nieprzytomności; zakochać się (w kimś) na umór - bardzo mocno się (w kimś) zakochać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. śmierć, zagłada
Wiktionary
IPA: ˈũmur, AS: ũmur
Wiktionary
czas. umierać ndk., umrzeć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|umówić.
Wiktionary
IPA: ˌũmuˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ũmuvʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. umówić
Wiktionary
porozumiewając się z kimś ustalić coś wspólnie, np. uzgodnić warunki umowy, termin spotkania, sposób postępowania
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. umawiać)
(1.1) uzgodnić, zaplanować czyjeś spotkanie
(1.2) ustalić, uzgodnić, postanowić, określić wraz z kimś
czasownik zwrotny dokonany umówić się (ndk. umawiać się)
(2.1) uzgodnić, zaplanować spotkanie z kimś
(2.2) ustalić, uzgodnić, postanowić, określić wraz z kimś
Wiktionary
(2.1) Umówiła się na randkę.
Wiktionary
IPA: ũˈmuvʲit͡ɕ, AS: ũmuvʹić
Wiktionary
czas. umawiać (się) ndk.
rzecz. umówienie dk., umawianie ndk., umowa, umowność
przym. umowny
przysł. umownie
Wiktionary
obsypywać, ubrudzać mąką lub substancją podobną do mąki; zamączać
SJP.pl
obsypać, ubrudzić mąką lub substancją podobną do mąki
SJP.pl
1. sprawiając ból, doprowadzać do czyjejś śmierci;
2. doprowadzać do stanu wyczerpania, osłabienia
SJP.pl
1. doprowadzić kogoś do stanu wyczerpania;
2. umęczyć się - poczuć wielkie zmęczenie
SJP.pl
[czytaj: ju-en albo u-en] skrót od: United Nations - angielska nazwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: czynić coś (np. tekst, mapę) aktualnym; uaktualniać, uwspółcześniać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. unacześnić)
(1.1) niedokonany od|unacześnić.
Wiktionary
rzadko: uczynić coś (np. tekst, mapę) aktualnym; uaktualnić, uwspółcześnić
SJP.pl
rzadko: uczynić coś (np. tekst, mapę) aktualnym; uaktualnić, uwspółcześnić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. unacześniać)
(1.1) geogr. uaktualnić mapę, nanieść zaszłe w terenie zmiany
Wiktionary
w medycynie: opatrzyć naczyniami krwionośnymi
SJP.pl
w medycynie: opatrzyć naczyniami krwionośnymi
SJP.pl
kamień naturalny półszlachetny
SJP.pl
jednomyślnie
SJP.pl
Un
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unaoczniać.
Wiktionary
rzecz. nieunaocznianie n.
czas. unaoczniać ndk.
Wiktionary
ukazywać coś komuś w sposób oczywisty, dowodzić, uzmysławiać coś (np. Nieraz unaoczniał nam nasze błędne postępowanie.)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. unaocznić)
(1.1) pokazywać coś komuś w bardzo jasny i oczywisty sposób
czasownik zwrotny niedokonany unaoczniać się
(2.1) książk. stawać się jasnym, oczywistym i łatwo dostrzegalnym
(2.2) książk. stawać się niezaprzeczalnym
Wiktionary
(1.1) Porównanie konia z żabą (w przysłowiu na temat kucia i podstawiania łapy) wydaje się unaoczniać groteskowość zasady równości, ale w porządku cywilizowanego świata jest ona przestrzegana.
(2.1) Czy nie wydaje się panu, że unaocznia się może fakt, że stanie się pan zakładnikiem rządu pana premiera Buzka, jako tego, który negocjuje z rolnikami protestującymi w sprawie skupu zboża?
Wiktionary
rzecz. unaocznianie n.
Wiktionary
(1.1) uwidaczniać
Wiktionary
ukazać coś komuś w sposób oczywisty, dowieść, uzmysłowić coś (np. Unaocznił nam, jak wiele straciliśmy.)
SJP.pl
1. nadawać czemuś cechy narodowe (np. Wstawki te unaradawiają język literacki epoki.);
2. rzadziej: czynić państwowym, nacjonalizować (np. Komuniści unaradawiali przemysł i handel.);
3. unaradawiać się - nabierać cech narodowych
SJP.pl
1. nadać czemuś cechy narodowe (np. Próbowali oni unarodowić literaturę.);
2. rzadziej: uczynić państwowym, znacjonalizować (np. Komuniści unarodowili przemysł i prawie cały handel.);
3. unarodowić się - nabrać cech narodowych
SJP.pl
nadawać głosce rezonans nosowy; unosawiać
SJP.pl
dawniej: unosić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. unosić
czasownik zwrotny niedokonany unaszać się
(2.1) daw. unosić się
Wiktionary
(2.1) Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. A ziemia była pusta i próżna: i ciemności były nad głębokością: a Duch Boży unaszał się nad wodami.
Wiktionary
rzadko: czynić naturalnym, np. unaturalniać warunki bytowania człowieka
SJP.pl
rzadko: uczynić naturalnym, np. unaturalnić warunki bytowania człowieka
SJP.pl
czynić coś naukowym; unaukowiać
SJP.pl
czynić coś naukowym; unaukawiać
SJP.pl
uczynić coś naukowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Ubb i liczbie atomowej 122
Wiktionary
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma unbibium?
Wiktionary
IPA: ũnˈbʲibʲjũm, AS: ũnbʹibʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Ubb
Wiktionary
[czytaj: anboks-ing] środowiskowo: internetowy filmik z odpakowywaniem i prezentacją jakiegoś produktu lub prezentu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. w Internecie: film przedstawiający rozpakowanie i krótką prezentację jakiegoś produktu
Wiktionary
Unboxing (dosłownie "wyjmowanie z pudełka", "odpakowywanie") – rodzaj filmu przedstawiającego rozpakowywanie nowego produktu, często sprzętu elektronicznego, choć czasem także innych rzeczy, w tym kosmetyków, czy po prostu produktów zamówionych przez internet. Popularne jest umieszczanie takich filmów w serwisie YouTube. Choć filmy przedstawiające odpakowywanie przedmiotów powstawały już wcześniej, to pierwszy film zawierający słowo unboxing został umieszczony na YouTube w 2006 roku.
Wikipedia
skrót od: Universal Naming Convention, w informatyce: jedna z metod zapisu ścieżek dźwiękowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
anglosaska jednostka masy bądź objętości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) metrol. fiz. jednostka masy pochodzenia rzymskiego równa około 27 gramom;
Wiktionary
Uncja, skrót oz (od starego włoskiego słowa onza, teraz wymawianego "oncia"), symbol aptekarski: ℥ – pozaukładowa jednostka masy bądź objętości płynów, stosowana m.in. jako jednostka wagi metali szlachetnych, w szerszym zakresie w krajach anglosaskich. Wielkość uncji może być różna w zależności od systemu wagowego.
Wikipedia
przym. uncjowy
Wiktionary
wczesnośredniowieczne pismo
SJP.pl
Uncjała (łac. "scriptura uncialis") – typ pisma kodeksowego występujący w okresie od końca III do X wieku.
Wywodzi się ona z kapitały i charakteryzuje się zanikaniem kantów i tendencją do zaokrąglania liter. Do powstania tego rodzaju pisma przyczyniło się zastosowanie pergaminu w miejsce dotychczasowych zwojów papirusu.
Wikipedia
przymiotnik od: uncja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ważący uncję
Wiktionary
rzecz. uncja ż.
Wiktionary
[czytaj: unkompagryt] bardzo rzadko: rodzaj skały, piroksenowy melilitolit; unkompagryt
SJP.pl
skrót od: United Nations Conference on Trade and Development - Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Handlu i Rozwoju
SJP.pl
undaria pierzastodzielna (pierzasta) - gatunek brunatnicy, glon popularny w kuchni japońskiej; wakame
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. chem. alken posiadający jedenaście atomów węgla i jedno wiązanie podwójne
Wiktionary
(1.1) Oprócz etylenu znamy jeszcze szereg wyższych homologów, jak […] nonylen wzór chemiczny|C9H18., decylen wzór chemiczny|C10H20., undecylen wzór chemiczny|C11H22..
Wiktionary
rzecz. undecylenian m.
przym. undecylenowy
Wiktionary
(1.1) undeken
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) chem. związany z kwasem undecylenowym
Wiktionary
(1.1) Osobiście na grzybicę stóp polecam maść undecylenową — śmierdzi, ale działa. Trzeba ją jednak odpowiednio długo stosować
Wiktionary
rzecz. undecylen m., undecylenian m.
Wiktionary
liczba wynosząca 10^69
SJP.pl
liczba wyrażona jedynką z 66 zerami
SJP.pl
Undecylion – liczba 1066, czyli jedynka i 66 zer w zapisie dziesiętnym.
W krajach stosujących tzw. krótką skalę (głównie kraje anglojęzyczne) undecylion oznacza 1036, czyli sekstylion w pozostałych krajach.
W układzie SI mnożnikowi 1066 nie odpowiada żaden przedrostek jednostki miary.
Wikipedia
interwał muzyczny złożony z oktawy i kwarty
SJP.pl
Undecyma – interwał złożony zawarty między jedenastoma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje undecyma czysta. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.
Wikipedia
węglowodór o 11 atomach węgla w łańcuchu
SJP.pl
Undekan, – organiczny związek chemiczny z grupy alkanów.
Posiada potencjalnie 159 izomerów strukturalnych, nazywanych tradycyjnie undekanami. Według nomenklatury IUPAC nazwę "undekan" ma jedynie izomer liniowy, zwany zwyczajowo "n"-undekanem – pozostałe natomiast rozgałęzione izomery są alkilowymi pochodnymi niższych alkanów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. alken posiadający jedenaście atomów węgla i jedno wiązanie podwójne
Wiktionary
(1.1) Opracowywano warunki utleniania wobec UV końcowych grup winylowych w monowarstwach z II-trichlorosilylo-1-undekenu osadzonego na powierzchni płytek Si.
Wiktionary
(1.1) undecylen
Wiktionary
nazwa handlowa insektycydu z grupy karbaminianów, stosowanego do ochrony upraw polowych i warzywniczych oraz do zwalczania owadów i pasożytów domowych
SJP.pl
[czytaj: anderdog] środowiskowo: osoba lub drużyna uważana za słabszą od rywali w konkursach, zawodach sportowych itp.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: ANdergrałnd albo ANdergrant]
1. niekomercyjna działalność artystyczna; off;
2. londyńska kolej podziemna; metro, tube;
3. nielegalne ruchy polityczne lub społeczne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: andergrałndowiec] artysta współtworzący niekomercyjny i nieoficjalny nurt w sztuce; offowiec
SJP.pl
[czytaj: andergrałndowy]
1. niekomercyjny, offowy;
2. związany z nielegalnymi ruchami politycznymi lub społecznymi
SJP.pl
umyślne osłabienie, pomiarkowanie wypowiedzi dla wywołania ironicznego kontrastu z tym, czego się spodziewa słuchacz
SJP.pl
[czytaj: anderrajter] specjalista oceniający ryzyko związane z ubezpieczeniem danej osoby lub mienia
SJP.pl
[czytaj: UNset lub INset] nazwisko
SJP.pl
łagodne wzniesienie i obniżenie osi fałdów skorupy ziemskiej; ondulacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. łagodne wzniesienie oraz obniżenie osi fałdów w skorupie ziemskiej;
Wiktionary
Undulacja – odstęp (różnica wysokości) pomiędzy geoidą a elipsoidą. Undulacja ma znaczenie przy pomiarach GPS,
Wikipedia
IPA: ˌũnduˈlat͡sʲja, AS: ũndulacʹi ̯a
Wiktionary
przym. undulacyjny
Wiktionary
aparat telegraficzny odbiorczy o zapisie pisakowym
SJP.pl
organelle mające postać rzęsek lub wici, pełniące funkcje narządów ruchu u niektórych pierwotniaków
SJP.pl
Undulipodia (l.poj. undulipodium) – organelle występujące u wielu pierwotniaków np. u orzęsków, płazińców, które pełnią funkcję narządów ruchu. Występują pod postacią rzęsek lub wici. Ruch odbywający się przy użyciu tych organelli nazywany jest ruchem undulipodialnym.
Wikipedia
w mitologii litewskiej: boginka wodna, wabiąca śpiewem młodych chłopców w głębiny rzek; ondyna
SJP.pl
naczynie laboratoryjne z cienkiego szkła
SJP.pl
wytwarzać nerwy danego narządu
SJP.pl
wytworzyć nerwy danego narządu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wytworzyć nerwy danego narządu
SJP.pl
wytworzyć nerwy danego narządu
SJP.pl
[czytaj: juNESko] skrót od: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization - Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego, nazwa własna
(1.1) = etymn|ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization → Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury
Wiktionary
Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Edukacji, Nauki i Kultury, UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) – organizacja wyspecjalizowana Organizacji Narodów Zjednoczonych, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.
Wikipedia
(1.1) Ten budynek jest pod ochroną UNESCO.
(1.1) W ubiegłym tygodniu zastępca prezesa pakistańskiego oddziału Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych [ICOMOS], Fouzia Qureshi, poinformowała o groźbie wykreślenia lahaurskiego fortu i ogrodów Śalimar z listy dziedzictwa światowego UNESCO. Los taki spotka bezcenne zabytki, jeżeli Pakistan nie umożliwi specjalnej komisji zbadania stanu obiektów.
Wiktionary
IPA: uˈnɛsko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wypadek
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk umfal
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Unger (ur. ?, zm. 9 czerwca 1012) – początkowo biskup Polski z siedzibą w Poznaniu lub Gnieźnie, ewentualnie bez stałej siedziby, a po roku 1000 z pewnością biskup poznański niezależny od metropolii gnieźnieńskiej.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
środowiskowo: uniwersytet; uniwerek
SJP.pl
związek dwóch lub więcej państw zawarty w celu osiągnięcia korzyści politycznych lub gospodarczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dobrowolny związek dwóch lub więcej państw (także: osób, partii, stowarzyszeń itp.) przynoszący im korzyści;
(1.2) inform. typ danych w niektórych niskopoziomowych językach programowania, jak C, lub asembler, grupujący wiele różnych sposobów interpretacji tego samego fragmentu pamięci;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈũɲja, AS: ũńi ̯a
Wiktionary
przym. unijny, wewnątrzunijny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z unitami, dotyczący Kościoła unickiego
Wiktionary
rzecz. unita mos., uniata mos., unitka ż.
przym. unicki
Wiktionary
(1.1) greckokatolicki, unicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rel. unita
Wiktionary
przym. uniacki, unicki
Wiktionary
(1.1) współcz. unita
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Uniatowski – drugi album studyjny polskiego piosenkarza Sławka Uniatowskiego. Wydawnictwo ukazało się 18 października 2024 nakładem wytwórni muzycznej Agora.
Album jest utrzymany w stylu muzyki pop. Składa się z wersji standardowej (1 CD).
Płyta zadebiutowała na 6. miejscu polskiej listy sprzedaży – OLiS.
Wikipedia
potocznie: bar uniwersalny
SJP.pl
[czytaj: juNIsef] skrót od: United Nations International Children's Emergency Fund - Międzynarodowy Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom
SJP.pl
skrótowiec, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = etymn|ang. United Nations International Children’s (Emergency) Fund → Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci lub w innym tłumaczeniu Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unicestwiać.
Wiktionary
IPA: ˌũɲit͡sɛˈstfʲjä̃ɲɛ, AS: ũńicestfʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. unicestwienie n.
czas. unicestwiać ndk., unicestwić dk.
Wiktionary
niszczyć coś całkowicie, sprawiać, że przestaje istnieć (np. Czy żyjemy po to, byśmy się unicestwiali w imię różnych urojeń?)
SJP.pl
czasownik
(1.1) powodować, że coś lub ktoś przestaje istnieć
Wiktionary
(1.1) Struś, który chowa głowę w piasek mając nadzieję, że problem w jakiś cudowny sposób zniknie, sam siebie unicestwia.
Wiktionary
rzecz. unicestwianie n.
czas. unicestwić
Wiktionary
(1.1) niweczyć, obracać wniwecz, obracać w gruzy, obracać w perzynę, obracać w popiół, demolować, dewastować, rujnować, niszczyć, wyniszczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unicestwić.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. unicestwić
rzecz. unicestwianie n.
Wiktionary
zniszczyć coś całkowicie, sprawić, że przestało istnieć (np. Za jednym zamachem unicestwił wszystkie jego marzenia.)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. unicestwiać)
(1.1) zob. unicestwiać.
Wiktionary
(1.1) Trzeci rozbiór unicestwił Rzeczpospolitą, która została wymazana z politycznej mapy Europy.
Wiktionary
rzecz. unicestwianie n., unicestwienie n.
czas. unicestwiać ndk.
Wiktionary
Unichowo (kaszub. Ùnichòwò; niem. "Wundichow") – stara wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka. Leży na północno-wschodnim obrzeżu Parku Krajobrazowego Dolina Słupi, przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr z drogą wojewódzką nr. Ma status sołectwa.
Wikipedia
1. wyznawca Kościoła greckokatolickiego; grekokatolik;
2. chrześcijanin należący pierwotnie do jednego z Kościołów wschodnich, które połączyły się z Kościołem katolickim w 1439 roku;
3. członek ugrupowania politycznego zawierającego w nazwie słowo "unia"
SJP.pl
dotyczący unitów, związany z unitami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z unitami, dotyczący unitów, Kościoła unickiego
Wiktionary
rzecz. unita mos., uniata mos., unitka ż.
przym. uniacki
Wiktionary
(1.1) greckokatolicki, daw. uniacki
Wiktionary
w informatyce: rozbudowana tablica znaków, zawierająca większość liter używanych we wszystkich językach świata
SJP.pl
Unicode (formalnie Unicode Standard, pol. Unikod) – komputerowy standard kodowania zestawu znaków obejmującego litery większości używanych na świecie pism, a także symboli, emoji i kodów formatowania. Standard Unicode rozwijany jest przez konsorcjum Unicode, składające się z firm wytwarzających sprzęt komputerowy, producentów oprogramowania oraz instytutów naukowych, agencji międzynarodowych i grup użytkowników. Konsorcjum współpracuje z organizacją ISO.
Wikipedia
[czytaj: junikorn] czcionka komputerowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. ekon. start-up wyceniany na co najmniej miliard dolarów;
Wiktionary
Unicorn (pol. „jednorożec”) – startup wyceniany na co najmniej miliard dolarów amerykańskich. Twórcą terminu jest Aileen Lee.
Według CB Insights w czerwcu 2022 na świecie prowadziło działalność ponad 1100 jednorożców.
Wikipedia
(1.1) Inwestycja rzędu 100 mln USD pozwoliłaby nam stać się unicornem.
Wiktionary
(1.1) jednorożec
Wiktionary
[czytaj: unikum] węgierski likier ziołowy o korzennym, gorzkim smaku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: junido] skrót od: United Nations Industrial Development Organization - Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Rozwoju Przemysłowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uniecka
Wiktionary
rzecz. Unieck m.
:: fż. uniecczanka ż.
przym. uniecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uniecka
Wiktionary
rzecz. Unieck m.
:: fm. uniecczanin m.
przym. uniecki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uniechowa
Wiktionary
rzecz. Uniechów m.
:: fż. uniechowianka ż.
przym. uniechowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uniechowa
Wiktionary
rzecz. Uniechów m.
:: fm. uniechowianin m.
przym. uniechowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uniechowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Uniechów m., uniechowianin m., uniechowianka ż.
Wiktionary
Uniechówek – osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Debrzno. Leży przy drodze krajowej nr
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uniecka
Wiktionary
rzecz. Unieck m., uniecczanin m., uniecczanka ż.
Wiktionary
rzadko: czynić chemicznie nieczynnym, nieszkodliwym
SJP.pl
uczynić chemicznie nieczynnym, nieszkodliwym
SJP.pl
drobna uciążliwość
SJP.pl
staropolskie imię męskie
SJP.pl
Uniedrog lub Unidróg – książę obodrycki panujący w pierwszej połowie XI wieku.
Odczyt imienia, zapisanego w źródłach w formie "Anadrog", "Anatrog", "Onodrag", jest niepewny. Według informacji przekazanej przez Adama z Bremy współrządził wraz z Utonem, Raciborem i Gniewem. Zasięg jego władzy obejmował przypuszczalnie Wagrię. Zgodnie z relacją kronikarza był poganinem.
Wikipedia
Uniejewo – wieś sołecka w Polsce położona niedaleko Wisły, w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Brudzeń Duży.
Wieś położona była w 1785 roku w ziemi dobrzyńskiej, własność prebendalna płockiej kapituły katedralnej w 1542 roku. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie płockim.
Wikipedia
mieszkaniec Uniejowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uniejowa
Wiktionary
rzecz. Uniejów m.
:: fż. uniejowianka ż.
przym. uniejowski
Wiktionary
mieszkanka Uniejowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uniejowa
Wiktionary
rzecz. Uniejów m.
:: fm. uniejowianin m.
przym. uniejowski
Wiktionary
przymiotnik od: Uniejów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uniejowa
Wiktionary
rzecz. Uniejów m., uniejowianin m., uniejowianka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Uniejów – miasto położone nad Wartą w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Uniejów. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa konińskiego. Uniejów leży w historycznej ziemi sieradzkiej. Był miastem duchownym arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w powiecie szadkowskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku.
Wikipedia
IPA: ũˈɲɛ̇juf, AS: ũńėi ̯uf
Wiktionary
przym. uniejowski
rzecz. uniejowianin mos., uniejowianka ż.
Wiktionary
Uniemino (przed 1945 r. niem. "Nemmin") – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Borne Sulinowo.
Majątek za czasów niemieckiej jurysdykcji na tym terenie należał do rodziny von Münchow i rodziny von Vangerow.
Wikipedia
dawniej: uniemożliwiać
SJP.pl
dawniej: uniemożliwić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uniemożliwiać.
Wiktionary
(1.1) Nie było powstania autorów nagle domagających się prawa do uniemożliwiania innym kopiowania ich prac; nie dość że nie postrzegali kopiowania jako kradzież, to jeszcze traktowali je jako pochlebstwo.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛ̃mɔʒlʲiˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ũńẽmožlʹivʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. uniemożliwiać, uniemożliwić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uniemożliwić)
(1.1) sprawiać, że coś jest niemożliwe lub bardzo trudne do zrobienia; znacznie coś utrudniać
Wiktionary
(1.1) Syk kaloryfera uniemożliwiał mi koncentrację.
(1.1) W umowie był kruczek uniemożliwiający pracownikom dochodzenie swoich praw.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛ̃mɔʒˈlʲivʲjät͡ɕ, AS: ũńẽmožlʹivʹi ̯äć
Wiktionary
czas. uniemożliwić, umożliwić, umożliwiać
przym. niemożliwy
rzecz. uniemożliwianie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uniemożliwić.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛ̃mɔʒlʲiˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ũńẽmožlʹivʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. uniemożliwić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uniemożliwiać)
(1.1) sprawić, że coś jest niemożliwe lub bardzo trudne do zrobienia; znacznie coś utrudnić
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛ̃mɔʒˈlʲivʲit͡ɕ, AS: ũńẽmožlʹivʹić
Wiktionary
czas. uniemożliwiać, umożliwić, umożliwiać
rzecz. uniemożliwienie n., uniemożliwianie n.
Wiktionary
1. czynić coś nieruchomym;
2. wstrzymywać działanie czegoś;
3. blokować środki finansowe, zwykle w formie inwestycji
SJP.pl
1. uczynić coś nieruchomym;
2. wstrzymać działanie czegoś;
3. zablokować środki finansowe, zwykle w formie inwestycji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) doprowadzenie do braku możliwości ruchu
Wiktionary
(1.1) Kiedy dotknie jej np. nicień, komórki pętli bardzo szybko pęcznieją, zwiększając swoją objętość do wewnątrz, co powoduje unieruchomienie nicienia.
Wiktionary
rzecz. unieruchamianie n.
czas. unieruchamiać ndk., unieruchomić dk.
Wiktionary
1. uczynić coś nieruchomym;
2. wstrzymać działanie czegoś;
3. zablokować środki finansowe, zwykle w formie inwestycji
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. unieruchamiać)
(1.1) zob. unieruchamiać.
Wiktionary
rzecz. unieruchamianie n., unieruchomienie n.
czas. unieruchamiać ndk.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Unierzyża
Wiktionary
rzecz. Unierzyż m., unierzyżanin m., unierzyżanka ż.
Wiktionary
Unierzyż – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Strzegowo. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 587
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Unierzyża
Wiktionary
rzecz. Unierzyż m.
:: fż. unierzyżanka ż.
przym. unierzyski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Unierzyża
Wiktionary
rzecz. Unierzyż m.
:: fm. unierzyżanin m.
przym. unierzyski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unieść.
(1.2) stan wzmożonej aktywności emocjonalnej lub uczuciowej
Wiktionary
rzecz. unos mrz., unosiciel mos., unoszenie n.
czas. unieść dk., unosić ndk.
Wiktionary
(1.1) podniesienie
(1.2) pasja, podniecenie, poryw, szał
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Unieścia
Wiktionary
rzecz. Unieście n., unieścianin m., unieścianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie kogoś nieszczęśliwym
Wiktionary
(1.1) Miał już dość unieszczęśliwiania wszystkich wokół.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛʃt͡ʃɛ̃w̃ɕlʲiˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ũńeščẽũ̯ślʹivʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. unieszczęśliwiać ndk., unieszczęśliwić dk.
rzecz. unieszczęśliwienie n., nieszczęście n., szczęście n.
Wiktionary
(1.1) marwienie, krzywdzenie, męczenie, dręczenie
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprawiać, że ktoś jest zmartwiony, nieszczęśliwy, smutny
Wiktionary
(1.1) Czy ty musisz unieszczęśliwiać wszystkich swoich bliskich?
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛʃt͡ʃɛ̃w̃ɕˈlʲivʲjät͡ɕ, AS: ũńeščẽũ̯ślʹivʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. szczęście n., nieszczęście n., nieszczęsność ż., nieszczęśliwość ż., unieszczęśliwianie, unieszczęśliwienie
czas. unieszczęśliwić
przym. nieszczęśliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie kogoś nieszczęśliwym
Wiktionary
(1.1) Jednym głupim ruchem spowodował unieszczęśliwienie wszystkich swoich bliskich.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛʃt͡ʃɛ̃w̃ɕlʲiˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ũńeščẽũ̯ślʹivʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. szczęście n., nieszczęście n., nieszczęsność ż., nieszczęśliwość ż., nieszczęśliwiec m., nieszczęśnik m., nieszczęśnica ż., unieszczęśliwianie n.
czas. unieszczęśliwić dk., unieszczęśliwiać ndk.
przym. nieszczęśliwy, nieszczęsny
Wiktionary
(1.1) uszczęśliwienie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. unieszkodliwić)
(1.1) czynić nieszkodliwym
Wiktionary
(1.1) ''Walczą raczej swoim naturalnym wdziękiem oraz intelektem, a złoczyńców unieszkodliwiają ciosami karate.''
Wiktionary
rzecz. szkoda ż., szkodliwość ż., unieszkodliwianie, n.unieszkodliwienie n., przeszkoda ż., przeszkadzanie n., przeszkodzenie n.
czas. szkoda, przeszkadzać ndk., przeszkodzić dk.
przym. szkodliwy, nieszkodliwy
przysł. szkodliwie, nieszkodliwie, szkoda
Wiktionary
(1.1) neutralizować
Wiktionary
Unieszów (niem. "Berthelschütz") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Kluczbork.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wikipedia
czasownik niedokonany
(1.1) praw. czynić coś nieobowiązującym, pozbawiać ważności
Wiktionary
(1.1) Do 2001 roku umowy małżeńskie były w tym kraju unieważniane tylko w skrajnych przypadkach.
Wiktionary
rzecz. unieważnienie n.
czas. unieważnić dk.
przym. nieważny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zniesienie ważności czegoś; uznanie, że coś jest nieważne, niebyłe
Wiktionary
(1.1) (…) na podstawie art. 388 § 1 k.c. można dochodzić unieważnienia umowy ze skutkiem ex nunc.
(1.1) Po ostatnich wyborach pojawiają się głosy żądające unieważnienia głosowania.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛvaʒʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ũńevažʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. unieważnianie n., nieważność ż.
czas. unieważniać ndk., unieważnić dk.
przym. nieważny
przysł. nieważnie
Wiktionary
(1.1) dezaktualizacja, zniesienie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. unieważniać)
(1.1) dokonany od|unieważniać.
Wiktionary
(1.1) Trzeba przyspieszyć tylko sprawę rozwodową w konsystorzu, przewalczyć przeszkody, unieważnić małżeństwo z Piotrem Orzeszko. "Zwyciężę albo umrę!…
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛˈvaʒʲɲit͡ɕ, AS: ũńevažʹńić
Wiktionary
rzecz. nieważność ż., unieważnienie n., unieważnianie n.
czas. unieważniać ndk.
przym. nieważny
przysł. nieważnie
Wiktionary
oczyszczający z zarzutów, np. wyrok uniewinniający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. orzekanie przez sąd, że ktoś jest niewinny, uwalnianie go od zarzutów
Wiktionary
rzecz. uniewinnienie n., niewinność ż., niewiniątko n.
czas. uniewinniać ndk., uniewinnić dk.
przym. niewinny
przysł. niewinnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uniewinnić)
(1.1) oczyszczać z zarzutów
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛˈvʲĩɲːät͡ɕ, AS: ũńevʹĩ•ńäć
Wiktionary
rzecz. uniewinnienie n., uniewinnianie n., niewinność ż., niewiniątko n.
czas. uniewinnić dk.
przym. niewinny
przysł. niewinnie
Wiktionary
Uniewinnienie – wyrok sądu rozstrzygający, że osoba, przeciwko której wniesiono akt oskarżenia, nie popełniła zarzucanego jej czynu, albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia lub też, że zarzucany jej czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa. Sąd umarza postępowanie a nie uniewinnia sprawcę, jeżeli ten w chwili czynu był niepoczytalny.
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. uniewinniać)
(1.1) dokonany od|uniewinniać.
Wiktionary
IPA: ˌũɲɛˈvʲĩɲːit͡ɕ, AS: ũńevʹĩ•ńić
Wiktionary
rzecz. uniewinnienie n., uniewinnianie n., niewinność ż., niewiniątko n.
czas. uniewinniać ndk.
przym. niewinny
przysł. niewinnie
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Uniewit – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Unie-" ("lepszy") i "-wit" ("pan, władca"). Mogło mieć charakter życzący i oznaczać "tego, który będzie panem lepszym niż inni".
Wikipedia
czynić niewrażliwym
SJP.pl
uczynić niewrażliwym, niepodatnym na coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) usuwanie zależności
Wiktionary
rzecz. uniezależnienie n.
czas. uniezależniać ndk., uniezależnić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Unieścia
Wiktionary
rzecz. Unieście n.
:: fż. unieścianka ż.
przym. unieski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Unieścia
Wiktionary
rzecz. Unieście n.
:: fm. unieścianin m.
przym. unieski
Wiktionary
Unieście (niem. "Nest") – część miasta Mielno o charakterze letniskowym, położona na mierzei między Morzem Bałtyckim i jeziorem Jamno, w północno-wschodniej części miasta. Znajduje się tu przystań morska dla rybaków oraz letnie kąpielisko morskie. 1 stycznia 2017 r. włączone do miasta. Od strony wschodniej granicę miasta (Unieścia) stanowi kanał Jamieński Nurt.
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. unosić)
(1.1) dokonany od|unosić.
czasownik zwrotny dokonany (ndk. unosić się)
(2.1) dokonany od|unosić się.
Wiktionary
Unieść – rzeka o długości około 26 km na Pobrzeżu Koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim, przepływająca przy południowej i zachodniej granicy miasta Sianów. Powierzchnia zlewni Unieści to 228 km², roczny przepływ – 88 tys. m³ wody.
[]. Głównym jej dopływem jest struga Polnica.
Wikipedia
(1.1) Dziadek, jak zwykle krewki, dał się unieść fali elokwencji i szeroko komentował nikczemne poczynania cesarza–matkobójcy, na temat którego właśnie niedawno przeprowadził wnikliwe studia.
(2.1) Dex uruchomił repulsory i uniósł się znad płyty.
Wiktionary
IPA: ˈũɲɛ̇ɕt͡ɕ, AS: ũńėść
Wiktionary
czas. nieść
rzecz. uniesienie n.
Wiktionary
wywoływacz pozytywowy wprowadzony na rynek w końcu lat 60.; W19
SJP.pl
1. ujednolicenie czegoś, sprowadzenie do jednej postaci lub do jednej normy;
2. scalenie różnych elementów w jedną całość; zintegrowanie, zjednoczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) połączenie różnych elementów w jedną całość
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. unifikacyjny
Wiktionary
dotyczący unifikacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z unifikacją, dotyczący unifikacji
Wiktionary
rzecz. unifikacja ż.
Wiktionary
czynnik zespalający coś, unifikujący
SJP.pl
część domofonu znajdująca się wewnątrz pomieszczenia (np. mieszkania)
SJP.pl
przepisowy, szczególnego rodzaju ubiór, wyróżniający członków grupy zawodowej, formacji wojskowej, organizacji społecznej itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ujednolicony ubiór wyróżniający członków jakiejś organizacji lub grupy zawodowej;
Wiktionary
(1.1) Wreszcie znalazłem go, wcale nie w świetnym uniformie admirała eskadry lewantyńskiej, w jakiej wypłynął był na okręcie flagowym „Le Cid“ z Tulonu owego roku, gdy miał objąć tron meksykański, ani też w zielonym fraku generała kawalerii, który tak chętnie nosił w swych dniach ostatnich.
Wiktionary
IPA: ũˈɲifɔrm, AS: ũńiform
Wiktionary
rzecz. uniformizacja ż., uniformizm m.
czas. uniformizować
Wiktionary
(1.1) mundur
Wiktionary
nadanie czemuś jednakowego kształtu, charakteru, wyglądu; ujednolicenie
SJP.pl
1. nadawać czemuś jednakowy kształt, charakter, wygląd;
2. uniformizować się - poddawać się procesowi nadania czemuś jednakowego kształtu, charakteru, wyglądu
SJP.pl
w sposób powodujący nadanie czemuś jednakowego kształtu, charakteru, wyglądu
SJP.pl
potocznie: unihokej
SJP.pl
osoba grająca w unihokej
SJP.pl
gra zespołowa o zasadach podobnych do zasad hokeja na lodzie, gdzie krążek został zastąpiony piłeczką, a gracze poruszają się bez łyżew; floorball
SJP.pl
Unihokej (ang. "floorball") – sport drużynowy z pięcioma zawodnikami i bramkarzem w każdej drużynie. Zawodnicy do gry używają poliwęglanowych kijów zakończonych kompozytową blendą oraz ażurowej plastikowej piłki. Celem jest zwycięstwo w meczu poprzez zdobycie większej liczby bramek niż rywal.
Wikipedia
→ unia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z unią, dotyczący unii
(1.2) w węższym rozumieniu, w kontekście europejskim związany z Unią Europejską, dotyczący Unii Europejskiej
Wiktionary
(1.1) Na unijny rynek mleka wraca stabilizacja.
(1.2) Maria zapisała się na szkolenie e-learningowe na temat projektów unijnych.
Wiktionary
IPA: ũˈɲijnɨ, AS: ũńii ̯ny
Wiktionary
rzecz. unia ż., unionista mos., unionistka ż.
Wiktionary
manewr wykonany w celu uniknięcia czegoś (np. ciosu przeciwnika); uchylenie się; uskok
SJP.pl
Unik – w sportach i sztukach walki zejście z linii ataku, uchylenie się przed atakiem lub też taka zmiana dystansu, która czyni atak przeciwnika nieskutecznym.
Unik jest podstawowym elementem takich sztuk i sportów walki jak kendo, aikido, boks, capoeira.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od unikat
Wiktionary
rzecz. unikat m.
Wiktionary
jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny; unikatowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) unikatowy, wyjątkowy, rzadko spotykany
Wiktionary
(1.1) Każdy płatek śniegu jest unikalny.
Wiktionary
rzecz. unikalność ż., unikat m., unikatowość ż.
przym. unikatowy
Wiktionary
(1.1) rzadki, jedyny w swoim rodzaju, niezwykły, nadzwyczajny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unikać.
Wiktionary
IPA: ˌũɲiˈkãɲɛ, AS: ũńikãńe
Wiktionary
czas. unikać ndk., uniknąć dk.
rzecz. unik m., uniknięcie n.
Wiktionary
1. rzecz jedyna w swoim rodzaju, jedyny egzemplarz, okaz;
2. osobliwość, rzadkość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzecz szczególna, niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jest obecnie jedyną synagogą w kraju należącą do tzw. polskiego typu, która przetrwała do dziś i jest określana jako unikat na skalę światową.
Wiktionary
IPA: ũˈɲikat, AS: ũńikat
Wiktionary
rzecz. unikatowość ż., unikalność ż., unikacik mrz.
przym. unikatowy, unikalny
Wiktionary
wyjątkowość, niepowtarzalność, coś jedynego w swoim rodzaju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co unikatowe
Wiktionary
rzecz. unikat m.
przym. unikatowy, unikalny
przysł. unikatowo
Wiktionary
(1.1) unikalność, wyjątkowość, rzadkość
Wiktionary
jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny; unikalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niepowtarzalny, wyjątkowy, szczególny
Wiktionary
IPA: ˌũɲikaˈtɔvɨ, AS: ũńikatovy
Wiktionary
rzecz. unikat m., unikatowość ż.
przym. unikalny
Wiktionary
(1.1) jedyny w swoim rodzaju
Wiktionary
starać się nie stykać z kimś lub czymś, stronić, trzymać się z daleka
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. uniknąć)
(1.1) starać się nie mieć kontaktu z czymś, trzymać się z daleka od czegoś
(1.2) nie doświadczać czegoś złego, nie być czymś dotkniętym, być ominiętym przez coś
Wiktionary
IPA: ũˈɲikat͡ɕ, AS: ũńikać
Wiktionary
rzecz. unik m., unikanie n., uniknięcie n.
przym. nieunikniony
Wiktionary
(1.1) omijać, stronić, wystrzegać się, uchylać się, wymigiwać się
(1.2) uchodzić, uchować się, nie zaznawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uniknąć.
Wiktionary
IPA: ˌũɲiˈcɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: ũńiḱńė̃ńće
Wiktionary
czas. uniknąć dk., unikać ndk.
rzecz. unik m., unikanie n.
Wiktionary
ustrzec się, uchronić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. unikać)
(1.1) dokonany od|unikać.
Wiktionary
(1.1) Przed opuszczeniem obozowiska zgasiliśmy starannie ognisko, aby uniknąć niebezpieczeństwa pożaru.
Wiktionary
IPA: ũˈɲiknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ũńiknõńć
Wiktionary
rzecz. unikanie n., uniknięcie n.
przym. nieunikniony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec miejscowości Unikowo
(1.2) mieszkaniec miejscowości Uników
Wiktionary
rzecz. Unikowo n., Uników m.
:: fż. unikowianka ż.
przym. unikowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miejscowości Unikowo
(1.2) mieszkanka miejscowości Uników
Wiktionary
rzecz. Unikowo n., Uników m.
:: fm. unikowianin m.
przym. unikowski
Wiktionary
potocznie: osoba nieangażująca się w życie społeczne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący miejscowości Unikowo
(1.2) dotyczący miejscowości Uników
Wiktionary
rzecz. Unikowo n., Uników m., unikowianin m., unikowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: unik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. inform. zdeklarowany użytkownik Unixa
Wiktionary
rzecz. Unix m.
Wiktionary
→ Unix; unixowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) inform. związany z systemem operacyjnym Unix, dotyczący tego systemu operacyjnego, z zainstalowanym systemem operacyjnym Unix
Wiktionary
(1.1) Jednakże Linux zaczął zdobywać pozycję na komercyjnym rynku uniksowym.
Wiktionary
rzecz. Unix m.
Wiktionary
zmywalna płyta laminowana
SJP.pl
Unilam – laminat aminowy wytwarzany z żywic melaminowych na nośniku papierowym. Produkowany jest w postaci płyt o grubości od 1,8 mm do 5 mm, które cechuje: gładka i błyszcząca powierzchnia, odporność na zarysowania, odporność na czynniki chemiczne, odporność na temperaturę.
Wikipedia
umowa lub deklaracja obowiązująca tylko jedną ze stron
SJP.pl
jednostronność
SJP.pl
jednostronny;
1. dotyczący wyłącznie jednej strony w czymś uczestniczącej;
2. nadający przekaz na żywo cały czas z jednego miejsca;
3. wykonywany jedną stroną lub częścią ciała
SJP.pl
zmierzanie lub doprowadzenie do jednostronności, jednobiegunowości, np. do bezwzględnej dominacji jakiegoś państwa w stosunkach z innymi
SJP.pl
[czytaj: juniliwer] przedsiębiorstwo międzynarodowe
SJP.pl
Unilever – brytyjskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Londynie. Powstało w 1929 roku z połączenia Lever Brothers i Margarine Unie.
Produkuje głównie artykuły żywnościowe, środki czystości i higieny osobistej. Unilever zatrudnia 223 tys. pracowników (dane z 2008), łącznie w ok. 365 zakładach na sześciu kontynentach. Prezesem zarządu grupy (CEO) jest Hein Schumacher.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
w matematyce: funkcja unimodalna - funkcja ciągła, dla której w zadanym przedziale istnieje maksymalnie jedno ekstremum lokalne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Unina
Wiktionary
rzecz. Unin m.
:: fż. uninianka ż.
przym. uniński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Unina
Wiktionary
rzecz. Unin m.
:: fm. uninianin m.
przym. uniński
Wiktionary
1. zwolennik związku prowincji lub państw;
2. w okresie wojny secesyjnej w USA: zwolennik utrzymania stanu północnego i południowego;
3. w XIX-wiecznej Anglii: przeciwnik niezależności Irlandii
SJP.pl
ruch popierający utrzymanie związku wszystkich części Wielkiej Brytanii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Uniowem, dotyczący Uniowa
Wiktionary
rzecz. Uniów m.
Wiktionary
produkt lub usługa odpowiednia dla osób obu płci, mężczyzn i kobiet; unisex
SJP.pl
1. o produkcie (butach, perfumach itp.): przeznaczony zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet (np. Nie podobają mi się te uniseksowe ciuchy.); uniseks;
2. związany z uniseksem, np. uniseksowy styl
SJP.pl
rzadko: związany z zacieraniem się różnic między mężczyzną i kobietą; uniseksyjny
SJP.pl
rzadko: związany z zacieraniem się różnic między mężczyzną i kobietą; uniseksualny
SJP.pl
produkt lub usługa odpowiednia dla osób obu płci, mężczyzn i kobiet
SJP.pl
unisono;
1. współbrzmienie minimum dwóch równych co do wysokości dźwięków;
2. wykonywanie tej samej melodii przez różne instrumenty bądź głosy w taki sposób, że brzmi ona jak wykonywana przez jeden instrument lub głos
SJP.pl
Unison (z unisono – jednogłośny) – współbrzmienie co najmniej dwóch dźwięków o tej samej wysokości. Wykonanie fragmentu utworu w ten sposób to unisono.
Wikipedia
unison;
1. współbrzmienie minimum dwóch równych co do wysokości dźwięków;
2. wykonywanie tej samej melodii przez różne instrumenty bądź głosy w taki sposób, że brzmi ona jak wykonywana przez jeden instrument lub głos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. równoczesne brzmienie dwóch lub więcej dźwięków o tej samej wysokości
(1.2) muz. równoczesne wygranie tej samej nuty przez kilka instrumentów
(1.3) muz. śpiew jednogłosowy
przysłówek
(2.1) muz. jednogłośnie
Wiktionary
Unisono lub all’unisono (z wł. "unisono" – jednogłośny) – sposób wykonania utworu muzycznego (lub jego fragmentu) polegający na zgodnym wykonaniu przebiegu melodycznego przez całą orkiestrę lub grupę instrumentów w interwale oktawy czystej albo prymy czystej.
Wikipedia
(1.3) Potem, po dwóch, trzech próbach, potężnym unisono buchnęły głosy wszystkich uczestników wiecu.
Wiktionary
(1.1-3) unison
Wiktionary
artysta tworzący zgodnie z założeniami unizmu, zwolennik unizmu
SJP.pl
Uniszowice – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Konopnica.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wikipedia
nazwa dwóch wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Unisław
Wiktionary
rzecz. Unisław mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Unisławia
(1.2) mieszkaniec Unisławia Pomorskiego
Wiktionary
rzecz. Unisław m.
:: fż. unisławianka ż.
przym. unisławski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Unisławia
(1.2) mieszkanka Unisławia Pomorskiego
Wiktionary
rzecz. Unisław m.
:: fm. unisławianin m.
przym. unisławski
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Unisław, Unisław Śląski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Unisławia
(1.2) dotyczący Unisławia Pomorskiego
Wiktionary
rzecz. Unisław m., unisławianin m., unisławianka ż.
Wiktionary
wieloczynnościowy aparat dentystyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. jednostka masy atomowej, równa w przybliżeniu 1,66 · 10⁻²⁴ g, ofic. dalton
(1.2) stomat. wieloczynnościowy aparat
Wiktionary
UN
Wikipedia
(1.1) Zawartość procentowa pierwiastka w związku chemicznym to stosunek masy atomów tego pierwiastka (wyrażonej w unitach) w najmniejszej części związku chemicznego do masy cząsteczkowej związku, pomnożony przez 100%.
Wiktionary
IPA: ˈũɲit, AS: ũńit
Wiktionary
przym. unitowy
Wiktionary
(1.1) dalton, skr. u
(1.2) unit stomatologiczny
Wiktionary
1. wyznawca Kościoła greckokatolickiego; grekokatolik;
2. chrześcijanin należący pierwotnie do jednego z Kościołów wschodnich, które połączyły się z Kościołem katolickim w 1439 roku;
3. członek ugrupowania politycznego zawierającego w nazwie słowo "unia"
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek ruchu religijnego powstałego w XVI wieku;
(1.2) rel. zob. grekokatolik.
(1.3) polit. członek partii określanej mianem „unii” (np. Unia Demokratyczna, Unia Wolności)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ũˈɲita, AS: ũńita
Wiktionary
rzecz. unityzm
przym. unicki, uniacki
Wiktionary
pionowy zbiornik cylindryczno-stożkowy
SJP.pl
zwolennik unitarianizmu; unitariusz
SJP.pl
zwolennik unitarianizmu; unitariusz
SJP.pl
Unitarianizm – obok luteranizmu, kalwinizmu, anglikanizmu i anabaptyzmu, jeden z nurtów reformacji. Jego nazwa pochodzi od łacińskich słów „"unus"”, czyli jeden i „"unitas"”, czyli jedność. Odrzuca on dogmat o Trójcy Świętej. Unitarianizm uważa, że Bóg jest jedną osobą. Nurt ten stoi w opozycji do trynitaryzmu.
Wikipedia
zwolenniczka unitarianizmu; unitariuszka
SJP.pl
→ unitarianizm, → unitarianin, → unitarianie
SJP.pl
zwolennik unitarianizmu (ruchu religijnego, odłamu protestantyzmu)
SJP.pl
zwolenniczka unitarianizmu (ruchu religijnego, odłamu protestantyzmu); unitarianka
SJP.pl
jednostkowy, dotyczący jednostek, zwłaszcza monetarnych
SJP.pl
polityczna zasada porządku i organizacji, polegająca na dążeniu do zjednoczenia wielu autonomicznych tworów społecznych w jedną całość, np. połączenie landów, kantonów (Niemcy, Szwajcaria), grup etnicznych, narodów (USA, b. ZSRR, Indie, Jugosławia) oraz państw (Wspólnota Europejska)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. zasada zakładająca jednolitość i centralizację władzy w państwie
Wiktionary
Unitaryzm – polityczna zasada porządku i organizacji, która polega na dążeniu do zjednoczenia w jedną całość wielu autonomicznych tworów społecznych, np. połączenie landów (Niemcy), kantonów (Szwajcaria), grup etnicznych, narodów (Stany Zjednoczone, dawny Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Indie, Jugosławia) oraz państw (Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Wspólnota Europejska).
Wikipedia
wyznanie greckokatolickie
SJP.pl
krój pisma drukarskiego
SJP.pl
dawna polska spółka handlowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
z łaciny:
1. wszechświat;
2. całość, ogół
SJP.pl
w starożytnym Rzymie: kobieta mająca tylko jednego męża przez całe swoje życie
SJP.pl
skrót od: uniwersytet, uniwersytecki
SJP.pl
Uniwealent – chromosom, który nie tworzy biwalentu w trakcie pierwszej profazy lub pierwszej metafazy mejozy, co może mieć kilka przyczyn:
Uniwalent może zostać przetransportowany do jednego z dwóch biegunów wrzeciona kariokinetycznego lub jego chromatydy mogą zostać rozdzielone do dwóch biegunów. Czasami może on również ulec degeneracji.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. zastąpienie dwóch wyrazów jednym;
Wiktionary
Uniwerbizacja – zastąpienie nazwy dwuwyrazowej jednym słowem o takim samym znaczeniu. Przykładem uniwerbizacji jest "podstawówka" (szkoła podstawowa).
Wikipedia
(1.1) Przykładem uniwerbizacji jest nazwanie Śnieżnej Góry Śnieżką a szkoły podstawowej podstawówką.
Wiktionary
IPA: ˌũɲivɛrbʲiˈzat͡sʲja, AS: ũńiverbʹizacʹi ̯a
Wiktionary
przym. uniwerbizacyjny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący uniwerbizacji
Wiktionary
rzecz. uniwerbizacja ż.
Wiktionary
potocznie: uniwersytet; uni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. uniwersytet
Wiktionary
(1.1) Marcin nie dostał się na uniwerek i poszedł do jakiegoś dwuletniego studium.
Wiktionary
IPA: ˌũɲiˈvɛrɛk, AS: ũńiverek
Wiktionary
rzecz. uniwersytet m., uniwersjada ż.
przym. uniwersytecki, uniwerkowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) pot. dotyczący uniwersytetu
Wiktionary
(1.1) Właśnie zapisałem się w ramach uniwerkowego wf-u na karate.
Wiktionary
IPA: ˌũɲivɛrˈkɔvɨ, AS: ũńiverkovy
Wiktionary
rzecz. uniwerek
Wiktionary
coś (np. cecha, pojęcie, idea) wspólnego jakimś rzeczom, ludziom, zjawiskom itp.
SJP.pl
Uniwersalizm ( universalis „powszechny, ogólny”) – dążenie do ogarnięcia pewnej całości, objęcia wszystkiego, całokształt postaw i uznanie zasady dominacji całości nad częściami; powszechność. W zależności od kontekstu koncepcja uniwersalizmu przyjmuje różne znaczenie:
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: uniwersalnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uniwersalny; bardziej uniwersalny
SJP.pl
powszechny, ogólny, o wszechstronnym zastosowaniu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) obejmujący całość
(1.2) mający wiele zastosowań
(1.3) mający wiele umiejętności
Wiktionary
(1.1) Jest faktem uniwersalnym, że w każdej grupie występuje jakaś postać władzy lub autorytetu, jakaś postać kierowania i kontroli, jakaś postać prawodawstwa i jakaś postać wymiaru sprawiedliwości.
Wiktionary
IPA: ˌũɲivɛrˈsalnɨ, AS: ũńiversalny
Wiktionary
rzecz. uniwersalność ż., uniwersum n., uniwersalizm m., uniwersalizowanie n., uniwersał m.
czas. uniwersalizować
przym. uniwersalistyczny
przysł. uniwersalnie
Wiktionary
(1.1) powszechny
(1.2) do wszystkiego
(1.3) wszechstronny
Wiktionary
1. dawniej: publicznie czytany list królewski;
2. dawniej: królewski akt prawny;
3. dawniej: odezwa hetmanów i wojewodów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. odezwa władzy zwierzchniej wystosowana do ludu;
Wiktionary
Uniwersał (stpol. oniwersał) – list władz lub akt prawny odczytywany publicznie, dotyczący ważnych wydarzeń, spraw gospodarczych, wojskowych, wyznaniowych, również akt zwołujący szlachtę na sejm lub pospolite ruszenie.
Wikipedia
(1.1) Postanowienia uniwersału dotyczyły m.in. uwłaszczenia chłopów.
Wiktionary
przym. uniwersalny
Wiktionary
studenckie międzynarodowe zawody sportowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. akademickie zawody sportowe;
Wiktionary
Uniwersjada – międzynarodowe multidyscyplinarne zawody sportowe dla sportowców-studentów, organizowane co dwa lata w cyklu letnim i zimowym, zawsze pomiędzy letnimi oraz zimowymi igrzyskami olimpijskimi.
W imprezie uczestniczą reprezentacje państw skupionych w Międzynarodowej Federacji Sportu Akademickiego.
Wikipedia
(1.1) W uniwersjadzie wzięło udział 1543 zawodników z 41 krajów.
Wiktionary
rzecz. uniwerek mrz., uniwersytet mrz.
Wiktionary
1. fikcyjny wszechświat utworzony na potrzeby dzieła literackiego lub filmowego;
2. przestarzale: Wszechświat;
3. w matematyce: ogół wszystkich elementów określonego modelu matematycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) astr. książk. kosmos, wszechświat
(1.2) kult. ogół postaci, miejsc, zdarzeń, historii powiązanych tematycznie w ramach serii publikacji literackich, filmowych lub komiksowych, zwykle fantastycznych lub fantazy
(1.3) mat. klasa wszystkich elementów w danym kontekście matematycznym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. uniwersalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od uniwersytet
Wiktionary
(1.1) To nie uniwersytet, lecz tylko marny uniwersytecik.
Wiktionary
rzecz. uniwersytet m.
Wiktionary
odnoszący się do uniwersytetu, związany z uniwersytetem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący uniwersytetu, związany z uniwersytetem
Wiktionary
(1.1) Po wielu latach intensywnej pracy zdobyłem upragniony dyplom uniwersytecki.
Wiktionary
IPA: ˌũɲivɛrsɨˈtɛt͡sʲci, AS: ũńiversytecʹḱi
Wiktionary
rzecz. uniwersytet m., uniwerek m.
przym. przyuniwersytecki
Wiktionary
(1.1) skr. uniw.
Wiktionary
zespół cech typowych dla uniwersytetu
SJP.pl
1. wyższa uczelnia mająca prawo nadawania stopni naukowych;
2. budynek lub teren, gdzie mieści się uniwersytet - uczelnia;
3. ludzie studiujący i pracujący na uniwersytecie - uczelni;
4. czas spędzony na uniwersytecie - uczelni;
5. studia na uniwersytecie - uczelni;
6. placówka zorganizowanego nauczania przeznaczonego dla określonej grupy ludzi zainteresowanych samokształceniem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) eduk. wyższa uczelnia obejmująca zwykle kilka wydziałów nauk, mająca prawo nadawania stopni naukowych
Wiktionary
Un
Wikipedia
(1.1) Nasz uniwersytet poprawił pozycję w rankingu!
Wiktionary
IPA: ˌũɲiˈvɛrsɨtɛt, AS: ũńiversytet
Wiktionary
rzecz. uniwerek m., uniwersjada ż.
:: zdrobn. uniwersytecik m.
przym. uniwersytecki, wewnątrzuniwersytecki, wokółuniwersytecki
Wiktionary
(1.1) pot. uniwerek; peryfr. Alma Mater; wszechnica; reg. śl. uńiwersytet
Wiktionary
przerzutnik charakteryzujący się istnieniem jednego stanu stabilnego oraz jednego stanu dynamicznego; przerzutnik monostabilny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) socjol. preferowanie braku zróżnicowania – smaków, gustów i zwyczajów kulinarnych, zamknięcie się przy pewnych potrawach i wzorach spożywania, rozpatrywane jako zjawisko w pewnej grupie społecznej
Wiktionary
IPA: ˌũɲivɔˈrɨt͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: ũńivoryčność
Wiktionary
przym. uniworyczny
przysł. uniworycznie
Wiktionary
[czytaj: juniks albo uńiks] komputerowy system operacyjny; Unix
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) inform. jeden z systemów operacyjnych zapoczątkowany pod koniec lat 60. XX w. przez Bell Labs;
(1.2) inform. każdy system operacyjny z rodziny systemów opartej na Uniksie (1.1)
Wiktionary
Un
Wikipedia
(1.1) To nasz lokalny ekspert od Uniksa.
Wiktionary
rzecz. uniksowiec m.
przym. uniksowy
Wiktionary
(1.1) UNIX
Wiktionary
koncepcja artystyczna (malarstwa) stworzona przez Władysława Strzemińskiego, której podstawową zasadą kompozycji obrazu jest organiczna, pozbawiona kontrastów jedność form i kolorów
SJP.pl
Un
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Unina
Wiktionary
rzecz. Unin m., uninianin m., uninianka ż.
Wiktionary
1. przestarzale:
a) umniejszać czyjąś pozycję w oczach innych;
b) uniżać się - umniejszać swoją pozycję w oczach innych;
2. dawniej:
a) obniżać, zniżać;
b) poniżać, upokarzać
SJP.pl
przesadnie uprzejmy, przesadnie układny
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: uniżenie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uniżony; bardziej uniżony
SJP.pl
dawniej, dziś gwarowo: uniżony
SJP.pl
postawa charakteryzująca się brakiem poczucia własnej godności, przesadna uprzejmość wobec kogoś; czołobitność, uległość, służalczość, uniżenie, pokora
SJP.pl
przesadnie uprzejmy, przesadnie układny
SJP.pl
dawniej:
1. poniżyć kogoś, upokorzyć;
2. obniżyć coś, pochylić, skłonić;
3. uniżyć się:
a) poniżyć się, upokorzyć się;
b) opuścić się, zniżyć się, pochylić się;
c) skłonić się przed kimś, oddać hołd
SJP.pl
bardzo rzadko: rodzaj skały, piroksenowy melilitolit; uncompahgryt
SJP.pl
model samochodu marki Fiat
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czynić coś normą
SJP.pl
uczynić coś normą
SJP.pl
1. ująć coś w normy prawne; uregulować;
2. unormować się - stać się zgodnym z normą; znormalizować się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unormować.
Wiktionary
rzecz. norma ż., normalizacja ż., normowanie ż.
czas. normować ndk., unormować dk.
Wiktionary
1. ująć coś w normy prawne; uregulować;
2. unormować się - stać się zgodnym z normą; znormalizować się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) ująć w normy, przepisy, prawidła itp.
Wiktionary
rzecz. unormowanie n., normalizacja ż., anormalność ż., norma ż.
czas. normować ndk.
przym. normatywny
Wiktionary
część ładunku podnoszona jednorazowo przez podnośnik lub dźwig; hiw
SJP.pl
nadawać głosce rezonans nosowy; unasawiać
SJP.pl
namuł i piasek oderwany od dna rzeki i unoszony przez strumień wody
SJP.pl
1. podnosić;
2. przemieszczać;
3. przestarzałe:
a) podniecać;
b) zagarniać;
4. unosić się:
a) unosić swe ciało;
b) być unoszonym;
c) wznosić się;
d) denerwować się;
e) utrzymywać się nad ziemią;
f) o woni: rozchodzić się;
g) zachwycać się
SJP.pl
czasownik
(1.1) dźwigać kogoś lub coś w górę, podnosić, wznosić, dźwigać, podciągać
(1.2) utrzymywać na sobie, przenosić pewien ciężar, wytrzymywać jego nacisk
czasownik zwrotny unosić się
(2.1) być owładniętym przez uczucie, wzburzyć się
(2.2) dawać się przenosić, utrzymywać się na lub nad czymś
(2.3) wzlatywać w powietrze
Wiktionary
(1.1) Ospały woźnica uniósł wielką kłodę drzewa i cisnął nią w motocykl…
(1.3) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni.
(1.2-3) Wsiadałem wówczas w łódź i łagodny przypływ w cieśninie unosił mnie do drugiego brzegu.
(2.1) Z początku uniósł się szalonym gniewem…
(2.1) Nie unoś się, ale… to z twojego odszkodowania wymurowałam sąsiadowi z lewej taki ładny płot.
(2.2) Rój szarych i białych mew unosił się nad tymi ruchliwymi skałami.
(2.3) Moje skanery wreszcie odnajdują Świt, unoszącą się w fotelu katapultowym nieopodal powierzchni skały.
Wiktionary
IPA: ũˈnɔɕit͡ɕ, AS: ũnośić
Wiktionary
rzecz. uniesienie n., unoszenie
przym. unoszony
czas. nosić, wznosić, znosić, przenosić
Wiktionary
nadać głosce rezonans nosowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unosić.
Wiktionary
czas. unosić, wznosić
rzecz. uniesienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|unowocześniać.
Wiktionary
IPA: ˌũnɔvɔt͡ʃɛɕˈɲä̃ɲɛ, AS: ũnovočeśńä̃ńe
Wiktionary
czas. unowocześniać, unowocześnić
rzecz. unowocześnienie n.
Wiktionary
czynić współczesnym, nowoczesnym, dostosowywać do współczesności; aktualizować, uaktualniać, modernizować, uwspółcześniać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie czegoś bardziej nowoczesnym
Wiktionary
rzecz. nowoczesność ż., unowocześnianie n.
czas. unowocześnić dk., unowocześniać ndk.
przym. nowoczesny
przysł. nowocześnie
Wiktionary
uczynić współczesnym, nowoczesnym, dostosować do współczesności; zaktualizować, uaktualnić, zmodernizować, uwspółcześnić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. unowocześniać)
(1.1) dokonany od|unowocześniać.
Wiktionary
(1.1) Postanowiliśmy rozbudować funkcje rozrywkowe i kulturalne. Unowocześniliśmy budynek - dodaje Bogdan Pawłowski, właściciel Conresu, inwestor galerii.
Wiktionary
IPA: ˌũnɔvɔˈt͡ʃɛɕɲit͡ɕ, AS: ũnovočeśńić
Wiktionary
rzecz. unowocześnienie n., unowocześnianie n.
czas. unowocześniać ndk.
Wiktionary
[czytaj: anperson] określenie kogoś usuniętego z rejestrów, wymazanego z dokumentów, skazanego na oficjalne nieistnienie
SJP.pl
[czytaj: anPLAGD] o nagraniu lub koncercie muzycznym: z udziałem instrumentów niezasilanych elektrycznie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie o UNRRA (Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy)
SJP.pl
przymiotnik od: UNRRA
SJP.pl
[czytaj: UNra] skrót od: United Nations Relief and Rehabilitation Administration - Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy; Unra (potocznie)
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) = hist. polit. Administracja Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy
Wiktionary
Zobacz też: UNRRA.
Unrra – zespół nowofalowy z Trójmiasta. Grał w latach ok. 1986 – ok. 1988. Tworzyli go:
Zespół jest zaliczany do kręgu Gdańskiej Sceny Alternatywnej.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Unstrutą, dotyczący Unstruty
Wiktionary
rzecz. Unstruta ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Niemczech, lewy dopływ Soławy;
Wiktionary
Unstruta (niem. "Unstrut") – rzeka w Niemczech o długości 192 km. Jest lewym dopływem Soławy. Nad Unstrutą rozpościera się region winiarski Saale-Unstrut.
Wikipedia
(1.1) Z Halle pojechała dalej pociągiem osobowym. Nie pamięta, gdzie było to miejsce, gdzie był obóz – „gdzieś nad Unstrutą”.
Wiktionary
przym. unstrucki
Wiktionary
[czytaj: ansab lub unsub] środowiskowo: anulowanie subskrypcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kalesony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kraw. halka
Wiktionary
Unterwalden (fr. "Unterwald", ret. "Silvania") – nazwa określająca dwa szwajcarskie półkantony: Obwalden (górna część) i Nidwalden (dolna część).
Unterwalden było jednym z założycieli Związku Szwajcarskiego w 1291 r. (wspólnie ze Schwyz i Uri).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. gwara wsi Sromowce Wyżne: ołtarz
Wiktionary
IPA: ˈũntɔr, AS: ũntor
Wiktionary
1. przestarzale: zanudzać;
2. unudzać się - potocznie: nudzić się; przykrzyć się
SJP.pl
1. przestarzale: bardzo znudzić, zanudzić;
2. potocznie: nudząc, uzyskać coś; wynudzić;
3. unudzić się - potocznie:
a) wynudzić się;
b) znudzić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. zob. kopernik.
Wiktionary
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma ununbium?
Wiktionary
IPA: ũˈnũnbʲjũm, AS: ũnũnbʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uub, kopernik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. zob. liwermor.
Wiktionary
IPA: ˌũnũnˈxɛksʲjũm, AS: ũnũnχeksʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uuh, liwermor
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. chem. wstępna nazwa pierwiastka chemicznego o liczbie atomowej 118 (symbol Uuo), nazwanego ostatecznie oganesson (symbol Og);
Wiktionary
IPA: ˌũnũnˈɔktʲjũm, AS: ũnũnoktʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) przest. symbol. Uuo, ofic. symbol. Og, przest. eka-radon, przest. eka-emanacja, przest. pierwiastek 118
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. wstępna nazwa pierwiastka chemicznego o liczbie atomowej 115 (symbol Uup), nazwanego ostatecznie moskow (symbol Mc);
Wiktionary
IPA: ˌũnũnˈpɛ̃ntʲjũm, AS: ũnũnpẽntʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uup
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. zob. flerow.
Wiktionary
IPA: ˌũnũŋˈkwadʲjũm, AS: ũnũŋku̯adʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uuq, flerow
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. chem. wstępna nazwa pierwiastka chemicznego o liczbie atomowej 117 (symbol Uus), nazwanego ostatecznie tenes (symbol Ts);
Wiktionary
IPA: ˌũnũnˈsɛptʲjũm, AS: ũnũnseptʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uus, współcz. tenes
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. chem. wstępna nazwa radioaktywnego pierwiastka chemicznego o liczbie atomowej 113, oznaczanego obecnie Nh;
Wiktionary
IPA: ũˈnũntrʲjũm, AS: ũnũntrʹi ̯ũm
Wiktionary
(1.1) przest. symbol. Uut, ofic. symbol. Nh, przest. środ. eka-tal
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Uuu i liczbie atomowej 111;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma unununium?
Wiktionary
IPA: ˌũnũnˈũɲũm, AS: ũnũnũńũm
Wiktionary
(1.1) symbol. Uuu, nowa nazwa roentgen (Rg)
Wiktionary
1. zamoczyć, zanurzyć w czymś brudnym; upaprać, utaplać;
2. unurzać się - unurzać samego siebie
SJP.pl
skrót od: Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych
SJP.pl
skrót od: Uniwersytet Narodów Zjednoczonych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, lewy dopływ Wołgi
Wiktionary
Unża ( Унжа) – rzeka w europejskiej części Rosji, w obwodzie kostromskim i wołogodzkim, lewy dopływ rzeki Wołgi.
Rzeka powstaje w wyniku połączenia dwóch rzek Kiemy i Łundongi. Długość wynosi 426 km, a powierzchnia zlewni 28 900 km².
Rzeka jest dostępna dla żeglugi śródlądowej, przystanie rzeczne znajdują się w miejscowościach: Kołogriw, Manturowo, Makariew i Unża.
Wikipedia
skrót od:
1. Uniwersytet Opolski;
2. Uniwersytet Otwarty
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. czynić kogoś aktywnym społecznie obywatelem;
2. uobywatelniać się - stawać się aktywnym społecznie obywatelem
SJP.pl
1. uczynić kogoś aktywnym społecznie obywatelem;
2. uobywatelnić się - stać się aktywnym społecznie obywatelem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. geogr. Oceania
Wiktionary
rzadko: czynić oczywistym, jasnym
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) czynić bardziej odpornym
Wiktionary
rzecz. odporność ż.
czas. uodpornić dk.
przym. odporny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uodparniać)
(1.1) dokonany od|uodparniać.
Wiktionary
rzecz. uodparnianie n., uodpornienie n., odporność ż.
czas. uodporniać
Wiktionary
rozszerzać, np. prawo fizyczne; generalizować
SJP.pl
rozszerzać, np. prawo fizyczne; generalizować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uogólnić)
(1.1) obejmować całość czegoś lub niemal wszystkie albo liczne aspekty czegoś
czasownik zwrotny niedokonany uogólniać się (dk. uogólnić się)
(2.1) rozszerzać swój zakres; stawać się bardziej ogólnym
Wiktionary
rzecz. ogół mrz., uogólnianie n., ogólniak mrz., ogólność ż.
czas. uogólnić
przysł. ogólnie
przym. ogólny
Wiktionary
(1.1) generalizować, syntetyzować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) twierdzenie rozszerzające na ogół czegoś wnioski wyciągane z badań poszczególnych zjawisk i danych
Wiktionary
Uogólnienie (generalizacja) – sprowadzenie pojęcia do mniej szczegółowej postaci. Jest fundamentalnym elementem logiki i rozumowania człowieka. Uogólnienie zakłada istnienie dziedziny lub zestaw elementów, jak i również jednej lub większej ilości wspólnych cech dla tych elementów. Jest podstawą wnioskowania dedukcyjnego. Aby zweryfikować uogólnienie, trzeba sprawdzić czy odnosi się do danej sytuacji.
Wikipedia
rzecz. ogół mrz., ogólniak mrz., ogólność ż.
przysł. ogólnie
przym. ogólny
czas. uogólnić dk.
Wiktionary
(1.1) generalizacja, generalizowanie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uogólniać)
(1.1) dokonany od|uogólniać.
Wiktionary
rzecz. ogólniak mrz., uogólnianie n., uogólnienie n., ogólnik m., ogólność ż., ogół m.
czas. uogólniać ndk.
przym. ogólny
przysł. ogólnie
Wiktionary
[czytaj: u-Okik] skrót od: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) = Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów;
Wiktionary
IPA: uˈwɔcik, AS: uu̯oḱik
Wiktionary
Urząd Ochrony Państwa - polska instytucja będąca częścią krajowych służb specjalnych, działająca od 10 maja 1990 r. do 29 czerwca 2002 r., następnie przekształcona w Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencję Wywiadu
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = hist. Urząd Ochrony Państwa;
Wiktionary
(1.1) Według byłego wiceszefa UOP Mieczysława Tarnowskiego przynajmniej 80 proc. osób podejmujących tajną współpracę ze służbami czyni to z pobudek propaństwowych.
(1.1) Przyznał, że do UOP-u wpływa dużo doniesień o nieprawidłowościach w pracy komisji przydzielającej koncesje na import paliw.
Wiktionary
dawniej: odznaczać orderem, ozdabiać orderami; orderować
SJP.pl
w biologii: odznaczający się strukturą o charakterystycznej, uporządkowanej budowie, zarówno pod względem kształtu, jak i układu tkanek
SJP.pl
przestarzale: zorganizować
SJP.pl
1. być typowym reprezentantem lub wyobrażeniem pewnych cech;
2. nadawać przedmiotom, zwierzętom, zjawiskom lub innym pojęciom postać ludzką lub cechy charakterystyczne dla ludzi (zwłaszcza w literaturze); personifikować;
3. rzadko: uosabiać się - przybierać cechy jakiejś osoby
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uosobić)
(1.1) nadawać cechy ludzkie obiektom lub zjawiskom
(1.2) być wyobrażeniem pewnych przymiotów
czasownik zwrotny niedokonany uosabiać się (dk. uosobić się)
(2.1) przybierać cechy danej osoby
Wiktionary
(1.2) Każda osoba działająca na rzecz Rebelii była bohaterem. Ale to nie wszystko. Każda uosabiała nadzieję.
Wiktionary
rzecz. uosabianie n., uosobienie n., osobatyw mrz.
Wiktionary
(1.1) personifikować, uczłowieczać
(1.2) personifikować, reprezentować, ucieleśniać
Wiktionary
1. zostać typowym reprezentantem lub wyobrażeniem pewnych cech;
2. nadać pojęciom, zwierzętom, zjawiskom itp. postać ludzką (zwłaszcza w literaturze); spersonifikować;
3. rzadko: uosobić się - przybrać cechy jakiejś osoby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ktoś lub coś postrzegane jako posiadające w wielkim stopniu daną cechę
(1.2) personifikacja, przypisanie cech ludzkich przedmiotowi, zwierzęciu itp.
Wiktionary
(1.1) Marysia jest uosobieniem dobroci.
Wiktionary
IPA: ˌuwɔsɔˈbʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: uu̯osobʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. uosabiać ndk., uosobić dk.
rzecz. osobatyw mrz.
Wiktionary
(1.1) ucieleśnienie, wcielenie, wyobrażenie
(1.2) personifikacja
Wiktionary
1. zostać typowym reprezentantem lub wyobrażeniem pewnych cech;
2. nadać pojęciom, zwierzętom, zjawiskom itp. postać ludzką (zwłaszcza w literaturze); spersonifikować;
3. rzadko: uosobić się - przybrać cechy jakiejś osoby
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uosabiać)
(1.1) nadać cechy ludzkie obiektom lub zjawiskom
(1.2) stać się wyobrażeniem pewnych przymiotów
czasownik zwrotny dokonany uosobić się (ndk. uosabiać się)
(2.1) przybrać cechy danej osoby
Wiktionary
rzecz. uosobienie n., osobatyw mrz.
Wiktionary
kształtem odpowiadający literze U
SJP.pl
[czytaj: u-PE] skrót od:
1. Unia Pracy - lewicowa partia polityczna działająca od czerwca 1992 r.;
2. urząd pracy - instytucja działająca w gminach, miastach, zajmująca się m.in. rejestracją bezrobotnych, organizacją kursów dla bezrobotnych;
3. urząd pocztowy;
4. Uniwersytet Poznański;
5. Uniwersytet Przyrodniczy;
6. Uniwersytet Pedagogiczny
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Urząd Pocztowy
(1.2) = polit. Unia Pracy
(1.3) = Uniwersytet Pedagogiczny
Wiktionary
Up – jedenasty album studyjny amerykańskiej grupy R.E.M. wydany w roku 1998.
Wikipedia
IPA: u‿ˈpɛ, AS: u‿pe
Wiktionary
skrót od: upoważnienie
SJP.pl
[czytaj: Upa] skrót od: Ukrajińska powstanska armija - Ukraińska Powstańcza Armia, formacja militarno-polityczna działająca w latach 1943-53
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziadek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mój upa na trzy lata przed śmiercią przeciepnął się z cygaretów na amoliki.
Wiktionary
(1.1) war. gw. Górny Śląsk ołpa, opa, oupa, oupik, staraszek, starek, staroszek, starzik, starziyk, starzyk
Wiktionary
potocznie: upaciać się - ubrudzić się czymś mokrym, mazistym; ubabrać się, upaćkać się, upaprać się
SJP.pl
potocznie: umalować (twarz) pośpiesznie, niedbale
SJP.pl
nachylenie powierzchni warstwy skalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upadać.
Wiktionary
IPA: ˌupaˈdãɲɛ, AS: upadãńe
Wiktionary
czas. upadać, upaść
rzecz. upadek m., upadłość ż.
Wiktionary
1. momentalnie, mimowolnie zmieniać pozycję ze stojącej na leżącą; przewracać się;
2. tracić na znaczeniu, kończyć się fiaskiem;
3. bankrutować;
4. nie dochodzić do skutku
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. upaść)
(1.1) momentalnie, mimowolnie zmieniać pozycję ze stojącej na leżącą
(1.2) opaść, zlecieć; szybko przemieścić się w locie z góry na dół
(1.3) tracić na znaczeniu, kończyć się niepowodzeniem
(1.4) przest. przestać postępować według zasad moralnych; być niemoralnym, postąpić w taki sposób
Wiktionary
IPA: uˈpadat͡ɕ, AS: upadać
Wiktionary
rzecz. upadły mos., pad m., upadek m., opad m., upadanie n., padanie n., upadłość ż.
czas. padać ndk., upaść dk.
przym. upadły
Wiktionary
(1.1) przewracać się, wywracać się
(1.2) spadać, opadać, zlatywać
(1.3) załamywać się, rozpadać się, runąć, bankrutować
(1.4) staczać się
Wiktionary
1. przewrócenie się, upadnięcie;
2. bankructwo; klęska; ruina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przewrócenie się
(1.2) spadnięcie
(1.3) pogorszenie się stanu, pozycji, znaczenia
(1.4) moment gwałtownego zakończenia czegoś
(1.5) przen. niemoralne postępowanie, czyn
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jedną z ważnych lekcji z zakresu sztuk walki jest nauka kontrolowanego upadku.
(1.2) Upadek bomby atomowej może spowodować większe zniszczenia niż tysiąc bomb konwencjonalnych.
(1.3) Im bardziej się wbijesz w dumę, tym większy będzie twój upadek.
(1.4) Upadek wolnej Polski był dla Polaków tragedią.
(1.5) Upadek moralny jakiejś dynastii był często początkiem jej schyłku.
Wiktionary
IPA: uˈpadɛk, AS: upadek
Wiktionary
rzecz. upadły mos., spadek mrz., opad mrz., upadłość ż., upadnica ż., upadanie n., upadnięcie n.
czas. upadać ndk., upaść dk.
przym. upadły, upadłościowy
przysł. upadle, do upadłego
Wiktionary
(1.3) gnicie, rozpad, ruina, zmierzch
(1.4) krach, katastrofa, porażka, fiasko, klapa, klęska, porażka, krewa, niepowodzenie, niewypał
(1.5) bagno, degeneracja, degrengolada, zepsucie, stoczenie się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upadlać.
Wiktionary
czas. upadlać ndk.
rzecz. podłość ż.
Wiktionary
upokarzać, poniżać; upodlać
SJP.pl
pogardliwie: Ukraina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) pogard. Ukraina
Wiktionary
rzecz. UPAdliniec mos., UPAdlinka ż.
przym. upadliński
Wiktionary
pogardliwie: Ukrainiec; ukr, ukrak, banderowiec, widlarz
SJP.pl
coś będące w ruinie; rozwalisko
SJP.pl
przyrząd używany do wyznaczania kątów pochylenia terenu; pochyłomierz
SJP.pl
w górnictwie: nachylone pod kątem czterdziestu pięciu stopni wyrobisko korytarzowe łączące dwa chodniki wykonane na różnych poziomach
SJP.pl
Upadowa (też: "upadni chodnik") – wyrobisko korytarzowe usytuowane w złożu, nachylone do 45° w stosunku do poziomu, łączące różne poziomy zakładu górniczego (np. 2 chodniki wykonane na różnych poziomach), drążone po upadzie (od góry do dołu), z transportem realizowanym z poziomu dolnego na górny, mogące służyć do ciągnięcia urobku.
Wikipedia
dotyczący upadłości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. praw. niewypłacalność, niemożność wywiązywania się z przyjętych zobowiązań przez dłużnika
(1.2) daw. fakt, że ktoś upadł, że coś upadło
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Upadłość (potocznie bankructwo) – procedura wszczynana w razie niewypłacalności dłużnika, polegająca głównie na wspólnym dochodzeniu roszczeń przez wszystkich jego wierzycieli.
Wikipedia
(1.1) Najbardziej racjonalnym rozwiązaniem byłoby zwolnienie pracowników i ogłoszenie upadłości.
(1.1) Początkiem jej końca stał się dzień 18 sierpnia 1992 roku, gdy ogłoszono upadłość spółki.
Wiktionary
rzecz. upadanie n., upadek m., upadły mos.
czas. upadać ndk., upaść dk.
przym. upadłościowy, upadły
Wiktionary
(1.1) bankructwo, niewypłacalność; pot. plajta
Wiktionary
1. prowadzący niemoralne życie;
2. taki, który ogłosił upadłość, zbankrutował
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który stracił równowagę i przewrócił się
(1.2) taki, którego okres świetności minął i który przestał istnieć
(1.3) taki, który zaczął prowadzić niemoralne życie
(1.4) taki, który nie zajmuje równie wysokiej pozycji społecznej, co dawniej
(1.5) taki, który stał się niewypłacalny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba, która stała się niewypłacalna
forma czasownika.
(3.1) 3. os. lm. rodz. nmos. czasu przesz. trybu oznajm. od upaść
Wiktionary
Up
Wikipedia
(1.1) Kto na innych przędzach zawiesi swe serce, to spotka je takie salto mortale, że stłucze się jak upadłe na ziemię szkiełka…
(1.2) Słaba, odziedziczona po upadłym komunizmie Polska znalazła się w sytuacji, gdzie obce korporacje górują nad zlikwidowanymi podmiotami krajowymi, bo mają większe doświadczenie i powiązania z potężnymi organizacjami międzynarodowymi.
(1.3) W latach 30. pismo kobiece „Bluszcz” rozpoczęło kampanię, aby nie potępiać tych kobiet, bo choć upadłe, mogą hańbę swą odpokutować, bogobojnie wychowując swe potomstwo.
(1.4) Jestem zasadniczo przeciwny nadmiernemu kokietowaniu upadłych arystokratów, ale też nie sądzę, by powrót na wyżyny musiał odbywać się po ciemku, w siermiężnych szatach i z głową nieustannie posypywaną popiołem.
(1.5) Jeżeli w mieście pojawiają się dziury po niewykorzystanych, a upadłych obszarach poprzemysłowych, jeśli tkanka mieszkaniowa jest zdegradowana, nie ma ono szansy, by przyciągnąć inwestorów i rozwijać się gospodarczo.
(2.1) Przy ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu przepisy ustawy przewidują powołanie nadzorcy sądowego lub zarządcy, gdy upadłemu odebrano zarząd nad jego majątkiem.
Wiktionary
rzecz. upadek mrz., upadłość ż.
czas. upadać ndk., upaść dk.
Wiktionary
(2.1) bankrut
Wiktionary
odurzający, zachwycający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upajać.
Wiktionary
1. raczyć trunkiem aż do straty przytomności przez pijącego; spijać, upijać; o trunku: powodować stratę przytomności;
2. wywoływać zachwyt, rozmarzenie;
3. upajać się - upijać się, spijać się; zachwycać się
SJP.pl
upychać, szczelnie wypełniać
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lp. ter. od: upalać
Wiktionary
Upala – miasto w Kostaryce, w prowincji Alajuela. W mieście znajduje się port lotniczy Upala.
Wikipedia
IPA: uˈpala, AS: upala
Wiktionary
1. przypalać coś z brzegu;
2. nadawać czemuś odpowiednie cechy przez prażenie;
3. upalać się - nadpalać się z brzegu
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) nadpalać coś z brzegu
(1.2) nadawać czemuś pożądany kolor, zapach itd., za pomocą prażenia
czasownik zwrotny niedokonany upalać się
(2.1) nadpalać się z brzegu
(2.2) slang. palić marihuanę
Wiktionary
(2.2) Opisał on sytuację, kiedy ich koreański przewodnik zabrał wycieczkę na targowisko, gdzie wjechał wózek bardzo taniej marihuany, którą upalali się i miejscowi i turyści, a gdzie czasami bywał i palił nawet sam Kim Dzong Un.
Wiktionary
rzecz. upalanie n., upalenie n., palnik mrz.
czas. palić, upalić dk.
przym. upalony
przysł. upalnie
Wiktionary
kształt i rozmieszczenie palców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. upał, skwar, gorąco
(1.2) daw. rozgorączkowanie, wypieki, podniecenie
Wiktionary
(1.1) Przez czyszczowe upalenia, / Którzy znoszą przewinienia, / Łzy lejąc bez pocieszenia, / Żebrzą twego użalenia, O Maryja!
Wiktionary
rzecz. upalanie n., upał mrz., upał mrz., palnik mrz.
czas. palić, upalać ndk., upalić dk.
przym. upalny, upalony
przysł. upalnie
Wiktionary
1. przypalić coś z brzegu;
2. nadać czemuś odpowiednie cechy przez prażenie;
3. upalić się - nadpalić się z brzegu
SJP.pl
przysłówek
(1.1) bardzo gorąco
Wiktionary
rzecz. upalanie n., upalenie n., upał mrz.
czas. upalać ndk., upalić dk.
przym. upalny
Wiktionary
(1.1) skwarno
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: upalnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: upalny
SJP.pl
bardzo gorący, odznaczający się wysoką temperaturą powietrza
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o porach dnia, roku itp.: odznaczający się wysoką temperatura powietrza
Wiktionary
(1.1) W tym roku mamy wyjątkowo upalną końcówkę sierpnia.
Wiktionary
IPA: uˈpalnɨ, AS: upalny
Wiktionary
rzecz. upał m., upalenie n.
przysł. upalnie
czas. palić
Wiktionary
(1.1) skwarny
Wiktionary
1. przypalić coś z brzegu;
2. nadać czemuś odpowiednie cechy przez prażenie;
3. upalić się - nadpalić się z brzegu
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: upalić
przymiotnik
(2.1) pot. (o kimś) pod wpływem marihuany
Wiktionary
IPA: ˌupaˈlɔ̃nɨ, AS: upalõny
Wiktionary
rzecz. upalanie n., upalenie n.
czas. upalić dk., upalać ndk.
Wiktionary
(2.1) zjarany, ujarany, nastukany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upamiętniać.
Wiktionary
czas. upamiętnić, upamiętniać ndk.
rzecz. upamiętnienie n., pamiątka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. upamiętnić)
(1.1) zachowywać dla pamięci
czasownik zwrotny niedokonany upamiętniać się (dk. upamiętnić się)
(2.1) stawać się pamiętnym
Wiktionary
rzecz. pamiątka ż., pamięć ż., upamiętnianie n., upamiętnienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upamiętnić.
Wiktionary
(1.1) Krzyż ten miał być nagrodą za waleczność, a także służył jako upamiętnienie działań formacji.
Wiktionary
IPA: ˌupãmʲjɛ̃ntʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: upãmʹi ̯ẽntʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. upamiętnić dk., upamiętniać ndk.
rzecz. pamiątka ż., upamiętnianie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. upamiętniać)
(1.1) uczynić pamiętanym
czasownik zwrotny dokonany upamiętnić się (ndk. upamiętniać się)
(2.1) utrwalić się w pamięci
Wiktionary
(1.1) Wielu z górali postanowiło upamiętnić spotkanie z niepospolitym gościem pamiątkową fotką.
Wiktionary
rzecz. upamiętnienie n., upamiętnianie n., pamiątka ż.
Wiktionary
(1.1) uczcić
Wiktionary
dawniej: osłaniać pancerzem; opancerzać
SJP.pl
staroindyjski tekst o treści filozoficzno-religijnej, stanowiący część składową Wed
SJP.pl
staroindyjski tekst o treści filozoficzno-religijnej, stanowiący część składową Wed
SJP.pl
Upaniszady (dewanagari उपनिषद्, trl. Upaniṣad, Upanishads) – najpóźniejsze, bo pochodzące z VIII–III w. p.n.e., teksty, należące do wedyjskiego objawienia (śruti) o treści religijno-filozoficznej. Stanowią kontynuację filozofii spekulatywnej brahman, rozwinęły m.in. doktrynę brahmana, atmana, transmigracji (samsara), karmana. Znanych jest ponad 200 upaniszad. Nadal powstają nowe w czasach współczesnych.
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób uparty
Wiktionary
IPA: uˈparʲt͡ɕɛ, AS: uparʹće
Wiktionary
rzecz. upór m., upartość ż., uparciuch m.
przym. uparty
czas. uprzeć się, upierać się
Wiktionary
(1.1) obsesyjnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uparcie
SJP.pl
potocznie: ktoś uparty; uparciuszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba bardzo uparta
Wiktionary
IPA: uˈparʲt͡ɕux, AS: uparʹćuχ
Wiktionary
rzecz. upór m., upartość ż.
:: zdrobn. uparciuszek m.
czas. upierać się, uprzeć się
przym. uparty
przysł. uparcie
Wiktionary
(1.1) uparciuszek, kozioł, osioł
Wiktionary
potocznie: ktoś uparty; uparciuszek
SJP.pl
potocznie: ktoś uparty; uparciuch
SJP.pl
potocznie: ktoś uparty; uparciuch
SJP.pl
uparować się - ugotować się na parze wodnej
SJP.pl
Up
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co uparte
Wiktionary
przym. uparty
przysł. uparcie
rzecz. uparciuch m., upór mrz.
czas. uprzeć się, upierać się
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: uparty; bardziej uparty
SJP.pl
odznaczający się uporem, upierający się przy swoim; nieustępliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) (o osobach) charakteryzujący się uporem; upierający się przy czymś
(1.2) (o rzeczach) będący wyrazem czyjegoś uporu, trwający, utrzymujący się długo, uporczywie
Wiktionary
(1.2) Z upartą cierpliwością krążył dokoła Nory, trzymając się z daleka jak gdyby czekał na jej przyzwolenie.
Wiktionary
IPA: uˈpartɨ, AS: uparty
Wiktionary
rzecz. upór, upartość, uparciuch
czas. upierać się, uprzeć się
przysł. uparcie
Wiktionary
(1.1) wytrwały, zacięty, natarczywy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nadanie czemuś partyjnego charakteru
Wiktionary
(1.1) Minimalizuje to także upartyjnienie, ponieważ składanie wyborczych obietnic traci sens, jeśli przedstawiciele wybierani są losowo.
Wiktionary
rzecz. upartyjnianie n., partyjny mos.
czas. upartyjnić dk., upartyjniać ndk.
przym. partyjny
Wiktionary
czasownik dokonany (ndk. upartyjniać)
(1.1) uczynić partyjnym
Wiktionary
(1.1) Spór o wyjaśnienie katastrofy smoleńskiej pozostaje "w wysokim stopniu upartyjniony" – wynika z sondażu TNS OBOP.
Wiktionary
IPA: ˌuparˈtɨjɲit͡ɕ, AS: upartyi ̯ńić
Wiktionary
rzecz. partyjny mos., partia, upartyjnienie, partyjka
czas. partyjny
przym. partyjny
Wiktionary
sparzyć;
1. poddać działaniu bardzo gorącej wody albo pary;
2. uszkodzić ciało, dotykając go czymś gorącym;
3. uparzyć się - odczuć ból w kontakcie z czymś gorącym
SJP.pl
wysokie, wiecznie zielone drzewo z rodziny morwowatych, występujące w Azji; sok mleczny tego drzewa wykorzystywany jako silna trucizna, m.in. do zatruwania strzał, oszczepów przez azjatyckich łowców
SJP.pl
o zwierzętach, żartobliwie o ludziach:
1. odpowiednio karmiąc, tuczyć;
2. upasać się: przybierać na wadze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) właściwość tego, co upasione
Wiktionary
(1.1) Przy kupnie krów, więcej uważać należy na ich mleczność, niźli skłonność do upasienia; zwykle zaś krowy, które wiele dają mleka, chudo się trzymają.
Wiktionary
przym. upasiony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upatrzyć.
Wiktionary
IPA: ˌupaˈṭʃɛ̃ɲɛ, AS: upaṭšẽńe
Wiktionary
rzecz. upatrywanie ndk.
czas. upatrzyć dk., upatrywać ndk.
Wiktionary
upatrzyć;
1. obserwując, wybrać kogoś albo coś odpowiedniego;
2. dostrzec coś lub doszukać się czegoś szczególnego; dopatrzyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) daw. patrząc i obserwując, dostrzec coś szczególnego, dopatrzeć się czegoś
Wiktionary
(1.1) […] rycerz smutny użalał się tylko przed księżną, że najmniejszego współczucia upatrzéć nie mógł w księżniczce..
Wiktionary
upatrzeć;
1. obserwując, wybrać kogoś albo coś odpowiedniego;
2. dostrzec coś lub doszukać się czegoś szczególnego; dopatrzyć się
SJP.pl
czasownik
(1.1) obserwując, znaleźć sobie coś lub kogoś odpowiedniego
(1.2) doszukać się czegoś, dopatrzeć się czegoś, spostrzec coś
Wiktionary
(1.1) Wisiała nad miastem niby czarny kruk, krążący nad upatrzonym celem.
(1.2) Wielokrotnie zaznacza, że Świrszczyńska była agnostyczką i materialistką, a nawet że „wzmianek o chodzeniu do kościoła u niej nie upatrzysz” (…).
Wiktionary
IPA: uˈpaṭʃɨt͡ɕ, AS: upaṭšyć
Wiktionary
rzecz. upatrzenie dk., upatrywanie ndk.
czas. popatrzyć, upatrywać ndk.
Wiktionary
wysoka temperatura powietrza; skwar; spiekota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. okres wysokich temperatur;
Wiktionary
Upał – pojęcie meteorologiczne opisujące stan pogody, gdy temperatura powietrza przy ziemi przekracza +30 °C[]. W języku potocznym używane są również pojęcia "lampa" „skwar”, „spiekota” i „gorąc”. W ciągu dnia najwyższe temperatury notuje się zwykle między godziną 15 a 18, a największe promieniowanie ultrafioletowe występuje w godzinach od 12 do 13.
Wikipedia
(1.1) W czasie upału najlepiej schronić się w cieniu.
Wiktionary
IPA: ˈupaw, AS: upau̯
Wiktionary
przym. upalny
przysł. upalnie
czas. palić ndk.
rzecz. upalenie n.
Wiktionary
(1.1) gorąc, gorąco, patelnia, skwar, spiekota, ukrop, war, żar; reg. hyca; reg. śl. hica
Wiktionary
wysoka temperatura powietrza; skwar; spiekota
SJP.pl
Upały ( Hundstage) – austriacki dramat filmowy z 2001 roku w reżyserii Ulricha Seidla. W filmie wystąpili zarówno aktorzy zawodowi, jak i naturszczycy.
Obraz zdobył Grand Prix Jury, czyli drugą nagrodę w konkursie głównym, na 58. MFF w Wenecji. Był również nominowany do Europejskiej Nagrody Filmowej dla odkrycia roku. Na ekrany polskich kin film wszedł 10 stycznia 2003 roku.
Wikipedia
czynić coś państwowym, przejmować na rzecz państwa (np. Po tym nagłym kryzysie zaczęto w wielu państwach upaństwawiać koleje.)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upaństwowić)
(1.1) ekon. przejmować na własność państwa
(1.2) podporządkowywać władzy państwowej
(1.3) nadawać obywatelstwo
Wiktionary
(1.1) Komuchy upaństwawiały majątek po majątku.
(1.2) Chcieli nawet upaństwawiać cmentarze parafialne.
(1.3) Władze Brandenburgii upaństwawiają przybyszów z Czarnego Kontynentu.
Wiktionary
rzecz. państwo n.
czas. odpaństwowić, upaństwowić ndk.
przym. państwowy
Wiktionary
(1.1) nacjonalizować, unaradawiać, wywłaszczać
(1.2) legalizować
(1.3) naturalizować
Wiktionary
uczynić coś państwowym, przejąć na rzecz państwa (np. Upaństwowiono wtedy cały sektor górnictwa kamiennego.)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upaństwawiać)
(1.1) ekon. przejąć na własność państwa
Wiktionary
(1.1) Komuniści zdołali upaństwowić 80% Polski.
Wiktionary
czas. odpaństwowić, upaństwawiać ndk.
rzecz. państewko n.
przym. państwowy
Wiktionary
(1.1) znacjonalizować
Wiktionary
o zwierzętach, żartobliwie o ludziach:
1. odpowiednio karmiąc, utuczyć;
2. upaść się: przybrać na wadze
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) dokonany od|upadać.
czasownik przechodni dokonany
(2.1) utuczyć poprzez dobre odżywianie
Wiktionary
IPA: ˈupaɕt͡ɕ, AS: upaść
Wiktionary
rzecz. upadły mos., opad mrz., upadek mrz., upadanie n., upadłość ż.
czas. upadać
przym. upadły
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wepchnąć, włożyć coś na siłę by się zmieściło gdzieś, gdzie jest na to za mało miejsca
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upychać)
(1.1) dokonany od|upychać.
Wiktionary
IPA: ˈupxnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: upχnõńć
Wiktionary
rzecz. upchnięcie n., upychanie n.
czas. upychać ndk.
Wiktionary
[czytaj: apsajkling] przetwarzanie surowców wtórnych z jednoczesnym podwyższeniem jakości materiału; upcykling
SJP.pl
[czytaj: apcykling] przetwarzanie surowców wtórnych z jednoczesnym podwyższeniem jakości materiału; upcycling
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ponowne wykorzystanie odpadów do zrobienia czegoś użytecznego i bardziej wartościowego od samego surowca;
Wiktionary
Upcykling – forma przetwarzania wtórnego odpadów, w wyniku którego powstają wyroby o wartości wyższej, traktowane jako wartościowe surowce. Proces ten pozwala zmniejszyć zarówno ilość odpadów, jak i materiałów wykorzystywanych w produkcji pierwotnej.
Wikipedia
rzecz. recykling m., downcykling m.
czas. recyklingować ndk.
przym. recyklingowy
Wiktionary
[czytaj: apcyklingowy] dotyczący przetwarzania surowców wtórnych z jednoczesnym podwyższeniem jakości materiału
SJP.pl
[czytaj: apdejt] w informatyce: aktualizacja programu komputerowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. aktualizacja danych w komputerze lub program umożliwiający aktualizację innego programu do nowej wersji
Wiktionary
Update – piąty album Anouk wydany 6 stycznia 2004 roku.
Wikipedia
czas. updatować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) aktualizowanie
Wiktionary
[czytaj: apdejtować] w informatyce: uaktualniać, aktualizować; instalować update
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) inform. aktualizować dane w komputerze lub aktualizować program komputerowy do nowszej wersji
Wiktionary
rzecz. update mrz.
Wiktionary
spryskać perfumami; naperfumować, poperfumować
SJP.pl
1. przyozdabiać perłami;
2. obsypywać kroplami przypominającymi perły
SJP.pl
przyozdobić perłami
SJP.pl
nadać cechy ludzkie zwierzęciu, zjawisku lub przedmiotowi; spersonifikować
SJP.pl
sterylizacja poprzez krótkotrwałe ogrzanie do wysokiej temperatury i równie szybkie schłodzenie; proces UHT
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|upewniać.
czasownik zwrotny upewnić się
(2.1) dokonany od|upewniać się.
Wiktionary
(2.1) Chciałem się upewnić, że nic ci nie jest. Tak szybko stamtąd wyparowałaś.
Wiktionary
rzecz. upewnianie n., upewnienie n., pewność ż.
czas. upewniać ndk.
Wiktionary
uznawać z mocy prawa osobę niepełnoletnią za pełnoletnią
SJP.pl
w prawodawstwie: uznać przez sąd daną osobę za pełnoletnią przed upływem określonej granicy wieku
SJP.pl
w prawodawstwie: upoważniać kogoś do działania w swoim imieniu
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) praw. upoważniać kogoś, aby podejmował czynności urzędowe lub prawne w czyimś imieniu
Wiktionary
(1.1) W przeszłości mógł on nas wszystkich upełnomocniać, ale teraz już nie może, niestety.
Wiktionary
przym. upełnomocniany, upełnomocniony
rzecz. pełnomocnictwo n., pełnomocnik mos.
Wiktionary
w prawodawstwie: upoważnić kogoś do działania w swoim imieniu
SJP.pl
czynić pełnoprawnym, nadawać pełnię praw
SJP.pl
uczynić pełnoprawnym, nadać pełnię praw
SJP.pl
[czytaj: apgrejd] uaktualnienie programu, gry komputerowej czy systemu operacyjnego
SJP.pl
Aktualizacja (Upgrade z ang: "poprawiać", "ulepszać") – proces wymiany produktu na nowszą wersję. Przykładowo upgrade może występować podczas ulepszania sprzętu komputerowego (hardware), oprogramowania (software) lub oprogramowania sprzętowego (firmware), celem poprawienia ich właściwości.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upgradować.
Wiktionary
czas. upgradować ndk.
Wiktionary
[czytaj: apgrejdować] w informatyce: uaktualniać oprogramowanie komputera, system komputerowy lub sprzęt komputerowy; aktualizować
SJP.pl
[czytaj: ju-pi-aj] skrót od: United Press International - prywatna amerykańska agencja informacyjna z siedzibą w Nowym Jorku
SJP.pl
potocznie: ugotować coś naprędce, byle jak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upić.
Wiktionary
IPA: uˈpʲit͡ɕɛ, AS: upʹiće
Wiktionary
czas. upić
rzecz. picie n., pijawa ż., pijus mos., pijak mos./mrz.
Wiktionary
przygotować potrawę w piecu, prodiżu, na grillu itp.
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) przygotować jakieś danie, piekąc je
czasownik zwrotny dokonany
(2.1) zostać upieczonym (1.1)
(2.2) przen. pozostać bez nieprzyjemnych konsekwencji
Wiktionary
(1.1) Babcia upiekła makowiec; pachnie w całym domu.
(2.2) Ten Tomek jak zawsze nie przygotował się do lekcji i znowu mu się upiekło, bo nauczycielka pytała innych.
Wiktionary
IPA: ˈupʲjɛt͡s, AS: upʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. piekarka ż., piec m., pieczeń ż., piekarz m., pieczywo n., piecyk mrz.
czas. piec
przym. piekarski, pieczony
Wiktionary
(2.2) ujść bezkarnie, ujść na sucho
Wiktionary
przygotować potrawę w piecu, prodiżu, na grillu itp.
SJP.pl
1. środowiskowo: różnica w wadze ciasta przed i po wypieku;
2. środowiskowo: wypiek;
3. dawniej: upieczenie, pieczenie
SJP.pl
dawniej: pokrywać po wierzchu pianą; spieniać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upieprzać.
Wiktionary
rzecz. nieupieprzanie n.
czas. upieprzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upierać.
Wiktionary
czas. upierać ndk.
Wiktionary
upierać się - pozostawać przy swojej decyzji, pomyśle itp., nie dawać się przekonać do ich zmiany
SJP.pl
wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. ucinać, urywać itp.;
2. rozprawiać się z kimś, szkodzić komuś
SJP.pl
pospolicie: osoba natrętna, dokuczliwa, czepiająca się nawet nieistotnych drobiazgów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. pot. człowiek upierdliwy, dokuczliwy, natrętny
Wiktionary
rzecz. upierdliwość ż.
przym. upierdliwy
przysł. upierdliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: upierdliwie
SJP.pl
skrajny upór, czepianie się nawet najdrobniejszych, nieistotnych drobiazgów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) posp. cecha tego, kto jest upierdliwy, męczący, natarczywy
(1.2) posp. cecha tego, co uporczywe i nieprzyjemne
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛrˈdlʲivɔɕt͡ɕ, AS: upʹi ̯erdlʹivość
Wiktionary
rzecz. upierdliwiec m., upierdalanie n., upierdolenie n., pierd mrz., pierdel mrz.
czas. upierdalać ndk., upierdolić dk.
przym. upierdliwy
przysł. upierdliwie
Wiktionary
(1.1) dokuczliwość, natarczywość, natrętność
(1.2) zob. uporczywość.
Wiktionary
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: upierdliwy; bardziej upierdliwy
SJP.pl
trudny do zniesienia, uciążliwy, dokuczliwy; uporczywy, natrętny, natarczywy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wulg. pot. o człowieku zamęczającym innych o coś, natrętny, uparty
(1.2) wulg. pot. o czymś uciążliwym, męczącym, dokuczliwym
Wiktionary
(1.1) Jesteś dzisiaj niewiarygodnie upierdliwy!
(1.1) Dostałaś dzisiaj niewiarygodny dar od losu, a dalej jesteś upierdliwa!
(1.2) Nauczycielka zadała nam wyjątkowo upierdliwe zadania domowe.
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛrˈdlʲivɨ, AS: upʹi ̯erdlʹivy
Wiktionary
rzecz. pierdel mrz., upierdliwiec m., upierdliwość ż., pierd mrz.
przysł. upierdliwie
Wiktionary
(1.1) natarczywy, namolny, narzucający się
Wiktionary
wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. upierdolić (się):
a) uciąć, urwać (się) itp.;
b) ubrudzić (się);
c) rozprawić się z kimś, zaszkodzić komuś;
d) ugryźć;
2. upierdolić się - upić się, naćpać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|upierdalać.
czasownik zwrotny dokonany upierdolić się
(2.1) wulg. upić się
(2.2) wulg. mocno się pobrudzić
Wiktionary
rzecz. upierdolenie n., upierdalanie n., pierd mrz., pierdel mrz., upierdliwość ż.
czas. zapierdalać, pierdolić, upierdalać ndk.
przym. upierdolony
ims. upierdolony
Wiktionary
(2.1) pot. posp. ufajdać się
(2.1) wulg. napierdolić się, najebać się
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wulg. zmęczony, wyczerpany
(1.2) wulg. ubrudzony, brudny
(1.3) wulg. urwany, ucięty, oderwany
(1.4) wulg. bardzo zajęty
(1.5) wulg. pozbawiony możliwości, np. działania
Wiktionary
(1.1) Ale jestem upierdolony po całej dniówce na budowie.
(1.2) Ten stół jest upierdolony. Wytrzyj go.
(1.3) Michał ma upierdolony palec, bo ciął metal i brzeszczot mu się ześlizgnął.
(1.4) Teraz jestem upierdolony robotą. Może w weekend znajdę trochę czasu.
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛrdɔˈlɔ̃nɨ, AS: upʹi ̯erdolõny
Wiktionary
rzecz. pierdolenie n., upierdolenie n., wpierdol m.
czas. zapierdalać, pierdolić ndk., pierdolnąć dk., upierdolić dk., wpierdolić dk., zapierdolić dk.
przym. pierdolony
Wiktionary
potocznie:
1. ucinać, urywać;
2. brudzić, zabrudzać
SJP.pl
upierdzielić; potocznie:
1. uciąć, urwać;
2. ubrudzić; uwalić
SJP.pl
1. okrywać piórami;
2. upierzać się - zanieczyszczać sobie włosy, ubranie pierzem
SJP.pl
1. okryć piórami;
2. upierzyć się - zanieczyścić sobie włosy, ubranie pierzem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pióra na ciele ptaków, pierze
Wiktionary
(1.1) Upierzenie gęgawej jest ciemnobrunatne, z białymi paseczkami w poprzek pokryw skrzydeł.
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: upʹi ̯ežẽńe
Wiktionary
rzecz. pierzenie n., pierze n., opierzenie n., pierzyna ż.
przym. pierzasty
Wiktionary
1. okryć piórami;
2. upierzyć się - zanieczyścić sobie włosy, ubranie pierzem
SJP.pl
1. okryć piórami;
2. upierzyć się - zanieczyścić sobie włosy, ubranie pierzem
SJP.pl
ozdobiony pierścieniami; upierścieniowany (rzadziej)
SJP.pl
ozdobiony pierścieniami; upierścieniony (częściej)
SJP.pl
przyozdobić pierścieniami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upijać.
Wiktionary
IPA: ˌupʲiˈjä̃ɲɛ, AS: upʹii ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. upijać, upić
rzecz. picie n., pijawa ż., pijus mos., pijak mos./mrz.
Wiktionary
1. wypijać część jakiegoś napoju; nadpijać;
2. doprowadzać kogoś do stanu zamroczenia alkoholowego;
3. upijać się - pić za dużo alkoholu, doprowadzając się do stanu zamroczenia
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upić)
(1.1) brać łyka z wierzchu
(1.2) doprowadzać kogoś do stanu upojenia alkoholowego
czasownik zwrotny niedokonany upijać się (dk. upić się)
(2.1) pić alkohol, wchodzić w stan upojenia alkoholowego, stawać się pijanym
Wiktionary
(1.1) Upić piankę z piwa.
(1.1) Pan kasjer upił trochę herbaty, dolał araku, znowu upił i znowu dolał.
(1.2) Upiła mnie, a później zaprowadziła do swojego mieszkania.
(2.1) Upiłem się wczoraj czterema piwami.
Wiktionary
IPA: uˈpʲijät͡ɕ, AS: upʹii ̯äć
Wiktionary
rzecz. picie n., upijanie n., pijaństwo n., pijawa ż., pijus mos., pijaczka ż., pijak mos./mrz.
czas. pić ndk.
przym. pitny
Wiktionary
(1.2) spijać, pot. spajać
(2.1) spijać się; pot. rzad. spajać się; gw. Górny Śląsk pulyrować
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonany od|pilnować.
Wiktionary
(1.1) Gnam ja tych gnoi, ale i tak co się człowiek plecyecami obróci, zaraz wlezą. A jak się nie upilnuje, to jeszcze naszczają, skurwysyny.
Wiktionary
urządzenie do upinania, przypinania czegoś, np. zasłon; spinacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upinać.
Wiktionary
czas. spinać, upiąć, zapinać, upinać ndk.
rzecz. spinka ż.
Wiktionary
układać coś, np. włosy, poprzez przypinanie w odpowiedni sposób
SJP.pl
czasownik
(1.1) układać coś, przypinając w jakiś specjalny sposób
Wiktionary
IPA: uˈpʲĩnat͡ɕ, AS: upʹĩnać
Wiktionary
rzecz. upinanie n., upięcie n., spinka ż., zapinka ż., spinacz m.
czas. upiąć, spiąć, spinać, zapiąć, zapinać, wypiąć, wypinać, odpiąć, odpinać
przym. spięty
Wiktionary
przysłówek
(1.1) jak upiór
Wiktionary
(1.1) Karolina wczoraj wyglądała upiornie.
Wiktionary
rzecz. upiornik m., upiorność ż., upiornienie n., upiorowate lm nm., upiory lm nm., upiór mzw., upiorzyca ż., upiornica ż.
czas. upiornieć ndk.
przym. upiorny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: upiornie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: upiorny
SJP.pl
koszmarny;
1. budzący grozę, związany z przykrymi przeżyciami; przeraźliwy, przerażający;
2. budzący odrazę; ohydny, okropny, wstrętny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) budzący przerażenie
(1.2) bardzo nieprzyjemny, budzący niechęć
(1.3) bardzo duży lub intensywny
Wiktionary
rzecz. upiory nmos., upiorowate nmos., upiorność ż., upiór m.
czas. upiornieć ndk.
przysł. upiornie
Wiktionary
(1.1) koszmarny, przerażający, straszny
(1.3) koszmarny, straszny
Wiktionary
o cechach upiorowatych (rodzina nietoperzy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Emballonuridae|Gervais|ref=tak., rodzina ssaków z rzędu nietoperzy;
Wiktionary
Upiorowate (Emballonuridae) – rodzina ssaków z podrzędu mroczkokształtnych (Yangochiroptera) w obrębie rzędu nietoperzy (Chiroptera) obejmująca około 50 gatunków najbardziej prymitywnych nietoperzy owadożernych.
Wikipedia
(1.1) Do rodziny upiorowatych należą grobowniki i upiory.
Wiktionary
rzecz. upiornik m., upiorność ż., upiornienie n., upiory lm nm., upiór mzw., upiorzyca ż., upiornica ż.
czas. upiornieć ndk.
przym. upiorny
przysł. upiornie
Wiktionary
o cechach upiorowatych (rodzina nietoperzy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Emballonurinae|Gervais|ref=tak., podrodzina ssaków z rodziny upiorowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Do rodziny upiorowatych należą upiory i grobowniki.
Wiktionary
rzecz. upiornik m., upiorność ż., upiornienie n., upiorowate lm nm., upiór mzw., upiorzyca ż., upiornica ż.
czas. upiornieć ndk.
przym. upiorny
przysł. upiornie
Wiktionary
1. wypić część jakiegoś napoju; nadpić;
2. doprowadzić kogoś do stanu zamroczenia alkoholowego; spoić;
3. upić się - wypić za dużo alkoholu
SJP.pl
Upita (lit. "Upytė") – wieś, dawne miasteczko na Litwie w rejonie poniewieskim Litwy, siedziba gminy (starostwa). Liczy 577 mieszkańców (2001). Znajduje się tu kościół pw. św. Karola Boremeusza, szkoła i poczta. Od 2004 miejscowość posiada własny herb.
Za czasów pogańskich Litwy była głównym miastem włości, czyli krainy upickiej, oddzielającej w 1394 kraj zwany Merken, tj. późniejszy powiat wiłkomierski od Żmudzi. Upita stanowiła starostwo grodowe i tytularną siedzibę powiatu upickiego.
Wikipedia
potocznie: ugryźć, uciąć, ułamać
SJP.pl
zjawa, duch, straszydło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Emballonura|Temminck|ref=tak., rodzaj ssaka z rodziny upiorowatych;
(1.2) zool. nietoperz z rodzaju upiorów (1.1)
(1.3) mit. fant. wampir, zmarły atakujący w nocy żywych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) O rozrodzie upiorów wiadomo niewiele.
(1.3) Zapłakanej służącej nikt nie wierzył, że w nocy nawiedził ją upiór.
(1.3) Widziałeś ostatnią filmową wersję musicalu „Upiór w operze”?
Wiktionary
IPA: ˈupʲjur, AS: upʹi ̯ur
Wiktionary
rzecz. upiornik m., upiorność ż., upiornienie n., upiorowate lm. nmos.
:: fż. upiorzyca ż., upiornica ż.
czas. upiornieć ndk.
przym. upiorny
przysł. upiornie
Wiktionary
(1.3) upiornik, strach, zmora
Wiktionary
ułożyć coś, np. włosy, poprzez przypięcie w odpowiedni sposób
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upinać)
(1.1) dokonany od|upinać.
Wiktionary
rzecz. spinacz mos./mrz., upinanie n., upięcie n., spinka ż.
czas. spinać, zapinać, upinać ndk.
Wiktionary
1. wypić część jakiegoś napoju; nadpić;
2. doprowadzić kogoś do stanu zamroczenia alkoholowego; spoić;
3. upić się - wypić za dużo alkoholu
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upijać)
(1.1) wziąć łyka z wierzchu
(1.2) doprowadzić kogoś do stanu upojenia alkoholowego
czasownik zwrotny dokonany upić się (ndk. upijać się)
(2.1) wejść w stan upojenia alkoholowego, stać się pijanym
Wiktionary
IPA: ˈupʲit͡ɕ, AS: upʹić
Wiktionary
rzecz. upicie n., upijanie n., picie n., pijanie n., pijalnia ż., pijawka ż., pijak m., pijaczka ż., pijawa ż., pijus mos., pijaństwo n.
czas. upijać ndk., pić ndk.
przym. niedopity, pitny
Wiktionary
(1.1) nadpić
(1.2) spoić; pot. spić
(2.1) spić się, schlać się, skuć się; wulg. nawalić się, najebać się, napierdolić się, ubzdryngolić się
Wiktionary
1. czynić piękniejszym; upiększać, wypiękniać, wypiększać;
2. przedstawiać coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upiększać;
3. upiękniać się - stawać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upiększać się, wypiękniać się, wypiększać się
SJP.pl
1. uczynić piękniejszym; upiększyć, wypięknić, wypiększyć;
2. przedstawić coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upiększyć;
3. upięknić się - stać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upiększyć się, wypięknić się, wypiększyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. sprawienie, że ktoś lub coś jest piękne
Wiktionary
(1.1) Wśród przemian i upięknień jakie Warszawa w tym okresie przechodziła, zapowiadając że ma prawo wyrość na wielkie miasto, i zająć miejsce pomiędzy europejskiemi, rozległe wybrzeża Wisły jak i ulica Rybki w niczém swéj charakterystyki nie zmieniły od wielu wieków. sic.
Wiktionary
rzecz. piękno n., piękność ż., pięknienie n., piękniś n., upięknianie n., upiększanie n., upiększenie n.
czas. pięknieć ndk., wypięknieć dk., upiękniać ndk., upięknić dk., upiększać ndk., upiększyć dk.
przym. piękny, piękniutki, piękniuteńki
przysł. pięknie, piękniutko, piękniuteńko
Wiktionary
(1.1) upiększenie
Wiktionary
1. uczynić piękniejszym; upiększyć, wypięknić, wypiększyć;
2. przedstawić coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upiększyć;
3. upięknić się - stać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upiększyć się, wypięknić się, wypiększyć się
SJP.pl
1. coś, co czyni kogoś lub coś piękniejszym;
2. rzadko: osoba czyniąca kogoś lub coś piękniejszym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie kogoś lub czegoś piękniejszym niż dotychczas
(1.2) przedstawianie czegoś w korzystniejszym niż w rzeczywistości świetle
Wiktionary
(1.1) Nie tak dawno, bo na początku lat siedemdziesiątych, Bramę Izarską objęto akcją renowacji, upiększania miasta, w związku z przygotowaniami do letnich igrzysk olimpijskich 1972 roku.
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛ̃ŋˈkʃãɲɛ, AS: upʹi ̯ẽŋkšãńe
Wiktionary
rzecz. upiększenie n., upięknienie n., piękność ż.
czas. upiększać ndk., upiększyć dk.
przym. piękny
Wiktionary
(1.2) kolorowanie, podkolorowywanie, podmalowywanie, ubarwianie, lukrowanie, lakierowanie
Wiktionary
1. czynić piękniejszym; upiękniać, wypiękniać, wypiększać;
2. przedstawiać coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upiękniać;
3. upiększać się - stawać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upiękniać się, wypiękniać się, wypiększać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upiększyć)
(1.1) czynić coś piękniejszym, dodawać ozdobniki, dekoracje
(1.2) przen. prezentować coś korzystniejszym, lepszym niż jest faktycznie
czasownik zwrotny niedokonany upiększać się (dk. upiększyć się)
(2.1) czynić siebie samego piękniejszym, dodawać sobie ozdobniki, dekoracje
Wiktionary
(1.1) Tego dnia w robotniczych dzielnicach domy upiększano kwiatami i czerwonymi flagami [...]
Wiktionary
IPA: uˈpʲjɛ̃ŋkʃat͡ɕ, AS: upʹi ̯ẽŋkšać
Wiktionary
przysł. pięknie
przym. przepiękny, piękny
rzecz. upięknienie n., upiększanie n., upiększenie n., piękno n., piękność ż.
Wiktionary
(1.1) ubarwiać, koloryzować
Wiktionary
1. uczynić piękniejszym; upięknić, wypięknić, wypiększyć;
2. przedstawić coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upięknić;
3. upiększyć się - stać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upięknić się, wypięknić się, wypiększyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upiększyć.
Wiktionary
IPA: ˌupʲjɛ̃ŋˈkʃɛ̃ɲɛ, AS: upʹi ̯ẽŋkšẽńe
Wiktionary
czas. upiększyć dk., upiększać ndk.
rzecz. upięknienie n., piękność ż., upiększanie
przym. piękny
Wiktionary
1. uczynić piękniejszym; upięknić, wypięknić, wypiększyć;
2. przedstawić coś jako lepsze niż w rzeczywistości; upięknić;
3. upiększyć się - stać się pięknym lub jeszcze piękniejszym; upięknić się, wypięknić się, wypiększyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upiększać)
(1.1) zob. upiększać.
Wiktionary
IPA: uˈpʲjɛ̃ŋkʃɨt͡ɕ, AS: upʹi ̯ẽŋkšyć
Wiktionary
przym. przepiękny, piękny
rzecz. upięknienie n., upiększanie n., upiększenie n., piękno n., piękność ż.
przysł. pięknie
Wiktionary
książkowo: ułożyć plan, opracować projekt czegoś; obmyślić, zaplanować
SJP.pl
1. umieścić gdzieś kogoś, położyć coś w jakimś miejscu
2. uplasować się:
a) siąść, stanąć gdzieś, ulokować się gdzieś
b) zająć kolejne miejsce w jakiejś punktacji, klasyfikacji
SJP.pl
plotąc wykonać przedmiot
SJP.pl
[czytaj: aplołd] w informatyce: proces kopiowania danych na pracujący w Internecie serwer
SJP.pl
Upload – proces przeciwny do pobierania danych, polegający na wysyłaniu plików lub innych danych do serwera lub komputera należącego do innego użytkownika.
Często łącze internetowe jest umownie dzielone na dwa kanały: kanał wysyłania i kanał pobierania. Przepustowość tych kanałów (czyli maksymalną prędkość przesyłania danych) mierzy się w bitach na sekundę i jednostkach wielokrotnych.
Wikipedia
[czytaj: aplołdować] w informatyce: kopiować dane na serwer
SJP.pl
dawniej: coś uplecionego
SJP.pl
dawniej: zachlapywać, opryskiwać
SJP.pl
zaplątać;
1. ułożyć tak elementy, że zaczepiają się o siebie i trudno je rozdzielić;
2. wywołać nieporządek;
3. wciągnąć kogoś do udziału w czymś niepotrzebnie lub wbrew jego woli; wplątać
SJP.pl
1. wciągać kogoś do udziału w czymś niepotrzebnie lub wbrew jego woli; wplątywać, wikłać, wmanipulowywać;
2. przestarzale: układać tak elementy, że zaczepiają się o siebie i trudno je rozdzielić; zaplątywać
SJP.pl
urzędowe poświadczenie odbioru dokumentu elektronicznego; upo
SJP.pl
napocić się; upocić się -
1. wiele razy oblać się potem;
2. włożyć w coś dużo wysiłku; namozolić się
SJP.pl
potocznie: taki, który się upocił; uharowany, zharowany, zaharowany
SJP.pl
czynić podobnym; upodobniać
SJP.pl
upokarzać, poniżać; upadlać
SJP.pl
upokorzyć, poniżyć
SJP.pl
upokorzyć, poniżyć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upadlać)
(1.1) książk. poniżawszy, pozbawić ambicji, godności i szacunku
(1.2) czynić podłym
czasownik zwrotny dokonany upodlić się (ndk. upadlać się)
(2.1) książk. upokorzyć się poprzez jakiś godny potępienia czyn
(2.2) pot. wypić bardzo dużo alkoholu, stać się bardzo pijanym
Wiktionary
rzecz. podłość ż.
przym. podły
Wiktionary
nadawać komuś podmiotowość
SJP.pl
uczynić podmiotowym, subiektywnym
SJP.pl
zamiłowanie do czegoś, zwyczaj lub pasja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upodobać.
(1.2) zainteresowanie, skłonność, sympatia do kogoś lub czegoś
Wiktionary
(1.2) Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać według upodobania; ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz.
Wiktionary
czas. upodobać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) polubić kogoś lub coś, zasmakować w czymś
Wiktionary
rzecz. upodobanie n.
Wiktionary
czynić podobnym; upodabniać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. dostosowanie brzmienia głoski do brzmienia głosek ją otaczających;
(1.2) odczasownikowy od|upodobnić.
Wiktionary
(1.2) Adam wpadł na szatański pomysł zewnętrznego upodobnienia dziewcząt, by wyglądały jak siostry bliźniaczki.
Wiktionary
IPA: ˌupɔdɔbʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: upodobʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. upodobnić (się) dk., upodabniać (się) ndk.
rzecz. upodabnianie
Wiktionary
(1.1) asymilacja fonetyczna
Wiktionary
1. uraczyć trunkiem aż do straty przytomności przez pijącego; spić, upić; o trunku: spowodować utratę przytomności;
2. wywołać zachwyt, rozmarzenie;
3. upoić się - upić się, spić się; zachwycić się
SJP.pl
środowiskowo: tworzyć liczbę pojedynczą od rzeczownika występującego zwykle w liczbie mnogiej
SJP.pl
środowiskowo: utworzyć liczbę pojedynczą od rzeczownika występującego zwykle w liczbie mnogiej
SJP.pl
1. uraczyć trunkiem aż do straty przytomności przez pijącego; spić, upić; o trunku: spowodować utratę przytomności;
2. wywołać zachwyt, rozmarzenie;
3. upoić się - upić się, spić się; zachwycić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upoić.
Wiktionary
Upojenie – album Anny Marii Jopek ("Anna Maria Jopek & Friends") i Pata Metheny’ego.
Wikipedia
przym. upojny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: upojnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: upojny
SJP.pl
cecha czegoś urzekającego, olśniewającego, zachwycającego
SJP.pl
oszałamiający, odurzający, olśniewający, porywający, fascynujący, urzekający, zachwycający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. taki, który wywołuje upojenie
Wiktionary
rzecz. upojenie n.
czas. upajać ndk., upoić dk.
przym. upajający
przysł. upajająco, upojnie
Wiktionary
(1.1) narkotyczny, odurzający, oszałamiający, upajający
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób upokarzający
Wiktionary
1. poniżać kogoś, urażać czyjąś ambicję, godność;
2. upokarzać się - okazywać pokorę, skruchę; korzyć się, poniżać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upokarzać.
Wiktionary
IPA: ˌupɔkaˈʒãɲɛ, AS: upokažãńe
Wiktionary
czas. upokarzać
rzecz. pokora ż.
Wiktionary
1. poniżać kogoś, urażać czyjąś ambicję, godność;
2. upokarzać się - okazywać pokorę, skruchę; korzyć się, poniżać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upokorzyć)
(1.1) poniżać kogoś, obrażać czyjąś godność
czasownik zwrotny niedokonany upokarzać się (dk. upokorzyć się)
(2.1) poniżać siebie samego, obrażać własną godność
(2.2) okazywać pokorę, skruchę przed kimś
Wiktionary
IPA: ˌupɔˈkaʒat͡ɕ, AS: upokažać
Wiktionary
rzecz. upokorzenie n., upokarzanie n., pokora ż.
Wiktionary
1. poniżyć kogoś, urazić czyjąś ambicję, godność;
2. upokorzyć się - okazać pokorę, skruchę; ukorzyć się, poniżyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wywołane przez kogoś odczucie urażonej ambicji, poniżenia oraz wstydu
Wiktionary
Upokorzenie – emocja pokrewna w stosunku do wstydu o dużym nasileniu, jednak silnie osadzona w obszarze relacji interpersonalnych. Jeden z silniejszych stanów afektywnych i jedno z najbardziej bolesnych oraz zaburzających wewnętrzną równowagę człowieka doświadczeń. Słownik PWN łączy upokorzenie również z uczuciem poniżenia.
Wikipedia
czas. upokarzać ndk., upokorzyć dk.
rzecz. pokora ż.
Wiktionary
(1.1) degradacja, dyshonor, obelga, poniżenie, wstyd, zniewaga
Wiktionary
1. poniżyć kogoś, urazić czyjąś ambicję, godność;
2. upokorzyć się - okazać pokorę, skruchę; ukorzyć się, poniżyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upokarzać)
(1.1) dokonany od|upokarzać.
Wiktionary
IPA: ˌupɔˈkɔʒɨt͡ɕ, AS: upokožyć
Wiktionary
rzecz. upokorzenie n., pokora ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie czegoś politycznym, nadawanie czemuś politycznego charakteru
Wiktionary
rzecz. polityk ż./mos., upolitycznienie n.
czas. upolityczniać ndk., upolitycznić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie czegoś politycznym, nadanie czemuś politycznego charakteru
Wiktionary
rzecz. upolitycznianie n., polityk ż./mos.
czas. upolitycznić dk., upolityczniać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upolować.
Wiktionary
czas. upolować dk.
przym. polny
rzecz. polowanie n., pólko n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) o zwierzęciu drapieżnym: zabić zwierzę dla zaspokojenia głodu
(1.2) o człowieku: zabić dzikie zwierzę dla zaspokojenia głodu lub dla rozrywki
Wiktionary
(1.2) Kilku marynarzy zostało i poczęło oprawiać upolowaną zwierzynę.
(1.2) Podobnie kozice, których głowy wiszą w restauracji, upolowane zostały w Alpach i przywiezione z miejscowości Fielding w Austrii.
Wiktionary
IPA: ˌupɔˈlɔvat͡ɕ, AS: upolovać
Wiktionary
rzecz. polowanie n., upolowanie n., pólko n.
czas. polować, zapolować
przym. polny
Wiktionary
dawniej: upominający, ostrzegawczy
SJP.pl
mający charakter upomnienia, np. postępowanie upominawcze
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upomnieć)
(1.1) skłaniać kogoś do właściwego zachowywania się
czasownik zwrotny upominać się (dk. upomnieć się)
(2.1) zwracać się do kogoś o coś, przypominając; ponownie prosić lub zarządać
(2.2) pot. brać kogoś w obronę czy wstawiennictwo
Wiktionary
rzecz. upominanie n., upominek mrz., upomnienie n.
czas. upomnieć dk.
Wiktionary
(1.1) karcić, napominać, przestrzegać, strofować, zwracać uwagę
(2.1) dopominać się
(2.2) bronić, ujmować się, wstawiać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zwykle nieduża rzecz ofiarowana komuś
Wiktionary
(1.1) Dziś kup upominek świąteczny: koszule męskie z elanobawełny jednokolorowej i drukowanej, piżamy męskie z flaneli w paski i kratę.
Wiktionary
rzecz. upominanie n., upomnienie n.
czas. upominać ndk., upomnieć dk.
Wiktionary
(1.1) dar, pamiątka, podarek, podarunek, prezent, suwenir, suwenirek
Wiktionary
przymiotnik od: upominek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) karcąca uwaga
(1.2) adm. pismo przypominające albo zawierające ostrzeżenie czy naganę
Wiktionary
(1.1) Kierownik udzielił niesolidnemu pracownikowi upomnienia.
(1.2) By ponaglić maruderów, biblioteki wysyłają upomnienia.
(1.2) Klient nie płaci należnych kwot mimo upomnień i ostrzeżenia o windykacji.
Wiktionary
IPA: ˌupɔ̃mʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: upõmʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. upominać ndk., upomnieć dk.
rzecz. upominek mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. upominać)
(1.1) dokonany od|upominać.
czasownik zwrotny dokonany upomnieć się (ndk. upominać się)
(2.1) dokonany od|upominać się.
Wiktionary
rzecz. upominanie n., upominek mrz., upomnienie n.
czas. upominać ndk.
Wiktionary
poradzić sobie z czymś; doprowadzić dane przedsięwzięcie do końca
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób uporczywy; uparcie, zawzięcie
Wiktionary
IPA: ˌupɔrˈt͡ʃɨvʲjɛ, AS: uporčyvʹi ̯e
Wiktionary
przym. uporczywy
rzecz. upór mrz., uporczywość
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uporczywie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest długotrwałe, powtarzalne i trudne do przezwyciężenia
Wiktionary
IPA: ˌupɔrˈt͡ʃɨvɔɕt͡ɕ, AS: uporčyvość
Wiktionary
przym. uporczywy
przysł. uporczywie
rzecz. upór mrz.
Wiktionary
(1.1) bezustanność, chroniczność, cykliczność, długotrwałość, nieustanność, permanentność, przewlekłość, stałość, ustawiczność; posp. upierdliwość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: uporczywy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający ciągle, nie przerywany, nieustanny
Wiktionary
(1.1) Uporczywy ból zęba stał się nie do zniesienia.
Wiktionary
IPA: ˌupɔrˈt͡ʃɨvɨ, AS: uporčyvy
Wiktionary
rzecz. uporczywość ż., upór mrz.
przysł. uporczywie
Wiktionary
zdrobnienie od: upór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uporządkować.
Wiktionary
(1.1) Klasyfikacja minerałów polega na uporządkowaniu ich w gromady, klasy, grupy i szeregi.
(1.1) Ile zajęło wam uporządkowanie piwnicy i strychu?
(1.1) Najbliższe tygodnie postanowił poświęcić uporządkowaniu swojego życia.
Wiktionary
czas. uporządkować dk.
przysł. porządnie
rzecz. porządek mrz., porządność ż.
przym. uporządkowany
Wiktionary
(1.1) klasyfikacja
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który wykazuje porządek, ład, dobrą organizację
(1.2) taki, który wykazuje porządek wewnętrzny, dyscyplinę, dobrą organizację siebie
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od uporządkować
Wiktionary
rzecz. uporządkowanie n.
czas. uporządkować dk., uporządkowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) schludny
(1.2) porządny, zdyscyplinowany, zorganizowany
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonany od|uporządkowywać.
(1.2) dokonany od|porządkować.
Wiktionary
(1.2) Mieszkańcy nie czekają jednak na gwiazdkę z nieba. Sami uporządkowali teren wokół budynku przyszłej świetlicy, na którym powstało boisko do siatkówki.
Wiktionary
IPA: ˌupɔʒɔ̃ntˈkɔvat͡ɕ, AS: upožõntkovać
Wiktionary
czas. porządkować, uporządkowywać
przysł. porządnie
przym. porządny, uporządkowany
rzecz. porządek mrz., uporządkowanie n., porządność ż., porządki nmos.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński orychtować
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) doprowadzać do ładu
(1.2) układać według określonego planu, np. w określonej kolejności
Wiktionary
rzecz. porządki nmos., porządność ż., porządkowanie n., porządek mrz., porządkowy
przym. porządkowy, porządny, uporządkowany
czas. uporządkować dk., porządkować ndk.
przysł. porządnie
Wiktionary
(1.1-2) porządkować
Wiktionary
dawniej: uporządkowywać
SJP.pl
dawniej: przygotowywać, sporządzać, uporządkowywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uposażać.
Wiktionary
rzecz. uposażenie n., posag m.
czas. uposażać ndk., uposażyć dk.
przym. posażny
Wiktionary
stałe wynagrodzenie za pracę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uposażyć.
(1.2) wynagrodzenie za pracę
Wiktionary
rzecz. uposażanie n., posag mrz.
czas. uposażać ndk., uposażyć dk.
przym. uposażeniowy, posażny
Wiktionary
zabezpieczyć kogoś finansowo lub materialnie, np. zakładając fundusz, ofiarowując pewną sumę, zapisując majątek po swojej śmierci
SJP.pl
Uposażony – osoba imiennie oznaczona przez ubezpieczającego w umowie ubezpieczenia jako uprawniona do otrzymania od ubezpieczyciela świadczenia z tej umowy na wypadek zaistnienia zdarzenia ubezpieczeniowego. Jest to akademicki przykład osoby trzeciej, na korzyść której zostaje zawarta umowa.
Wikipedia
zabezpieczyć kogoś finansowo lub materialnie, np. zakładając fundusz, ofiarowując pewną sumę, zapisując majątek po swojej śmierci
SJP.pl
nadać kształt, formę; upostaciowić, ukształtować, uformować
SJP.pl
nadać kształt, formę; upostaciowić, ukształtować, uformować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upostaciowiać.
Wiktionary
rzecz. nieupostaciowianie n.
czas. upostaciowiać ndk.
Wiktionary
figura retoryczna, przenośnia polegająca na nadaniu postaci rzeczom, które jej nie mają (np. siłom przyrody, zjawiskom psychicznym, pojęciom abstrakcyjnym); upostaciowanie, morfizacja
SJP.pl
nadać kształt, formę; upostaciować, ukształtować, uformować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upoważnić)
(1.1) dawać komuś pełnomocnictwo do przeprowadzania czynności formalnych
Wiktionary
rzecz. upoważnianie n., upoważnienie n.
czas. upoważnić dk.
przym. upoważniony
Wiktionary
(1.1) uprawniać, upełnomocniać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upoważnić.
(1.2) dokument, który stwierdza czyjeś prawo do czynności reprezentowania kogoś
Wiktionary
rzecz. poważność ż., upoważnianie n.
czas. upoważnić dk., upoważniać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. upoważniać)
(1.1) dokonany od|upoważniać.
Wiktionary
(1.1) - Kto cię upoważnił do wypowiadania się w moim imieniu? - krzyczała.
Wiktionary
rzecz. upoważnianie n., upoważnienie n.
czas. upoważniać
Wiktionary
członek Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. członek Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA)
Wiktionary
IPA: uˈpɔvʲjɛt͡s, AS: upovʹi ̯ec
Wiktionary
skr. UPA
przym. upowski
Wiktionary
przymiotnik od: UPA (Ukraińska Powstańcza Armia)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. odnoszący się, należący do UPA (Ukraińskiej Powstańczej Armii)
Wiktionary
skr. UPA
rzecz. upowiec mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upowszechniać.
Wiktionary
czas. upowszechniać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. upowszechnić)
(1.1) czynić powszechnym, ogólnie stosowanym lub znanym
czasownik zwrotny niedokonany upowszechniać się (dk. upowszechnić się)
(2.1) stawać się ogólnie stosowanym lub znanym
Wiktionary
rzecz. upowszechnianie n.
Wiktionary
(1.1) krzewić, lansować, popularyzować, promować, propagować, rozkrzewiać, umasawiać
(2.1) krzewić się, popularyzować się, przyjmować się, rozkrzewiać się, ucierać się, umasawiać się
Wiktionary
przymiotnik od: upowszechnienie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upowszechniać)
(1.1) dokonany od|upowszechniać.
czasownik zwrotny dokonany upowszechnić się (ndk. upowszechniać się)
(2.1) dokonany od|upowszechniać się.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) utworzenie pozorów rzeczywistości
Wiktionary
(1.1) Nieudolna próba zamaskowania morderstwa przez upozorowanie samobójstwa była ewidentna.
Wiktionary
przysł. pozornie
przym. pozorny
rzecz. pozorowanie n., pozór mrz.
Wiktionary
zostawić ślady wskazujące na inne zdarzenie niż rzeczywiście zaistniałe, np. wypadek lub samobójstwo
SJP.pl
ułożyć w pewnej pozie
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób zmniejszający sprawność funkcjonowania czegoś
Wiktionary
(1.1) To lek na przeziębienie, ale działa upośledzająco na ośrodek ruchowy, na kojarzenie.
Wiktionary
rzecz. upośledzenie n., upośledzanie n.
czas. upośledzać ndk., upośledzić dk.
przym. upośledzony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upośledzać.
Wiktionary
czas. upośledzać ndk.
rzecz. upośledzenie n.
przysł. upośledzająco
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) stawiać w gorszej sytuacji, utrudniać lub uniemożliwiać działanie czegoś
(1.2) doprowadzać do upośledzenia, naruszać sprawność funkcjonowania czegoś
Wiktionary
(1.1) Sądzi się na ogół, iż przyczyną konfliktu społecznego jest taka dystrybucja dóbr rzadkich, której prawomocność jest kwestionowana przez tę stronę konfliktu, którą ta dystrybucja upośledza.
(1.2) W miejscach gojenia się krwiaka mogą powstawać blizny upośledzające czasowo lub na stałe funkcje uszkodzonej tkanki.
Wiktionary
rzecz. upośledzenie n., upośledzanie n.
czas. upośledzić dk.
przym. upośledzony
przysł. upośledzająco
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upośledzić.
(1.2) stan ograniczenia w funkcjonowaniu jakiegoś narządu, organu ciała lub jego czynności
(1.3) zacofanie w danej dziedzinie
Wiktionary
IPA: ˌupɔɕlɛˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: upośleʒẽńe
Wiktionary
czas. upośledzić dk., upośledzać ndk.
rzecz. upośledzanie n.
przym. upośledzony
przysł. upośledzająco
Wiktionary
(1.2) kalectwo, niepełnosprawność
(1.3) zacofanie, ułomność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wykazujący niedorozwój umysłowy jakiegoś stopnia
forma czasownika.
(2.1) ims. od upośledzić
Wiktionary
rzecz. upośledzenie n.
czas. upośledzać ndk., upośledzić dk.
przysł. upośledzająco
Wiktionary
(1.1) cofnięty, debilny, niedorozwinięty, niesprawny umysłowo, ociężały umysłowo, ograniczony umysłowo, opóźniony, specjalnej troski, zapóźniony
(2.1) niesprawny
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprawić, że coś staje się pożyteczne lub ktoś staje się pożyteczny
Wiktionary
[czytaj: upsala] miasto w Szwecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Szwecji, w prowincji historycznej Uppland;
Wiktionary
Uppsala, do XIII wieku Östra Aros (starsza forma: Upsala) – miasto ("tätort") w Szwecji, w prowincji historycznej ("landskap") Uppland. Siedziba władz ("residensstad") regionu administracyjnego ("län") Uppsala. Ośrodek administracyjny ("centralort") gminy Uppsala. Do 1970 roku Uppsala miała administracyjny status miasta.
Wikipedia
IPA: upˈsala, AS: upsala
Wiktionary
rzecz. uppsalczyk mos., uppsalka ż.
przym. uppsalski
Wiktionary
mieszkaniec Uppsali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uppsali
Wiktionary
rzecz. Uppsala mrz.
:: fż. uppsalka ż.
przym. uppsalski
Wiktionary
mieszkanka Uppsali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uppsali
Wiktionary
rzecz. Uppsala ż.
:: fm. uppsalczyk mos.
przym. uppsalski
Wiktionary
przymiotnik od: Uppsala, miasto w Szwecji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Uppsalą, dotyczący Uppsali, pochodzący z Uppsali
Wiktionary
rzecz. uppsalka ż., uppsalczyk mos., Uppsala ż.
Wiktionary
skrót od: Unia Polityki Realnej (właściwie: Konserwatywno-Liberalna Partia "Unia Polityki Realnej"), polska partia polityczna
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Unia Polityki Realnej;
Wiktionary
IPA: u‿pɛ‿ˈːr, AS: u‿p•‿er
Wiktionary
przestarzale: zmęczony pracą; spracowany, przepracowany
SJP.pl
upracować się - przestarzale: zmęczyć się pracą; utrudzić się, spracować się, napracować się
SJP.pl
1. dawniej: męczyć pracą; utrudzać;
2. upracowywać się - męczyć się pracą
SJP.pl
archaicznie: wielka chęć, pragnienie; dziś tylko w zwrocie: z upragnieniem - z utęsknieniem, z niecierpliwością
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) oczekiwany z dużym pragnieniem
Wiktionary
rzecz. upragnienie n.
czas. pragnąć, upragnąć dk.
Wiktionary
(1.1) pożądany, wymarzony, wyśniony, wytęskniony, mile widziany, stpol. żaducy
Wiktionary
czynić bardziej praktycznym
SJP.pl
uczynić bardziej praktycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprać.
Wiktionary
czas. prać, uprać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wygładzenie zagnieceń na tkaninie gorącym żelazkiem
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) usunąć, wygładzić zagniecenia na tkaninie gorącym żelazkiem
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upraszczać.
Wiktionary
czas. uprościć, upraszczać ndk.
rzecz. uproszczenie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uprościć)
(1.1) sprawiać, że coś staje się prostsze, tłumaczyć coś prosto, w przystępny sposób
(1.2) pejor. sprawiać, że coś staje się trywialne, płytkie
(1.3) mat. sprowadzać do najprostszego zapisu
Wiktionary
(1.2) Ty wszystko upraszczasz, a tu naprawdę chodzi o rzeczy ważne!
(1.3) Dziś na lekcji matematyki uczyliśmy się upraszczać ułamki.
Wiktionary
rzecz. prosta ż., prostota ż., prostactwo n., prostak m., prostaczka ż., upraszczanie n., uproszczenie n., prostownica ż., prostownik m.
czas. uprościć dk.
przym. prosty, prostacki
przysł. prosto, prostacko, po prostu
Wiktionary
(1.2) spłycać, trywializować
(1.3) skracać
Wiktionary
1. szereg kolejnych działań od zasiewu lub zasadzenia rośliny do zbioru;
2. rośliny uprawiane; teren, na którym uprawiane są rośliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zespół zabiegów potrzebnych do zasiewu lub sadzenia
(1.2) cykl zabiegów od zasiewu do zbiorów
(1.3) rośliny hodowane na określonym terenie w danym czasie
(1.4) obszar hodowli określonych roślin
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Ziemia jest tu na ogół piaszczysta i kamienista, zdatna pod uprawę tylko kartofli, żyta, owsa i lnu.
Wiktionary
IPA: uˈprava, AS: uprava
Wiktionary
przym. uprawowy, uprawny
czas. uprawiać
rzecz. uprawianie n.
Wiktionary
przestarzałe:
1. ten, kto uprawia glebę, rośliny;
2. ten, kto zajmuje się czymś, poświęca czemuś czas, np. uprawiacz żeglarstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprawiać.
Wiktionary
IPA: ˌupraˈvʲjä̃ɲɛ, AS: upravʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. uprawa ż.
czas. uprawiać
przym. uprawny, uprawowy
Wiktionary
1. zajmować się czymś, poświęcać się czemuś;
2. przygotowywać glebę przed posadzeniem roślin;
3. siać lub sadzić rośliny, dbając o nie w okresie rozwoju
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) zajmować się uprawą rośliny lub ziemi
(1.2) zajmować się regularnie jakąś czynnością
Wiktionary
(1.1) Na tym polu uprawialiśmy kartofle, ale teraz ziemia leży odłogiem.
(1.1) Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu.
(1.2) Od dziecka uprawiam szermierkę.
Wiktionary
IPA: uˈpravʲjät͡ɕ, AS: upravʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. uprawa ż., uprawianie n.
czas. uprawić dk.
przym. uprawny, uprawowy
Wiktionary
(1.1) hodować
(1.2) zajmować się, oddawać się, poświęcać się
Wiktionary
przygotować glebę przed zasiewem lub sadzeniem roślin
SJP.pl
każda czynność uprawowa, wykonywana ręcznie lub za pomocą maszyn i narzędzi rolniczych, np. orka, bronowanie
SJP.pl
Up
Wikipedia
1. upoważniać kogoś do czegoś;
2. nadawać czemuś moc prawną
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) nadawać prawo lub prawa
Wiktionary
rzecz. uprawnienie n., uprawniony m., uprawniona ż.
czas. uprawnić dk.
przym. uprawniony
Wiktionary
1. upoważnić kogoś do czegoś;
2. nadać czemuś moc prawną
SJP.pl
prawo do czegoś, możność działania w zakresie objętym prawnymi przepisami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prawo do wykonywania czegoś przez daną osobę
(1.2) odczasownikowy od|uprawnić.
Wiktionary
Uprawnienie – termin prawniczy używany do określania korzystnej sytuacji prawnej określonego podmiotu, wyznaczonej przez obowiązujące normy prawne. Pojęcie to jest wieloznaczne: w zależności od przyjętej aparatury pojęciowej może oznaczać w szczególności możliwość domagania się określonego zachowania od innego podmiotu, element prawa podmiotowego albo – w szerszym języku prawniczym – inne prawnie doniosłe możliwości działania.
Wikipedia
(1.1) Uzyskanie uprawnień administratora na Wikisłowniku wymaga dużego stażu pracy, znajomości zasad oraz dyspozycyjności.
Wiktionary
IPA: ˌupravʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: upravʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. uprawniać ndk., uprawnić dk.
przym. uprawniony
rzecz. uprawniony mos.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) praw. mający prawo do czegoś
(1.2) praw. mający podstawy prawne
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) praw. człowiek, który posiada prawo do czegoś
forma czasownika.
(3.1) ims. przym. bierny od uprawnić
Wiktionary
(1.1) Czy nasi zagraniczni pracobiorcy również są uprawnieni do letniego urlopu?
Wiktionary
rzecz. uprawnienie n.
czas. uprawniać ndk., uprawnić dk.
Wiktionary
(1.1) upoważniony
(1.2) prawowity, legalny, uzasadniony
Wiktionary
1. upoważnić kogoś do czegoś;
2. nadać czemuś moc prawną
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) nadać prawo lub prawa
Wiktionary
rzecz. uprawnienie n., uprawniony m., uprawniona ż.
czas. uprawniać ndk.
przym. uprawniony
Wiktionary
1. służący pod uprawę, nadający się do uprawy, np. pole uprawne;
2. nadający się do uprawiania, hodowania, np. rośliny uprawne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o ziemi: nadająca się do uprawy na niej roślin
(1.2) o roślinie: nadająca się do wykorzystania w rolnictwie
Wiktionary
(1.1-2) Jest to gatunek rośliny uprawnej.
Wiktionary
IPA: uˈpravnɨ, AS: upravny
Wiktionary
rzecz. uprawa, uprawianie
czas. uprawiać
Wiktionary
(1.1) orny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprawomocniać.
Wiktionary
rzecz. uprawomocnienie n.
czas. uprawomocniać ndk., uprawomocnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uprawomocnić)
(1.1) praw. sprawiać, że coś zaczyna obowiązywać na mocy prawa
czasownik zwrotny niedokonany uprawomocniać się (dk. uprawomocnić się)
(2.1) praw. zaczynać obowiązywać na mocy prawa
Wiktionary
(1.1) Taka postawa pozwala uniknąć pułapki kryjącej się w trzeciej, absurdalnej wykładni konstytucji, ale ją uprawomocnia.
(2.1) Wszystkie wydane nam decyzje uprawomocniają się po dwóch tygodniach od ostatniej daty doręczenia ich wszystkim stronom w sprawie.
Wiktionary
czas. uprawomocnić dk.
rzecz. uprawomocnianie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uprawomocniać)
(1.1) praw. sprawić, że coś zaczyna obowiązywać na mocy prawa
czasownik zwrotny dokonany uprawomocnić się (ndk. uprawomocniać się)
(2.1) praw. zacząć obowiązywać na mocy prawa
Wiktionary
(1.1) W przyszłorocznym portfelu zamówień stoczniowej grupy znajdują się uprawomocnione kontrakty na 12 statków.
(2.1) Po dwóch procesach sądowych zostali w pełni uniewinnieni i oczyszczeni, a wyroki się uprawomocniły.
Wiktionary
czas. uprawomocniać ndk.
rzecz. uprawomocnianie n.
przysł. prawomocnie
Wiktionary
przymiotnik od: uprawa
SJP.pl
uczynić coś czystym, w pralce lub ręcznie
SJP.pl
przestarzale: opracować projekt; zaprojektować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie czegoś prostszym
(1.2) rezultat uproszczenia (1.1)
Wiktionary
(1.1) No i najważniejsze – uproszczenie procedur jest bezinwestycyjne, nic nie kosztuje.
(1.2) Na rysunkach wykonawczych nity rysuje się bez uproszczeń.
Wiktionary
IPA: ˌuprɔʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: uproščẽńe
Wiktionary
czas. uprościć dk., upraszczać ndk.
rzecz. upraszczanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprowadzać.
Wiktionary
rzecz. zaprowadzenie n., prowadzenie n., prowadzanie n., prowadnica ż., prowadnik m., zaprowadzanie n., uprowadzenie n.
czas. zaprowadzać ndk., zaprowadzić dk., prowadzić ndk., prowadzać ndk., uprowadzać ndk., uprowadzić dk.
Wiktionary
porywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uprowadzić)
(1.1) zmuszać kogoś do pójścia ze sobą lub porywać środek lokomocji
Wiktionary
(1.1) Jego piraci uprowadzali statki weneckie.
Wiktionary
rzecz. zaprowadzanie n., uprowadzanie
Wiktionary
(1.1) porywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprowadzić.
Wiktionary
Uprowadzenie – występek polegający na uprowadzeniu lub zatrzymaniu małoletniego poniżej lat 15 lub osoby nieporadnej ze względu na swój stan fizyczny lub psychiczny.
Pod pojęciem uprowadzenia rozumie się zabranie podopiecznego w inne miejsce wbrew woli osoby powołanej do sprawowania opieki lub nadzoru, natomiast zatrzymaniem jest nakłonienie lub zmuszenie podopiecznego do przebywania w określonym miejscu wbrew woli osoby uprawnionej.
Wikipedia
czas. uprowadzić
rzecz. uprowadzanie n., zaprowadzanie n.
Wiktionary
porwać, uwieźć
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) zmusić kogoś do pójścia ze sobą lub porwać środek lokomocji
Wiktionary
(1.1) Jakiś Belg uprowadził dwie nastolatki i zażądał okupu.
(1.1) Sprzątaczka uprowadziła pociąg.
Wiktionary
rzecz. uprowadzenie n., uprowadzanie n., zaprowadzanie n.
Wiktionary
(1.1) porwać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) uczynić coś prostszym, mniej skomplikowanym
Wiktionary
IPA: uˈprɔɕt͡ɕit͡ɕ, AS: uprośćić
Wiktionary
czas. upraszczać ndk.
rzecz. prostactwo n., uproszczenie n., upraszczanie n., prostownica ż.
przysł. prostacko
Wiktionary
(1.1) ułatwić
Wiktionary
przypiec, zapiec w niewielkiej ilości tłuszczu lub wody
SJP.pl
rzadko: czynić prywatnym
SJP.pl
uprzedmiotawiać, uprzedmiotowiać;
1. sprowadzać kogoś do roli przedmiotu;
2. nadawać czemuś realny kształt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzedmiotawiać.
Wiktionary
czas. uprzedmiotawiać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprowadzać człowieka lub zwierzę do roli przedmiotu, traktować jak przedmiot
Wiktionary
(1.1) (…) może być trudno znaleźć etyczny aspekt w przemyśle, który uprzedmiotawia i wyzyskuje czujące istoty.
Wiktionary
IPA: ˌupʃɛdmʲjɔˈtavʲjät͡ɕ, AS: upšedmʹi ̯otavʹi ̯äć
Wiktionary
czas. uprzedmiotowiać ndk., uprzedmiotowić dk.
czas. przedmiot m., uprzedmiotowienie n.
przym. przedmiotowy
rzecz. uprzedmiotowienie n., uprzedmiotawianie n., przedmiot mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzedmiotowić.
Wiktionary
IPA: ˌupʃɛdmʲjɔtɔˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: upšedmʹi ̯otovʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. uprzedmiotawiać, uprzedmiotowić
czas. przedmiot m.
przym. przedmiotowy
Wiktionary
poprzedni, poprzedzający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wystąpił, zachodził przed czymś
Wiktionary
(1.1) W związku z uprzednimi postulatami wystosowano pismo z rekomendacjami dla przedsiębiorców.
Wiktionary
rzecz. przodek mos./mrz., uprzedniość ż.
przysł. uprzednio
przym. przedni
Wiktionary
przysłówek
(1.1) przed danym momentem, wydarzeniem; wcześniej
Wiktionary
czas. uprzedzać, uprzedzić
rzecz. przodek mos./mrz., uprzedzanie n., uprzedzenie n., uprzedniość ż.
przym. uprzedni, uprzedzający, uprzedzony, przedni
Wiktionary
(1.1) do tego czasu, najpierw, poprzednio, przedtem, wcześniej, wprzód, zanim, zawczasu
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest uprzednie
Wiktionary
przym. uprzedni
przysł. uprzednio
rzecz. przodek mos./mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uprzedzić)
(1.1) robić wcześniej
(1.2) zawiadamiać zawczasu
(1.3) powiadamiać o niebezpieczeństwie
(1.4) powodować nieprzychylność
czasownik zwrotny niedokonany uprzedzać się (dk. uprzedzić się)
(2.1) stawać się niechętnym, źle nastawionym
Wiktionary
(1.2) Otóż ja uprzedzam lojalnie, że dziś na obiad mamy nieznaczną ilość ryżu – oświadczyła mama Żakowa i sięgnęła po kromkę chleba z masłem dietetycznym. – Cóż chcecie, wczoraj była wolna sobota.
Wiktionary
rzecz. przodek mos./mrz., uprzedzenie n., uprzedzanie
czas. uprzedzić dk.
przym. uprzedni, uprzedzający, przedni
przysł. uprzednio, uprzedzająco
Wiktionary
(1.1) wyprzedzać
(1.2) informować
(1.3) ostrzegać
(1.4) zniechęcać, zrażać
(2.1) zniechęcać się, zrażać się
Wiktionary
zwykle negatywne opinie na temat danej rzeczy lub osoby przed jej poznaniem; stereotypy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzedzić.
(1.2) nieuzasadniona niechęć do kogoś lub czegoś, negatywne odczucia w stosunku do kogoś, czegoś
Wiktionary
An
Wikipedia
IPA: ˌupʃɛˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: upšeʒẽńe
Wiktionary
rzecz. uprzedzanie n., przodek mos./mrz.
czas. uprzedzić dk., uprzedzać ndk.
przym. przedni
przysł. uprzednio
Wiktionary
(1.2) niechęć, awersja, antypatia, dyskryminacja, stereotyp, nietolerancja
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uprzedzać)
(1.1) dokonany od|uprzedzać.
Wiktionary
IPA: uˈpʃɛd͡ʑit͡ɕ, AS: upšeʒ́ić
Wiktionary
rzecz. uprzedzenie n., przodek mos./mrz.
przysł. uprzednio
czas. uprzedzać
przym. przedni
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób uprzejmy
Wiktionary
IPA: uˈpʃɛjmʲjɛ, AS: upšei ̯mʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. uprzejmość ż.
przym. uprzejmy
Wiktionary
(1.1) grzecznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uprzejmie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uprzejmy; bardziej uprzejmy
SJP.pl
uprzejmość;
1. uprzejmy zwrot grzecznościowy;
2. drobna usługa będąca wyrazem życzliwości
SJP.pl
dotyczący uprzejmości
SJP.pl
życzliwy stosunek do ludzi, grzeczność, usłużność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uprzejmy, grzeczny i życzliwy stosunek do ludzi
(1.2) uprzejmy zwrot grzecznościowy, uprzejmy uczynek, gest, przysługa
Wiktionary
(1.2) […] po wymianie wstępnych uprzejmości milczeliśmy, patrząc jak przekłada karty.
Wiktionary
IPA: uˈpʃɛjmɔɕt͡ɕ, AS: upšei ̯mość
Wiktionary
przym. uprzejmy, uprzejmościowy
przysł. uprzejmie
Wiktionary
(1.1) gładkość, galanteria, kurtuazja
Wiktionary
miły, życzliwy w stosunku do innych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zachowujący się zgodnie z zasadami dobrego wychowania
Wiktionary
(1.1) Zasiedli wszyscy przy okrągłym stole i z lubością poczęli kontemplować aromatyczny, złotoczerwony płyn, w najlepszej zgodzie przerzucając się uprzejmymi prośbami o przysunięcie cukiernicy.
Wiktionary
IPA: uˈpʃɛjmɨ, AS: upšei ̯my
Wiktionary
rzecz. uprzejmość ż.
przysł. uprzejmie
Wiktionary
(1.1) gładki, układny
Wiktionary
uprzemysłowiać;
1. czynić jakąś działalność przemysłem, np. uprzemysławiać budownictwo;
2. rozwijać przemysł na jakimś obszarze, np. uprzemysławiać kraj; industrializować
SJP.pl
uprzemysławiać;
1. czynić jakąś działalność przemysłem, np. uprzemysłowiać budownictwo;
2. rozwijać przemysł na jakimś obszarze, np. uprzemysłowiać kraj; industrializować
SJP.pl
1. uczynić jakąś działalność przemysłem, np. uprzemysłowić budownictwo;
2. rozwinąć przemysł na jakimś obszarze, np. uprzemysłowić kraj; zindustrializować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) proces zwiększenia możliwości wytwórczych kraju poprzez rozwinięcie produkcji w fabrykach
(1.2) ekon. zwiększenie udziału przemysłu w gospodarce narodowej
(1.3) hist. społ. proces przejścia społeczeństwa rolniczego do przemysłowego
Wiktionary
(1.3) Program uprzemysłowienia Chin zaowocował wielkim głodem.
Wiktionary
rzecz. przemysł mrz.
przym. przemysłowy
Wiktionary
(1.1) industrializacja
(1.2) industrializacja
(1.3) industrializacja
Wiktionary
1. uczynić jakąś działalność przemysłem, np. uprzemysłowić budownictwo;
2. rozwinąć przemysł na jakimś obszarze, np. uprzemysłowić kraj; zindustrializować
SJP.pl
uprzeć się - pozostać przy swojej decyzji, pomyśle itp., nie dać się przekonać do ich zmiany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzyjemnić.
Wiktionary
IPA: ˌupʃɨjɛ̃mʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: upšyi ̯ẽmʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. uprzyjemnić
rzecz. przyjemność ż.
przysł. przyjemnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uprzyjemniać)
(1.1) zob. uprzyjemniać.
Wiktionary
(1.1) Moim zdaniem, istnieją dwa powody, dla których ludzie słuchają muzyki: aby pomóc sobie w życiu lub aby je uprzyjemnić.
(1.1) Komisarz […] tłumaczył, że kazał grać symfonię, by uprzyjemnić służbę policjantom.
Wiktionary
IPA: ˌupʃɨˈjɛ̃mʲɲit͡ɕ, AS: upšyi ̯ẽmʹńić
Wiktionary
rzecz. przyjemniaczek mos., przyjemność ż., uprzyjemnienie n.
przysł. przyjemnie
przym. przyjemny
Wiktionary
1. czynić coś przykrym, uciążliwym;
2. uprzykrzać sobie coś - nabierać niechęci, nudzić się czymś;
3. potocznie: uprzykrzać się - stawać się przykrym, uciążliwym dla kogoś
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: uprzykrzony; bardziej uprzykrzony
SJP.pl
1. uczynić coś przykrym, uciążliwym;
2. uprzykrzyć sobie coś - nabrać niechęci, znudzić się czymś;
3. potocznie: uprzykrzyć się - stać się przykrym, uciążliwym dla kogoś
SJP.pl
1. uczynić coś przykrym, uciążliwym;
2. uprzykrzyć sobie coś - nabrać niechęci, znudzić się czymś;
3. potocznie: uprzykrzyć się - stać się przykrym, uciążliwym dla kogoś
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcać w przymiotnik
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcić w przymiotnik
SJP.pl
w językoznawstwie: taki, który stał się przymiotnikiem; zadiektywizowany
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcić w przymiotnik
SJP.pl
kobieta wyróżniana, popierana przez kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzywilejować.
Wiktionary
rzecz. przywilej mrz., uprzywilejowany mos.
czas. uprzywilejować dk.
przym. uprzywilejowany
Wiktionary
taki, który ma szczególne uprawnienia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający szczególne przywileje, uprawnienia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba korzystająca z określonych przywilejów, uprawnień
(2.2) osoba popierana, wyróżniona przez kogoś
forma czasownika.
(3.1) ims. przymiotnikowy bierny od: uprzywilejować
Wiktionary
rzecz. uprzywilejowanie n., uprzywilejowywanie n., przywilej mrz.
czas. uprzywilejować dk., uprzywilejowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) wyróżniony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uprzywilejowywać)
(1.1) obdarzyć przywilejami, nadać szczególne uprawnienia
czasownik zwrotny dokonany uprzywilejować się (ndk. uprzywilejowywać się)
(2.1) rzad. stać się uprzywilejowanym; zyskać przywileje, uprawnienia
Wiktionary
rzecz. uprzywilejowanie n., uprzywilejowywanie n., uprzywilejowany mos., przywilej mrz.
przym. uprzywilejowany
czas. uprzywilejowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) wyróżnić
(2.1) wyróżnić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uprzątać.
Wiktionary
czas. uprzątać ndk.
rzecz. sprzątanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uprzątnąć)
(1.1) doprowadzać do porządku usuwając coś
Wiktionary
IPA: uˈpʃɔ̃ntat͡ɕ, AS: upšõntać
Wiktionary
rzecz. uprzątanie n., uprzątnięcie n., sprzątanie n., sprzątacz m., sprzątaczka ż.
czas. uprzątnąć, sprzątać, sprzątnąć, zaprzątać
Wiktionary
czasownik
(1.1) usunąć coś niewielkiego, oczyścić
Wiktionary
rzecz. sprzątanie n., sprzątaczka ż.
czas. sprzątać, uprzątać, zaprzątać
Wiktionary
przędąc wykonać coś
SJP.pl
1. zespół połączonych ze sobą pasów rzemiennych lub parcianych, nakładanych na zwierzęta pociągowe w celu umożliwienia im ciągnięcia pojazdu;
2. taśmy połączone ze spadochronem, opasujące ciało skoczka lub ładunek, który ma być zrzucony z samolotu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. zespół lin, pasów, itp., umożliwiający sprężyste połączenie kogoś, czegoś
(1.2) zootechn. pasy zakładane na konia, dzięki którym możliwe jest użycie zwierzęcia do pracy w zaprzęgu
Wiktionary
Uprząż – urządzenie z zapinanych taśm lub pasów służące do sprzęgnięcia, połączenia ze sobą dwóch obiektów.
Wikipedia
rzecz. uprzążka ż.
przym. uprzężny
Wiktionary
(1.2) rząd
Wiktionary
rzadko: uprząż
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający najczęściej zakłopotanie lub zaskoczenie; oj, ojej, jejku
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pot. … wyrażający zakłopotanie bądź zaskoczenie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: apskejler] narzędzie do zwiększania rozdzielczości obrazu lub wideo
SJP.pl
[czytaj: apskejling] skalowanie obrazu o niskiej rozdzielczości do wyższej, bez zwiększania detali
SJP.pl
[czytaj: apskalować] konwertować sygnał wideo z niższej rozdzielczości na wyższą
SJP.pl
Up
Wikipedia
1. poplamić odchodami owadów;
2. pokryć coś pstrokatymi plamami
SJP.pl
1. poplamić odchodami owadów;
2. pokryć coś pstrokatymi plamami
SJP.pl
[czytaj: u-pe-TE] skrót od: Urząd Pocztowo-Telekomunikacyjny; UP
SJP.pl
[czytaj: apton]
1. obce imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: aptałn] czcionka komputerowa
SJP.pl
podawać do publicznej wiadomości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podanie do wiadomości publicznej
Wiktionary
rzecz. publika ż.
czas. upublicznić dk., upubliczniać ndk.
przym. publiczny
przysł. publicznie
Wiktionary
podać do publicznej wiadomości; ujawnić
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|upubliczniać.
Wiktionary
(1.1) Na wielu użytkowników czekała nieprzyjemna niespodzianka, gdy ich prywatne wiadomości zostały upublicznione z powodu błędu technicznego.
Wiktionary
rzecz. upublicznianie n., upublicznienie n., publika ż., publiczność ż., publikacja ż.
czas. upubliczniać ndk.
przym. publiczny
przysł. publicznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pokrycie czegoś pudrem
Wiktionary
rzecz. pudreza ż., pudrowanie n., popudrowanie n., puder m., pudernica ż., puderniczka ż.
czas. upudrować dk., popudrować dk., pudrować ndk.
przym. pudrowy
Wiktionary
pokryć pudrem; zapudrować, napudrować, popudrować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upupiać.
Wiktionary
rzecz. nieupupianie n., pupa ż., pupcia ż.
czas. upupiać ndk.
Wiktionary
potocznie:
1. doprowadzać do tego, że ktoś ma kłopoty; urządzać, załatwiać;
2. rozgramiać, miażdżyć, rozprawiać się z kimś;
3. nie dopuszczać do załatwienia czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. upupić)
(1.1) pot. ośmieszać kogoś, szkodzić komuś
(1.2) pot. nie dopuszczać do załatwienia czegoś
Wiktionary
rzecz. upupianie n., pupcia ż.
czas. upupić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upupić.
Wiktionary
rzecz. pupa ż., pupcia ż.
czas. upupić
Wiktionary
potocznie:
1. skutecznie zaszkodzić komuś; urządzić, załatwić;
2. rozgromić, zmiażdżyć, rozprawić się z kimś;
3. nie dopuścić do załatwienia czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upupiać)
(1.1) pot. ośmieszyć kogoś, zrobić z kogoś głupca, zaszkodzić mu
(1.2) pot. nie dopuścić do załatwienia czegoś
Wiktionary
(1.1) (…) naiwni i głupi, daliście się opętać ideałom, daliście się nabić w butelkę, „upupić" — ku swojej i narodowej krzywdzie. Nie ominęliście żadnej okazji poświęcenia się i umierania. Niech wam będzie, pleśćećcie sobie dalej o ideałach, ojczyznach (…)
Wiktionary
rzecz. upupienie n., pupa ż., pupcia ż., pupeczka ż., pupka ż.
czas. upupiać ndk.
Wiktionary
1. odprowadzanie nadmiaru cieczy lub gazu ze zbiornika;
2. urządzenie do spuszczania wody ze zbiornika;
3. obniżka ceny czegoś; opust, rabat
4. przenośnie: swoboda w ujawnianiu uczuć;
5. upust krwi - drastyczne zmniejszenie liczby osób z określonej grupy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odprowadzanie nadmiaru cieczy, pary lub gazu
(1.2) techn. urządzenie do odprowadzania wody ze zbiornika
(1.3) hand. obniżenie ceny
(1.4) przen. pokazanie skrywanego stanu wewnętrznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) opust, spust, upuszczanie
(1.3) obniżka, rabat, zniżka
(1.4) ujście
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. upuścić)
(1.1) pozwalać wypaść z rąk
(1.2) odprowadzać skądś nadmiar płynu lub gazu
Wiktionary
(1.1) …miałem gliniane ręce. Wszystko upuszczałem na podłogę i tłukłem, a szklanki i spodki na sam mój widok pękały i rozlatywały się w drobne kawałki, zanim jeszcze zdążyłem ich dotknąć.
Wiktionary
rzecz. spuścizna ż., upuszczanie n., puścizna ż.
czas. puszczać
Wiktionary
1. pozwolić na wysunięcie się czegoś z rąk;
2. odprowadzić skądś nadmiar cieczy lub gazu
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. upuszczać)
(1.1) pozwolić wypaść z rąk
(1.2) odprowadzić skądś nadmiar płynu lub gazu
Wiktionary
(1.1) Rozbawiona turystka przez nieuwagę upuściła aparat fotograficzny do wody.
(1.1) Psy-opiekunowie podnoszą upuszczone przedmioty lub podają rzeczy znajdujące się poza zasięgiem chorego (…).
Wiktionary
rzecz. upuszczenie n.
czas. puszczać
Wiktionary
(1.2) utoczyć
Wiktionary
[czytaj: apwołt] środowiskowo: internetowe oznaczenie treści informujące, że przypadł nam do gustu lub że się z nim zgadzamy; like, łapka w górę, kciuk w górę
SJP.pl
[czytaj: ap łeling] w geologii: podnoszenie się głębinowych wód oceanicznych na powierzchnię
SJP.pl
Up
Wikipedia
1. osoba upychająca ludzi (np. w japońskim metrze);
2. narzędzie dentystyczne do upychania nici retrakcyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upypłać.
Wiktionary
czas. upypłać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Poznań. ubrudzić
czasownik zwrotny dokonany upypłać się
(2.1) gw-pl|Poznań. ubrudzić się
Wiktionary
rzecz. upypłanie n.
Wiktionary
(1.1) utytłać
(2.1) utytłać się
Wiktionary
reg. wodopój
SJP.pl
uporczywe trwanie przy własnym zdaniu; nieustępliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niezmienne zachowanie, ciągłe trwanie przy tych samych zasadach czy poglądach
Wiktionary
Upór – syndrom behawioralny ludzi jak i zwierząt, charakteryzujący się powtarzaniem tych samych zachowań, decyzji, próśb lub wyrażaniem tych samych poglądów niezależnie od zmieniających się warunków otoczenia, czy otrzymania nowych informacji lub wiedzy (np. nowych metod działania).
Wikipedia
(1.1) A z jak wielkim uporem Wandzia próbowała zjechać cały slalom i co rusz niestety upadała na stoku.
Wiktionary
rzecz. upartość ż., uparciuch m., uparciuszek m., upartus m., uporczywość ż.
czas. upierać się ndk., uprzeć się dk.
przym. uparty, uporczywy
przysł. uparcie, uporczywie
Wiktionary
w górnictwie: wykonanie wyrobiska
SJP.pl
upędzać się - dawniej:
1. biegać szybko i przez dłuższy czas w różne strony;
2. biegnąc, gonić jeden drugiego;
3. upędzać się za czymś, za kimś - szukać czegoś w różnych miejscach; uganiać się
SJP.pl
1. potocznie:
a) wyprodukować alkohol domowym sposobem; wypędzić, przepędzić;
b) przyspieszyć dojrzewanie i wzrost rośliny;
c) stworzyć coś, wykazując się sprytem lub inwencją;
2. dawniej:
a) pędząc, przebyć szybko jakąś drogę;
b) w górnictwie: posunąć się w przebijaniu wyrobiska;
c) poganiając kogoś, uprowadzić;
3. upędzić się - potocznie o alkoholu: powstać w procesie domowej produkcji
SJP.pl
taki, który się upłakał
SJP.pl
dawniej: upłakać się - mocno popłakać; spłakać się
SJP.pl
wydzielina wydobywająca się w nadmiarze z pochwy
SJP.pl
Upławy – nieprawidłowa wydzielina z pochwy, świadcząca o infekcji bakteryjnej bądź grzybiczej pochwy. Upławy mogą być bezwonne lub o rybim i cuchnącym zapachu, obfite lub skąpe, ropne, wodniste, serowate, pieniste czy podbarwione krwią.
Upławy w okresie noworodkowym i niemowlęcym.
Wikipedia
rozległy, delikatnie nachylony trawiasty stok górski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. geod. poziome lub lekko nachylone spłaszczenie w obrębie ściany skalnej lub stoku;
Wiktionary
Upłaz, upłaz skalny – forma ukształtowania powierzchni ziemi: poziome lub lekko nachylone spłaszczenie w obrębie ściany skalnej lub stoku, oddzielające od siebie części stoku o znacznie większym nachyleniu, często porośnięte roślinnością zielną. W podhalańskiej gwarze nazywano upłazem stosunkowo płaskie i trawiaste zbocze o różnej wielkości i różnym stopniu nachylenia. W Tatrach przykładem upłazów są np. Długi Upłaz, Skupniów Upłaz.
Wikipedia
(1.1) Dodałem też grafikę przedstawiającą upłaz.
Wiktionary
rzecz. Upłaz m.
Wiktionary
zdrobnienie od: upłaz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|upłynniać.
Wiktionary
czas. upłynniać ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. upływać)
(1.1) ulec przeminięciu
(1.2) płynąc, przebyć pewną odległość
(1.3) płynąc, ujść na zewnątrz
Wiktionary
rzecz. upłynięcie n., upływ mrz., upływanie n.
czas. upływać
Wiktionary
(1.1) minąć, przeminąć, ubiec, zejść
(1.2) przepłynąć
(1.3) spłynąć, wyciec, wypłynąć
Wiktionary
1. o czasie, pewnym okresie: to, że się skończył, przeminął; przeminięcie, skończenie się;
2. przestarzałe: upłynięcie, odpływanie jakiejś wody, cieczy; odpływ, wypłynięcie, wypływ;
3. w technice: wypływanie, wydostawanie się czegoś na skutek nieszczelności, awarii itp., np. upływ gazu, prądu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) o odcinkach czasu: minięcie/mijanie czasu lub wydarzeń trwających w czasie
Wiktionary
czas. pływać, upływać ndk., upłynąć dk.
rzecz. upływanie n., upłynięcie n.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. upłynąć)
(1.1) trwając, zmierzać do swojego końca
(1.2) wydobywać się płynąc
Wiktionary
czas. upłynąć dk.
rzecz. upływ mrz., upływanie n., upłynięcie n.
Wiktionary
(1.1) biec, mijać, przemijać, ubiegać, wygasać
(1.2) wyciekać, wypływać, uchodzić
Wiktionary
starożytne państwo-miasto
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. starożytne miasto w południowej Mezopotamii;
(1.2) geogr. rzeka w Rosji, w dorzeczu Obu
(1.3) geogr. miejscowość we Francji, w regionie Langwedocja-Roussillon;
(1.4) geogr. adm. gmina we Francji, w regionie Langwedocja-Roussillon ze stolicą w Ur (1.3)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geol. hipotetyczny superkontynent datowany na około 3,6-2,8 mld lat temu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Miasto Nippur leży w południowej Chaldei, nie tak znowu daleko od Ur, z którego wyszedł niegdyś Abraham. Leży na południe od Babilonu, nad rzeką, a właściwie kanałem eufratowym Chebar.
Wiktionary
IPA: ur, AS: ur
Wiktionary
skrót od: urodzony (czytany jako cały wyraz)
SJP.pl
skrót, forma czasownika.
(1.1) = urodzony / urodzona / rzad. urodzone
Wiktionary
(1.1) Leonardo Vitor Santiago (ur. 9 marca 1983 w Rio de Janeiro) – piłkarz brazylijski grający na pozycji napastnika lub lewoskrzydłowego.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈd͡zɔ̃nɨ|ˌurɔˈd͡zɔ̃na, AS: uroʒõny|uroʒõna
Wiktionary
rzecz. urodzenie n., urodzoność ż., urodzony mos.
czas. rodzić ndk., rodzić się ndk., urodzić dk., urodzić się dk.
przym. urodzony
Wiktionary
(1.1) symbol. *
Wiktionary
dawniej: okrzyk wzywający do ataku lub wyrażający radość, zwycięstwo; hura
SJP.pl
Ura – wieś w Estonii, w prowincji Parnawa, w gminie Koonga.
Wikipedia
dający się formować; podatny na formowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urabiać.
Wiktionary
czas. urabiać ndk.
rzecz. urobek mrz.
Wiktionary
1. nadawać czemuś odpowiednią formę; kształtować;
2. kształtować czyjś rozwój;
3. jednać, przekonywać do swoich poglądów;
4. oddzielać kawałki skały od calizny;
5. urabiać się - nabierać kształtu; męczyć się pracą
SJP.pl
japońskie święto ludowe poświęcone zmarłym, obchodzone od 13 do 15 lipca; obon, bon
SJP.pl
Ur
Wikipedia
zasada azotowa, pirymidyna, występująca w RNA
SJP.pl
Uracyl ( urina „mocz”, "acetum" „ocet”) – organiczny związek chemiczny z grupy pirymidyn, jedna z pięciu zasad azotowych wchodzących w skład podstawowych nukleotydów kwasów nukleinowych (DNA i RNA). W RNA tworzy parę komplementarną z adeniną za pomocą dwóch wiązań wodorowych, podobnie jak tymina w DNA.
Wikipedia
częstować czymś; raczyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uraczyć.
Wiktionary
czas. uraczyć
Wiktionary
1. poczęstować kogoś czymś, dać jeść, ugościć
2. uraczyć się - poczęstować się, objeść się czymś ulubionym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. raczyć)
(1.1) dokonany od|raczyć.
czasownik zwrotny dokonany uraczyć się (ndk. raczyć się)
(2.1) dokonany od|raczyć się.
Wiktionary
(1.1) Mlekiem ze swej baronowskiej piersi by go uraczyła, gdyby mogła.
Wiktionary
IPA: uˈrat͡ʃɨt͡ɕ, AS: uračyć
Wiktionary
rzecz. uraczenie n.
Wiktionary
1. sprawić komuś radość;
2. uradować się - ucieszyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. radować)
(1.1) dokonany od|radować.
czasownik zwrotny dokonany uradować się (ndk. radować się)
(2.1) doznać radości, dokonany od|radować się.
Wiktionary
rzecz. radocha ż.
przysł. radośnie
Wiktionary
1. potocznie: udźwignąć coś;
2. dawniej: uchwalić, ustalić; uraić
SJP.pl
ciężkie zatrucie organizmu produktami przemiany materii, wskutek niewydolności nerek; mocznica, uremia
SJP.pl
dawniej: uchwalić, ustalić; uradzić
SJP.pl
dawniej: radząc, postanawiać coś; uradzać
SJP.pl
1. marka motocykli;
2. marka ciężarówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) rosyjski samochód marki Ural
(1.2) rosyjski motocykl marki Ural
Wiktionary
Ural ( Урал) – łańcuch górski w Rosji, którym biegnie umowna granica między Europą a Azją.
Wikipedia
IPA: ˈural, AS: ural
Wiktionary
skrót od: uralsko-ałtajski
SJP.pl
minerał, zielona odmiana amfibolu, powstająca z piroksenów i innych minerałów
SJP.pl
miasto w Kazachstanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Kazachstanie, administracyjne centrum obwodu zachodniokazachstańskiego;
Wiktionary
Uralsk (kaz. Орал, "Orał", ros. Уральск, "Uralsk") – miasto w zachodnim Kazachstanie, nad rzeką Ural, położone na granicy dwóch kontynentów: Europy oraz Azji. Ośrodek administracyjny obwodu zachodniokazachstańskiego.
Uralsk założono w 1584 przez Kozaków jaickich jako Jaick. Od 1775 nosiło nazwę Uralsk, a wraz z uzyskaniem niepodległości Kazachstanu, nazwa kazachska została zmieniona na "Orał".
Wikipedia
rzecz. Ural m.
przym. uralski
Wiktionary
(1.1) hist. Jaick (do 1584)
Wiktionary
→ Ural
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Uralu, związany z Uralem, pochodzący z Uralu
Wiktionary
(1.1) Znam ten ból, bo będąc blisko 3 lata w łagrach uralskich — przyszło mi dwie wigilie spędzić w łagrach.
Wiktionary
IPA: uˈralsʲci, AS: uralsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Ural m., Uralsk m., Pierwouralsk m.
Wiktionary
odmiana sushi, w której ryż umiejscowiony jest po zewnętrznej stronie wodorostów nori
SJP.pl
pierwiastek chemiczny o symbolu U
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu U i liczbie atomowej 92;
Wiktionary
Ur
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma uran?
(1.1) Rad bowiem należy do grupy pierwiastków ziem alkalicznych o wybitnie określonych własnościach, a jakkolwiek ilość jego w rudach uranu jest nader mała (…).
Wiktionary
IPA: ˈurãn, AS: urãn
Wiktionary
rzecz. Uran mos./mzw., Urania ż., uraninit mrz., Uranos
przym. uranowy
Wiktionary
(1.1) symbol. U
Wiktionary
astronomiczna jednostka odległości równa drodze przebytej przez promień świetlny w ciągu roku; rok świetlny, rok światła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. muza astronomii (łącznie z astrologią), jedna z towarzyszek Apolla; córka Zeusa i Mnemosyne;
(1.2) mitgr. jedna z okeanid
(1.3) mitgr. przydomek Afrodyty
(1.4) astr. planetoida o numerze katalogowym 30, z pasa głównego planetoid, odkryta w 1854 r.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Urania i jej siostry uświetniały śpiewem biesiady bosko-ludzkie oraz uczty olimpijskie bogów.
(1.1) Atrybutami Uranii były: cyrkiel, globus gwiezdny (model sfery niebieskiej), pałeczka służącą do wskazywania czegoś na globusie (wskaźnik) i wieniec z gwiazd.
(1.4) Urania porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza.
Wiktionary
IPA: uˈrãɲja, AS: urãńi ̯a
Wiktionary
rzecz. urania ż., Uran mos./mzw., uran mrz.
przym. uranowy
Wiktionary
(1.3) Afrodyta, Afrogeneja, Cypryda, Kipryda, Wenus, Wenera
Wiktionary
sól kwasu uranowego
SJP.pl
bóstwa uraniczne - bóstwa przyrody nieożywionej władające niebem
SJP.pl
rodzina motyli różnoskrzydłych
SJP.pl
Uranidowate, uraniowate, ślicznotki (Uraniidae) – rodzina motyli z nadrodziny Geometroidea i infrarzędu Heteroneura. Obejmuje blisko 700 tropikalnych gatunków. Należą tu zarówno gatunki aktywne za dnia jak i nocne. Rodzinę charakteryzuje wyjątkowe wśród motyli położenie narządów słuchu u samców.
Wikipedia
o cechach uranidowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
barwnik syntetyczny z grupy ftalein
SJP.pl
minerał, tlenek uranu
SJP.pl
Uraninit – minerał promieniotwórczy z gromady tlenków. Należy do minerałów rzadkich. Nazwa pochodzi od składnika uranu. Badania tego minerału doprowadziły Marię Skłodowską-Curie do odkrycia polonu i radu, za co otrzymała w 1911 r. drugą Nagrodę Nobla.
Wikipedia
z łaciny: uran (pierwiastek chemiczny)
SJP.pl
homoseksualizm męski; urania; pederastia
SJP.pl
minerał promieniotwórczy, krzemian uranylu
SJP.pl
Uranofan – minerał promieniotwórczy z gromady krzemianów, uwodniony krzemian uranylu i wapnia (gromada VI-14 minerały uranylu). Nazwa pochodzi od składu chemicznego (pierwiastek uran, oraz gr. "phanos" – "pojawiać się").
Substancja Ca(UO2)2[HSiO4]2·5H2O tworzy dwa jednoskośne warianty strukturalne, które traktowane są jako odrębne minerały (uranofan i β-uranofan).
Wikipedia
przestarzale: meteoryt
SJP.pl
Ur
Wikipedia
mit. gr. personifikacja Nieba, syn i mąż Gai, ojciec tytanów, cyklopów i sturękich olbrzymów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. bóg i uosobienie nieba; syn i mąż Gai;
Wiktionary
Uranos (także Uran, Niebo; Οὐρανός Ouranós, Uranus, "Caelus" ‘niebo’) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie nieba.
Jedno z najstarszych bóstw ("Protogenoi"). Wyłonił się z Chaosu wraz z Gają (Ziemią), która stała się jego małżonką. Wspólnie spłodzili kolejne pokolenia bogów. Z ich związku na świat przyszli kolejno:
Wikipedia
(1.1) Gaja i Uranos dali początek wielu pokoleniom bogów.
(1.1) Z nasienia Uranosa, które spadło na powierzchnię morza, zrodziła się Afrodyta, zwana stąd Uranią.
(1.1) Kronos obciął Uranosowi genitalia i wrzucił je do morza.
(1.1) Z Uranosem miała Gaja trzech hekatonchejrów, trzech cyklopów, sześciu tytanów i sześć tytanid.
Wiktionary
IPA: uˈrãnɔs, AS: urãnos
Wiktionary
rzecz. Uran mos./mzw., uran mrz., Urania ż., urania ż., uraninit mrz., uranizm mrz.
przym. uranowy; przest. gwara. Uranosowy
Wiktionary
(1.1) Uran, Niebo
Wiktionary
minerał zaliczany do łyszczyków uranowych, z którego otrzymuje się uran i rad
SJP.pl
promieniotwórczy, ciężki pierwiastek chemiczny należący do aktynowców
SJP.pl
promieniotwórczy, ciężki pierwiastek chemiczny należący do aktynowców
SJP.pl
przymiotnik od: uran
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z uranem (pierwiastkiem), dotyczący uranu
Wiktionary
IPA: ˌurãˈnɔvɨ, AS: urãnovy
Wiktionary
rzecz. uran m., Uran m., Urania ż., uranista m., Uranos mos.
Wiktionary
rodzaj dinozaura z nadrodziny hadrozauroidów; ouranozaur
SJP.pl
Ur
Wikipedia
grupa chemiczna zawierająca jeden atom uranu i dwa tlenu
SJP.pl
związany z uranylem
SJP.pl
związek chemiczny stosowany jako lek obniżający ciśnienie krwi
SJP.pl
Ur
Wikipedia
historyczne państwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. starożytne państwo dawniej położone na Wyżynie Armeńskiej wokół jeziora Wan, założone około IX wieku p.n.e., podbite w VI wieku p.n.e. przez Medów;
Wiktionary
Tu
Wikipedia
(1.1) Najlepiej widać je z murów starożytnej twierdzy Vankale — ruin Tuszpy, stolicy dawnego mocarstwa Urartu.
Wiktionary
rzecz. Urartyjczyk m., urartyjski m.
przym. urartyjski
Wiktionary
przymiotnik od: Urartu (starożytne państwo)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urartu, dotyczący Urartu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urartyjski;
Wiktionary
rzecz. Urartu n.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Urazu
Wiktionary
rzecz. Uraz m., urazianin m., urazianka ż.
Wiktionary
1. o żywych organizmach: rosnąc, stawać się większym, wyższym lub dłuższym;
2. zwiększać się liczbowo, ilościowo, pod względem objętości itp.;
3. powstawać gdzieś, stopniowo się powiększając
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uratować.
Wiktionary
czas. poratować, uratować dk., ratować ndk.
rzecz. ratunek mrz., odratowanie n., poratowanie n., ratownik mos., ratownictwo n.
przym. ratowniczy, ratunkowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) ochronić, ocalić, pomóc komuś uniknąć nieszczęścia
(1.2) korzystnie zmienić bieg wydarzeń
Wiktionary
(1.1) Bohaterski chłopiec uratował matce życie.
(1.2) Rozmowa z nimi była niezręczna, ale gdy przyszłaś, uratowałaś sytuację.
Wiktionary
IPA: ˌuraˈtɔvat͡ɕ, AS: uratovać
Wiktionary
czas. poratować dk., ratować ndk.
rzecz. ratownictwo n., poratowanie n., odratowanie n., uratowanie n., ratownik, ratowniczka, ratunek, uratowany
przym. ratowniczy, ratunkowy
Wiktionary
(1.1) ochronić, ocalić, wybawić
(1.2) ochronić, ocalić, wybawić
Wiktionary
jednakowe, często nieuzasadnione traktowanie wszystkich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieuzasadnione i szkodliwe zrównywanie czegoś
Wiktionary
(1.1) Szkodliwa urawniłowka gwarancji depozytów
Wiktionary
IPA: ˌuravʲɲiˈwɔfka, AS: uravʹńiu̯ofka
Wiktionary
(1.1) glajchszaltowanie, ujednolicanie, uniformizacja, zrównywanie, unifikacja, asymilacja
Wiktionary
1. uszkodzenie ciała wskutek uderzenia, nacięcia itp.;
2. (psych.) nadmierne uwrażliwienie, przeczulenie na coś (lub kogoś) będące następstwem przykrych doświadczeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) uszkodzenie ciała
(1.2) niechęć w stosunku do osoby, obiektu lub zjawiska będąca konsekwencją krzywdy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Uraz nogi przeszkadza mi w chodzeniu.
(1.2) Od kiedy pani Jola przycięła mu ucho, ma uraz do wszystkich fryzjerek.
Wiktionary
IPA: ˈuras, AS: uras
Wiktionary
rzecz. raz mrz., uraza ż., urazowość ż., urazówka ż., urażenie n.
czas. urażać ndk., urazić dk.
przym. urazowy, pourazowy
liczgł. raz
Wiktionary
(1.1) kontuzja, obrażenie
(1.2) ansa, przeczulenie, szkoda, trauma
Wiktionary
niechęć, żal do kogoś; ansa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niechęć, żal do kogoś
Wiktionary
IPA: uˈraza, AS: uraza
Wiktionary
rzecz. rażenie n., raz mrz., zrażanie n., uraz m., urazowość ż., urazówka ż., urazowiec m., urażenie n., urażanie n.
czas. przerażać, przerazić, zrażać, urazić dk., urażać ndk.
przym. urazowy, pourazowy, przerażony
liczgł. raz
Wiktionary
(1.1) ansa
Wiktionary
urazek czteroplamkowy - chrząszcz z rodziny łyszczykowatych, niszczący larwy i poczwarki korników
SJP.pl
Urazek ("Glischrochilus") – rodzaj chrząszczy z rodziny łyszczynkowatych i podrodziny Cryptarchinae. Obejmuje 46 opisanych gatunków. Ma zasięg kosmopolityczny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Urazu
Wiktionary
rzecz. Uraz m.
:: fż. urazianka ż.
przym. uraski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Urazu
Wiktionary
rzecz. Uraz m.
:: fm. urazianin m.
przym. uraski
Wiktionary
1. dotknąć, podrażnić zranione miejsce; zranić o coś;
2. sprawić komuś przykrość; obrazić, zranić;
3. urazić się:
a) dotknąć się w zranione miejsce, podrażnić własną ranę; zranić się o coś;
b) poczuć urazę; obrazić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. urażać)
(1.1) dokonany od|urażać.
czasownik zwrotny dokonany urazić się (ndk. urażać się)
(2.1) dokonany od|urażać się.
Wiktionary
czas. urażać ndk.
rzecz. uraza ż., raz mrz., uraz, urazowiec mos., urazówka ż., urażanie n., urażenie n.
przym. urazowy
przysł. urazowo
licz. raz
Wiktionary
przymiotnik od: uraz
SJP.pl
oddział chirurgii urazowej dla ofiar wypadków
SJP.pl
dawniej: skłonność do obrażania się o byle co; drażliwość
SJP.pl
dawniej:
1. skłonny do obrażania się o byle co; drażliwy, przeczulony;
2. obraźliwy, obrażający
SJP.pl
1. sprawiać ból;
2. kaleczyć, ranić, uszkadzać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. urazić)
(1.1) naruszać wrażliwe, bolące miejsce przez dotknięcie lub przez silniejszy bodziec
(1.2) wyrządzać przykrość
czasownik zwrotny niedokonany urażać się (dk. urazić się)
(2.1) urażać siebie samego
(2.2) poczuć się urażonym
Wiktionary
rzecz. uraz mrz., urażanie n., uraza ż.
czas. urazić
Wiktionary
(1.1) podrażniać, ranić, razić
(1.2) obrażać, znieważać
(2.1) ranić się
(2.2) obrażać się
Wiktionary
skrót od: urbanistyka, urbanistyczny, urbanizacja, urbanizacyjny (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Urban, z zawodu jestem ogrodnikiem, z zamiłowania winogrodnikiem i winiarzem.
(1.1) Niektórzy rolnicy, jak na przykład pan Urban Kowalczyk, ukończyli kurs agroturystyczny.
(1.1) W Kościele katolickim na 19 maja przypada wspomnienie św. Urbana, patrona winogrodników, winiarzy, winnic i winnej latorośli.
(1.1) Urbanowie dzień swego patrona, czyli imieniny, obchodzą 19 maja, a także 25 maja, 31 października i 19 grudnia.
Wiktionary
IPA: ˈurbãn, AS: urbãn
Wiktionary
rzecz. Urbanowa ż., Urbanówna ż., Urbanostwo lm m., Urbanów mrz., Urbanowo n., Urbanówko n., Urbanowice nmos., Urbanki nmos., urbanistyka ż., urbanista mos., urbanistka ż., urbanizacja ż., urbanizm mrz., urbanizowanie n., zurbanizowanie n., urbanistyczność ż., urbanizacyjność ż.
:: zdrobn. Urbanek mos., Urbaś mos., Urbek mos.
czas. urbanizować ndk., urbanizować się ndk., zurbanizować dk., zurbanizować się dk.
przym. Urbanowy, Urbankowy, Urbasiowy, urbanistyczny, urbanizacyjny
przysł. urbanistycznie
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Urbanek, Urbaś, Urbek
Wiktionary
1. nazwisko;
2. zdrobnienie od: Urban (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Urban
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Urban mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Urbaniak (forma żeńska: Urbaniak, liczba mnoga: Urbaniakowie) – patronimiczne nazwisko polskie pochodzące od imienia Urban.
Na początku lat 90. XX wieku nazwiskiem Urbaniak posługiwało się 22.539 osób żyjących, zarejestrowanych w bazie PESEL.
Wikipedia
Urbanice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Wieluń.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 481.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Urbaniec (forma żeńska formalnie równa formie męskiej) – polskie nazwisko.
Pochodzenie nazwiska jest odimienne, pochodzi od nazwy osobowej Urban.
Początkiem lat 90. XX wieku, nazwisko Urbaniec posiadało 1556 osób. Według danych rejestru PESEL z 2002 roku – nazwisko Urbaniec miało 735 mężczyzn oraz 770 kobiet.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) projektant przestrzeni miejskiej i rozplanowania zabudowy
Wiktionary
Urbanista (planista przestrzenny):
Zawód ten należy do tak zwanej grupy zawodów regulowanych.
Zawód urbanisty w latach 2000–2014 posiadał status zawodu zaufania publicznego oraz swoje prawnie określone jednostki organizacyjne w postaci krajowej i okręgowych izb urbanistów.
Wikipedia
IPA: ˌurbãˈɲista, AS: urbãńista
Wiktionary
rzecz. Urban mos., urbanistka, urbanistyka, urbanizm, urbarium, urbanizacja
przym. urbanistyczny, urbanizacyjny, Urbanowy
przysł. urbanistycznie
czas. urbanizować
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) projektantka przestrzeni miejskiej i rozplanowania zabudowy
Wiktionary
rzecz. urbanistyka ż., urbanizm mrz., urbarium n., urbanizacja ż.
:: fm. urbanista mos.
czas. urbanizować ndk., zurbanizować dk.
przym. urbanistyczny, urbanizacyjny
przysł. urbanistycznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący urbanistyki
Wiktionary
rzecz. urbanistyka ż., urbanista m., urbanistka ż., urbanizacja ż., Urban mos./ż.
przysł. urbanistycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. nauka o planowanieanowaniu i budowie miast oraz osiedli;
Wiktionary
Urbanistyka – nauka o planowaniu miast i osiedli oraz ich powstawaniu i historii rozwoju; urbanistyka jest dyscypliną nauk technicznych.
Nazwa „urbanistyka” po raz pierwszy została użyta przez hiszpańskiego teoretyka architektury Ildefonsa Cerdę i pochodzi od łacińskiego słowa "urbs", określającego miasto Rzym (w odróżnieniu od słowa "civitas", które oznacza "miasto" w ogólności).
Wikipedia
rzecz. urbanista m., urbanistka ż., urbanizm mrz., urbarium n., urbanizacja ż., Urban m.
czas. urbanizować ndk., zurbanizować dk.
przym. urbanistyczny, urbanizacyjny
przysł. urbanistycznie
Wiktionary
powstawanie i rozwój miast, powiększanie się obszarów miejskich i ich znaczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wzrost liczby ośrodków miejskich na jakimś obszarze, ich powiększenie i rozwój wiążący się z koncentracją, napływem ludności, wzrostem ich roli i znaczenia dla danego regionu;
Wiktionary
Urbanizacja – proces koncentracji ludności w punktach przestrzeni geograficznej, głównie na obszarach miejskich, określający także wzrost liczby ludności miejskiej i jej udziału w liczbie ludności danego obszaru, dzięki czynnikom społeczno-kulturowym, demograficznym i ekonomicznym. Urbanizacja oznacza także przestrzenny rozwój miast oraz zmianę stylu życia na miejski.
Wikipedia
IPA: ˌurbãɲiˈzat͡sʲja, AS: urbãńizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. suburbanizacja ż., urbanistyka ż., Urban mos., urbanizm m., urbarium n., urbanista m., urbanistka ż.
przym. urbanizacyjny, urbanistyczny, Urbanowy
czas. urbanizować ndk.
Wiktionary
dotyczący urbanizacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. liter. nurt w poezji z początków XX w., charakteryzujący się zafascynowaniem miastem
(1.2) książk. urb. rozwój miasta i zjawiska z tym związane
(1.3) urb. nauk. nauka badająca powstawanie miast i zajmująca się również tego planowaniem
Wiktionary
przym. urbanistyczny
rzecz. Urban mos., urbanizacja ż., urbanista m., urbanistka ż., urbanistyka ż.
czas. urbanizować ndk.
przysł. urbanistycznie
Wiktionary
(1.3) urbanistyka
Wiktionary
1. nazwisko;
2. zdrobnienie od: Urban (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Urbanka lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) publ. naśladowca Jerzego Urbana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna obiektu w przestrzeni miejskiej
Wiktionary
Urban z małżonką; Urbanowie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Urban z małżonką; Urbanostwo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Urbana lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, którego właścicielem, autorem, twórcą jest Urban
Wiktionary
(1.1) Sad Sąsiadował z Ambrożową zagrodą z jednej strony i z Urbanowym polem z drugiej.
(1.1) Obok Urbanowej winnicy stoi przydrożna figura św. Urbana.
(1.1) Urbanowi synowie wyrośli na dorodnych mężczyzn.
Wiktionary
zob. Urban.
Wiktionary
(1.1) Urbana (D. lp. – po rzecz.)
Wiktionary
dotyczący urbarium, odnoszący się do urbarium
SJP.pl
1. rejestr powinności gruntowych obowiązujących poddanych wobec pana
2. powinność zapisana w takim rejestrze
SJP.pl
dawniej: spis i opis posiadłości, inwentarza itp.; księga gospodarcza
SJP.pl
Urbarz, urbariusz, urbarium (łac. "urbarium") – księga zawierająca spis majątku właściciela ziemskiego oraz powinności, głównie pańszczyźnianych, jego poddanych.
Urbarze prowadziły cesarstwa, królestwa, księstwa, ziemie, ordynacje czy miasta. W Polsce występowały od XV wieku ("Urbarz Trzebnicki" z 1410) do końca XVIII. Urbarze są źródłami informacji dla historyków.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Urbański (forma żeńska: Urbańska; liczba mnoga: Urbańscy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku Polskę zamieszkiwało 31521 osób o tym nazwisku.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Urbańszczyzna – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Łowicz.
Wikipedia
1. zdrobnienie od: Urban;
2. nazwisko
SJP.pl
eksploracja niedostępnych, niezamieszkanych obiektów miejskich, np. tuneli, kanałów, opuszczonych budynków itp.; urbeks, eksploracja miejska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pasjonat urbeksu
Wiktionary
rzecz. urbeks m., urbex m.
Wiktionary
eksploracja niedostępnych, niezamieszkanych obiektów miejskich, np. tuneli, kanałów, opuszczonych budynków itp.; urbeks, eksploracja miejska
SJP.pl
osoba eksplorująca niedostępne, niezamieszkane obiekty urbanistyczne, np. tunele, kanały, opuszczone budynki; urbeksowiec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urbinem, dotyczący Urbina
Wiktionary
(1.1) Architektura Bramantego wydaje się wewnętrznie spokrewniona z malarstwem jego urbinackiego ziomka Rafaela Santi (1483–1520), który urodził się jako syn malarza Giovanniego.
(1.1) Ojciec wróci na tron, ale już w rok po śmierci syna odstąpi swoje księstwo papieżowi, co zamknie dzieje suwerennego państewka urbinackiego.
Wiktionary
rzecz. Urbino n., urbińczyk mos.
przym. urbiński
Wiktionary
(1.1) urbiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miejscowość i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche, położona u podnóża Apeninu Umbryjsko-Marchijskiego;
Wiktionary
Urbino (łac. "Urvinum Mataurense") – miejscowość u podnóża Apeninu Umbryjsko-Marchijskiego i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche. Wraz z Pesaro jest stolicą prowincji Pesaro i Urbino. W 1998 roku centrum historyczne miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W latach 1212–1631 stanowiło siedzibę najpierw hrabstwa, a potem księstwa Urbino.
Wikipedia
(1.1) Rafael Santi urodził się w Urbino (środkowe Włochy) i już w wieku dziecięcym mógł korzystać z nauk i wskazówek ojca, malarza, także poety.
(1.1) Urbino jest miastem zamurowanym. Nie ma otwartych przestrzeni. Place przykryto lepiej lub gorzej skleconymi dachami, żeby nie dopuszczać słonecznego światła. Centrum miasta stało się jakby jednym wielkim zamkniętym budynkiem.
(1.1) Baldassare Castiglione : (…) W 1503 wstąpił na służby do margrabiego Francesca Gonzagi, wkrótce jednak opuścił Mantuę i przeniósł się do Urbina na słynący jako ośrodek kultury renesansowej dwór księcia Guidobalda Montefeltro.
Wiktionary
rzecz. urbińczyk mos.
przym. urbiński, urbinacki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Urbina, osoba rodem z Urbina (Urbino)
Wiktionary
(1.1) Nawet mimo to, że Rio krytykował pogańską zmysłowość niektórych artystów renesansu (…), sławiąc Rafaela jako ukoronowanie chwały sztuki chrześcijańskiej, Goethe zaś podziwiał twórczość Urbińczyka jako wcielenie greckiego sposobu myślenia i odczuwania, to oba te nurty „religii sztuki" ożywiało podobne pragnienie - restytucji momentu dziejowej i duchowej doskonałości.
(1.1) Na początku XVI wieku florentyńczyk Leonardo i urbińczyk Rafael malują kobiety, słynące z urody lub talentu, papieży, kardynałów, pisarzy, muzyków i uczonych, wytwornie ubranych z pięknie trefionymi włosami, w postawach spokojnych i reprezentacyjnych.
(1.1) Zakwitną sztuki piękne na łodydze modlitwy. Budownictwo stanie się wspaniałą modlitwą kamienną. Mojżesz Michała Anioła będzie się modlił o dobro narodów. Fra Angelico będzie malował, klęcząc. A od Giotta aż do szkoły weneckiej rozwinie się kilka pokoleń malarzy i opromieni, naród i Kościół, bo się modlić będą mężowie sztuki. W Palestrinie zaś aż do Mozarta modlitwa uwieńczy pochód tryumfalny narodów muzyką, jaką św. Cecylia słyszy na obrazie słynnego Urbińczyka. Chwalić się będą Włochy z nieśmiertelnego Danta, że tak pięknie modlić się umiał w Boskiej Komedii. A Polska nie mogłaby się szczycić największym poematem, gdyby Mickiewicz przed pisaniem nie zwrócił błagalnej modlitwy do Bogarodzicy.
Wiktionary
rzecz. Urbino n.
przym. urbiński, urbinacki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urbino, dotyczący Urbino
Wiktionary
(1.1) Walczyli i uciskali wojsko papieskie, znieważyli pod Bracciano papieskiego «condottiere», Guidobalda de Montefeltro, księcia urbińskiego, i syna papieża, księcia Gandii, posyłając im do obozu osła, który pod ogonem niósł ułożone w drwiących sonetach wezwanie do zawarcia pokoju.
(1.1) (…) bogata ornamentacja pilastrów, nietypowa w sztuce florenckiej, przypomina raczej dekoracje urbińskie, północnowłoskie i węgierskie.
(1.1) Z jej dziedzińca dobrze widać panoramę Urbina oraz otaczające je wzgórza, które w pochmurny dzień przybierają kolor dojrzałej śliwki węgierki. Na jednym z nich po drugiej stronie miasta (patrząc z twierdzy) położony jest urbiński cmentarz.
Wiktionary
rzecz. Urbino n., urbińczyk mos.
przym. urbinacki
Wiktionary
(1.1) urbinacki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna miasta
Wiktionary
gatunek fasoli uprawianej przede wszystkim w Indiach dla jadalnych ziaren przeznaczanych na paszę dla zwierząt lub zielony nawóz
SJP.pl
jeden z języków indyjskich, oficjalny język literacki Pakistanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jęz. język indoeuropejski używany przez ponad 50 milionów ludzi na subkontynencie indyjskim, język urzędowy w Pakistanie;
Wiktionary
IPA: ˈurdu, AS: urdu
Wiktionary
roślina górska z rodziny pierwiosnkowatych; jaślinek
SJP.pl
Urdzik ("Soldanella") – rodzaj roślin należący do rodziny pierwiosnkowatych. Obejmuje 16 gatunków. Rośliny te występują w górach w Europie Środkowej i Południowej. W Polsce, w Tatrach, rosną trzy gatunki: urdzik górski ("S. montana"), karpacki ("S. carpatica") i węgierski ("S. hungarica"). Szereg gatunków i mieszańców uprawianych jest jako rośliny ozdobne, zwłaszcza w ogrodach skalnych.
Wikipedia
Urząd Regulacji Energetyki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bezbarwna i bezwonna substancja krystaliczna powstająca w organizmie, występująca m.in. w moczu i w pocie, uzyskiwana syntetycznie w celu produkcji tworzyw sztucznych
SJP.pl
mineralny nawóz azotowy, produkt kondensacji mocznika z formaldehydem
SJP.pl
czynić bardziej zbliżonym do świata realnego, nadawać cechy realizmu
SJP.pl
uczynić bardziej zbliżonym do świata realnego, nadać cechy realizmu
SJP.pl
enzym z klasy hydrolaz, powodujący rozkład mocznika na amoniak i dwutlenek węgla
SJP.pl
Ureaza (EC 3.5.1.5) – enzym z klasy hydrolaz. Katalizuje reakcję hydrolitycznego rozkładu mocznika na amoniak i dwutlenek węgla:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. przepis prawny
(1.2) doprowadzenie do porządku według danych norm
Wiktionary
czas. regulować, uregulować dk.
rzecz. regulowanie n.
Wiktionary
(1.1) regulacja
Wiktionary
1. znaleźć rozstrzygnięcie jakiegoś problemu;
2. uiścić jakąś należność;
3. ująć coś w normy, przepisy;
4. skorygować działanie przyrządu, mechanizmu;
5. nadać korytu rzeki odpowiedni profil za pomocą obwałowań, tam itp.
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) rozstrzygnąć jakiś problem
(1.2) uiścić należność
(1.3) ująć w normy, przepisy
Wiktionary
rzecz. regulacja ż., uregulowanie n.
czas. regulować
Wiktionary
związek organiczny, pochodna mocznika, w którym atom wodoru mocznika został zastąpiony grupą organiczną - acylem
SJP.pl
meteoryt, oliwino-pigeonit achondrytu, odkryty w Australii
SJP.pl
polskiej produkcji, bezbarwny lakier poliuretanowy do łodzi
SJP.pl
ciężkie zatrucie organizmu produktami przemiany materii, wskutek niewydolności nerek; mocznica, uraemia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zobacz. mocznica
Wiktionary
IPA: uˈrɛ̃mʲja, AS: urẽmʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) mocznica, schyłkowa niewydolność nerek
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: zob. uremia.
Wiktionary
bylina z rodziny ślazowatych; czepiszcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. osiedle typu miejskiego w azjatyckiej części Rosji, położone na północno-zachodniej Syberii;
Wiktionary
Urengoj (ros. "Уренгой") – osiedle typu miejskiego w azjatyckiej części Rosji, we wchodzącym w skład tego państwa Jamalsko-Nienieckim Okręgu Autonomicznym, położonym w północno-zachodniej Syberii.
Osiedle liczy 9.450 mieszkańców (1 stycznia 2005 r.), głównie Rosjan i innych europejskich osadników. Niewielki udział w populacji miasta mają też rdzenni mieszkańcy Okręgu - Nieńcy.
Wikipedia
przym. urengojski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urengojem, dotyczący Urengoju
Wiktionary
rzecz. Urengoj mrz.
Wiktionary
szereg enzymatycznych reakcji, w wyniku których przebiega synteza nietoksycznego mocznika z toksycznych produktów przemiany materii; mocznikowy cykl Krebsa
SJP.pl
wytwarzający mocznik jako produkt uboczny przemiany materii
SJP.pl
ester kwasu karbaminowego mający zastosowanie w lecznictwie i do produkcji tworzyw poliuretanowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. chirurgiczne usunięcie części lub całego moczowodu
Wiktionary
(1.1) Iwona miała wykonaną lewostronną ureterektomię dwa lata temu.
Wiktionary
rzecz. nefroureterektomia ż.
Wiktionary
chirurgiczny zabieg polegający na usunięciu kamienia z moczowodu
SJP.pl
zabieg chirurgiczny polegający na wszczepieniu moczowodu do esicy
SJP.pl
przyrząd do diagnostyki i zabiegów w górnych drogach moczowych
SJP.pl
w medycynie: aparat służący do oglądania cewki moczowej; wziernik cewkowy
SJP.pl
badanie cewki moczowej
SJP.pl
narzędzie chirurgiczne do nacinania cewki moczowej
SJP.pl
chirurgiczne nacięcie cewki moczowej w celu np. usunięcia zwężenia czy wydobycia ciał obcych
SJP.pl
w starożytnym Egipcie: wizerunek świętego węża, symbolu władzy faraonów, często zdobiący królewskie nakrycie głowy i stanowiący popularny motyw w sztuce egipskiej; ureusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. zob. ureusz.
Wiktionary
IPA: ˈurɛws, AS: ureu̯s
Wiktionary
w starożytnym Egipcie: wizerunek świętego węża, symbolu władzy faraonów, często zdobiący królewskie nakrycie głowy i stanowiący popularny motyw w sztuce egipskiej; ureus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. w starożytnych królestwach, głównie Egipcie, symbol władzy boskiej i królewskiej w postaci świętego węża – stylizowanej kobry w pozycji ataku;
Wiktionary
Ur
Wikipedia
(1.1) Święty dziad mój — mówił faraon — był ojcem królowej i w drodze łaski otrzymał prawo ozdabiania swej infuły ureuszem.
Wiktionary
IPA: uˈrɛwuʃ, AS: ureu̯uš
Wiktionary
(1.1) Wadżet
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urgenczem, dotyczący Urgenczu
Wiktionary
rzecz. Urgencz mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowo-środkowym Uzbekistanie, w dolinie Amu-darii;
Wiktionary
Urgencz ( Urganch, uzb. cyr. Урганч; Ургенч, "Urgiencz") – miasto w południowo-środkowym Uzbekistanie, w dolinie Amu-darii, nad kanałem Shovot, siedziba administracyjna wilajetu chorezmijskiego. W 2016 roku liczyło ok. 136,6 tys. mieszkańców. Ośrodek przemysłu maszynowego, włókienniczego, jedwabniczego, odzieżowego, spożywczego i materiałów budowlanych. W mieście działa instytut pedagogiczny oraz teatr.
Wikipedia
przym. urgencki
Wiktionary
dawniej: pisemne ponaglenie, upomnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. pisemne ponaglenie
Wiktionary
(1.1) Równocześnie na kilkakrotny urgens, co mają robić ci z naszych drużyniaków, którzy znajdują się już w mundurach austriackich, otrzymaliśmy wyraźny zakaz samowolnego opuszczenia szeregów, bo zwolnienie nas z wojska austriackiego jest w toku.
Wiktionary
rzecz. urgowanie n.
czas. urgować ndk.
Wiktionary
(1.1) monit, napomnienie, ponaglenie, upomnienie
Wiktionary
urginia morska - śródziemnomorska bylina z rodziny hiacyntowatych (szparagowatych); cebula morska, oszloch morski, ckliwica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. alpejska facja osadów dolnej kredy pochodzenia morskiego, złożona głównie z wapieni rafowych;
Wiktionary
Urgon – morska, alpejska facja dolnej kredy (barrem, apt), złożona głównie z wapieni rafowych, wśród których występują koralowce, rudysty oraz otwornice orbitoliny.
W Polsce facja urgońska występuje wyłącznie w Tatrach w serii wierchowej.
Wikipedia
(1.1) W cześci północnej tego skrzydła urgon (malm jest tu wyciśnięty), zamiast nadal regularnie otaczać trias, przerywa się i poszarpanym końcem wnika w łupki gaultu, tak, że ostatnie otaczają go, zachodząc między trias a urgon.
Wiktionary
przestarzałe: dopominać się o przyspieszenie; naglić, przynaglać
SJP.pl
kanton w Szwajcarii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. kanton w Szwajcarii położony w środkowej części kraju;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. urneński
Wiktionary
odmiana owcy stepowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) bibl. imię|polski|m.
Wiktionary
Uriasz (hebr. "Urijjah", "Urijjahu", „moim światłem jest Jahwe”) – biblijne imię męskie. Nosił je Uriasz Hetyta, pierwszy mąż Batszeby.
Wikipedia
(1.1) Dawid pozbył się Uriasza rękami wrogów Izraela.
Wiktionary
przym. Uriaszowy
Wiktionary
przymiotnik od: Uri
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. orientalny, wschodni, z Indii Wschodnich
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Daleki krewny mojego znajomego ma na imię Uriel.
(1.1) Uriel Górka, kanclerz wielki koronny i biskup poznański, uchodził za mecenasa kultury humanistycznej.
(1.1) Urielowie dzień swego patrona, czyli imieniny, obchodzą 22 stycznia.
Wiktionary
rzecz. Urielowa ż., Urielówna ż., Urielostwo lm m.
:: zdrobn. Urielek mos.
:: stpol. przest. Uryjel mos.
przym. Urielowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Urielek; stpol. przest. Uryjel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Uriel
Wiktionary
rzecz. Uriel mos.
Wiktionary
urim i tummim: święte przedmioty ukryte w pektorale arcykapłana, mające zastępować pogańskie wyrocznie
SJP.pl
Urim (hebr. אורים; pol. "Światła"; oficjalna pisownia w ang. Urim) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Eszkol, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców ("Ha-Tenu’a ha-Kibbucit").
Wikipedia
[czytaj: u-er-EL lub JU-ar-el] skrót od: Uniform Resource Locator - zunifikowany format adresowania zasobów, stosowany w Internecie i w sieciach lokalnych
SJP.pl
URL ( Uniform Resource Locator) – ujednolicony format adresowania (określania lokalizacji) zasobów (informacji, danych, usług) stosowany w Internecie i w sieciach lokalnych. Standard URL opisany jest w dokumencie RFC 1738 ↓.
Tak zwany adres URL najczęściej kojarzony jest z adresami stron WWW, ale ten format adresowania służy do określania lokalizacji wszelkich zasobów dostępnych w Internecie.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Urle w innych znaczeniach tego słowa.
Urle – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wołomińskim, w gminie Jadów. Ma status sołectwa.
W latach 1930–1939 siedziba gminy Urle. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie siedleckim.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. ustawowo zagwarantowana płatna lub niepłatna przerwa w wykonywaniu pracy;
2. przerwa w służbie wojskowej, w odbywaniu kary pozbawienia wolności itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dni wolne od pracy przysługujące pracownikowi;
(1.2) przerwa w spełnianiu jakiegoś obowiązku, np. studiów, kary pozbawienia wolności, służby wojskowej
Wiktionary
Urlop – czas wolny od świadczenia pracy przez pracownika, przewidziany przepisami prawa. Pracownik może w tym okresie otrzymywać wynagrodzenie lub go nie otrzymywać, w zależności od rodzaju urlopu.
Słowo to pochodzi z niemieckiego "Urlaub" (od "erlauben", pozwolić, zezwolić). Tak prawdopodobnie średniowieczni rycerze pytali swych władców lennych o pozwolenie, aby zaciągnąć się do bitwy.
Wikipedia
(1.1) W przyszłym tygodniu biorę urlop i jadę na Wyspy Kanaryjskie.
(1.2) Po wyrażeniu zgody na urlop dziekański przez odpowiedni organ student nie uczęszcza na zajęcia, nie bierze udziału w sesji, zachowując jednocześnie status studenta i uprawnienia z niego wynikające.
Wiktionary
IPA: ˈurlɔp, AS: urlop
Wiktionary
rzecz. urlopowicz mos., urlopowiczka ż.
:: zdrobn. urlopik mrz.
czas. urlopować dk./ndk.
przym. urlopowy, przedurlopowy, pourlopowy
przysł. urlopowo
Wiktionary
(1.1) wolne; reg. śl. orlab, gw. Śląsk Cieszyński orlap
(1.2) przepustka
Wiktionary
zdrobnienie od: urlop
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: urlop
Wiktionary
rzecz. urlop mrz., urlopowicz m., urlopowiczka ż.
przysł. urlopowo
Wiktionary
żartobliwie: spędzanie gdzieś urlopu; urlopowanie
SJP.pl
urzędowo: udzielić, udzielać komuś urlopu
SJP.pl
osoba przebywająca na urlopie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba spędzająca urlop
Wiktionary
(1.1) W Sopocie, w lipcu bieżącego roku było jakoś mało urlopowiczów.
Wiktionary
IPA: ˌurlɔˈpɔvʲit͡ʃ, AS: urlopovʹič
Wiktionary
rzecz. urlop m., urlopik m.
:: fż. urlopowiczka ż.
czas. urlopować
przym. urlopowy, przedurlopowy, pourlopowy
przysł. urlopowo
Wiktionary
(1.1) wczasowicz, przest. letnik
Wiktionary
kobieta przebywająca na urlopie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: urlopowicz
Wiktionary
IPA: ˌurlɔpɔˈvʲit͡ʃka, AS: urlopovʹička
Wiktionary
rzecz. urlopowicz, urlop, urlopik
czas. urlopować
przym. urlopowy, przedurlopowy, pourlopowy
przysł. urlopowo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) tak jak na urlopie
Wiktionary
(1.1) Karol otworzył nam ubrany urlopowo, w koszuli à la Cejrowski i bermudach.
Wiktionary
rzecz. urlop mrz., urlopik mrz., urlopowicz mos., urlopowiczka ż.
czas. urlopować dk./ndk.
przym. urlopowy, przedurlopowy, pourlopowy
Wiktionary
przymiotnik od: urlop
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z urlopem, dotyczący urlopu
Wiktionary
(1.1) W okresie urlopowo-wakacyjnym kawiarnie otwarte są do dziesiątej.
(1.1) Z jednej strony bowiem termin wypłaty świadczenia urlopowego nie jest sztywno ustalony, jedynie ograniczony ostateczną datą, do kiedy świadczenie to należy wypłacić.
Wiktionary
rzecz. urlop mrz., urlopowicz mos., urlopowiczka ż.
przysł. urlopowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
(1.1) Mam na imię Urlyk i jestem stoczniowcem z Rostocku.
Wiktionary
[czytaj: urm albo u-er-EM] skrót od: Urząd Rady Ministrów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Iranie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przeprowadzamy się z Urmii do Teheranu.
Wiktionary
przym. urmijski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Urmii, związany z Urmią
Wiktionary
(1.1) Zwiedziliśmy kilka urmijskich meczetów.
Wiktionary
rzecz. Urmia ż.
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: urna
Wiktionary
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== urn (język angielski.) ==
thumb|urn (1.1)
wymowa.
bryt. IPA|ɜːn., SAMPA|E:n.
amer. IPA|ɝn.
homofony|earn.
audio|LL-Q1860 (eng)-Vealhurl-urn.wav.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) urna, popielnica
(1.2) metalowy dzbanek
odmiana.
(1.1-2) lp. urn; lm. urns
przykłady.
Wiktionary
IPA: urn, AS: urn
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== urn (język angielski.) ==
thumb|urn (1.1)
wymowa.
bryt. IPA|ɜːn., SAMPA|E:n.
amer. IPA|ɝn.
homofony|earn.
audio|LL-Q1860 (eng)-Vealhurl-urn.wav.
znaczenia.
rzeczownik
(1.1) urna, popielnica
(1.2) metalowy dzbanek
odmiana.
(1.1-2) lp. urn; lm. urns
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
1. naczynie służące do przechowywania prochów zmarłego po spaleniu; popielnica
2. skrzynka z otworem w pokrywie, służąca do gromadzenia kartek wyborczych podczas tajnego głosowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pojemnik (zazwyczaj w kształcie wazy) do przechowywania prochów zmarłych po ich kremacji;
(1.2) polit. pojemnik, do którego wyborcy wrzucają swoje głosy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wiesz, że ta Agata pięć dni po pogrzebie sprzedała urnę z prochami swojego męża?
(1.2) Po zaznaczeniu nazwiska kandydata, kartę do głosowania należy wrzucić do urny.
Wiktionary
IPA: ˈurna, AS: urna
Wiktionary
przym. urnowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Uri, pochodzący z Uri, dotyczący Uri (kantonu w Szwajcarii)
Wiktionary
rzecz. Uri n.
Wiktionary
→ urna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący urny
Wiktionary
rzecz. urna ż.
Wiktionary
1. wydobywanie, urabianie kopaliny;
2. materiał skalny uzyskany w wyniku urabiania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) górn. wydobywanie (urabianie) surowca mineralnego, np. węgla, rudy, soli
(1.2) górn. materiał uzyskany w wyniku urabiania, wydobyty surowiec (kopalina);
Wiktionary
Urobek – kopalina pozyskana poprzez robotę górniczą, niezależnie od frakcji i zawartości skały płonnej.
Wikipedia
rzecz. urabianie n.
czas. urabiać ndk.
Wiktionary
(1.1) fedrunek, wydobycie, wydobywanie
(1.2) fedrunek, wydobycie
Wiktionary
pomarańczowożółty barwnik żółci powstający w jelicie wskutek utleniania urobilinogenu, wydalany z kałem i z moczem
SJP.pl
Urobilina – organiczny związek chemiczny, pochodna bilirubiny, zredukowana forma urobilinogenu, z którego powstaje w jelicie grubym pod wpływem enzymów bakteryjnych. Stanowi główny barwnik moczu.
Wikipedia
organiczny związek chemiczny, pochodna bilirubiny
SJP.pl
Ur
Wikipedia
miejsce wydobywania żwiru i piasku budowlanego
SJP.pl
1. nadać czemuś odpowiednią formę; ukształtować;
2. ukształtować czyjś rozwój;
3. zjednać, przekonać do swoich poglądów;
4. oddzielić kawałki skały od calizny;
5. urobić się - zostać ukształtowanym; zmęczyć się pracą
SJP.pl
symbol określający wszechrzecz, jedność i nieskończoność, przedstawiany w postaci węża pożerającego swój ogon; ouroboros
SJP.pl
Uroboros ( Οὐροβόρος; także Urobor) – symbol przedstawiający węża z ogonem w pysku, który bez przerwy pożera samego siebie i odradza się z siebie. Powstał najpóźniej w starożytnym Egipcie, w XIV w. p.n.e.; był potem używany w starożytnej Grecji[], średniowieczu i nowożytności.
Wikipedia
żółty barwnik moczu, łatwo rozpuszczalny w wodzie i trudno rozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych
SJP.pl
rodzaj ssaka z rodziny psowatych
SJP.pl
Urocjon ("Urocyon") – rodzaj ssaków z rodziny psowatych (Canidae).
Wikipedia
Urocystografia - badanie diagnostyczne polegające na wprowadzeniu do pęcherza moczowego środka kontrastowego i następnie wykonanie badania radiologicznego.
Środek kontrastowy wprowadza się pęcherza moczowego przez cewnik wprowadzony przez cewkę moczową.
Wikipedia
czerwończyk uroczek - motyl z rodziny modraszkowatych
SJP.pl
dawny stopień wyższy od przysłówka: urocznie (uroczo)
SJP.pl
rodzaj roślin z rodziny gruboszowatych; Umbilicus
SJP.pl
dawniej:
1. odnoszący się do uroków, czarów;
2. uroczy
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w uroczy sposób, czarująco
Wiktionary
rzecz. urok m., urokliwość ż.
przym. uroczy
Wiktionary
pełen uroku, wdzięku; ujmujący, urzekający, czarujący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen uroku, atrakcyjny, pociągający, czarujący
Wiktionary
(1.1) Iga momentalnie przeistoczyła się z pochmurnego Stańczyka w uroczą Helenę.
Wiktionary
IPA: uˈrɔt͡ʃɨ, AS: uročy
Wiktionary
rzecz. urok m., urokliwość ż.
przysł. uroczo
Wiktionary
1. wyodrębniona część lasu;
2. miejsce odludne, tajemnicze; pustkowie;
3. u dawnych Słowian: miejsce związane z kultem jakiegoś bóstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. trudno dostępny, odludny, bagnisty, mroczny i nieco tajemniczy obszar w lesie;
(1.2) część terenu otoczona naturalnymi granicami, wyodrębniona za pomocą nazwy topograficznej
(1.3) hist. etn. u dawnych Słowian: miejsce kultu bóstwa, ważnych narad czy sądów lub siedziba złych duchów, zwykle znajdujące się w głębi puszczy
Wiktionary
Uroczysko – część lasu (rzadziej pola lub łąki) o orientacyjnym znaczeniu, bez ściśle oznaczonych granic; jest to miejsce związane zwykle ze szczególnym wydarzeniem legendarnym, legendą, kurhanem, czy w którym występują charakterystyczne cechy przyrodnicze. Teren zwykle ciekawie ukształtowany geograficznie, niejednokrotnie tworzy niewielki obszar rezerwatu przyrody.
Wikipedia
(1.1) Motłoch utopił starą wiedźmę w bagienku na uroczysku.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈt͡ʃɨskɔ, AS: uročysko
Wiktionary
rzecz. urok m. uroczenie n.
czas. uroczyć ndk., zauroczyć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) oficjalne obchody rocznicowe
Wiktionary
(1.1) Jedziemy na uroczystości rocznicowe do Palmir.
(1.1) W Warszawie odbyły się w piątek uroczystości poprzedzające 76. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego.
Wiktionary
rzecz. uroczystość ż.
przym. uroczysty
Wiktionary
dotyczący uroczystości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uroczyste obchodzenie jakiegoś święta, wydarzenia itp.
(1.2) uroczysty charakter czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Uroczystość zakłóciły jakieś krzyki zza okna.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈt͡ʃɨstɔɕt͡ɕ, AS: uročystość
Wiktionary
rzecz. uroczystości nmos.
przym. uroczysty
przysł. uroczyście
Wiktionary
(1.1) ceremonia, celebracja, obchody, świętowanie, impreza, obrzęd, święto
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: uroczysty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) obchodzony w sposób podniosły, odznaczający się okazałością
(1.2) będący wyrazem dostojeństwa, powagi
(1.3) stpol. coroczny
Wiktionary
(1.1) Świadectwa wręczono nam w niezmiernie uroczystej atmosferze.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈt͡ʃɨstɨ, AS: uročysty
Wiktionary
rzecz. uroczystości nmos., uroczystość ż.
przysł. uroczyście
Wiktionary
(1.1) świąteczny, odświętny, niecodzienny, wystawny, okazały, ceremonialny
(1.2) dostojny, poważny, podniosły, patetyczny
Wiktionary
w wierzeniach ludowych: rzucić, rzucać czary na kogoś, na coś; urzec lub urzekać
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób odbiegający od zwyczajności czy codzienności
(1.2) muz. w nastroju majestatycznym, poważnym
Wiktionary
(1.1) I prawdziwek został uroczyście pokrojony na plasterekasterki, podsmażony na złoto na maśle i lekko posolony zgodnie ze wszystkimi zasadami sztuki kulinarnej. Smakował naprawdę królewsko.
Wiktionary
rzecz. uroczystość ż.
przym. uroczysty
Wiktionary
(1.1) ceremonialnie, dostojnie, galowo, niecodziennie, nieprzeciętnie, nietuzinkowo, niezwyczajnie, odświętnie, patetycznie, pompatycznie, poważnie, świątecznie, wspaniale, wyjątkowo
(1.2) maestoso
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uroczyście
SJP.pl
zewnętrzne walory postaci, zespół cech składających się na piękny wygląd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zespół cech wyglądu człowieka, które pociągają, budzą zachwyt
(1.2) wygląd człowieka
(1.3) przen. zespół cech idei, sytuacji, itp., które uważane są za pociągające
(1.4) gw-pl|Bukowina. urodzaj
Wiktionary
(1.2) Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej urodzie), wpisał 19-letni Janek w imionnik dwa wiersze „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”.
Wiktionary
IPA: uˈrɔda, AS: uroda
Wiktionary
przym. urodziwy, urodny
Wiktionary
(1.1-2) piękno
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Asimina|ref=tak., rodzaj małych drzew lub krzewów z rodziny flaszowcowatych, asymina;
Wiktionary
(1.1) Tylko jeden gatunek urodlina można w Polsce uprawiać w gruncie.
Wiktionary
IPA: uˈrɔdlʲĩn, AS: urodlʹĩn
Wiktionary
(1.1) asymina
Wiktionary
dawny stopień wyższy od przysłówka: urodnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: urodny
SJP.pl
przestarzale: urodziwy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) daw. wyróżniający się urodą, urodziwy
Wiktionary
(1.1) Wydawało jej się kiedyś, że oboje z chłopem będą zawsze młodzi, silni i urodni, a tymczasem ciężkie pożycie małżeńskie wyssało krzepkość cielesną, odbarwiło krwiste policzki w bledziznę codziennych wyczerpań, pożarło ponętność urody.
Wiktionary
rzecz. uroda ż., urodziwość ż.
przym. urodziwy
Wiktionary
dobry wynik uprawy lub zasiewu; obfitość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fakt, że coś się dobrze rodzi; także. rezultat zasiewu i uprawy
(1.2) pot. obfitość, duża ilość czegoś
Wiktionary
(1.1) Urodzaj tego roku będzie dobry — i wiedziałem to z góry, bo jak mnie ma Bóg czem dotknąć, to mi zsyła znak.
Wiktionary
rzecz. narodziny nmos., urodzajność ż.
przym. urodzajny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: urodzajnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: urodzajny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|urodzajny.
Wiktionary
przym. urodzajny
rzecz. urodzaj m.
Wiktionary
(1.1) żyzność
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) roln. dający obfity plon
(1.2) taki, w którym zebrano wysokie plony
Wiktionary
(1.1) Tańska nie potrafi jednak oddać poetycko piękna przyrody, ogranicza się tylko do wyliczania wspaniałych lasów, kwiecistych łąk i urodzajnych pól.
Wiktionary
rzecz. urodzajność ż., urodzaj m., narodziny nmos.
Wiktionary
(1.1) chlebny, chlebodajny, płodny, produktywny, żyzny
(1.2) owocny, produktywny
Wiktionary
1. wydać na świat potomstwo;
2. urodzić się - przyjść na świat, powstać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urodzić.
Wiktionary
(1.1) Chociaż nie jestem sorkwicianinem od urodzenia, to jednak bardzo dobrze znam problemy Sorkwit i dlatego kandyduję na wójta naszej gminy.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: uroʒẽńe
Wiktionary
rzecz. ród mrz., rodzina ż., porodówka ż., urodziny nmos., rodzinka ż., narodziny nmos.
czas. urodzić dk.
przym. urodzinowy, urodzeniowy, urodzony
Wiktionary
zdrobnienie od: urodziny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zdrobn. urodziny
Wiktionary
(1.1) Czarusiu, babcia nie zapomni o twoich urodzinkach.
Wiktionary
rzecz. urodziny lm nm.
Wiktionary
przymiotnik od: urodziny (np. prezent urodzinowy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z urodzinami, dotyczący urodzin
Wiktionary
(1.1) (…) podał mi rękę i powiedział: – „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Panie Podchorąży, widzę, że WKU Kielce Śródmieście zrobiło Panu ciekawy prezent urodzinowy”.
(1.1) Cała urodzinowa uroczystość bliźniaków ograniczyła się do niedzielnego obiadu.
Wiktionary
IPA: ˌurɔd͡ʑĩˈnɔvɨ, AS: uroʒ́ĩnovy
Wiktionary
rzecz. narodziny nmos., urodzenie n., urodziny nmos.
przym. urodzony
Wiktionary
rocznica dnia, w którym się ktoś urodził
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rocznica dnia narodzin
(1.2) fakt narodzenia się
Wiktionary
Ur
Wikipedia
(1.1) Ewelina, ku swojemu rozczarowaniu, dostała na urodziny książkę.
(1.1) Z okazji swoich urodzin Anita zorganizowała sutą, alkoholową imprezę dla kilkudziesięciu osób.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈd͡ʑĩnɨ, AS: uroʒ́ĩny
Wiktionary
rzecz. ród mrz., urodzenie n., narodziny lm nm., urodzinki lm nm.
czas. urodzić dk., narodzić dk., rodzić ndk.
przym. urodzinowy, urodzony
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk geburstag, gyburstag
(1.2) narodziny
Wiktionary
rzadko: ktoś wyróżniający się urodą, przystojny; przystojniak
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: urodziwie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: urodziwy
SJP.pl
wyróżniający się urodą, ładnym wyglądem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający urodę w wyższym stopniu, dorodny
Wiktionary
(1.1) Dziewczyna jest miła, ale niezbyt urodziwa.
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈd͡ʑivɨ, AS: uroʒ́ivy
Wiktionary
rzecz. uroda
przysł. urodziwie
przym. urodny
Wiktionary
(1.1) ładny, przystojny, kształtny; reg. śl. nadobny, reg. śl. szwarny, reg. śl. gryfny
Wiktionary
1. wydać na świat potomstwo;
2. urodzić się - przyjść na świat, powstać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rodzić)
(1.1) dokonany od|rodzić.
czasownik zwrotny dokonany urodzić się (ndk. rodzić się)
(2.1) dokonany od|rodzić się.
Wiktionary
(1.1) A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata.
Wiktionary
IPA: uˈrɔd͡ʑit͡ɕ, AS: uroʒ́ić
Wiktionary
rzecz. ród mrz., porodówka ż., urodzenie n., urodziny nmos., rodzina ż., narodzenie n., rodzinka ż., narodziny nmos.
czas. rodzić
przym. urodzony
Wiktionary
dawniej: osoba nosząca tytuł urodzonego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. taki, który posiada skłonności i zamiłowanie do czegoś
(1.2) pochodzący z danego miejsca
(1.3) hist. tytuł stosowany przed imieniem i nazwiskiem osoby szlacheckiego pochodzenia
forma czasownika.
(2.1) ims. bierny od urodzić lub urodzić się
Wiktionary
IPA: ˌurɔˈd͡zɔ̃nɨ, AS: uroʒõny
Wiktionary
rzecz. urodzenie n., urodziny nmos.
czas. urodzić, urodzić się
przym. urodzinowy
Wiktionary
(1.1) zapalony, zawołany
(1.2) rdzenny, rodowity
(2.1) skr. ur.; symbol. *
Wiktionary
ceglasto-czerwony barwnik moczu
SJP.pl
aparat do badania cewkowego przepływu moczu
SJP.pl
badanie służące do oceny przepływu moczu przez cewkę moczową
SJP.pl
Uroflowmetria (UFM, UFL) – badanie tempa przepływu moczu przez cewkę moczową podczas mikcji. Służy do zobrazowania naturalnej mikcji pacjenta w postaci wykresu, a głównym celem badania jest wykrycie przeszkody podpęcherzowej w sposób nieinwazyjny. Technika badania została opisana przez Amerykanina Willarda M. Drakea juniora w 1948 roku.
Wikipedia
hormon wytwarzany w gruczołach podśluzowych dwunastnicy, hamujący produkcję kwasu solnego
SJP.pl
dotyczący układu moczopłciowego, np. zakażenia urogenitalne
SJP.pl
specjalista od diagnostyki i leczenia chorób układu moczowo-płciowego u kobiet
SJP.pl
dziedzina medycyny zajmująca się chorobami układu moczowo-płciowego u kobiet
SJP.pl
Urografia – badanie radiologiczne mające na celu uwidocznienie nerek i dróg moczowych oraz ocenę czynności nerek.
Badanie polega na dożylnym podaniu środków kontrastowych (np. "Uropolinum", bądź nowocześniejszych i bezpieczniejszych niejonowych środków kontrastujących) i następowym wykonaniu zdjęć radiologicznych jamy brzusznej.
Wikipedia
nazwa handlowa tradycyjnego leku roślinnego stosowanego w dolegliwościach dróg moczowych, zawierającego mieszankę kilku ziół
SJP.pl
barwnik pochodzenia zwierzęcego, składnik hemoglobiny, pochodna heminy
SJP.pl
1. uroić sobie coś - wyobrazić sobie coś, wymyślić sobie coś, co tak naprawdę nie istnieje, jest nierealne; wyfantazjować, wyimaginować, wydumać, ubzdurać;
2. uroić się (o czymś nieistniejącym) - przedstawić się w myślach, ukazać się, przywidzieć się
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) wyobrazić sobie coś nieprawdziwego lub niedorzecznego i przyjąć to jako rzeczywiste
Wiktionary
rzecz. urojenie n., rój mrz.
przym. urojony
Wiktionary
wymysł, pragnienie niemożliwe do zrealizowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) psych. med. objaw wytwórczy psychozy, zaburzenie treści myślenia polegające na nierzeczywistym osądzie, błędnym przekonaniu, niepodlegającym logicznej argumentacji
(1.2) myśl lub pomysł nie do zrealizowania
Wiktionary
czas. uroić dk.
przym. urojony
rzecz. rój mrz.
Wiktionary
(1.2) chimera, fantasmagoria, fantazmat, fantom, fikcja, iluzja, ułuda, wymysł, wytwór wyobraźni, złuda
Wiktionary
nieprawdziwy, nierzeczywisty, zmyślony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący wytworem wyobraźni, a nie rzeczywistości
Wiktionary
rzecz. urojenie n.
czas. uroić
Wiktionary
(1.1) nierealny, nierzeczywisty, wymyślony, zmyślony
Wiktionary
1. źródło zachwytu; wdzięk; czar; powab;
2. dawniej: zaklęcie mogące komuś zaszkodzić; urzeczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. to, co wywiera przyjemne wrażenie
(1.2) daw. według wierzeń ludowych: negatywna siła magiczna mogąca komuś lub czemuś szkodzić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ta jednoaktówka dodała jeszcze uroku całemu przedstawieniu.
(1.2) Rzuciwszy urok czarownica rechocząc odleciała na miotle.
Wiktionary
IPA: ˈurɔk, AS: urok
Wiktionary
rzecz. uroczysko n., urokliwość ż.
przym. uroczy, urokliwy
przysł. uroczo, urokliwie
czas. zauroczyć dk.
Wiktionary
(1.1) czar; książk. charme, szarm, gracja, urokliwość, magiczność, powab, wdzięk
(1.2) czar, zło, magia
Wiktionary
enzym trypsynopodobny, bezpośredni aktywator plazminogenu
SJP.pl
Urokinaza, aktywator plazminogenu typu urokinazy, u-PA (EC 3.4.21.73) – enzym należący do podklasy proteaz serynowych; katalizujący przemianę plazminogenu w plazminę; syntetyzowany w nerkach.
Aktywacja plazminy wywołuje kaskadę proteolityczną, która w zależności od lokalizacji bierze udział w trombolizie lub degradacji macierzy pozakomórkowej. Z tego powodu urokinaza ma znaczenie w chorobach naczyniowych oraz nowotworach.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: urokliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest urokliwe; cecha tych, którzy są urokliwi
Wiktionary
rzecz. urok m.
przym. urokliwy, uroczy
przysł. urokliwie, uroczo
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: urokliwy
SJP.pl
uwodzący, emanujący pięknem
SJP.pl
skrót od: urologia, urologiczny
SJP.pl
czerpanie satysfakcji seksualnej z patrzenia na inną osobę, która pije mocz
SJP.pl
skamielina zawierająca mocz niektórych dawnych gadów
SJP.pl
specjalista w dziedzinie urologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. lekarz specjalista zajmujący się rozpoznawaniem i leczeniem chorób układu moczowo-płciowego
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) med. lekarka specjalistka urologii
Wiktionary
(1.1) Jeśli masz jakieś problemy z oddawaniem moczu, koniecznie musisz iść z wizytą do urologa.
Wiktionary
IPA: uˈrɔlɔk, AS: urolok
Wiktionary
rzecz. urologia ż.
przym. urologiczny
przysł. urologicznie
Wiktionary
1. dział medycyny zajmujący się badaniem przyczyn, rozpoznawaniem oraz leczeniem chorób i wad układu moczowo-płciowego u mężczyzn i układu moczowego u kobiet;
2. oddział urologiczny w szpitalu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. dział medycyny, który zajmuje się fizjologią i schorzeniami układu moczowo-płciowego;
(1.2) pot. środ. oddział szpitala, kliniki lub szkoły medycznej, który zajmuje się urologią (1.1)
Wiktionary
Urologia – gałąź chirurgii zajmująca się budową, fizjologią i schorzeniami układu moczowo-płciowego u mężczyzn oraz układu moczowego u kobiet, a częściowo również żeńskim układem płciowym (uroginekologia).
Wikipedia
IPA: ˌurɔˈlɔɟja, AS: uroloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. urolog m., urolożka ż.
przym. urologiczny
przysł. urologicznie
Wiktionary
→ urologia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. związany z urologią
Wiktionary
IPA: ˌurɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: uroloǵičny
Wiktionary
rzecz. urologia ż., urolog m.
Wiktionary
przyrząd do badania gęstości moczu
SJP.pl
Urometr – przyrząd wykorzystywany w diagnostyce medycznej służący do określania gęstości (ciężaru właściwego moczu. Urometr jest densymetrem szklanym areometrem o parametrach:
Wikipedia
podniośle:
1. zgubić coś małego, stracić, upuścić itp. (w wyrażeniu "uronić łzę a. łzy" - zapłakać);
2. pominąć, przeoczyć (zwykle z przeczeniem, np. "Żaląc się, nie uronił żadnej przykrej sprawy.")
SJP.pl
kwas uronowy - pochodna monosacharydów, w której pierwszorzędowa grupa alkoholowa została utleniona na grupę karboksylową
SJP.pl
schorzenie układu moczowego
SJP.pl
tylna część ciała skorupiaków
SJP.pl
organiczny związek chemiczny z grupy porfiryn
SJP.pl
Ur
Wikipedia
częste oddawanie moczu, poprzedzane parciem; objaw chorób pęcherza moczowego, niekiedy występujący też na tle nerwowym; częstomocz
SJP.pl
zespół uogólnionej reakcji zapalnej w reakcji na zakażenie układu moczowego
SJP.pl
[czytaj: uroseps-is] w medycynie: ciężkie zapalenie układu moczowego; posocznica moczowa
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. rosnąć, urastać)
(1.1) stać się wyższym, powiększyć swoje rozmiary
(1.2) stać się dojrzałym
(1.3) zwiększyć się ilościowo lub liczbowo
(1.4) pojawić się gdzieś i rozwinąć
Wiktionary
rzecz. urośnięcie n., rośl ż.
przym. urośnięty, rosły
czas. rosnąć
Wiktionary
war. urość / uróść
Wiktionary
wydłużona, sztabkowata kość będąca zakończeniem kręgosłupa płazów bezogonowych
SJP.pl
Ur
Wikipedia
dawniej: pretensja, nieuzasadnione żądanie; roszczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odrzecz. od urościć
(1.2) przest. roszczenie, żądanie
Wiktionary
taki, który urósł; urośnięty
SJP.pl
heksametylenotetraamina; substancja stosowana w infekcji dróg moczowych
SJP.pl
Urotropina ("heksametylenotetramina", HMTA) – organiczny związek chemiczny, wielopierścieniowa amina trzeciorzędowa.
Wikipedia
książkowo: wprowadzać różnorodność, czynić coś atrakcyjnym, mniej monotonnym; uatrakcyjniać, różnicować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. urozmaicić)
(1.1) niedokonany od|urozmaicić.
czasownik zwrotny niedokonany urozmaicać się (dk. urozmaicić się)
(2.1) niedokonany od|urozmaicić się.
Wiktionary
(1.1) Dobrze dobrany i umiejętnie zastosowany element graficzny urozmaica treść, daje odpocząć zaczytanemu użytkownikowi i wzbogaca witrynę.
(2.1) Panorama barykady urozmaicała się stopniowo.
Wiktionary
to, co wprowadza różnorodność, uatrakcyjnia coś; atrakcja, rozrywka, zabawa
SJP.pl
książkowo: wprowadzić różnorodność, uczynić coś atrakcyjnym, mniej monotonnym; uatrakcyjnić, zróżnicować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. urozmaicać)
(1.1) sprawić, że coś jest atrakcyjniejsze poprzez wprowadzenie rozmaitych elementów; uczynić różnorodnym, a przez to ciekawszym
czasownik zwrotny dokonany urozmaicić się (ndk. urozmaicać się)
(2.1) stać się różnorodnym; nabrać różnorodności
Wiktionary
(1.1) Tak czy inaczej, epizod urozmaicił smutki monotonii podróżowania, pozwolił zapomnieć o upale i trzęsawicy.
(2.1) Również w Czechach w 1996 r. urozmaicił się pejzaż aut.
Wiktionary
przym. rozmaity
rzecz. rozmaitość ż.
Wiktionary
książkowo: wprowadzić różnorodność, uczynić coś atrakcyjnym, mniej monotonnym; uatrakcyjnić, zróżnicować
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z różnorodnych elementów i dzięki temu nie wywołujący znużenia
Wiktionary
(1.1) Trasa biegnie szosą lokalną na pd. wsch. równolegle do doliny rz. Pokrzywnicy. Teren urozmaicony wzgórzami i lasami.
(1.1) Kamienista i urozmaicona zatrważającymi wyrwami droga mijała pewien rodzaj bramy i prowadziła przed dwór.
(1.1) Krajobraz regionu jest bardzo urozmaicony.
(1.1) Znawcy twierdzą, iż to jedno z najpiękniejszych polskich jezior: stanowi o tym niezwykle malownicza i urozmaicona linia brzegowa, pełna zatok, półwyspów, cypli.
(1.1) W Polsce działa teraz około stu dyskusyjnych klubów filmowych, a jeszcze w 1987 roku było ich 550 (oprócz nich są kina studyjne). Podobnie jak kluby za wschodnią granicą, nie mają dość pieniędzy na utrzymanie urozmaiconego repertuaru.
(1.1) Na pn. wsch. leży Puszcza Zielonka — duży kompleks leśny urozmaicony jeziorami i wzgórzami, popularny teren wycieczkowy z licznymi szlakami znakowanymi.
(1.1) Niektóre kamienie mogą być dwubarwne, trójbarwne, a nawet bardziej urozmaicone kolorystycznie.
Wiktionary
(1.1) różnorodny, atrakcyjny, różnokolorowy
Wiktionary
taki, który urósł; urosły
SJP.pl
skrótowiec literowy w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) = Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych;
Wiktionary
skrót od: Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich
SJP.pl
obce imię męskie
SJP.pl
Urs – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Ariège.
Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 46 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 50 osób/km².
Wikipedia
barwnik, amin aromatyczny stosowany do barwienia futer; futramina
SJP.pl
kwas ursolowy - organiczny związek chemiczny z grupy terpenów
SJP.pl
zwierzę podobne do jeżozwierza
SJP.pl
Urson ("Erethizon") – rodzaj ssaka z podrodziny ursonów (Erethizontinae) w obrębie rodziny ursonowatych (Erethizontidae).
Wikipedia
rodzina nadrzewnych gryzoni
SJP.pl
Ursonowate (Erethizontidae) – rodzina nadrzewnych ssaków z podrzędu jeżozwierzowców (Hystricomorpha) w rzędzie gryzoni (Rodentia) zwana „nadrzewnymi jeżozwierzami”. Są blisko spokrewnione ze świnką morską, kapibarą i nutrią.
Wikipedia
o cechach ursonowatych (rodzina gryzoni)
SJP.pl
obce imię żeńskie
SJP.pl
marka ciągników
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mot. ciągnik produkowany przez firmę Ursus;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Starsze modele ursusów miały prądnice prądu stałego.
Wiktionary
IPA: ˈursus, AS: ursus
Wiktionary
rzecz. Ursus m., Ursyn m., Ursyński m., Ursyńska ż., Ursynów m., ursynowianin m., ursynowianka ż., Ursydy nmos.
przym. ursusowski, ursyński, ursynowski
Wiktionary
przymiotnik od: Ursus (dzielnica Warszawy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do dzielnicy Ursus, związany z dzielnicą Ursus
Wiktionary
(1.1) Nocował na ławce w jednym z ursuskich parków.
Wiktionary
rzecz. Ursyn mos., Ursus mrz., ursusianin m., ursusianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od:
a) Ursus (zakłady mechaniczne), np. ursusowska załoga;
b) ursus (ciągnik), np. ursusowskie koło
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do fabryki Ursusa, związany z fabryką Ursusa
Wiktionary
(1.1) Za ciągnik zabrali się fachowcy z ursusowskiego serwisu.
Wiktionary
rzecz. Ursus mzw., ursus mrz., Ursyn mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. należący do Ursusa
Wiktionary
(1.1) Przed Ursusową chałupą rosną dwa stare dęby.
Wiktionary
rzecz. Ursus mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Ur
Wikipedia
(1.1) Świętego Ursycyna czczą katolicy w Rawennie.
Wiktionary
rzecz. Ursyn mos., Urszula ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Ursyn – imię męskie, wtórne cognomen utworzone od łacińskiego "ursus", czyli "niedźwiedź", przez dodanie przyrostka "-inus". Patronem tego imienia jest św. Ursyn, pierwszy biskup Bourges (żył około 300 roku). Pierwsze zapisy tego imienia w Polsce datują się na 1496 rok. Od Ursyna pochodzi nazwa warszawskiej dzielnicy Ursynów.
Wikipedia
rzecz. Ursynowa ż., Ursynówna ż., Ursynostwo lm m., Ursus mos./mrz., ursus mrz., Ursynów mrz., Ursydy nmos.
:: zdrobn. Ursynek mos.
przym. Ursynowy, Ursynkowy, ursuski, ursusowski, ursynowski
przysł. ursynowsko
zob. Ursycyn, Urszula.
Wiktionary
(1.1) war. Ursycyn; zdrobn. Ursynek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Ursyn
Wiktionary
rzecz. Ursyn mos.
Wiktionary
Ursyn z małżonką; Ursynowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ursynowa
Wiktionary
rzecz. Ursynów m.
:: fż. ursynowianka ż.
przym. ursynowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ursynowa
Wiktionary
rzecz. Ursynów m.
:: fm. ursynowianin m.
przym. ursynowski
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik od: Ursynów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ursynowa
Wiktionary
rzecz. ursus mzw., Ursynów m., ursynowianin m., ursynowianka ż., Ursyn mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Ursyna lub z nim związany
SJP.pl
1. dzielnica Warszawy;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. dzielnica Warszawy;
Wiktionary
Ursynów – dzielnica Warszawy położona w lewobrzeżnej części miasta. Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy.
Obszar dzisiejszej dzielnicy Ursynów włączono do Warszawy w 1951. Graniczy z dzielnicami: Wilanów, Mokotów i Włochy oraz gminami: Piaseczno, Konstancin-Jeziorna, Raszyn i Lesznowola.
Wikipedia
(1.1) W 1982 roku liczba mieszkańców Ursynowa osiągnęła 75 tys..
Wiktionary
rzecz. ursus mzw., Ursyn mos., ursynowianin mos., ursynowianka ż.
przym. ursynowski
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
Ur
Wikipedia
(1.1) Moja stryjeczna babka ma na imię Urszula.
(1.1) W Kościele katolickim na 21 października przypada wspomnienie św. Urszuli z Kolonii, patronki urszulanek.
(1.1) Urszule dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 21 października.
Wiktionary
IPA: urˈʃula, AS: uršula
Wiktionary
rzecz. urszulanka ż., urszulińskość ż., Urszulin mrz., Urszulewo n., Urszulanowice nmos., Orszula ż.
:: zdrobn. Urszulka ż., Ula ż., Ulka ż., Uleczka ż., Uleńka ż., Ulusia ż., Ulcia ż., Usia ż., Orszulka ż.
:: fm. Ursyn mos.
przym. Urszulin, Urszulowy, Urszulczyn, Urszulkowy, urszuliński, urszulewski, urszulański
przysł. urszulińsko
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Urszulka, Ula, Ulka, Uleczka, Uleńka, Ulusia, Ulcia, Usia; przest. Orszula, Warszula, Wirszula; zdrobn. przest. Orszulka
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego, nawiązującego swą działalnością do Towarzystwa Świętej Urszuli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica z jednego z trzech katolickich zgromadzeń urszulańskich;
Wiktionary
Urszulanka (nazwa historyczna: Osiek) – kolonia wsi Osiek w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Dobiegniew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Wikipedia
(1.1) Prowadzamy Józię do przedszkola urszulanek na Saską Kępę.
Wiktionary
rzecz. Ula ż., Urszula ż.
przym. urszulański
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego, nawiązującego swą działalnością do Towarzystwa Świętej Urszuli
SJP.pl
Urszulanki – zakony żeńskie, których członkinie – popularnie nazywane urszulankami – nawiązują swą działalnością do Towarzystwa Świętej Urszuli, powołanego do życia w XVI wieku przez tercjarkę franciszkańską św. Anielę Merici, i kontynuują jego tradycję jako niezależne i samodzielne gałęzie rodziny urszulańskiej.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z urszulankami, dotyczący urszulanek
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do urszulanek, będący ich własnością
Wiktionary
(1.1) Danuta napisała doktorat o charyzmacie urszulańskim.
Wiktionary
rzecz. Urszula ż., urszulanka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa wielu wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Urszulina
Wiktionary
rzecz. Urszulin m.
:: fż. urszulinianka ż.
przym. urszuliński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Urszulina
Wiktionary
rzecz. Urszulin m.
:: fm. urszulinianin m.
przym. urszuliński
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Urszuli lub z nią związany
SJP.pl
przymiotnik od: Urszulin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Urszulina
Wiktionary
rzecz. Urszulin m., urszulinianin m., urszulinianka ż., Urszula ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: Urszula (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Urszula
Wiktionary
(1.1) Pojedziemy z Urszulką do Chorzowa.
Wiktionary
rzecz. Urszula ż., Ula ż., Usia ż.
Wiktionary
(1.1) Ula, Uleńka, Usia
Wiktionary
dawniej: zagroda w polu na owce
SJP.pl
[czytaj: urtika] roślina zielna z rodziny pokrzywowatych o parzących włoskach na liściach i pędach, występująca w wielu gatunkach na całym świecie; pokrzywa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: utrikatio] z łaciny: zabieg medycyny naturalnej, polegający na biczowaniu się pokrzywami
SJP.pl
nefelinowa skała głębinowa
SJP.pl
urubitinga czubata - gatunek ptaka z rodziny jastrzębiowatych
SJP.pl
urubu różowogłowy - gatunek dużego ptaka z rodziny kondorowatych; sępnik różowogłowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. duży ptak padlinożerny z rodziny kondorowatych
Wiktionary
(1.1) W Ameryce wykorzystuje się urubu do wykrywania nieszczelności rurociągów.
Wiktionary
IPA: uˈrubu, AS: urubu
Wiktionary
1. możliwy do uruchomienia;
2. plik uruchamialny - plik, który może być uruchomiony bezpośrednio w środowisku systemu operacyjnego; plik wykonywalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uruchamiać.
Wiktionary
czas. uruchamiać ndk.
rzecz. uruchomienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uruchomić)
(1.1) wprawiać w ruch
(1.2) skłaniać do funkcjonowania
(1.3) włączać jakąś maszynę
(1.4) bank. zaczynać wykorzystywać jakieś środki finansowe
(1.5) inicjować, rozpoczynać, wprowadzać w życie jakiś proces
(1.6) oddawać do eksploatacji jakąś maszynę
Wiktionary
(1.2) Pacjent powinien w miarę szybko zacząć uruchamiać stawy po zabiegu.
(1.3) Wczoraj musiałam osiem razy uruchamiać komputer.
(1.4) Musimy powoli zacząć uruchamiać nasze rezerwy finansowe.
(1.5) W zeszłym kwartale firma ta zaczęła uruchamiać produkcję nowej generacji telefonów.
Wiktionary
IPA: ˌuruˈxãmʲjät͡ɕ, AS: uruχãmʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. uruchamianie n., uruchomienie n.
czas. uruchomić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uruchomić.
(1.2) zapoczątkowanie działania
Wiktionary
(1.2) Sama zaś Julia, która w tym roku po wielu wysiłkach i uruchomieniu wszystkich możliwych znajomości dostała się wreszcie do PWSSP, od dnia inauguracji roku akademickiego przepadła dla Celestyny nieodwołalnie.
Wiktionary
IPA: ˌuruxɔ̃ˈmʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: uruχõmʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. uruchomić dk., uruchamiać ndk.
rzecz. uruchamianie n.
Wiktionary
wprawić w ruch
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. uruchamiać)
(1.1) zob. uruchamiać.
Wiktionary
(1.1) W Wielkiej Brytanii w 1935 roku uruchomiono pierwszy radar na wschodnim wybrzeżu Anglii.
Wiktionary
IPA: ˌuruˈxɔ̃mʲit͡ɕ, AS: uruχõmʹić
Wiktionary
rzecz. uruchomienie n.
czas. uruchamiać ndk.
przym. ruchomy
Wiktionary
1. państwo w Ameryce Południowej ze stolicą w Montevideo; Wschodnia Republika Urugwaju;
2. rzeka w Brazylii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Ameryce Południowej;
(1.2) geogr. hydron. rzeka w Ameryce Południowej, wypływa z południowej części Wyżyny Brazylijskiej, uchodząc do Atlantyku wraz z Paraną tworzy La Platę;
Wiktionary
Urugwaj (Uruguay, Wschodnia Republika Urugwaju – República Oriental del Uruguay) – państwo w Ameryce Południowej, nad Atlantykiem, graniczące z Argentyną od zachodu i Brazylią od północy. Stolicą państwa jest Montevideo, port atlantycki u ujścia La Platy. Po drugiej stronie tego estuarium leży stolica Argentyny – Buenos Aires. Dawniej Urugwaj stanowił część Wicekrólestwa La Platy i nosił nazwę Banda Oriental (Brzeg Wschodni).
Wikipedia
(1.1) Pierwsze mistrzostwa świata w piłce nożnej rozegrano w 1930 r. w Urugwaju.
Wiktionary
IPA: uˈruɡvaj, AS: urugvai ̯
Wiktionary
rzecz. Urugwajczyk mos., Urugwajka ż.
przym. urugwajski
Wiktionary
obywatel Urugwaju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Urugwaju
Wiktionary
IPA: ˌuruɡˈvajt͡ʃɨk, AS: urugvai ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Urugwaj mrz.
:: fż. Urugwajka ż.
przym. urugwajski
Wiktionary
obywatelka Urugwaju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Urugwaju
Wiktionary
IPA: ˌuruɡˈvajka, AS: urugvai ̯ka
Wiktionary
rzecz. Urugwaj mrz.
:: fm. Urugwajczyk mos.
przym. urugwajski
Wiktionary
związany z Urugwajem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Urugwajem, dotyczący Urugwaju
Wiktionary
IPA: ˌuruɡˈvajsʲci, AS: urugvai ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Urugwaj mrz., Urugwajczyk mos., Urugwajka ż.
Wiktionary
starożytne miasto
SJP.pl
Uruk (sum. unug/unuki; akad. "Uruk"; bibl. "Erech") – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, położone nad starym korytem Eufratu, współcześnie stanowisko archeologiczne Warka (też Al-Warka) w południowym Iraku, leżące ok. 35 km na wschód od obecnego koryta Eufratu i położonego nad nim miasta Samawa.
Wikipedia
miasto w Chinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Regionu Autonomicznego Sinciang-Ujgur w Chinach;
Wiktionary
Urumczi (Ürümqi; chiń. upr. 乌鲁木齐; chiń. trad. 烏魯木齊; pinyin "Wūlǔmùqí"; ujg. ئۈرۈمچى, "Ürümchi") – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-zachodnich Chinach, stolica regionu autonomicznego Sinciang. Z ludnością 1361,5 tys. osób (2000 r.) Ürümqi stanowi największe miasto zachodniej części Chin. Okręg miejski liczy 2,36 mln (2008 r.). Ośrodek przemysłu hutniczego, maszynowego, chemicznego, włókienniczego, odzieżowego, skórzanego, papierniczego i spożywczego.
Wikipedia
(1.1) W Urumczi zatrzymała oraz przeszukała nas chińska policja.
(1.1) Dobrze po północy wjechaliśmy do Urumczi. Po tygodniach mongolskiej samotności spotkanie ze stolicą Sinciangu mnie przytłoczyło. W Urumczi mieszka więcej ludzi niż w całej Mongolii.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. język urumski;
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. zob. rundi.
Wiktionary
(1.1) Urundi jest językiem urzędowym w Burundi.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji, na północnym Kaukazie, lewy dopływ Kubania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
język
SJP.pl
przestarzale:
1. ułożyć włosy w karby za pomocą rurek; wyrurkować;
2. ułożyć w fałdy; ufałdować, sfałdować, pofałdować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
żararaka urutu - gatunek jadowitego węża z rodziny żmijowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krótki, przerywany, nieciągły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urwać.
Wiktionary
IPA: uˈrvãɲɛ, AS: urvãńe
Wiktionary
rzecz. urywanie n., rwanie n., urywek m., zrywka ż.
czas. rwać ndk., urywać ndk., urwać dk.
przym. urywkowy, urwany, urywany
Wiktionary
krótki, przerywany, nieciągły
SJP.pl
1. ciągnąc, oddzielić część czegoś; oderwać;
2. pot. (np. o pieniądzach) zmniejszyć o jakąś część;
3. przestać mówić, grać itp.;
4. urwać się:
a) zostać oddzielonym; oderwać się
b) zostać zakłóconym
c) pot. wymknąć się skądś
d) skończyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. urywać)
(1.1) dokonany od|urywać.
Wiktionary
(1.1) Urwała, ujrzawszy, że Hania z dezaprobatą kiwa głową i cicho mruczy.
Wiktionary
IPA: ˈurvat͡ɕ, AS: urvać
Wiktionary
rzecz. urwisko n., urwanie n., urywanie n., urywek mrz., zrywka ż.
czas. urywać ndk.
przym. urwisty, urywany
Wiktionary
psotnik, nicpoń, łobuziak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. często żart. młody człowiek skłonny do psot
Wiktionary
(1.1) Znakomity uczony zmieniał się czasem w rozbrykanego urwipołcia, który wraz z Ewcią wywracał uczciwy dom do góry nogami.
Wiktionary
(1.1) drapichrust, hultaj, łobuz, nicpoń, psotnik, urwis
Wiktionary
figlarne dziecko, psotnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłopiec lubiący płatać figle
Wiktionary
Urwis (ang. "Trouble", dosł. tłum. "kłopoty") – kanadyjsko-amerykański pełnometrażowy film animowany z 2019 roku.
Wikipedia
(1.1) Powiedziałem temu urwisowi, żeby przestał rzucać w inne dzieci piachem.
Wiktionary
rzecz. urwiska ż., urwisko n., urwisostwo n., urwisz m.
:: zdrobn. urwisek m.
czas. urwiszować ndk.
przym. urwisowaty, urwisowski, urwisty
przysł. urwisowato, urwisto
Wiktionary
(1.1) ananas, andrus, diabełek, gagatek, gałgan, hultaj, huncwot, łobuz, łobuziak, nicpoń, psotnik, urwipołeć, urwisz, ziółko; reg. śl. łabisz, reg. pozn. łata, szudrok, zbrój
Wiktionary
zdrobniale o urwisie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: urwis
Wiktionary
rzecz. urwis mos.
Wiktionary
→ urwis; psotnica, łobuziara
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczyna lubiąca płatać figle
Wiktionary
rzecz. urwis mos.
Wiktionary
stroma skalna ściana, przepaść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stroma ściana skalna
(1.2) przepaść
(1.3) rozpadlina
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) I wtedy spróbowaliśmy zejść urwiskiem.
Wiktionary
IPA: urˈvʲiskɔ, AS: urvʹisko
Wiktionary
przym. urwisty, urwiskowy
czas. urwać
rzecz. urwis mos.
Wiktionary
(1.1) brzeg wysoki, faleza, klif, skarpa, reg. śl. grapa
(1.2) bezdeń, czeluść
(1.3) uskok
Wiktionary
zachowujący się podobnie jak urwis
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) pojedyncza komórka glonu opleciona strzępkami grzybów, rozsypywana przez porosty w procesie rozmnażania bezpłciowego; soredium
SJP.pl
pełen przepaści, uskoków; stromy, spadzisty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bardzo stromy
Wiktionary
rzecz. urwisko n., urwis mos.
czas. urwać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. chłopiec płatający figle
Wiktionary
czas. urwiszować ndk.
przym. urwiszowski
rzecz. urwis mos.
Wiktionary
(1.1) ananas, andrus, diabełek, gagatek, gałgan, hultaj, huncwot, łobuz, łobuziak, nicpoń, psotnik, urwipołeć, ziółko; reg. śl. łabisz; war. urwis
Wiktionary
organiczny związek chemiczny z grupy nukleozydów, wchodzący w skład łańcuchów RNA i biorący udział w procesie metabolizmu galaktozy
SJP.pl
Urydyna – organiczny związek chemiczny z grupy nukleozydów. Cząsteczka urydyny zbudowana jest z organicznej zasady pirymidynowej – uracylu, połączonej wiązaniem β-"N"1-glikozydowym z rybozą w formie rybofuranozy.
Wikipedia
bardzo rzadki związek chemiczny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Uryga – nazwisko pochodzenia łacińskiego, od słowa "auriga", co oznacza woźnicę lub parobka od koni.
Nazwisko noszone przez około 1131 polskich obywateli, głównie na południu. kraju.
Wikipedia
mocz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. mocz
Wiktionary
IPA: uˈrɨ̃na, AS: urỹna
Wiktionary
rzecz. urynał m., urynalik m.
przym. urynowy, urynałowy
Wiktionary
dawniej o nocniku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. nocnik
(1.2) pisuar
Wiktionary
IPA: uˈrɨ̃naw, AS: urỹnau̯
Wiktionary
rzecz. uryna ż.
:: zdrobn. urynalik m.
przym. urynałowy, urynowy
Wiktionary
etapowo wprowadzić elementy wolnego rynku do gospodarki
SJP.pl
w medycynie naturalnej: terapia polegająca na wykorzystaniu właściwości leczniczych moczu ludzkiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. terapia moczem;
Wiktionary
Ten artykuł opisuje teorie, metody lub czynności niezgodne ze współczesną wiedzą medyczną.
Urynoterapia – kontrowersyjna, zaliczana do medycyny niekonwencjonalnej, metoda leczenia moczem. Wykorzystywane są różne formy tej terapii, które można podzielić na stosowanie zewnętrzne i wewnętrzne. Nie istnieją wiarygodne badania naukowe potwierdzające leczniczą skuteczność urynoterapii.
Wikipedia
IPA: ˌurɨ̃nɔtɛˈrapʲja, AS: urỹnoterapʹi ̯a
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie:
1. ubrudzić; usyfić, uświnić, uwalić;
2. uciąć, ułamać
SJP.pl
przyrząd do chwytania i urywania rdzenia, umieszczony w dolnej części rdzeniówki
SJP.pl
o dźwięku: nieciągły, krótki, powtarzający się w pewnych odstępach czasu; przerywany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niepełny, nie trwający do końca, niedokończony i powtarzający się w pewnych odstępach czasu
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od urywać
Wiktionary
(1.1) Im bardziej się denerwowała, tym bardziej urywana stawała się jej wypowiedź.
(1.1) — No… no — zaczął chrapliwym, urywanym głosem.
(1.1) Odezwały się jęki rannych, nawoływania bliskich, krótkie urywane polecenia sanitariuszy, których nie brakło między pobożnymi i którzy rozpoczęli od razu ratowanie.
Wiktionary
rzecz. urywanie n., urwanie n., urywek mrz.
czas. urywać ndk., urwać dk.
przym. urwany
Wiktionary
1. ciągnąc, oddzielać część czegoś; odrywać;
2. potocznie, np. o pieniądzach: zmniejszać o jakąś część;
3. przestawać mówić, grać itp.;
4. urywać się:
a) oddzielać się; odrywać się;
b) ustawać;
c) potocznie: wymykać się skądś;
d) kończyć się
SJP.pl
krótki fragment tekstu lub utworu muzycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część, fragment
Wiktionary
(1.1) W tym bezruchu dochodziły ją urywki gorączkowych rozmów przez komunikatory, ale nie wychwytywała poszczególnych słów.
Wiktionary
czas. urwać, urywać
rzecz. urwanie n., urywanie n.
przym. urwany, urywany
Wiktionary
(1.1) część, element, fragment, kawałek
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) będący fragmentem większej treści ale nie dający obrazu całości
Wiktionary
(1.1) Rozmowy, które odbierała przez zestaw słuchawkowy, nie miały już nic wspólnego ze spokojnym ładem Rebelii – urywkowe krzyki świadczyły o chaosie ewakuacji.
Wiktionary
rzecz. urwanie n.
Wiktionary
dawniej:
1. ryjąc, wyrzeźbić, uformować;
2. ukopać
SJP.pl
skrót od: Uniwersytet Rzeszowski
SJP.pl
skrót od: urząd, urzędowy
SJP.pl
1. wzbudzić podziw, wywrzeć pozytywne wrażenia;
2. rzucić urok, czar;
3. urzec się -
a) wzbudzić w sobie podziw, zachwyt;
b) wzbudzić w sobie wzajemny podziw, zachwyt
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. urzekać)
(1.1) dokonany od|urzekać.
Wiktionary
(1.1) Monika Heisig urzekła jurorów proporcjonalną budową, wysokim wzrostem, a przede wszystkim szczerym, naturalnym uśmiechem.
Wiktionary
IPA: ˈuʒɛt͡s, AS: užec
Wiktionary
czas. urzekać
Wiktionary
traktować istotę żywą lub ideę jako rzecz; urzeczowiać, reifikować
SJP.pl
1. wzbudzić podziw, wywrzeć pozytywne wrażenia;
2. rzucić urok, czar;
3. urzec się -
a) wzbudzić w sobie podziw, zachwyt;
b) wzbudzić w sobie wzajemny podziw, zachwyt
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
traktować istotę żywą lub ideę jako rzecz; urzeczawiać, reifikować
SJP.pl
potraktować istotę żywą lub ideę jako rzecz; zreifikować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. przejście jakiejś części mowy do kategorii rzeczowników
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛt͡ʃɔvʲɲikɔˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: užečovʹńikovʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
(1.1) substantywizacja, substantywacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urzeczywistniać.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛt͡ʃɨvʲiˈstʲɲä̃ɲɛ, AS: užečyvʹistʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. urzeczywistniać, urzeczywistnić
Wiktionary
czasownik
(1.1) realizować coś
czasownik zwrotny urzeczywistniać się
(2.1) stawać się rzeczywistością
Wiktionary
(2.1) Moje marzenie urzeczywistniło się.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛt͡ʃɨˈvʲistʲɲät͡ɕ, AS: užečyvʹistʹńäć
Wiktionary
rzecz. urzeczywistnianie n., rzeczywistość
przym. rzeczywisty
przysł. rzeczywiście
partyk. rzeczywiście
Wiktionary
(1.1) ziszczać, spełniać
(2.1) realizować się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spełnienie czegoś, uczynienie czegoś rzeczywistym
(1.2) rzecz lub osoba będąca wcieleniem marzeń, ideałów
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛt͡ʃɨvʲiˈstʲɲɛ̇̃ɲɛ, AS: užečyvʹistʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. urzeczywistnić dk.
Wiktionary
(1.1) realizacja
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|urzeczywistniać.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛt͡ʃɨˈvʲistʲɲit͡ɕ, AS: užečyvʹistʹńić
Wiktionary
rzecz. urzeczywistnienie, urzeczywistnianie
przym. rzeczywisty
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Urzejowic
Wiktionary
rzecz. Urzejowice nmos., urzejowiczanin m., urzejowiczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Urzejowic
Wiktionary
rzecz. Urzejowice nmos.
:: fż. urzejowiczanka ż.
przym. urzejowicki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Urzejowic
Wiktionary
rzecz. Urzejowice nmos.
:: fm. urzejowiczanin m.
przym. urzejowicki
Wiktionary
taki, który wzbudza podziw, zachwyt; czarujący, zachwycający, urokliwy, urzekliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urzekać.
Wiktionary
czas. urzekać ndk.
Wiktionary
oczarowywać, zachwycać
SJP.pl
czasownik
(1.1) wzbudzać podziw
Wiktionary
(1.1) Latem okolica Nosala urzekała ciszą, spokojem, kwiatami na łąkach, gdzie pasły się owce, i pstrągami pływającymi w sztucznym jeziorku.
Wiktionary
IPA: uˈʒɛkat͡ɕ, AS: užekać
Wiktionary
czas. urzec
rzecz. urzekanie n.
Wiktionary
(1.1) oczarowywać, fascynować, olśniewać
Wiktionary
rzadko: cecha tego, co jest czarujące, co wzbudza zachwyt; urok, czar, urokliwość
SJP.pl
urzec się; urzeknąć się -
1. wzbudzić w sobie podziw, zachwyt;
2. wzbudzić w sobie wzajemny podziw, zachwyt
SJP.pl
roślina z rodziny krzyżowatych, uprawiana dawniej jako roślina farbiarska
SJP.pl
Ur
Wikipedia
1. tnąc oddzielić coś od czegoś; urżnąć; odciąć;
2. urznąć się - potocznie: upić się; urżnąć się
SJP.pl
Urzut – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pruszkowskim, w gminie Nadarzyn. Leży nad niewielką strugą Mrówka (zlewnia rzeki Utraty, głównego dopływu Bzury).
Prywatna wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie błońskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Wikipedia
broń palna z uciętą lufą; urzynek, obrzyn, obrzynek
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. urżnąć)
(1.1) oddzielać od całości ostrym narzędziem
(1.2) przest. dzielić ostrym narzędziem na drobne części
(1.3) przest. pot. energicznie grać na instrumencie jakiś utwór
czasownik zwrotny niedokonany urzynać się (dk. urżnąć się)
(2.1) pot. doprowadzać się do stanu upojenia
Wiktionary
rzecz. dorżnięcie n., wyrzynarka ż.
czas. dorżnąć, przerzynać, przerżnąć
Wiktionary
(1.1) rżnąć
(1.2) rżnąć, zrzynać
(1.3) ciąć, rżnąć, ucinać
(2.1) upijać się
Wiktionary
broń palna z uciętą lufą; urzyn, obrzyn, obrzynek
SJP.pl
organ władzy publicznej o określonym zakresie działania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. zespół osób i środków potrzebnych do wykonywania zadań organu administracji publicznej;
(1.2) budynek, w którym mieści się urząd (1.1)
(1.3) stanowisko, funkcja, obowiązki pełnione przez kogoś w hierarchii państwowej lub innej
Wiktionary
Urząd – zespół osób i środków (finansowych oraz rzeczowych) zapewniających realizację zadań organów państwowych i samorządowych.
W prawie administracyjnym pojęcie „urząd” występuje w trzech znaczeniach:
Pojęcia urzędu nie należy utożsamiać z organem, czyli wyodrębnioną komórką organizacyjną aparatu państwowego, pełniącą określone funkcje w dziedzinie życia społecznego.
Wikipedia
(1.3) Pełnił ten urząd od dnia 30 czerwca 2007 roku do dnia 1 maja 2016 roku włącznie.
Wiktionary
IPA: ˈuʒɔ̃nt, AS: užõnt
Wiktionary
rzecz. urzędnik m., urzędniczka ż., urzędas m., urzędniczyna m., urzędówka ż., urzędowanie n.
:: zdrobn. urzędzik m.
czas. urządzać ndk., urządzić dk., urzędować ndk.
przym. urzędowy, urzędniczy, wewnątrzurzędowy, wokółurzędowy
przysł. urzędowo, urzędniczo
Wiktionary
(1.3) godność, dostojeństwo
Wiktionary
Urządków – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie opolskim, w gminie Wilków.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|urządzać.
Wiktionary
czas. urządzać, urządzić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. urządzić)
(1.1) niedokonany od|urządzić.
czasownik zwrotny niedokonany (dk. urządzić się)
(2.1) niedokonany od|urządzić się.
Wiktionary
(1.1) We wtorek urządzamy ognisko klasowe.
(1.1) Wszystkie pokoje są klimatyzowane, dobrze wyposażone i urządzone w typowo afrykańskim stylu.
Wiktionary
rzecz. urządzenie n., urządzanie n., urząd mrz.
czas. urządzić dk.
przym. urzędniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mechanizm służący do wykonywania określonych zadań / czynności
(1.2) sprawienie, że coś zostało urządzone, uporządkowane lub zorganizowane
(1.3) odczasownikowy od|urządzić.
Wiktionary
Urządzenie – przedmiot umożliwiający wykonanie określonego procesu, często stanowiący zespół połączonych ze sobą części stanowiących funkcjonalną całość, służący do określonych celów, np. do przetwarzania energii, wykonywania określonej pracy mechanicznej, przetwarzania informacji, mający określoną formę budowy w zależności od spełniających parametrów pracy i celu przeznaczenia.
Wikipedia
(1.1) W garażu były stare maszyny i urządzenia.
(1.1) Urządzenie wydawało wysoki pisk i błyskało niebieskimi światełkami.
(1.2) Piotr zajmował się urządzeniem sceny i nagłośnieniem.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɔ̃nˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: užõnʒẽńe
Wiktionary
czas. urządzać, urządzić
Wiktionary
(1.1) aparat, maszyna
Wiktionary
przymiotnik od: urządzenie
SJP.pl
dawniej: osoba, która urządza, ustanawia coś
SJP.pl
dawniej: kobieta, która urządza, ustanawia coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. urządzać)
(1.1) wyposażyć coś w odpowiednie urządzenia, zorganizować wystrój
(1.2) zorganizować jakieś wydarzenie
(1.3) stworzyć komuś odpowiednie warunki
(1.4) ułożyć według planu, uregulować, ustanowić
(1.5) iron. pot. postawić kogoś w niewygodnym położeniu, źle się przysłużyć komuś
czasownik zwrotny dokonany urządzić się (ndk. urządzać się)
(2.1) zagospodarować się, zainstalować się gdzieś
(2.2) daw. przest. ustalić coś z kimś
(2.3) iron. pot. żart. narobić sobie kłopotu
Wiktionary
(1.1) Nowożeńcy urządzili swoje mieszkanie: pomalowali ściany, wstawili meble i kwiaty oraz położyli dywany.
(1.2) Mój znajomy urządzi prywatkę w przyszły weekend.
(1.3) Ten leniuch zawsze się dobrze urządza: dzisiaj wszyscy myśleli, że ciężko pracuje, a on tylko parzył kawę dla szefa.
(1.3) Spokojnie. My go urządzimy w tej Warszawie.
(1.4) (…) ja do rady młoda. / Co Pan urządzisz, na to całym sercem zgoda!
(1.5) Ale mnie urządziłeś! Teraz muszę wszystko wpisywać jeszcze raz!
(2.1) Jestem zadowolony z tego, jak się tu urządziliśmy.
(2.2) (…) Kostuś, przyjąwszy natychmiast rządcę i urządziwszy się z nim o regularne przysyłanie pieniędzy, (…) wziął całą gotówkę (…).
(2.3) Ale się tym urządziłem.
Wiktionary
rzecz. urządzenie n., urząd mrz., urządzanie n.
czas. urządzać ndk.
przym. urzędniczy
Wiktionary
(1.1) zaprojektować, wyposażyć
(1.2) zorganizować
(1.4) ustanowić, uregulować
(2.1) zagospodarować się, zainstalować się
(2.2) ustalić
Wiktionary
zdrobnienie od: urządzenie
SJP.pl
mający dobrą sytuację życiową, zawodową
SJP.pl
skrót od: urzędowość, urzędowy, urzędowo (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
pogardliwie: urzędnik - człowiek pracujący w urzędzie; urzędniczyna, urzędniczek, gryzipiórek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. urzędnik
Wiktionary
(1.1) Dziś wydanie pozwolenia na budowę urzędas może sobie wydłużać pod różnymi pretekstami.
Wiktionary
IPA: uˈʒɛ̃ndas, AS: užẽndas
Wiktionary
rzecz. urząd m., urzędnik m., urzędniczyna m., urzędniczka ż., urzędowanie n., pourzędowanie n.
czas. urzędować ndk., pourzędować dk.
przym. urzędowy, urzędniczy
przysł. urzędowo, urzędniczo
Wiktionary
(1.1) pejor. urzędniczyna, gryzipiórek, biurokrata, skryba; książk. biuralista, człowiek zza biurka, czynownik
Wiktionary
pogardliwie: urzędniczka - kobieta pracująca w urzędzie; urzędniczyna
SJP.pl
przestarzale: ogół urzędników
SJP.pl
pogardliwie: urzędnik - człowiek pracujący w urzędzie; urzędas, urzędniczyna, gryzipiórek
SJP.pl
kobieta pracująca w urzędzie, zajmująca jakieś stanowisko w administracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pracująca w urzędzie
Wiktionary
(1.1) Byłam dziś w skarbówce i bardzo miła urzędniczka pomogła mi wypełnić PIT.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛ̃ndʲˈɲit͡ʃka, AS: užẽndʹńička
Wiktionary
rzecz. urząd m., urzędas m., urzędowanie n., urzędowość ż.
:: fm. urzędnik m.
czas. urzędować
przym. urzędniczy, urzędowy
przysł. urzędowo
Wiktionary
charakterystyczny dla urzędnika, związany z urzędnikiem, złożony z urzędników; biurowy, sekretarski
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do urzędnika
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z urzędnikiem, dotyczący urzędnika
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla urzędnika, mający cechy urzędnika
Wiktionary
(1.1) Przyjaciele przyjaciół rozpoczęli walkę o urzędnicze stanowiska w najróżniejszych resortach.
(2.1) Pan Zygmunt żyje z urzędniczej emerytury, dostając na rękę 3 tys. złotych.
(3.1) Epidemia urzędniczej niekompetencji rozlewa się na cały kraj od lat.
Wiktionary
rzecz. urząd mrz., urzędnik mos., urzędniczka ż., urzędas mos., urzędniczyna mos., urzędówka ż., urzędowanie n., urzędzik mrz.
czas. urządzać ndk., urządzić dk., urzędować ndk.
przym. urzędowy, wewnątrzurzędowy, wokółurzędowy
przysł. urzędowo, urzędniczo
Wiktionary
pogardliwie: urzędnik - człowiek pracujący w urzędzie; urzędas, urzędniczek, gryzipiórek
SJP.pl
potocznie: pracować jako urzędnik; urzędować
SJP.pl
osoba pracująca w jakimś urzędzie, zajmująca jakieś stanowisko w administracji; pracownik administracyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba pracująca w jakimś urzędzie, pełniąca jakąś funkcję w administracji; także: osoba sprawująca jakiś urząd;
Wiktionary
na
Wikipedia
(1.1) Na czele nomu stał urzędnik zwany strategiem, który jednak zatracił całkowicie funkcje wojskowe związane z tą nazwą.
(1.1) Niefortunna wypowiedź nieradzącego sobie z językiem obcym urzędnika państwowego była z jednej strony dyplomatycznym zgrzytem, z drugiej – obiektem kpin, żartów i niezliczonych memów.
Wiktionary
IPA: uˈʒɛ̃ndʲɲik, AS: užẽndʹńik
Wiktionary
rzecz. urząd m., urzędniczyna m., urzędowanie n.
:: zgrub. urzędas m.
:: fż. urzędniczka ż.
czas. urzędować ndk.
przym. urzędniczy, urzędowy
przysł. urzędowo, urzędniczo
Wiktionary
(1.1) biuralista, człowiek zza biurka, czynownik; pejor. gryzipiórek, skryba, urzędas, urzędniczyna; stpol. czestnik
Wiktionary
pogardliwie: urzędować - pełnić funkcje urzędowe, zajmować stanowisko w jakimś urzędzie
SJP.pl
przesadna, nadmierna biurokracja, zbytnie przejmowanie się ważnością urzędów i urzędników
SJP.pl
samoobsługowe urządzenie multimedialne do składania i drukowania dokumentów bez udziału urzędnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. urządzenie, które pozwala na odbiór dokumentów i załatwienie innych spraw poza godzinami pracy urzędu
Wiktionary
(1.1) Urzędomat wydaje potwierdzenie wprowadzenia deklaracji z fotografią lewego górnego rogu dokumentu, z NIP-em składającego, datą i godziną wykonania operacji.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawowanie urzędu; wykonywanie obowiązków urzędnika
(1.2) pełnienie pracy, dyżuru
Wiktionary
Urzędowanie (ang. "Clockwatchers") – amerykański komediodramat z 1997 roku wyreżyserowany przez Jilla Sprechera. Wyprodukowany przez Goldcrest Films International i John Flock Productions.
Premiera filmu miała miejsce 15 maja 1998 roku w Stanach Zjednoczonych.
Wikipedia
rzecz. urząd mrz., urzędnik mos., urzędas mos., urzędniczka ż.
czas. urzędować ndk.
przym. urzędniczy
Wiktionary
1. pracować jako urzędnik; urzędniczyć;
2. pracować w określonych godzinach
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (brak dk.)
(1.1) pełnić obowiązki urzędnika
(1.2) pracować w określonych godzinach
(1.3) pot. przebywać, pracować w jakimś miejscu
Wiktionary
rzecz. urzędnik mos., urzędowanie n., urząd mrz., urzędas mos., urzędniczka ż.
przym. urzędujący, urzędowy, urzędniczy
Wiktionary
mieszkaniec Urzędowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Urzędowa
Wiktionary
rzecz. Urzędów m.
:: fż. urzędowianka ż.
przym. urzędowski
Wiktionary
mieszkanka Urzędowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Urzędowa
Wiktionary
rzecz. Urzędów m.
:: fm. urzędowianin m.
przym. urzędowski
Wiktionary
przestarzale: urzędowy
SJP.pl
przymiotnik od: Urzędów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Urzędowa
Wiktionary
rzecz. Urzędów m., urzędowianin m., urzędowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: urząd
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący urzędu
(1.2) oficjalnie przyjęty
Wiktionary
(1.2) Językiem urzędowym Wielkiej Brytanii jest angielski.
Wiktionary
IPA: ˌuʒɛ̃nˈdɔvɨ, AS: užẽndovy
Wiktionary
rzecz. urzędas m., urzędowość ż., urzędnik m., urzędniczka ż., urząd mrz.
przysł. urzędowo
czas. urzędować ndk.
przym. urzędniczy
Wiktionary
zdrobnienie od: urząd
SJP.pl
organ władzy publicznej o określonym zakresie działania
SJP.pl
}|-
Urzędów – miasto w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Urzędów.
Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. Urzędów liczył 1694 mieszkańców.
Wikipedia
1. potocznie: sprawa prowadzona z urzędu;
2. potocznie: gazeta urzędowa
SJP.pl
Urzędówka – rzeka, prawy dopływ Wyżnicy o długości 29,95 km.
Rzeka przepływa przez gminy Wilkołaz i Urzędów w powiecie kraśnickim.
Wikipedia
pokryty rzęskami; urzęszony
SJP.pl
rzadko: urzęsić się - pokryć się włoskami, rzęskami; orzęsić się
SJP.pl
przestarzale: wyrównać, zrównać
SJP.pl
przestarzale: wyrównywać, zrównywać
SJP.pl
przestarzałe: urosnąć
SJP.pl
1. ubarwić różem (środkiem kosmetycznym); naróżować;
2. dawniej: pomalować usta na różowo
SJP.pl
1. zgromadzić przez rąbanie jakąś ilość czegoś, zwłaszcza drewna, gałęzi; narąbać;
2. oddzielić kawałek czegoś przez rąbanie; odrąbać, uciąć, odciąć;
3. pospolicie: ubrudzić;
4. urąbać się - pospolicie: ubrudzić się
SJP.pl
rodzaj mięczaków z gromady małży
SJP.pl
rodzina małży z rzędu Veneroida, do której należy około 60 współcześnie żyjących gatunków
SJP.pl
Ur
Wikipedia
o cechach urąbkowatych (rodzina małży)
SJP.pl
uderzając czymś ostrym, oddzielać od całości; odrąbywać
SJP.pl
ptak z rzędu wróblowatych, mający zdolność naśladowania zasłyszanych głosów, występujący w Ameryce Północnej; przedrzeźniacz
SJP.pl
stanowiący dla kogoś obrazę, przynoszący ujmę; ubliżający, znieważający, obrażający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okazywanie złości, ubliżanie komuś
Wiktionary
(1.1) Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie / i hańba twarz mi okrywa.
Wiktionary
czas. urągać ndk.
Wiktionary
1. złorzeczyć, wymyślać komuś, szydzić, drwić;
2. przynosić ujmę
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: urągliwie
SJP.pl
drwienie z kogoś, wyśmiewanie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. piękny
Wiktionary
IPA: uˈrɛ̃mpnɨ, AS: urẽmpny
Wiktionary
1. odciąć, oderżnąć;
2. upić nadużywając alkoholu
SJP.pl
[czytaj: u-ES] skrót od:
1. Uniwersytet Szczeciński;
2. urząd skarbowy; fiskus, skarbówka
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = eduk. Uniwersytet Szczeciński
(1.2) = adm. praw. urząd skarbowy
(1.3) = astr. Układ Słoneczny
(1.4) = środ. wojsk. ubiór skoczka (wojsk powietrznodesantowych)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: u‿ˈɛs, AS: u‿es
Wiktionary
[czytaj: u-es-A] skrót od: United States of America - Stany Zjednoczone Ameryki
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju niemęskoosobowego, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) = ang. United States of America → Stany Zjednoczone Ameryki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Serwery Wikisłownika umiejscowione są w USA.
(1.1) USA ze spokojem przyjęły opublikowanie przez Greenpeace poufnych dokumentów dotyczących negocjowanej umowy o wolnym handlu między UE a USA.
Wiktionary
IPA: u‿ɛs‿ˈa, AS: u‿es‿a
Wiktionary
(1.1) St. Zj.; Stany Zjednoczone Ameryki, Stany Zjednoczone; pot. Stany, Ameryka, Wuj Sam
Wiktionary
posadawiać;
1. umieszczać, sadzać kogoś wygodnie; usadzać;
2. umieszczać, umiejscawiać coś gdzieś;
3. umieszczać kogoś na wysokim stanowisku w firmie
SJP.pl
rzadko: usadawiać;
1. umieszczać, sadzać kogoś wygodnie; usadzać;
2. umieszczać, umiejscawiać coś gdzieś;
3. umieszczać kogoś na wysokim stanowisku w firmie
SJP.pl
1. umieścić, posadzić kogoś wygodnie; usadzić;
2. umieścić, umiejscowić coś gdzieś;
3. umieścić kogoś na wysokim stanowisku w firmie
SJP.pl
taki, który się usamodzielnił; niezależny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. usamodzielniać)
(1.1) dokonany od|usamodzielniać.
Wiktionary
IPA: ˌusãmɔˈd͡ʑɛlʲɲit͡ɕ, AS: usãmoʒ́elʹńić
Wiktionary
rzecz. usamodzielnienie n.
czas. usamodzielniać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usankcjonować.
Wiktionary
IPA: ˌusãŋkt͡sʲjɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: usãŋkcʹi ̯õnovãńe
Wiktionary
czas. usankcjonować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) autorytatywnie zatwierdzić, nadać moc prawną lub urzędową
(1.2) zaaprobować, przyzwolić na coś, uznać za dopuszczalne
Wiktionary
(1.1) Dekretem Rady Ministrów (5 VII 1946) usankcjonowano cenzurę.
(1.2) Bardzo słusznie, tylko że przy okazji sejm usankcjonował instytucję płatnego donosiciela.
Wiktionary
IPA: ˌusãŋkt͡sʲjɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: usãŋkcʹi ̯õnovać
Wiktionary
rzecz. usankcjonowanie n.
czas. sankcjonować ndk.
Wiktionary
husarski strój noszony w XVII wieku, aksamitna karmazynowa kurtka ze złotymi guzikami
SJP.pl
husarski strój noszony w XVII wieku, aksamitna karmazynowa kurtka ze złotymi guzikami
SJP.pl
dawny przymiotnik od: usarz, usar
SJP.pl
Usarzów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Lipnik. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) odczuwający uczucie spełnienia z powodu osiągnięcia czegoś
Wiktionary
(1.1) Jestem usatysfakcjonowany z wyników mojej pracy.
Wiktionary
(1.1) zadowolony
Wiktionary
zaspokoić czyjeś ambicje, potrzeby, pragnienia; zadowolić, ukontentować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. satysfakcjonować)
(1.1) sprawić komuś satysfakcję; zaspokoić czyjeś oczekiwania, potrzeby lub uczucia
Wiktionary
(1.1) Chciał usatysfakcjonować klienta doskonałą obsługą.
Wiktionary
przym. satysfakcjonujący
Wiktionary
(1.1) zadowolić, zaspokoić
Wiktionary
[czytaj: u-es-be]
1. skrót od: Universal Serial Bus, uniwersalna magistrala szeregowa umożliwiająca podłączenie do komputera wielu urządzeń peryferyjnych;
2. skrót od: Uniwersytet Stefana Batorego
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = elektron. ang. Universal Serial Bus → uniwersalna magistrala szeregowa; rodzaj portu komunikacyjnego w urządzeniach elektronicznych;
Wiktionary
USB (od Universal Serial Bus), uniwersalna magistrala szeregowa – komputerowe złącze komunikacyjne (tak zwany port lub interfejs) zastępujące stare porty szeregowe i porty równoległe. Zostało opracowane przez firmy Microsoft, Intel, Compaq, IBM i DEC, które w celu rozwoju i wsparcia tego standardu powołały USB Implementers Forum, Inc..
Wikipedia
(1.1) Kupiłem klawiaturę pod USB.
Wiktionary
IPA: u‿ɛz‿ˈbɛ, AS: u‿ez‿be
Wiktionary
[czytaj: u-es-CE] skrót od: Urząd Stanu Cywilnego
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = adm. urząd stanu cywilnego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: u‿ɛs‿ˈt͡sɛ, AS: u‿es‿ce
Wiktionary
przygotowywać do wystawienia na scenie w postaci przedstawienia, nadawać formę dramatu; dramatyzować
SJP.pl
przygotować do wystawienia na scenie w postaci przedstawienia, nadać formę dramatu; udramatyzować
SJP.pl
o roślinach i ich częściach: obumarły, zasuszony
SJP.pl
o roślinach i ich częściach: obumrzeć, zasuszyć się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. usychać)
(1.1) bot. zginąć z braku wody
(1.2) przen. bardzo przeżyć
Wiktionary
rzecz. uschnięcie n.
Wiktionary
o roślinach i ich częściach: obumarły, zasuszony
SJP.pl
[czytaj: u-es-DE] skrót od: ang. United States Dollar - dolar amerykański
SJP.pl
ogólnoświatowy system grup dyskusyjnych w internecie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) inform. część Internetu pozwalająca na dyskusję wszystkich użytkowników za pośrednictwem grup dyskusyjnych;
Wiktionary
Usenet ( User Network) – ogólnoświatowy system grup dyskusyjnych, z którego można korzystać przez Internet.
Składa się on z tysięcy grup tematycznych, ułożonych w strukturę hierarchiczną.
Wiadomości przypominające pocztę elektroniczną użytkownicy wysyłają do serwerów Usenetu, a serwery tworzące sieć P2P automatycznie wymieniają je między sobą.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) inform. pot. użytkownik
Wiktionary
IPA: ˈjuzɛr, AS: i ̯uzer
Wiktionary
skrót od: ultrasonografia, ultrasonograf (odczytywany jako cały, odmienny wyraz lub u-es-gie); usg.
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego
(1.1) = techn. med. wet. ultrasonografia
(1.2) = techn. med. wet. ultrasonograf
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W badaniu USG radiolog wykrył coś w rodzaju tętniaka, skierował więc mnie do angiologa.
(1.1) Diagnostyka nadprodukcji hormonów obejmuje testy laboratoryjne mierzące poziom hormonów we krwi lub moczu, testy dynamiczne oceniające funkcję gruczołów oraz badania obrazowe (USG, TK, MRI) identyfikujące potencjalne zmiany anatomiczne.
(1.2) Zakupiono także nowe aparaty USG z opcjami do badań echokardiograficznych, a także ergometr do prób wysiłkowych z bieżnią, holter ciśnieniowy, 2 defibrylatory oraz 2 elektrokardiografy.
Wiktionary
(1.1-2) usg.
Wiktionary
skrót od: ultrasonografia, ultrasonograf (odczytywany jako cały, odmienny wyraz lub u-es-gie); USG
SJP.pl
Us
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Urszula
Wiktionary
(1.1) Odwiedziłam ciocię Usię, gdy byłam w Katowicach.
Wiktionary
rzecz. Urszulka ż., Uleńka ż., Urszula ż., Ula ż., Ulka ż.
Wiktionary
(1.1) Ula, Ulka, Uleńka
Wiktionary
zajmować miejsce do siedzenia
SJP.pl
1. wystąpić gdzieś w dużej liczbie; upstrzyć;
2. przenośnie: pokryć jakąś przestrzeń dużą liczbą czegoś
SJP.pl
Usiany ( Усяны; Усяны) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Mieżany.
Wikipedia
borowik usiatkowany - gatunek grzybów z rodziny borowikowatych
SJP.pl
1. wystąpić gdzieś w dużej liczbie; upstrzyć;
2. przenośnie: pokryć jakąś przestrzeń dużą liczbą czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usidlać.
Wiktionary
czas. usidlać ndk.
Wiktionary
poddać kogoś swojemu wpływowi; omotać, zbałamucić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. usidlać)
(1.1) dokonany od|usidlać.
Wiktionary
rzecz. usidłanie n., usidlenie n., sidło ż., usidłać dk.
Wiktionary
1. dawniej: zabić bronią sieczną;
2. dawniej, dziś regionalnie: ukosić (skosić pewną ilość czegoś, np. trawy, zboża)
SJP.pl
połączyć łańcuchy polimerów w trójwymiarową sieć
SJP.pl
Us
Wikipedia
połączyć łańcuchy polimerów w trójwymiarową sieć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) pozostać nieruchomym w siedzącej pozycji
(1.2) zostać dłużej w jednym miejscu bez opuszczania lub wychodzenia
(1.3) daw. wyjść bezpiecznie podczas siedzenia
(1.4) daw. siedząc, zaczekać na coś albo złapać coś
czasownik zwrotny dokonany usiedzieć się
(2.1) daw. ekspr. to samo co (1.2)
Wiktionary
rzecz. siad mrz.
wykrz. siad
czas. siadać, siedzieć, wsiadać
Wiktionary
(1.1) wysiedzieć
Wiktionary
rzadko, przenośnie: pokrywać jakąś przestrzeń dużą liczbą czegoś, np. usiewać niebo gwiazdami
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z wysiłkiem, uparcie, wytrwale, gorliwie
Wiktionary
(1.1) Starzec usilnie ostrzegał młodzieńca przed chęcią sprawdzenia tej legendy i narażenia swego szczęścia.
Wiktionary
IPA: uˈɕilʲɲɛ, AS: uśilʹńe
Wiktionary
rzecz. usilność ż., osiłek mos., wysilanie n., siła
czas. usiłować
przym. usilny, silny, bezsilny
przysł. silnie
licz. siła
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: usilnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: usilny
SJP.pl
dawniej: usilne staranie się o coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest usilne; cecha tych, którzy są usilni
Wiktionary
przym. usilny
przysł. usilnie
rzecz. siła ż.
licz. siła
Wiktionary
taki, w którego włożono wiele wysiłku; gorliwy; intensywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, w który ktoś wkłada wiele wysiłku
Wiktionary
przysł. usilnie, siłą
rzecz. siła ż., osiłek mos., wysilanie n., usilność ż.
licz. siła
przym. bezsilny
Wiktionary
(1.1) gorliwy, niesłabnący, nieustający, wytężony
Wiktionary
zająć miejsce siedzące
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. siadać)
(1.1) zająć miejsce siedzące, przejść do siedzenia
(1.2) o zwierzętach i maszynach latających wylądować
czasownik zwrotny dokonany usiąść się
(2.1) reg-pl|Poznań. usiąść (1.1)
Wiktionary
(1.1) Cała nasza rodzina usiadła w jadalni i zjedliśmy razem obiad.
(1.2) Marysi na ramieniu usiadła biedronka.
Wiktionary
IPA: ˈuɕɔ̃w̃ɕt͡ɕ, AS: uśõũ̯ść
Wiktionary
czas. wsiadać, siedzieć, ndk. siadać, dk. siąść
Wiktionary
usilnie próbować coś zrobić
SJP.pl
usilnie próbować coś zrobić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usiłować.
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Usiłowanie – jedna z form stadialnych przestępstwa. Art. 13 § 1 k.k. z pojęciem usiłowania wiąże występowanie trzech przesłanek:
Wikipedia
IPA: ˌuɕiwɔˈvãɲɛ, AS: uśiu̯ovãńe
Wiktionary
czas. usiłować
rzecz. wysilanie n., osiłek mos.
Wiktionary
(1.1) próbowanie, staranie, dążenie
Wiktionary
usilnie próbować coś zrobić
SJP.pl
czasownik
(1.1) bardzo usilnie starać się; działać w celu osiągnięcia czegoś
Wiktionary
(1.1) Wielu autorów usiłowało pogrupować poszczególne zależności i ustalić czynniki najważniejsze.
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
Wiktionary
IPA: ˌuɕiˈwɔvat͡ɕ, AS: uśiu̯ovać
Wiktionary
rzecz. osiłek mos., wysilanie n., usiłowanie
przysł. usilnie
Wiktionary
(1.1) próbować, starać się
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = Uniwersalny słownik języka polskiego
Wiktionary
skrót od: Urząd do Spraw Kombatantów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
SJP.pl
1. skok do tyłu, w bok;
2. pionowa ściana grani;
3. archit. załamanie się dwóch elementów o płaszczyznach równoległych do siebie;
4. przesunięcie się mas skalnych względem siebie i szczelina tak powstała; dyslokacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) skok do tyłu lub w bok wykonany w celu uniknięcia jakiegoś niebezpieczeństwa
(1.2) geol. pęknięcie mas skalnych, wzdłuż którego nastąpiło ich przesunięcie względem siebie;
(1.3) fonet. obniżenie wysokości dźwięku między sylabami lub wyrazami języka tonalnego, w IPA oznaczane symbolem ꜜ datadef|od 1969.
Wiktionary
Uskok – struktura tektoniczna powstała w wyniku rozerwania mas skalnych i przemieszczenia ich wzdłuż powstałej powierzchni (lub wąskiej strefy zniszczenia), zwanej powierzchnią uskoku (lub strefą uskokową). Uskokom mogą towarzyszyć inne struktury tektoniczne (przyuskokowe podgięcia warstw, fałdy, fleksury).
Wikipedia
(1.1) Od uderzenia kamieniem uratował się zręcznym uskokiem.
(1.3) Uskok został rozpoznany jako odrębne zjawisko w tonologii języków afrykańskich (akan i innych kwa) bardzo wcześnie, bo już w końcu XIX wieku, późniejsze badania znacznie poszerzyły listę języków, które tę cechę posiadają i pozwoliły rozpoznać jej funkcje.
Wiktionary
IPA: ˈuskɔk, AS: uskok
Wiktionary
rzecz. uskakiwanie n.
czas. skoczyć, uskakiwać ndk., uskoczyć dk.
przym. uskokowy
Wiktionary
przymiotnik od: uskok
SJP.pl
nadawać czemuś lekkości, pędu
SJP.pl
nadawać czemuś lekkości, pędu
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) dodawać lekkości
(1.2) dawać energię, zapał i natchnienie
Wiktionary
rzecz. skrzydło n., skrzydełko n.
czas. uskrzydlić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uskrzydlać)
(1.1) dokonany od|uskrzydlać.
Wiktionary
rzecz. skrzydło n., skrzydełko n.
czas. uskrzydlać ndk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posiada skrzydła lub skrzydełka
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: uskrzydlać
(2.2) przen. taki, któremu coś dodało energii do działania
Wiktionary
IPA: ˌuskʃɨˈdlɔ̃nɨ, AS: uskšydlõny
Wiktionary
(1.1) skrzydlaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uskrómnić.
Wiktionary
czas. uskrómnić
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gwara. kociewska posprzątać
Wiktionary
(1.1) I znówki żam nié zdónżyła uskrómnić ta chałupa. → I znowu nie zdążyłam posprzątać tej chałupy.
Wiktionary
rzecz. uskrómnienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uskuteczniać)
(1.1) dokonany od|uskuteczniać.
Wiktionary
rzecz. uskutecznianie n., uskutecznienie n., skuteczność ż.
przym. skuteczny
przysł. skutecznie
Wiktionary
dawniej: skąpić, poskąpiać;
1. nie dawać komuś czego lub dać za mało;
2. obdarzać czymś w ograniczonym stopniu;
3. żałować czegoś sobie
SJP.pl
skrót od: Urzędowy Spis Leków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usmarkać.
Wiktionary
czas. usmarkać dk.
rzecz. smarkacz mos.
Wiktionary
potocznie: taki, który się usmarkał; zasmarkany
SJP.pl
potocznie:
1. brudzić coś czymś;
2. usmarowywać się - brudzić samego siebie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. smażyć)
(1.1) dokonany od|smażyć.
czasownik zwrotny dokonany usmażyć się (ndk. smażyć się)
(2.1) dokonany od|smażyć się.
Wiktionary
przym. smażony
rzecz. smażenie n., usmażenie n.
Wiktionary
gwarowo: skorupa utworzona m.in. z żywicy i ziemi na szczecinie dzika, powstała przy ocieraniu się zwierzęcia o drzewa
SJP.pl
rzadko: uczynić smukłym, szczupłym; wysmuklić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Szudziałowo;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Afgańczycy z Usnarza okazali się być Irakijczykami sprowadzonymi przez Białorusinów.
Wiktionary
(1.1) Usnarz Górny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zakatarzony
Wiktionary
1. przędąc wytworzyć nitkę; uprząść;
2. zaplanować coś, ułożyć
SJP.pl
pogrążyć się we śnie; zasnąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. usypiać)
(1.1) zasnąć, zacząć spać
(1.2) przen. o miejscu: stać się cichym, spokojnym
Wiktionary
(1.1) Po raz pierwszy doznała pewnej ulgi, po łzach obfitych i usnęła następnie na kilka godzin, ukołysana jak dziecko w ramionach Nataszki.
Wiktionary
(1.1) zasnąć
Wiktionary
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) = inform. eduk. Uniwersytecki System Obsługi Studiów
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Unique Selling Proposition, unikatowa propozycja sprzedaży, rodzaj strategii stosowanej w reklamie, opartej na wyobrażeniu towaru, na wzbudzanych przez niego uczuciach i emocjach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
uspokajać;
1. nakłaniać kogoś do spokoju, ciszy, wprowadzać ład;
2. przywracać komuś spokój, usunąć przyczyny zdenerwowania; ukoić;
3. uspakajać się:
a) stać się spokojnym, cichym;
b) pozbywać się niepokoju, obaw; wyciszać się;
c) o burzy, śnieżycy: ustać
SJP.pl
dawny język Indian w Gujanie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: środek uspokajający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ten, kto wprowadza spokój, ład, porządek
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) pot. rzecz, która uspokaja
(2.2) pot. lek, środek uspokajający
Wiktionary
(1.1) Pfuel zaopatrzony w działa i w bagnety, przyjeżdżał jako rozjemca i uspokajacz i ażeby wedle nowo zdobytych przez swój naród zasad wolności i braterstwa kraj uspokoić i sprawiedliwość komu należało wymierzyć, ogłosił prawo doraźne, na mocy którego każdy Polak schwytany z bronią w ręku miał być natychmiast rozstrzelany [...].
(2.1) Dla różnych ludzi uspokajacz może mieć inną formę, jeden idzie na papierosa, drugi zagra w jakąś grę, trzeci będzie żuł gumę, kolejny pójdzie coś zjeść (choćby czekoladę), czegoś się napić. Jeszcze inny będzie medytował, słuchał swojego oddechu, powtarzał jakąś mantrę, słuchał jakiejś piosenki, modlił się, czy cokolwiek innego
Wiktionary
rzecz. spokojny, pokój mrz., spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
Wiktionary
(1.1) uspokoiciel
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób uspokajający
Wiktionary
(1.1) Szum fal działa niezwykle uspokajająco.
Wiktionary
czas. uspokajać, uspokoić, spokoić
przym. uspokajający, spokojniuchny, spokojniusieńki, spokojniuteńki, spokojniutki, spokojno, spokojny
wykrz. spoczko, spoko, spokojnie, spox
partyk. spoczko, spoko
rzecz. uspokajacz mos./mrz., spokój mrz., spokojny, spokojność ż., spokojnik mos., spokojnica ż.
przysł. spokojnie, spokojniuchno, spokojniusieńko, spokojniuteńko, spokojniutko, spokojno
Wiktionary
uspakajać;
1. nakłaniać kogoś do spokoju, ciszy, wprowadzać ład;
2. przywracać komuś spokój, usunąć przyczyny zdenerwowania; ukoić;
3. uspokajać się:
a) stać się spokojnym, cichym;
b) pozbywać się niepokoju, obaw; wyciszać się;
c) o burzy, śnieżycy: ustać
SJP.pl
imiesłów przymiotnikowy czynny
(1.1) taki, który uspokaja
Wiktionary
(1.1) Znany jest też z produkcji witamin i valium — przez dziesięciolecia najczęściej używanego leku uspokajającego, który wynaleziony w 1963 r. przyniósł koncernowi miliardy.
Wiktionary
rzecz. spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniusieńki, spokojniuchny, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uspokajać.
Wiktionary
(1.1) Co działa na płaczące maluchy? Niektóre sposoby ich uspokajania i usypiania są co najmniej dziwne…
Wiktionary
IPA: ˌuspɔkaˈjä̃ɲɛ, AS: uspokai ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
Wiktionary
uspakajać;
1. nakłaniać kogoś do spokoju, ciszy, wprowadzać ład;
2. przywracać komuś spokój, usunąć przyczyny zdenerwowania; ukoić;
3. uspokajać się:
a) stać się spokojnym, cichym;
b) pozbywać się niepokoju, obaw; wyciszać się;
c) o burzy, śnieżycy: ustać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uspokoić)
(1.1) przywracać spokój, utulać, łagodzić, usuwać obawy, zdenerwowanie
(1.2) skłaniać, nawoływać do ciszy, milczenia, hamować, uciszać, wprowadzać ład, porządek
(1.4) daw. nasycać, zaspokajać
(1.5) rzad. załatwiać zadowalająco, regulować, spłacać
czasownik zwrotny niedokonany uspokajać się (dk. uspokoić się)
(2.1) odzyskiwać spokój, stawać się spokojnym
(2.2) wypogadzać się; o pogodzie, zjawiskach atmosferycznych
Wiktionary
(1.1) Utwory Chopina bardzo mnie uspokajają.
(1.2) Nauczycielka krzyczała na klasę. Uspokajała młodzież już od dłuższego czasu, jednak nie dawało to żadnych rezultatów.
(2.1) Powoli jednak zdawała się powracać do siebie i uspokajać się nieco, a ujmując mnie w swe ramiona, przycisnęła mnie do serca.
(2.2) – Patrz! Pogoda się uspokaja. – Rzeczywiście! Widać, że deszcz przestaje padać; jeszcze godzina i będzie sucho.
Wiktionary
IPA: ˌuspɔˈkajät͡ɕ, AS: uspokai ̯äć
Wiktionary
rzecz. pokój mrz., spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokajający, uspokojony
Wiktionary
(1.1) łagodzić, lać oliwę na wzburzone morze
(1.2) uciszać, wyciszać
(1.3) opanowywać, radzić sobie z czymś, naprawiać, porządkować, uporządkować, pot. ogarniać
(1.4) nasycać, zaspokajać
(1.5) regulować, spłacać, naprawiać
(2.1) doznać spokoju, ostudzić emocje
(2.2) rozpogadzać się, wypogadzać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ten, kto uspokaja, uspokajający
Wiktionary
(1.1) Uspokoiciel świata, ożywiony duchem Ewangielji, wróci nadzieję wszystkim, walcząc błogosławionym orężem pokoju i religji.
Wiktionary
rzecz. spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
Wiktionary
(1.1) uspokajacz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. kobieta, która uspokaja
Wiktionary
(1.1) Oczy zaszły mu bielmem, lecz nogi kopały jeszcze czas jakiś ziemię, póki największa ludzka uspokoicielka, śmierć, nie pokryła mu nocą głowy i nie uspokoiła go na zawsze.
Wiktionary
rzecz. spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uspokajać)
(1.1) dokonany od|uspokajać.
czasownik zwrotny dokonany uspokoić się (ndk. uspokajać się)
(2.1) dokonany od|uspokajać się.
Wiktionary
(1.1) Już jednak znaleźli się mieszczanie, którzy starają się udobruchać i uspokoić ludzi. Udaje im się to w zupełności. Wnet jednak wyrusza tłum na odwach przy Bramie Świdnickiej, aby rozbroić znajdujących się tutaj żołnierzy.
(2.1) Dlaczego jesteś taki wściekły? Uspokój się wreszcie i powiedz, co się stało!
Wiktionary
IPA: ˌuspɔˈkɔjit͡ɕ, AS: uspokoi ̯ić
Wiktionary
rzecz. spokojny, pokój mrz., spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokajający, uspokojony
Wiktionary
(1.1) łagodzić
(2.1) doznać spokoju, ostudzić emocje
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przywrócenie spokoju, odczasownikowy od|uspokoić.
(1.2) spokój wewnętrzny, odprężenie po ustąpieniu niepokoju
Wiktionary
(1.1) Rok 2022 przyniesie uspokojenie na linii USA–Chiny. Pojawi się okno możliwości.
(1.3) Premier i szef MON na granicy polsko-białoruskiej. Mateusz Morawiecki: Jest szansa na uspokojenie.
Wiktionary
IPA: ˌuspɔkɔˈjɛ̇̃ɲɛ, AS: uspokoi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. pokój mrz., spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
Wiktionary
imiesłów przymiotnikowy bierny
(1.1) taki, który pozbył się niepokoju, zdenerwowania
(1.2) niczym niezakłócony, nieruchomy i cichy
Wiktionary
rzecz. spokojny, spokój m., spokojność ż., spokojnik m., spokojnica ż., uspokojenie n., uspokajanie n., uspokajacz m., uspokoiciel m., uspokoicielka ż., zaspokojenie n., zaspokajanie n., zaspokajacz m.
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniusieńki, spokojniuchny, uspokajający, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokajający
Wiktionary
wychowywać w duchu sportowym
SJP.pl
wychować w duchu sportowym
SJP.pl
1. nastawiać kogoś na coś; wprowadzać w określony nastrój; nastrajać;
2. dawniej: czynić zdolnym do czegoś; dawniej: zaopatrywać, wyposażać w coś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) przest. uczyć, kształcić kogoś do czegoś
Wiktionary
czas. sposobić
Wiktionary
książkowo:
1. cechy charakteru człowieka, sposób zachowywania się, reagowania; temperament, natura;
2. tymczasowy stan psychiczny; humor, nastrój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) temperament, zespół stałych skłonności i cech psychicznych
(1.2) nastrój, chwilowy stan psychiczny
Wiktionary
(1.2) Nie jestem dziś w przyjaznym usposobieniu.
Wiktionary
(1.1) charakter
(1.2) nastrój
Wiktionary
1. wpłynąć na kogoś w pewien sposób, uczynić skłonnym do czegoś;
2. uczynić podatnym na coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. usposabiać)
(1.1) dokonany od|usposabiać.
Wiktionary
IPA: ˌuspɔˈsɔbʲit͡ɕ, AS: usposobʹić
Wiktionary
czas. sposobić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawienie, że ktoś stanie się aktywny społecznie
(1.2) sprawienie, że coś stanie się własnością spółdzielczą, społeczną lub państwową
Wiktionary
czas. uspołeczniać ndk., uspołecznić dk.
przysł. społecznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usprawiedliwiać.
Wiktionary
czas. usprawiedliwiać ndk.
rzecz. sprawiedliwość ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. usprawiedliwić)
(1.1) oczyszczać z zarzutów, podawać usprawiedliwienie
(1.2) wyjaśniać motywy działania
Wiktionary
IPA: ˌuspravʲjɛˈdlʲivʲjät͡ɕ, AS: uspravʹi ̯edlʹivʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. usprawiedliwienie n., sprawiedliwość ż., usprawiedliwianie n.
czas. usprawiedliwić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usprawiedliwić.
Wiktionary
Nie mylić z: Uzasadnienie.
Usprawiedliwienie – uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō – []) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu.
Wikipedia
czas. usprawiedliwiać, usprawiedliwić
rzecz. sprawiedliwość ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. usprawiedliwiać)
(1.1) pokazać, że ktoś jest niewinny, uzasadniając jego postępowanie
(1.2) pokazać, że jakieś działanie lub decyzja są konieczne lub zasadne
czasownik zwrotny dokonany usprawiedliwić się (ndk. usprawiedliwiać się)
(2.1) wyjaśnić swoje postępowanie, starając się dowieść, że jest ono słuszne
Wiktionary
(1.1) Jeden usprawiedliwił nieobecność chorobą, drugi wyjazdem za granicę.
(1.2) W tłumie, jaki zebrał się samoczynnie wokół, przeważały nieprzyjazne nastroje, w pewnej mierze usprawiedliwione brakiem rzeczowej informacji.
(2.1) Zawsze usprawiedliwią się tym, że sprawa była nagła, a nie mieli możliwości zasięgnięcia jego opinii.
Wiktionary
rzecz. usprawiedliwienie n., sprawiedliwość ż.
czas. usprawiedliwiać ndk.
przysł. usprawiedliwiająco
Wiktionary
przymiotnik od: usprawnienie
SJP.pl
zaopatrywać, wyposażać w sprzęt
SJP.pl
zaopatrzyć w sprzęt
SJP.pl
o tekście: sprawiać, że staje się spójny (logicznie powiązany)
SJP.pl
o tekście: sprawić, że stanie się spójny (logicznie powiązany)
SJP.pl
zasrany; wulgarnie:
1. ubrudzony własnymi odchodami;
2. nic niewart; kiepski, nędzny, marny;
3. budzący niechęć
SJP.pl
wulgarnie:
1. usrać sobie - ubzdurać sobie;
2. rozmieścić gdzieś dużo obiektów;
3. uczynić nieprzyjemnym, uprzykrzyć;
4. usrać się:
a) bardzo się zmęczyć;
b) zlekceważyć; olać, zlać;
c) ubrudzić się czymś;
d) zepsuć się; skopać się, schrzanić się;
e) uwziąć się, zawziąć się;
f) uprzeć się
SJP.pl
nadawać srebrny kolor; posrebrzać, srebrzyć
SJP.pl
nadać srebrzystą barwę, srebrzysty połysk; osrebrzyć, posrebrzyć
SJP.pl
wulgarnie:
1. zabrudzać;
2. usrywać się - brudzić się czymś
SJP.pl
[czytaj: ju-es-ES] skrót od: United States Ship - Okręt Stanów Zjednoczonych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Azji płynąca przez Rosję i Chiny, uchodząca do Amuru;
Wiktionary
Ussuri (ros. Уссури; chiń. upr. 乌苏里江; chiń. trad. 烏蘇里江; pinyin "Wūsūlǐ Jiāng") – rzeka w Azji. Płynie w Rosji i Chinach. Źródła na wysokości 1682 m n.p.m. na stokach góry Śnieżnej w górach fałdowych Sichote Aliń i uchodzi do Amuru, jako jego prawy dopływ. Długość 897 km przy powierzchni dorzecza 193 000 km². Przepływ w dolnym biegu 1150 m³/sek.
Wikipedia
rzecz. Ussuryjsk mrz.
przym. usuryjski, ussuryjski
Wiktionary
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w Kraju Nadmorskim, na Dalekim Wschodzie;
Wiktionary
Ussuryjsk (ros. Уссурийск) – miasto w Rosji (Daleki Wschód), centrum administracyjne Ussuryjskiego Okręgu Miejskiego w Kraju Nadmorskim, nad rzekami Razdolnaja, Komarowka i Rakowka. Miasto liczy 173 640 mieszkańców (2020). Położony 112 kilometrów na północ od Władywostoku.
Wikipedia
(1.1) W Ussuryjsku można zwiedzić zabytkowy monastyr.
Wiktionary
przym. ussuryjski
rzecz. Ussuri mrz.
Wiktionary
1. → Ussuryjsk (miasto w Rosji);
2. klon ussuryjski - gatunek drzewa z rodziny mydleńcowatych; klon koreański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do rzeki Ussuri, związany z rzeką Ussuri
(1.2) odnoszący się do Ussuryjska, związany z Ussuryjskiem
Wiktionary
(1.1) W czasie wojny domowej większość kozaków ussuryjskich poparła białych.
(1.2) Na ussuryjskim herbie widnieje sierp wbity w snop.
Wiktionary
(1.2) rzecz. Ussuryjsk m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie irkuckim, nad Angarą, w pobliżu ujścia Ilimu;
Wiktionary
Ust-Ilimsk ( Усть-Илимск, trb. "Ust´-Ilimsk") – miasto w azjatyckiej części Rosji, obwodzie irkuckim, nad Angarą i Zbiornikiem Ust-Ilimskim, w pobliżu ujścia Ilimu. Około 80,4 tys. mieszkańców (2020). W mieście działa 1 linia tramwajowa. W pobliżu miasta znajduje się port lotniczy Ust-Ilimsk.
Wikipedia
przym. ust-ilimski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ust-Ilimskiem, dotyczący Ust-Ilimska
Wiktionary
rzecz. Ust-Ilimsk mrz.
Wiktionary
miasto w Kazachstanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Kazachstanie, administracyjne centrum obwodu wschodniokazachstańskiego;
Wiktionary
Ust-Kamienogorsk (kaz. Өскемен, "Öskemen"; ros. Усть-Каменогорск, "Ust´-Kamienogorsk") – miasto w Kazachstanie na przedgórzu Ałtaju, nad rzeką Irtysz. Stolica obwodu wschodniokazachstańskiego. Ludność: 378 161 mieszkańców (2025). Powierzchnia miasta wynosi około 540 km².
Wikipedia
przym. ust-kamienogorski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. osiedle w Rosji, w obwodzie irkuckim;
Wiktionary
Ust-Ordyński (ros. Усть-Орды́нский, Ust´-Ordynskij) – osiedle w Rosji, w obwodzie irkuckim, ośrodek administracyjny Ust-Ordyńsko-Buriackiego Okręgu Autonomicznego.
Liczba mieszkańców w 2005 roku wynosiła ok. 14 300.
W mieście rozwinął się przemysł spożywczy oraz drzewny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. osiedle w Rosji, w obwodzie leningradzkim, nad rzeką Ługą w pobliżu jej ujścia do Zatoki Fińskiej;
Wiktionary
Ust-Ługa (ros. Усть-Луга, "Ust´-Ługa") – osiedle w Rosji, w obwodzie leningradzkim, nad rzeką Ługą w pobliżu jej ujścia do Łużskiej guby, części Zatoki Fińskiej. Znajduje się około 110 km od Petersburga. W 2007 roku liczyła 2173 mieszkańców.
Wikipedia
skrót od:
1. ustęp;
2. ustawa
SJP.pl
skrót
(1.1) = praw. ustęp
Wiktionary
(1.1) Stosowanie tymczasowych odstępstw, o których mowa w ust. 1, nie może powodować pogorszenia warunków pracy kierowców i poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Wiktionary
rzecz. ustęp mrz.
Wiktionary
1. otwór gębowy człowieka;
2. wargi; * forma narzędnika "usty" przestarzała, używana głównie w języku literackim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) anat. część ciała służąca głównie do spożywania pokarmów oraz artykulacji głosek;
(1.2) dwie wargi ust (1.1), otworu gębowego człowieka;
Wiktionary
(1.2) Ten chłopak ma bardzo zmysłowe usta.
Wiktionary
IPA: ˈusta, AS: usta
Wiktionary
rzecz. ustnik m., ustniczek m., ustność ż.
:: zdrobn. usteczka nmos.
przym. ustny, ustnikowy, doustny, bezusty, wewnątrzustny
przysł. ustnie, doustnie
temsłow. -usty, usto-
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustabilizować.
Wiktionary
(1.1) Tak czy owak, dla sztuki miłość najwyraźniej przestaje być interesująca z chwilą ustabilizowania się związku.
Wiktionary
rzecz. stabilizowanie n., stabilizacja ż.
czas. ustabilizować dk., stabilizować ndk.
przym. stabilny
przysł. stabilnie
Wiktionary
gad z rzędu żółwi zamieszkujący rzeki i jeziora Afryki, Ameryki Północnej i Azji, żywiący się małżami i rybami, opuszczający środowisko wodne na czas składania jaj; charakteryzuje się częściowo zredukowanym pancerzem; żółwiak, żółw trójpazurzasty
SJP.pl
rodzaj urządzenia przytrzymującego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustalać.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈlãɲɛ, AS: ustalãńe
Wiktionary
czas. ustalać, ustalić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ustalić)
(1.1) wybierać, wyznaczać, uzgadniać coś, jakąś wartość dla czegoś
(1.2) stwierdzać coś po zbadaniu
(2.2) stawać się stałym, nieruchomym
(2.3) zaczynać ustabilizowane życie, zagospodarowywać się
Wiktionary
(1.1) Wydawca ustalił cenę komiksu na siedem złotych.
(1.1) Dalej ustalacie, który z was jest mądrzejszy?
(1.2) W trakcie śledztwa prokuratura ustaliła, że podejrzany ukrył broń w stodole
Wiktionary
IPA: uˈstalat͡ɕ, AS: ustalać
Wiktionary
rzecz. ustalanie n., ustalenie
przym. ustalony
Wiktionary
(2.3) statkować się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustalić.
(1.2) wynik ustalania, decyzja
(1.3) ustalenia: wynik stwierdzenia stanu faktycznego
Wiktionary
(1.2) Nie przepadał za sentymentalnymi określeniami, choć często osobiście doglądał napraw, a wszystko we wnętrzu maszyny było przygotowane zgodnie z jego ustaleniami.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈlɛ̃ɲɛ, AS: ustalẽńe
Wiktionary
czas. ustalić, ustalać
Wiktionary
(1.2) decyzja
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ustalać)
(1.1) zob. ustalać.
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(2.1) daw. uczynić twardym jak stal
czasownik zwrotny dokonany ustalić się (ndk. ustalać się)
(3.1) zob. ustalać się.
Wiktionary
(1.1) Kiedy poczuła pustkę w głowie i za nic nie mogła ustalić, co powinna zrobić i dokąd się udać, niemal odruchowo uruchomiła holorejestrator i podniosła go na wysokość oczu – równie dobrze może skorzystać z okoliczności, by przygotować ujęcia na potrzeby filmów wymagających dynamicznej akcji – i zerwała się biegiem w kierunku hangaru.
Wiktionary
IPA: uˈstalʲit͡ɕ, AS: ustalʹić
Wiktionary
rzecz. ustalenie n., ustalanie n.
Wiktionary
1. otwór gębowy człowieka;
2. wargi; * forma narzędnika "usty" przestarzała, używana głównie w języku literackim
SJP.pl
przyimek
(1.1) za pośrednictwem kogoś, np. rzecznika lub adwokata
forma rzeczownika.
(2.1) N. lm. od: usta
Wiktionary
(1.1) Związkowcy ustami rzecznika zażądali podwyżki.
Wiktionary
IPA: uˈstãmʲi, AS: ustãmʹi
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustanawiać.
Wiktionary
IPA: ˌustãnaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ustãnavʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. ustanawiać ndk., ustanowić dk.
rzecz. ustanowienie n., nieustanawianie n., nieustanowienie n.
Wiktionary
1. wprowadzać jako prawo;
2. mianować, powoływać, np. organ władzy
SJP.pl
czasownik
(1.1) wprowadzać jako prawo
(1.2) mianować, powoływać jakiś organ władzy
Wiktionary
(1.2) Kazimierz Wielki wznosi tu potężny zamek i ustanawia starostwo międzyrzeckie.
Wiktionary
IPA: ˌustãˈnavʲjät͡ɕ, AS: ustãnavʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. ustanowienie n., ustanawianie n.
czas. ustanowić dk.
Wiktionary
ujednolicić według określonego standardu, normy lub wzorca
SJP.pl
dawniej: ustanie, zaprzestanie czegoś, dzisiaj przeważnie w zwrocie "bez ustanku": ciągle, bez przerwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustać.
Wiktionary
czas. postawić, ustawać ndk., ustać dk.
rzecz. ustawanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustanowić.
Wiktionary
(1.1) Uchwałą z 18 grudnia 2013 Senat RP zdecydował o ustanowieniu roku 2014 Rokiem Odrodzenia Senatu.
Wiktionary
IPA: ˌustãnɔˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ustãnovʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. ustanowić dk., ustanawiać ndk.
rzecz. ustanawianie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ustanawiać)
(1.1) dokonany od|ustanawiać.
Wiktionary
(1.1) Platon, który chciał ustanowić idealne państwo rządzone przez filozofów, uregulował wszystko – jak każdy totalitarysta – niezmiernie dokładnie.
Wiktionary
IPA: ˌustãˈnɔvʲit͡ɕ, AS: ustãnovʹić
Wiktionary
rzecz. ustanawianie n., ustanowienie n.
czas. ustanawiać ndk.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Ustarbowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Ùstarbòwò, kaszb. Ùstôrbòwò) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo.
Wieś szlachecka położona była w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiego. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie gdańskim.
Wikipedia
członek chorwackiej, faszystowskiej organizacji Ustaša; ustasza
SJP.pl
członek chorwackiej, faszystowskiej organizacji Ustaša; ustasz
SJP.pl
nacjonalistyczno-terrorystyczne ugrupowanie chorwackie działające w latach 1929-1945
SJP.pl
Us
Wikipedia
Ustaszewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 154 mieszkańców. Jest 28. co do wielkości miejscowością gminy Żnin.
Wikipedia
nacjonalizm chorwacki w latach 1929-1945, oparty na faszyzmie
SJP.pl
1. nadawać czemuś równowagę; regulować;
2. dawniej: czynić poważnym i odpowiedzialnym
SJP.pl
1. nadać czemuś równowagę;
2. dawniej: uczynić poważnym i odpowiedzialnym
SJP.pl
taki, który zaczął spokojne, ustabilizowane życie
SJP.pl
ustabilizować;
1. uczynić kogoś statecznym, poważnym; utemperować;
2. uczynić coś spokojnym, uporządkowanym;
3. ustatkować się -
a) zacząć spokojne, ustabilizowane życie; utemperować się;
b) o sytuacji: stać się spokojnym, uporządkowanym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. rzad. ustatkowywać)
(1.1) przyczynić się do tego, że ktoś zaczyna prowadzić spokojne, obyczajne życie
(1.2) sprawiać, że pewna sytuacja staje się spokojniejsza i bardziej uporządkowana
czasownik zwrotny dokonany ustatkować się (ndk. ustatkowywać się)
(2.1) zacząć prowadzić spokojne, obyczajne życie
(2.2) o sytuacji: stawać się spokojniejszym i bardziej uporządkowanym
Wiktionary
(1.1) Ustatkować miało go małżeństwo z Sarą Ferguson, córką brytyjskiego majora Ronalda Fergusona.
(1.2) Ale uznał wkrótce, że życie wojaka jest zbyt spokojne i ustatkowane, toteż wystąpił z armii i zaczął podróżować, zwiedzając wybrzeże Morza Śródziemnego.
(2.1) Może nie będzie brykał, ustatkuje się i posłucha mądrzejszych w sprawach, na których się nie zna…
(2.2) Później świat miał się trochę ustatkować, bo nie było już wojny — przynajmniej w Europie — a zatem totalizmy uprawiały swój proceder bardziej dyskretnie […]
Wiktionary
rzecz. ustatkowanie n.
czas. ustatkowywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) żegl. współczynnik równy ilorazowi sumy długości jednostek zacumowanych przy nabrzeżu do długości samego nabrzeża
Wiktionary
rzecz. statek m., stateczek m.
przym. statkowy
Wiktionary
1. dawniej:
a) czynić kogoś spokojnym, statecznym, rozsądnym;
b) ustalać coś;
2. rzadko: ustatkowywać się - zaczynać spokojne, ustabilizowane życie
SJP.pl
akt prawny o charakterze ogólnym, powszechnie obowiązujący, uchwalony przez parlament i prezydenta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. akt normatywny o charakterze powszechnie obowiązującym, najczęściej obecnie uchwalany przez parlament (w niektórych państwach zatwierdzany później przez organ władzy wykonawczej);
Wiktionary
Ustawa – akt normatywny o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, powszechnie obowiązującym, uchwalany przez najwyższe organy państwowe, wyposażone we władzę ustawodawczą.
Wikipedia
(1.1) Komisja sejmowa rozpatrzyła projekt ustawy.
(1.1) Decyzja z 20 stycznia 1942 roku o tak zwanym ostatecznym rozwiązaniu stworzyła podstawę do rozpoczęcia masowej zagłady ludzi, których zgodnie z ustawami III Rzeszy zaliczano do narodowości żydowskiej.
Wiktionary
IPA: uˈstava, AS: ustava
Wiktionary
rzecz. ustawianie n., ustanawianie n.
czas. ustawiać ndk., ustanawiać ndk.
przym. ustawowy
przysł. ustawowo
Wiktionary
(1.1) zasada, prawo, reguła
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. ustać)
(1.1) podn. przestawać dziać się lub istnieć
(1.2) podn. przestawać wykonywać coś z powodu zmęczenia
Wiktionary
rzecz. ustawanie n., ustanie n.
czas. postawić
Wiktionary
(1.1) dogasać, kończyć się, odchodzić, przechodzić, przemijać, urywać się, wygasać
(1.2) padać, opadać z sił
Wiktionary
w technice: służący do ustawiania czegoś w określonej pozycji
SJP.pl
Ustawiacz – osoba wykonująca i nadzorująca prace manewrowe na taborze kolejowym.
Ustawiacz ma za zadanie łączenie i rozłączanie składu wagonów, kierowanie pracą drużyny manewrowej, manewrowanie przy użyciu lokomotywy oraz obsługę punktu ładunkowego.
Wikipedia
narzędzie służące do ustawiania położenia noża w obrabiarce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustawiać.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: ustavʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. ustawiać ndk., ustawić dk., postawić dk.
rzecz. ustawienie n., ustawka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. ustawić)
(1.1) umieszczać kogoś, coś w określonej pozycji
(1.2) stawiać w jakimś porządku
(1.3) powodować określone działanie mechanizmu, urządzenia
(1.4) o namiocie: rozbić
(1.5) pot. kierować czyimś postępowaniem
(1.6) środ. teatr. zinterpretować w jakiś sposób daną rolę
czasownik zwrotny niedokonany ustawiać się (dk. ustawić się)
(2.1) stanąć gdzieś w określony sposób, w pewnym porządku
(2.2) przyjąć określony kierunek, pozycję
(2.3) pot. ukierunkować swoje sprawy w sposób dający korzyść
(2.4) pot. umówić się z kimś
Wiktionary
(1.1) Aptekarz ustawiał lekarstwa na półkach.
(1.2) Poustawiaj porządnie te książki!
(1.3) Zastanawiam się, jak ustawić czas naświetlania i ostrość w tym aparacie.
(1.4) Tam nie ustawimy namiotu.
(1.5) Ta zołza ustawia każdego faceta w pracy.
(2.2) Inigo wzruszył ramionami. Wskutek tego ruchu coś srebrzystego wystrzeliło mu z rękawa; była to starannie ukształtowana klinga, wyściełana z jednej strony i ustawiająca się wzdłuż kantu dłoni.
Wiktionary
IPA: uˈstavʲjät͡ɕ, AS: ustavʹi ̯äć
Wiktionary
czas. ustawić dk., stawiać ndk., postawić dk.
rzecz. ustawianie n., wystawienie n., ustawa ż., ustawka ż.
przym. ustawny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. stałość
Wiktionary
IPA: ˌustaˈvʲit͡stfɔ, AS: ustavʹictfo
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) ciągle, nieprzerwanie, uporczywie
Wiktionary
(1.1) I ten proces trwa ustawicznie, z minuty na minutę, z dnia na dzień.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈvʲit͡ʃʲɲɛ, AS: ustavʹičʹńe
Wiktionary
przym. ustawiczny
rzecz. ustawiczność ż.
Wiktionary
(1.1) uporczywie, reg. śl. furt
Wiktionary
ciągłość, bezustanność, nieprzerwaność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ustawiczne; cecha tych, którzy są ustawiczni
Wiktionary
przym. ustawiczny
przysł. ustawicznie
Wiktionary
1. ciągły, nieprzerwany, bezustanny;
2. zachowujący się cały czas tak samo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ciągle trwający
Wiktionary
rzecz. ustawiczność ż.
przysł. ustawicznie
Wiktionary
(1.1) ciągły, chroniczny, nieprzerwany, nieustanny, nieustający, notoryczny, przewlekły, permanentny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustawić.
(1.2) sport. sposób rozmieszczenia graczy na boisku
(1.3) stan konfiguracji udządzenia lub programu
Wiktionary
(1.1) Teściowa zdecydowała o ustawieniu stołów na weselu.
(1.3) A ponieważ Bossk nie miał czasu, by zmienić ustawienia karabinu, puścił go, przyszykował pazury, obnażył zęby i syknął złowrogo. Skoro ten Wookiee chciał się zewrzeć w walce wręcz, zamierzał mu na to pozwolić.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: ustavʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. ustawić, postawić
rzecz. ustawka ż., ustawianie
Wiktionary
potocznie:
1. taki, który zapewnił sobie dobre warunki materialne;
2. taki, którego wynik lub przebieg został zaplanowany
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ustawiać)
(1.1) dokonany od|ustawiać.
czasownik zwrotny dokonany ustawić się (ndk. ustawiać się)
(2.1) dokonany od|ustawiać się.
Wiktionary
(1.1) Po chwili na milicyjnej twarzy pojawił się znaczący uśmiech, a zaraz potem dłoń powędrowała w górę i ustawiła na blacie pełną butelkę grodziskiego.
Wiktionary
IPA: uˈstavʲit͡ɕ, AS: ustavʹić
Wiktionary
rzecz. ustawianie n., ustawienie n., wystawienie n., ustawka ż.
przym. ustawiony, ustawny
czas. postawić, ustawiać
Wiktionary
potocznie:
1. zaplanowana wcześniej bójka, zwykle dwóch grup kibicowskich;
2. ustawiony mecz, przetarg itp.;
3. umówienie się na zakrapianą imprezę, pijatykę;
4. ekspresywnie: ustawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. bójka, do której doszło na skutek tego, że skonfliktowane grupy się umówiły na starcie lub jedna grupa zmówiła się w sprawie dokonania napaści na inną grupę;
(1.2) pot. zazwyczaj spontaniczne spotkanie, umowa, że ludzie gdzieś się widzą, żeby razem poimprezować
(1.3) pot. z góry umówiona, ustawiona sytuacja, demonstracja czegoś, zwykle o charakterze pokazówki, prowokacji, podstępu, fortelu
Wiktionary
Ustawka – starcie fizyczne dwóch grup ludzi bądź dwóch osób, zazwyczaj deklarujących przynależność do innych grup kibicowskich identyfikujących się głównie z klubami piłkarskimi, a także innych dyscyplin sportowych. Starcie zwykle oparte jest na określonych zasadach i odbywa się o ustalonej porze i w ustalonym miejscu.
Wikipedia
czas. ustawiać ndk., ustawić dk.
rzecz. ustawianie n., ustawienie n.
Wiktionary
środowiskowo: kibic biorący udział w zaplanowanej wcześniej bójce
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ustawny; bardziej ustawny
SJP.pl
ustawnik pozycyjny - urządzenie sterujące używane w siłownikach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest ustawne
Wiktionary
przym. ustawny
przysł. ustawnie
Wiktionary
o pomieszczeniu: takie, w którym można dobrze ustawić sprzęty, rozplanować wnętrze
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o pomieszczeniach: taki, którego przestrzeń można optymalnie i wygodnie wykorzystać
(1.2) o meblach, obiektach w pomieszczeniu: dający się optymalnie i wygodnie ustawić w pomieszczeniu
(1.3) daw. trwający stale lub powtarzający się nieustannie
(1.4) daw. trwający ciągle w jakimś stanie, nieprzestający być kimś
Wiktionary
rzecz. ustawność ż.
czas. ustawiać ndk., ustawić dk.
Wiktionary
(1.3) współcz. ustawiczny, bezustanny, nieustanny
(1.4) współcz. ciągły
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. organ, który stanowi ustawy
Wiktionary
(1.1) Jeżeli u podstaw każdej wykładni przepisu prawnego tkwić winno założenie racjonalności ustawodawcy, to interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by stworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system.
Wiktionary
rzecz. ustawodawstwo n.
przym. ustawodawczy
przysł. ustawodawczo
Wiktionary
(1.1) prawodawca, legislator
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) praw. opracowujący i wydający ustawy; związany z wydawaniem ustaw
Wiktionary
(1.1) Przechodzenie od systemu totalitarnego do demokratycznego i wolnorynkowego wymaga głębokich zmian świadomości, ustawodawczych i organizacyjnych w zakresie zarządzania środowiskiem przyrodniczym.
Wiktionary
rzecz. ustawodawca m., ustawodawstwo n.
Wiktionary
(1.1) prawodawczy
Wiktionary
kobieta wydająca ustawy, ustanawiająca prawa, przepisy, normy postępowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. całokształt ustaw, przepisów oraz uregulowań prawnych dotyczących danej dziedziny życia, w określonym państwie
(1.2) praw. opracowywanie i wydawanie ustaw
Wiktionary
rzecz. ustawodawca mos.
przym. ustawodawczy
przysł. ustawodawczo
Wiktionary
(1.1) prawo
(1.2) prawodawstwo
Wiktionary
przysłówek
(1.1) zgodnie z ustawą, według ustawy
Wiktionary
rzecz. ustawa ż.
przym. ustawowy
Wiktionary
przymiotnik od: ustawa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) praw. uregulowany ustawą
(1.2) praw. dotyczący ustaw, związany z ustawą
Wiktionary
(1.1) Ustawę o zmianie Konstytucji uchwala Sejm większością co najmniej ⅔ głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz Senat bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby senatorów.
(1.1) W wyniku porozumień Okrągłego Stołu w lipcu 1989 wprowadzono ustawową indeksację płac równoważącą inflację.
Wiktionary
IPA: ˌustaˈvɔvɨ, AS: ustavovy
Wiktionary
rzecz. ustawa ż.
przysł. ustawowo
Wiktionary
1. utrzymać się na nogach w pozycji stojącej, np. ustać w miejscu;
2. wytrzymać określony czas w pozycji stojącej podczas jakiegoś ćwiczenia sportowego, np. ustać skok, lądowanie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. ustawać)
(1.1) przestać być czy dziać się
(1.2) opaść z sił; przestać działać z wyczerpania
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. stać)
(2.1) pozostać w pozycji siedzącej; nie przewrócić się
czasownik zwrotny dokonany
(3.1) będąc wpierw mętnym, stać się po pewnym czasie klarownym
Wiktionary
rzecz. ustanie n.
czas. postawić
Wiktionary
(1.1) zakończyć się
(3.1) sklarować się
Wiktionary
1. przestać się dziać, zakończyć się, przeminąć;
2. przestać funkcjonować z powodu zmęczenia, opaść z sił
SJP.pl
mieszkaniec Ustki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ustki
(1.2) osoba pochodząca z Ustki, urodzona w Ustce
Wiktionary
(1.1) Ustczanie, otwórzcie szuflady i poszukajcie starych fotografii!
Wiktionary
rzecz. Ustka ż.
:: fż. ustczanka ż.
przym. ustecki
Wiktionary
mieszkanka Ustki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ustki
(1.2) kobieta pochodząca z Ustki, urodzona w Ustce
Wiktionary
rzecz. Ustka ż.
:: fm. ustczanin mos.
przym. ustecki
Wiktionary
przymiotnik od: Ustka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Ustką, dotyczący Ustki
Wiktionary
(1.1) Prom pasażerski połączył ustecki port.
Wiktionary
rzecz. Ustka ż., ustczanin mos., ustczanka ż.
Wiktionary
pieszczotliwie o małych ustach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga
(1.1) zdrobn. od usta
Wiktionary
(1.1) Czerwoną kredką narysowała uśmiechnięte usteczka i buźka była gotowa.
Wiktionary
IPA: uˈstɛt͡ʃka, AS: ustečka
Wiktionary
rzecz. usta nmos., ustnik mzw./mrz.
przym. doustny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. usterka
Wiktionary
(1.1) ustyrk
Wiktionary
1. niewielki błąd, defekt, brak; niedociągnięcie;
2. dawniej:
a) niewielkie wykroczenie, niewłaściwy postępek;
b) trudność, przeszkoda; dolegliwość;
c) kłótnia, zwada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieduża wada w urządzeniu
(1.2) niewielki błąd w tekście
Wiktionary
Usterka – polski program telewizyjny emitowany w latach 2002–2004 na antenie TVN, 2013–2023 w TTV i w 2025 w TVN Turbo, przedstawiający z wykorzystaniem ukrytych kamer pracę fachowców wykonujących drobne prace remontowe w warunkach zaaranżowanych przez twórców programu.
Wikipedia
(1.1) awaria, defekt, feler, niedociągnięcie, uszkodzenie
Wiktionary
dawniej: potykać się
SJP.pl
przymiotnik od: usterka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Iżewsk, nazwa oficjalna w latach 1985-1987
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ustjanowej
Wiktionary
rzecz. Ustjanowa ż.
:: fż. ustjanowianka ż.
przym. ustjanowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ustjanowej
Wiktionary
rzecz. Ustjanowa ż.
:: fm. ustjanowianin m.
przym. ustjanowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ustjanowej
Wiktionary
rzecz. Ustjanowa ż., ustjanowianin m., ustjanowianka ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Ustka (kaszub. "Ùskô" lub "Ùszcz", Stolpmünde) – miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, siedziba gminy wiejskiej Ustka, na historycznym Pomorzu Zachodnim.
Ustka leży na Wybrzeżu Słowińskim, u ujścia rzeki Słupi do Morza Bałtyckiego. Jest miastem portowym, uzdrowiskiem klimatyczno-balneologicznym (solanka i borowina), kąpieliskiem morskim i ośrodkiem wypoczynkowym.
Wikipedia
(1.1) Remigiusz i ja byliśmy razem na plażaaży w Ustce.
Wiktionary
IPA: ˈustka, AS: ustka
Wiktionary
rzecz. ustczanin mos., ustczanka ż.
przym. ustecki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj morskich ryb z rodziny pomakantowatych
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) komunikując się słowami wymawianymi
Wiktionary
(1.1) Wywód apelacji składa się w sądzie, który wydał wyrok, bądź na piśmie, bądź ustnie do protokołu sekretarza sądowego.
Wiktionary
rzecz. usta nmos., ustnik mrz.
przym. ustny
Wiktionary
(1.1) słownie, werbalnie, w słowach
Wiktionary
1. trzymana w ustach część instrumentu muzycznego, aparatu do oddychania itp.;
2. część papierosa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część papierosa lub fajki trzymana w ustach podczas palenia
(1.2) muz. część instrumentu dętego w postaci rurki trzymanej w ustach lub przykładanej do nich w celu wdmuchania powietrza;
(1.3) część aparatu służącego nurkowi do oddychania
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) icht. ryba z rodzaju nazwa systematyczna|Chaetodon|ref=tak.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten palił papierosa, gryząc jego ustnik i systematycznie wypluwając na odległość kawałki papieru.
Wiktionary
IPA: ˈustʲɲik, AS: ustʹńik
Wiktionary
rzecz. usta nmos., usteczka nmos.
:: zdrobn. ustniczek m.
przym. ustnikowy, ustny
przysł. ustnie, bezustny, ustnikowy
temsłow. -usty, usto-
Wiktionary
(1.2) dziób
Wiktionary
rodzina morskich ryb z rzędu okoniokształtnych; chetonikowate, szczeciozębowate, szczeciozęby, ryby motyle
SJP.pl
przymiotnik od: ustnik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ustnikiem, dotyczący ustnika
Wiktionary
rzecz. ustnik m., usta nmos.
Wiktionary
w prawie: zasada na rozprawach sądowych, polegająca na bezpośrednim porozumiewaniu się ze sobą wszystkich stron
SJP.pl
dotyczący ust, związany z ustami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący ust, związany z ustami
(1.2) wyrażony, przekazany za pomocą ust
Wiktionary
(1.2) Jestem zdenerwowany, bo w piątek mam maturę ustną z polskiego.
Wiktionary
IPA: ˈustnɨ, AS: ustny
Wiktionary
rzecz. usta nmos., ustnik m., usteczka nmos., spodouste nmos., usto n.
przym. doustny, spodousty, ustnikowy, usta-usta
przysł. ustnie, doustnie
Wiktionary
(1.1) oralny
(1.2) oralny, mówiony, słowny, werbalny
Wiktionary
przestarzałe: to, co osiadło na dnie; osad, fusy, męty
SJP.pl
morski skorupiak z gromady pancerzowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustosunkować.
Wiktionary
(1.1) Celem wolnokonkurencyjnej gospodarki prywatnej jest wyłącznie korzystne ustosunkowanie kosztów do wyników, a więc osiąganie zysków.
Wiktionary
rzecz. ustosunkowywanie n.
czas. ustosunkować dk., ustosunkowywać ndk.
przym. ustosunkowany
Wiktionary
1. ująć coś w stosunku do czegoś lub w odpowiednim wzajemnym stosunku;
2. ustosunkować się - zająć, wyrazić określone stanowisko wobec kogoś lub czegoś
SJP.pl
1. ująć coś w stosunku do czegoś lub w odpowiednim wzajemnym stosunku;
2. ustosunkować się - zająć, wyrazić określone stanowisko wobec kogoś lub czegoś
SJP.pl
Us
Wikipedia
wykrzyknik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. przestań!
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan; klęk z prostymi udami i mocno wygiętymi do tyłu plecyecami oraz dłońmi chwytającymi za stopy
Wiktionary
(1.1) pozycja wielbłąda, wielbłąd
Wiktionary
dawniej: wystraszać, przerażać
SJP.pl
dawniej: wystraszyć, przerazić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ustrobnej
Wiktionary
rzecz. Ustrobna ż.
:: fż. ustrobnianka ż.
przym. ustrobniański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ustrobnej
Wiktionary
rzecz. Ustrobna ż.
:: fm. ustrobnianin m.
przym. ustrobniański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ustrobnej
Wiktionary
rzecz. Ustrobna ż., ustrobnianin m., ustrobnianka ż.
Wiktionary
w prawie: podmiot uchwalający konstytucję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. podmiot, który uchwala konstytucję
Wiktionary
(1.1) W jakim celu ustrojodawca posługuje się preambułą do konstytucji?
Wiktionary
mający wpływ na kształtowanie się ustroju
SJP.pl
przymiotnik od: ustrój
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z ustrojem, dotyczący ustroju
(1.2) związany z żywym organizmem, dotyczący tego organizmu
Wiktionary
rzecz. ustrój m., ustrojstwo n., ustrojenie n., ustrajanie n., strój m., stroik m.
Wiktionary
specjalista w zakresie wiedzy na temat ustrojów politycznych
SJP.pl
związany z wiedzą o ustrojach politycznych
SJP.pl
wiedza o ustrojach politycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. żart. o nieznanym, bliżej nieokreślonym mechanizmie, urządzeniu
Wiktionary
(1.1) W kabinie prysznicowej zamontowano takie ustrojstwo do dezynfekcji ozonowej.
Wiktionary
IPA: uˈstrɔjstfɔ, AS: ustroi ̯stfo
Wiktionary
przym. ustrojowy
Wiktionary
1. mieszkaniec Ustronia (miasta w Polsce;
2. mieszkaniec Ustronia Morskiego (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec miejscowości Ustronie
(1.2) mieszkaniec miejscowości Ustronie Morskie
(1.3) mieszkaniec miejscowości Ustroń
Wiktionary
rzecz. Ustronie n., Ustroń m.
:: fż. ustronianka ż.
przym. ustroński
Wiktionary
1. mieszkanka Ustronia (miasta w Polsce);
2. mieszkanka Ustronia Morskiego (wsi w Polsce);
3. marka wody mineralnej, woda tej marki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka miejscowości Ustronie
(1.2) mieszkanka miejscowości Ustronie Morskie
(1.3) mieszkanka miejscowości Ustroń
Wiktionary
Ustronianka sp. z o.o. – polskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Ustroniu, zajmujące się produkcją i sprzedażą wód mineralnych i napojów bezalkoholowych.
Siedziba zarządu spółki Ustronianki znajduje się w zakładzie produkcyjnym w Ustroniu przy ul. Jelenica 72. Przedsiębiorstwo posiada również zakład produkcyjny w Białej przy ul. Opolskiej 13.
Wikipedia
rzecz. Ustronie n., Ustroń m.
:: fm. ustronianin m.
przym. ustroński
Wiktionary
ustroń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce z dala od ludzi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. strona ż.
przym. ustronny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób ustronny
Wiktionary
przym. ustronny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: ustronnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: ustronny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) położony z dala od czegoś lub kogoś
Wiktionary
rzecz. Ustronie n., Ustroń mrz., ustronie n.
przysł. ustronnie
Wiktionary
(1.1) dyskretny, odludny, odosobniony, zaciszny
Wiktionary
(r. męski, reg.) przestarzale: miejsce ustronne; zacisze; ustronie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. toponim, nazwa miasta i mniejszych miejscowości w Polsce i na Białorusi;
Wiktionary
Ustroń (, cz. "Ustroň", niem. "Ustron") – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, uzdrowisko (jedno z dwóch w województwie), ośrodek wczasowy i wypoczynkowy.
Według danych z 30 czerwca 2022 miasto miało 16 023 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Zgubiłam zegarek w domu wypoczynkowym w Ustroniu.
Wiktionary
IPA: ˈustrɔ̃ɲ, AS: ustrõń
Wiktionary
rzecz. ustronianin mos., ustronianka ż.
przym. ustroński, ustronny
Wiktionary
przymiotnik od: Ustroń, Ustronie Morskie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący miejscowości Ustronie
(1.2) dotyczący miejscowości Ustronie Morskie
(1.3) dotyczący miejscowości Ustroń
Wiktionary
rzecz. Ustronie n., Ustroń m., ustronianin m., ustronianka ż.
Wiktionary
wyodrębnić strukturę czegoś lub przypisywać czemuś jakąś strukturę - ściśle określony układ wynikający z połączenia elementów jakiejś całości; ustrukturyzować, zestrukturyzować
SJP.pl
wyodrębnić strukturę czegoś lub przypisywać czemuś jakąś strukturę - ściśle określony układ wynikający z połączenia elementów jakiejś całości; ustrukturyzować, zestrukturyzować
SJP.pl
wyodrębnić strukturę czegoś lub przypisywać czemuś jakąś strukturę - ściśle określony układ wynikający z połączenia elementów jakiejś całości; zestrukturyzować, ustrukturować
SJP.pl
1. strzegąc, nie dopuścić do tego, by komuś lub czemuś stało się coś złego;
2. ustrzec się - uchronić się przed czymś lub przed kimś stanowiącym zagrożenie, uniknąć czegoś
SJP.pl
1. strzegąc, ocalać, ratować przed czymś;
2. ustrzegać się - ratować się przed czymś lub przed kimś stanowiącym zagrożenie
SJP.pl
dawniej:
1. strzelając, zabijać; zestrzelać;
2. odrywać coś za pomocą strzału; odstrzelać, odstrzeliwać
SJP.pl
uciąć; odciąć; oddzielić coś cięciem
SJP.pl
przymiotnik od: Ustrzyki Dolne
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Ustrzyk Dolnych
(1.2) dotyczący Ustrzyk Górnych
Wiktionary
rzecz. ustrzyczanin m., ustrzyczanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Ustrzyk Dolnych (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Ustrzyk Dolnych
(1.2) mieszkaniec Ustrzyk Górnych
Wiktionary
rzecz.
:: fż. ustrzyczanka ż.
przym. ustrzycki
Wiktionary
mieszkanka Ustrzyk Dolnych (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Ustrzyk Dolnych
(1.2) mieszkanka Ustrzyk Górnych
Wiktionary
rzecz.
:: fm. ustrzyczanin m.
przym. ustrzycki
Wiktionary
1. system; organizacja;
2. organizm;
3. układ i wzajemne powiązanie elementów danej całości; struktura;
4. dawniej: strój, ubranie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. forma sprawowanej władzy publicznej w państwie, zbiór zasad określających funkcjonowanie państwa i społeczeństwa
(1.2) ogół norm prawnych regulujących procesy gospodarcze w państwie
(1.3) żywy organizm
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: ustroić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈustruj, AS: ustrui ̯
Wiktionary
przym. ustrojowy
czas. wystroić
rzecz. strój mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. usterka
Wiktionary
(1.1) usterk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustąpić.
Wiktionary
rzecz. ustęp mrz., ustępstwo n., ustępliwość ż.
przym. ustępliwy
czas. ustąpić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. ustępować)
(1.1) dokonany od|ustępować.
Wiktionary
(1.1) Jednak łagodne i wdzięczne zakręty łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej rozpadlinie, a ścieżki w głąb parowu prowadzące zaczęły piąć się po stokach gór; to nagie, skaliste, ostrymi rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone, to zielone i tajemniczo pod sklepieniami liściastej zarośli przepadające.
Wiktionary
rzecz. ustępowanie n., ustąpienie n., ustęp m., ustępliwość ż., ustępstwo n.
czas. ustępować ndk.
przym. ustępliwy, nieustępliwy
Wiktionary
1. wydzielona część tekstu lub utworu muzycznego; fragment, urywek;
2. toaleta, ubikacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wydzielony fragment utworu muzycznego
(1.2) wydzielony fragment tekstu
(1.3) praw. jednostka redakcyjna tekstu prawnego, stanowiąca część paragrafu
(1.4) przest. ubikacja, zwłaszcza publiczna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten trudniejszy ustęp skrzypek dość niedbale odegrał z partytury.
(1.2) Aplikant powoli odczytał zaznaczony ustęp.
(1.3) Akurat w tym ustępie zarządzenia widoczne były pewne niejasności.
(1.4) Wspólny ustęp mieścił się w samym końcu korytarz, a drugi – w odległym krańcu podwórza.
(1.5) Pani Mniszchowa młodszego brata wzięła dla wybadania na ustęp…
Wiktionary
rzecz. ustępstwo n., ustępowanie n., ustąpienie n.
:: skr. ustępik m.
czas. ustąpić, ustępowanie ndk., ustąpienie n.
przym. ustępowy, ustępliwy
skr. ust.
Wiktionary
(1.3) skr. ust.
(1.4) wychodek, klozet, toaleta WC; przest. waterklozet, eufem. miejsce ustronne, tam, gdzie król piechotą chodzi, posp. klop, grub. kibel, sracz
Wiktionary
rzadki stopień wyższy od przysłówka: ustępliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co ustępliwe; cecha tych, którzy są ustępliwi
Wiktionary
rzecz. ustępstwo n., ustępowanie n., ustąpienie n.
czas. ustępować ndk., ustąpić dk.
przym. ustępliwy
przysł. ustępliwie
Wiktionary
(1.1) ugodowość, uległość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: ustępliwy
SJP.pl
skłonny do ustępstw
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o człowieku, instytucji itp.: taki, który jest skłonny do ustępstw
Wiktionary
(1.1) Istnieje opinia, że nasz rząd jest zbyt ustępliwy wobec Brukseli.
Wiktionary
IPA: ˌustɛ̃mˈplʲivɨ, AS: ustẽmplʹivy
Wiktionary
rzecz. ustępstwo n., ustępliwość ż., ustęp m., ustąpienie n., ustępowanie n.
czas. ustępować ndk., ustąpić dk.
przysł. ustępliwie
Wiktionary
(1.1) ugodowy, uległy, spolegliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|ustępować.
Wiktionary
rzecz. ustęp mrz., ustępstwo n., ustępliwość ż.
przym. ustępliwy
czas. ustąpić
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. ustąpić)
(1.1) dawać wolne miejsce lub drogę
(1.2) rezygnować ze swoich korzyści lub praw, zrzekać się na czyjąś korzyść
(1.3) pod naciskiem zmieniać postępowanie lub stanowisko
(1.4) przestawać (lub coraz mniej) się objawiać lub występować
(1.5) być gorszym pod pewnym względem
Wiktionary
(1.1) Gdy nie ma chodnika, pieszy powinien iść lewą stroną drogi i ustępować miejsca nadjeżdżającym pojazdom.
(1.1) Jestem legalnie wybranym prezydentem i nie zamierzam ustępować z urzędu.
(1.2) W naturze kobiet leży nic nie ustępować ze swych praw.
(1.3) Nie będę ustępował przed szantażem.
(1.3) Osobniki słabsze, nieprzygotowane na walkę, ustępują albo giną.
(1.4) Ból łydki powoli ustępuje, jednak drętwienie stopy cały czas się utrzymuje.
(1.5) Urodą i wdziękiem nie ustępowała innym uczestniczkom konkursu.
Wiktionary
czas. ustąpić
rzecz. ustępliwość ż., ustępstwo n.
przym. ustępliwy, nieustępliwy
Wiktionary
(1.1) usuwać się, wycofywać się, zwalniać
(1.2) rezygnować, zrzekać się
(1.3) poddawać się, ulegać, zgadzać się, mięknąć, dawać za wygraną
(1.4) przemijać, przechodzić, cofać się, zanikać, łagodnieć
Wiktionary
przymiotnik od: ustęp
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rezygnacja z własnych żądań na rzecz drugiej strony
Wiktionary
IPA: uˈstɛ̃mpstfɔ, AS: ustẽmpstfo
Wiktionary
rzecz. ustępowanie n., ustąpienie n., ustępliwość ż., ustęp mrz.
czas. ustępować ndk., ustąpić dk.
przym. ustępliwy
Wiktionary
(1.1) koncesja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usunąć.
Wiktionary
(1.1) Chilonowi zaś istotnie chodziło o usunięcie Glauka, który jakkolwiek podeszły w leciech, nie był wcale niedołężnym starcem.
Wiktionary
IPA: ˌusũˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: usũńė̃ńće
Wiktionary
czas. usunąć dk., usuwać ndk.
rzecz. suw mrz., usuwanie
przym. usuwalny
Wiktionary
1. zabrać coś zajmującego miejsce; uprzątnąć;
2. oddalić kogoś skądś;
3. zwolnić, pozbawić stanowiska; wydalić;
4. zlikwidować, pozbyć się;
5. usunąć się:
a) oddalić się, odsunąć się;
b) przestać brać w czymś udział; wycofać się;
c) osunąć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. usuwać)
(1.1) dokonany od|usuwać.
Wiktionary
(1.1) Wirus usunął mi wszystkie pliki z katalogu c:\windows!
(1.1) Pracownik został usunięty ze stanowiska z uwagi na swoją niską produktywność.
Wiktionary
IPA: uˈsũnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: usũnõńć
Wiktionary
rzecz. usunięcie n., usuwanie n., suw mrz.
przym. usuwalny
Wiktionary
z łaciny: odsetek, pewna część
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do rzeki Ussuri, związany z rzeką Ussuri
Wiktionary
rzecz. Ussuri mrz.
Wiktionary
zwyczaj, praktyka; uzus
SJP.pl
[czytaj: ususfruktus] z łaciny: korzystanie z użytku; w prawie rzymskim: prawo do korzystania z czyjejś własności (zwykle ziemi) i z efektów tego użytku (zwykle zboża), z zachowaniem nienaruszonej substancji tej własności
SJP.pl
1. czynić suchym;
2. ususzać się - zostawać pozbawionym wilgoci
SJP.pl
w gwarze środowiskowej: obsunięcie się, zsunięcie się czegoś; usuwisko
SJP.pl
substancja służąca do usuwania czegoś
SJP.pl
urządzenie do usuwania czegoś
SJP.pl
cecha czegoś dającego się usunąć
SJP.pl
rzadko: możliwy do usunięcia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który można usunąć; taki, którego można usunąć
Wiktionary
(1.1) Przeszkoda pokrewieństwa jest nieusuwalna, z powinowactwa – usuwalna w drodze zezwolenia sądu.
Wiktionary
rzecz. usuwalność ż., usuwak m., usuwisko n., usuw m., usuwanie n., usunięcie n.
czas. usuwać ndk., usunąć dk.
przym. usuwisty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usuwać.
Wiktionary
IPA: ˌusuˈvãɲɛ, AS: usuvãńe
Wiktionary
czas. usuwać ndk., usunąć dk.
rzecz. usunięcie n., suw mrz.
przym. usuwalny
Wiktionary
1. zabierać coś zajmującego miejsce; uprzątać;
2. oddalać kogoś skądś;
3. zwalniać, pozbawiać stanowiska; wydalać;
4. pozbywać się;
5. usuwać się:
a) oddalać się, odsuwać się;
b) przestawać brać w czymś udział; wycofywać się;
c) osuwać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) sprawiać, że coś nie znajduje się już w miejscu, w którym było
(1.2) inform. kasować dane z dysku itp.
czasownik zwrotny niedokonany usuwać się (dk. usunąć się)
(2.1) odsuwać się, oddalać się z jakiegoś miejsca, odstępować miejsca
(2.2) o ziemi, piasku itp.: osuwać się, zapadać się, osiadać
(2.3) książk. wycofywać się, przestawać brać w czymś udział, zrywać związki z czymś
Wiktionary
(1.1) Codziennie usuwam ulotki reklamowe ze skrzynki pocztowej.
(1.1) We Włoszech mafia usuwa bezkarnie nielicznych sprawiedliwych sędziów, żeby nie przeszkadzali w narkobiznesie.
(1.2) Wcisnąłem zły klawisz i przez pomyłkę usunąłem sobie ze skrzynki e-mailowej ważną wiadomość.
(2.1) Wolno, leniwie usuwa się, jakby nie czuł bólu, ale zagradza mi dalej przejście w piwnicy, ramieniem odpycham go - z przechylonych noszy ranny mało co nie wypadł.
Wiktionary
IPA: uˈsuvat͡ɕ, AS: usuvać
Wiktionary
rzecz. usunięcie n., usuwanie n., suw mrz.
przym. usuwalny
Wiktionary
(1.1) kasować, wyrzucać, pozbywać się
(1.2) kasować
Wiktionary
1. obsunięcie się, zsunięcie się czegoś; osuwisko; zsuw;
2. miejsce, teren, na którym odbywa się zsuwanie ziemi i mas skalnych; osuwisko;
3. materiał skalny odrywający się od masy skalnej wskutek wietrzenia
SJP.pl
łatwo osuwający się, zwykle o ziemi, glebie, terenie; niestabilny
SJP.pl
więdnąć, marnieć z braku wody
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. uschnąć)
(1.1) bot. ginąć z braku wody
(1.2) przen. bardzo przeżywać
Wiktionary
rzecz. usychanie n.
Wiktionary
potocznie: zanieczyszczać, zabrudzać czymś; zasyfiać, zapaprywać, zaświniać
SJP.pl
potocznie: ubrudzić; uświnić, uwalić, upaprać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usynawiać.
Wiktionary
rzecz. usynowienie n., syn mos.
czas. usynawiać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) czynić synem
Wiktionary
rzecz. usynawianie n., usynowienie n., syn mos., synuś mos., synal mos., syneczek mos., synek mos., synulek mos., synalek mos.
czas. usynowić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uznanie kogoś za syna
(1.2) odczasownikowy od|usynowić.
Wiktionary
czas. usynowić dk., usynawiać ndk.
rzecz. syn mos., usynawianie n.
przym. synowski, synowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. usynawiać)
(1.1) uznać kogoś za syna
Wiktionary
rzecz. usynowienie n., syn mos., synuś mos., syneczek mos., synek mos., synal mos., synulek mos., synalek mos.
czas. usynawiać
przym. synowski, synowy
Wiktionary
1. w górnictwie: masa urobku przeznaczona do załadowania;
2. dawniej: usypanie, usypywanie;
3. dawniej: nasyp
SJP.pl
1. sypiąc, utworzyć coś, np. kopiec;
2. ująć czegoś poprzez sypanie; odsypać;
3. usypać się:
a) ulec odsypaniu, wysypać się w części;
b) rzadko: sypiąc się, odpaść
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. usypywać)
(1.1) dokonany od|usypywać.
Wiktionary
rzecz. usypywanie n., usypanie n., sypanie n.
czas. zasypywać, usypywać ndk., sypać ndk., nasypać dk., dosypać dk.
Wiktionary
potocznie:
1. coś nudnego;
2. środek nasenny;
3. anestezjolog
SJP.pl
powodować czasową utratę świadomości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usypiać.
Wiktionary
IPA: ˌusɨˈpʲjä̃ɲɛ, AS: usypʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. usypiać
rzecz. uśpienie n.
Wiktionary
1. piosenka śpiewana przy usypianiu dziecka; kołysanka;
2. urządzenie wytwarzające biały oraz różowy szum, pomagające dziecku zasnąć;
3. przytulanka do spania dla niemowląt
SJP.pl
powodować czasową utratę świadomości
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. uśpić)
(1.1) powodować, że ktoś zasypia
(1.2) zasypiać, zapadać w sen
(1.3) wet. przeprowadzać eutanazję zwierzęcia poprzez podanie mu odpowiedniego środka
(1.4) med. poddawać narkozie
(1.5) książk. osłabiać, tłumić, pozbawiać coś siły
Wiktionary
(1.2) Zjedliśmy po kawałku czekolady, wypalili po papierosie i znowu usypiamy.
Wiktionary
IPA: uˈsɨpʲjät͡ɕ, AS: usypʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. usypianie n., uśpienie n.
czas. spać ndk.
Wiktionary
(1.2) książk. pogrążać się we śnie
Wiktionary
rumowisko z materiału skalnego gromadzącego się u podnóża gór, powstałego w wyniku wietrzenia lub naniesionego ze spływającymi wodami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) usypane wzniesienie
(1.2) usypany w żlebach lub u podnóża góry materiał skalny
Wiktionary
(1.2) Po tej stronie, na samym skraju usypiska nad wodą, stała pobielona kamienna kapliczka, przykryta stążkowatym spiczastym dachem z ośniedziałej blachy, na którego szczycie sterczał czarny, zardzewiały, żelazny krzyż.
Wiktionary
przym. usypiskowy
Wiktionary
(1.2) rumowisko
Wiktionary
przymiotnik od: usypisko
SJP.pl
1. sypiąc, tworzyć coś, np. kopiec;
2. ujmować czegoś poprzez sypanie; odsypywać;
3. usypywać się:
a) wysypywać się;
b) rzadko: sypiąc się, odpadać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uporządkowanie według określonego systemu
Wiktionary
(1.1) Celem rozważań prowadzonych w książce jest przedstawienie istoty systemu rachunkowości oraz usystematyzowanie wiedzy na temat różnic między rachunkowością kreatywną a oszustwem księgowym.
Wiktionary
rzecz. systematyzowanie n., systematyka ż., systematyczność ż.
czas. systematyzować ndk., usystematyzować dk.
przym. systematyczny
przysł. systematycznie
Wiktionary
ułożyć coś według ustalonych reguł, zgodnie z pewnym systemem; uporządkować, uładzić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) ułożyć według jakiegoś systemu
Wiktionary
(1.1) Człowiek uporządkował, usystematyzował, wymierzył, zważył, oszacował wszystko na świecie w sensie dosłownym – dwu- i trójwymiarowo – oraz w przenośni.
Wiktionary
rzecz. systematyzowanie n., usystematyzowanie n., systematyzacja ż., systematyka ż., systematyczność ż.
przym. systematyczny
przysł. systematycznie
czas. systematyzować ndk.
Wiktionary
umieścić coś w jakimś miejscu; zlokalizować, umiejscowić
SJP.pl
umieścić coś w jakimś miejscu; zlokalizować, umiejscowić
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|sytuować.
Wiktionary
umieszczać coś w jakimś miejscu; sytuować
SJP.pl
regionalne określenie ramy drzwi lub okna zamocowanej w ścianie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina grzybów z klasy pieczarniaków
SJP.pl
Uszakowate ("Auriculariaceae" Fr.) – rodzina grzybów znajdująca się w rzędzie uszakowców ("Auriculariales").
Wikipedia
o cechach uszakowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
rząd grzybów z klasy pieczarniaków
SJP.pl
Uszakowce ("Auriculariales" Bromhead) – rząd grzybów należący do klasy pieczarniaków ("Agaricomycetes").
Wikipedia
przedstawiciel rzędu grzybów z klasy pieczarniaków
SJP.pl
potocznie: ciepła czapka z klapkami przykrywającymi uszy; uszatka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. pot. ciepła czapka z klapami chroniącymi uszy od mrozu;
Wiktionary
Uszanka ( ушанка [], czasami zwana żartobliwie "czapką uszatką") – ciepłe zimowe nakrycie głowy, wykonane najczęściej z futra, z charakterystycznymi klapami chroniącymi uszy od mrozu. W XIX w. przy klapach pojawiły się troczki, które można zawiązać albo pod brodą (ulepszając ocieplenie uszu), albo na górze (odkrywając uszy).
Wikipedia
IPA: uˈʃãnka, AS: ušãnka
Wiktionary
rzecz. ucho n., uszko n., zausznica ż., uszatka ż.
przym. uszny, uszaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczucie szacunku do kogoś lub do czegoś
Wiktionary
czas. uszanować dk.
Wiktionary
potoczna formuła powitalna; moje uszanowanko
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) okazać komuś lub czemuś należny szacunek
Wiktionary
rzecz. szacunek m., szanowanie n., uszanowanie n.
czas. szanować ndk.
Wiktionary
pobrudzić siebie lub coś
SJP.pl
XVI-wieczna czapka z osłonami na uszy
SJP.pl
potocznie:
1. szarpiąc, oderwać coś;
2. zyskać coś siłą, uporem lub podstępem;
3. uszarpać się - zmęczyć się czymś; oszarpać się, umęczyć się
SJP.pl
potocznie:
1. szarpiąc, odrywać coś;
2. zyskiwać coś siłą, uporem lub podstępem;
3. uszarpywać się - doprowadzać się do stanu wyczerpania; umęczać się
SJP.pl
w mitologii indyjskiej: bogini porannej zorzy
SJP.pl
Uszas ( उषस्) – w mitologii indyjskiej bogini jutrzenki (jej imię jest spokrewnione z rzymską Aurora i grecką Eos), jedyne bóstwo żeńskie do którego zwracane są całe hymny w Wedach, w których określana jest jako piękna, pełna wdzięku, a także dobroczynna i przynosząca pomyślność.
Wikipedia
mający duże uszy; uszaty
SJP.pl
rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych; uchatkowate, uchatki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) liter. film. fikcyjna postać literacka i filmowa, miś z klapniętym uszkiem;
Wiktionary
Zobacz też: Miś Uszatek (postać fikcyjna).
Uszatek ("Glyphonycteris") – rodzaj ssaków z podrodziny Glyphonycterinae w obrębie rodziny liścionosowatych (Phyllostomidae).
Wikipedia
(1.1) Córeczka lubi opowiadania o Uszatku.
(1.1) Dobranocki z Uszatkiem miały ogromną oglądalność.
Wiktionary
rzecz. uszatek mos./mzw., uszatka ż.
przym. uszaty, uszny
Wiktionary
1. ssak z rzędu drapieżnych, podobny do foki, ale mający małżowiny uszne, żyjący w morzach południowych, subantarktycznych; uchatka;
2. sowa o długości ciała około 35 cm, mająca na głowie pęczki piór przypominające duże uszy, żyjąca w Eurazji i Ameryce Płn.; sowa uszata, uszatka zwyczajna;
3. potocznie: ciepła czapka z klapkami przykrywającymi uszy; uszanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Asio otus|ref=tak., gatunek średniej wielkości sowy;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: uszatek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. ucho n., uszko n., uszatek m., Uszatek m., uszanka ż., uszak m., zausznik m., zausznica ż.
przym. uszaty, uszny
Wiktionary
(1.1) sowa uszata
Wiktionary
rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych; uchatkowate, uchatki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. o przedmiocie: mający ucho lub ucha (uszy), np. uszaty dzban; uchaty;
2. o zwierzęciu, rzadko o człowieku: mający duże uszy (np. uszaty pies); uchaty;
3. sowa uszata - sowa o długości ciała około 35 cm, mająca na głowie pęczki piór przypominające duże uszy, żyjąca w Eurazji i Ameryce Północnej; uszatka, uszatka zwyczajna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o człowieku lub zwierzęciu: mający duże uszy
(1.2) o przedmiocie: mający ucho lub ucha
Wiktionary
rzecz. Uszatek mos., ucho n., uszatek m., uchatek mzw., uchatka ż., uszanka ż., uszatka ż., uszko n.
przym. uchaty, uszny
Wiktionary
(1.1-2) uchaty
Wiktionary
taki, który się uszczał
SJP.pl
dawniej: oszczać, osikać
SJP.pl
precyzować, uzupełniać
SJP.pl
czynić coś szczegółowym
SJP.pl
uczynić coś szczegółowym
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcać spółgłoskę zwartą w szczelinową
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcić spółgłoskę zwartą w szczelinową
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcić spółgłoskę zwartą w szczelinową
SJP.pl
w językoznawstwie: przekształcić spółgłoskę zwartą w szczelinową
SJP.pl
element z elastycznego materiału do wypełniania szczelin pomiędzy częściami jakiegoś urządzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) elastyczny element służący do wypełnienia szczelin między dwoma obiektami
Wiktionary
Uszczelka – rodzaj uszczelnienia, element o określonym kształcie i wymiarach w stanie swobodnym, umieszczany w miejscu połączenia innych elementów celem uzyskania szczelności połączenia. Uszczelki używane są do wykonywania uszczelnień statycznych oraz ruchowych.
Wikipedia
rzecz. szczeliwo n.
przym. szczelny
czas. uszczelniać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. materiał służący do uszczelniania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. szczeliwo n.
czas. uszczelniać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uszczelnić)
(1.1) techn. czynić szczelnym; powodować ścisłe przyleganie elementów czegoś poprzez wypełnienie luk
Wiktionary
(1.1) W sierpniu uszczelnialiśmy okna na drugim piętrze.
Wiktionary
rzecz. szczeliwo n., szczelność ż., uszczelka ż., uszczelniacz mrz., uszczelniak mrz., uszczelnianie n., uszczelnienie n.
czas. uszczelnić dk.
przym. szczelny
przysł. szczelnie
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk dichtować
Wiktionary
Uszczelnienie – w technice element lub zespół elementów o określonym kształcie i wymiarach w stanie swobodnym, umieszczany w miejscu połączenia innych elementów celem uzyskania szczelności połączenia. Uszczelnienia używane są do oddzielenia od siebie przestrzeni, w których znajdują się dwa czynniki o różnych ciśnieniach, temperaturach lub innych właściwościach fizyko-chemicznych.
Wikipedia
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|uszczelniać.
Wiktionary
rzecz. uszczelnianie n., uszczelnienie n., szczeliwo n.
czas. uszczelniać
przym. szczelny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. poniesiona strata lub szkoda
Wiktionary
(1.1) Wypadek samochodowy pozostawił trwały uszczerbek na zdrowiu Marka.
Wiktionary
IPA: uʃˈt͡ʃɛrbɛk, AS: uščerbek
Wiktionary
rzecz. szczerba
przym. szczerbaty
Wiktionary
zabrać w tajemnicy niewielką ilość czegoś
SJP.pl
dawniej: polując, zabijać jakieś zwierzę
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób uszczypliwy, złośliwie
Wiktionary
rzecz. uszczypliwość ż.
przym. uszczypliwy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: uszczypliwie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: uszczypliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający na celu wyrządzenie komuś przykrości, złośliwy
Wiktionary
rzecz. uszczypliwość ż.
przysł. uszczypliwie
Wiktionary
1. ściskać krótko i boleśnie czyjąś skórę palcami, dziobem, kleszczami itp.; szczypać;
2. odrywać części rośliny, żeby spowodować jej rozkrzewienie lub nadać jej pożądany kształt;
3. dokuczać komuś nieprzychylnymi wypowiedziami
SJP.pl
1. osoba, która czyni kogoś szczęśliwym;
2. coś, co wywołuje uczucie szczęścia
SJP.pl
kobieta, która czyni kogoś szczęśliwym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) czynienie kogoś szczęśliwym
Wiktionary
(1.1) Kiedy się wreszcie wyleczysz z uszczęśliwienia wszystkich wokół?
Wiktionary
IPA: ˌuʃt͡ʃɛ̃w̃ɕlʲiˈvʲjä̃ɲɛ, AS: uščẽũ̯ślʹivʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. szczęście n., szczęsność ż., szczęśliwość ż., szczęśliwiec m., uszczęśliwienie n.
czas. szczęścić, uszczęśliwiać ndk., uszczęśliwić dk.
przym. szczęśliwy, szczęsny
przysł. szczęśliwie
Wiktionary
(1.1) unieszczęśliwianie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uszczęśliwić)
(1.1) czynić szczęśliwym
czasownik zwrotny niedokonany uszczęśliwiać się (dk. uszczęśliwić się)
(2.1) uszczęśliwiać samego siebie
(2.2) uszczęśliwiać siebie nawzajem
Wiktionary
rzecz. szczęście n., szczęściara ż., uszczęśliwianie n., uszczęśliwienie n., szczęsność ż.
czas. szczęścić, uszczęśliwić dk.
przym. szczęśliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie kogoś szczęśliwym
(1.2) stan szczęścia
Wiktionary
(1.1) Jednym miłym gestem spowodował uszczęśliwienie wszystkich swoich bliskich.
Wiktionary
IPA: ˌuʃt͡ʃɛ̃w̃ɕlʲiˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: uščẽũ̯ślʹivʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. szczęście n., szczęsność ż., szczęśliwość ż., szczęśliwiec m., szczęściarz m., szczęściara ż., uszczęśliwianie n.
czas. szczęścić, uszczęśliwić dk., uszczęśliwiać ndk.
przym. szczęśliwy, szczęsny
przysł. szczęśliwie
Wiktionary
(1.1) unieszczęśliwienie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uszczęśliwiać)
(1.1) dokonany od|uszczęśliwiać.
Wiktionary
IPA: ˌuʃt͡ʃɛ̃w̃ɕˈlʲivʲit͡ɕ, AS: uščẽũ̯ślʹivʹić
Wiktionary
rzecz. szczęście n., uszczęśliwianie n., uszczęśliwienie n., szczęściara ż., szczęsność ż.
przym. szczęśliwy
czas. uszczęśliwiać
Wiktionary
starożytne egipskie figurki grobowe z gliny, fajansu lub drewna, o charakterze magicznym, będące prawdopodobnie sobowtórami zmarłego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) hist. rel. antropomorficzna figurka zapewniająca uwolnienie od pracy w świecie pozagrobowym w wierzeniach starożytnych Egipcjan;
Wiktionary
Uszebti (z egip., także "szauabti", "szabti" – odpowiadający; "uszebt" - opiekować się) – w starożytnym Egipcie figurka w kształcie mumii, z dwiema motykami w rękach i workiem na plecach, wkładana do grobu wraz z ciałem zmarłego.
W egipskim raju (Pola Jaru) istniała konieczność pracy odzwierciedlającej w tym względzie świat doczesny. Zabierając ze sobą w zaświaty figurki uszebti faraonowie a także zwykli śmiertelnicy stwarzali sobie możliwość zwolnienia własnej duszy z pracy.
Wikipedia
(1.1) Przekształcenie figurek uszebti w ich rzeczywiste sobowtóry zapewniało zaklęcie (…)
Wiktionary
układać, ustawiać coś w szereg, porządkować coś według określonej kolejności; szeregować, klasyfikować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uszwi
Wiktionary
rzecz. Uszew ż.
:: fż. uszewianka ż.
przym. uszewski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uszwi
Wiktionary
rzecz. Uszew ż.
:: fm. uszewianin m.
przym. uszewski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uszwi
Wiktionary
rzecz. Uszew ż., uszewianin m., uszewianka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uszkodzić)
(1.1) psuć coś
(1.2) niszczyć tkankę lub narząd
Wiktionary
(1.1) Nowy format nagłówka w aktach osobowych personelu w sposób niezamierzony uszkadzał pliki z danymi stomatologicznymi.
(1.2) Stwardnienie zanikowe boczne to choroba, która uszkadza neurony motoryczne.
Wiktionary
rzecz. szkodnik mzw./mos.
Wiktionary
(1.1) psuć, niszczyć
(1.2) okaleczać
Wiktionary
zdrobnienie od: ucho
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. ucho
(1.2) kulin. nadziewany pierożek przypominający kształtem ucho;
(1.3) typogr. element budowy niektórych liter, np. "g" lub "r"
(1.4) anat. twór w przedsionku serca, który podczas skurczu komór obficie wypełnia się krwią
Wiktionary
(1.1) Diabełek szeptał małej Zosi do uszka wszystko to, co chciała usłyszeć.
(1.2) Gospodyni wniosła ukraiński barszcz z uszkami.
(1.2) Jeśli można mówić o bombie kalorycznej w barszczu, to zdecydowanie są to uszka – postaraj się ograniczyć ich liczbę do minimum.
(1.3) Mniejsze ogniska tłuszczu są również zlokalizowane podnasierdziowo, na wolnej ścianie przedsionków i na około uszek serca.
Wiktionary
IPA: ˈuʃkɔ, AS: uško
Wiktionary
rzecz. uszatka ż., uszanka ż., ucho, nausznik, uszatek
przym. uszny, uszaty, douszny, nauszny, uchaty, uszkowaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. awaria, usterka
(1.2) med. naruszenie tkanki organizmu lub jej nieprawidłowa zmiana pod wpływem choroby bądź czynników zewnętrznych np. promieniowania
Wiktionary
Uszkodzenie obiektu eksploatacji – utrata stanu zdatności elementu lub całego obiektu. Po dokonaniu remontu lub naprawy powraca się do pełnej lub częściowej zdatności. Uszkodzenie następuje wtedy, gdy wartości parametrów danego obiektu eksploatacji nie są w normie i przekraczają jego graniczne wartości wytrzymałości.
Wikipedia
(1.1) Nigdy nie próbuj przyspieszyć procesu rozmrażania przez odłupywanie lodu, ponieważ może to doprowadzić do uszkodzenia obudowy zamrażarki.
(1.2) Spożycie kadmu powoduje natychmiastowe zatrucie oraz uszkodzenie wątroby i nerek.
(1.2) Uszkodzenie jednego z głównych naczyń krwionośnych może być bardzo groźne w skutkach.
Wiktionary
IPA: ˌuʃkɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: uškoʒẽńe
Wiktionary
czas. uszkodzić, uszkadzać, uszkodzić się, uszkadzać się, szkodzić
przym. uszkodzony
rzecz. uszkadzanie n.
Wiktionary
(1.1) usterka, awaria, defekt, wada, feler
(1.2) zranienie, schorzenie, dysfunkcja, wada
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uszkadzać)
(1.1) dokonany od|uszkadzać.
Wiktionary
(1.1) Sztorm uszkodził tylko cztery metry nabrzeża i podmył dno pod kamieniami osłaniającymi falochron.
Wiktionary
IPA: uˈʃkɔd͡ʑit͡ɕ, AS: uškoʒ́ić
Wiktionary
przym. szkodliwy, uszkodzony
rzecz. szkoda ż., uszkodzenie n., uszkadzanie n.
wykrz. szkoda
przysł. szkoda
czas. szkoda
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: uszkodzić
przymiotnik odczasownikowy
(2.1) taki, który uległ uszkodzeniu
Wiktionary
(2.1) Zawieź, proszę, uszkodzone wirniki do mechanika.
Wiktionary
rzecz. uszkadzanie n., uszkodzenie n.
czas. uszkadzać ndk., uszkodzić dk.
Wiktionary
(2.1) popsuty, zepsuty, zniszczony
Wiktionary
przypominający kształtem uszko, podobny do uszka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający uszko, w kształcie uszka
Wiktionary
rzecz. ucho, uszko
przym. uszny
przysł. uszkowato
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uszlachetniać.
Wiktionary
czas. uszlachetnić, uszlachetniać ndk.
przym. szlachecki
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. uszlachetnić)
(1.1) czynić lepszym, podnosić moralnie
(1.2) ogrod. roln. zootechn. tworzyć lepsze odmiany hodowlane
(1.3) techn. poprawiać właściwość surowca lub wyrobu
czasownik zwrotny niedokonany uszlachetniać się (dk. uszlachetnić się)
(2.1) stawać się szlachetnym, lepszym
Wiktionary
rzecz. uszlachetnianie n., szlachetność ż.
przym. szlachecki
czas. uszlachetnić
Wiktionary
(1.1) doskonalić
(2.1) doskonalić się
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. uszlachetniać)
(1.1) dokonany od|uszlachetniać.
Wiktionary
rzecz. uszlachetnianie n., szlachetność ż.
czas. uszlachetniać ndk.
przym. szlachecki
Wiktionary
dawniej: dokonać uboju bydła; zaszlachtować, poszlachtować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uszminkować.
Wiktionary
rzecz. szminka ż., szminkowanie n.
czas. uszminkować dk., szminkować ndk.
przym. szminkowy
Wiktionary
planktoniczna larwa występująca w cyklu rozwojowym niektórych strzykw, mająca charakterystycznie pofałdowane pasmo rzęsek (przypominające kształtem uszka); aurikularia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ubrudzony
Wiktionary
związany z uchem albo uszami (w znaczeniu narządu słuchu)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z uchem
Wiktionary
(1.1) Małżowina uszna stanowi zewnętrzną część ucha.
(1.1) U wczesnych czworonogów w miejscu tryskawki znajduje się wcięcie uszne.
Wiktionary
IPA: ˈuʃnɨ, AS: ušny
Wiktionary
rzecz. uszatka ż., ucho n., uszanka ż., nausznik mrz., uszatek mos./mzw., uszko n.
przym. uszaty, douszny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uszporać.
Wiktionary
czas. uszporać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg-pl|Poznań. zaoszczędzić (określoną sumę bejmów)
Wiktionary
rzecz. uszporanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. usztywniać)
(1.1) dokonany od|usztywniać.
Wiktionary
rzecz. sztywny mos., usztywnianie n., usztywnienie n., sztywność ż.,sztywniak m.
czas. usztywniać ndk.
przym. sztywny
przysł. sztywno, sztywnie
Wiktionary
rzeka w południowej Polsce
SJP.pl
Uszwica – rzeka w południowej Polsce, prawy dopływ Wisły o długości 67,4 km.
Wypływa z północnych zboczy Beskidu Wyspowego i Pogórza Wiśnickiego, spod wierzchołków Łopusza, Kobyły i Rogozowej z wysokości ok. 500 m n.p.m. Płynie początkowo przez Pogórze Wiśnickie, a poniżej Brzeska wpływa na Podgórze Bocheńskie. Do Wisły uchodzi na 151 km jej biegu. Powierzchnia dorzecza wynosi 323 km².
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny żabieńcowatych; strzałka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na Ukrainie, lewy dopływ Dniestru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny żabieńcowatych; strzałka
SJP.pl
Uszyce (niem. "Uschütz", w latach 1936-1946 "Wittenau") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Gorzów Śląski.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa częstochowskiego.
Uszyce są największą miejscowością w gminie. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 487 relacji Byczyna – Olesno.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzem. połączenie nicią kawałków materiału lub skóry
(1.2) kupienie ubrania przygotowanego dla konkretnej osoby
Wiktionary
(1.1) Celinie zajęło całe popołudnie uszycie kilkunastu flag.
(1.2) Teatru nie stać na zapłacenie za uszycie nowej kurtyny.
(1.2) Ile zapłaciliście za uszycie garniturka komunijnego dla Stasia?
Wiktionary
rzecz. szycie n., szydło n.
czas. szyć ndk., uszyć dk.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Uszyc
Wiktionary
rzecz. Uszyce nmos., uszyczanin m., uszyczanka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Uszyc
Wiktionary
rzecz. Uszyce nmos.
:: fż. uszyczanka ż.
przym. uszycki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Uszyc
Wiktionary
rzecz. Uszyce nmos.
:: fm. uszyczanin m.
przym. uszycki
Wiktionary
1. potocznie: wytworzyć ubranie przy pomocy szydełka; odszydełkować, uszydłować, wyszydełkować, wyszydłować;
2. środowiskowo: zapleść dredy od włosów przy pomocy szydełka fryzjerskiego; uszydłować, wyszydełkować, wyszydłować
SJP.pl
1. potocznie: wytworzyć ubranie przy pomocy szydełka; odszydełkować, uszydełkować, wyszydełkować, wyszydłować;
2. środowiskowo: zapleść dredy od włosów przy pomocy szydełka fryzjerskiego; uszydełkować, wyszydełkować, wyszydłować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|uszykować.
Wiktionary
czas. uszykować dk.
rzecz. szyk mrz.
Wiktionary
1. potocznie: przygotować, przyrządzić coś; przyszykować;
2. ustawić w szyku wojskowym
SJP.pl
uziemiać przez połączenie z szynami kolejowymi
SJP.pl
uziemić przez połączenie z szynami kolejowymi
SJP.pl
uziemić przez połączenie z szynami kolejowymi
SJP.pl
oddzielić owoce (rzadziej kwiaty) od szypułek
SJP.pl
zgrubienie od: ucho
SJP.pl
zrobić, wykonać coś szyjąc
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. szyć)
(1.1) dokonany od|szyć.
Wiktionary
rzecz. szydło n., uszycie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. upić powoli, małymi łykami;
2. powoli ulać, utoczyć z czegoś trochę płynu
SJP.pl
ułożyć pościel, przygotować miejsce do spania
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. słać)
(1.1) pokryć czymś powierzchnię czegoś
Wiktionary
(1.1) Trzeba czekać, aż śnieg spadnie i sannę uściele, śniegu zaś nie było widać.
Wiktionary
rzecz. wysłannik mos.
Wiktionary
ilość czasu w ciągu doby, miesiąca lub roku, w którym dane miejsce na powierzchni Ziemi jest poddane działaniu bezpośredniego promieniowania słonecznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) metrol. sumaryczny czas bezpośredniego padania promieni słonecznych na określone miejsce na powierzchni Ziemi;
Wiktionary
Usłonecznienie – sumaryczny czas (w godzinach) w danym okresie (w ciągu doby, miesiąca lub roku), podczas którego na określone miejsce na powierzchni Ziemi padają bezpośrednio promienie Słońca. Do pomiaru usłonecznienia służy urządzenie zwane heliografem.
Wikipedia
(1.1) Do pomiaru usłonecznienia służy urządzenie zwane heliografem.
Wiktionary
czas. usłonecznić dk.
Wiktionary
wystawiony na działanie promieni słonecznych; nasłoneczniony
SJP.pl
wystawić na działanie promieni słonecznych; nasłonecznić
SJP.pl
dawniej: okryta lasem południowa strona wzgórza lub góry
SJP.pl
wykonywanie pracy służącej bezpośrednio zaspokajaniu potrzeb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) okazana pomoc
(1.2) działalność gospodarcza służąca zaspokajaniu potrzeb ludzi
Wiktionary
(1.2) Za tę usługę nie musi Pan płacić.
Wiktionary
IPA: uˈswuɡa, AS: usu̯uga
Wiktionary
rzecz. usłużność ż., usługiwanie n., usłużenie n., służąca ż.
czas. usługiwać ndk., usłużyć dk.
przym. usługowy, usłużny
przysł. usługowo, usłużnie
Wiktionary
wykonywanie pracy służącej bezpośrednio zaspokajaniu potrzeb
SJP.pl
Usługi – działalność gospodarcza o charakterze nieprodukcyjnym, stanowiąca trzeci sektor gospodarki. Polega na działaniach podejmowanych w celu dostarczenia określonych korzyści lub zaspokojenia potrzeb.
Obejmują następujące działy gospodarki: transport, łączność, handel, gospodarkę komunalną, ochronę zdrowia, oświatę, administrację, wymiar sprawiedliwości, instytucje finansowe i ubezpieczeniowe oraz pozostałe, np. fryzjerstwo.
Wikipedia
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. usłużyć)
(1.1) pełnić posługi przy kimś
(1.2) świadczyć przysługę
Wiktionary
(1.1) Nie będą nam już usługiwać, ścielić łóżek, robić herbaty, tłoczyć itp.
Wiktionary
rzecz. usłużność ż., usługa ż., sługa mos., służąca ż.
przym. usługowy, usłużny
Wiktionary
(1.1) obsługiwać, służyć
(1.2) pomagać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. ekon. osoba fizyczna lub prawna korzystająca z usług
Wiktionary
IPA: ˌuswuɡɔˈbʲjɔrt͡sa, AS: usu̯ugobʹi ̯orca
Wiktionary
(1.1) klient, świadczeniobiorca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. ekon. osoba fizyczna lub prawna świadcząca usługi
Wiktionary
IPA: ˌuswuɡɔˈdaft͡sa, AS: usu̯ugodafca
Wiktionary
rzecz.
:: fż. usługodawczyni ż.
przym. usługodawczy
Wiktionary
(1.1) świadczeniodawca
Wiktionary
dawniej: pełnić posługi u kogoś, zajmując się domem, gospodarstwem itp.; posługiwać, sługiwać
SJP.pl
osoba zajmująca się usługami na rzecz klientów w jakimś warsztacie rzemieślniczym
SJP.pl
przymiotnik od: usługa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony do zaspokajania ludzkich potrzeb
Wiktionary
(1.1) Wraz z rozwojem przemysłu i inkorporacją sąsiednich miejscowości Śródmieście przekształciło się w centrum administracyjno-usługowe Katowic.
Wiktionary
rzecz. służąca ż., usługa ż., usługi lm. nmos., usłużność ż., usługiwanie n.
czas. usługiwać ndk.
przym. usłużny
przysł. usługowo, usłużnie
Wiktionary
dawniej: pełnić posługi u kogoś, zajmując się domem, gospodarstwem itp.; posługiwać, sługiwać
SJP.pl
osoba, która pełni przy kimś posługi; służący
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z gorliwym służeniem pomocą
Wiktionary
rzecz. usługa ż., służąca ż., usłużność ż.
czas. usłużyć dk.
przym. usłużny, usługowy
Wiktionary
(1.1) uczynnie, uprzejmie, uniżenie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: usłużnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: usłużny
SJP.pl
gotowość, chęć do przyjścia komuś z pomocą; uczynność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co usłużne; cecha tych, którzy są usłużni
Wiktionary
(1.1) Kanclerz austriacki Beust korzystał umiejętnie z usłużności czartoryszczyków.
Wiktionary
rzecz. usługa ż., usługiwanie n., usłużenie n.
czas. usługiwać ndk., usłużyć dk.
przym. usłużny, usługowy
przysł. usłużnie
Wiktionary
(1.1) uczynność, pomocność
Wiktionary
1. chętny, gotowy do przyjścia komuś z pomocą; uczynny;
2. świadczący o takiej chęci, gotowości, np. usłużny gest
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chętnie pomagający, świadczący usługi
(1.2) uniżony, uległy
Wiktionary
(1.1) Ona jest bardzo usłużna, na pewno ci pomoże.
(1.2) Chińczyk z usłużną radością zabrał się do żmudnej roboty.
Wiktionary
IPA: usˈwuʒnɨ, AS: usu̯užny
Wiktionary
rzecz. sługa mos., usługa ż., usłużność ż., usługiwanie n., usłużenie n., służąca ż.
czas. usługiwać ndk., usłużyć dk.
przysł. usłużnie
przym. usługowy
Wiktionary
(1.1) pomocny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|usłyszeć.
Wiktionary
IPA: ˌuswɨˈʃɛ̃ɲɛ, AS: usu̯yšẽńe
Wiktionary
czas. usłyszeć dk.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) dokonany od|słyszeć. - uchwycić uchem, uświadomić sobie, wziąć sobie do serca
czasownik zwrotny usłyszeć się
(2.1) (o rozmówcach lub o słuchaczach w mediach) sprawić, że kogoś lub coś się słyszy
Wiktionary
(1.1) W radiu usłyszałam strzęp znanej mi z dawnych czasów melodii i rozmarzyłam się.
(2.1) Mam nadzieję, że usłyszymy się jutro.
Wiktionary
IPA: uˈswɨʃɛt͡ɕ, AS: usu̯yšeć
Wiktionary
rzecz. usłyszenie n.
Wiktionary
dawniej: pierwszy stopień gamy C-dur; do
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. muz. dźwięk „do” (C)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ut, AS: ut
Wiktionary
utwór poetycki w literaturze japońskiej; tanka
SJP.pl
Uta – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sardynia, w prowincji Cagliari.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 6676 osób, 49,8 os./km². Graniczy z Assemini, Capoterra, Decimomannu, Siliqua i Villaspeciosa.
Wikipedia
gatunek japońskiej poezji
SJP.pl
spuszczać, ściągać pewną ilość płynu
SJP.pl
[czytaj: juta]
1. stan w USA;
2. jezioro położone w stanie o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. stan w USA ze stolicą w Salt Lake City;
(1.2) geogr. adm. gmina w USA, w stanie Indiana
(1.3) geogr. jezioro w Wielkiej Kotlinie w USA;
Wiktionary
Utah () – stan na środkowym zachodzie Stanów Zjednoczonych, leżący na obszarze Wielkiej Kotliny (północno-zachodnia część stanu) i Wyżyny Kolorado (południowo-wschodnia część). Graniczy na północy z Idaho i Wyoming, na wschodzie z Kolorado, na południowym wschodzie z Nowym Meksykiem (w jednym punkcie), na południu z Arizoną i na zachodzie z Nevadą. W dniu 4 stycznia 1896 roku prezydent Grover Cleveland proklamował Utah jako czterdziesty piąty stan Stanów Zjednoczonych.
Wikipedia
(1.1) Abernathyit po raz pierwszy został wydobyty ze złóż uranu niedaleko Moab w stanie Utah.
Wiktionary
IPA: ˈjuta, AS: i ̯uta
Wiktionary
[czytaj: jutaraptor] teropod z rodziny dromeozaruów, żyjący we wczesnej kredzie około 125 milionów lat temu
SJP.pl
Utahraptor – rodzaj teropoda z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae). Obejmuje jeden gatunek – "Utahraptor ostrommaysi".
Wikipedia
utrzymać coś w tajemnicy; ukryć, zataić
SJP.pl
rzadkie: trzymać coś w tajemnicy; ukrywać, zatajać, taić
SJP.pl
otoczyć tajemnicą
SJP.pl
utrzymać coś w tajemnicy; ukryć, zataić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący w utajeniu; trudny do zaobserwowania
Wiktionary
(1.1) 18. maja 1724 w Soborze Zaśnięcia NMP na moskiewskin Kremlu została koronowana jako caryca Cesarstwa Rosyjskiego, dlatego w wyniku utajonych walk kilku stronnictw w rosyjskich wyższych sferach, wyniesiono ją na tron i zaczęto tytułować carycą Katarzyną Pierwszą.
(1.1) Istnieje pewien stan kompromisowy , w który zapadają wiewiórki ziemne niearktyczne: redukują one swe funkcje tylko połowicznie, zachowując utajoną sprawność na wypadek, gdy trzeba wymknąć się z zasięgu drapieżnika.
(1.1) Najwięcej trudności diagnostycznych sprawia minimalna encefalopatia wątrobowa (utajona), gdyż wtedy obserwujemy brak objawów neurologicznych.
Wiktionary
rzecz. utajenie n.
czas. utaić dk., utajać ndk.
Wiktionary
(1.1) latentny, niedostrzegalny, niewidoczny, ukryty
Wiktionary
rzadko: talent, uzdolnienie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) obdarzony talentem
Wiktionary
(1.1) Na festiwalu filmowym nagrodę otrzymała utalentowana aktorka.
Wiktionary
rzecz. talent mrz.
przym. talentowy, nieutalentowany
Wiktionary
(1.1) uzdolniony, zdolny
Wiktionary
1. nadawać czemuś charakter tańca;
2. sprawiać, że ktoś lepiej tańczy
SJP.pl
1. nadać czemuś charakter tańca;
2. sprawić, że ktoś lepiej tańczy
SJP.pl
1. nadać czemuś charakter tańca;
2. sprawić, że ktoś lepiej tańczy
SJP.pl
1. zbrojne starcie małych oddziałów wojskowych; potyczka;
2. sprzeczka, spór, kłótnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krótki, ostry konflikt słowny lub fizyczny
Wiktionary
(1.1) Po kilku utarczkach z sąsiadem przestał się z nim witać.
Wiktionary
(1.1) potyczka, spięcie, sprzeczka, starcie, kłótnia
Wiktionary
pieniądze uzyskane ze sprzedaży towarów w ciągu określonego czasu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. łączny dochód ze sprzedaży towarów lub usług w określonym czasie;
Wiktionary
Utarg – w ujęciu ekonomicznym to suma przychodów przedsiębiorstwa w pewnym okresie ze sprzedaży określonej ilości produktów (Q) po określonej cenie (P).
Utarg = cena x ilość sprzedanych produktów
W ujęciu rachunkowości utarg jest to suma wpływów gotówkowych brutto ze sprzedaży dóbr (towarów i usług) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w ustalonym okresie rozliczeniowym. Pojęcie utargu w rachunkowości nie jest tożsame z przychodem ze sprzedaży.
Wikipedia
IPA: ˈutark, AS: utark
Wiktionary
czas. utargować
Wiktionary
1. ciągnąc, urwać coś;
2. potocznie: udźwignąć i zanieść gdzieś z trudem coś ciężkiego;
3. potocznie: zdobyć coś dzięki staraniom lub w wyniku podstępu
SJP.pl
1. uzyskać pewną sumę pieniędzy ze sprzedaży towarów;
2. targując się uzyskać obniżenie ceny towaru
SJP.pl
zwyczajowy, uświęcony tradycją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) powszechnie przyjęty
Wiktionary
(1.1) Porzekadła często myli się z przysłowiami, które również są ogólnie definiowane jako utarte zwroty.
Wiktionary
rzecz. utarcie n.
czas. ucierać ndk., utrzeć dk.
Wiktionary
(1.1) konwencjonalny, uznany, zwyczajowy
Wiktionary
przewracając wiele razy, ubrudzić, unurzać w czymś
SJP.pl
dawniej: pobrudzić czymś, umazać; utytłać
SJP.pl
rzadko, potocznie: spędzić jakiś czas na tańczeniu; przetańczyć, przetańcować, przebalować
SJP.pl
steatralizować;
1. przerobić utwór niesceniczny na widowisko teatralne;
2. nadać czemuś cechy teatralne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rel. utensylia, naczynia liturgiczne
Wiktionary
(1.1) utensylia
Wiktionary
przedmioty, przybory potrzebne do wykonywania czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rel. naczynia liturgiczne
(1.2) współcz. posp. jakieś narzędzia, np. kuchenne
Wiktionary
Utensylia (dawniej utensilia) – przedmioty potrzebne do wykonywania jakiejś czynności lub zajęcia; współcześnie – szeroko rozumiane narzędzia, przybory, sprzęt – akcesoria.
Określenie pochodzące z łac. "utensilia" – sprzęty, naczynia, narzędzia (od "utensilis" – użyteczny).
Wikipedia
(1.1) utensilia
Wiktionary
domowy przyrząd, narzędzie
SJP.pl
dotyczący systemu pokrewieństwa opartego na zasadzie pochodzenia wyprowadzanego w linii żeńskiej; matrylinearny
SJP.pl
rodzaj cienkiej tkaniny noszonej w Polsce w XIV-XVII wieku; sukno uterfinowe
SJP.pl
w medycynie: ból macicy
SJP.pl
badanie macicy
SJP.pl
podgrupa języków kaukaskich
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego
(1.1) = adm. Urząd Transportu Kolejowego;
(1.2) = eduk. urządzenia techniki komputerowej (przedmiot zajęć szkolnych)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Prezes UTK nałożył kary finansowe na przewoźników kolejowych.
(1.2) W poniedziałki po dwóch godzinach UTK mamy WF.
Wiktionary
IPA: u‿tɛ‿ˈka, AS: u‿te‿ka
Wiktionary
język nowoindoaryjski używany we wschodnich Indiach; orija; odri
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan; pozycja stojąca, w której nogi są ugięte, pośladki nisko, ręce wyprostowane w górze, w jednej linii z kręgosłupem
Wiktionary
(1.1) pozycja krzesła, krzesło
Wiktionary
1. tkając, wykonać coś;
2. wypełnić dziury itp. w celu zabezpieczenia czegoś przed zimnem, wodą itp.; uszczelnić, zatkać;
3. potocznie: powtykać, poustawiać; upchać;
4. przestarzałe: poprzetykać czymś tkaninę
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|utykać.
(1.2) tkając stworzyć coś
Wiktionary
rzecz. utkanie n., tkacz mzw./mos.
Wiktionary
1. zatrzymać się, nie móc się dalej poruszać;
2. przenośnie: zaciąć się;
3. potocznie: osiąść, zatrzymać się gdzieś (zwłaszcza na przekór swoim ambicjom, planom itp.)
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. utykać)
(1.1) dokonany od|utykać.
Wiktionary
rzecz. odczas. utknięcie n.
Wiktionary
zaklinować się, uwięznąć, utknąć
SJP.pl
zaklinować się, uwięznąć, utknąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. tkwić)
(1.1) dokonany od|tkwić.
Wiktionary
rzecz. tkwienie n., utkwienie n.
czas. tkwić ndk.
Wiktionary
związek chemiczny oddający łatwo tlen i powodujący utlenianie innych substancji; oksydant, środek utleniający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. substancja chemiczna, która ma zdolność utleniania innych substancji (sama ulegając redukcji, czyli przyjmując elektrony)
Wiktionary
Utleniacz – pierwiastek lub związek chemiczny (oznaczany symbolem [O]), będący w analizowanej reakcji redoks akceptorem (przyjmującym) elektronów. Utleniacze w reakcjach zmniejszają swój stopień utlenienia (ulegają redukcji) i jednocześnie powodują jego wzrost w pozostałych produktach reakcji (ulegających utlenieniu).
Wikipedia
(1.1) Kwas jodowy jest używany jako silny utleniacz, np. w miareczkowaniu redoks, m.in. w jodometrii, gdzie wykorzystuje się go do generowania jodu z jodków.
(1.1) W reakcji spalania węgla tlen jest utleniaczem: C + O₂ → CO₂.
Wiktionary
rzecz. tlenowiec mzw./mrz., beztlenowiec mzw., tlenek mrz., utlenialność ż.
czas. utleniać, dotleniać
przysł. beztlenowo
Wiktionary
(1.1) oksydant, środek utleniający
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest utlenialne
(1.2) ekol. ilość tlenu potrzebna do utlenienia substancji organicznych zawartych w wodzie
Wiktionary
rzecz. utleniacz m., utlenianie n., utlenienie n.
czas. utleniać ndk., utlenić dk.
przym. utlenialny, utleniony
Wiktionary
mający właściwość utleniania się; łączący się łatwo chemicznie z tlenem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utleniać.
Wiktionary
Utlenianie, oksydacja – reakcja chemiczna, w której atom przechodzi z niższego stopnia utlenienia na wyższy, co jest równoważne z oddaniem elektronów.
Nazwa ta ma charakter umowny, gdyż każdej reakcji utleniania musi towarzyszyć reakcja redukcji. Łącznie taki proces nazywa się reakcją redoks (redukcja + oksydacja).
Wikipedia
IPA: ˌutlɛ̃ˈɲä̃ɲɛ, AS: utlẽńä̃ńe
Wiktionary
czas. utleniać ndk., utlenić dk., dotleniać
rzecz. utlenienie n., tlen m., utlenialność ż.
przym. tlenowy
Wiktionary
1. potocznie: farbować włosy na blond;
2. powodować przyłączanie się tlenu do związku chemicznego lub pierwiastka;
3. zwiększać wartościowość pierwiastka chemicznego wchodzącego w skład związku;
4. utleniać się - łączyć się chemicznie z tlenem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. utlenić)
(1.1) chem. powodować reakcję chemiczną poprzez łączenie z tlenem lub innym utleniaczem, który przyjmuje elektrony oddawane przez dany pierwiastek (zatem wzrasta wartościowość tego pierwiastka)
(1.2) fryzj. pot. rozjaśniać włosy utleniaczem
czasownik zwrotny niedokonany utleniać się (dk. utlenić się)
(2.1) chem. ulegać utlenianiu - łączyć się z tlenem w reakcji chemicznej
(2.2) fryzj. pot. rozjaśniać sobie włosy utleniaczem
Wiktionary
rzecz. tlenowiec mzw./mrz., beztlenowiec mzw., tlenek mrz., utlenienie n., utleniacz mrz., utlenianie n., tlen mrz., utlenialność ż.
czas. dotleniać
przym. tlenowy
przysł. beztlenowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utlenić.
Wiktionary
IPA: ˌutlɛ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: utlẽńė̃ńe
Wiktionary
czas. utlenić dk., utleniać ndk., dotleniać
rzecz. utlenianie n., utlenialność ż.
przym. tlenowy
Wiktionary
proces wysycenia krwi tlenem, w wyniku którego powstaje oksyhemoglobina
SJP.pl
nasycony tlenem
SJP.pl
Utniki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, w gminie Grabów nad Pilicą. Dawniej w województwie Radomskim, Kieleckim i Sandomierskim
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = transp. urządzenie transportu osobistego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dawniej: wał w krośnie do nawijania utkanego materiału;
2. wątek tkaniny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. ucieczka
Wiktionary
IPA: ˈutɔk, AS: utok
Wiktionary
(1.1) utoka
Wiktionary
1. umrzeć przez zanurzenie w wodzie; utopić się;
2. zagłębić, skryć się w czymś;
3. zagubić się gdzieś;
4. zostać czymś zaabsorbowanym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utonąć.
Wiktionary
Utonięcie – rodzaj uduszenia gwałtownego, do którego dochodzi na skutek zablokowania dróg oddechowych płynem, najczęściej wodą.
Skutkiem tonięcia są zmiany w płucach (rozedma wodna płuc) oraz tzw. „grzybek piany” wydobywający się z ust lub nosa. W przypadku zwłok dłużej przebywających w wodzie naskórek staje się biały, pofałdowany i matowy (tzw. „skóra praczek”).
Wikipedia
(1.1) Błyskawicznie postępujące odrętwienie prowadzi do utraty sił w kończynach, a narastająca dezorientacja sprawia, że ryzyko utonięcia staje się bezpośrednie.
Wiktionary
IPA: ˌutɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: utõńė̃ńće
Wiktionary
czas. utonąć dk.
Wiktionary
1. umrzeć przez zanurzenie w wodzie; utopić się;
2. zagłębić, skryć się w czymś;
3. zagubić się gdzieś;
4. zostać czymś zaabsorbowanym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. tonąć)
(1.1) zginąć przez zanurzenie się w wodzie i uduszenie się
(1.2) opaść na dno
(1.3) zagłębić się w coś
(1.4) skryć się w czymś
(1.5) zagubić się w ogromie czegoś
(1.6) zostać czymś zafascynowanym lub zaabsorbowanym
(1.7) pławić się w czymś
Wiktionary
(1.1) Mężczyzna wyszedł pokąpać się w czasie sztormu i, niestety, utonął.
(1.2) Statek utonął w morzu o piątej z rana.
(1.6) Chodzi jej po głowie myśl o rozwodzie. Nie po to jednak, by utonąć w nowym związku.
Wiktionary
czas. tonąć ndk.
rzecz. utonięcie n., toniec mzw., toń ż.
Wiktionary
(1.1) utopić się
(1.6) wciągnąć się, zagłębić się
Wiktionary
podstępny demon wodny z wierzeń słowiańskich, często mylony z topielcem; utopiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. lud. utopiec
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk utoplec
Wiktionary
kiełbaska w marynacie podobna do serdelka, popularna czeska przekąska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. czeska przekąska, marynowana w zalewie octowej kiełbaska;
Wiktionary
Utopenec (cz. dosł. „topielec”, lm "utopenci" albo "utopence") – popularna czeska przekąska, serdelkowate kiełbaski w marynacie.
Wikipedia
forma czasownika.
(1.1) 3. os. lp. przysz. od: utopić
Wiktionary
1. nierealny ideał szczęśliwego społeczeństwa;
2. ideologia głosząca utworzenie takiego społeczeństwa;
3. utwór fantastyczny opisujący życie idealnej społeczności;
4. pomysł niemożliwy do zrealizowania; mrzonka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. nie biorący pod uwagę możliwości realizacji ideał szczęśliwego społeczeństwa, ideał doskonałego ustroju politycznego
(1.2) pomysł, którego nie można zrealizować; coś nierealnego
(1.3) liter. film. szt. rodzaj konwencji dydaktyczno-fantastycznej w literaturze i innych dziedzinach sztuki
Wiktionary
Ut
Wikipedia
IPA: uˈtɔpʲja, AS: utopʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. utopizm mrz., utopista mos., utopistka ż., utopijność ż.
przym. utopijny, utopistyczny
przysł. utopijnie
Wiktionary
(1.2) mrzonka, chimera, marzenie ściętej głowy
Wiktionary
podstępny demon wodny z wierzeń słowiańskich, często mylony z topielcem; utopek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) lud. mitsłow. demon wodny;
Wiktionary
Utopiec (lokalnie znany jako "topic", "topnik", "topielec", "utopnik", "utoplec", "utopek", "topek", "waserman") – zły i podstępny demon wodny z wierzeń słowiańskich, często utożsamiany z wodnikiem.
Wikipedia
(1.1) Wiara w utopce była na tyle mocno zakorzeniona, iż swój oddźwięk znalazła w folklorze chrześcijańskim.
Wiktionary
rzecz. topielica ż.
Wiktionary
(1.1) utopek, utopel, utoplec, utopnik, utoplaszek, utopluszek, besterman, czarny chłopek, czarny chopek, hasterman, jaroszek, łutopiec, waserman, wasermon, wasermun, rarek, topielec; gw. Górny Śląsk utopek, utoplec
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób utopijny
Wiktionary
(1.1) Postulat tutaj wysunięty może brzmieć i brzmi nieco utopijnie.
Wiktionary
rzecz. utopistka ż., utopia ż., utopista m., utopizm m., utopijność ż.
przym. utopistyczny, utopijny
Wiktionary
nierealność jakiejś idei, koncepcji itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co utopijne
Wiktionary
(1.1) Utopijność grozi nam zresztą, gdy do naszego ujmowania rzeczywistości wkradną się inne skazy, np. skaza absolutyzowania, skaza kształtowania wyodrębnień zamkniętych bądź sztywno otwartych, skaza scalania, zamiast zespalania itd.
Wiktionary
rzecz. utopia ż., utopista m., utopizm m., utopistka ż.
przym. utopistyczny, utopijny
przysł. utopijnie
Wiktionary
związany z utopią, mający cechy utopii
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) właściwy utopii, niemożliwy do urzeczywistnienia
Wiktionary
(1.1) Idea ta była równie utopijna, jak odgórne zadekretowanie realnego socjalizmu.
(1.1) Choć sumy neapolitańskie (barskie) weszły do potocznej polszczyzny jako synonim utopijnych mrzonek o wzbogaceniu się, faktycznie stanowiły stały element działania dyplomacji polskiej w Madrycie, absorbując 150 dyplomatów przez ponad 100 lat (ok. 1560–1674).
Wiktionary
rzecz. utopizm m., utopia ż., utopista m., utopistka ż., utopijność ż.
przysł. utopijnie
przym. utopistyczny
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: utopia
Wiktionary
IPA: uˈtɔpʲjɔ, AS: utopʹi ̯o
Wiktionary
1. marzyciel, fantasta;
2. zwolennik socjalizmu utopijnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek mający nierealne pomysły; marzyciel, fantasta
(1.2) zwolennik utopii z socjalizmu utopijnego
Wiktionary
IPA: ˌutɔˈpʲista, AS: utopʹista
Wiktionary
rzecz. utopia ż., utopijność ż.
:: fż. utopistka ż.
przym. utopijny
przysł. utopijnie
Wiktionary
1. marzycielka, fantastka;
2. zwolenniczka socjalizmu utopijnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca nierealne pomysły; marzycielka, fantastka
(1.2) zwolenniczka utopii
Wiktionary
rzecz. utopia ż., utopista m., utopizm m., utopijność ż.
przym. utopistyczny, utopijny
przysł. utopijnie
Wiktionary
dotyczący utopizmu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z utopizmem, charakteryzujący się utopizmem
Wiktionary
rzecz. utopizm m., utopia ż., utopistka ż., utopijność ż.
przym. utopijny
przysł. utopijnie
Wiktionary
1. skłonność do opierania życia na nierealnych, idealistycznych koncepcjach;
2. nierealistyczne poglądy, marzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) skłonność do opierania się na utopiach
(1.2) utopijne poglądy, plany i marzenia
Wiktionary
rzecz. utopia ż., utopistka ż., utopijność ż.
przym. utopistyczny, utopijny
przysł. utopijnie
Wiktionary
1. zabić przez zanurzenie w wodzie;
2. zagłębić coś w czymś;
3. książkowe: wbić głęboko, np. nóż; zatopić;
4. utopić się - umrzeć przez zanurzenie w wodzie; utonąć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. topić)
(1.1) dokonany od|topić.
czasownik zwrotny dokonany utopić się (ndk. topić się)
(2.1) dokonany od|topić się.
Wiktionary
(1.1) Anglicy nie chcąc dopuścić do powrotu floty francuskiej pod opiekę Niemców, zbombardowali, utopili lub uszkodzili połowę najlepszych jednostek morskich Francji.
Wiktionary
rzecz. topiel ż., topielec mos./mzw.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. lud. utopiec
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk utopek
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. torować)
(1.1) umożliwić przejście lub przejazd poprzez usunięcie przeszkód
(1.2) umożliwić osiągnięcie wyznaczonego celu
(1.3) przyczynić się do rozwoju lub zaistnienia czegoś
Wiktionary
(1.1) Ścieżkę przez gąszcze utorowali mężczyźni z maczetami.
(1.2) Drogę na szczyt utorowała łapówkami.
Wiktionary
rzecz. torowisko n., tor mrz., torowanie n., tory lm nm., utorowanie n.
czas. torować ndk.
przym. torowy
Wiktionary
wprowadzić do sprzedaży coś, co dotąd nie było przedmiotem obrotu na rynku
SJP.pl
dawniej: uznawać za towarzysza, zostawać współuczestnikiem czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utożsamiać.
Wiktionary
IPA: ˌutɔʃsãˈmʲjä̃ɲɛ, AS: utošsãmʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. utożsamiać
Wiktionary
1. stwierdzać tożsamość, identyczność kogoś lub czegoś z kimś albo czymś innym;
2. utożsamiać się:
a) uważać się za kogoś tożsamego z kimś innym; identyfikować się z kimś;
b) rzadko: być uznawanym za to samo
SJP.pl
czasownik
(1.1) stwierdzać tożsamość, identyczność; uznawać za przedstawiciela grupy, za tę samą osobę
czasownik zwrotny utożsamiać się
(2.1) …z czymś / kimś / grupą – myśleć, że się jest kimś, członkiem narodu, społeczności, grupy
Wiktionary
(2.1) Utożsamiam się z naszą firmą, bo czuję się w niej dobrze i zależy mi na jej sukcesie.
Wiktionary
IPA: ˌutɔʃˈsãmʲjät͡ɕ, AS: utošsãmʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. utożsamianie n., tożsamość
przym. tożsamy
Wiktionary
1. stwierdzić tożsamość, identyczność kogoś lub czegoś z kimś albo czymś innym;
2. utożsamić się:
a) uznać się za kogoś tożsamego z kimś innym; zidentyfikować się z kimś;
b) rzadko: być uznanym za to samo
SJP.pl
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy imienia Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
możliwy do utracenia
SJP.pl
dawniej: przestawać coś mieć, zostawać pozbawionym kogoś lub czegoś; tracić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utracić.
Wiktionary
czas. utracić
rzecz. utrata ż., bezstratność ż.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) przestać być posiadaczem jakiejś rzeczy
(1.2) przestać być posiadaczem jakiejś cechy
Wiktionary
(1.1) W czasie wyprawy wojennej w 1018 r. odbił te tereny Bolesław Chrobry podczas wyprawy na Kijów. Polska ponownie utraciła je w roku 1031.
(1.2) Roosevelt utracił władzę w nogach, ale dzięki rehabilitacji był w stanie utrzymać się na nich przez pewien czas (większość przemówień wygłaszał stojąc).
Wiktionary
IPA: uˈtrat͡ɕit͡ɕ, AS: utraćić
Wiktionary
czas. tracić
rzecz. utrata ż., utracenie n., bezstratność ż.
Wiktionary
(1.1) stracić
Wiktionary
człowiek lekkomyślnie wydający pieniądze; hulaka; lekkoduch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. rozrzutny i używający życia mężczyzna
Wiktionary
rzecz. utracjuszostwo n.
:: fż. utracjuszka ż.
przym. utracjuszowski
Wiktionary
kobieta lekkomyślnie wydająca pieniądze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta spędzająca życie na zabawie
Wiktionary
rzecz. utracjusz mos.
Wiktionary
lekkomyślne szafowanie pieniędzmi, majątkiem
SJP.pl
związany z utracjuszem lub utracjuszostwem; rozrzutny (np. utracjuszowski sposób bycia)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nadawać cechy tragizmu, dramatyczności; dramatyzować
SJP.pl
nadać cechy tragizmu, dramatyczności; udramatyzować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. w katolicyzmie: zwolennik utrakwizmu, czyli komunii pod dwiema postaciami
(1.2) hist. pierwotnie każdy członek ruchu husyckiego, później tylko tych umiarkowanych
Wiktionary
rzecz. utrakwizm nmos., utrakwistka fż.
przym. utrakwistyczny
Wiktionary
(1.2) kalikstyn
Wiktionary
1. dwojaki;
2. posługujący się dwoma językami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dwojaki
(1.2) który posługuje się dwoma językami
(1.3) hist. rel. związany z utrakwistami
Wiktionary
rzecz. utrakwizm mrz., utrakwista ż.
Wiktionary
wprowadzać elementy utrakwizmu (systemu kształcenia lub doktryny religijnej)
SJP.pl
1. doktryna religijna i społeczna utrakwistów;
2. system nauczania z użyciem dwu języków wykładowych;
3. system kształcenia w dawnych pruskich gimnazjach, łączący nauczanie języków starożytnych i historii z przedmiotami matematyczno-przyrodniczymi
SJP.pl
Utrakwiści, także kalikstyni (z łac. "calix" „kielich”) – pierwotnie określenie wszystkich husytów, później umiarkowany ich odłam z głównym ośrodkiem życia religijnego w Pradze.
Utrakwiści rekrutowali się z mieszczaństwa i rycerstwa. W odróżnieniu od radykalnych ruchów husyckich stawiali na umiarkowaną społecznie i politycznie reformę kościelną. Ich program zakładał:
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. utransparentnić)
(1.1) sprawiać, że jakieś działanie staje się jawniejsze
Wiktionary
(1.1) Mówiąc inaczej, można sobie wyobrazić dość proste prawo utransparentniające lobbing.
Wiktionary
czas. utransparentnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. utransparentniać)
(1.1) sprawić, że jakieś działanie stało się jawniejsze
Wiktionary
(1.1) Dodatkowo spółka w pełni utransparentni te swoje struktury, które już na tamten moment były dość mocno rozbudowane, czyli wszystkie departamenty, procedury, menadżerów i tak dalej.
Wiktionary
czas. utransparentniać ndk.
Wiktionary
gnębić; dawniej:
1. przyprawiać kogoś o zmartwienie, troskę; trapić, zasmucać, martwić, przygnębiać;
2. sprawiać komuś cierpienie fizyczne lub psychiczne; udręczać, pognębiać;
3. utrapiać się:
a) pogrążać się w smutku, troskach; trapić się, zasmucać się, martwić się, troskać się;
b) doznawać cierpienia fizycznego lub psychicznego; udręczać się
SJP.pl
kłopot, zmartwienie; troska, udręka, zgryzota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrapić.
(1.2) kłopot, problem, zgryzota, zmartwienie
Wiktionary
rzecz. trapienie n., strapienie n., utrapieniec mos.
czas. utrapić dk., trapić ndk., strapić dk.
Wiktionary
potocznie: człowiek przez którego ma się kłopoty, utrapienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba nieznośna, sprawiająca innym kłopoty
Wiktionary
rzecz. utrapienie n.
przym. utrapiony
Wiktionary
(1.1) nicpoń
Wiktionary
sprawiający ciągle kłopoty
SJP.pl
Utrapiony (stylizowany zapis uTRAPiony) – drugi album solowy polskiego rapera Buczera. Wydawnictwo ukazało się 20 września 2013 roku nakładem wytwórni muzycznej Step Records. Produkcji nagrań podjęli się Juicy, Świerzba, MeloBeats, Johnny Beats, AiFa, Aglofellaz oraz S.S.Z. Wśród gości na płycie znaleźli się m.in. Bonson, Kobra, Kroolik Underwood, Zeus, VNM oraz Bezczel.
Wikipedia
zgnębić; dawniej:
1. przyprawić kogoś o zmartwienie, troskę; strapić, zasmucić, zmartwić, przygnębić;
2. sprawić komuś cierpienie fizyczne lub psychiczne; udręczyć, pognębić;
3. utrapić się:
a) pogrążyć się w smutku, troskach; strapić się, zasmucić się, zmartwić się zatroskać się;
b) doznać cierpienia fizycznego lub psychicznego; udręczyć się
SJP.pl
fakt, że się przestało coś posiadać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. fakt, że ktoś został pozbawiony kogoś lub czegoś
Wiktionary
Utrata – rzeka w województwie mazowieckim na Równinie Łowicko-Błońskiej, prawy dopływ Bzury. Ma około 76,5 km długości oraz powierzchnię dorzecza 792 km². Źródłami Utraty są dwie nikłe strugi na wysokości 160 m nad poziomem morza w okolicach Ojrzanowa (źródła w dolinie wsi Ojrzanów-Towarzystwo, Lisówek i Zaręby g. Żabia Wola). Ujście znajduje się na wysokości 69 m nad poziomem morza.
Wikipedia
(1.1) Alkoholizm to uzależnienie od alkoholu, silna potrzeba picia i utrata kontroli nad nawykami związanymi z piciem.
(1.1) Zazdrość to nie strach przed utratą – to strach przed dzieleniem się.
Wiktionary
IPA: uˈtrata, AS: utrata
Wiktionary
rzecz. utracenie n., bezstratność ż.
czas. utracić, tracić
Wiktionary
(1.1) strata
Wiktionary
dotyczący Utrechtu, miasta w Holandii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Utrechtem
Wiktionary
rzecz. Utrecht mrz., utrechtczyk mos., utrechtka ż.
Wiktionary
rodzaj aksamitu używany dawniej na obicia mebli
SJP.pl
Utrecht – miasto w środkowej Holandii nad kanałem Amsterdam-Ren, ośrodek administracyjny prowincji Utrecht.
Wikipedia
mieszkaniec Utrechtu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Utrechtu
Wiktionary
rzecz. Utrecht mrz.
:: fż. utrechtka ż.
przym. utrechcki
Wiktionary
mieszkanka Utrechtu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Utrechtu
Wiktionary
rzecz. Utrecht mrz.
:: fm. utrechtczyk mos.
przym. utrechcki
Wiktionary
przestarzale: ułożyć włosy w loki, zrobić fryzurę; ufryzować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. staranie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. nieborak, oferma
Wiktionary
potocznie: coś, co utrudnia jakąś czynność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrudniać.
Wiktionary
IPA: ˌutrudʲˈɲä̃ɲɛ, AS: utrudʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. utrudniać
rzecz. utrudnienie n., trudność ż.
Wiktionary
stwarzać trudności, przeszkody, czynić trudnym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. utrudnić)
(1.1) sprawiać trudność, czynić coś trudniejszym
Wiktionary
(1.1) Błędy akcentowe mogą utrudniać zrozumienie wielu przekazów.
(1.1) Silny prąd przydenny utrudniał poważnie sterowanie sondą, którą wciąż znosiło na wielkie skupiska podwodnych głazów.
(1.1) Duża ilość podmiotów uczestniczących w procedurach kształtowania celów utrudnia dojście do consensusu.
Wiktionary
IPA: uˈtrudʲɲät͡ɕ, AS: utrudʹńäć
Wiktionary
rzecz. trud m., trudność ż., utrudnianie n.
przym. trudny
czas. utrudnić
Wiktionary
(1.1) komplikować
Wiktionary
stworzyć trudności, przeszkody, uczynić trudnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) to, co utrudnia wykonanie czegoś
(1.2) odczasownikowy od|utrudnić.
Wiktionary
IPA: ˌutrudʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: utrudʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. utrudnianie n., trudność ż.
czas. utrudnić
przym. trudny
Wiktionary
(1.1) kłoda pod nogi, kłopot, kula u nogi, perturbacja, problem, przeciwność, przeszkoda, zator, zawada
Wiktionary
stworzyć trudności, przeszkody, uczynić trudnym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. utrudniać)
(1.1) dokonany od|utrudniać.
Wiktionary
IPA: uˈtrudʲɲit͡ɕ, AS: utrudʹńić
Wiktionary
czas. utrudniać ndk.
przym. trudny
rzecz. trud mrz., trudność ż., utrudnienie n.
Wiktionary
zmęczyć, znużyć
SJP.pl
zmęczyć, znużyć
SJP.pl
potocznie:
1. zabijać, uśmiercać;
2. niszczyć, zaprzepaszczać
SJP.pl
potocznie:
1. zabić, uśmiercić;
2. zniszczyć coś, zaprzepaścić
SJP.pl
1. substancja chemiczna służąca do utrwalania farb, perfum itp.;
2. w fotografice: roztwór do utrwalania naświetlonych i wywołanych materiałów fotograficznych;
3. we fryzjerstwie: płyn, którym się naciera włosy po trwałej ondulacji w celu jej utrwalenia;
4. żartobliwie o piwie pitym po wódce;
5. potocznie o kimś, kto utrwala, umacnia istniejący stan rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) substancja, która utwala jakiś proces chemiczny lub fizyczny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) rzad. osoba, która utwala jakiś proces społeczny
Wiktionary
Utrwalacz – kąpiel fotograficzna, w której następuje utrwalenie obrazu naświetlonego i wywołanego na materiale światłoczułym (np. filmie lub papierze fotograficznym) poprzez trwałe pozbawienie tego materiału właściwości światłoczułych, zapewniając obojętność na działanie promieniowania.
Wikipedia
rzecz. utrwalanie n., utrwalenie n., trwałość ż., nietrwałość ż., przetrwalnik m., trwanie n., wytrwanie n.
czas. utrwalać ndk., utrwalić dk., trwać ndk., wytrwać ndk.
przym. trwały, nietrwały
przysł. trwale, nietrwale
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrwalać.
Wiktionary
Ut
Wikipedia
czas. utrwalać ndk., utrwalić dk.
rzecz. utrwalenie n., utrwalacz mos./mrz.
przym. trwały
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. utrwalić)
(1.1) nadawać trwałość, sprawiać że coś staje się trwałe, niezmienne
(1.2) techn. zapisywać na nośniku celem późniejszego odczytania lub odtworzenia
(1.3) przedstawiać w formach literatury lub sztuki wycinek rzeczywistości
(1.4) starać się dobrze zachować w pamięci, ucząc się, powtarzając materiał
(1.5) fot. nadawać trwałość zdjęciom poprzez zastosowanie właściwych odczynników
czasownik zwrotny niedokonany utrwalać się (dk. utrwalić się)
(2.1) stawać się trwalszym, ugruntowywać się, utwierdzać się
Wiktionary
rzecz. utrwalacz mrz. mos., utrwalanie n., trwałość ż., utrwalenie n.
przym. trwały
Wiktionary
(1.1) stabilizować, umacniać, utwierdzać, ugruntowywać
(1.2) nagrywać, rejestrować, zapisywać
(1.3) opisywać, upamiętniać, uwieczniać
(1.4) powtarzać, zapamiętywać, uczyć się na pamięć
(2.1) stabilizować się, ugruntowywać się, utwierdzać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrwalić.
Wiktionary
(1.1) W celu utrwalenia swego panowania francuscy kolonizatorzy starali się podtrzymywać fikcję odrębności poszczególnych części Wietnamu, zwłaszcza Kochinchiny.
Wiktionary
rzecz. utrwalacz mos./mrz., utrwalanie n., trwanie n., trwała ż., trwałość ż.
czas. utrwalać ndk., utrwalić dk., trwałość ż., trwać ndk.
przym. trwały
Wiktionary
1. nadać czemuś trwałość;
2. upamiętnić w utworze, dziele sztuki;
3. zarejestrować dźwięk lub obraz;
4. zachować w pamięci;
5. wypłukać materiał światłoczuły z bromku srebra
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. utrwalać)
(1.1) dokonany od|utrwalać.
czasownik zwrotny dokonany utrwalić się (ndk. utrwalać się)
(2.1) dokonany od|utrwalać się.
Wiktionary
(1.1) Któż zdoła utrwalić me słowa, / potrafi je w księdze umieścić?
Wiktionary
rzecz. utrwalacz mrz./mos., utrwalenie n., utrwalanie n.
przym. trwały
Wiktionary
potocznie:
1. utrzymać się przez pewien czas; przetrwać, wytrwać;
2. o czasie: upłynąć, minąć;
3. trwając, zająć pewien czas; potrwać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrzepać.
Wiktionary
czas. utrzepać dk.
rzecz. trzepacz mos./mrz.
Wiktionary
bijąc, trzepiąc, rozmieszać, rozbić na drobne cząsteczki; roztrzepać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrzepywać.
Wiktionary
czas. utrzepywać ndk.
rzecz. trzepacz mos./mrz.
Wiktionary
potocznie: ubijać trzepaczką, np. białka jaj, śmietanę
SJP.pl
1. rozdrobnić za pomocą tarki; rozetrzeć
2. przestarzale: wyczyścić z brudu przez potarcie, wytrzeć, obetrzeć
3. dawniej: uczynić gładkim poprzez tarcie
4. utrzeć się:
a) stać się powszechnym; upowszechnić się
b) rzadko: zostać utartym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. ucierać)
(1.1) dokonany od|ucierać.
Wiktionary
rzecz. ucieranie n., utarcie n.
czas. trzeć
przym. utarty
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. obetrzeć
Wiktionary
mężczyzna utrzymywany przez kochankę; amant, kochanek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna utrzymywany przez kobietę, kochankę
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: utrzymanka
Wiktionary
(1.1) Dzieło to przyniosło mu duży rozgłos, dzięki czemu zawarł nowe znajomości; przez szereg lat był kochankiem i utrzymankiem baronowej de Warens; po rozstaniu z nią przeżył najcięższe chwile swego życia, gdy przez kilka lat musiał pracować zarobkowo.
Wiktionary
IPA: ˌuṭʃɨ̃ˈmãnɛk, AS: uṭšỹmãnek
Wiktionary
rzecz. utrzymanie n., utrzymywanie n.
:: fż. utrzymanka ż.
czas. utrzymać dk., utrzymywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrzymać.
(1.2) środki, pieniądze niezbędne do życia
(1.3) wyżywienie; czasem także: możliwość pobytu, noclegu
Wiktionary
(1.1) Utrzymanie tego ciężaru okazało się dla niego niemożliwe.
(1.2) Ta praca jest jedynym źródłem utrzymania całej naszej rodziny.
(1.2) Były mąż daje mi na utrzymanie zaledwie trzysta złotych.
(1.3) Opiekował się staruszką w zamian za utrzymanie.
Wiktionary
IPA: ˌuṭʃɨ̃ˈmãɲɛ, AS: uṭšỹmãńe
Wiktionary
czas. trzymać, utrzymać dk., utrzymywać ndk.
rzecz. utrzymywanie n., utrzymanek m., utrzymanka ż.
Wiktionary
kobieta utrzymywana przez kochanka; miłośnica, faworyta, metresa, kochanka, kochanica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pejor. kobieta utrzymywana przez kochanka
(1.2) środ. reg. żart. uchwyt umożliwiający trzymanie naczynia wypełnionego gorącym płynem
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: utrzymanek
Wiktionary
(1.1) Zanim Monika wyjechała, powiedziała mi, że jak patrzy na taką, cytuję: "bezużyteczną utrzymankę", to jej się niedobrze robi.
Wiktionary
IPA: ˌuṭʃɨ̃ˈmãnka, AS: uṭšỹmãnka
Wiktionary
rzecz. utrzymanie n., utrzymywanie n.
:: fm. utrzymanek m.
czas. utrzymać dk., utrzymywać ndk.
Wiktionary
(1.1) przest. kokota, kokotka
Wiktionary
zadbany
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|utrzymywać.
Wiktionary
(1.1) Była ufna, jak każde dziecko. A ja pracowałam ciężko, żeby ją utrzymać, ubrać, wykształcić.
Wiktionary
IPA: uˈṭʃɨ̃mat͡ɕ, AS: uṭšỹmać
Wiktionary
rzecz. utrzymanie n., utrzymywanie n., utrzymanek m., utrzymanka ż.
czas. trzymać
Wiktionary
możliwy lub łatwy do utrzymania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrzymywać.
Wiktionary
(1.1) „Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny”.
(1.1) W tym celu zwołał naradę międzyresortową, której tematem był traktat handlowy z Sowietami i zasadność utrzymywania dotychczasowego stanowiska w kwestii należności z tytułu traktatu ryskiego.
Wiktionary
IPA: ˌuṭʃɨ̃mɨˈvãɲɛ, AS: uṭšỹmyvãńe
Wiktionary
czas. utrzymywać, utrzymać, trzymać
rzecz. utrzymanie n., utrzymanek m., utrzymanka ż.
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. utrzymać)
(1.1) zachowywać coś w określonym stanie
(1.2) mieć kogoś lub coś na utrzymaniu
(1.3) popierać pogląd, powtarzać jakąś opinię
czasownik zwrotny niedokonany utrzymywać się (dk. utrzymać się)
(2.1) opłacać swoje potrzeby
Wiktionary
(1.1) Nadal utrzymujesz kontakt z Adamem?
(1.2) Jesteś dorosły, matka nie może cię dłużej utrzymywać.
(1.3) Wciąż utrzymuje, że nic nie ukradł.
(2.1) Ona utrzymuje się z własnych pieniędzy.
Wiktionary
IPA: ˌuṭʃɨ̃ˈmɨvat͡ɕ, AS: uṭšỹmyvać
Wiktionary
rzecz. utrzymywanie n., utrzymanie n., utrzymanek m., utrzymanka ż., trzymanie n.
czas. trzymać ndk.
Wiktionary
(1.1) podtrzymywać, zachowywać
(1.2) mieć na utrzymaniu, dbać, wspierać
(1.3) podtrzymywać, twierdzić, obstawać, pot. upierać się
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. obetrzeć
Wiktionary
maszyna introligatorska z wibratorem stosowana do wyrównywania zadrukowanych lub czystych arkuszy w stosie przed dalszą ich obróbką
SJP.pl
utrząść;
1. trzęsąc, ścieśnić;
2. wstrząsając, zrzucić część czegoś;
3. zmęczyć trzęsieniem;
4. utrząsnąć się:
a) ułożyć się ciaśniej wskutek trzęsienia;
b) zmęczyć się wstrząsami podczas jazdy;
c) przenośnie: unormować się, ułożyć się
SJP.pl
utrząsnąć;
1. trzęsąc, ścieśnić;
2. wstrząsając, zrzucić część czegoś;
3. zmęczyć trzęsieniem;
4. utrząść się:
a) ułożyć się ciaśniej wskutek trzęsienia;
b) zmęczyć się wstrząsami podczas jazdy;
c) przenośnie: unormować się, ułożyć się
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Utrówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Międzyrzec Podlaski.
Wieś była własnością starosty guzowskiego i nowomiejskiego Stanisława Opalińskiego, leżała w województwie podlaskim w 1673 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
dający się utrącić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utrącać.
Wiktionary
czas. utrącać ndk.
Wiktionary
stan w Indiach; Uttar Pradeś
SJP.pl
karmić zbyt obficie, powodując tycie; tuczyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawienie, że człowiek lub zwierzę jest bardziej tęgie
Wiktionary
(1.1) Przykład Justyny odzwierciedla najpowszechniejszy model utuczenia dziecka: troskę dziadków, a zwykle babć, które w dzisiejszych domach wielopokoleniowych i przy wiecznie nieobecnych rodzicach rządzą w kuchni.
Wiktionary
czas. utuczyć
Wiktionary
karmiąc, spowodować utycie
SJP.pl
karmiąc, spowodować utycie
SJP.pl
czasownik dokonany (rzad. ndk. utuczać)
(1.1) uczynić tucznym, powiększyć wagę zwierzęcia
(1.2) pot. żart. o ludziach: uczynić opasłym, tęgim
(2.2) pot. żart. jedząc obficie, utyć
(2.3) pot. pejor. uzyskać co ze szkodą dla kogo innego
Wiktionary
(1.1) Utuczył świnię, mięsa wystarczy dla niego i żony na pół roku, resztę sprzeda.
(1.2) Klara ma pretensję do babci, że ją w młodości utuczyła — ale sama obecnie nic nie robi, żeby ten stan zmienić.
(2.1) Opiekunowie węży mieli nie lada problem z egzotycznymi gadami, które były przyzwyczajone wyłącznie do dań z myszy. Nadmiernie się nimi utuczyły i trzeba je było odchudzić.
(2.2) Przy odpowiedniej pojemności żołądka można się utuczyć pewnie wszystkim.
(2.3) Bogaczom wystarczy, jak jeden osobnik z dołów społecznych wyda 200 zł w ciągu miesiąca. Oni i tak się utuczą.
Wiktionary
przym. pot. utuczony
rzecz. tuk mrz., utuczenie
czas. tuczyć
Wiktionary
(2.2) upaść się
(2.3) upaść się
Wiktionary
tuląc do siebie uspokajać kogoś, pocieszać
SJP.pl
1. pocieszyć, przytulając;
2. utulić się - pocieszyć się, ukoić smutki
SJP.pl
1. taki, którego przytulenie wywołuje przyjemność i poczucie bezpieczeństwa;
2. o miejscu, pomieszczeniu: taki, w którym miło się przebywa, dobrze się czuje; przytulny
SJP.pl
pomalować tuszem; potuszować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) substancja, która zmieszana z innymi substancjami może wywołać ich utwardzenie
Wiktionary
czas. utwardzić
Wiktionary
część zakładu przemysłowego, w której utwardza się tłuszcze
SJP.pl
Utwardzalność – podatność stali na hartowanie. Jest to stosunek największej, możliwej do uzyskania po hartowaniu, twardości do warunków austenityzowania.
Wikipedia
dający się utwardzić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utwardzać.
Wiktionary
Utwardzanie – proces polegający na przestrzennym sieciowaniu polimerów. Termin jest kojarzony przede wszystkim z duroplastami, ale może być używany dla wszystkich procesów sieciowania, w których z cieczy uzyskuje się stały produkt.
Wikipedia
rzecz. nieutwardzanie n., twardziel ż./mrz./mos./mzw.
czas. utwardzać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. utwardzić)
(1.1) czynić twardym, twardszym
czasownik zwrotny niedokonany utwardzać się (dk. utwardzić się)
(2.1) stawać się twardszym
Wiktionary
rzecz. twardziel mzw./mos./mrz./ż., utwardzanie n., twardość ż.
czas. twardnieć
przym. twardy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. utwardzać)
(1.1) uczynić twardym, twardszym
czasownik zwrotny dokonany utwardzić się (ndk. utwardzać się)
(2.1) stać się twardszym
Wiktionary
IPA: utˈfarʲd͡ʑit͡ɕ, AS: utfarʹʒ́ić
Wiktionary
rzecz. utwardzenie n., utwardzanie n., twardziel mos., utwardzacz mrz., twardość ż.
przym. twardy
czas. twardnieć ndk., utwardzać ndk.
Wiktionary
dawniej: tworzyć, kształtować; ukształtowywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utwierdzać.
Wiktionary
czas. utwierdzić, utwierdzać ndk.
rzecz. utwierdzenie n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprawiać, że ktoś jest pewien o czymś
Wiktionary
(1.1) Przecież to dziś Danka dostała dwóję z fizyki! A ona, zamiast ratować sytuację, zamiast zacierać ślad swojej pedagogicznej klęski, jeszcze utwierdzała Dankę w jej lenistwie.
Wiktionary
rzecz. utwierdzanie n., utwierdzenie n.
czas. utwierdzić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zapewnienie, upewnienie kogoś
(1.2) zamocowanie czegoś
(1.3) oparcie czegoś na twardej podstawie
Wiktionary
czas. utwierdzić, utwierdzać, twierdzić
rzecz. twierdzenie n., utwierdzanie n., twierdza ż.
Wiktionary
1. upewnić kogoś w czymś; upewnić, podbudować, wesprzeć czyjąś wiarę, przekonanie itp.;
2. umocować coś trwale;
3. ugruntować, ustabilizować, wzmocnić coś, np. władzę, pozycję;
4. nadać czemuś moc prawną;
5. dawniej:
a) wzmocnić, rozbudować konstrukcje obronne; ufortyfikować;
b) uznać, usankcjonować, zatwierdzić;
6. utwierdzić się:
a) nabrać pewności co do czegoś; upewnić się;
b) stać się mocnym, trwałym
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|utwierdzać.
Wiktionary
IPA: uˈtfʲjɛrʲd͡ʑit͡ɕ, AS: utfʹi ̯erʹʒ́ić
Wiktionary
rzecz. utwierdzenie n., utwierdzanie n.
czas. utwierdzać ndk.
Wiktionary
rzadkie zdrobnienie od: utwór (dzieło naukowe, literackie itp.)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zorganizowanie czegoś (stowarzyszenia, instytucji etc.)
(1.2) spowodowanie powstania czegoś
Wiktionary
IPA: ˌutfɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: utfožẽńe
Wiktionary
czas. utworzyć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. tworzyć)
(1.1) dokonany od|tworzyć.
Wiktionary
(1.1) Kiedy utworzono dzielnicę żydowską, opuścił był swe mieszkanie i przeniósł się blisko, ku południowej stronie placu Krasińskich, do domu przy ulicy Długiej.
Wiktionary
IPA: uˈtfɔʒɨt͡ɕ, AS: utfožyć
Wiktionary
rzecz. utwór m., utworzenie n.
Wiktionary
rzecz utworzona, napisana, skomponowana przez kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dzieło literackie lub muzyczne
(1.2) geol., zwykle w lm., jakiekolwiek stałe tworzywo skorupy ziemskiej, będące produktem procesów geologicznych, posiadające tę samą budowę wewnętrzną lub inną wspólną cechę
Wiktionary
Utwór (dzieło) – dobro niematerialne istniejące niezależnie od rzeczy, na której zostało utrwalone ("corpus mechanicum"), rezultat twórczej pracy człowieka, przedmiot prawa autorskiego. W różnych państwach obowiązują różne definicje utworu, a prawo międzynarodowe określa tylko minimalne standardy.
Wikipedia
(1.1) „Pan Tadeusz” to wybitny utwór.
(1.2) Na obszarze Polski znaczną powierzchnię zajmują utwory lodowcowe.
Wiktionary
IPA: ˈutfur, AS: utfur
Wiktionary
rzecz. twór m., stwór m.
czas. utworzyć dk.
Wiktionary
(1.1) praca, dzieło
(1.2) formacja
Wiktionary
przymiotnik od: Utyka (miasto starożytne)
SJP.pl
wypadnięcie maszyny elektrycznej z synchronizmu
SJP.pl
1. lekko kuleć, chromać;
2. zatrzymywać się, nie mogąc się dalej poruszać;
3. być przerywanym na skutek jakichś trudności; urywać się
SJP.pl
Ut
Wikipedia
1. lekko kuleć, chromać;
2. zatrzymywać się, nie mogąc się dalej poruszać;
3. być przerywanym na skutek jakichś trudności; urywać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. utkać)
(1.1) wypełniać czymś szpary, aby coś nie przedostało się przez nie
(1.2) pot. układać coś gdzieś ciasno
(1.3) tkając, robić coś z przędzy
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. utknąć)
(2.1) stawać, nie mogąc poruszać się dalej
(2.2) być przerywanym z powodu jakichś trudności
(2.3) pot. zatrzymywać się na dłużej wbrew własnej woli
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(3.1) chodzić niepłynnie z przyczyn chorobowych
Wiktionary
(3.1) Nazywali go Kuternogą, ponieważ utykał na jedną nogę, i to utykał dość znacznie.
Wiktionary
rzecz. utykanie n.
Wiktionary
(1.1) uszczelniać, zatykać
(1.2) upychać, wtykać
(2.1) grzęznąć, więznąć, zatrzymywać się
(2.2) przerywać się, urywać się, zatrzymywać się
(3.1) kuleć, kuśtykać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest utylitarne
Wiktionary
rzecz. utylitaryzm m., utylitarysta m.
przym. utylitarny
przysł. utylitarnie
Wiktionary
(1.1) utylitaryzm, praktyczność
Wiktionary
użytkowy, konsumpcyjny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który dąży do niesienia praktycznej korzyści, pożytku; jest użyteczny
Wiktionary
IPA: ˌutɨlʲiˈtarnɨ, AS: utylʹitarny
Wiktionary
rzecz. utylitaryzm m., utylitarność ż.
przysł. utylitarnie
Wiktionary
(1.1) pożyteczny
Wiktionary
człowiek kierujący się względami praktycznymi
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) filoz. związany z utylitaryzmem, dotyczący utylitaryzmu, właściwy utylitaryzmowi
Wiktionary
(1.1) Antykoncepcja nieuchronnie generuje też swoistą mentalność utylitarystyczną — dążenie do maksymalizacji przyjemności.
Wiktionary
IPA: ˌutɨlʲitarɨˈstɨt͡ʃnɨ, AS: utylʹitarystyčny
Wiktionary
rzecz. utylitaryzm m., utylitarysta m., utylitarystka ż.
przysł. utylitarystycznie
Wiktionary
kierunek etyki głoszący, że najwyższym moralnym celem działalności człowieka jest bycie pożytecznym; dążenie do osiągnięcia celów praktycznych poprzez rezygnację z celów wyższych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. pogląd, którego główna myśl definiuje moralność i etykę czynu jako wypadkowe jego pozytywnych i negatywnych skutków;
(1.2) książk. dążenie do osiągnięcie jak największych korzyści praktycznych, nawet po trupach do celu
Wiktionary
Ut
Wikipedia
(1.1) Najbardziej znaną koncepcją konsekwencjonalistyczną jest utylitaryzm odwołujący się do zasady użyteczności.
(1.2) Człowiek współczesny wpadł w pułapkę sideł utylitaryzmu, który ceni tylko korzyści materialne, a pragmatyzm, prawdę i dobro mierzy tzw. sukcesem.
Wiktionary
rzecz. utylitarność ż., utylitarysta mos., utylistarystka ż.
przym. utylitarystyczny, utylitarny
przysł. utylitarystycznie, utylitarnie
Wiktionary
wykorzystanie, wykorzystywanie surowców odpadowych i produktów procesu przemysłowego jako surowców wtórnych do dalszej produkcji; głównym przykładem utylizacji jest recykling
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wykorzystywanie odpadów lub niepotrzebnych materiałów do dalszej produkcji, jako surowce wtórne;
Wiktionary
Ut
Wikipedia
(1.1) Zgodnie ze standardową procedurą ogołocono lambdę ze wszystkiego, co nadawało się do ponownego użycia. Machina wojenna Imperium była ogromna, a odzyskiwanie sprzętu stanowiło ważną część procesu utylizacji.
Wiktionary
IPA: ˌutɨlʲiˈzat͡sʲja, AS: utylʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. utylizator m., utylizowanie n.
czas. utylizować ndk., zutylizować dk.
przym. utylizacyjny
Wiktionary
związany z utylizacją - wykorzystywaniem surowców odpadowych i produktów procesu przemysłowego jako surowców wtórnych do dalszej produkcji
SJP.pl
w technice: urządzenie służące do ponownego uzdatniania wody użytej poprzednio, np. w procesach przemysłowych, lub pochodzącej ze ścieków; uzdatniacz
SJP.pl
zakład wytwarzający produkty użytkowe z surowców odpadowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utylizować.
Wiktionary
rzecz. zutylizowanie n., utylizacja ż., utylizator m.
czas. utylizować ndk., zutylizować dk.
przym. utylizacyjny
Wiktionary
wykorzystywać surowce odpadowe i produkty procesu przemysłowego jako surowce wtórne do dalszej produkcji; przetwarzać
SJP.pl
potocznie: bardzo zmęczony, wyczerpany wykonywaniem ciężkiej pracy; wykończony, sterany, styrany, zatyrany, spracowany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odczuwający mocne zmęczenie, fizycznie wyczerpany
Wiktionary
(1.1) Jestem tak utyrany, że natychmiast muszę położyć się spać.
Wiktionary
IPA: ˌutɨˈrãnɨ, AS: utyrãny
Wiktionary
czas. tyrać
Wiktionary
(1.1) bardzo zmęczony, wyczerpany
Wiktionary
potocznie: utyrać się - bardzo się zmęczyć, utrudzić się czymś; natyrać się, zatyrać się, natrudzić się, spracować się
SJP.pl
uskarżać się, użalać się na coś, wyrzekać na coś
SJP.pl
uskarżać się, użalać się na coś, wyrzekać na coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|utyskiwać.
Wiktionary
czas. utyskiwać ndk.
Wiktionary
uskarżać się, użalać się na coś, wyrzekać na coś
SJP.pl
czasownik
(1.1) skarżyć się, narzekać, użalać się z jakiegoś powodu
Wiktionary
(1.1) Adam utyskuje na złe warunki pracy.
(1.1) Babcia utyskuje na kiepskie samopoczucie.
Wiktionary
IPA: ˌutɨˈsʲcivat͡ɕ, AS: utysʹḱivać
Wiktionary
rzecz. utyskiwanie n.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński szymrzikować
Wiktionary
dawniej: utytłać (pobrudzić, umazać)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który nosi tytuł
(1.2) taki, który dużo osiągnął, wielokrotnie wygrywał, był wielokrotnie wyróżniany
Wiktionary
(1.2) Dziś na Łazienkowskiej pojawi się utytułowany Hiszpan Raul Bravo (32 l.), który ma za sobą występy w barwach Realu Madryt.
Wiktionary
IPA: ˌutɨtuwɔˈvãnɨ, AS: utytuu̯ovãny
Wiktionary
rzecz. tytulatura ż., tytuł
czas. utytułować, zatytułować
Wiktionary
taki, który utył
SJP.pl
1. potocznie: pobrudzić czymś, umazać;
2. utytłać się - pobrudzić się czymś, umazać się
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. ubrudzony, umazany czymś
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika utytłać
Wiktionary
(1.1) Czy ty w ogóle zajmowałeś się Jasiem? Zobacz, jaki on jest utytłany.
Wiktionary
czas. utytłać (się)
Wiktionary
(1.1) brudny, upaprany
Wiktionary
1. potocznie: pobrudzić czymś, umazać;
2. utytłać się - pobrudzić się czymś, umazać się
SJP.pl
przybrać na wadze, stać się grubym, otyłym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. tyć)
(1.1) przybrać na wadze
Wiktionary
(1.1) Jeśli codziennie będziesz jeść tyle słodyczy, szybko utyjesz.
Wiktionary
rzecz. otyłość ż.
Wiktionary
(1.1) przytyć
Wiktionary