mechanizm wyłączający i włączający instalację elektryczną lub jakieś urządzenie elektryczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. łącznik umożliwiający przerwanie obwodu elektrycznego przy prądzie zwarcia
(1.2) elektr. pot. przycisk z łącznikiem umożliwiający przerwanie obwodu zawierającego jakieś urządzenie
Wiktionary
Wyłącznik (łącznik zwarciowy) – łącznik elektryczny zdolny do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy obwodu oraz samoczynnego wyłączania prądu przeciążeniowego lub prądu zwarciowego. Są zabezpieczeniem elektrycznym chroniącym przed skutkami zwarć i przeciążeń. Automatyczne zadziałanie wyłącznika wywoływane jest przy pomocywyzwalaczy.
Wikipedia
(1.1) Przed otwarciem odłącznika należy wcześniej otworzyć wyłącznik.
(1.2) Zepsuł się wyłącznik telewizora, może pan naprawić?
Wiktionary
IPA: vɨˈwɔ̃n͇t͡ʃʲɲik, AS: vyu̯õṇčʹńik
Wiktionary
rzecz. przełącznik mrz., wyłączność ż., wyłącznica ż., wyłączanie n., wyłączenie n.
czas. wyłączać ndk., wyłączyć dk.
przym. wyłączny
przysł. wyłącznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest wyłączne; cecha tych, którzy są wyłączni
Wiktionary
przym. wyłączny
przysł. wyłącznie
rzecz. wyłącznik mrz.
Wiktionary
1. należący tylko do jednej osoby;
2. jedyny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) należący do kogoś jednego lub przysługujący tylko jednej osobie
(1.2) będący jedynym
Wiktionary
rzecz. wyłączanie n., wyłączenie n., wyłączność ż., wyłącznik mrz.
czas. wyłączać ndk., wyłączyć dk.
przysł. wyłącznie
Wiktionary
(1.1) niepodzielny
(1.2) niespotykany, reliktowy, unikatowy, wyjątkowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyłączać)
(1.1) dokonany od|wyłączać.
Wiktionary
(1.1) Kiedy wreszcie wyłączyłem magnetofon, spojrzała na mnie z pretensją, jak na niesfornego chłopca, który przerywa pyszną zabawę.
Wiktionary
IPA: vɨˈwɔ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: vyu̯õṇčyć
Wiktionary
rzecz. wyłączenie n., łączność ż., wyłącznik mrz.
przym. wyłączny
Wiktionary
potocznie: wysuwać, wystawiać jakąś część ciała na zewnątrz; wyściubiać, wychylać
SJP.pl
potocznie: wysunąć, wystawić jakąś część ciała na zewnątrz; wyściubić, wychylić
SJP.pl
potocznie: zaimek osobowy "wy" połączony z końcówką czasownikową drugiej osoby "-ście" (np. "Gdzie wyście byli?")
SJP.pl
wyściełać;
1. wykładać lub pokrywać czymś miękkim wnętrze lub powierzchnię czegoś; mościć;
2. być miękkim pokryciem czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyściełać.
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕt͡ɕɛˈwãɲɛ, AS: vyśćeu̯ãńe
Wiktionary
czas. wyściełać
rzecz. wyściółczak m.
Wiktionary
wyścielać;
1. wykładać lub pokrywać czymś miękkim wnętrze lub powierzchnię czegoś; mościć;
2. być miękkim pokryciem czegoś
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: wyściełać
przymiotnik
(2.1) mający warstwę włosia, miękkiej tkaniny, darni, gąbki, itp.; (o meblach) mający miękkie oparcie
Wiktionary
(2.1) Jedna poręcz wyściełanej otomany, kupionej za gruby pieniądz, wkrótce okryta została jakimś szczególnym tłuszczem […]
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕt͡ɕɛˈwãnɨ, AS: vyśćeu̯ãny
Wiktionary
wyścielać;
1. wykładać lub pokrywać czymś miękkim wnętrze lub powierzchnię czegoś; mościć;
2. być miękkim pokryciem czegoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) wykładać czymś miękkim wnętrze lub powierzchnię czegoś
Wiktionary
(1.1) Bór wyściełał skaliste boki i piętrzył się jeszcze na brzegach (…)
(1.1) (…) upadł tak blisko cesarskiego podium, iż obryzgał krwią nie tylko zewnętrzne ozdoby, ale i wysłane purpurą oparcie.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕt͡ɕɛwat͡ɕ, AS: vyśćeu̯ać
Wiktionary
rzecz. wyściółka ż., wyściełanie n., wyściółczak m.
Wiktionary
szybkościowa konkurencja sportowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. zawody, w których usiłuje się wyprzedzić pozostałych zawodników, stara się być szybszym od nich;
(1.2) przen. staranie się być lepszym od innych w jakiejś dziedzinie
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Wyścigi”. Zobacz też: "Wyścigi" – film z 1968 roku z udziałem Elvisa Presleya.
Wyścig – szybkościowa konkurencja sportowa, w której, według ustalonych zasad, trzeba zwykle pokonać określoną trasę w jak najkrótszym czasie, bądź w określonym czasie jak największy dystans (np. wyścig 24h Le Mans).
Wikipedia
IPA: ˈvɨɕt͡ɕik, AS: vyśćik
Wiktionary
rzecz. wyścigowiec m., wyścigówka ż., wyścigi nmos.
przym. wyścigowy
czas. ścigać
Wiktionary
szybkościowa konkurencja sportowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy
(1.1) współzawodnictwo polegające na przebyciu określonego toru w jak najkrótszym czasie
Wiktionary
(1.1) Wyścigi Formuły 1 rozpoczęły się na torze w Monako.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕt͡ɕiɟi, AS: vyśćiǵi
Wiktionary
rzecz. wyścig m., wyścigówka ż., ściganie n.
czas. ścigać ndk.
Wiktionary
(1.1) współzawodnictwo, rywalizacja, zawody
Wiktionary
1. potocznie: przewyższyć w czymś, zostawić w tyle; prześcignąć;
2. dawniej:
a) ścigając się, wyprzedzić kogoś;
b) wypędzić
SJP.pl
przestarzałe: zawodnik biorący udział w wyścigach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. kierowca rajdowy
(1.2) pot. przen. ktoś, kto preferuje szybką jazdę
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) koń wyścigowy
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕt͡ɕiˈɡɔvʲjɛt͡s, AS: vyśćigovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. wyścig m., wyścigówka ż., wyścigowanie n.
czas. wyścigować się
przym. wyścigowy
przysł. wyścigowo
Wiktionary
przymiotnik od: wyścig
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o koniu, pojeździe: taki, który uczestniczy w wyścigu
(1.2) związany z wyścigiem, dotyczący wyścigu
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕt͡ɕiˈɡɔvɨ, AS: vyśćigovy
Wiktionary
rzecz. wyścigówka ż., wyścig m., ściganie n., ścignięcie n., wyścigowanie n., doścignięcie n., wyścigowiec mos./mzw.
czas. wyścigować się ndk., ścigać ndk., ścignąć dk., doścignąć dk.
Wiktionary
potocznie: pojazd używany do wyścigów sportowych; wyścigówka
SJP.pl
potocznie:
1. pojazd używany do wyścigów sportowych; wyścigówa;
2. łyżwa używana w zawodach łyżwiarskich;
3. wyścigowy rower;
4. zabawka w postaci samochodu wyścigowego;
5. komputerowa gra wyścigowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. wyścigowy rower
(1.2) pot. samochód startujący w wyścigach
(1.3) pot. zabawka w postaci samochodu wyścigowego
(1.4) pot. łyżwa używana w zawodach łyżwiarskich
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕt͡ɕiˈɡufka, AS: vyśćigufka
Wiktionary
rzecz. wyścig m., wyścigi nmos., wyścigowiec m.
przym. wyścigowy
Wiktionary
(1.1) kolarka, kolarzówka
(1.2) bolid, pot. ścigałka
(1.3) resorak
(1.4) panczena
Wiktionary
ściskać kogoś mocno i wiele razy
SJP.pl
potocznie: wysuwać, wystawiać jakąś część ciała na zewnątrz; wyścibiać, wychylać
SJP.pl
potocznie: wysunąć, wystawić jakąś część ciała na zewnątrz; wyścibić, wychylić
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|wyściubiać.
Wiktionary
(1.1) On i Andry – i pozostałe trepy z piechoty, wypełniające okopy – wyściubili głowy nad krawędź i wyprostowali karabiny na zamarzniętej półce.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od wyściółczak
Wiktionary
rzecz. wyściółczak m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) med. nowotwór ośrodkowego układu nerwowego wywodzący się z komórek wyściółki
Wiktionary
Wyściółczak – nowotwór glejowy ośrodkowego układu nerwowego, wywodzący się z tkanki wyścielającej światło komór mózgu i kanału środkowego rdzenia kręgowego ("ependymy"). Po raz pierwszy został opisany przez Percivala Baileya w 1924 roku.
Wikipedia
(1.1) Wyściółczaki zwykle odrastają po zabiegu, dlatego po operacji stosuje się naświetlanie.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕt͡ɕuwt͡ʃak, AS: vyśćuu̯čak
Wiktionary
rzecz. wyściółka ż., ściółka ż., wyściełanie n., wyścielenie n., ścielenie n., pościelenie n., pościel ż., pościelówa ż.
:: zdrobn. wyściółczaczek m.
czas. wyściełać ndk., wyścielić dk., ścielić ndk., pościelić dk.
przym. pościelowy, ściółkowy
Wiktionary
warstwa wyściełająca
SJP.pl
Wy
Wikipedia
okryć ściółką (trocinami, słomą, torfem itp.)
SJP.pl
śledząc, wykrywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyśledzić)
(1.1) rzad. znajdować kogoś lub coś albo uzyskiwać informacje o kimś lub czymś, uważnie i potajemnie to obserwując
Wiktionary
(1.1) Nuż oczy Tadeusza, jako chytre szpiegi, / Odkrywszy jedną zdradę, poczną w kolej zwiedzać / Resztę wdzięków i wszędzie jakiś fałsz wyśledzać: […]
Wiktionary
czas. powyśledzać dk., wyśledzić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. rzad. wyśledzać)
(1.1) znaleźć kogoś lub coś albo uzyskać informacje o kimś lub czymś, uważnie i potajemnie to obserwując
Wiktionary
(1.1) Zuchwały napad postawił na nogi cały Urząd Śledczy, który dwoił się i troił, by wyśledzić sprawcę kradzieży.
Wiktionary
czas. śledzić, powyśledzać dk., wyśledzać ndk.
przym. śledczy
rzecz. śledczy mos., śledztwo n.
Wiktionary
wyślepek żółtonogi, wyślepek czwórpasy - gatunki muchówki z rodziny wyślepkowatych
SJP.pl
potocznie:
1. wytężać wzrok;
2. wyślepiać się -
a) patrzeć na coś bezmyślnie; gapić się, ślepić (się), wgapiać się;
b) patrzeć uporczywie i z wysiłkiem; ślęczeć, ślepiać
SJP.pl
potocznie:
1. zobaczyć coś mało widocznego; dojrzeć, dostrzec, doślepić;
2. wyślepić się - wpatrzyć się; wgapić się
SJP.pl
o cechach wyślepkowatych (rodzina muchówek)
SJP.pl
o cechach wyślepkowatych (rodzina muchówek)
SJP.pl
1. całkowicie brudzić swoją śliną;
2. wyśliniać się - wydzielać bardzo dużą ilość śliny
SJP.pl
1. całkowicie pobrudzić swoją śliną;
2. wyślinić się -
a) wydzielić bardzo dużą ilość śliny;
b) całkowicie pobrudzić się swoją śliną;
c) potocznie: zbyt otwarcie okazać ochotę na coś; naślinić się, poślinić się, oślinić się, obślinić się, uślinić się
SJP.pl
1. boczny ruch w górę samolotu lub szybowca powstały na skutek zbyt małego przechylenia w czasie zakrętu;
2. środowiskowo: wysunięcie ryby na brzeg lub pokład łodzi po złowieniu jej wędką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyślizgiwać.
Wiktionary
czas. wyślizgiwać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyśmiać.
Wiktionary
czas. wyśmiać dk.
rzecz. uśmiech mrz., wyśmiewanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyśmiewać)
(1.1) dokonany od|wyśmiewać.
Wiktionary
(1.1) Wiedzieli, że się nie poskarży, bo mąż i synowie ją wyśmieją.
(1.1) Wzniosłość człowieczeństwa ulega zniweczeniu, a jego patos zostaje wyśmiany.
Wiktionary
IPA: ˈvɨɕmʲjät͡ɕ, AS: vyśmʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. wyśmianie n., wyśmiewanie n., uśmiech m.
czas. wyśmiewać ndk., śmiać się ndk.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób wyśmienity
Wiktionary
(1.1) Aleksander Klima był wtedy we wspaniałej formie biegowej i wyśmienicie strzelał.
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕmʲjɛ̇̃ˈɲit͡ɕɛ, AS: vyśmʹi ̯ė̃ńiće
Wiktionary
przym. wyśmienity
Wiktionary
(1.1) świetnie, wspaniale, doskonale, pierwszorzędnie, znakomicie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: wyśmienicie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co wyśmienite
Wiktionary
przym. wyśmienity
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: wyśmienity
SJP.pl
wyjątkowo dobry, wyborny, znakomity, doskonały (zwykle o jedzeniu, piciu, kuchni)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. wyjątkowo dobry, doskonały, znakomity
Wiktionary
(1.1) Podawali tu wyśmienitego tatara albo zimne nóżki w galarecie, nie wiedzieć czemu przez miejscowych zwane galartem.
(1.1) Dzisiejsza kolacja była wyśmienita.
Wiktionary
przysł. wyśmienicie
rzecz. wyśmienitość ż.
Wiktionary
(1.1) wyborny, doskonały, znakomity, świetny
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Wyśmierzyce – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim, położone w Dolinie Białobrzeskiej na prawym brzegu Pilicy.
Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Wyśmierzyce oraz parafii rzymskokatolickiej św. Teresy z Ávili.
Wyśmierzyce leżą na terenie historycznego Zapilicza należącego do Mazowsza. Miasto zostało założone w 1338 roku. Było miastem duchownym.
Wikipedia
IPA: ˌvɨɕmʲjɛˈʒɨt͡sɛ, AS: vyśmʹi ̯ežyce
Wiktionary
przymiotnik od: Wyśmierzyce
SJP.pl
mieszkaniec Wyśmierzyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Wyśmierzyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyśmiać)
(1.1) ośmieszać, wytykając braki, słabości, wady
czasownik zwrotny wyśmiewać się
(2.1) wystawiać na pośmiewisko
Wiktionary
czas. wyśmiać, zaśmiewać się
rzecz. uśmiech mrz., wyśmiewanie n.
Wiktionary
(1.1) ośmieszać, wykpiwać, wyszydzać
(2.1) drwić, kpić, nabijać się, naigrawać się, szydzić
Wiktionary
1. wystrzeliwać w górę;
2. rzadko: wydobywać coś skądś szybkim ruchem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyśnić.
Wiktionary
czas. wyśnić
Wiktionary
1. zobaczyć coś w marzeniach sennych;
2. wymarzyć, urzeczywistnić coś, co zdawało się być nieosiągalnym marzeniem
SJP.pl
czasownik
(1.1) urzeczywistnić coś ze snu
Wiktionary
rzecz. śnienie n., wyśnienie n.
przysł. sennie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyśpiewać.
Wiktionary
rzecz. śpiewak mzw./mos., śpiewanie n., śpiew mrz., śpiewność ż.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|wyśpiewywać.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕpʲjɛvat͡ɕ, AS: vyśpʹi ̯evać
Wiktionary
czas. wyśpiewywać, śpiewać
rzecz. śpiewak mzw./mos., śpiewnik mrz., śpiewanie n., śpiew mrz., śpiewność ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyśpiewywać.
Wiktionary
czas. wyśpiewywać ndk.
rzecz. śpiew mrz., śpiewność ż.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) wykonywać utwór muzyczny
(1.2) śpiewać z zaangażowaniem, z zapałem
(1.3) o ptakach: śpiewać melodyjnie
(1.4) przen. wyrażać coś w słowach pieśni, utworu literackiego
(1.5) pot. mówić coś wyuczonego, recytować zadaną lekcję
(1.6) pod przymusem mówić, co się wie na jakiś temat
Wiktionary
(1.1) – No pięknieś pan nam to wszystko wyśpiewał, panie Cwynar. – Ja wam zawsze wszystko wyśpiewam.
(1.6) A jeśli przy okoliczności wyśpiewa, co wie? Za każdą cenę trzeba go wydobyć z więzienia – gorączkował się w obawie o sprzysiężenie.
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕpʲjɛˈvɨvat͡ɕ, AS: vyśpʹi ̯evyvać
Wiktionary
czas. wyśpiewać dk.
rzecz. wyśpiewywanie n., śpiew mrz., śpiewność ż.
Wiktionary
dawniej: wysrebrzać (nadawać czemuś srebrzystą barwę)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. podniesienie jakiejś wartości do granic możliwości, często trudnej do osiągnięcia lub utrzymania
Wiktionary
(1.1) Firma pochwaliła się wyśrubowaniem swojej oferty do poziomu, którego konkurencja już nie była w stanie przebić.
(1.1) Po dwóch miesiącach od wyśrubowania standardów technologicznych firma zyskała certyfikat jakości.
Wiktionary
czas. wyśrubować dk.
rzecz. śrubowiec mzw./mrz., śrubowce nmos., śruba ż., śrubka ż.
przym. śrubowy
Wiktionary
uczynić coś zbyt wygórowanym
SJP.pl
1. świecąc, zużywać;
2. powodować długim noszeniem wytarcie ubrania;
3. czynić świecącym, błyszczącym; polerować, glansować;
4. dawniej:
a) wypędzać kogoś skądś;
b) tłumaczyć, wyjaśniać;
5. wyświecać się -
a) wycierać się i zaczynać błyszczeć;
b) dawniej: wyjaśniać się, rozjaśniać się;
c) dawniej: stawać się widocznym, ujawniać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyświechtać.
Wiktionary
rzecz. niewyświechtanie n.
czas. wyświechtać dk.
przym. wyświechtany
Wiktionary
pozbawić wartości, znaczenia z powodu zbyt częstego powtarzania lub użytku; podniszczyć, zeszmacić, znosić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. powtarzający się, tracący swoją wartość
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: wyświechtać
Wiktionary
(1.1) Na początku zamieścił jakiś wyświechtany cytat, myśląc, że będzie szykowniej.
Wiktionary
rzecz. wyświechtanie n.
czas. wyświechtać dk., wyświechtać się dk.
Wiktionary
pozbawić wartości, znaczenia z powodu zbyt częstego powtarzania lub użytku; podniszczyć, zeszmacić, znosić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) pot. o tkaninie: zużyć przez noszenie
(1.2) pot. utracić wartość przez używanie, powtarzanie się
czasownik zwrotny dokonany wyświechtać się
(2.1) pot. zniszczyć się przez częste użycie
(2.2) pot. utracić wartość na skutek powtarzania się
Wiktionary
(1.1) Jak ten chłopak zdołał wyświechtać nowiutkie sztruksy?
(2.2) Myślę, że żarty Fryderyka wyświechtały się już lata temu.
Wiktionary
rzecz. wyświechtanie n.
przym. wyświechtany
ims. wyświechtany
Wiktionary
(1.1) zniszczyć, zużyć
(2.2) zniszczyć się, zużyć się
Wiktionary
1. uczynić świecącym, błyszczącym; wypolerować, wyglansować;
2. spowodować długim noszeniem wytarcie ubrania;
3. świecąc, zużyć;
4. dawniej: wypędzić kogoś skądś;
5. wyświecić się - wytrzeć się i zacząć błyszczeć
SJP.pl
usunąć wosk z ucha przy pomocy zapalonej świecy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tablica informacyjna lub moduł urządzenia elektronicznego, który świecąc podaje informacje
Wiktionary
Wyświetlacz – urządzenie elektroniczne w formie powierzchni służące do wyświetlania informacji
Wikipedia
(1.1) W tym filmie czarnoskóry aktor pokazuje pewien napis na wyświetlaczu telefonu, ale tego nie ma w zwiastunie.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕfʲjɛtlat͡ʃ, AS: vyśfʹi ̯etlač
Wiktionary
rzecz. wyświetlanie n., wyświetlenie n., świecenie n., światło n., świetlówka ż.
czas. wyświetlać ndk., wyświetlić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyświetlać.
Wiktionary
IPA: ˌvɨɕfʲjɛˈtlãɲɛ, AS: vyśfʹi ̯etlãńe
Wiktionary
czas. wyświetlać, wyświetlić
rzecz. wyświetlacz mrz.
Wiktionary
pomieszczenie, w którym znajdują się urządzenia do wyświetlania kopii planów i rysunków technicznych
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wyświetlić)
(1.1) prezentować, pokazywać coś na ekranie
(1.2) wyjaśniać, objaśniać coś
Wiktionary
(1.1) Profesor wyświetlał na lekcji zdjęcia prezydentów Polski.
Wiktionary
IPA: vɨˈɕfʲjɛtlat͡ɕ, AS: vyśfʹi ̯etlać
Wiktionary
rzecz. wyświetlanie n., wyświetlacz mrz.
czas. wyświetlić
Wiktionary
(1.1) pokazywać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyświetlić.
Wiktionary
rzecz. wyświetlacz mrz.
czas. wyświetlić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyświetlać)
(1.1) dokonany od|wyświetlać.
czasownik zwrotny dokonany wyświetlić się (ndk. wyświetlać się)
(2.1) dokonany od|wyświetlać się.
Wiktionary
(1.1) Na ekranie wyświetlił się groźnie brzmiący komunikat ostrzegawczy.
Wiktionary
rzecz. wyświetlanie n., wyświetlenie n., wyświetlacz m., światło n.
czas. wyświetlać ndk.
Wiktionary
1. nadawać czemuś świeży, czysty wygląd;
2. ubierać w świeże, czyste ubranie
SJP.pl
1. nadać czemuś świeży, czysty wygląd;
2. ubrać w świeże, czyste ubranie
SJP.pl
potocznie: bardzo zabrudzać
SJP.pl
potocznie: bardzo ubrudzić
SJP.pl
1. wypuścić nosem silny strumień powietrza; wydmuchać;
2. świszcząc, powiedzieć coś z trudem;
3. gwiżdżąc lub dmuchając w instrument, wykonać melodię; wygwizdać;
4. wywróżyć przez wydanie określonej liczby świstów;
5. potocznie: wyrazić dezaprobatę gwizdaniem; wygwizdać;
6. potocznie: pozbyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyświęcać.
Wiktionary
rzecz. Świętowit mos., święto n., święty m., święta ż., wyświęcenie n., święcenie n.
czas. wyświęcać ndk., wyświęcić dk., święcić ndk.
przym. święty
przysł. święcie
Wiktionary
czasownik
(1.1) rel. udzielać święceń biskupich albo kapłańskich
Wiktionary
rzecz. wyświęcanie n., wyświęcenie n., świątynia ż.
czas. wyświęcić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rel. włączenie w sferę sacrum osób lub przedmiotów
(1.2) kośc. udzielenie święceń
Wiktionary
(1.2) Władze udzieliły pozwolenia na wyświęcenie trzech nowych kapłanów.
Wiktionary
czas. wyświęcać ndk., wyświęcić dk.
rzecz. wyświęcanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyświęcać)
(1.1) kośc. konsekrować na prezbitera
(1.2) daw. pasować na rycerza
(1.3) rel. włączyć w sferę sakralną, poświęcić
Wiktionary
(1.1) W Wielkiej Brytanii w ordynariacie dla byłych anglikanów po raz pierwszy zostanie wyświęcony na kapłana żonaty mężczyzna, który wcześniej nie był pastorem.
(1.3) Po upadku reżimu wyświęcono prowizoryczne świątynie dla katolików.
Wiktionary
rzecz. wyświęcenie n., wyświęcanie n., świątynia ż.
czas. świętować, wyświęcać ndk.
Wiktionary
wykłuć, wydłubać czymś ostrym; wydźgać, wyżgać
SJP.pl
taki, który się wyźrebił
SJP.pl
wyźrebić się - o klaczy: urodzić, wydać potomstwo; zaźrebić się, oźrebić się
SJP.pl
1. obszar wysokiego ciśnienia atmosferycznego;
2. przenośnie: najwyższy stan, poziom czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. obszar podwyższonego ciśnienia atmosfery;
(1.2) demogr. wzrost liczby urodzeń;
(1.3) geogr. wyżyna, zwykle taka, która obejmuje duże obszary
(1.4) przest. wysoko położone miejsce
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. wysokościowiec mrz., wyżnia ż., wyżyna ż., wysokość ż., zwyżka ż., zwyżanie n., zawyżanie n., zwyżenie n., zawyżenie n., wyżówka ż., Wyżówka ż.
czas. zwyżać ndk., zawyżać ndk., zwyżyć dk., zawyżyć dk.
przym. wysoki, wyżowy, wyżny, wyżni
przysł. wysoko, wyżowo, wzwyż
temsłow. wysoko-
Wiktionary
(1.1) antycyklon, wyż baryczny
(1.2) wyż demograficzny
Wiktionary
skrót
(1.1) = geogr. wyżyna
Wiktionary
skrót od: wyżej wymieniony; ww.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. wysokość
Wiktionary
IPA: ˈvɨʒa, AS: vyža
Wiktionary
wyżalić się: zwierzyć się ze swych zmartwień
SJP.pl
1. miejsce na bagnistym gruncie wypalone pożarem;
2. wypalone miejsce w pniu drzewa, nadające się do podpalania i oświetlania
SJP.pl
1. potocznie: najedzony do syta; nażarty;
2. zniszczony przez rdzę, kwas itp.
SJP.pl
osoba pracująca przy hartowaniu metali
SJP.pl
pomieszczenie do wyżarzania wyrobów metalowych; żarzelnia
SJP.pl
służący do nagrzewania metalu do odpowiedniej temperatury, a następnie chłodzenia go w celu usunięcia istniejących w nim naprężeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyżebrać.
Wiktionary
czas. wyżebrać dk.
rzecz. żebraczka ż.
Wiktionary
dawniej:
1. wypalać, wypiekać ogniem;
2. wyniszczać, wytapiać, szmelcować;
3. wykłuwać, wybijać;
4. wyganiać, wypędzać, wypychać
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: wysoko
SJP.pl
wetrzeć żel we włosy; nażelować
SJP.pl
zgrubienie od: wyżerka
SJP.pl
potocznie: ktoś żyjący na czyjś koszt; pasożyt
SJP.pl
potocznie:
1. spotkanie towarzyskie połączone z obfitym jedzeniem;
2. smaczne jedzenie w dużej ilości
SJP.pl
przedstawiciel rasy psów myśliwskich, najczęściej o krótkiej sierści; do najpopularniejszych odmian należą: niemiecki (brązowe umaszczenie), weimarski (srebrny), czeski (długowłosy, biało-beżowy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. pies myśliwski z charakterystyczną stójką;
Wiktionary
Wy
Wikipedia
(1.1) Wtem złodziej, co na dobrą porę w nocy czekał, / Nakarmił wyżła skrycie i wyżeł nie szczekał.
(1.1) Majstrowi towarzyszył starzec o twarzy obwisłej jak morda wyżła.
(1.1) Widziałam go spacerującego ze swoim wyżłem niedaleko zapory.
Wiktionary
IPA: ˈvɨʒɛw, AS: vyžeu̯
Wiktionary
rzecz. wyżlarz mos., wyżlak mzw.
:: fż. wyżlica ż.
przym. wyżli, wyżłowaty
Wiktionary
zdrobniale o wyżle
SJP.pl
wykłuć, wydłubać czymś ostrym; wydźgać, wyźgać
SJP.pl
1. piętrowa nadbudowa chałupy o konstrukcji wieńcowej;
2. wzgórze, miejsce podwyższone;
3. budowla górująca nad okolicą, wieża
SJP.pl
Wyżka – komora lub izba umieszczona na poddaszu w dawnych wiejskich i małomiasteczkowych budynkach mieszkalnych (dziś jeszcze na Podhalu i Orawie). Na Orawie na tzw. przedwyścu występował jeszcze ganek.
Wikipedia
szczenię wyżła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. łow. szczeniak wyżła
Wiktionary
(1.1) Stary miał w kojcu pięć wyżlaków, widocznie dwa już sprzedał.
Wiktionary
rzecz. wyżeł mzw., wyżlarz mos., wyżlica ż.
przym. wyżli, wyżłowaty
Wiktionary
myśliwy polujący z wyżłami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) łow. łowca używający do polowania wyżła
Wiktionary
rzecz. wyżeł mzw., wyżlak mzw., wyżlica ż.
przym. wyżli, wyżłowaty
Wiktionary
przymiotnik od: wyżeł
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do wyżła
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący wyżła, określający wyżła, używany przy wyżle
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla wyżła, mający cechy wyżła
Wiktionary
(1.1) Niedołęgi? He, Bracia! to wyżla rzecz tropić, / Bernardyńska kwestować, a moja rzecz, kropić, / Kropić, kropić i kwita!
Wiktionary
rzecz. wyżeł mzw., wyżlarz mos., wyżlak mzw.,wyżlica ż.
przym. wyżłowaty
Wiktionary
samica wyżła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kynol. suka rasy wyżeł
Wiktionary
(1.1) W kojcu ssały wyżlicę cztery szczenięta.
Wiktionary
rzecz. wyżeł mzw., wyżlak mzw., wyżlarz mos.
przym. wyżli, wyżłowaty
Wiktionary
kwiat, bardziej znany pod nazwą lwia paszcza
SJP.pl
Wy
Wikipedia
przestarzale: położony wysoko, górny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. górny, znajdujący się u góry
Wiktionary
(1.1) Przez Świnicką Szczerbinę Wyżnią przebiega szlak turystyczny.
Wiktionary
rzecz. wyż mrz., wyżnia ż.
Wiktionary
(1.1) daw. wyżny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. wyniosłość, wzniesienie
forma przymiotnika.
(2.1) ż. od: wyżni
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. wyż mrz.
przym. wyżni, wyżny
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Wyżnianka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, w gminie Dzierzkowice na Wzniesieniach Urzędowskich.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie urzędowskim województwa lubelskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wikipedia
dawniej: karta do gry wyższa od niżnika (waleta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) karc. figura w kartach niemieckich i polskich odpowiadająca damie;
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) W grze w skata wyżniki są warte trzy oczka.
Wiktionary
(1.1) ober, dama
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) daw. wyżni
Wiktionary
(1.1) Zyta pojechała trochę odpocząć do Raby Wyżnej.
Wiktionary
rzecz. wyż mrz., wyżnia ż.
przysł. wysoko
Wiktionary
(1.1) górny, przest. wyżni
Wiktionary
przymiotnik od: wyż (obszar wysokiego ciśnienia atmosferycznego), np. układy wyżowe
SJP.pl
roślina z rodziny goździkowatych
SJP.pl
1. o zwierzętach (również żartobliwie lub pogardliwie o ludziach): zjeść wszystko co było, wyjeść;
2. o chorobie, rdzy, kwasach, zasadach: uszkodzić, spowodować ubytki, dziury, wypalić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przewaga, dominowanie nad kimś lub nad czymś
Wiktionary
IPA: ˈvɨʃːɔɕt͡ɕ, AS: vy•šość
Wiktionary
przym. wysokościowy
rzecz. wysokościowiec mrz., wysokość ż.
Wiktionary
(1.1) supremacja
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: wysoki
SJP.pl
forma przymiotnika.
(1.1) stopień wyższy od: wysoki
przymiotnik
(2.1) o edukacji, wykształceniu: związany ze studiami pierwszego i drugiego stopnia lub jednolitymi studiami magisterskimi, prowadzonymi przez uczelnię uprawnioną do ich prowadzenia
Wiktionary
IPA: ˈvɨʃːɨ, AS: vy•šy
Wiktionary
rzecz. wysokość ż.
przym. wysoki, wysokościowy
przysł. wysoko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyżulić.
Wiktionary
czas. wyżulić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) pot. wyżebrać, wyłudzić
Wiktionary
(1.1) Ta laska wyżuliła ode mnie dwie dychy na opiekunkę dla dziecka, którego nie miała.
Wiktionary
IPA: vɨˈʒulʲit͡ɕ, AS: vyžulʹić
Wiktionary
rzecz. wyżulenie n., żul m.
czas. żulić ndk.
Wiktionary
żując, wygnieść, wygryźć, wyjeść
SJP.pl
wysypać żużlem
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do wyciskania nadmiaru wody ze świeżo wypranych odzieży lub bielizny, składające się z przylegających do siebie dwóch wałków napędzanych korbką;
Wiktionary
Wy
Wikipedia
(1.1) Wyżymaczki stosowane niegdyś były jako wyposażenie uzupełniające prostych modeli pralek.
Wiktionary
IPA: ˌvɨʒɨ̃ˈmat͡ʃka, AS: vyžỹmačka
Wiktionary
rzecz. wyżymanie n., wyżęcie n., wyżymarka ż.
czas. żąć ndk., wyżymać ndk., wyżąć dk.
Wiktionary
(1.1) wyżymarka
Wiktionary
część egutera do wyciskania wody z papieru
SJP.pl
wykręcać, usuwać wodę z materiału
SJP.pl
obszar położony powyżej 300 m n.p.m. o małej wysokości względnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. obszar, którego wysokości bezwzględne przekraczają 300 metrów n.p.m., a wysokości względne są na ogół mniejsze niż 300 metrów;
(1.2) wyżyny: najwyższy poziom lub przejaw
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. ter. od: wyżynać
Wiktionary
Wyżyna – jedna z wielkich form ukształtowania powierzchni lądu, obszar, którego wysokości bezwzględne przekraczają 300 metrów n.p.m., a wysokości względne są na ogół mniejsze niż 300 m. Z wyżyn wyłącza się bowiem obszary o szczególnie urozmaiconej rzeźbie i wysokościach względnych przekraczających 300 m stosunku do najbliższych den dolinnych, czyli góry. Różnice w wysokościach względnych w obrębie wyżyny są więc stosunkowo nieduże.
Wikipedia
(1.1) Różnice w wysokościach względnych w obrębie wyżyny są stosunkowo nieduże.
(1.2) Często odnosił wrażenie, że Leonard, który pchnął intelekt na nieodkryte dotąd wyżyny, znalazł tam duże i specjalizowane złoża głupoty.
Wiktionary
IPA: vɨˈʒɨ̃na, AS: vyžỹna
Wiktionary
rzecz. wysokość ż., wysokościowiec mrz., wyż
przym. wyżynny, wysokościowy
przysł. wysoko
Wiktionary
żnąc, usuwać trawę, zboże itp. z jakiegoś miejsca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) reg. daw. praca przy żniwach za poczęstunek, tłoka
Wiktionary
rzecz. wyżynki
Wiktionary
zdrobnienie od: wyżyna
SJP.pl
zdrobnienie od: wyżyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) daw. dożynki
Wiktionary
rzecz. wyżynek m.
Wiktionary
(1.1) wyżynek
Wiktionary
1. związany z wyżyną, mający charakter wyżyny;
2. znajdujący się, żyjący na wyżynie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący wyżyny, związany z wyżyny
Wiktionary
(1.1) Jest to teren wyżynny, ukształtowany przez ciągi wzniesień.
Wiktionary
IPA: vɨˈʒɨ̃nːɨ, AS: vyžỹ•ny
Wiktionary
rzecz. wysokość ż., wysokościowiec mrz., wyżyna
przysł. wysoko
przym. wysoki
temsłow. wysoko-
Wiktionary
obszar położony powyżej 300 m n.p.m. o małej wysokości względnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. taki, który się wyżył (dał ujście swoim negatywnym emocjom);
2. dawniej: taki, który dużo przeżył; doświadczony
SJP.pl
odreagowywać złość, frustrację
SJP.pl
zapewnić komuś wystarczającą do życia ilość pożywienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyżywić.
(1.2) żywienie, odżywianie
(1.3) żywność
Wiktionary
(1.3) Tłuszcz się soliło, połykało i zastępował całodzienne wyżywienie.
Wiktionary
przym. żywieniowy
rzecz. żywienie n.
Wiktionary
przymiotnik od: wyżywienie
SJP.pl
zapewnić komuś wystarczającą do życia ilość pożywienia
SJP.pl
potocznie:
1. utrzymać się przy życiu, nie umrzeć;
2. poradzić sobie w codziennym życiu, mając do dyspozycji minimalne środki do życia; przeżyć;
3. wyżyć się:
a) znaleźć ujście dla swojej energii;
b) potraktować kogoś źle, niegrzecznie itp., dając ujście swoim negatywnym emocjom
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyżyłowywać)
(1.1) oczyścić z żył
(1.2) pot. zmusić do pracy ponad siły
Wiktionary
(1.1) Przed usmażeniem mięsa należy je wyżyłować.
(1.2) Nie każdy szef chce wyżyłować swoich pracowników.
Wiktionary
wysoki stan wody np. w rzece, wywołany zwiększonym zasilaniem; przeciwieństwo niżówki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Prypeci;
Wiktionary
rzecz. wyż mrz.
Wiktionary
(1.1) hist. Wyżwa
Wiktionary
wyciąć coś poprzez żęcie
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) wycisnąć ciecz (z tkaniny)
(1.2) wyciąć całkowicie (pole, łąkę)
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. wyprowadzić, wypędzić
Wiktionary
rzecz. wyżęcie n., wyżymaczka ż.
Wiktionary
robić w czymś wgłębienia, żłobki, rowki; żłobić, żłobkować, rowkować, ryć
SJP.pl
rzadko: robić w czymś zagłębienia; wyżłabiać
SJP.pl
zrobić w czymś wgłębienia, żłobki, rowki; wyżłobkować, wyryć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyżłobić.
(1.2) rowek, żłobek, wgłębienie w jakiejś powierzchni
Wiktionary
czas. wyżłobić dk.
rzecz. żłobienie n.
Wiktionary
zrobić w czymś wgłębienia, żłobki, rowki; wyżłobkować, wyryć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wyżłabiać)
(1.1) dokonany od|wyżłabiać.
Wiktionary
IPA: vɨˈʒwɔbʲit͡ɕ, AS: vyžu̯obʹić
Wiktionary
rzecz. wyżłobienie n., żłobienie n., żłób mos./mrz.
czas. żłobić
Wiktionary
zrobić w czymś wgłębienia, żłobki, rowki, np. wyżłobkować listwy; wyżłobić, wyryć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wyżłopać.
Wiktionary
czas. wyżłopać dk.
Wiktionary
potocznie: wypić, zwłaszcza łapczywie, dużymi łykami
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) pejor. wypić coś gwałtownie lub w dużej ilości
Wiktionary
(1.1) To, co wczoraj wyżłopałem, musiało zniszczyć ładnych parę milionów komórek w moim mózgu.
Wiktionary
czas. żłopać
rzecz. wyżłopanie n.
Wiktionary
potocznie: wypijać, zwłaszcza łapczywie
SJP.pl
typ wyżłowaty - typ psów o wyniosłej postawie, długich uszach i obwisłych faflach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kynol. przypominający wyżła, posiadający budowę wyżła
Wiktionary
(1.1) Jakieś wyżłowate psisko szczeka pod naszymi oknami.
Wiktionary
rzecz. wyżeł mzw., wyżlak mzw., wyżlarz mos., wyżlica ż.
przym. wyżli
Wiktionary
[skrót czytany jako całe, odmienne wyrażenie] wzorowe (ocena szkolna z zachowania); wz. (skrót może być zakończony kropką - zgodnie z regułą, lub nie - zgodnie ze zwyczajem)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przedrostek
(1.1) w połączeniu z czasownikiem uwydatnia wykonanie lub intensywność tego, co oznacza czasownik
Wiktionary
(1.1) wzbudzać, wznosić, wzbierać, wzmagać, wzbijać, wschodzić, wziąć, wezgłowie
Wiktionary
IPA: vz, AS: vz
Wiktionary
skrót od:
1. wzorowe (ocena szkolna z zachowania); wz;
2. wzór
SJP.pl
skrót
(1.1) = praw. w zastępstwie
(1.2) = wzór
Wiktionary
(1.2) Beret wz. 37 to beret żołnierzy broni pancernych jak również zmotoryzowanych oddziałów Wojska Polskiego w latach 1937-1939.
Wiktionary
skrót od: walne zgromadzenie akcjonariuszy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzałe: jeden drugiego; jeden drugiemu; nawzajem
SJP.pl
przysłówek
(1.1) jeden drugiego, jeden drugiemu
(1.2) również, tak samo – w odpowiedzi na czyjeś życzenia
Wiktionary
(1.1) Zrobili sobie wzajemnie krzywdę.
(1.1) Dziś w życiu coraz większej liczby kobiet firma zajmuje dawne miejsce mężczyzny - to firma zapewnia jej utrzymanie, bezpieczeństwo, kontakty i pozycję, to ludzie z firmy pomagają sobie wzajemnie, zupełnie jak członkowie rodziny.
(1.2) – Życzę ci wszystkiego dobrego. – I wzajemnie.
Wiktionary
IPA: vzaˈjɛ̃mʲɲɛ, AS: vzai ̯ẽmʹńe
Wiktionary
rzecz. wzajemność n.
przym. wzajemny
przysł. nawzajem
Wiktionary
(1.1) wzajem, nawzajem
(1.2) nawzajem
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odwzajemnione uczucie
(1.2) fakt, że coś dotyczy obu stron sporu, konfliktu itp.
Wiktionary
IPA: vzaˈjɛ̃mnɔɕt͡ɕ, AS: vzai ̯ẽmność
Wiktionary
przym. wzajemny
przysł. nawzajem, wzajemnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dokonywany przez obie strony, osoby wobec siebie nawzajem; taki, który jest odwzajemniony
Wiktionary
(1.1) Darzą się wzajemnym uczuciem.
Wiktionary
IPA: vzaˈjɛ̃mnɨ, AS: vzai ̯ẽmny
Wiktionary
rzecz. wzajemność ż.
czas. odwzajemniać ndk., odwzajemnić dk.
przysł. wzajemnie, nawzajem
Wiktionary
(1.1) obopólny, obustronny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzbierać.
Wiktionary
rzecz. wezbranie n.
czas. wzbierać ndk., wezbrać dk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. wezbrać)
(1.1) hydrol. podnosić się ponad zwykły poziom
(1.2) fizj. napływać, zbierając się gdzieś
(1.3) psych. przybierać na sile; ujawniać się ze znacznym natężeniem
Wiktionary
rzecz. wzbieranie n., wezbranie n.
Wiktionary
(1.1) kipieć, przybierać, podnosić się
(1.2) napełniać się
(1.3) kipieć, napełniać się, narastać, przepełniać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzbijać.
Wiktionary
czas. wzbijać, wzbić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzbić)
(1.1) powodować, że coś unosi się do góry
czasownik zwrotny niedokonany wzbijać się
(2.1) powodować uniesienie się samemu
Wiktionary
(1.1) Runęła łamiąc z trzaskiem metalowe pręty, przebijając jakiś dach i wzbijając obłok kurzu.
Wiktionary
IPA: ˈvzbʲijät͡ɕ, AS: vzbʹii ̯äć
Wiktionary
czas. wzbić
rzecz. wzbijanie n.
Wiktionary
(2.1) wzlatywać
Wiktionary
naczynie wzbiorcze - element instalacji grzewczej przejmujący zwiększoną objętość wody podczas jej podgrzewania
SJP.pl
spowodować uniesienie się czegoś w górę
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzbijać)
(1.1) dokonany od|wzbijać.
Wiktionary
IPA: vzbʲit͡ɕ, AS: vzbʹić
Wiktionary
rzecz. wzbicie n., wzbijanie n.
czas. wzbijać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) czynić bogatszym
czasownik zwrotny wzbogacać się
(2.1) stawać się bogatszym
Wiktionary
(2.1) Gdzie działa wolny rynek, jedni wzbogacają się, inni tracą.
Wiktionary
rzecz. bogactwo n., wzbogacanie n., wzbogacenie n., bogatka ż.
czas. bogacić, wzbogacić
przym. bogaty
przysł. bogato
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczynienie bogatszym
Wiktionary
czas. wzbogacać, wzbogacić dk.
przym. bogaty
rzecz. bogatka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|wzbogacać.
Wiktionary
(1.1) Mleko owsiane zwykle robi się z owsa, wody i oleju słonecznikowego, ale można je też wzbogacić wapniem, wanilią i witaminami.
Wiktionary
rzecz. bogatka ż., bogactwo n., bogacz m., bogacenie n., bogatość ż., wzbogacenie n.
czas. wzbogacać ndk., bogacić ndk.
przym. bogaty
przysł. bogato
Wiktionary
taki, który się wzbogacił, stał się zasobny w dobra materialne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzbraniać.
Wiktionary
czas. wzbronić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzbronić)
(1.1) zabraniać
czasownik zwrotny niedokonany wzbraniać się
(2.1) mieć skrupuły, opory przed zrobieniem czegoś; nie chcieć czegoś zrobić
Wiktionary
(2.1) Proszą, ażeby zagrał, podają cymbały, Żyd wzbrania się, powiada, że ręce zgrubiały.
Wiktionary
IPA: ˈvzbrãɲät͡ɕ, AS: vzbrãńäć
Wiktionary
czas. wzbronić dk., zabronić dk.
Wiktionary
zakazany jakimś przepisem, zaleceniem itp.; niedozwolony
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzbraniać)
(1.1) dokonany od|wzbraniać.
Wiktionary
rzecz. wzbronienie n., wzbranianie n.
czas. wzbraniać ndk., wzbraniać się ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) elektr. pomocnicza prądnica prądu stałego wytwarzająca napięcie do zasilania uzwojenia wzbudzającego prądnicy głównej prądu stałego;
Wiktionary
Wzbudnica – niewielka prądnica prądu stałego zasilająca uzwojenie wzbudzenia prądnicy głównej. W systemach elektroenergetycznych zasilanych z generatorów synchronicznych prądem wzbudzenia stabilizowane jest napięcie i regulowany jest rozpływ (kompensacja) mocy biernej w systemie.
Wikipedia
IPA: vzbudʲˈɲit͡sa, AS: vzbudʹńica
Wiktionary
rzecz. wzbudzanie n., wzbudzenie n., wzbudnik m.
czas. budzić, wzbudzić dk., wzbudzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. cewka zasilana z generatora wielkiej częstotliwości, służąca do nagrzewania indukcyjnego umieszczanych w niej metalowych przedmiotów
Wiktionary
IPA: ˈvzbudʲɲik, AS: vzbudʹńik
Wiktionary
rzecz. wzbudzanie n., wzbudzenie n., wzbudnica ż.
czas. budzić, wzbudzić dk., wzbudzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzbudzać.
(1.2) wywoływanie uczucia lub prowokowanie zachowania
Wiktionary
(1.2) Pierwszy raz była na pokładzie gwiezdnego superniszczyciela, ale, według bliskich jej oficerów, „Executor” zdawał się być zaprojektowany z myślą o wzbudzaniu strachu nie tylko wśród tych, przeciwko którym działał, lecz również wśród osób, które nim latały.
Wiktionary
IPA: vzbuˈd͡zãɲɛ, AS: vzbuʒãńe
Wiktionary
czas. wzbudzać, wzbudzić, budzić
rzecz. wzbudnica ż., wzbudnik mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzbudzić)
(1.1) wywoływać, powodować
(1.2) fiz. powodować powstanie np. prądu elektrycznego
Wiktionary
(1.1) Pojawienie się kierownika wzbudza strach u pracowników.
(1.1) Występ śpiewaka wzbudził zachwyt słuchaczy.
(1.2) Prąd przechodzący przez cewkę wytwarza w gruncie pole elektromagnetyczne, które wzbudza prąd w każdym znajdującym się tam przedmiocie metalowym.
Wiktionary
IPA: ˈvzbud͡zat͡ɕ, AS: vzbuʒać
Wiktionary
rzecz. wzbudnik mrz., wzbudnica ż., wzbudzanie n., wzbudzenie
czas. wzbudzić, budzić
Wiktionary
(1.1) wywoływać, aktywować, uaktywniać
(1.2) indukować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzbudzić.
Wiktionary
IPA: vzbuˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: vzbuʒẽńe
Wiktionary
czas. wzbudzić, wzbudzać, budzić
rzecz. wzbudnica ż., wzbudnik mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|wzbudzać.
Wiktionary
(1.1) Poglądy Plechanowa wzbudziły polemikę wśród rosyjskich marksistów.
Wiktionary
IPA: ˈvzbud͡ʑit͡ɕ, AS: vzbuʒ́ić
Wiktionary
rzecz. wzbudnica ż., wzbudnik mrz., wzbudzenie n., wzbudzanie n.
czas. budzić, wzbudzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzburzać.
Wiktionary
IPA: vzbuˈʒãɲɛ, AS: vzbužãńe
Wiktionary
czas. wzburzać
rzecz. wzburzenie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzburzyć)
(1.1) wywoływać silne falowanie, kłębienie się
(1.2) wywoływać silne emocje, gniew
czasownik zwrotny niedokonany wzburzać się (dk. wzburzyć się)
(2.1) gwałtownie falować, kłębić się; być wzburzanym
(2.2) wpadać w gniew; tracić równowagę psychiczną
Wiktionary
rzecz. wzburzanie n., wzburzenie n.
przym. wzburzony
Wiktionary
(1.1) spieniać
Wiktionary
1. stan czegoś co się burzy, pieni, faluje;
2. irytacja, stan rozdrażnienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzburzyć.
Wiktionary
czas. burzyć, wzburzyć dk., wzburzać ndk.
rzecz. wzburzanie n., burzenie n., zburzenie n.
przym. wzburzony
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) odczuwający lub prezentujący gniew
(1.2) meteorol. przedstawiający sobą gwałtowne zmiany pogodowe
Wiktionary
rzecz. wzburzenie n.
czas. wzburzać, wzburzyć
Wiktionary
(1.1) oburzony, podniecony, poruszony, rozgniewany, rozjuszony, wstrząśnięty, uniesiony, zagniewany
(1.2) burzliwy, gwałtowny, sztormowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzburzać)
(1.1) wywołać silne falowanie, kłębienie się
(1.2) wywołać silne emocje, gniew
czasownik zwrotny dokonany wzburzyć się (ndk. wzburzać się)
(2.1) zostać wzburzonym
(2.2) wpaść w gniew; stracić równowagę psychiczną
Wiktionary
rzecz. wzburzenie n.
przym. wzburzony
czas. podburzać, podburzyć
Wiktionary
(1.1) spienić
Wiktionary
skrótowiec
(1.1) = polit. Wojewódzki Zjazd Delegatów
Wiktionary
(1.1) WZD Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność”
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzdać.
Wiktionary
czas. wzdać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. skazać
Wiktionary
IPA: vzdat͡ɕ, AS: vzdać
Wiktionary
rzecz. wzdanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzdragać.
Wiktionary
czas. wzdragać ndk.
Wiktionary
wzdragać się - opierać się przed czymś, nie chcieć zrobić czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzdrygać.
Wiktionary
czas. wzdrygać ndk.
Wiktionary
wzdrygać się:
1. wstrząsać, wzruszać, gwałtownie drgać, dygotać;
2. przestarzałe: opierać się przed czymś, nie chcieć zrobić czegoś; wzdragać się
SJP.pl
czasownik
(1.1) wzruszać, wstrząsać (np. ramionami)
czasownik zwrotny wzdrygać się
(2.1) gwałtownie poruszać się na skutek niemiłego doznania
Wiktionary
(2.1) Istota wzdryga się, gdy lasery wypalają jej wnętrze, i zaczyna zamykać paszczę. Wyjec, która teraz znajduje się w połowie gardła bestii, obraca TIE-a w schludnym piruecie i wbija gaz do dechy.
Wiktionary
rzecz. wzdryganie n.
Wiktionary
wzdrygnąć się - wstrząsnąć się, wzruszyć, gwałtownie drgnąć, zwykle wskutek niemiłego doznania
SJP.pl
ryba z rodziny karpiowatych; krasnopiórka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Scardinius erythrophthalmus|ref=tak., ryba z rodziny karpiowatych;
Wiktionary
Wzdręga ("Scardinius erythrophthalmus") – gatunek ryby z rodziny karpiowatych (Cyprinidae), często mylona z płocią, od której jest bardziej jaskrawo ubarwiona i ciało ma silniej spłaszczone.
Wikipedia
(1.1) Byczki sporządza się głównie z płoci, wzdręgi, okonia i jazgarza.
Wiktionary
IPA: ˈvzdrɛ̃ŋɡa, AS: vzdrẽŋga
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzdychać.
Wiktionary
IPA: vzdɨˈxãɲɛ, AS: vzdyχãńe
Wiktionary
czas. wzdychać
Wiktionary
głęboko i głośno oddychać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) głęboko i głośno oddychać, zazwyczaj w celu wyrażenia smutku lub ulgi
(1.2) mówić coś z głośnym odetchnięciem
(1.3) potajemnie się kochać w kimś, bardzo czegoś pragnąć lub do czegoś
Wiktionary
(1.2) Dziewczyny wzdychały: - Ach, żeby znaleźć sobie jakiś fajny "obiekt"!
(1.3) Przez całe wakacje w Pieninach wzdychał, platonicznie, choć z wzajemnością, do wyidealizowanej Adeli, ale próg dorosłości seksualnej przekroczył, jak zwykle wtedy, w burdelu, za pieniądze.
Wiktionary
IPA: ˈvzdɨxat͡ɕ, AS: vzdyχać
Wiktionary
rzecz. wzdychanie ndk., westchnięcie dk.
czas. westchnąć dk.
Wiktionary
głęboko i głośno odetchnąć; westchnąć
SJP.pl
–
Wzdów – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Haczów. W latach 1975–1998 administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego. Ma status sołectwa.
Wikipedia
1. napełnić powietrzem, z reguły o jelitach;
2. nadmuchać
SJP.pl
1. napełnić powietrzem, z reguły o jelitach;
2. nadmuchać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. powiększenie brzucha wskutek nagromadzenia zbytniej ilości gazów w jelitach
Wiktionary
Wzdęcie, bębnica (łac. "meteorismus", τύμπανο) – objaw chorobowy związany z obecnością nadmiernej ilości gazów w jelitach, odczuwany przez pacjenta jako uczucie wypełnienia jelit gazem. Jest to jeden z najczęściej występujących objawów ze strony układu pokarmowego.
Wikipedia
roślina z rodziny baldaszkowatych, rosnąca na wilgotnych łąkach
SJP.pl
rzadko uprawiana i zdziczała roślina ozdobna; nikandra
SJP.pl
równolegle do dłuższej krawędzi
SJP.pl
przyimek
(1.1) …informujący o położeniu czegoś lub o odbywaniu się jakiejś czynności równolegle do długości danego obiektu
przysłówek
(2.1) równolegle do dłuższego boku, na całej długości, przez całą długość
Wiktionary
(1.1) Wzdłuż torów rosła wysoka trawa.
(1.1) Posuwali się powoli wzdłuż urwiska twarzą do ściany skalnej.
(1.1) Wzdłuż lasu ma powstać droga, łącząca oba miasta.
(2.1) Pokrój marchewkę wzdłuż na ćwiartki i wrzuć wraz z ziemniakami w plasterekasterkach do piekarnika nagrzanego do 180 (= stu osiemdziesięciu) stopni na około pół godziny.
(2.1) Jezioro ciągnie się dwa kilometry wzdłuż.
Wiktionary
IPA: vzdwuʃ, AS: vzdu̯uš
Wiktionary
rzecz. wzdłużenie n., wzdłużanie n., długość ż., wzdłużnica ż.
czas. wzdłużać ndk., wzdłużyć dk., dłużyć ndk.
przym. wzdłużny, długi
przysł. wzdłużnie, długo
Wiktionary
(2.1) podłużnie, wzdłużnie
Wiktionary
belka podłużna, wzmacniająca lub podtrzymująca coś; podłużnica
SJP.pl
Wz
Wikipedia
Wz
Wikipedia
ciągnący się wzdłuż czegoś; podłużny
SJP.pl
pojawić się, zacząć się, powstać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. wschodzić)
(1.1) dokonany od|wschodzić.
Wiktionary
rzecz. wschodzenie n., wschód mrz.
Wiktionary
o roślinach: taki, który wykiełkował i wyszedł z ziemi
SJP.pl
skrót od:
1. wzgórze;
2. względem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. poczucie wyższości wobec kogoś lub czegoś
Wiktionary
(1.1) [...] o rzemieślnikach szlachta miała jak najgorsze pojęcie, z podobną wzgardą wyrażano się o kupcach, równocześnie prywatnie i po cichu sprzedając płody rolne, niekoniecznie z własnego majątku pochodzące.
Wiktionary
IPA: ˈvzɡarda, AS: vzgarda
Wiktionary
rzecz. wzgardliwość ż., wzgardzanie n., wzgardzenie n., wzgardziciel m.
czas. wzgardzać ndk., wzgardzić dk.
przym. wzgardliwy
przysł. wzgardliwie
Wiktionary
(1.1) pogarda
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób wzgardliwy
Wiktionary
rzecz. wzgarda ż., wzgardliwość ż.
przym. wzgardliwy
czas. gardzić ndk.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: wzgardliwie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wzgardliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen wzgardy; pogardliwy, lekceważący, bez szacunku
Wiktionary
(1.1) Urzędniczka pieniła się, spotykając wzgardliwe, odważne spojrzenia.
Wiktionary
IPA: vzɡarˈdlʲivɨ, AS: vzgardlʹivy
Wiktionary
rzecz. wzgarda ż.
czas. gardzić
przysł. wzgardliwie
Wiktionary
rzadko: pogardzać, gardzić
SJP.pl
skrót
(1.1) = względnie
(1.2) = wzgląd
Wiktionary
(1.1) Komisja Rewizyjna sprawuje m.in. nadzór nad finansami organizacji, badając rachunkowość i roczne sprawozdanie finansowe, o czym informuje Kongres wzgl. Komisję FederalnązWikiprojektu|hasło=Federacja Niemieckich Związków Zawodowych|oldid=74480334..
(1.2) Jednak ze wzgl. (= względu) na zły stan zdrowia opuszcza obóz pod koniec kwietnia.
Wiktionary
IPA: ˈvzɡlɛ̃ndʲɲɛ|ˈvzɡlɛ̃ndu, AS: vzglẽndʹńe|vzglẽndu
Wiktionary
1. branie kogoś lub czegoś pod uwagę;
2. powód czegoś, okoliczność towarzysząca czemuś;
3. strona, aspekt czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) branie pod uwagę, liczenie się
(1.2) (najczęściej w liczbie mnogiej) przyczyny, określone aspekty
Wiktionary
(1.1) Nie mogę ci odmówić przez wzgląd na to, co nas łączy.
(1.2) Względy bezpieczeństwa na stadionach to nasz priorytet.
Wiktionary
IPA: vzɡlɔ̃nt, AS: vzglõnt
Wiktionary
rzecz. względność ż.
przym. względny
przysł. względem, względnie
przyim. względem
Wiktionary
(1.1) pobudka
(1.2) okoliczność
Wiktionary
1. branie kogoś lub czegoś pod uwagę;
2. powód czegoś, okoliczność towarzysząca czemuś;
3. strona, aspekt czegoś
SJP.pl
przyimek
(1.1) w stosunku, w relacji do czegoś lub kogoś
(1.2) wobec czegoś lub kogoś
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: wzgląd
Wiktionary
(1.1) Pomieszczenia niezbędne do obsługi widowisk zaprojektowano w układzie koncentrycznym względem środka sceny.
(1.1) Moje położenie jest stałe względem krzesła, na którym siedzę.
(1.2) Rozwijaj pełną miłości dobroć względem wszystkich istot, bez rozróżniania.
Wiktionary
IPA: ˈvzɡlɛ̃ndɛ̃m, AS: vzglẽndẽm
Wiktionary
rzecz. wzgląd m., względy nmos.
przysł. względnie
Wiktionary
(1.1-2) wobec, w stosunku do, w relacji do
Wiktionary
przysłówek
(1.1) do jakiegoś stopnia
(1.2) dość dobrze
(1.3) lub, albo, bądź
Wiktionary
rzecz. wzgląd m., względność ż.
przym. względny
przyim. względem
Wiktionary
(1.1) dość, możliwie, porównawczo, relatywnie, stosunkowo
(1.2) dosyć, dość, jako tako, możliwie, umiarkowanie, wystarczająco
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: względnie
SJP.pl
stopień wyższy od dawnego przymiotnika: względny (życzliwy, wyrozumiały)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zależność czegoś od różnych czynników
Wiktionary
IPA: ˈvzɡlɛ̃ndnɔɕt͡ɕ, AS: vzglẽndność
Wiktionary
czas. uwzględniać
przym. względny
rzecz. wzgląd, względy
przysł. względnie
Wiktionary
(1.1) relatywność, niejednoznaczność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odniesiony do jakiegoś innego stanu, cechy, wielkości lub ogólnie: rzeczy
(1.2) nieodnoszący się do wszystkiego lub wszystkich, np. ludzi, sytuacji, itp.
(1.3) możliwy do zaakceptowania
Wiktionary
(1.1) Dla obserwatora znajdującego się na równiku ruch względny słońca na niebie w okolicach równonocy jest linią prostą.
(1.2) Reżim stosował oczywiście względne normy: dla lojalnych dostępne było wszystko, dla reszty - skąpe racje.
(1.3) Po zeszłotygodniowych zamieszkach panował teraz w mieście względny spokój.
Wiktionary
IPA: ˈvzɡlɛ̃ndnɨ, AS: vzglẽndny
Wiktionary
rzecz. wzgląd m., względność ż., względy
przysł. względnie
Wiktionary
(1.1-2) relatywny
Wiktionary
życzliwy stosunek do kogoś, przychylność, sympatia; łaski
SJP.pl
zdrobnienie od: wzgląd
SJP.pl
zdrobnienie od: wzgląd
SJP.pl
zdrobnienie od: wzgórek
SJP.pl
1. niewysokie wzniesienie terenu o łagodnym stoku; wzgórze, pagórek;
2. wypukłość, wzniesienie albo guzek jakiegoś narządu lub okolicy ciała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielkie wzniesienie terenu
(1.2) wypukłość części ciała, narządu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈvzɡurɛk, AS: vzgurek
Wiktionary
rzecz. góra ż., wzgórze mrz.
przym. wzgórzowy, górski
przysł. góra
Wiktionary
(1.1) górka
Wiktionary
wzgórzysty;
1. pokryty licznymi wzgórkami, wzniesieniami; pagórkowaty, pagórzasty, pagórzysty;
2. rzadko: przypominający kształtem wzgórek, podobny do wzgórka
SJP.pl
niewysokie wzniesienie terenu o łagodnym stoku; wzgórek, pagórek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. niewielkie wzniesienie (do stu metrów) o zaokrąglonym szczycie;
(1.2) med. część międzymózgowia znajdująca się pod spoidłem wielkim;
Wiktionary
Wzgórze – naturalna i wypukła forma rzeźby terenu o umownej wysokości względnej od 100 do 300 m, jednakże może być mniej lub więcej, zależnie od wielkości form sąsiednich, np. wzgórza stanowiące przedgórza gór wysokich w innym przypadku mogłyby być nazywane górami. Ma zaokrąglony wierzchołek i jest formą terenu mniejszą od góry, lecz większą od pagóra.
Wikipedia
(1.1) Ujrzeli wzgórze porośnięte trawą.
(1.2) Wzgórze odpowiada za wstępną ocenę bodźców zmysłowych i przesyłanie ich do kory mózgowej.
Wiktionary
IPA: ˈvzɡuʒɛ, AS: vzguže
Wiktionary
rzecz. Podgórze n., góra ż., wzgórek m., podwzgórze n.
przym. wzgórzowy, górski
przysł. góra
Wiktionary
(1.1) górka, wzgórek, wzniesienie
Wiktionary
→ wzgórze
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze wzgórzami, dotyczący wzgórz
Wiktionary
rzecz. wzgórze n., wzgórek m.
Wiktionary
wzgórkowaty;
1. pokryty licznymi wzgórzami, wzniesieniami; pagórkowaty, pagórzasty, pagórzysty;
2. rzadko: przypominający kształtem wzgórze, podobny do wzgórza
SJP.pl
dawniej: wglądać
SJP.pl
1. aparat służący do oglądania od wewnątrz narządów i jam ciała oraz przeprowadzenia drobnych zabiegów chirurgicznych;
2. niewielki otwór zamknięty przezroczystym tworzywem, np.szkłem, umożliwiający obserwację wnętrza urządzeń, zbiornika, pieca itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. przyrząd lekarski służący do oglądania jam ciała i wykonywania niewielkich zabiegów
(1.2) techn. otwór umożliwiający obserwację wnętrza urządzenia lub zbiornika;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Badanie z wziernikiem trzeba modyfikować tak, by obejrzeć ściany pochwy, zwłaszcza u kobiet z jej bliznami (np. po operacji albo po nacięciu krocza), czy też stwierdzić wypadanie jednego z narządów miednicy.
Wiktionary
rzecz. wziernikowanie n.
czas. wzierać ndk., wziernikować ndk.
przym. wziernikowy
Wiktionary
oglądanie wnętrza ciała ludzkiego za pomocą wziernika, urządzenia zaopatrzonego w układ optyczny i własne źródło światła; endoskopia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. oglądanie jam ciała za pomocą wziernika;
Wiktionary
rzecz. wziernik mrz.
czas. wzierać ndk., wziernikować ndk.
przym. wziernikowy
Wiktionary
(1.1) endoskopia
Wiktionary
badać jamy ciała lub narządy za pomocą wziernika
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) med. badać przy użyciu wziernika
Wiktionary
rzecz. wziernik mrz., wziernikowanie n.
czas. wzierać ndk.
przym. wziernikowy
Wiktionary
przymiotnik od: wziernik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wziernikiem, dotyczący wziernika
Wiktionary
rzecz. wziernik mrz., wziernikowanie n.
czas. wzierać ndk., wziernikować ndk.
Wiktionary
pozwalający na zaglądanie do wnętrza czegoś
SJP.pl
wciągnięcie ustami lub nosem pary, gazu, rozpylonych środków leczniczych itp.; wziewanie, inhalacja
SJP.pl
miejsce do przeprowadzania inhalacji; inhalatornia, inhalatorium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wziewać.
Wiktionary
rzecz. wziew m., wyziew m., ziewanie n.
czas. wziewać ndk., ziewać ndk.
przym. wziewny, wyziewny
przysł. wziewnie
Wiktionary
wdychać coś, najczęściej w celach leczniczych; inhalować
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) do układu oddechowego poprzez nos czy usta
Wiktionary
(1.1) Uważa się, że wziewnie podawane steroidy nie powodują powikłań ogólnych i nie tłumią wydzielania kortykotropiny.
Wiktionary
rzecz. wziew m., wziewanie n.
czas. wziewać ndk.
przym. wziewny
Wiktionary
1. dający się wciągnąć ustami lub nosem do płuc; wdychany;
2. polegający na wciąganiu gazów ustami lub nosem do płuc; inhalacyjny
SJP.pl
wciągnąć przez usta lub przez nos parę (np. z naparu leczniczego), gazy, rozpylone środki lecznicze itp.
SJP.pl
skrót od: Warunki Zabudowy i Zagospodarowania Terenu
SJP.pl
Wz
Wikipedia
dawniej:
1. to, co ktoś wziął, zabrał, np. spadek, dar;
2. wzięcie, zabranie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. dar
(1.2) pszcz. nektar, pyłek, spadź itp. znoszone przez pszczoły do gniazda
Wiktionary
IPA: ˈvʲʑɔ̃ntɛk, AS: vʹźõntek
Wiktionary
potocznie:
1. w grach karcianych: karty jednorazowo zdobyte w czasie gry; lewa, bitka;
2. łapówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. łapówka
(1.2) karc. lewa
Wiktionary
IPA: ˈvʲʑɔ̃ntka, AS: vʹźõntka
Wiktionary
rzecz. wzięcie n.
czas. wziąć dk.
Wiktionary
(1.1) łapówka, szeleszczący dokument, wsuwka
(1.2) lewa
Wiktionary
1. chwycić
2. nabyć
3. zdobyć
4. pobrać
5. przyjąć
6. podjąć się
7. pokonać
8. zażyć
9. zostać pobitym
10. użyć
11. uznać za coś
12. dokonać
13. wziąć się:
a) złapać się
b) objąć się nawzajem
c) posłużyć się
d) zdobyć się na coś
e) powstać * formy trybu rozkazującego "weźmij" itp. mocno przestarzałe
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brać)
(1.1) chwycić ręką
(1.2) skorzystać z czegoś
(1.3) zastosować, zażyć
(1.4) pot. odbyć stosunek seksualny
(1.5) pot. pokonać przeszkodę
czasownik nieprzechodni
(2.1) pot. wskazuje na niespodziewaną czynność wyrażoną innym czasownikiem, często z dodatkowym znaczeniem nieprzejmowania się opinią innych osób
(2.2) pot. wzmacnia tryb rozkazujący
czasownik zwrotny dokonany wziąć się
(3.1) pot. zacząć coś robić
(3.2) chwycić się (za rece, pod boki, itp.)
Wiktionary
(1.2) Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.
(2.1) Ona jeszcze kiedy weźmie i dom podpali.
(2.1) Wszyscy tak bardzo na niego liczyli, a on wziął, wyjechał do Ameryki.
(2.2) Weź, dziecko, i nie krzycz. Któż widział krzyczeć?
(3.1) Bardzo powoli powracały mi siły, tak iż dopiero po dwóch tygodniach mogłem się wziąć do dalszego wyprzątania groty.
Wiktionary
IPA: vʲʑɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: vʹźo̊̃ńć
Wiktionary
rzecz. wziątka ż., wzięcie n., wziętość ż.
czas. jąć
Wiktionary
(1.1) zabrać, podjąć
(1.3) zażyć, zastosować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) daw. wziąć
Wiktionary
IPA: vʲʑɔ̃w̃ɕt͡ɕ, AS: vʹźõũ̯ść
Wiktionary
1. chwycić
2. nabyć
3. zdobyć
4. pobrać
5. przyjąć
6. podjąć się
7. pokonać
8. zażyć
9. zostać pobitym
10. użyć
11. uznać za coś
12. dokonać
13. wziąć się:
a) złapać się
b) objąć się nawzajem
c) posłużyć się
d) zdobyć się na coś
e) powstać * formy trybu rozkazującego "weźmij" itp. mocno przestarzałe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wziąć.
(1.2) popularność skutkująca częstym angażem, zatrudnieniem lub chęcią nawiązania bliższych kontaktów
Wiktionary
IPA: ˈvʲʑɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: vʹźė̃ńće
Wiktionary
rzecz. wziątka ż., wziętość ż.
czas. jąć, wziąć dk.
przym. wzięty
Wiktionary
powodzenie, popularność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest wzięte; cecha tych, którzy są wzięci
Wiktionary
rzecz. wzięcie n.
czas. wziąć dk.
przym. wzięty
przysł. wzięcie
Wiktionary
cieszący się powodzeniem i popularnością
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który cieszy się uznaniem i popularnością, będąc dzięki temu często angażowany, zatrudniany
Wiktionary
(1.1) Jako wzięty autor, w krótkim czasie podpisał korzystne umowy z kilkoma wydawcami.
Wiktionary
rzecz. wzięcie n., wziętość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzjawiać.
Wiktionary
czas. wzjawiać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. wyjawiać
Wiktionary
IPA: ˈvzʲjavʲjät͡ɕ, AS: vzʹi ̯avʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. wzjawianie n.
Wiktionary
wzjeżka łozówka, wzjeżka wieszczyca - gatunki ćmy z rodziny garbatkowatych
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = woda zasilająca kocioł
Wiktionary
(1.1) WZK musi być wstępnie podgrzana.
Wiktionary
IPA: vu‿zɛt‿ˈka, AS: vu‿zet‿ka
Wiktionary
to samo co: wzlatywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzlatywać.
Wiktionary
IPA: ˌvzlatɨˈvãɲɛ, AS: vzlatyvãńe
Wiktionary
czas. wzlatywać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. wzlecieć)
(1.1) zob. wzlecieć.
Wiktionary
(1.1) W ciągu dnia głuszec przebywa na ziemi w poszukiwaniu żeru, na noc wzlatuje na drzewo i tam pozostaje do świtu.
Wiktionary
IPA: vzlaˈtɨvat͡ɕ, AS: vzlatyvać
Wiktionary
rzecz. lot m., wzlot m., wzlatywanie n., wzlecenie n.
czas. latywać, wzlecieć dk.
przym. oblatany
Wiktionary
unieść się w górę; być uniesionym przez powietrze; wzbić się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. wzlatywać)
(1.1) latając, znaleźć się na pewnej wysokości
Wiktionary
IPA: ˈvzlɛt͡ɕɛ̇t͡ɕ, AS: vzlećėć
Wiktionary
czas. wzlatywać ndk.
rzecz. wzlot m.
Wiktionary
uniesienie się, oderwanie się od podłoża
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lot ku górze
(1.2) przen. najlepszy okres w czyimś życiu lub w rozwoju czegoś
(1.3) przen. przypływ sił twórczych, entuzjazmu, szlachetnych uczuć
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: vzlɔt, AS: vzlot
Wiktionary
czas. wzlecieć, wzlatywać
rzecz. przelot mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: wzlot, np. człon wzlotowy; wznoszący się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. elektron. przyrząd do zwiększania natężenia lub amplitudy drgań elektrycznych zbudowany z wykorzystaniem tranzystorów lub lamp elektronowych
(1.2) muz. część składowa wielu instrumentów muzycznych
(1.3) fot. roztwór służący do poprawiania niedoświetlonych negatywów
Wiktionary
Wzmacniacz – urządzenie (np. elektryczne, elektroniczne, magnetyczne, hydrauliczne, pneumatyczne, mające zastosowanie także w automatyce, biologii, medycynie i astronomii) zwiększające moc sygnału wejściowego kosztem energii pobieranej ze źródła zasilającego.
Wikipedia
(1.1) Dźwięki zamienione w mikrofonie na słaby sygnał elektryczny docierają następnie do wzmacniacza.
(1.2) Elementem instrumentu często najbardziej rzucającym się w oczy jest pudło rezonansowe stanowiące wzmacniacz jego dźwięku.
Wiktionary
czas. wzmacniać
rzecz. wzmocnienie n.
Wiktionary
(1.1) amplifikator
(1.2) pudło rezonansowe, rezonator
Wiktionary
urządzenie do wzmacniania głosu
SJP.pl
przymiotnik od: wzmacniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzmacniać.
Wiktionary
czas. wzmacniać, wzmocnić
rzecz. wzmocnienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzmocnić)
(1.1) sprawiać, że coś staje się mocniejsze, silniejsze, trwalsze, liczniejsze
czasownik zwrotny niedokonany wzmacniać się (dk. wzmocnić się)
(2.1) stawać się mocniejszym, nabierać sił fizycznych, powiększać się liczebnie
Wiktionary
(1.1) Jutro zaczynamy wzmacniać tamę na rzece.
(2.1) Trzeba jakoś wzmacniać się przed każdą sesją egzaminacyjną.
Wiktionary
IPA: ˈvzmat͡sʲɲät͡ɕ, AS: vzmacʹńäć
Wiktionary
rzecz. wzmacniacz m., wzmacnianie n., wzmocnienie n.
czas. wzmocnić
Wiktionary
1. sprawiać, że coś jest intensywniejsze, bardziej nasilone; potęgować, podwajać, intensyfikować;
2. wzmagać się - przybierać na intensywności, zwiększać swój zasięg; nasilać się, narastać, potęgować się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzmóc)
(1.1) czynić mocniejszym, większym
czasownik zwrotny niedokonany wzmagać się (dk. wzmóc się)
(2.1) przybierać na sile
Wiktionary
rzecz. wzmaganie n.
czas. wzmóc dk.
przym. wzmożony
Wiktionary
(1.1) aktywować, aktywizować, dolewać oliwy do ognia, dynamizować, eskalować, intensyfikować, nakręcać, nasilać, natężać, ożywiać, pobudzać, podniecać, podsycać, podwajać, pogłębiać, potęgować, stymulować, udynamiczniać, uintensywniać, umacniać, wzmacniać, zdwajać, zwiększać
(2.1) dynamizować się, eskalować się, intensyfikować się, intensywnieć, narastać, nasilać się, natężać się, olbrzymieć, pogłębiać się, potęgować się, rosnąć, umacniać się, wzmacniać się, wzrastać, zwiększać się
Wiktionary
krótka informacja o czymś w prasie, w książce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krótka informacja o czymś, napomknięcie
Wiktionary
(1.1) Pierwsze wzmianki o Singapurze znajdują się w chińskich kronikach z III wieku.
Wiktionary
IPA: ˈvzmʲjãnka, AS: vzmʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. wzmiankowanie n., wzmiankarz m.
:: zdrobn. wzmianeczka ż.
czas. wzmiankować ndk.
Wiktionary
(1.1) napomknienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzmiankować.
Wiktionary
rzecz. wzmianka ż., wzmianeczka ż., wzmiankarz m.
czas. wzmiankować ndk.
Wiktionary
(1.1) napomykanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) mówić o czym mimochodem
Wiktionary
rzecz. wzmianka ż., wzmiankowanie n.
przym. wzmiankowany
Wiktionary
(1.1) nadmieniać, napomykać, nawiązywać, wspominać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) coś dodające sił, pokrzepiające lub zwiększające możliwości
(1.2) techn. element konstrukcyjny zwiększający wytrzymałość czegoś
(1.3) met. działanie mające na celu korzystną zmianę właściwości czegoś;
(1.4) elektron. stosunek amplitud lub mocy sygnału analogowego wyjściowego do sygnału wejściowego;
(1.5) psych. sytuacja lub bodziec pojawiający się w odruchu warunkowym klasycznym po bodźcu warunkowym, a w instrumentalnym po wymaganej reakcji;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W przeciwieństwie do zwykłego cukru ksylitol działa bakteriobójczo, dlatego wpływa na wzmocnienie odporności organizmu.
(1.1) Nowy zawodnik będzie niewątpliwie wzmocnieniem naszej drużyny.
Wiktionary
IPA: vzmɔt͡sʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: vzmocʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. wzmacnianie n., wzmacniacz m.
czas. wzmocnić dk., wzmacniać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzmacniać)
(1.1) dokonany od|wzmacniać.
czasownik zwrotny dokonany wzmocnić się (ndk. wzmacniać się)
(2.1) dokonany od|wzmacniać się.
Wiktionary
(1.1) Trzęsienie ziemi jest dla Birmy czarnym łabędziem, czyli doprowadzi do zmiany politycznej w kraju, ale nie wiadomo, czy wzmocni rządzącą juntę wojskową, czy też ją dobije.
Wiktionary
czas. wzmacniać ndk.
rzecz. wzmacnianie n., wzmocnienie n.
Wiktionary
1. sprawić, że coś jest intensywniejsze, bardziej nasilone; spotęgować, podwoić, zintensyfikować;
2. wzmóc się - przybrać na intensywności, zwiększyć swój zasięg; nasilić się, narosnąć, spotęgować się
SJP.pl
1. sprawić, że coś jest intensywniejsze, bardziej nasilone; spotęgować, podwoić, zintensyfikować;
2. wzmóc się - przybrać na intensywności, zwiększyć swój zasięg; nasilić się, narosnąć, spotęgować się
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odznaczający się dużą intensywnością
Wiktionary
IPA: vzmɔˈʒɔ̃nɨ, AS: vzmožõny
Wiktionary
rzecz. wzmożenie n.
czas. wzmóc dk., wzmagać ndk.
Wiktionary
1. sprawić, że coś jest intensywniejsze, bardziej nasilone; spotęgować, podwoić, zintensyfikować;
2. wzmóc się - przybrać na intensywności, zwiększyć swój zasięg; nasilić się, narosnąć, spotęgować się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzmagać)
(1.1) dokonany od|wzmagać.
czasownik zwrotny dokonany wzmóc się (ndk. wzmagać się)
(2.1) dokonany od|wzmagać się.
Wiktionary
czas. wzmagać
przym. wzmożony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tylko w zwrocie na wznak
Wiktionary
IPA: ˈvznak, AS: vznak
Wiktionary
czasownik
(1.1) wypuścić ponownie na rynek (np. książkę)
Wiktionary
przym. nowiowy
rzecz. nów mrz.
czas. ponawiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzniecać.
Wiktionary
IPA: vzʲɲɛˈt͡sãɲɛ, AS: vzʹńecãńe
Wiktionary
czas. niecić, rozniecać, wzniecać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzniecić)
(1.1) powodować powstanie ognia lub światła
(1.2) sprawiać, że coś wznosi się w powietrze
(1.3) rozbudzać zachowania, emocje
Wiktionary
rzecz. wzniecanie n.
czas. rozniecać, niecić
Wiktionary
(1.1) rozpalać
(1.2) wznosić
(1.3) wszczynać, wywoływać, wzbudzać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzniecać lub niecić)
(1.1) dokonany od|wzniecać.
czasownik zwrotny dokonany wzniecić się (ndk. wzniecać się lub niecić się)
(2.1) dokonany od|wzniecać się.
Wiktionary
IPA: ˈvzʲɲɛ̇t͡ɕit͡ɕ, AS: vzʹńėćić
Wiktionary
rzecz. wzniecenie n.
czas. niecić, rozniecać ndk.
Wiktionary
1. unieść wysoko;
2. zbudować coś wysokiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce wyższe od innych w okolicy;
(1.2) odczasownikowy od|wznieść.
Wiktionary
Wzniesienie – wypukła forma ukształtowania terenu, wyróżniająca się względem terenów przyległych. Jest to termin ogólny, stosowany potocznie szczególnie do form o wysokościach względnych do kilkuset metrów.
Spośród terminów pokrewnych, można wyróżnić:
Wikipedia
(1.1) Sztuczna górka do jazdy na sankach to najwyższe wzniesienie koło sklepu.
Wiktionary
IPA: vzʲɲɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲɛ, AS: vzʹńėśė̃ńe
Wiktionary
rzecz. wznoszenie n., wznos m.
czas. wznosić ndk., wznieść dk., nieść ndk., nosić ndk.
przym. wzniosły
przysł. wzniośle
Wiktionary
(1.1) reg. śl. grapa
Wiktionary
1. unieść wysoko;
2. zbudować coś wysokiego
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wznosić)
(1.1) dokonany od|wznosić.
Wiktionary
(1.1) Twoje zdrowie, Rudolf! – Naczelnik wzniósł kieliszek w górę. Partyjniak zrobił to samo.
Wiktionary
IPA: vzʲɲɛ̇ɕt͡ɕ, AS: vzʹńėść
Wiktionary
czas. wznosić
rzecz. wzniesienie n.
przym. wzniosły
przysł. wzniośle
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wznikać.
Wiktionary
czas. wznikać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. znikać
Wiktionary
IPA: ˈvzʲɲikat͡ɕ, AS: vzʹńikać
Wiktionary
rzecz. wznikanie n.
Wiktionary
1. w geologii: kierunek prostopadły do rozciągłości i skierowany w górę;
2. w technice: wysokość na jaką zawór unosi się ponad gniazdo;
3. w mechanice płynów: wysokość, do której podniesiona zostaje woda podziemna ponad jej zwierciadło w przewodach włoskowatych; wznios kapilarny
SJP.pl
przymiotnik od: wznios
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. cecha bycia wzniosłym; wielkość moralna
(1.2) rzad. rzecz wzniosła, wielka
(1.3) daw. miejsce wzniesione
Wiktionary
Wzniosłość (z łaciny "sublimis", pod belką progową, wysoki, podniesiony) – cecha wielkości fizycznej, wartości moralnej, intelektualnej, metafizycznej lub artystycznej. Pojęcie to szczególnie odnosi się do wielkości, z którą nic innego nie można porównać, znajdującej się poza możliwością obliczenia, zmierzania lub naśladowania. Wzniosłość często odnosi się do natury i jej bezkresu.
Wikipedia
przym. wzniosły
przysł. wzniośle
Wiktionary
(1.1) podniosłość, szlachetność, uwznioślenie, patos, patetyczność
(1.3) wzniesienie, pagórek, górka
Wiktionary
odznaczający się szlachetnością; górnolotny; dumny; hardy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odznaczający się szlachetnością dążeń
(1.2) podniosły, górnolotny, sugerujący dostojeństwo
Wiktionary
(1.2) Wielki temat, wzniosły tekst, hymniczna, łatwo wpadająca w ucho melodia – oto przepis na sukces.
Wiktionary
rzecz. wzniosłość ż., wzniesienie n.
czas. wznieść dk., wznosić ndk.
przysł. wzniośle
Wiktionary
(1.1) szczytny, szlachetny, wspaniały
(1.2) dumny, górnolotny, patetyczny, podniosły
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób wzniosły; odznaczając się szlachetnością
Wiktionary
rzecz. wzniesienie n., wzniosłość ż.
czas. wznieść dk., wznosić ndk.
przym. wzniosły
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: wzniośle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wzniosły
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w dół, na dół, poniżej
Wiktionary
część ćwiczenia gimnastycznego polegająca na unoszeniu nóg w górę w celu rozciągnięcia mięśni brzucha
SJP.pl
osoba, która coś wznosi
SJP.pl
kobieta, która coś wznosi
SJP.pl
wznosik Fabrycjusza - gatunek ćmy
SJP.pl
1. unosić w górę;
2. budować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wznieść)
(1.1) unosić coś do góry
(1.2) budować coś ku górze, coraz wyżej
czasownik zwrotny niedokonany wznosić się (dk. wznieść się)
(2.1) unosić do góry samego siebie
(2.2) o drodze: prowadzić pod górę
(2.3) o budynku, górze, maszcie: górować nad okolicą
Wiktionary
(1.2) Ogromne firmy budowlane wznoszą budynki.
Wiktionary
IPA: ˈvznɔɕit͡ɕ, AS: vznośić
Wiktionary
rzecz. wznoszenie n., wzniesienie n., wznios m., noszenie n., przenoszenie n., unoszenie n., wnoszenie n., zanoszenie n., podnoszenie n., przynoszenie n., roznoszenie n., donoszenie n., odnoszenie n., znoszenie n., przenoszenie n., przenosiny lm.
czas. nosić ndk., przenosić ndk., unosić ndk., wnosić ndk., zanosić ndk., podnosić ndk., przynosić ndk., roznosić ndk., donosić ndk., odnosić ndk., wznieść dk., znosić ndk.
przym. wzniosły
przysł. wzniośle
Wiktionary
1. unosić w górę;
2. budować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wznosić.
Wiktionary
Wznoszenie (lot wznoszący) – faza lotu statku powietrznego, charakteryzująca się zwiększaniem odległości pomiędzy statkiem powietrznym a ziemią w czasie.
Wznoszenie – ruch statku powietrznego po torze wznoszącym nachylonym do poziomu pod kątem formula_1 Wznoszenie może być ustalone i nieustalone. Prędkość lotu i kąt nachylenia toru lotu zależą od nadmiaru ciągu (mocy), który równa się różnicy ciągu rozporządzalnego i ciągu niezbędnego do lotu poziomego.
Wikipedia
IPA: vznɔˈʃɛ̃ɲɛ, AS: vznošẽńe
Wiktionary
czas. wznosić
rzecz. wzniesienie n.
Wiktionary
przerzut; wtórne ognisko chorobowe, powstałe przez przeniesienie bakterii lub komórek nowotworowych przez krew lub limfę z ogniska chorobowego w nowe miejsce organizmu; także: proces powstawania tego wtórnego ogniska
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (dk. wznawiać)
(1.1) ponownie zacząć
(1.2) wydać publikację ponownie
Wiktionary
rzecz. nów mrz., nowy mos., nowość ż., wznowienie n.
przym. nowy, nowiowy
przysł. nowo
Wiktionary
dotyczący wzorcarza, wzorcarstwa
SJP.pl
pracownia, w której opracowuje się wzory, prototypy, modele dla produkcji masowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce opracowywania prototypów
(1.2) wydział fabryki, w którym sprawdza się produkowane narzędzia
Wiktionary
Wzorcownia – centrum handlowo-rozrywkowe we Włocławku. Wraz z okolicznym CH City stanowi kompleks budynków wzniesionych na gruzach dwóch XIX-wiecznych fabryk fajansu: starej – Józefa Teichfelda i Ludwika Asterbluma oraz nowej – Leopolda Czamańskiego, a także fabryki maszyn rolniczych Hugo Mühsama, o łącznej powierzchni 8 hektarów, w miejscu 94 zrujnowanych budynków.
Wikipedia
będący lub mogący być wzorcem; modelowy, wzorczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mogący służyć za wzorzec
Wiktionary
rzecz. wzorzec m., wzór m.
przym. wzorczy, wzorowy
Wiktionary
(1.1) modelowy, wzorczy
Wiktionary
rzadko: będący lub mogący być wzorcem; modelowy, wzorcowy
SJP.pl
drobny ornament; zdobienie w kształcie niewielkich zygzaków, figur, kresek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: wzór
(1.2) niewielka, skromna dekoracja czegoś
Wiktionary
IPA: ˈvzɔrɛk, AS: vzorek
Wiktionary
przym. wzorzysty
rzecz. wzorowanie n.
przysł. wzorowo
Wiktionary
1. motyw dekoracyjny; deseń;
2. wzorzec produkcyjny; model; prototyp;
3. osoba lub zachowanie godne naśladowania; przykład;
4. formuła matematyczna, chemiczna itp.
SJP.pl
przyimek
(1.1) książk. biorąc wzór z kogoś lub czegoś
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: wzór
Wiktionary
(1.1) Reszta zaś, wzorem Prusaków, przekręcających na swój sposób odwieczne nazwy słowiańskie, imię Orzeszkowej tak dalece germanizuje, iż z czasem poznać go nie będziemy mogli.
(1.1) Wzorem uniwersytetów anglosaskich uczelnia przewiduje szeroki program stypendialny, który pozwoli zwolnić wybitnych studentów z jakichkolwiek opłat związanych ze studiowaniem.
Wiktionary
rzecz. wzór mrz.
Wiktionary
drobny ornament; zdobienie w kształcie niewielkich zygzaków, figur, kresek
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dział przemysłu zajmujący się projektowaniem wzorów dla produkcji masowej
SJP.pl
1. szablon, wzór; katalog takich wzorów
2. narzędzie lub przyrząd, według którego nadaje się kształt obrabianym przedmiotom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szablon, wzór, według którego wyrabia się seryjnie lub zdobi jednakowo przedmioty
(1.2) katalog takich wzorów
(1.3) narzędzie lub przyrząd, według którego nadaje się kształt obrabianym przedmiotom
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. wzorowanie n.
przym. wzorzysty
Wiktionary
(1.1) szablon
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) opierać się na danym wzorze; kształtować, tworzyć coś według określonego wzoru
czasownik zwrotny niedokonany wzorować się (dk. brak)
(2.1) brać za wzór; iść za czyimś przykładem
Wiktionary
rzecz. wzorowanie n., wzór mrz.
przysł. wzorowo
przym. wzorzysty
Wiktionary
(2.1) naśladować
Wiktionary
służący za wzór, pozbawiony wad, usterek; przykładny, idealny, pokazowy, doskonały
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób wzorowy
Wiktionary
(1.1) Starajcie się, by każde ćwiczenie było wzorowo wykonane!
Wiktionary
rzecz. wzorowość ż., wzór mrz., wzorek mrz.
czas. wzorować ndk., wzorować się ndk.
przym. wzorowy
Wiktionary
(1.1) bezbłędnie
Wiktionary
służący za wzór, pozbawiony wad, usterek; przykładny, idealny, pokazowy, doskonały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest stawiany za wzór
(1.2) związany ze wzorem, modelem, prototypem
Wiktionary
rzecz. wzór m., wzorzec m.
przym. wzorcowy
przysł. wzorowo
Wiktionary
(1.1) doskonały
(1.2) wzorcowy
Wiktionary
1. motyw dekoracyjny; deseń;
2. wzorzec produkcyjny; model; prototyp;
3. osoba lub zachowanie godne naśladowania; przykład;
4. formuła matematyczna, chemiczna itp.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wzór wyznaczający normę dla innych przedmiotów i zjawisk;
(1.2) cechy, osoby warte naśladowania
(1.3) jednostka porównawcza przy wyznaczaniu właściwości
(1.4) powtarzający się układ graficzny lub ciąg zdarzeń
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) […] będzie służyć jako wzorzec kolejnych kopii, które, gdy zostaną wykonane, muszą być porównane ze wzorcem i wiernie się z nim zgadzać, nie różniąc się w żaden sposób od pierwowzoru wydrukowanego w Rzymie
Wiktionary
IPA: ˈvzɔʒɛt͡s, AS: vzožec
Wiktionary
rzecz. wzór m.
przym. wzorcowy, wzorowy, wzorzysty
Wiktionary
(1.1) typ
(1.2) przykład
(1.3) etalon; archetyp; standard
Wiktionary
cecha czegoś pokrytego wzorami
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma dekoracyjne wzory
Wiktionary
IPA: vzɔˈʒɨstɨ, AS: vzožysty
Wiktionary
rzecz. wzór mrz., wzorek mrz., wzornik mrz., wzorowanie n., wzorzec mrz.
czas. wzorować ndk.
przysł. wzorzyście
Wiktionary
(1.1) zdobny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzrastać.
Wiktionary
Wz
Wikipedia
rzecz. niewzrastanie n., wzrost mrz.
czas. wzrastać ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. wzrosnąć)
(1.1) powiększać się, rosnąć w górę
(1.2) wychowywać się
Wiktionary
(1.1) – To nieprawda, co pisze się na świecie, że przestępczość w Rio de Janeiro wzrasta.
Wiktionary
IPA: ˈvzrastat͡ɕ, AS: vzrastać
Wiktionary
rzecz. wzrost mrz., wzrastanie n., rośl ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: wzrok
SJP.pl
1. jeden ze zmysłów;
2. spojrzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zmysł umożliwiający patrzenie, widzenie; zdolność do postrzegania rzeczywistości za pomocą oczu;
(1.2) pot. czyjeś spojrzenie
Wiktionary
Wzrok, zmysł wzroku – zdolność do odbierania bodźców wywołanych przez pewien zakres promieniowania elektromagnetycznego (u człowieka ta część widma nazywa się światłem widzialnym) ze środowiska oraz ogół czynności związanych z analizą tych bodźców, czyli widzeniem. Jest najważniejszym zmysłem człowieka, dostarczającym większość informacji z otoczenia.
Wikipedia
(1.1) Noszę okulary, ponieważ mam wadę wzroku.
(1.1) Badałem wzrok miesiąc temu.
(1.2) Mój wzrok mimochodem padł na kuszące słodycze na wystawie sklepu.
Wiktionary
IPA: vzrɔk, AS: vzrok
Wiktionary
rzecz. wzrokowiec mos.
:: zdrobn. wzroczek mrz.
przym. wzrokowy
przysł. wzrokowo
Wiktionary
(1.1) widzenie
(1.2) spojrzenie
Wiktionary
osoba najlepiej zapamiętująca bodźce wzrokowe
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób wzrokowy
Wiktionary
rzecz. wzrok mrz.
przym. wzrokowy
Wiktionary
przymiotnik od: wzrok
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od wzrok
Wiktionary
IPA: vzrɔˈkɔvɨ, AS: vzrokovy
Wiktionary
rzecz. wzrok m.
przysł. wzrokowo
Wiktionary
(1.1) naoczny, wizualny, optyczny
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. wzrastać)
(1.1) dokonany od|wzrastać.
Wiktionary
IPA: ˈvzrɔsnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: vzrosnõńć
Wiktionary
rzecz. wzrost
Wiktionary
1. parametr określający wysokość człowieka, mierzony od czubka głowy do spodu stóp;
2. zjawisko powiększania się czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wysokość człowieka, rzadziej zwierzęcia
(1.2) zwiększanie się jakiejś wartości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam już prawie dwa metry wzrostu i nadal rosnę.
(1.2) Naukowiec zafascynowany patrzył na szybki wzrost liczebności kultur bakterii.
Wiktionary
IPA: vzrɔst, AS: vzrost
Wiktionary
rzecz. wzrastanie n., wzrośnięcie n., wzrościk mrz.
czas. wzrastać ndk., wzrosnąć dk., rosnąć ndk.
przym. wzrostowy
Wiktionary
(1.2) zwyżka, przyrost, wzrastanie
Wiktionary
przyspieszający wzrost czegoś, sprzyjający wzrostowi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biol. odnoszący się do wzrostu (organizmu), związany ze wzrostem – procesem wytwarzania przez organizm nowych komórek; wpływający, oddziałujący na wzrost
(1.2) stat. związany ze wzrostem – procesem, w którym coś staje się coraz większe liczbowo
Wiktionary
(1.1) Niekiedy w wieku młodzieńczym występuje niedobór hormonu wzrostowego.
(1.1) Wyciągi z grasicy stosowane są przy zaburzeniach wzrostowych.
(1.1) W okresie pokwitania tym szybciej rozwijają się zniekształcenia, im szybciej przebiega tzw. skok wzrostowy.
(1.1) Ruch powoduje to, że nasz organizm wytwarza specjalne czynniki wzrostowe, które chronią komórki nerwowe przed zniszczeniem.
(1.1) Nie wiemy, dlaczego rośliny mają tyle sposobów produkcji hormonu wzrostowego, i jak roślina reguluje biosyntezę IAA, mając tyle „możliwości” do wyboru.
(1.2) Badania J. Gwartneya i in. sugerują, że zbyt duży sektor publiczny stanowi obciążenie dla gospodarki i prowadzi do zmniejszenia jej potencjału wzrostowego.
(1.2) Spadające ceny ropy — wczoraj baryłka kosztowała 118 dolarów — spowodowały wzrosty na niemal wszystkich parkietach. Również Warszawa nie oparła się wzrostowemu trendowi.
(1.2) Mimo lekkiego sezonowego wahnięcia produkcji w dół w październiku [produkcja, spadek]sic. (o 0,3 proc. w stosunku do września) ogólny trend nadal ma charakter wzrostowy i pod koniec roku produkcja będzie o 7 proc. większa niż rok temu [produkcja, wzrost]sic., a dochód narodowy o 4,5 proc.
Wiktionary
rzecz. wzrost mrz.
Wiktionary
(1.2) progresyjny, rosnący, zwyżkowy, progresywny
Wiktionary
bardzo rzadko: taki, który wzrósł; wzrośnięty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od wzrost
Wiktionary
rzecz. wzrost m.
Wiktionary
bardzo rzadko: taki, który wzrósł; wzrosły
SJP.pl
wykrzyknienie wyrażające wzruszenie, używane zwykle w internecie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywołujący wzruszenie; powodujący rozrzewnienie
Wiktionary
(1.1) Opowiedziała wzruszającą historię z 2020 roku o swoich pierwszych spędzonych z dala od domu obchodach Nowego Roku.
Wiktionary
rzecz. wzruszanie n., wzruszenie n.
czas. ruszać, wzruszać ndk., wzruszyć dk.
przysł. wzruszająco
Wiktionary
w prawie: mogący być unieważnionym, obalonym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzruszać.
Wiktionary
czas. wzruszać ndk.
przym. wzruszający
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzruszyć)
(1.1) pobudzać czyjąś wrażliwość
(1.2) poruszając czymś, zmieniać położenie składników tego
czasownik zwrotny niedokonany wzruszać się (dk. wzruszyć się)
(2.1) doznawać samemu przejawów wrażliwości
Wiktionary
rzecz. wzruszanie n., wzruszenie n.
czas. wzruszyć, ruszać
przym. wzruszający, wzruszony
Wiktionary
(1.1) chwytać za serce, poruszać, rozczulać, rozklejać, rozkrochmalać, rozrzewniać, roztkliwiać, wyciskać łzy
(1.2) przewracać, spulchniać
(2.1) rozczulać się, rozklejać się, rozkrochmalać się, rozrzewniać się, roztkliwiać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) psych. stan emocjonalny wynikający z czułości, tkliwości, współczucia przy zetknięciu się z czym lub kim
(1.2) odczasownikowy od|wzruszyć. (wywołać ruch)
Wiktionary
czas. ruszać, wzruszać ndk., wzruszyć dk.
przym. wzruszający, wzruszony
przysł. wzruszająco
Wiktionary
(1.1) poruszenie, przejęcie, rozczulenie, rozrzewnienie, roztkliwienie
Wiktionary
rzadko: skłonność do wzruszeń
SJP.pl
przymiotnik od: wzruszenie
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|wzruszać.
Wiktionary
(1.1) Inigo wzruszył ramionami. Wskutek tego ruchu coś srebrzystego wystrzeliło mu z rękawa; była to starannie ukształtowana klinga, wyściełana z jednej strony i ustawiająca się wzdłuż kantu dłoni.
Wiktionary
przym. wzruszający
czas. wzruszać
rzecz. wzruszenie n.
Wiktionary
wzrosnąć
SJP.pl
przestarzałe: wkładać, nakładać obuwie; ozuwać, obuwać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wzuć)
(1.1) książk. zakładać buty na nogi
Wiktionary
(1.1) Ten tam rozwiązywał i zawiązywał rzemyki przy worku z rozmaitemi rupieciami, drugi to ściągał z nóg buty, to nazad je wzuwał
Wiktionary
(1.1) obuwać
Wiktionary
przestarzałe:
1. włożyć, nałożyć obuwie; ozuć, obuć;
2. indywidualizm: wzuć się - wsunąć się, wślizgnąć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. wzuwać)
(1.1) książk. założyć buty na nogi
Wiktionary
(1.1) Namacał w ciemności buty i wzuł je co prędzej, wyszukał po omacku jedną z najbardziej niezbędnych części ubrania i zaczął wciągać na nogi.
Wiktionary
(1.1) obuć
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = med. wirus zapalenia wątroby
(1.2) = med. wirusowe zapalenie wątroby
Wiktionary
o członku: będący w wzwodzie
SJP.pl
taki, który się wzwyczaił
SJP.pl
1. przysłówek wskazujący, że ktoś albo coś patrzy, porusza się itp. w górę (np. Obiekt przemieszczał się wzwyż.); słowo używane tez jako przymiotnik (np. skok wzwyż);
2. partykuła wskazująca, że określony obszar, wielkość liczbowa są równe lub położone wyżej, większe od czegoś (np. Malujemy ścianę od parapetu wzwyż. Seniorzy to zawodnicy od 19 lat wzwyż.)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) do góry, w górę
Wiktionary
IPA: vzvɨʃ, AS: vzvyš
Wiktionary
rzecz. wyż m.
Wiktionary
wzwód prącia - powiększenie i usztywnienie męskiego członka umożliwiające odbycie stosunku płciowego; erekcja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fizj. podniesienie się, powiększenie i usztywnienie prącia umożliwiające odbycie stosunku płciowego
(1.2) daw. most zwodzony
Wiktionary
(1.1) Obecnie specjaliści potrafią znacznie skuteczniej leczyć zaburzenia wzwodu.
Wiktionary
przym. wzwodni, wzwodowy
Wiktionary
(1.1) erekcja, stójka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wzywać.
Wiktionary
IPA: vzɨˈvãɲɛ, AS: vzyvãńe
Wiktionary
czas. wzywać
Wiktionary
1. zawiadamiać kogoś, przywoływać;
2. zwracać się z apelem do kogoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) przywoływać do siebie
(1.2) zwracać się z apelem do kogoś
Wiktionary
(1.1) Pewnego dnia dyrektor zaczął nas kolejno wzywać do gabinetu.
(1.2) Do cesarza wysłał list wzywający go do odrzucenia herezji.
(1.2) Trzeci "Biuletyn Włoskiego Komitetu Rewolucji Społecznej" rozlepiony w przeddzień wybuchu wzywał do buntu przypominając, że "jedyną rzeczywistością świata jest siła".
Wiktionary
IPA: ˈvzɨvat͡ɕ, AS: vzyvać
Wiktionary
rzecz. wzywanie n., wezwanie n.
czas. wezwać dk., zawezwać dk.
Wiktionary
(1.1) przywołać, wołać, przyzywać, zwoływać
(1.2) apelować, nawoływać
Wiktionary
Wolne Związki Zawodowe
SJP.pl
1. motyw dekoracyjny; deseń;
2. wzorzec produkcyjny; model; prototyp;
3. osoba lub zachowanie godne naśladowania; przykład;
4. formuła matematyczna, chemiczna itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zapis matematyczny, fizyczny lub chemiczny
(1.2) schemat, według którego należy postępować
(1.3) model służący jako przykład do powielania w produkcji
(1.4) kolorystyczny motyw (najczęściej z powtarzających się elementów) nadrukowany, namalowany lub wyhaftowany na jakiejś powierzchni lub materiale (ubraniu, kartce)
(1.5) osoba godna naśladowania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Powierzchnia kwadratu o boku a wyraża się wzorem a².
(1.1) Jeżeli przyjrzymy się uważniej wzorowi alizaryny, zauważymy z łatwością, że zbudowany jest na podobieństwo chinonu i zawiera w swoim składzie chromofor złożony.
(1.4) Obrus miał wzór czerwono-białej szachownicy.
(1.5) Był przez lata naszym wzorem.
Wiktionary
IPA: vzur, AS: vzur
Wiktionary
rzecz. wzorzec m., wzorek m., wzornictwo n., wzornik m., wzorowanie n., wzornikowanie n., wzorcownia ż.
przym. wzorzysty, wzorowy, wzorcowy
przysł. wzorzyście, wzorowo, wzorcowo
czas. wzorować, odwzorować, wzorcować
Wiktionary
(1.1) schemat, formuła
(1.2) autorytet, ideał, przykład
(1.3) model, prototyp, szablon, forma, oryginał, fason, wykrój, makieta, matryca
(1.4) ornament, deseń
Wiktionary
potocznie: wódka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zgrub. wódka
Wiktionary
(1.1) Wczoraj waliliśmy wódę do późna w nocy.
Wiktionary
IPA: ˈvuda, AS: vuda
Wiktionary
rzecz. wódeczka ż., wódka ż., wódzia ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara. wódz
Wiktionary
→ wódka; wódkowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wódką, dotyczący wódki
Wiktionary
(1.1) Mimo że o zgubnym wpływie nadużywania alkoholu też nie trzeba przekonywać, wódczana akcyza pozostanie na dotychczasowym poziomie.
Wiktionary
IPA: vuṭˈt͡ʃãnɨ, AS: vuṭčãny
Wiktionary
rzecz. woda ż., bezwodzie n., wódka ż., wódeczka ż., wódzia ż.
Wiktionary
(1.1) samogonny
Wiktionary
zdrobnienie od: wódka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: wódka
Wiktionary
(1.1) Wpadnij do mnie, napijemy się wódeczki.
Wiktionary
IPA: vuˈdɛt͡ʃka, AS: vudečka
Wiktionary
rzecz. wódka ż., wóda ż., wódzia ż., wodnik mos./mzw.
przym. wódczany
Wiktionary
wysokoprocentowy napój alkoholowy; gorzałka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. wysokoprocentowy napój alkoholowy składający się z destylatu alkoholowego i wody, czasem z dodatkiem innych składników;
(1.2) stpol. kosmet. perfumy
Wiktionary
Wódka – wysokoprocentowy napój alkoholowy uzyskiwany przez zmieszanie w odpowiednich proporcjach spirytusu rektyfikowanego z wodą. Może mieć charakter czysty, bez dodatków lub smakowy. Zawartość alkoholu etylowego w wódce wynosi nie mniej niż 37,5% obj., zwykle 40% obj. Surowcami do produkcji wódek są produkty pochodzenia rolniczego, tradycyjnie zboża lub ziemniaki.
Wikipedia
(1.1) Do śledzia podano wódkę.
(1.1) Znów nalał sobie wódki nieznajomego.
Wiktionary
IPA: ˈvutka, AS: vutka
Wiktionary
rzecz. woda ż., Wódka ż.
:: zdrobn. wódeczka ż., wódzia ż.
:: zgrub. wóda ż.
przym. wódczany, wódkowy, wódecki
Wiktionary
(1.1) gorzała, gorzałka, okowita, slang. reg. wódzia, czysta, czyściocha, bańka, bania, berbelucha, gołda, kira, chira, hara, szmira, sznaps, szpachlówa, siwucha, ćmaga, ślepotka, mędrochna, mędroszka; reg. pozn. berbela, gw. Górny Śląsk woniączka, gw. Śląsk Cieszyński gorzołka, gorzoła; warszawa|monopolka.; żart. lekarstwo, oranżadka, pocieszycielka, czysta ojczysta, woda rozmowna
Wiktionary
automat do sprzedaży wódki
SJP.pl
rzadko: picie wódki; libacja, pijatyka, biba
SJP.pl
potocznie: pić wódkę
SJP.pl
przywódca, komendant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba dowodząca dowolną grupą
(1.2) przywódca plemienny
Wiktionary
(1.1) Grupą armii kieruje wódz.
Wiktionary
IPA: vut͡s, AS: vuc
Wiktionary
rzecz. wodzostwo n.
:: zdrobn. wodzuś m.
czas. wodzić
przym. wodzowski
Wiktionary
(1.1) przywódca
Wiktionary
żartobliwie: wódka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pieszcz. lub żart. wódka
Wiktionary
rzecz. woda ż., wodzionka ż., wódka ż., wóda ż., wódeczka ż.
przym. wódczany
Wiktionary
wódżitsu; żartobliwie:
1. wódka; gorzała, gorzałka, wódzia, sznaps;
2. picie wódki w dużych ilościach
SJP.pl
wódzitsu; żartobliwie:
1. wódka; gorzała, gorzałka, wódzia, sznaps;
2. picie wódki w dużych ilościach
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Wójcicki (forma żeńska: Wójcicka; liczba mnoga: Wójciccy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nazwisko to nosiło 9435 osób.
Wikipedia
ptak z rodziny pokrzewkowatych; świstunka zielonawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. osada w Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Gomunice
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kobieta wójt; wójtka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kobieta wójt; wójtka
SJP.pl
Wójcina – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie dąbrowskim, w gminie Mędrzechów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
naczelnik gminy wiejskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) adm. urzędnik samorządowy stojący na czele gminy wiejskiej;
(1.2) hist. w średniowieczu: urzędnik stojący na czele miasta lokowanego na prawie niemieckim
Wiktionary
Wójt (pierwotnie z łac. vocatus, advocatus, od tego niem. "Vogt") – urzędnik administracji lokalnej.
Wikipedia
(1.1) W wyniku referendum został odwołany - prawo demokracji. Ale paradoksalnie wójt miał przestać pracować dla gminy w czasie, gdy z powodzeniem finalizował kilka najważniejszych inwestycji.
(1.1) Jan Kowalski jest wójtem gminy Poronin.
Wiktionary
IPA: vujt, AS: vui ̯t
Wiktionary
rzecz. wójtowstwo n.
przym. wójtowy
Wiktionary
(1.1) reg. śl. fojt
Wiktionary
kobieta wójt; wójcina
SJP.pl
1. urząd, godność wójta;
2. w dawnej Polsce: posiadłość nadana wójtowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) urząd wójta
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: wójt
SJP.pl
Wójtowa – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Lipinki.
We wsi ma swoją siedzibę parafia św. Bartłomieja Apostoła, należąca do dekanatu Biecz, diecezji rzeszowskiej z zabytkowym drewnianym kościołem z XVI wieku i nowym murowanym z końca XX wieku.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Wójtowicami, dotyczący Wójtowic
Wiktionary
rzecz. Wójtowice nmos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Wójtowicz, ili "Wojtowicz", ili "Woytowicz", ili "Woitowicz", ili "Wojtowiczi"
Wikipedia
małżonka wójta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący wójta, związany z wójtem
(1.2) dotyczący wójtostwa, związany z wójtostwem
Wiktionary
(1.1) Wszelkie zaś władze, a przedewszystkiem sędziowska i wójtowska, przeszły wprost z rąk szlachty do rąk chłopów.
Wiktionary
przymiotnik od: wójt
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzale: córka wójta
SJP.pl
mieszkaniec Wólki (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Wólki (wsi w Polsce)
SJP.pl
Wólczanka – polskie przedsiębiorstwo odzieżowe, założone w Łodzi, działające w latach 1948–2006. Od 2006, po fuzji Vistuli i Wólczanki, właścicielem marki Wólczanka jest przedsiębiorstwo VRG z siedzibą w Krakowie.
Wikipedia
przymiotnik od: Wólka
SJP.pl
nazwa kilkudziesięciu wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. węgiel
Wiktionary
1. duży worek;
2. obwisła lub spuchnięta skóra pod oczami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duży worek
(1.2) pot. obwisła skóra pod okiem
(1.3) wulg. worek mosznowy, jaja
Wiktionary
rzecz. woreczek mrz., worek mrz., wory nmos.
Wiktionary
(1.1) gwara. wańtuch; daw. miech, sak
(1.3) anat. moszna
Wiktionary
książkowo: zaimek przysłowny wskazujący, odsyłający do pewnego czasu w przeszłości lub przyszłości; w tym czasie, wtedy, wtenczas
SJP.pl
zaimek przysłowny wskazujący
(1.1) odsyła do okresu czasu, o którym mowa w danej wypowiedzi
(1.2) odsyła do sytuacji po spełnieniu określonego warunku
Wiktionary
(1.1) Byłem wówczas małym chłopcem, gdy ją po raz pierwszy zobaczyłem.
(1.2) Jeszcze dobiorę się do was, a wówczas nie chciałbym być w waszej skórze.
(1.2) Wydam towar dopiero wówczas, gdy dostanę pieniądze.
(1.2) Gdyby sprawy potoczyły się inaczej, wówczas może wszyscy by o tym zapomnieli.
Wiktionary
IPA: ˈvuft͡ʃas, AS: vufčas
Wiktionary
(1.1) wtedy, książk. podówczas, przest. wtenczas, przest. natenczas, daw. natedy
(1.2) wtedy
Wiktionary
1. czterokołowy pojazd drewniany ciągniony przez konie;
2. potocznie: samochód, autobus, tramwaj * forma dopełniacza l.poj. "woza" możliwa tylko w przysłowiu "Przyszła (przyjdzie) koza do woza." - ktoś prosi (poprosi) o pomoc, którą wcześniej odrzucał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ciągnięty przez konie lub inne zwierzęta pociągowe pojazd używany do podróżowania lub transportu, rzadko też jako mieszkanie
(1.2) zawartość wozu (1.1)
(1.3) pot. dowolny pojazd o co najmniej czterech kołach, również wagon
(1.4) pojazd o określonej specjalizacji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jadą wozy kolorowe taborami, jadą wozy kolorowe wieczorami (…).
(1.1) Przy powrozie na wozie wielki ciężar konie wlekły.
(1.2) Tej zimy spaliłam w piecu dwa wozy węgla.
(1.3) Mało dzisiaj jest wozów na parkingu.
(1.3) Tylko jeden z przedziałów klasy III, w piątym wozie od końca, nie poddawał się ogólnemu nastrojowi (…)
(1.4) Nie mogę zrobić reportażu, bo wszystkie wozy są dzisiaj w terenie.
Wiktionary
IPA: vus, AS: vus
Wiktionary
rzecz. podwozie n., nadwozie n., woźnica mos., powóz mrz., wozak mos., wozownia ż., wożenie n., wiezienie n.
:: zdrobn. wózek mrz.
czas. wozić ndk., wieźć ndk.
przym. wozowy, wózkowy
Wiktionary
(1.1) fura
Wiktionary
zdrobnienie od: wózek
SJP.pl
nieduży pojazd do przewożenia ludzi albo ciężarów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: wóz
(1.2) mały pojazd kołowy;
(1.3) kolej. część podwozia pod wagonem w pojeździe szynowym;
(1.4) lotn. koła lub zespół kół w podwoziu samolotu
(1.5) przen. pot. samochód
(1.6) zob. wózek dziecięcy.
(1.7) zob. wózek inwalidzki.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Dawniej mleczarz rozwoził mleko wózkiem po całym miasteczku.
(1.5) Mariolka ma nowy, wypasiony wózek od swoich starych.
(1.7) Adam już od roku żyje na wózku.
Wiktionary
IPA: ˈvuzɛk, AS: vuzek
Wiktionary
rzecz. wozówka ż., wózkowy mos., wóz mrz., wózeczek mrz., wozak mos., wozik mrz., wozownia ż.
czas. wozić ndk., wieźć ndk., zawozić ndk., zawieźć dk.
przym. wózkowy
Wiktionary
(1.1) wózeczek, wozik
(1.5) fura, bryka
Wiktionary
uliczna handlarka sprzedająca swoje wyroby z wózka
SJP.pl
pomieszczenie do przechowywania wózków dziecięcych, rowerów itp.; wózkownia
SJP.pl
potocznie: osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim
SJP.pl
1. potocznie: wozić dziecko w wózku;
2. w piłce nożnej: dryblować;
3. w języku filmowym: płynnie przesuwać kamerę, filmować jadącą kamerą
SJP.pl
potocznie: osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim
SJP.pl
potocznie: kobieta poruszająca się na wózku inwalidzkim
SJP.pl
pomieszczenie do przechowywania wózków dziecięcych, rowerów itp.; wózkarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie do przechowywania wózków dziecięcych
Wiktionary
przymiotnik od: wózek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wózkiem, dotyczący wózka
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) ktoś, kto zajmuje się prowadzeniem wózka
Wiktionary
rzecz. wózek m., wóz m., wózeczek m., powóz m., powozownia ż., wozownia ż., wożenie n., powożenie n., zawożenie n., zawiezienie n., wiezienie n., zwożenie n., zwiezienie n.
Wiktionary
zwierzę robocze, kastrowany samiec bydła domowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. roln. wykastrowany samiec bydła domowego;
Wiktionary
Wół – wykastrowany samiec bydła domowego z rodziny wołowatych, rzędu parzystokopytnych, przeznaczony do opasania lub do prac polowych w zaprzęgu. Woły zazwyczaj są silne, mało agresywne i powolne.
Wikipedia
(1.1) Nie chciały w jarzmie chodzić woły podczas wiosny.
Wiktionary
IPA: vuw, AS: vuu̯
Wiktionary
rzecz. wołowina ż., wołowe n., wolarz mos.
:: zdrobn. wołek mzw.
przym. wołowy, woli
Wiktionary
(1.1) stpol. karw
Wiktionary
1. rzeka w Niemczech;
2. ostatnie zlodowacenie Alp w plejstocenie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: wyrcburk]
1. miasto w Niemczech;
2. powiat w Bawarii;
3. region w Bawarii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w środkowej części Niemiec, w Bawarii;
(1.2) geogr. adm. region w Niemczech;
Wiktionary
Würzburg – miasto na prawach powiatu w Niemczech, położone w kraju związkowym Bawaria, siedziba rejencji Dolna Frankonia, w regionie Würzburg, siedziba powiatu Würzburg. Leży nad rzeką Men. Liczy 126 635 mieszkańców (31 grudnia 2017), stanowiąc szóste co do wielkości miasto Bawarii, oraz 87,63 km².
Wikipedia
(1.1) W 741 lub 742 Würzburg stał się siedzibą biskupstwa.
(1.2) W skład regionu Würzburg wchodzą trzy powiaty ziemskie.
Wiktionary
przym. würzburski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Würzburga, związany z Würzburgiem
Wiktionary
(1.1) Na terenie diecezji würzburskiej mieszkały najdalej na zachód wysunięte plemięemiona Słowian z grupy Słowian połabskich.
Wiktionary
rzecz. Würzburg mrz.
Wiktionary
Wąbiewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Kamieniec.
Wikipedia
Wąbnice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Krośnice, 178 m n.p.m. na północny wschód od wsi Wierzchowice.
Wikipedia
przymiotnik od: Wąbrzeźno
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Wąbrzeźna, związany z Wąbrzeźnem
Wiktionary
rzecz. Wąbrzeźno n., Wąbrzeźnianin mos., Wąbrzeźnianka ż.
Wiktionary
(1.1) wąbrzezieński
Wiktionary
mieszkaniec Wąbrzeźna
SJP.pl
mieszkanka Wąbrzeźna
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w województwie kujawsko-pomorskim;
Wiktionary
Wąbrzeźno ( Frideck, Briesen) – miasto w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim.
Według danych GUS z 31 grudnia 2024 roku Wąbrzeźno liczyło 12 755 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: vɔ̃mˈbʒɛʑnɔ, AS: võmbžeźno
Wiktionary
rzecz. Wąbrzeźnianin mos., Wąbrzeźnianka ż.
przym. wąbrzeski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo:
1. osoba wdychająca substancje odurzające;
2. osoba rozpoznająca zapachy w przemyśle perfumeryjnym
SJP.pl
potocznie:
1. mężczyzna o długich, dużych wąsach; wąsal, wąsacz;
2. w gwarze wędkarskiej: sum
SJP.pl
potocznie: wąsy; wąchy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. kosmet. miejsce (zazwyczaj perfumeria), w którym można powąchać i przetestować perfumy
Wiktionary
(1.1) Czy jest gdzieś w Warszawie większa wąchalnia niż Sephora w Arkadii?
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wąchać.
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃ˈxãɲɛ, AS: võũ̯χãńe
Wiktionary
czas. wąchać ndk., zwąchać dk.
rzecz. węch mrz.
Wiktionary
1. wciągać nosem jakiś zapach;
2. potocznie: narkotyzować się, wdychając odurzające opary kleju lub rozpuszczalnika
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. powąchać)
(1.1) badać zapach nozdrzami
(1.2) pot. ukradkiem dowiadywać się o coś
(1.3) pot. narkotyzować się poprzez podgrzewany klej, rozpuszczalnik itp.
Wiktionary
(1.1) Żona żądała, by wąchał próbki dezodorantów w perfumerii.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃xat͡ɕ, AS: võũ̯χać
Wiktionary
rzecz. wąchanie n., węch mrz., dowąchanie n., nawąchanie n., obwąchanie n., obwąchiwanie n., powąchanie n., przewąchanie n., przewąchiwanie n., wywąchanie n., wywąchiwanie n., zwąchanie n., zwąchiwanie n.
czas. dowąchać dk., nawąchać dk., obwąchać dk., obwąchiwać ndk., powąchać dk., przewąchać dk., przewąchiwać ndk., wywąchać dk., wywąchiwać ndk., zwąchać dk., zwąchiwać ndk.
Wiktionary
(1.1) niuchać
Wiktionary
1. wciągać nosem jakiś zapach;
2. potocznie: narkotyzować się, wdychając odurzające opary kleju lub rozpuszczalnika
SJP.pl
mieszkaniec Wąchocka (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Wąchocka (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim;
Wiktionary
Wąchock – miasto w woj. świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Wąchock.
Według danych z 1 stycznia 2018 Wąchock liczył 2795 mieszkańców.
Wąchock był miastem klasztoru cystersów wąchockich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. Wąchock jest członkiem stowarzyszenia Unia Miasteczek Polskich.
Wikipedia
(1.1) Wąchock jest znany z zabawnych dowcipów na jego temat.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃xɔt͡sk, AS: võũ̯χock
Wiktionary
rzecz. wąchocczanin mos., wąchocczanka ż.
przym. wąchocki
Wiktionary
przymiotnik od: Wąchock
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Wąchocka, związany z Wąchockiem
Wiktionary
rzecz. Wąchock m., wąchocczanin m., wąchocczanka ż.
Wiktionary
potocznie: wąsy; wąchale
SJP.pl
inaczej: wądół (długa dolina o stromych zboczach, zwykle gęsto zarośniętych, i o płaskim, podmokłym dnie); jar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. wąwóz
Wiktionary
IPA: vɔ̃nˈdɔlɛt͡s, AS: võndolec
Wiktionary
rzecz. wądół
Wiktionary
rodzaj korala morskiego z rzędu madreporowców
SJP.pl
zdrobnienie od: wądół
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Wądroże, Wądroże Małe, Wądroże Wielkie
SJP.pl
1. wąska, głęboka dolina o podmokłym dnie;
2. zagłębienie w nawierzchni drogi; wybój; wykrot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. głęboka dolina z podmokłym dnem
(1.2) przest. dół, rów
Wiktionary
Wądół – forma ukształtowania powierzchni ziemi: niewielka dolina o płaskim i zwykle podmokłym dnie oraz stromych zboczach, odwadniana okresowo. Powstaje w wyniku przeobrażenia debrzy lub doliny wciosowej w wyniku akumulacji osadów na ich dnie. Zwykle jest to następstwem wylesienia. Pokryte tylko darnią zbocza spełzają ku dnu wądołu. Forma często spotykana w Karpatach.
Wikipedia
(1.1) Z gór schodzą śniegi zakosami stoków, / Koczują w lasach nim szczezną w wądołach.
(1.2) Zakop ten wądół!
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃nduw, AS: võnduu̯
Wiktionary
rzecz. wądolec mrz.
Wiktionary
(1.1) jar, parów
(1.2) wybój
Wiktionary
wągr;
1. pęcherzykowata postać larwalna niektórych gatunków tasiemca wywołująca niebezpieczną chorobę - wągrzycę; cysticerkus
2. gromadząca się w porach ciemna grudka utworzona z wydzieliny gruczołów łojowych i obumarłych komórek naskórka; zaskórnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. kosmet. pierwotny wykwit skórny powstały na skutek zablokowania gruczołu łojowego, zastoju łoju i rogowacenia ujścia mieszków włosowych
(1.2) zool. postać larwy tasiemców, składająca się z główki z haczykami lub przyssawkami, zanurzonej w pęcherzyku wypełnionym płynem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) zaskórnik, war. wągr
Wiktionary
ostra, zwykle śmiertelna choroba zakaźna zwierząt wywoływana przez bakterię - laseczkę wąglika, przenoszona na ludzi, objawiająca się m.in. czarnymi strupami w miejscu zakażenia, bólami głowy i gorączką; antraks, czarna krosta, karbunkuł (dawniej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. wet. ostra bakteryjna choroba zakaźna, zwłaszcza bydła, owiec i koni;
Wiktionary
Wąglik (łac. "anthrax") – choroba zakaźna, zaraźliwa, wywoływana przez Gram-dodatnią bakterię nazywaną laseczką wąglika ("Bacillus anthracis"). Znany już od czasów starożytnych, występuje na całym świecie. Wąglik występuje najczęściej u bydła, koni, owiec i kóz. Świnie rzadko chorują. Psy cechuje znaczna odporność. Ptaki są niewrażliwe na zakażenia naturalne.
Wikipedia
(1.1) Bakterie wąglika przenikają do nieznacznie nawet uszkodzonej skóry i wywołują skórną postać choroby.
Wiktionary
przym. wąglikowy
Wiktionary
(1.1) antraks
Wiktionary
Wąglikowice (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Wąglëkòjce) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim, w gminie Kościerzyna. Leży na obrzeżach Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego. Miejscowość znajduje się na turystycznym Szlaku Kamiennych Kręgów.
Wikipedia
przymiotnik od: wąglik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wąglikiem, dotyczący wąglika
Wiktionary
rzecz. wąglik m.
Wiktionary
Wąglin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Gomunice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań z 2011 określił liczbę ludności mieszkańców wisi na 141 osób, z czego 48,9% to kobiety a 51,5% to mężczyźni.
Wikipedia
Wąglów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Stąporków. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wawrzyńca w Niekłaniu Wielkim.
Wikipedia
wągier;
1. pęcherzykowata postać larwalna niektórych gatunków tasiemca wywołująca niebezpieczną chorobę - wągrzycę; cysticerkus
2. gromadząca się w porach ciemna grudka utworzona z wydzieliny gruczołów łojowych i obumarłych komórek naskórka; zaskórnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stawać się wągrowatym
SJP.pl
1. mający wągry (zaskórniki), pokryty wągrami;
2. zawierający wągry (larwy)
SJP.pl
mieszkaniec Wągrowca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Wągrowca
(1.2) osoba pochodząca z Wągrowca, urodzona w Wągrowcu
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ŋɡrɔfˈt͡ʃãɲĩn, AS: võŋgrofčãńĩn
Wiktionary
rzecz. Wągrowiec m.
:: fż. wągrowczanka ż.
przym. wągrowiecki
Wiktionary
mieszkanka Wągrowca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Wągrowca
(1.2) kobieta pochodząca z Wągrowca, urodzona w Wągrowcu
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ŋɡrɔfˈt͡ʃãnka, AS: võŋgrofčãnka
Wiktionary
rzecz. Wągrowiec m.
:: fm. wągrowczanin m.
przym. wągrowiecki
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w Polsce, w województwie wielkopolskim;
Wiktionary
Wągrowiec – miasto w Polsce położone w województwie wielkopolskim, w dolinie rzek Nielby i Wełny, siedziba powiatu wągrowieckiego i gminy wiejskiej Wągrowiec.
Według danych GUS na 31 grudnia 2024 miasto miało 25 394 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: vɔ̃ŋˈɡrɔvʲjɛt͡s, AS: võŋgrovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. wągrowczanin m., wągrowczanka ż.
przym. wągrowiecki
Wiktionary
przymiotnik od: Wągrowiec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Wągrowca, związany z Wągrowcem
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ŋɡrɔˈvʲjɛt͡sʲci, AS: võŋgrovʹi ̯ecʹḱi
Wiktionary
rzecz. Wągrowiec m., wągrowczanin m., wągrowczanka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: rodzaj włókniaka z niewyraźnymi włóknami
SJP.pl
choroba pasożytnicza zwierząt i człowieka wywołana przez pęcherzykowatą larwalną postać niektórych tasiemców, zwaną wągrem; cysticerkoza; cystycerkoza
SJP.pl
Wągrzyca, cysticerkoza ( cysticercosis) – pasożytnicza choroba odzwierzęca przewodu pokarmowego, wywoływana przez larwę tasiemca uzbrojonego ("Taenia solium") – onkosferę, która w organizmie człowieka przekształca się wągra (cysticerkus, łac. "cysticercus").
Wikipedia
Wą
Wikipedia
roślina z rodziny araliowatych, stosowana w medycynie i kosmetyce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. rodzaj z rodziny araliowatych
Wiktionary
Wąkrotka ("Centella" L.) – rodzaj roślin z rodziny selerowatych ("Apiaceae"). Obejmuje 51 gatunków. Większość z nich występuje w południowej Afryce, szerzej rozprzestrzeniony – na wszystkich kontynentach w strefie międzyzwrotnikowej jest wąkrotka azjatycka.
Wikipedia
(1.1) Wąkrotka rośnie w strefie tropikalnej.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Wąpielsk – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie rypińskim, w gminie Wąpielsk. Znajduje się tutaj wąskotorowa stacja kolejowa, przez którą przebiegała linia Dobre – Brodnica.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Wąpielsk
SJP.pl
dawniej: wampir
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mitsłow. fant. wampir, istota nadprzyrodzona, wskrzeszony trup mający żywić się krwią ludzi
Wiktionary
(1.1) Na szmaty wąpierz nieszczęsnych podarł, całą z żył krew wypił!
Wiktionary
(1.1) wampir
Wiktionary
1. zarost u mężczyzn nad górną wargą,
2. włos czuciowy lub wyrostek skórny na pysku niektórych zwierząt,
3. wyrostek u roślin pnących lub ostry wyrostek na kłosach zbóż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) u ludzi: zarost nad górną wargą;
(1.2) pasmo włosów po jednej stronie twarzy będące połową wąsa (1.1)
(1.3) pot. długi włos czuciowy na pysku zwierzęcia;
(1.4) bot. długi, giętki wyrostek, dzięki któremu roślina (zwłaszcza pnącze) wspiera się i wspina;
(1.5) przen. wąski, długi przedmiot używany do przytrzymywania lub przyczepiania czegoś
(1.6) wąski i długi przedmiot lub takowe wystające zakończenie przedmiotu (np. szabli, kotwicy, wskazówki, kłosa)
Wiktionary
(1.1) (…) niemłody mężczyzna, z mocno szpakowatymi włosami i wąsami, z pogodnym spojrzeniem szarych oczu, ocienionych gęstą siwiejącą brwią (…)
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃s, AS: võũ̯s
Wiktionary
rzecz. wąsal mos., wąsacz mos., wąsatka ż., wąsatek ż., wąsaty mos., wąsienica ż., wąsionka ż., wąsawa ż.
:: zdrobn. wąsik mrz., wąsek mrz.
:: zgrub. wąsisko n., wąsię n.
przym. wąsaty
Wiktionary
(1.1-2) zarost pod nosem
(1.3) wibrys, wibryss, włos czuciowy
(1.4) wić, witka
Wiktionary
potocznie: mężczyzna o długich, dużych wąsach; wąsal, wąchal
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna, który nosi bujne wąsy
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zob. wąsacz niebieski., gatunek ryby
(2.2) zob. wąsacz watermalski i wąsacz antwerpski., rasy kury domowej
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃sat͡ʃ, AS: võũ̯sač
Wiktionary
rzecz. wąsięta nmos., wąs m., wąsik m., wąsal m., wąsatka ż.
przym. wąsaty
Wiktionary
(1.1) wąsal
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny tukanowatych
SJP.pl
1. potocznie: mężczyzna o długich, dużych wąsach; wąchacz, wąchal;
2. niestylak wąsal - gatunek osy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. wąsaty mężczyzna
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. nieduży ptak z rodziny tukanowatych
Wiktionary
Wąsal – staw o charakterze zbiornika retencyjnego w Warszawie, w dzielnicy Ursynów.
Wikipedia
(1.1) Za barem stał barman-wąsal, uśmiechając się pogodnie.
Wiktionary
rzecz. wąs mrz., wąsacz mos., wąsięta nmos.
przym. wąsaty
Wiktionary
(1.1) wąsacz
Wiktionary
1. potocznie: mężczyzna o długich, dużych wąsach; wąchacz, wąchal;
2. niestylak wąsal - gatunek osy
SJP.pl
wąsateczka zawilczaneczka, wąsateczka lśniaczek - gatunki motyla z rodziny wąsikowatych
SJP.pl
niewielki ptak osiadły lub koczujący z rodziny ogoniatek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Panurus biarmicus|ref=tak., niewielki ptak przypominający sikorę;
Wiktionary
Wąsatka ("Panurus biarmicus") – gatunek niewielkiego ptaka osiadłego lub koczującego z rodziny wąsatek (Panuridae), której jest jedynym przedstawicielem. Zamieszkuje Eurazję. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
rzecz. wąs m., wąsacz m., wąsięta nmos.
przym. wąsaty
Wiktionary
cecha osoby lub zwierzęcia mającego wąsy
SJP.pl
wąsiasty;
1. mający duże wąsy;
2. taki, na którym są wąsy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o człowieku: mający wąsy (zwykle pokaźne)
(1.2) zool. z widocznymi włosami czuciowymi
(1.3) bot. mający plewkaewki z ościami
Wiktionary
(1.1) I nagle do sklepu wszedł barczysty, wąsaty mężczyzna w kowbojskim kapeluszu.
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃ˈsatɨ, AS: võũ̯saty
Wiktionary
rzecz. wąsięta nmos., wąsal mos., wąs m., wąsik m., wąsacz m., wąsatka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. wieś w Polsce;
2. osada w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Wąsewo
SJP.pl
potocznie:
1. mający duże wąsy; wąsaty;
2. taki, na którym są wąsy; wąsaty;
3. związany z wąsem lub wąsami; wąsowy
SJP.pl
Wąsice (niem. "Wundschütz")– wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Wołczyn.
W latach 1974–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
W Wąsicach znajduje się Ochotnicza Straż Pożarna, szkoła podstawowa i przedszkole. 7 lipca 2003 roku zorganizowano pierwsze w Polsce wybory Mistera Wąsa. W miejscowości są następujące ulice: Opolska, Młyńska, Główna, Kuźnicka, Brynicka i Ciemna.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mały wąs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od wąs
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca.
Wiktionary
rzecz. wąs m., wąsacz mzw./mos.
Wiktionary
o cechach wąsikowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
Wą
Wikipedia
o cechach wąsikowatych (rodzina motyli)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zgrubienie od: wąs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zgrub. od: wąs
Wiktionary
(1.1) Nie podoba mi się Jacek z tymi wąsiskami.
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃ˈɕiskɔ, AS: võũ̯śisko
Wiktionary
rzecz. wąs mrz., wąsik mrz., wąsięta nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) książk. pieszcz. wąsy
Wiktionary
(1.1) Kotek poruszał wąsiętami i zaczął miauczeć.
Wiktionary
rzecz. wąs mrz., wąsacz mos./mzw., wąsal mos./mzw., wąsatka ż., wąsaty mos., wąsik mrz., wąsina ż., wąsisko n.
przym. wąsaty, wąsiasty, wąsiaty
Wiktionary
ograniczający się do niewielkiego zakresu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający niewielką szerokość
Wiktionary
(1.1) Ulica była tak wąska, że samochody nie mogły się minąć i jeden musiał się cofnąć.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃sʲci, AS: võũ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. wąskość ż.
czas. zwężać ndk., zawężać ndk., zawęzić dk.
przym. wąziutki, wąziuteńki, przywąski
przysł. wąsko, wąziutko, wąziuteńko, przywąsko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) przysł. od: wąski
Wiktionary
(1.1) Zwolnij podczas wymijania, bo tu jest bardzo wąsko.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃skɔ, AS: võũ̯sko
Wiktionary
rzecz. wąskość ż.
przym. wąski, wąziutki, wąziuteńki
przysł. wąziutko, wąziuteńko
czas. zwężać ndk.
Wiktionary
1. łuskwiak wąskoblaszkowy - gatunek grzybów z rodziny pierścieniakowatych;
2. gołąbek wąskoblaszkowy - gatunek grzybów z rodziny gołąbkowatych;
3. lejkówka wąskoblaszkowa - gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców;
4. kruchaweczka wąskoblaszkowa - gatunek grzybów z rodziny kruchaweczkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) archit. taki, który ma wąski front
Wiktionary
1. żółwiak wąskogłowy - gatunek żółwia;
2. nornik wąskogłowy - gatunek gryzonia
SJP.pl
mający wąski kadłub
SJP.pl
wąski, podłużny i spiczasty
SJP.pl
charakteryzujący się wąską twarzą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający wąskie liście
Wiktionary
podrząd lub nadrodzina ssaków z rzędu naczelnych
SJP.pl
1. mający wąski nos;
2. o cechach wąskonosych (podrząd lub nadrodzina ssaków)
SJP.pl
trzmiel wąskopaskowy - gatunek trzmiela
SJP.pl
inform. o przepływności w granicach 0-144 kb/s, działający w takiej przepływności, związany z urządzeniami działającymi w takiej przepływności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) elektron. wykorzystujący wąskie pasmo częstotliwości wytwarzane przez modem
Wiktionary
(1.1) Niestety mamy tylko wąskopasmowy internet.
Wiktionary
krokodyl wąskopyski - gatunek krokodyla; krokodyl pancerny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wąski pysk, mordę, otwór gębowy, twarz
Wiktionary
rzecz. wąskopyskowate
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający wąskie płatki
Wiktionary
mający wąskie skrzydła
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wąskie skrzydła
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃w̃skɔˈskʃɨdwɨ, AS: võũ̯skoskšydu̯y
Wiktionary
kuman wąskosmugi - gatunek ssaka drapieżnego; mangusta wąskosmuga
SJP.pl
dotyczący wąskiej specjalizacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) kolej. mający węziej niż normalnie rozstawione szyny kolejowe
(1.2) kolej. dostosowany do wąskiego toru
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃w̃skɔtɔˈrɔvɨ, AS: võũ̯skotorovy
Wiktionary
rzecz. wąskotorówka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolej. pot. kolejka wąskotorowa;
(1.2) slang. stud. ocena dostateczna z dwoma minusami
Wiktionary
(1.1) W momencie prywatyzacji PKP planowaćanowało likwidację wszystkich wąskotorówek w Polsce. Dzięki zainteresowaniu samorządów oraz sympatyków tego środka transportu pewien odsetek linii udało się uratować.
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃w̃skɔtɔˈrufka, AS: võũ̯skotorufka
Wiktionary
przym. wąskotorowy
Wiktionary
→ wąski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest wąskie
Wiktionary
(1.1) Podróżników zaskoczyła wąskość wąwozu.
Wiktionary
przym. wąski, wąziuteńki, wąziutki
przysł. wąsko
Wiktionary
skorupiak morski; wicionóg
SJP.pl
Wą
Wikipedia
skorupiak morski; wicionóg
SJP.pl
1. miasto w województwie dolnośląskim;
2. nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈvɔ̃w̃sɔʃ, AS: võũ̯soš
Wiktionary
rzecz. wąsoszanin m., wąsoszanka ż.
przym. wąsoski
Wiktionary
mieszkaniec Wąsoszy lub Wąsosza
SJP.pl
mieszkanka Wąsoszy lub Wąsosza
SJP.pl
Wąsoszki – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie złotowskim, w gminie Krajenka, przy linii kolejowej nr 203 Tczew – Kostrzyn.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Wąsowo (niem. "Wonsow") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Kuślin, ok. 8 km na północny wschód od Nowego Tomyśla.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
związany z wąsem lub wąsami; wąsiasty
SJP.pl
1. zarost u mężczyzn nad górną wargą,
2. włos czuciowy lub wyrostek skórny na pysku niektórych zwierząt,
3. wyrostek u roślin pnących lub ostry wyrostek na kłosach zbóż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zarost pod nosem
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: wąs
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) wąs
Wiktionary
zdrobnienie od: wątek
SJP.pl
1. w utworach: szereg zdarzeń tworzących układ przyczyn i skutków, związanych z jednym bohaterem;
2. nić przepleciona przez osnowę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sposób ułożenia nici w tkaninie, w które wplata się nici osnowy; także same nici tworzące ten układ
(1.2) w powieści, filmie lub innym utworze fabularnym - wydarzenia dotyczące jednej postaci, składające się na akcję;
(1.3) archit. sposób ułożenia cegieł lub kamieni w murze;
(1.4) inform. jednostka wykonawcza w obrębie jednego procesu, będąca kolejnym ciągiem instrukcji wykonywanym w obrębie tych samych danych (w tej samej przestrzeni adresowej);
(1.5) inform. ciąg wiadomości internetowych tworzących konwersację;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Właśnie dotarł do niezwykle ciekawego wątku o fałszowaniu dziesięciodolarowych banknotów, gdy nagle przy drzwiach prowadzących do poczekalni zrobiło się jakieś zamieszanie.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃ntɛk, AS: võntek
Wiktionary
przym. wątkowy
Wiktionary
(1.3) wiązanie
Wiktionary
1. przeplatać osnowę nicią, tworząc wątek;
2. w informatyce:
a) wiązać wiadomości w wątki - grupy dyskusyjne;
b) tworzyć wątki - części wykonywane współbieżnie w obrębie jednego procesu;
3. środowiskowo:
a) pisać na forum internetowym w ramach jednego wątku - grupy dyskusyjnej;
b) pisać z kimś naprzemienne na blogu lub forum krótkie historie dziejące się w wybranym świecie przedstawionym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co wątkowe
Wiktionary
przym. wątkowy
Wiktionary
motyl z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
Wątlak ("Scopula") – rodzaj motyli z podrodziny Sterrhinae, rodziny miernikowcowatych. Motyle z rodzaju "Scopula" występują prawie w całej strefie umiarkowanej półkuli północnej.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówków: wątle, wątło
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wątły
SJP.pl
stawać się wątłym
SJP.pl
dawniej: sędziwa, zmizerniała kobieta
SJP.pl
roślina z rodziny storczykowatych o wydłużonych liściach i żółtych kwiatach, rosnąca na torfowiskach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czynić coś nieco słabszym, gorszym, powodować częściowe uszkodzenie; nadwątlać, nadwerężać
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wątluchny
SJP.pl
zdrobnienie od: wątły; wątlutki
SJP.pl
zdrobnienie od: wątły; wątluchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: wątły
Wiktionary
(1.1) Była wątlutka, męczyło ją wchodzenie pod górę, bieganie, nawet - zbyt ożywiona rozmowa.
Wiktionary
IPA: vɔ̃nˈtlutʲci, AS: võntlutʹḱi
Wiktionary
rzecz. wątłusz mzw., wątłość
przym. wątły
przysł. wątle, wątło, wątlutko
Wiktionary
1. wgłębienie w klepkach, do którego wchodzi ostry brzeg dna
2. dawny rodzaj worka skórzanego, używanego jako ponton
SJP.pl
Wątor (dawniej także wantor) – wyżłobienie w klepkach drewnianej beczki, od strony jej wnętrza, umożliwiające osadzenie w niej dna. Wątor żłobiony jest w beczce przy pomocy narzędzia zwanego wątornikiem podczas ostatniej fazy jej wytwarzania, kiedy wzajemne położenie klepek jest już ustalone przy pomocy tymczasowych obręczy.
Wikipedia
pracownik obsługujący wątornik (strug bednarski)
SJP.pl
strug bednarski lub obrabiarka służące do wycinania w klepkach beczkowych wgłębień na dna
SJP.pl
gwarowo: wnętrzności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. wnętrzności
Wiktionary
(1.1) Rybie wątpia rzuciłam kotu.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃ntpʲja, AS: võntpʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) wnętrzności
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) niedowierzanie, niewierzenie
Wiktionary
Wą
Wikipedia
czas. wątpić, powątpiewać
przym. wątpliwy
rzecz. wątpliwość ż.
Wiktionary
nie być do końca pewnym, mieć wątpliwości
SJP.pl
nie być do końca pewnym, mieć wątpliwości
SJP.pl
czasownik
(1.1) nie wierzyć, nie dowierzać; nie mieć pewności; podawać w wątpliwość, podać w wątpliwość
Wiktionary
(1.1) Wątpię, że to może się udać.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃ntpʲit͡ɕ, AS: võntpʹić
Wiktionary
rzecz. wątpienie n., wątpliwość, zwątpienie
przym. wątpliwy
czas. powątpiewać, zwątpić
Wiktionary
(1.1) nie ufać, nie dowierzać, nie mieć wiary
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: wątpliwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak pewności co do prawdziwości, słuszności czegoś
Wiktionary
(1.1) Mam wątpliwości, czy ten projekt uda się zrealizować.
(1.1) Tylko głupiec nie ma wątpliwości.
Wiktionary
IPA: vɔ̃ntˈplʲivɔɕt͡ɕ, AS: võntplʹivość
Wiktionary
rzecz. zwątpienie n., wątpienie n., powątpiewanie n.
czas. wątpić ndk., zwątpić dk., powątpiewać ndk.
przym. wątpliwy
przysł. wątpliwie
Wiktionary
(1.1) niepewność
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: wątpliwy; bardziej wątpliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wzbudza wątpliwość, nie daje pewności
(1.2) stpol. pełen wątpliwości
Wiktionary
(1.1) Etos retoryki zakłada czyste intencje oraz niewyzyskiwanie metod wątpliwych etycznie, natomiast w erystyce chodzi o takie wykorzystywanie rozmaitych forteli w sporze, aby „pokonać” (a nie przekonać) przeciwnika.
Wiktionary
IPA: vɔ̃ntˈplʲivɨ, AS: võntplʹivy
Wiktionary
rzecz. wątpliwość, wątpienie
czas. wątpić, powątpiewać
przysł. wątpliwie
Wiktionary
(1.1) niepewny, dyskusyjny
Wiktionary
1. największy gruczoł człowieka i wielu zwierząt, odgrywający ważną rolę w przemianie materii;
2. potrawa z wątroby zwierzęcej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. duży, wielofunkcyjny gruczoł występujący u wszystkich kręgowców, a także u niektórych innych zwierząt;
Wiktionary
Wą
Wikipedia
(1.1) Dziadek od lat choruje na wątrobę.
(1.1) Tłuszcz trzewny, w przeciwieństwie do podskórnego, odkłada się wokół narządów takich jak wątroba, żołądek czy jelita.
Wiktionary
IPA: vɔ̃nˈtrɔba, AS: võntroba
Wiktionary
rzecz. wątrobianka ż.
:: zdrobn. wątróbka ż.
przym. wątrobiany, wątrobowy, wewnątrzwątrobowy
Wiktionary
zdrobnienie od: wątrobianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: wątrobianka
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ntrɔbʲjãˈnɛt͡ʃka, AS: võntrobʹi ̯ãnečka
Wiktionary
rodzaj wędliny, kiszka nadziewana masą z wątróbek drobiowych lub wątroby zwierzęcej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pot. kiszka wątrobiana
Wiktionary
(1.1) Proces wytwarzania wątrobianki w Wielkopolsce oparty jest na starej, sprawdzonej recepturze, z zachowaniem wszystkich etapów tradycyjnej technologii produkcji.
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ntrɔˈbʲjãnka, AS: võntrobʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. wątróbka ż., wątroba ż.
przym. wątrobowy, wątrobiany
Wiktionary
(1.1) reg. lebera, leberka
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do choroby wątroby, związany z chorobą wątroby
(1.2) kulin. wykonany z wątroby
Wiktionary
rzecz. wątroba ż., wątrobianka ż., wątróbka ż.
przym. wątrobowy
Wiktionary
potocznie: człowiek chory na wątrobę; wątrobowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba kłótliwa lub zgorzkniała
Wiktionary
dawniej: roślina z rodziny jaskrowatych; przylaszczka pospolita
SJP.pl
Wątrobotrzustka, gruczoł wątrobowo-trzustkowy, gruczoł trzustkowo-wątrobowy, gruczoł jelita środkowego, czasami pisane niezgodnie z regułami ortografii jako wątrobo-trzustka lub trzustko-wątroba (łac. "hepato-pancreas") – gruczoł układu pokarmowego niektórych zwierząt, pełniący funkcję zarówno wątroby jak i trzustki.
Wikipedia
typ roślin należących do mszaków
SJP.pl
Wą
Wikipedia
potocznie: człowiek chory na wątrobę; wątrobiarz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. dotyczący komórek wątroby
Wiktionary
przymiotnik od: wątroba
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od wątroba
Wiktionary
(1.1) Przed przyjęciem do pracy przeszedł badania lekarskie, w tym próby wątrobowe, których wynik był ujemny.
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃ntrɔˈbɔvɨ, AS: võntrobovy
Wiktionary
rzecz. wątróbka ż., wątroba ż., wątrobianka ż.
przym. wątrobiany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: wątroba
(1.2) spoż. wątroba zwierzęca
(1.3) kulin. potrawa z wątróbki (1.1)
Wiktionary
(1.3) Nie przepadam za wątróbką.
Wiktionary
IPA: vɔ̃nˈtrupka, AS: võntrupka
Wiktionary
rzecz. wątroba ż., wątrobianka ż.
przym. wątrobiany, wątrobowy
Wiktionary
młodzieżowo: pretensje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co wątłe; cecha tych, którzy są wątli
Wiktionary
przym. wątły, wątlutki
przysł. wątło
rzecz. wątłusz mzw.
Wiktionary
ryba drapieżna z rodziny dorszowatych; pomuchla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Gadus|ref=tak., drapieżna ryba morska;
(1.2) kulin. spoż. mięso lub potrawa z wątłusza (1.1)
Wiktionary
IPA: ˈvɔn.twuʂ
Wiktionary
rzecz. wątłość ż., wątłuszowate lm nm.
przym. wątlutki, wątły
przysł. wątło, wątle, wątlutko
Wiktionary
(1.1) dorsz, pomuchla
Wiktionary
rodzina ryb morskich strefy umiarkowanej i arktycznej, o dużym znaczeniu gospodarczym; dorszowate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. icht. nazwa systematyczna|Gadidae|Rafinesque|ref=tak., rodzina morskich ryb z rzędu dorszokształtnych;
Wiktionary
(1.1) Klasyfikacja wątłuszowatych pozostaje sporna.
Wiktionary
rzecz. wątłusz mzw.
przym. wątłuszowaty, wątłuszowy
Wiktionary
(1.1) dorszowate
Wiktionary
o cechach wątłuszowatych (dorszowatych; rodzina ryb); dorszowaty
SJP.pl
nie mający sił, zdrowia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) słabej budowy
(1.2) słabego zdrowia
(1.3) widziany niewyraźnie, słabo postrzegalny
(1.4) zagrożony zniszczeniem
(1.5) niezbyt silny, słabo powiązany
Wiktionary
(1.1) Jak z tych wątłych chuderlaków zrobimy drużynę rugby?
(1.2) Widocznie babcinka martwi się o zdrowie swojego wątłego trzyletniego wnusia.
Wiktionary
rzecz. wątłusz mzw., wątłość ż.
przym. wątlutki
przysł. wątło, wątle, wątlutko
Wiktionary
(1.1) chwiejny, chudy, delikatny, drobny, szczupły, mizerny, wiotki
(1.2) chorowity, chory, delikatny, osłabiony, słaby
(1.3) niewyraźny, zanikający, zanikowy, znikający
(1.4) kruchy, osłabiony, słaby, wyniszczony
(1.5) luźny, niemocny, niesilny, o tyle o ile
Wiktionary
dawna wieś w powiecie pleszewskim (województwo wielkopolskie)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Wąwelno – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sośno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 529 mieszkańców. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Sośno.
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. dopływ Przemszy
SJP.pl
Wą
Wikipedia
mieszkaniec Wąwolnicy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Wąwolnicy (miasta w Polsce)
SJP.pl
Wąworków – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Opatów. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.
Przez wieś przechodzi zielony oraz żółty szlak rowerowy do Opatowa.
Wikipedia
podobny do wąwozu; wąski jak wąwóz
SJP.pl
zdrobnienie od: wąwóz
SJP.pl
obniżenie terenu otoczone terenami wyżej położonymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geogr. głęboka, sucha dolina o wąskim dnie i stromych zboczach;
(1.2) ciasny przesmyk zamknięty z obydwu stron ścianami
Wiktionary
Wą
Wikipedia
(1.1) Bardzo niebezpiecznie jest spacerować podczas deszczu w wąwozie.
Wiktionary
IPA: ˈvɔ̃w̃vus, AS: võũ̯vus
Wiktionary
zdrobnienie od: wąski; wąziutki, wąziuteńki, wąziusieńki
SJP.pl
zdrobnienie od: wąski; wąziutki, wąziuchny, wąziuteńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: wąski
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃w̃ʑüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: võũ̯źüśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: wąski; wąziutki, wąziuchny, wąziusieńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: wąski
Wiktionary
(1.1) Kilka rolek wąziuteńkiej taśmy fotograficznej zdziałało cud.
Wiktionary
IPA: ˌvɔ̃w̃ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: võũ̯źutẽńḱi
Wiktionary
rzecz. wąskość
przym. wąski, wąziutki
przysł. wąsko, wąziutko, wąziuteńko
Wiktionary
zdrobnienie od: wąski; wąziuchny, wąziuteńki, wąziusieńki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: wąski
Wiktionary
(1.1) I nie zauważyli, jak wrzucił skrzypki swe malutkie, skrzypki swe wąziutkie do głębokiej studni, a woda zamknęła się nad nimi smoliście i zabrała je w głębinę.
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃ˈʑutʲci, AS: võũ̯źutʹḱi
Wiktionary
rzecz. wąskość
przym. wąski, wąziuteńki
przysł. wąsko, wąziutko, wąziuteńko
Wiktionary
1. drapieżny gad lądowy lub wodny;
2. szereg ludzi lub pojazdów;
3. coś poruszającego się zygzakiem;
4. człowiek podstępny i przebiegły;
5. giętka rura doprowadzająca ciecz lub gaz;
6. wąż świetlny - świecący przewód elektryczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) herp. przedstawiciel podrzędu beznogich gadów o podłużnym ciele;
(1.2) daw. przen. rodzaj armaty
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przen. ktoś podły i podstępny
(2.2) żart. mąż
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) giętka rura do transportu wody
(3.2) przen. coś migającego, poruszającego się zygzakiem
(3.3) przen. długa i wąska kolumna osób, pojazdów
(3.4) przen. coś lub ślad po czymś przypominający węża (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni.
(1.1) Nie wszystkie węże są jadowite.
(2.1) Węża wyhodowałem na własnej piersi!
(2.2) Dobrze, że mój wąż w pracy cały tydzień, bo by chyba na zawał pierdyknął!
(3.1) Wieczorem podlej wężem ogródek.
Wiktionary
IPA: vɔ̃w̃ʃ, AS: võũ̯š
Wiktionary
rzecz. wężymord m., wężowidło n., wężydło n.
:: zdrobn. wężyk m.
przym. wężowy, wężowaty
przysł. wężowo
Wiktionary
(3.1) szlauch
Wiktionary
dawniej: ćwicząc, nauczyć czegoś, uczynić biegłym; wyćwiczyć
SJP.pl
w gwarze poznańskiej: wiadro; wymborek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Poznań, Kujawy. wiadro
Wiktionary
(1.1) wymborek
Wiktionary
dawny podatek na sprzęt przeciwpożarowy
SJP.pl
1. zdolność do odczuwania zapachów; zmysł powonienia;
2. przenośnie: zdolność przewidywania; intuicja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zmysł pozwalający czuć zapachy i substancje lotne; zmysł powonienia;
(1.2) przen. pot. instynkt, zdolność przewidywania konsekwencji drobnych zdarzeń
Wiktionary
"Osobny artykuł: Kodowanie zapachu."
Węch, powonienie – jeden z dwóch – obok smaku – zmysłów chemicznych. Działanie węchu polega na wykrywaniu zapachów (ich detekcji) i rozpoznawaniu bodźców, jakimi są cząsteczki określonych związków chemicznych lub ich mieszaniny (odoranty).
Wikipedia
(1.1) Ta róża wcale nie pachnie, chyba że straciłam węch.
(1.2) Kazik zawsze miał węch do interesów.
Wiktionary
IPA: vɛ̃w̃x, AS: vẽũ̯χ
Wiktionary
rzecz. wąchanie n.
czas. zwąchać, wąchać ndk.
przym. węchowy
przysł. węchowo
Wiktionary
(1.1) powonienie
(1.2) intuicja, instynkt, wyczucie; pot. niuch, nos
Wiktionary
Węchomózgowie ( rhinencephalon) – część kresomózgowia bezpośrednio powiązana ze zmysłem powonienia. Zbudowane jest z części obwodowej (opuszka węchowa) oraz korowej.
W obecnym mianownictwie anatomicznym węchomózgowie nie jest wyszczególniane jako osobna część kresomózgowia, a jego struktury należą bezpośrednio do części podstawnej kresomózgowia.
Wikipedia
→ węch
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze zmysłem węchu, odczuwalny węchem
Wiktionary
rzecz. węch mrz.
Wiktionary
(1.1) rzad. lub spec. olfaktoryczny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
linka zakończona haczykiem z umocowaną na nim przynętą, służąca do połowów na głębokich wodach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: wędka
Wiktionary
rzecz. wędka ż.
Wiktionary
skrót od: wędkarstwo, wędkarski (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
sprzęt służący do amatorskiego połowu ryb, składający się najczęściej z wędziska, żyłki, spławika i haczyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sprzęt służący do amatorskiego połowu ryb, składający się najczęściej z wędziska, żyłki, spławika i haczyka;
Wiktionary
Wędka – sprzęt służący do połowu ryb w wędkarstwie. Składa się z wędziska, do którego przymocowana jest żyłka wędkarska, na której końcu znajduje się haczyk wędkarski z przynętą. Zakłada się, że pierwowzór wędki powstał na Hawajach. Była to linka zakończona hakiem z przynętą, przyczepiona do łodzi i za nią ciągnięta. Typowej wędki zaopatrzonej w około półtorametrowe wędzisko z bambusa po raz pierwszy używano w Chinach.
Wikipedia
IPA: ˈvɛ̃ntka, AS: vẽntka
Wiktionary
rzecz. wędkarz m., wędkowanie n., wędzisko n., nawęd m., wędkarstwo n., wędeczka ż.
czas. wędkować ndk.
przym. wędkowy, wędkarski
Wiktionary
(1.1) pot. kij
Wiktionary
kobieta łowiąca ryby na wędkę
SJP.pl
dotyczący wędkarza, wędkarstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do wędkarstwa, związany z wędkarstwem
Wiktionary
(1.1) Wabiki możesz kupić w sklepie wędkarskim koło poczty.
Wiktionary
rzecz. wędkarstwo n., wędkowanie n., wędka ż., wędkarz mos.
czas. wędkować ndk.
Wiktionary
(1.1) sklep / sprzęt wędkarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rodzaj hobby i sportu, polegający na łowieniu ryb na wędkę;
Wiktionary
Wędkarstwo – rodzaj hobby, zajęcia rekreacyjnego i sportu, polegający na łowieniu ryb na wędkę.
Wyróżnia się sześć rodzajów wędkarstwa – w każdym z nich używa się innej, odpowiedniej metody wędkowania i przystosowanej do wybranej techniki łowienia wędki:
W niektórych krajach wędkarz powinien posługiwać się sprzętem o określonych parametrach oraz posiadać licencję (w Polsce jest to karta wędkarska).
Wikipedia
(1.1) Wędkarstwo to moja pasja, jestem nawet redaktorem magazynu o tej tematyce.
(1.1) Mój ojciec jest fanatykiem wędkarstwa, dlatego nasz dom jest pełen wędek, kołowrotków i gazet „Super Karp”.
Wiktionary
IPA: vɛ̃ntˈkarstfɔ, AS: vẽntkarstfo
Wiktionary
rzecz. wędkarz mos., wędkowanie n., wędka ż.
przym. wędkarski
czas. wędkować ndk.
Wiktionary
1. osoba łowiąca ryby na wędkę;
2. dawniej: wytwórca wędek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba łowiąca ryby na wędkę
(1.2) środ. ktoś wyłudzający pieniądze na ulicy odwołując się do współczucia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mój dziadek jest wędkarzem.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ntkaʃ, AS: vẽntkaš
Wiktionary
rzecz. wędka ż., wędkarstwo n., wędkowanie n., powędkowanie n., nawęd m., wędzisko n., zwędzenie n., Wędkowy nmos., wędzidło n., wędzidełko n.
:: fż. wędkarka ż.
czas. wędkować ndk., powędkować dk., zwędzić dk.
przym. wędkarski, wędkowy, wędziskowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wędkować.
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ntkɔˈvãɲɛ, AS: vẽntkovãńe
Wiktionary
rzecz. wędka ż., węda, wędkarz m., wędkarka ż., wędkarstwo n.
czas. wędkować ndk.
przym. wędkarski
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) łowić ryby przy pomocy wędki, głównie rekreacyjnie
(1.2) środ. przen. żebrać, naciągać naiwnych na pieniądze
Wiktionary
(1.1) W każdy pierwszy weekend miesiąca, wędkuję z Piotrkiem nad Nysą.
Wiktionary
IPA: vɛ̃ntˈkɔvat͡ɕ, AS: vẽntkovać
Wiktionary
rzecz. węda ż., wędka ż., wędkarz m., wędkarka ż., wędkowanie n., wędkarstwo n., wędzisko n., nawęd m.
czas. powędkować dk.
przym. wędkarski
Wiktionary
→ wędka
SJP.pl
Wędkowy – wieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim, w gminie Tczew nad rzeką Szpęgawą. Wieś jest siedzibą sołectwa Wędkowy, w którego skład wchodzi również miejscowość Liniewko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. wyrób spożywczy z jednego kawałka mięsa (szynka, polędwica, baleron) lub z mięsa rozdrobnionego (kiełbasa, salceson), odpowiednio przyprawiony, zwykle wędzony, peklowany, rzadziej gotowany;
Wiktionary
(1.1) Wolisz kanapki z żółtym serem czy z wędliną?
Wiktionary
IPA: vɛ̃nˈdlʲĩna, AS: vẽndlʹĩna
Wiktionary
rzecz. wędliniarnia ż., wędliniarz m.
:: zdrobn. wędlinka ż.
przym. wędliniarski, wędzony
Wiktionary
sklep, w którym sprzedaje się wyroby wędliniarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hand. sklep z wędlinami
Wiktionary
(1.1) Wstąpię jeszcze do wędliniarni i kupię trochę frankfurterek na śniadanie.
Wiktionary
rzecz. wędlina ż.
Wiktionary
(1.1) masarnia, mięsny
Wiktionary
dotyczący wędliniarza, wędliniarstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wędliniarstwem, dotyczący wędliniarstwa
Wiktionary
rzecz. wędliniarstwo n., wędlina ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dziedzina związana z produkcją wędlin
Wiktionary
przym. wędliniarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wytwórca wędlin
Wiktionary
rzecz. wędlina ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: wędlina
SJP.pl
skrót
(1.1) = wędrowny
Wiktionary
Wędrogów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Kowiesy.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wędrogów jest wsią liczącą kilkadziesiąt domów, zamieszkaną przez ok. 119 osób. Osada leży nad rzeką Chojnatką, przy drodze krajowej nr 8 (E67), która oddziela wieś od sąsiednich Kowies.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przemierzanie długiej drogi
(1.2) częste zmienianie miejsca pobytu
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ndrɔˈvãɲɛ, AS: vẽndrovãńe
Wiktionary
rzecz. wędrówka ż., wędrowiec mos., wędrownik mos., wędrowniczek mos., wędrowniczka ż.
czas. wędrować
przym. wędrowny, wędrowniczy, wędrówkowy
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przebywać długą drogę skądś dokądś
Wiktionary
(1.1) Kiedy w Rosji ściśnie mróz, stada jerów wędrują na południe i wtedy można je u nas spotkać bez większego kłopotu.
Wiktionary
IPA: vɛ̃nˈdrɔvat͡ɕ, AS: vẽndrovać
Wiktionary
rzecz. wędrówka ż., wędrowiec m., wędrownik m., wędrowniczek m., wędrowniczka ż., wędrowanie n.
przym. wędrowny, wędrowniczy
czas. przywędrować
Wiktionary
kobieta, która wędruje, zwłaszcza pieszo; podróżniczka
SJP.pl
osoba wędrująca, zwłaszcza pieszo; turysta, podróżnik, piechur, wędrownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto wędruje, porusza się pieszo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Coraz bardziej robi się swojsko, coraz przyjaźniej spogląda wędrowiec na te rozległe linie Parthenonu, na biały Erechtejon i na leżące niżej Propyleje.
Wiktionary
rzecz. wędrowanie n., wędrówka ż., wędrownik mos.
:: zdrobn. wędrowniczek mos.
czas. wędrować ndk.
przym. wędrowny
Wiktionary
(1.1) łazik, globtroter, obieżyświat, tramp, wędrowniczek, wędrownik, wagabunda
Wiktionary
zdrobnienie od: wędrownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: wędrownik
(1.2) rzad. mały wędrowiec
Wiktionary
(1.2) „O Janku Wędrowniczku” jest tytułem zbiorku wierszy dla dzieci.
Wiktionary
rzecz. wędrowanie n., wędrowiec mos., wędrownik mos., wędrowniczka ż., wędrówka ż., zawędrowanie n.
czas. wędrować ndk., zawędrować dk., zawędrowywać ndk.
przym. wędrowny, wędrowniczy
Wiktionary
SJP.pl
Wędrowniczka – w ZHR czwarty, a w SHK Zawisza piąty żeński stopień harcerski. Przeznaczony dla harcerek w wieku 16-18 lat. Oznaczany poprzez złota lilijkę i złoty okrąg nabity na krzyż. W niektórych środowiskach ZHP używa się tej nazwy dla stopnia Harcerki Orlej.
Wikipedia
1. związany z odbywaniem wędrówek; podróżniczy, podróżny;
2. → wędrownik
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący wędrownika lub wędrowania
Wiktionary
rzecz. wędrówka ż., wędrowniczek mos., wędrownik m., wędrowniczka ż., wędrowanie n.
czas. wędrować ndk., zawędrować dk.
Wiktionary
osoba wędrująca, zwłaszcza pieszo; turysta, podróżnik, piechur, wędrowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. wędrowiec
Wiktionary
(1.1) Wielu wędrowników tutaj nie zagląda, bo odstrasza ich ta knieja.
Wiktionary
rzecz. wędrowanie n., wędrowiec mos., wędrowniczek m., wędrowniczka ż., wędrówka ż., zawędrowanie n.
czas. wędrować ndk., zawędrować dk., zawędrowywać ndk.
przym. wędrowny, wędrowniczy
Wiktionary
(1.1) wagabunda, wędrowiec
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odbywający wędrówkę; zmieniający miejsce pobytu; przenoszący się z miejsca na miejsce
Wiktionary
(1.1) W lipcu harcerze wyruszyli na obóz wędrowny.
Wiktionary
IPA: vɛ̃nˈdrɔvnɨ, AS: vẽndrovny
Wiktionary
rzecz. wędrówka ż., wędrowanie n., wędrowiec m., wędrownik m., wędrowniczek m., wędrowniczka ż.
czas. wędrować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Wędrzyn ( "Wandern") – kolonia w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Sulęcin.
Jest to osiedle wojskowe położone przy drodze wojewódzkiej nr 137. Na terenie osiedla znajdują się trzy jednostki wojska polskiego: 17 Brygada Zmechanizowana, 45 Wojskowy Oddział Gospodarczy oraz Komenda Poligonu zarządzająca Ośrodkiem Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w Wędrzynie. Osiedle leży na trasie linii kolejowej nr 364.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) turyst. sport. piesze przemieszczanie się połączone z odwiedzaniem kolejnych miejsc
Wiktionary
IPA: vɛ̃nˈdrufka, AS: vẽndrufka
Wiktionary
rzecz. wędrowanie n., wędrownik mos., wędrowniczka ż., wędrowiec mos., wędrowniczek mos.
czas. wędrować
przym. wędrowny, wędrowniczy, wędrówkowy
Wiktionary
→ wędrówka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do wędrówki, związany z wędrówką
Wiktionary
(1.1) Do takich miejsc należy Nadmorski Park Krajobrazowy, który ze względu na specyfikę geograficzną (tzw. wąskie gardło wędrówkowe oraz północnobałtycki korytarz migracyjny) jest jednym z ważniejszych miejsc wędrówek, odpoczynku i zimowania licznych gatunków ptaków.
Wiktionary
rzecz. wędrowanie n., wędrówka ż.
Wiktionary
urządzenie do wędzenia mięs, ryb
SJP.pl
pomieszczenie, w którym wędzi się przetwory mięsne, ryby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. pomieszczenie lub urządzenie do wędzenia
Wiktionary
(1.1) Umyte ryby powędrowały prosto do wędzarni.
(1.1) Wuj zbudował małą wędzarnię w ogrodzie przy kuchni.
Wiktionary
rzecz. wędzenie n.
czas. uwędzić dk., wędzić ndk., wędzić się ndk.
przym. wędzony
Wiktionary
wędzarstwo
SJP.pl
specjalista w zakresie wędzenia mięsa i ryb
SJP.pl
cienki fałd skóry lub błony śluzowej, stanowiący połączenie jednego narządu z drugim, np. wędzidełko języka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. blaszka lub fałd łączący ze sobą dwa elementy i ograniczający ich ruchomość
Wiktionary
Wędzidełko (łac. "frenulum)" – blaszka lub fałd łączący ze sobą dwa elementy i ograniczający ich ruchomość.
Anatomia człowieka wyróżnia szereg wędzidełek w różnych częściach ciała, np. wędzidełko wargi górnej, wędzidełko wargi dolnej, wędzidełko języka, wędzidełko napletka, wędzidełko łechtaczki, wędzidełko warg sromowych.
Wikipedia
rzecz. wędkarz mos.
Wiktionary
metalowa część uzdy wkładana koniowi do pyska, służąca do kierowania zwierzęciem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zootechn. element uprzęży (ogłowia) wkładany koniowi do pyska;
Wiktionary
Wędzidło – rodzaj kiełzna, element ogłowia wkładany koniowi do pyska w celu przekazywania mu sygnałów i kierowania nim. Istnieje wiele rodzajów wędzideł, które dzieli się ze względu na kryteria:
Wikipedia
IPA: vɛ̃ɲˈd͡ʑidwɔ, AS: vẽńʒ́idu̯o
Wiktionary
rzecz. wędkarz mos.
Wiktionary
(1.1) kiełzno; gw. Śląsk Cieszyński zymbadło
Wiktionary
długi, cienki kij stanowiący część wędki
SJP.pl
konserwować produkty, poddając je działaniu dymu pochodzącego ze spalanego drewna drzew liściastych
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) kulin. konserwować żywność przy użyciu odpowiedniego dymu
czasownik zwrotny wędzić się
(2.1) kulin. być wędzonym (1.1)
(2.2) żart. przen. przebywać w miejscu o nasilonym zadymieniu lub gorącu
Wiktionary
rzecz. wędzarnia ż., wędzonka ż.
przym. wędzony
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wędzone mięso wieprzowe, przerośnięte tłuszczem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. kulin. wędzona wieprzowina, np. boczek, słonina, baleron
Wiktionary
czas. wędzić
przym. wędzony
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) kulin. przyrządzony / przyrządzany w procesie wędzenia
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od wędzić
Wiktionary
rzecz. wędzenie n., wędzonka ż., wędlina ż., wędzarnia ż., wędzarnictwo n.
czas. wędzić ndk., uwędzić dk.
przym. wędzarniczy
Wiktionary
skrót od: węgierski
SJP.pl
skrót
(1.1) = węgierski
Wiktionary
pionowy element konstrukcyjny w formie słupa drewnianego lub kamiennego po bokach drzwi lub okna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. belka, która ogranicza z boku otwór drzwiowy lub okienny wspierający łuk lub nadproże;
Wiktionary
Węgar (węgarek) – pionowy element przy otworze okiennym lub drzwiowym otrzymany przez wysunięcie cegieł dla ścian murowanych lub dostawienie pionowych słupków dla ścian drewnianych lub kamiennych. Stanowi on oparcie dla ościeżnicy. Niezbędny jest on do ościeżnic regulowanych, aby je bezinwazyjnie zamontować.
Wikipedia
IPA: ˈvɛ̃ŋɡar, AS: vẽŋgar
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. węgarek m.
przym. węgarkowy
Wiktionary
(1.1) węgarek
Wiktionary
zdrobnienie od: węgar
SJP.pl
przymiotnik od: węgarek
SJP.pl
1. pierwiastek chemiczny o symbolu C i liczbie atomowej 6, występujący w naturze w dwóch odmianach: diamentu i grafitu;
2. skała osadowa, powstała z obumarłych części roślin, stosowana jako paliwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu C i liczbie atomowej 6;
(1.2) geol. bryłka rudy z dużą zawartością węgla (1.1), materiał opałowy;
(1.3) szt. materiał rysunkowy w formie patyczków miękkiego węgla drzewnego
(1.4) szt. technika artystyczna posługująca się węglem (1.3) oraz rysunek nią wykonany;
(1.5) grudka żaru
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Diament to jedna z krystalicznych postaci węgla.
(1.2) Sto lat temu większość statków było napędzanych węglem.
(1.3) Antoni Kamieński (…) odwiedził również pisarkę w Grodnie i wówczas naszkicował węglem jeden z bardziej znanych jej portretów.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋʲɟɛl, AS: vẽŋʹǵel
Wiktionary
rzecz. węglan mrz., węglarz mos., węglowiec mrz., węgielnica ż., węglarka ż., węglarstwo n., węglik m.
:: zdrobn. węgielek mrz.
czas. zwęglać ndk., zwęglić dk.
przym. węglowy, węglanowy, węglarski
Wiktionary
(1.1) symbol. C
(1.2) czarne złoto; gw. Górny Śląsk wóngiel
Wiktionary
mały kawałek węgla; żarzący się kawałek węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: węgiel
(1.2) mały kawałek węgla
(1.3) rel. krążek z węgla drzewnego wkładany po rozżarzeniu do trybularza
Wiktionary
(1.2) Zamiast oczu dzieci wprawiły bałwankowi dwa węgielki, zamiast nosa marchewkę.
(1.3) Ministrant rozpalił węgielek trybularzowy i włożył go do trybularza.
Wiktionary
rzecz. węglowiec mrz., węglarz mos., węgiel mrz., węglarka ż.
przym. węglowy
Wiktionary
mały kawałek węgla; żarzący się kawałek węgla
SJP.pl
Wę
Wikipedia
przyrząd geodezyjny do wytyczania kątów prostych, pełnych i półpełnych; winkiel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przyrząd służący do wyznaczania kątów prostych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. węglarz mzw./mos., węgiel mrz., węglarka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bud. dotyczący węgła
Wiktionary
IPA: vɛ̃ŋʲˈɟɛlnɨ, AS: vẽŋʹǵelny
Wiktionary
rzecz. węgieł
przym. węgłowy
Wiktionary
1. koń rasy węgierskiej;
2. wino węgierskie; węgrzyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek narodowości węgierskiej, obywatel Węgier, mieszkaniec Węgier
forma rzeczownika.
(2.1) D. od: Węgry
Wiktionary
(1.1) W 1956 r. Węgrzy zorganizowali powstanie przeciwko Związkowi Radzieckiemu.
(2.1) Marysia wróciła właśnie z Węgier.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋʲɟɛr, AS: vẽŋʹǵer
Wiktionary
rzecz. Węgry nmos., węgierszczyzna ż., węgierskość ż., węgierski mrz., węgierskie n., węgier mos./mzw., węgrzyn mos./mzw., węgrzynek mos./mzw., węgierka ż.
:: fż. Węgierka ż.
przym. węgierski
Wiktionary
(1.1) pot. Madziar
Wiktionary
odmiana śliwy; owoc tej śliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogrod. bot. odmiana śliwy o ciemnogranatowych (fioletowych), owalnych, bardzo słodkich owocach z żółtym miąższem;
(1.2) daw. szlachecki ubiór wierzchni, zbliżony do kontusza, zapinany pod szyję i bogato szamerowany z przodu; lekka czamara; później krótszy obcisły żakiet męski wyszywany na piersiach
(1.3) daw. męskie bądź kobiece nakrycie głowy w stylu węgierskim (czapka lub damski kapelusz)
(1.4) daw. pot. rodzaj krótkiej fajki drewnianej
(1.5) muz. szybki taniec wirowy, odmiana polki
(1.6) pot. szabla typu węgierskiego ze słabo wygiętą głownią, prostym jelcem i otwartą rękojeścią
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przy każdym dotknięciu spadały gradem ze wstrząsanego drzewa śliwki węgierki, dojrzałe, fioletowe, ze złotymi kroplami wosku i z liliowym puszkiem.
(1.2) Skrzywił się zaczepiony, bo i nazwanie taratatki jego węgierką było uwłaczające.
Wiktionary
rzecz. Węgier mos., Węgierka ż., węgierski mrz., węgrzyn mzw., węgierskość ż.
przym. węgierski
przysł. po węgiersku
Wiktionary
(1.1) reg-pl|Poznań|damascenka.
Wiktionary
związany z Węgrami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Węgrami, dotyczący Węgier lub Węgrów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. ugrofiński język używany przez Węgrów;
(2.2) lekcja węgierskiego (2.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zdecydowanie najpopularniejsze były wina węgierskie, zwane węgrzynami, z tokajem na czele, dalej wina hiszpańskie, a wśród nich rodzaj malagi zwany w Rzeczypospolitej petercymentem, kanar pochodzący z Wysp Kanaryjskich i alikant z okolic Alikante.
(2.1) On uczy się węgierskiego.
(2.2) Co robiliście wczoraj na węgierskim?
Wiktionary
IPA: vɛ̃ŋʲˈɟɛrsʲci, AS: vẽŋʹǵersʹḱi
Wiktionary
rzecz. węgierszczyzna ż., Węgry nmos., Węgier m., Węgierka ż., węgierskość ż., węgierka ż., węgrzyn mzw.
przysł. po węgiersku
Wiktionary
(1.1) skr. węg.; gw. Górny Śląsk uherski
Wiktionary
przymiotnik od: Węgierska Górka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Węgierskiej Górki
Wiktionary
rzecz. Węgierska Górka m., węgierskogórczanin m., węgierskogórczanka ż.
Wiktionary
1. posługujący się językiem węgierskim;
2. napisany w języku węgierskim;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się językiem węgierskim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posługujący się językiem węgierskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem węgierskim
(1.3) udostępniany, spisany, utrwalony lub stworzony w języku węgierskim
Wiktionary
(1.3) W 1993 roku, pod naciskiem Waszyngtonu, RWE zrezygnowało z serwisu afgańsko- i węgierskojęzycznego.
Wiktionary
IPA: vɛ̃ŋʲˈɟɛrskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: vẽŋʹǵerskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
zespół cech charakterystycznych dla Węgier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest węgierskie; cecha tych, którzy są węgierscy
Wiktionary
rzecz. węgierszczyzna ż., Węgry nmos., Węgier m., Węgierka ż., węgierka ż., węgrzyn m., węgrzynek m., węgier m., węgierski mrz.
przym. węgierski
przysł. po węgiersku
Wiktionary
1. język węgierski;
2. wszystko, co jest charakterystyczne dla Węgier lub stamtąd pochodzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. język węgierski
(1.2) to, co węgierskie
Wiktionary
przym. węgierski
rzecz. węgrzyn mzw./mos., Węgier mos., Węgierka ż., węgierski mrz., węgierskość ż., Węgry lm nm.
Wiktionary
miejsce zetknięcia się dwu ścian zewnętrznych budynku; narożnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bud. zewnętrzny róg budynku
Wiktionary
Wę
Wikipedia
(1.1) Uciekinier pobiegł za węgieł.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋʲɟɛw, AS: vẽŋʹǵeu̯
Wiktionary
przym. węgielny, węgłowy
Wiktionary
(1.1) róg; pot. winkiel
Wiktionary
sól kwasu węglowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny, sól lub ester kwasu węglowego;
Wiktionary
(1.1) Wiele węglanów metali bardzo słabo rozpuszcza się w wodzie.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋɡlãn, AS: vẽŋglãn
Wiktionary
rzecz. węglowiec mrz., węglarz mos., węglarka ż., węgiel
przym. węglanowy, węglowy
Wiktionary
nasycać ciecz dwutlenkiem węgla; saturować
SJP.pl
przymiotnik od: węglan
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. dotyczący węglanu
Wiktionary
rzecz. węglarz mzw./mos., węglan mrz., węgiel mrz., węglarka ż.
Wiktionary
sól kwasu węglowego
SJP.pl
Węglany – grupa związków chemicznych, soli i estrów kwasu węglowego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
węglarek gronowiec - owad z rodziny kózkowatych
SJP.pl
kolejowy wagon towarowy o otwartym od góry nadwoziu i uniwersalnym zastosowaniu, przystosowany zasadniczo do przewozu ładunków masowych takich jak: węgiel, drewno, kamień, warzywa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolej. pot. tender, wagon do przewożenia węgla używanego jako paliwo lokomotywy parowej
(1.2) kolej. wagon z burtami służący do przewozu materiałów sypkich, m.in. węgla;
(1.3) metalowy pojemnik z uchwytem, służący do noszenia węgla do pieca
(1.4) pot. węgiel w ilości mieszczącej się w węglarce (1.1-3)
(1.5) daw. uczn. uczennica paląca papierosy
Wiktionary
Wę
Wikipedia
(1.1) Palacz spadł z węglarki.
(1.2) Złodzieje ukradli węgiel z węglarki.
(1.4) Elektrownia spala dwie węglarki na godzinę.
Wiktionary
IPA: vɛ̃ŋɡˈlarka, AS: vẽŋglarka
Wiktionary
rzecz. węgiel m., węglan m., węglarz m., węglowiec m., węgielnica ż., węglarstwo n., węglik m., węgielek m.
przym. węglowy, węglanowy, węglarski, węglarkowy
Wiktionary
(1.1) tender
(1.3) reg. śl. kołkastla, kółkastla
Wiktionary
1. pomieszczenie do przechowywania węgla; węglownia;
2. miejsce, gdzie wypalany jest węgiel drzewny;
3. piec do wypalania węgla
SJP.pl
przymiotnik od: węglarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dziedzina zajmująca się wytwarzaniem węgla drzewnego
Wiktionary
Węglarstwo – rzemiosło polegające na wytwarzaniu węgla drzewnego, zajmowali się nim węglarze, zanikło w XIX w.
Wikipedia
rzecz. węglarz mzw./mos., węgiel mrz., węglarka ż.
Wiktionary
1. człowiek zajmujący się handlem węgla, pracujący w składzie węgla;
2. członek tajnego stowarzyszenia politycznego założonego we Włoszech w XIX wieku, w celu walki o niepodległość i zjednoczenie kraju; karbonariusz;
3. dawniej: człowiek zajmujący się wypalaniem węgla drzewnego; kurzak;
4. lis o czarnym umaszczeniu nóg, brzucha i pyska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. ktoś, kto zajmuje się wyrabianiem węgla drzewnego;
(1.2) zaw. ktoś, kto zajmuje się handlem węglem lub jego dowozem
(1.3) hist. zob. karbonariusz.
(1.4) zob. smolarz.
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) łow. lis wyróżniający się czarnym umaszczeniem pyska, podbrzusza i stawek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Raz jeden węglarz szedł do lasu wypalać węgiel i spotkał niedźwiedzia.
(1.2) Potem parowóz gwizdnie, ciągnie pociąg do Warszawy, a z wagonu węglarz zabiera węgiel na wóz i przywozi do nas.
(1.3) Podejrzewano go o kontakty z francuską tajną organizacją rewolucyjną węglarzy i […] wtrącono do więzienia.
(2.1) Łapy błotnych węglarzy mają rozstaw palców większy, ułatwiający im poruszanie się na gruncie grząskim i zapadającym, jednakże są krótsze.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋɡlaʃ, AS: vẽŋglaš
Wiktionary
rzecz. węgiel m., węglan m., węglowiec m., węgielnica ż., węglarka ż., węglarstwo n., węgielek m., węglik m.
przym. węglowy, węglanowy, węglarski
Wiktionary
(1.1) kurzak
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) plural|węgiel.
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) pot. węglowodany
Wiktionary
(2.1) Węgle utrzymują wysoki poziom glikogenu w mięśniach, który jest twoim paliwem podczas intensywnego treningu.
Wiktionary
Węgleniec – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Jędrzejów. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
spalać się na węgiel; zwęglać się
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
związek węgla z metalem; karbidek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny węgla z metalem lub półmetalem;
(1.2) przest. węgielek (zdrobn. od: węgiel)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. węglowiec mrz., węglarz mos., węgiel mrz., węglarka ż.
przym. węglowy
Wiktionary
związek węgla z metalem; karbidek
SJP.pl
Węgliki – nieorganiczne związki chemiczne złożone z atomów węgla i atomów metalu albo półmetalu (krzemu czy boru), mającymi mniejszą od węgla elektroujemność. Wyróżnia się węgliki jonowe, węgliki kowalencyjne, węgliki międzywęzłowe (metaliczne) i węgliki pośrednie.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Węgliniec ( Kohlfurt) – miasto w Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Węgliniec.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa jeleniogórskiego.
Według danych GUS z 1 stycznia 2023 miasto miało 2657 mieszkańców (761. miejsce w kraju).
Wikipedia
IPA: vɛ̃ŋɡˈlʲĩɲɛt͡s, AS: vẽŋglʹĩńec
Wiktionary
przym. węgliniecki
Wiktionary
dawniej: węglowy - zawierający węgiel (pierwiastek)
SJP.pl
1. powodować przemianę substancji pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w węgle kopalne; uwęglać;
2. dawniej: spalać na węgiel; zwęglać;
3. węglić się - uwęglać się, przetwarzać się w węgle kopalne; zwęglać się
SJP.pl
mieszkaniec Węglińca (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Węglińca (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
obfitujący w węgiel; dostarczający węgla; zawierający węgiel
SJP.pl
dotyczący organicznych związków chemicznych, czyli związków zawierających przynajmniej jeden atom węgla
SJP.pl
dotyczący organicznych związków chemicznych, czyli związków zawierających przynajmniej jeden atom węgla
SJP.pl
1. pierwiastek z 4 grupy układu okresowego;
2. statek do przewozu węgla
SJP.pl
Węglowce
Wikipedia
Węglowice ( Kuhlhausen) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, w gminie Wręczyca Wielka.
Wieś leży około 15 km na południe od Kłobucka, w pobliżu węzła kolejowego w Herbach Nowych.
Wieś Węglowice powstała na przełomie XVIII i XIX wieku, została założona wraz z pobliskim Puszczewem, przez mieszanych wyznaniowo osadników niemieckich.
Wikipedia
1. pierwiastek z 4 grupy układu okresowego;
2. statek do przewozu węgla
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. masowiec do transportu węgla;
(1.2) chem. pierwiastek należący do czternastej grupy układu okresowego;
Wiktionary
Węglowiec ( collier) – rodzaj masowca przystosowanego do przewozu węgla. Charakterystyczne dla tego typu jednostek były duże luki ładunkowe.
Był to typ statków, które do wybuchu II wojny światowej najczęściej zawijały do portu w Gdyni. Najbardziej znanymi polskimi węglowcami były „Francuzy” towarzystwa Żegluga Polska („Katowice”, „Kraków”, „Toruń”, „Poznań” i „Wilno”) i „Robury” towarzystwa Polskarob.
Wikipedia
IPA: vɛ̃ŋɡˈlɔvʲjɛt͡s, AS: vẽŋglovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. węgiel m., węglan m., węglarz m., węgielnica ż., węglarka ż., węglarstwo n., węgielek m., węglik m.
przym. węglowy, węglanowy, węglarski
Wiktionary
1. pomieszczenie do przechowywania węgla; węglarnia;
2. zespół urządzeń do przygotowania węgla wsadowego w gazowniach i koksowniach
SJP.pl
związek chemiczny składający się z atomów węgla, wodoru i tlenu; sacharyd, cukier, cukrowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biochem. organiczny związek chemiczny składający się z atomów węgla, wodoru i tlenu;
Wiktionary
(1.1) Nie jest możliwe na dłuższą metę utrzymanie tak niskiej podaży węglowodanów jak sugerują niektóre współczesne diety.
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ŋɡlɔˈvɔdãn, AS: vẽŋglovodãn
Wiktionary
przym. węglowodanowy
Wiktionary
(1.1) sacharyd, węgle
Wiktionary
przymiotnik od: węglowodan
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący węglowodanów
Wiktionary
(1.1) Jakie zmiany w OUN mogą spowodować zaburzenia gospodarki węglowodanowej?
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ŋɡlɔvɔdãˈnɔvɨ, AS: vẽŋglovodãnovy
Wiktionary
rzecz. węglowodan m.
Wiktionary
związek chemiczny składający się z atomów węgla, wodoru i tlenu; sacharyd, cukier, cukrowiec
SJP.pl
Węglowodany, sacharydy – w ścisłym znaczeniu są to organiczne związki chemiczne składające się z atomów węgla oraz wodoru i tlenu, w takiej proporcji, że na każdy atom węgla przypadają dwa atomy wodoru i jeden tlenu, o ogólnym wzorze sumarycznym: Cn(H2O)n. W szerszym znaczeniu zalicza się do nich ich pochodne otrzymywane w wyniku redukcji lub utleniania ich grup hydroksylowych lub karbonylowych, a także wymianę jednej lub więcej grup hydroksylowych na atom wodoru lub inne grupy organiczne.
Wikipedia
przymiotnik od: węglowodór
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. zbudowany głównie z atomów węgla i wodoru
Wiktionary
(1.1) Węglowodorowym analogiem tetry jest metan.
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ŋɡlɔvɔdɔˈrɔvɨ, AS: vẽŋglovodorovy
Wiktionary
rzecz. węglowodór
Wiktionary
związek chemiczny składający się z węgla i wodoru
SJP.pl
Węglowodory – organiczne związki chemiczne zawierające w swojej strukturze wyłącznie atomy węgla i wodoru. Wszystkie one składają się z podstawowego szkieletu węglowego (powiązanych z sobą atomów węgla) i przyłączonych do tego szkieletu atomów wodoru. Sam pierwiastek węgiel nie jest jednak węglowodorem.
Wikipedia
związek chemiczny składający się z węgla i wodoru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny organiczny złożony wyłącznie z atomów węgla i wodoru;
Wiktionary
przym. węglowodorowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: węgiel
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący węgla; przewożący węgiel; poruszający się na węgiel
(1.2) chem. dotyczący węgla jako pierwiastka chemicznego; składający się z węgla
Wiktionary
(1.1) Do nabrzeża zacumował jakiś węglowy statek z Cypru.
(1.2) Włókna węglowe są bardzo lekkie i wytrzymałe.
Wiktionary
IPA: vɛ̃ŋɡˈlɔvɨ, AS: vẽŋglovy
Wiktionary
rzecz. węglan m., węglarz m., węglowiec m., węgielnica ż., węglarka ż., węglarstwo n., węglik m., węgielek m., węgiel m.
przym. węglanowy, węglarski
Wiktionary
potocznie:
1. elektrownia węglowa;
2. wędka wykonana z włókna węglowego;
3. dawna żarówka z nicią węglową, wytrzymała na wstrząsy, dająca żółte światło;
4. linia kolejowa służąca do przewozu węgla kamiennego z Górnego Śląska na Wybrzeże, wybudowana w latach 30. XX wieku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeka w Polsce i Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka przepływająca przez terytorium Polski i Rosji (obwód królewiecki), wypływa z jeziora Mamry, wraz z Instruczą tworzy Pregołę;
Wiktionary
Węgorapa (ros. Анграпа, niem. "Angerapp") – rzeka, przepływająca przez terytorium Polski i Rosji (obwód królewiecki).
Wypływa z jeziora Mamry, przepływa przez Węgorzewo i po połączeniu z Instruczą tworzy Pregołę. Długość rzeki (uwzględniając jej naturalne koryto), wynosi 172 km, w tym 66 km znajduje się na terenie Polski (biorąc jako główny nurt kanał odcinający Wielką Pętlę Węgorapy – odpowiednio 139,9 km oraz 44 km), reszta na terenie obwodu królewieckiego.
Wikipedia
przym. węgorapski
Wiktionary
choroba wywoływana przez węgorka jelitowego
SJP.pl
Węgorczyca (strongyloidoza, łac. strongyloidosis, ang. strongyloidiasis) – choroba pasożytnicza wywołana przez nicienia węgorka jelitowego ("Strongyloides stercoralis"), który cały cykl rozwojowy może odbyć w organizmie człowieka, może więc wskutek autozakażenia doprowadzać do wieloletniego przebiegu choroby.
Wikipedia
nicień, pasożyt kręgowców i roślin
SJP.pl
przymiotnik od: węgorek
SJP.pl
urządzenie rybackie do połowu węgorzy spływających do morza
SJP.pl
Węgornia ([], Aalbeck) – osada kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Łęczyce.
Według danych na rok 2026 wieś zamieszkuje 49 mieszkańców. W pobliżu znajduje się rzeka Łeba oraz droga ekspresowa S6.
Wikipedia
słodkowodna larwa minogów o ciele wydłużonym, robakowatym i słabo rozwiniętych oczach pokrytych skórą, żyjąca w mule dennym; robaczyca, ślepica
SJP.pl
1. rodzaj pułapki na ryby;
2. osoba łowiąca węgorze
SJP.pl
Węgornik ( Aalgraben) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Police na skraju Puszczy Wkrzańskiej.
Przynależność polityczno-administracyjna:
Wikipedia
drapieżna ryba z rodziny węgorzowatych, o wydłużonym, wężowatym ciele, żyjąca w wodach słodkich, na tarło wędrująca do morza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. ryba z rodziny nazwa systematyczna|Anguillidae|ref=tak., węgorzowatych;
(1.2) kulin. spoż. mięso węgorza (1.1) lub potrawa z niego
(1.3) hazardowa gra w domino
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Węgorz jest rybą aktywną nocą.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋɡɔʃ, AS: vẽŋgoš
Wiktionary
rzecz. węgorzyca ż., węgorzowate nmos.
:: zdrobn. węgorzyk m.
przym. węgorzowy, węgorzowaty
Wiktionary
mieszkaniec Węgorzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Węgorzewa
(1.2) osoba pochodząca z Węgorzewa, urodzona w Węgorzewie
Wiktionary
(1.1) Węgorzewianin został zatrzymany i trafił do policyjnego aresztu.
Wiktionary
rzecz. Węgorzewo n.
:: fż. węgorzewianka ż.
przym. węgorzewski
Wiktionary
mieszkanka Węgorzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Węgorzewa
(1.2) kobieta pochodząca z Węgorzewa, urodzona w Węgorzewie
Wiktionary
(1.1) Szanowne węgorzewianki! W najbliższą sobotę wszystkie panie w wieku 50+ zapraszamy na bezpłatne badania mammograficzne.
Wiktionary
rzecz. Węgorzewo n.
:: fm. węgorzewianin mos.
przym. węgorzewski
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim;
Wiktionary
Węgorzewo (dawniej "Węgobork", Angerburg, Ungura, maz. "Wéngobork") – miasto w woj. warmińsko-mazurskim, siedziba powiatu węgorzewskiego oraz gminy miejsko-wiejskiej Węgorzewo.
Według danych GUS z 1 stycznia 2025 r. Węgorzewo liczyło 10 448 mieszkańców i miało powierzchnię 10,88 km².
Wikipedia
(1.1) Urząd Miejski w Węgorzewie w poniedziałki jest czynny od 8.00 do 16.00, a w pozostałe dni tygodnia od 7.30 do 15.30.
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ŋɡɔˈʒɛvɔ, AS: vẽŋgoževo
Wiktionary
rzecz. węgorzewianin mos., węgorzewianka ż.
przym. węgorzewski
Wiktionary
(1.1) hist. Węgobork
Wiktionary
przymiotnik od: Węgorzewo
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Węgorzewa, związany z Węgorzewem
Wiktionary
(1.1) Powiat węgorzewski od północy graniczy z obwodem królewieckim.
Wiktionary
rzecz. Węgorzewo n., węgorzewianin mos., węgorzewianka ż.
Wiktionary
rząd ryb promieniopłetwych; niedopłetwe
SJP.pl
Węgorzokształtne (Anguilliformes), niedopłetwe, gardzielcokształtne, sakkofaryngokształtne (Apodes) – rząd ryb promieniopłetwych obejmujący ryby morskie i dwuśrodowiskowe, o silnie wydłużonym ciele, m.in. węgorze, kongery i mureny. Jest to najliczniejszy w gatunki rząd ryb z nadrzędu elopsopodobnych. W zapisie kopalnym są znane od środkowej kredy.
Wikipedia
o cechach węgorzokształtnych (rząd ryb)
SJP.pl
rodzina ryb kostnoszkieletowych, o ciele silnie wydłużonym, bocznie spłaszczonym w części ogonowej; drapieżne, większość życia spędzają w wodach słodkich (rzekach i jeziorach), do morza wędrują tylko na tarło, po którym prawdopodobnie giną
SJP.pl
Węgorzowate (Anguillidae) – rodzina katadromicznych ryb z rzędu węgorzokształtnych (Anguilliformes). Wszystkie gatunki są poławiane gospodarczo. Jedynym przedstawicielem rodziny w wodach Polski jest węgorz europejski.
Wikipedia
o cechach węgorzowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) podobny do węgorza; taki jak węgorz
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. zwykle w lm. węgorzowate: przedstawiciel pewnej rodziny ryb kostnoszkieletowych
Wiktionary
rzecz. węgorz mzw.
Wiktionary
(1.1) węgorzokształtny
Wiktionary
przymiotnik od: węgorz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny węgorzycowatych
Wiktionary
Węgorzyca ("Zoarces viviparus") – gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny węgorzycowatych (Zoarcidae).
Wikipedia
(1.1) Węgorzyca to ryba drapieżna.
Wiktionary
IPA: ˌvɛ̃ŋɡɔˈʒɨt͡sa, AS: vẽŋgožyca
Wiktionary
rzecz. węgorz m.
Wiktionary
rodzina ryb z rzędu okoniokształtnych
SJP.pl
Węgorzycowate (Zoarcidae) – rodzina morskich ryb okoniokształtnych.
Wikipedia
o cechach węgorzycowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
1. zdrobnienie od: węgorz;
2. młody węgorz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. mały, młody węgorz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Węgorzyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Węgorzyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
Wę
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. jezioro na Pojezierzu Ińskim;
3. jezioro na Pojezierzu Kaszubskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Węgorzyno (do 1946 Wangerin) – miasto w Polsce położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, nad jeziorem Węgorzyno. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Węgorzyno.
Według danych z 31 grudnia 2009 miasto miało 3021 mieszkańców.
Ośrodek usługowy i wypoczynkowy; przemysł spożywczy i drzewny; przystań wodna.
Wikipedia
IPA: ˌvɛ̃ŋɡɔˈʒɨ̃nɔ, AS: vẽŋgožỹno
Wiktionary
przymiotnik od: Węgorzyno
SJP.pl
mieszkaniec Węgrowa
SJP.pl
mieszkanka Węgrowa
SJP.pl
→ Węgrów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Węgrowa, związany z Węgrowem
Wiktionary
rzecz. Węgrów mrz., węgrowianin mos., węgrowianka ż.
Wiktionary
1. koń rasy węgierskiej;
2. wino węgierskie; węgrzyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. państwo w Europie;
Wiktionary
Węgry ( , []) – państwo śródlądowe w Europie Środkowej, od 1955 członek ONZ, od 1999 członek NATO, od 2004 członek Unii Europejskiej. Jest również członkiem Grupy Wyszehradzkiej. Graniczy ze Słowacją, Słowenią, Austrią, Chorwacją, Serbią, Rumunią i Ukrainą.
Wikipedia
(1.1) Węgry są krajem europejskim.
(1.1) Mariusz właśnie wrócił z Węgier.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋɡrɨ, AS: vẽŋgry
Wiktionary
rzecz. węgierszczyzna ż., węgierski mrz., Węgier mos., Węgierka ż., węgrzyn mzw., węgierskość ż.
przym. węgierski
przysł. po węgiersku
Wiktionary
(1.1) reg. śl. Madźary, Wyngry; hist. polit. Republika Węgierska (1989 – 2012); Węgierska Republika Ludowa, skr. WRL (1949 – 1989)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wino węgierskie; węgier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) przest. enol. wino węgierskie
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przest. handlarz domokrążca (pierwotnie narodowości węgierskiej)
(2.2) gwara. zootechn. osoba zajmująca się kastracją zwierząt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zdecydowanie najpopularniejsze były wina węgierskie, zwane węgrzynami, z tokajem na czele, dalej wina hiszpańskie, a wśród nich rodzaj malagi zwany w Rzeczypospolitej petercymentem, kanar pochodzący z Wysp Kanaryjskich i alikant z okolic Alikante.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃ŋɡʒɨ̃n, AS: vẽŋgžỹn
Wiktionary
rzecz. Węgry nmos., Węgier mos., Węgierka ż., węgierszczyzna ż., węgierskość ż., węgierski mrz., węgierskie n., węgier mos./mzw., węgrzynek mos., węgierka ż.
:: zdrobn. węgrzynek mzw.
przym. węgierski
Wiktionary
(1.1) węgier; zdrobn. węgrzynek
(2.1) węgier
Wiktionary
zdrobnienie od: węgrzyn (wino)
SJP.pl
Węgrzynek – część wsi Chełmiec, w gminie Chełmiec, powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Węgrzynowice – wieś w Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Budziszewice.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego. Wieś typowo rolnicza – mieszkańcy zajmują się uprawą zboża, ziemniaków i hodowlą zwierząt.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. koń rasy węgierskiej;
2. wino węgierskie; węgrzyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
(1.2) geogr. wieś w Polsce;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lm. od: Węgier
Wiktionary
Węgrów – miasto w Polsce położone w województwie mazowieckim, siedziba gminy wiejskiej Liw, gminy miejskiej Węgrów i powiatu węgrowskiego (w latach 1867–1975 i od 1999).
Węgrów położony jest w Obniżeniu Węgrowskim, na prawym brzegu rzeki Liwiec. Przez miasto przepływa struga Czerwonka.
Wikipedia
IPA: ˈvɛ̃ŋɡruf, AS: vẽŋgruf
Wiktionary
rzecz. węgrowianin mos., węgrowianka ż.
przym. węgrowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: węgieł
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Węsierski I (Wensierski, Wesierski, Belina odmienny) – kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Belina.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|węszyć.
Wiktionary
czas. węszyć ndk.
Wiktionary
ktoś, kto szpera, poszukuje czegoś
SJP.pl
1. poszukiwać zapachów i oceniać je, obwąchiwać, niuchać (o zwierzętach);
2. potocznie: poszukiwać, tropić
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. wywęszyć)
(1.1) szukać czegoś po zapachu, wyczuwając to węchem
(1.2) pot. usiłować dowiedzieć się czegoś o kimś lub o czymś
Wiktionary
(1.1) Ten dźwięk zaniepokoił psy, poderwały się gwałtownie, rozglądając i węsząc, któryś zaszczekał, jednak po chwili znów położyły się na gorącym piasku.
(1.2) Czytelnicy (ci z urzędu) węszyli aluzje, kpinę z nowego ładu.
Wiktionary
rzecz. węszenie n.
Wiktionary
cienki arkusz sprasowanego wosku pszczelego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pszcz. zaczątek plasterastra z wosku o wyglądzie wafla, umieszczany w ramce i stanowiący podstawę do budowy plasterastra wosku
Wiktionary
Wę
Wikipedia
1. splątane miejsce na sznurku (np. węzeł marynarski)
2. w wyrażeniu "węzeł gordyjski": problem pozornie trudny do rozwiązania, wymagający sprytu
3. miejsce przecięcia się kilku szlaków komunikacyjnych (np. kolejowy)
4. jednostka prędkości stosowana na morzu (1 mila morska na godzinę)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) połączenie, umocowanie lub skrócenie lin lub podobnych materiałów poprzez związanie lub przeplecenie;
(1.2) mar. metrol. nawig. meteorol. jednostka prędkości, równa jednej mili morskiej na godzinę; w nawigacji używana do określania prędkości statków i prądów morskich, zaś w meteorologii – prędkości wiatrów;
(1.3) przen. więź łącząca ludzi (i nie tylko)
(1.4) ośrodek, w którym krzyżują się ważne szlaki komunikacyjne
(1.5) problem trudny do rozwiązania
(1.6) bot. zgrubienie łodygi z którego wyrasta liść
(1.7) mat. dowolna krzywa zwykła zamknięta zanurzona w przestrzeni trójwymiarowej;
(1.8) daw. jednostka długości, 48 stóp;
(1.9) astr. punkt, w którym płaszczyzna orbity ciała niebieskiego przecina się z ekliptyką
(1.10) daw. prezent urodzinowy lub imieninowy
Wiktionary
Węzeł – sposób wyginania i przeplatania materiałów (lin, sznurów, nici) wokół samych siebie czy innych przedmiotów. Materiały mogą być pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, mineralnego i mieszane.
Służy do łączenia, mocowania oraz skracania lin, sznurków czy innych podobnych materiałów poprzez odpowiednie wiązanie lub przeplatanie. Może służyć do łączenia ze sobą dwóch lub więcej lin, mocowania lin do innych przedmiotów czy do formowania pętli.
Wikipedia
(1.1) Żeglarze znają wiele rodzajów węzłów służących m.in. do łączenia lin lub cumowania.
(1.1) Spod welonu na głowie wyglądały ogromne czarne włosy, skręcone w węzeł.
(1.2) Niszczyciel pędził z prędkością 43 węzłów.
(1.3) Między tymi ludźmi a ziemią, której się pozbywają, widocznie pękł węzeł, łączący rolnika z rolą.
(1.4) Obstawiliśmy wszystkie węzły, nawet mysz się nie przeciśnie na drugą stronę rzeki.
Wiktionary
IPA: ˈvɛ̃w̃zɛw, AS: vẽũ̯zeu̯
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. węzełek
przym. węzełkowy, węzłowy, węzłowaty, węźlasty
Wiktionary
(1.1) supeł
(1.6) kolanko
(1.10) wiązanie, wiązarek, gwara. wiązarko
Wiktionary
zdrobnienie od: węzełek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały węzeł; zdrobn. od: węzeł
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. węzeł m.
Wiktionary
przymiotnik od: węzełek
SJP.pl
dawniej: wezgłowie
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: wąsko
SJP.pl
1. część tarczycy łącząca ze sobą jej lewy i prawy płat;
2. dawniej: cieśnina, przesmyk
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
seler węzłobaldachowy - gatunek roślin z rodziny selerowatych; pęczyna węzłobaldachowa
SJP.pl
1. giętkość i elastyczność liny;
2. cecha czegoś wyrażonego w niewielu słowach; zwięzłość
SJP.pl
pełen węzłów, zgrubień; węźlasty
SJP.pl
→ węzłowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest węzłowe
Wiktionary
przym. węzłowy
przysł. węzłowo
Wiktionary
1. taki, w którym krzyżują się przewody, szlaki komunikacyjne itp.;
2. mający zasadnicze znaczenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający zasadnicze znaczenie
Wiktionary
rzecz. węzeł mrz., węzłowość ż.
Wiktionary
Węzłówka, kątnica, wiązanie kątowe - wiązanie działające w jednej płaszczyźnie. Płaski element konstrukcyjny wspomagający łączenie belek w konstrukcji kratowej, przymocowany do obu tych belek bezpośrednio przy miejscu ich łączenia. Może wspomagać również łączenie belki z płaszczyzną. Węzłówka wzmacnia połączenia tych elementów przede wszystkim ze względu na zginanie oraz odciąganie.
Wikipedia
pełen węzłów, zgrubień; węzłowaty
SJP.pl
drabina sznurowa do wchodzenia na maszty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. herp. nazwa systematyczna|Serpentes|Linnaeus|ref=tak., podrząd gadów z rzędu łuskonośnych;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: wąż
Wiktionary
Węże (Serpentes) – podrząd gadów z rzędu łuskonośnych. Charakteryzują się wydłużonym, beznogim ciałem i aparatem szczękowym umożliwiającym niezwykle szerokie rozwarcie paszczy, a co za tym idzie połykanie ofiar w całości, brakiem błony bębenkowej i ucha środkowego. Liczba kręgów, które mają (podobnie jak u waranów) dodatkowe powierzchnie stawowe, może sięgać 400. Węże (jadowite i właściwe) mają tylko jedno (prawe) płuco (dusiciele mają dwa), wydłużoną wątrobę, nerki ułożone jedna za drugą.
Wikipedia
(1.1) Działem zoologii zajmującym się wężami jest ofiologia.
Wiktionary
rzecz. wąż mzw.
Wiktionary
Wężerów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Słomniki, przy drodze DK7.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ryba drapieżna występująca w Chinach
SJP.pl
wężogłówka australijska - gatunek żółwia z rodziny matamatowatych; żółw wężoszyi
SJP.pl
azjatycki ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych
SJP.pl
żółw wężoszyi - gatunek żółwia z rodziny matamatowatych; wężogłówka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wężową szyję
Wiktionary
żółwie wężoszyjne - rodzina żółwi z podrzędu żółwi bokoszyjnych
SJP.pl
rodzina węży licząca ponad 1800 gatunków, w większości niejadowitych, występujących na obszarze Eurazji, obu Ameryk, Afryki i Australii; węże właściwe
SJP.pl
przypominający kształtem węża, podobny do węża
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który przypomina kształtem węża
Wiktionary
rzecz. wąż mzw./mrz.
przym. wężowy
przysł. wężowato
Wiktionary
wystrój wężowiaczek - motyl z rodziny wystrojowatych, występujący w Europie i Afryce; niebezpieczny szkodnik drzew, zwłaszcza owocowych
SJP.pl
szkarłupień o ciele podzielonym na wyraźnie wyodrębnioną tarczę centralną i pięć walcowatych, długich i ruchliwych ramion, zamieszkujący dna mórz o dużym i średnim zasoleniu
SJP.pl
minerał o barwie zielonkawej, przechodzącej w czarną lub żółtą, stosowany jako kamień drogowy i budowlany; serpentyn
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. legowisko wężów;
2. przenośnie: coś splątanego, skłębionego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Sansevieria|ref=tak., sansewieria, roślina o grubych, wiecznie zielonych liściach ozdobionych jasnozielonymi poprzecznymi paskami;
(1.2) techn. rura w kształcie spirali przez którą przepływa ciecz w celu ogrzewania lub wyziębienia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. wężowy
Wiktionary
(1.1) sansewieria, język teściowej
Wiktionary
rdest wężownik, roślina lecznicza, częściowo pod ochronną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) astr. jeden z gwiazdozbiorów nieba równikowego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: vɛ̃w̃ˈʒɔvʲɲik, AS: vẽũ̯žovʹńik
Wiktionary
rzecz. wężownik mzw.
Wiktionary
(1.1) skr. Oph
Wiktionary
przymiotnik od: wąż
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla węża; dotyczący, odnoszący się do węża
(1.2) wykonany ze skóry węża
Wiktionary
IPA: vɛ̃w̃ˈʒɔvɨ, AS: vẽũ̯žovy
Wiktionary
rzecz. wężówka ż., wąż m., wężownica ż., wężyk m.
przysł. wężowo
przym. wężowaty
Wiktionary
o jędzy, gorgonie: mająca na głowie węże zamiast włosów
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wąski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. samica węża
Wiktionary
rzecz. wąż m.
Wiktionary
Wę
Wikipedia
1. zdrobnienie od: wąż;
2. coś o falistym, krętym kształcie;
3. linia falista; zygzak;
4. przedstawiciel rodziny węży łuskonośnych;
5. narzędzie formierskie w kształcie litery "s"
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od wąż
(1.2) mały wąż
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) falista linia
(2.2) giętka, cienka rurka
(2.3) fot. mechaniczne urządzenie do uruchamiania migawki aparatu fotograficznego z pewnej odległości, bez nacisku na spust;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈvɛ̃w̃ʒɨk, AS: vẽũ̯žyk
Wiktionary
rzecz. Wężyk m., wąż m., wężykowanie n., wężówka ż.
czas. wężykować ndk.
przym. wężowy, wężykowy, wężykowaty
przysł. wężowo, wężykowato
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. kolej. niestabilność jazdy pojazdów szynowych, zwłaszcza przy dużych prędkościach na torach prostych
Wiktionary
(1.1) Podczas przejazdów technicznych trasą PST z maksymalną prędkością 70 km/h w pojazdach typu Moderus Gamma zaobserwowano tzw. wężykowanie – wyjaśnia Agnieszka Smogulecka, rzeczniczka MPK Poznań.
Wiktionary
rzecz. wężyk mzw./mrz.
Wiktionary
rodzina węży z rzędu łuskonośnych; wężyki, węże nitkowate
SJP.pl
1. podobny do węża; wijący się, kręty, zygzakowaty;
2. o cechach wężykowatych (rodzina węży)
SJP.pl
przymiotnik od: wężyk
SJP.pl
pospolita roślina o żółtych kwiatach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zob. wężymord czarny korzeń.
Wiktionary
Wężymord ("Scorzonera") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje w różnych ujęciach 105 do 180 gatunków. Zasięg rodzaju obejmuje północną Afrykę, Europę (bez Irlandii i Islandii) oraz Azję (bez krajów tropikalnego południa). W Polsce rosną jako gatunki rodzime: wężymord górski "S. rosea", wężymord niski "S. humilis" i wężymord stepowy "S. purpurea", a jako rośliny przejściowo dziczejące: wężymord siwy "S. cana" oraz zaliczany tu w części ujęć systematycznych trzonczak pierzasty "S. laciniata".
Wikipedia
(1.1) Siać, póki ziemia nie zamarznie: marchew, pietruszkę, szpinak nowozelandzki, cząber, marek cukrowy, szparagi, wężymord.
Wiktionary
rzecz. wąż mzw./mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) skorzonera, wężymord czarny korzeń
Wiktionary
mała ryba o smukłym ciele z rodziny igliczniowatych
SJP.pl
Wężynka ("Nerophis ophidion") – gatunek morskiej ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae).
Wikipedia
obejmujący 4 gatunki rodzaj z rzędu pełnopłetwych; dobrze nurkujący ptak o długim dziobie i długiej szyi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. ptak z rodziny nazwa systematyczna|Anhingidae|ref=tak.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Udało nam się zrobić zdjęcie wężówce.
Wiktionary
rzecz. wąż mzw./mrz., wężówki lm nm., wężyk mzw./mrz., Wężyk mos./ż., wężykowanie n.
przym. wężowy, węży, wężykowy, wężykowaty
przysł. wężowo, wężykowato
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Anhingidae|Reichenbach|ref=tak., monotypowa rodzina ptaków z rzędu głuptakowych;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) M., B. i W. lm. od: wężówka
Wiktionary
Wężówki (Anhingidae) – monotypowa rodzina ptaków z rzędu głuptakowych (Suliformes).
Wikipedia
(1.1) Samice wężówek są jaśniejsze od samców.
Wiktionary
rzecz. wężówka ż.
Wiktionary
skrót od:
1. właściciel;
2. własność;
3. włoski
SJP.pl
skrót
(1.1) = włoski
(1.2) = właściciel, własność
Wiktionary
IPA: ˈvwɔsʲci, AS: vu̯osʹḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie); Władek, Władzio
SJP.pl
1. sprawować nad czymś władzę;
2. w odniesieniu do części własnego ciała: móc czymś poruszać;
3. umieć posługiwać się czymś, np. "Doskonale władał szablą"
SJP.pl
Włada – polskie imię żeńskie pochodzące od imienia Władysława.
Włada imieniny obchodzi 12 czerwca, 30 czerwca i 25 września.
Męskim odpowiednikiem tego imienia jest Władysław.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|władać.
Wiktionary
IPA: vwaˈdãɲɛ, AS: vu̯adãńe
Wiktionary
czas. władać ndk., zawładnąć dk.
rzecz. władztwo n., władza ż., władca m., zawładnięcie n., władze nmos.
przysł. władczo
przym. władczy
Wiktionary
1. sprawować nad czymś władzę;
2. w odniesieniu do części własnego ciała: móc czymś poruszać;
3. umieć posługiwać się czymś, np. "Doskonale władał szablą"
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) o królu, księciu: sprawować nad czymś władzę
(1.2) przen. żart. szefować, kierować
(1.3) w odniesieniu do części własnego ciała: móc czymś poruszać
(1.4) umieć posługiwać się czymś
Wiktionary
(1.1) Książę Jakub włada sprawiedliwą, lecz twardą ręką.
(1.2) Kierownik znakomicie włada całym naszym oddziałem. Dzięki niemu wszystkie sprawy załatwiamy w mgnieniu oka!
(1.3) Po sobotnim wypadku Marek stracił czucie w lewej części ciała, przez co nie mógł władać lewą nogą ani ręką.
(1.4) Doskonale władał szpadą, mało który szermierz mógł się z nim mierzyć.
Wiktionary
IPA: ˈvwadat͡ɕ, AS: vu̯adać
Wiktionary
rzecz. zawładnięcie n., władza ż., władze nmos., władanie n., władztwo n., władca m., władczyni ż., włodarz m., niedowład m.
czas. zawładnąć dk.
przym. władczy, władny
przysł. władczo
Wiktionary
(1.1) panować, królować, sprawować władzę
(1.2) mieć władzę nad czymś, dowodzić, dyrektorzyć, grać pierwsze skrzypce, kapitanować, kierować, liderować, nadzorować, pociągać za sznurki, przewodzić, rządzić, stać na czele, szefować, wodzić prym, zarządzać, pot. zawiadywać
(1.3) mieć władzę w czymś
Wiktionary
ten, który włada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. osoba, która włada (rządzi) w kraju o ustroju innym niż republika
(1.2) przen. osoba, która sprawuje gdzieś jakąś władzę
Wiktionary
(1.1) Kazimierz był mądrym i sprawiedliwym władcą.
(1.2) Do was więc zwracam się, władcy, / byście się nauczyli mądrości i nie upadli.
Wiktionary
IPA: ˈvwatt͡sa, AS: vu̯atca
Wiktionary
czas. władać ndk., zawładnąć dk.
rzecz. władza ż., władze lm nm., władczość ż., władanie n.
:: fż. władczyni ż.
przym. władczy
przysł. władczo
Wiktionary
(1.1) monarcha, król, cesarz, książę
(1.2) mocarz
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób władczy, dominująco
Wiktionary
(1.1) – Spójrz na mnie, Juanie. To bardzo ważne. Czy możesz mi dać na to słowo honoru? – pyta ojciec, patrząc władczo w oczy synowi […]
Wiktionary
rzecz. władztwo n., władza ż., władca m., władczyni ż., władczość ż., władanie n., władze nmos.
czas. władać ndk.
przym. władczy
Wiktionary
(1.1) despotycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co władcze; cecha tego, kto władczy
Wiktionary
rzecz. władca m., władczyni ż., władze nmos.
przym. władczy
przysł. władczo
Wiktionary
1. sprawujący, mający władzę nad kimś lub w jakimś kraju;
2. zamiłowany w sprawowaniu władzy, rządzeniu; przywódczy, autokratyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. wymagający posłuchu
(1.2) praw. związany ze sprawowaniem władzy
Wiktionary
(1.2) (…) Państwo jako szczególny podmiot prawa podejmuje działania w sferze władczej (imperium) i w sferze stosunków cywilnoprawnych (dominium).
Wiktionary
rzecz. władztwo n., władza ż., władze nmos., władca mos., władczyni ż., władczość ż., władanie n., zawładnięcie n.
czas. zawładnąć dk., władać ndk.
przym. władny
przysł. władczo
Wiktionary
(1.1) apodyktyczny, arbitralny, autorytarny, despotyczny, imperatywny
Wiktionary
→ władca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. kobieta władająca (rządząca) w kraju o ustroju innym niż republika
(1.2) przen. kobieta sprawująca gdzieś jakąś władzę
Wiktionary
(1.1) Elżbieta II przez ponad siedemdziesiąt lat była władczynią swego narodu.
Wiktionary
IPA: vwaṭˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: vu̯aṭčỹńi
Wiktionary
rzecz. władztwo n., władczość ż., władza ż., władze nmos.
:: fm. władca mos.
czas. władać ndk.
przym. władczy
przysł. władczo
Wiktionary
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie)
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władeczka lub z nim związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie); Władzio, Właduś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m., poufała forma imienia Władysław
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Władka
Wiktionary
(1.1) Powiedz Władkowi, żeby już nie śpiewał.
Wiktionary
rzecz. Właduś mos., Władka ż., Władysław mos., Władysława ż., Władzia ż., Władzio mos., Władziu mos.
Wiktionary
(1.1) Władzio, Władziu
Wiktionary
obce imię męskie
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysława (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż., poufała forma imienia Władysława
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Władek
Wiktionary
(1.1) W czasie okupacji niemieckiej posługiwała się imieniem Władysława, zdrabnianym jako Władka.
Wiktionary
rzecz. Władek mos., Władysława ż., Władysław m., Władzia ż., Władzio mos.
Wiktionary
(1.1) Władzia
Wiktionary
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie); Władzio, Właduś
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władka lub z nim związany
SJP.pl
kompetentny, upoważniony
SJP.pl
dawniej: władać
SJP.pl
dawniej: władać
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władusia lub z nim związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie); Władek, Władzio
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Władysław
Wiktionary
(1.1) Trzeba zawiązać Władusiowi buciki.
Wiktionary
rzecz. Władek mos., Władysława ż., Władysław mos., Władzio mos., Władziu mos.
Wiktionary
(1.1) Władek, Władzio, Władziu
Wiktionary
włodyka
1. w dawnej Polsce i na Rusi: pan, władca
2. honorowy tytuł biskupów w kościele prawosławnym
SJP.pl
Władyka – w dawnej Polsce pan, władca, zwierzchnik; obecnie najczęściej tytuł honorowy biskupów, arcybiskupów i metropolitów w Kościołach prawosławnych (używany w językach słowiańskich). W teokratycznej Czarnogórze (do 1852) przez kilka wieków władykowie byli jednocześnie politycznymi władcami państwa.
Wikipedia
przymiotnik od: Władykaukaz (stolica Osetii Północnej)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Władykaukazem, dotyczący Władykaukazu
Wiktionary
rzecz. Władykaukaz mrz.
Wiktionary
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej części Rosji, w północnym Kaukazie, położone nad rzeką Terek, stolica Republiki Północnej Osetii-Alanii;
Wiktionary
Władykaukaz ( Владикавка́з, Дзӕуджыхъӕу) – stolica i największe miasto Republiki Północnej Osetii-Alanii, położone w południowo-wschodniej części kraju, u stóp Kaukazu, nad rzeką Terek. Ludność składa się w większości z Osetyjczyków, Rosjan, Ormian i Gruzinów. We Władykaukazie była duża polska diaspora i kościół. Wcześniej nosiło nazwy Ordżonikidze (1931–1944, 1954–1990) oraz Dzaudżikau (1944–1954).
Wikipedia
przym. władykaukaski
Wiktionary
(1.1) hist. Ordżonikidze (1931-1944, 1954-1990), hist. Dzaudżikau (1944-1954)
Wiktionary
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie małopolskim, w gminie Iwanowice
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: Władysława
Wiktionary
Wł
Wikipedia
(1.1) Reżyserem filmu jest Władysław Pasikowski, nb. mój kolega ze szkoły.
(1.1) Witz spojrzał znienacka na spąsowiałą twarz Władysława i urwał nagle opowiadanie.
(2.1) Auto zepsuło się między Władysławiem a Celinami.
Wiktionary
IPA: vwaˈdɨswaf, AS: vu̯adysu̯af
Wiktionary
(1.1)
rzecz. Władysławowo n., Władysławów m.
:: zdrobn. Władek mos., Właduś mos., Władzik mos., Władzio mos.
:: fż. Władysława ż.
przym. władysławski, władysławowski
(2.1)
rzecz. władysławianin mos., władysławianka ż.
przym. władysławski
Wiktionary
(1.1) Ładysław
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Władysław
Wiktionary
Władysława – żeński odpowiednik imienia Władysław. Istnieje również bardzo rzadko występująca forma "Ładysława", stanowiąca zapożyczenie z języków sąsiednich, zwł. czeskiego i słowackiego, a także forma Włodzisława – nienotowana w dawnych źródłach, lecz stanowiąca odpowiednik staropolskiego imienia Włodzisław, które pod wpływem języka czeskiego przybrało formę Władysław.
Wikipedia
(1.1) Dzisiejszymi solenizantkami są Lucyna i Władysława.
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨˈswava, AS: vu̯adysu̯ava
Wiktionary
rzecz. Władysław m.
:: zdrobn. Władka ż., Władzia ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Władysławia
Wiktionary
(1.1) Mąż pani Justyny, władysławianin z dziada pradziada, także założył pasiekę.
Wiktionary
rzecz. Władysław mrz.
:: fż. władysławianka ż.
przym. władysławski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Władysławia
Wiktionary
(1.1) Ile władysławianek wzięło udział w wyborach?
Wiktionary
rzecz. Władysław mrz.
:: fm. władysławianin mos.
przym. władysławski
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władysławy lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysława (imię żeńskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władysławka lub z nim związany
SJP.pl
Władysław z małżonką; Władysławowie
SJP.pl
mieszkaniec Władysławowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Władysławowa
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨswavɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: vu̯adysu̯avovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Władysławów mrz., Władysławowo, władysławowianka
przym. władysławowski
Wiktionary
mieszkanka Władysławowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Władysławowa
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨswavɔˈvʲjãnka, AS: vu̯adysu̯avovʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Władysławów mrz., Władysławowo, władysławowianin
przym. władysławowski
Wiktionary
Władysław z małżonką; Władysławostwo
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miejscowość w Polsce, nad morzem, obok Mierzei Helskiej;
Wiktionary
Władysławowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Wiôlgô Wies; do roku 1952 "Wielka Wieś", Großendorf) – miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie puckim, siedziba gminy Władysławowo. Położone na Pobrzeżu Gdańskim, nad Morzem Bałtyckim i Zatoką Pucką. Mieści się tutaj port morski.
Wikipedia
(1.1) We Władysławowie znajduje się ważny port rybacki.
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨswaˈvɔvɔ, AS: vu̯adysu̯avovo
Wiktionary
rzecz. władysławowianin m., władysławowianka ż., Władysław mos.
przym. władysławowski
Wiktionary
przymiotnik od: Władysławowo, Władysławów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Władysławowa, związany z Władysławowem
Wiktionary
(1.1) Powiatowych przedstawicieli oprowadzał po klifie władysławowski radny Dariusz Kupiec.
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨswaˈvɔfsʲci, AS: vu̯adysu̯avofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Władysławów mrz., Władysław mos., Władysławowo n., władysławowianin m., władysławowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władysława lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Władysławia, związany z Władysławiem
Wiktionary
(1.1) Dwie rodziny z Nowej Huty stale przyjeżdżają do władysławskiego gospodarstwa agroturystycznego.
Wiktionary
rzecz. Władysław mrz., władysławianin mos., władysławianka ż.
Wiktionary
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. miasto na Litwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu mariampolskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Władysław m., władysławowianin m., władysławowianka ż.
przym. władysławowski
Wiktionary
przymiotnik od: Władywostok
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z Władywostokiem, dotyczący Władywostoku, pochodzący z Władywostoku
Wiktionary
rzecz. Władywostok mrz.
Wiktionary
mieszkaniec Władywostoku
SJP.pl
mieszkanka Władywostoku
SJP.pl
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto portowe w Rosji nad Morzem Japońskim;
Wiktionary
Władywostok ( Влaдивocтoк, chiń. 海參崴, "Hǎishēnwǎi") – miasto w Rosji, stolica Kraju Nadmorskiego. Ważny port morski. Położony w południowej części półwyspu Murawiowa-Amurskiego, przy Zatoce Piotra Wielkiego, pośród wzgórz.
Wikipedia
(1.1) Kolej transsyberyjska prowadzi z Moskwy przez Irkuck do Władywostoku i liczy ponad dziewięć tysięcy kilometrów.
Wiktionary
IPA: ˌvwadɨˈvɔstɔk, AS: vu̯adyvostok
Wiktionary
przym. władywostocki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. prawo rządzenia państwem, panowanie, rządy;
2. osoby, instytucje, organy itp. rządzące; kierownictwo; zwierzchnictwo;
3. moc, siła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) relacja, w której jedna strona – rządząca – ma możliwość oddziaływania na drugą
(1.2) ludzie, którzy rządzą
(1.3) możliwość poruszania kończynami ciała
(1.4) zob. władze.
Wiktionary
Władza – możliwość wywierania przez jednostkę bądź grupę rzeczywistego wpływu na istotne okoliczności życia przez ukierunkowywanie własnego postępowania (władza nad sobą – indywidualna) lub postępowania innych osób (władza nad innymi – społeczna). Władza społeczna jest zdolnością ukierunkowywania zachowań innych ludzi niezależnie od tego, czy jest to zgodne z ich interesem i wolą. Tam, gdzie przeważa zgodność interesów i woli współzależnych osobników, zbędne są stosunki władcze.
Wikipedia
(1.1) Mój szef ma nade mną władzę, ale tylko w godzinach pracy.
(1.2) Trybunał Konstytucyjny jest po to, aby chronić społeczeństwo przed władzą.
(1.3) Mój kolega skoczył do zbyt płytkiej wody i teraz nie ma władzy w nogach.
(1.4) "Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny".
(1.4) Władze partii wybrały nowego przewodniczącego.
Wiktionary
IPA: ˈvwad͡za, AS: vu̯aʒa
Wiktionary
rzecz. dwuwładza ż., władztwo n., władca m., władczyni ż., władanie n., niedowład m., władze nmos., bezwład m.
czas. władać ndk., zawładnąć dk., obezwładniać ndk., obezwładnić dk.
przym. władczy, bezwładny, władny
przysł. władczo, bezwładnie
Wiktionary
1. prawo rządzenia państwem, panowanie, rządy;
2. osoby, instytucje, organy itp. rządzące; kierownictwo; zwierzchnictwo;
3. moc, siła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) organizacje, które rządzą
(1.2) kierownictwo jakiejś organizacji
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: władza
Wiktionary
(1.1) Na falę strajków władze odpowiedziały represjami.
(1.2) We władzach naszego związku dokonano zmian.
Wiktionary
IPA: ˈvwad͡zɛ, AS: vu̯aʒe
Wiktionary
rzecz. władza ż., władczość ż., władanie n., władztwo n., władca m., władczyni ż., zawładnięcie n.
czas. władać ndk., zawładnąć dk.
przym. władczy, władny
przysł. władczo
Wiktionary
zdrobnienie od: Władysława (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż., zdrobn. od Władysława
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: Władzio i Władziu
Wiktionary
(1.1) Na weselu u Władzi Karolina już była z Markiem.
Wiktionary
rzecz. Władek mos., Władysława ż., Władka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Władysław
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władzi lub z nią związany
SJP.pl
Władzin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Kołbiel.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władzi lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Władysław (imię męskie); Władek, Właduś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Władysław
Wiktionary
(1.1) Wysłaliśmy Władzia na kolonie do Łeby.
(1.1) Hela przywiozła Władziowi słoik konfitur z czereśni.
Wiktionary
rzecz. Właduś mos., Władka ż., Władek mos., Władysława ż., Władysław mos., Władziu mos.
Wiktionary
(1.1) Władek, Władziu
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Władzia lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. zdrobn. od: Władysław
forma rzeczownika.
(2.1) W. lp. od: Władzia
(2.2) Ms. i W. lp. od: Władzio
Wiktionary
(1.1) Zwiedziliśmy z Władziem piramidy w Gizie.
Wiktionary
rzecz. Właduś mos., Władzio mos., Władek mos., Władysława ż., Władysław mos.
Wiktionary
(1.1) Władek, Władzio
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. sprawowanie władzy
(1.2) książk. oddziaływanie na ludzi lub rzeczywistość
Wiktionary
(1.1) Śmierć Sancho III i podział ziem państwa pomiędzy jego synów oznaczały de facto koniec istnienia rozległego władztwa pampeluńskiego.
Wiktionary
rzecz. władanie ż., władca mos., władczyni ż., władza ż., władze lm nm.
czas. władać ndk., zawładnąć dk.
przym. władczy, władny
przysł. władczo
Wiktionary
(1.1) rządy, władanie, władza
(1.2) oddziaływanie, wpływ
Wiktionary
potocznie: włamanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. slang. włamanie
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: włamać
Wiktionary
(1.1) Jacyś gówniarze zrobili włam do piwnicy, zginął mi rower i narty.
Wiktionary
IPA: vwãm, AS: vu̯ãm
Wiktionary
rzecz. włamanie n., włamywacz m.
czas. włamać
Wiktionary
1. drukarstwo: dodać do składu w procesie łamania szpalt w kolumny;
2. włamać się - dostać się do zamkniętego pomieszczenia przez zniszczenie zamków, sforsowanie drzwi itp.; otworzyć sejf itp. w celu ukradnięcia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) napad rabunkowy połączony z wyłamaniem urządzeń zamykających
(1.2) inform. bezprawne odczytanie lub zapisanie danych w komputerze albo w sieci komputerowej połączone z pokonaniem zabezpieczeń
(1.3) druk. odczasownikowy od|włamać.
Wiktionary
(1.1) Policja potwierdza falę włamań, które miały miejsce w Warszawie na Woli i w Wilanowie.
Wiktionary
IPA: vwãˈmãɲɛ, AS: vu̯ãmãńe
Wiktionary
rzecz. włam m., włamywacz m., włamywaczka ż.
czas. włamać (się) dk., włamywać (się) ndk.
Wiktionary
1. drukarstwo: dodać do składu w procesie łamania szpalt w kolumny;
2. włamać się - dostać się do zamkniętego pomieszczenia przez zniszczenie zamków, sforsowanie drzwi itp.; otworzyć sejf itp. w celu ukradnięcia czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. włamywać)
(1.1) druk. włączyć do składu, podczas łamania szpalt w kolumny
czasownik zwrotny włamać się (ndk. włamywać się)
(2.1) dostać się siłą do zamkniętego budynku (pomieszczenia, skrytki, kasy itp.), niszcząc urządzenia zamykające
(2.2) inform. bezprawnie odczytać lub zapisać dane w komputerze lub w sieci komputerowej po złamaniu zabezpieczeń
Wiktionary
(2.1) Złodziej ukradł świnkę-skarbonkę. Włamał się przez okno i uciekł z oszczędnościami.
Wiktionary
rzecz. włam mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) złodziej dokonujący kradzieży z włamaniem
Wiktionary
(1.1) Gdy wychodzę z domu, zawsze zamykam drzwi na trzy zamki, bo boję się włamywaczy.
Wiktionary
IPA: vwãˈmɨvat͡ʃ, AS: vu̯ãmyvač
Wiktionary
rzecz. włam m., włamanie n., włamywanie n.
:: fż. włamywaczka ż.
czas. włamywać się ndk., włamać się dk.
Wiktionary
SJP.pl
Włamywaczka ( Burglar) – amerykańska komedia kryminalna z 1987 roku w reżyserii Hugh Wilsona. Film jest adaptacją powieści Lawrence'a Blocka „The Burglar in The Closet”, w której jednak − w przeciwieństwie do niniejszego projektu − główny bohater jest mężczyzną.
Wikipedia
żartobliwie: własnymi nogami
SJP.pl
żartobliwie: ujrzany na własne oczy
SJP.pl
przysłówek
(1.1) własną ręką, własnymi rękami
Wiktionary
(1.1) Ten dom z widokiem na Zatokę Gdańską zbudowaliśmy niemal własnoręcznie.
Wiktionary
przym. własnoręczny
Wiktionary
wykonany własną ręką
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) napisany lub zrobiony własną ręką
Wiktionary
przysł. własnoręcznie
Wiktionary
żartobliwie: wypowiedziany własnymi ustami
SJP.pl
żartobliwie: na własne uszy (usłyszeć)
SJP.pl
a) postępujący według własnej woli;
b) wynikający z własnej woli
SJP.pl
dotyczący własności
SJP.pl
potocznie: własnościowa spółdzielnia mieszkaniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzecz posiadana przez kogoś
(1.2) prawo do rozporządzania daną rzeczą i korzystania z niej;
(1.3) właściwość, cecha
Wiktionary
Własność ( prioprietas) – stosunek prawny między osobą (indywidualną, grupą, korporacją lub państwem) a przedmiotem. Przedmiot ten może być materialny, jak meble, lub całkowicie stworzony przez prawo, jak patent, prawo autorskie czy renta; może być ruchomy, jak zwierzę, lub nieruchomy, jak grunt.
Wikipedia
(1.1) To moja prywatna własność.
(1.2) Odrębna własność lokalu jest nieograniczonym prawem rzeczowym.
(1.3) Funkcja f\colon\mathbb R\to\mathbb R ma własność Darboux, jeśli obraz każdego przedziału jest przedziałem.
Wiktionary
IPA: ˈvwasnɔɕt͡ɕ, AS: vu̯asność
Wiktionary
rzecz. właściciel m., właścicielka ż., uwłaszczenie n.
czas. uwłaszczyć
przym. własnościowy, własny
Wiktionary
(1.1) stan posiadania, majątek, mienie
(1.3) cecha, przymiot, właściwość
Wiktionary
należący do tego kogoś lub czegoś, przypisany temu komuś lub czemuś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący w czyimś wyłącznym posiadaniu
(1.2) właściwy temu, o kim lub o czym jest mowa
Wiktionary
(1.1) To jest mój własny komputer.
(1.2) [...] Polacy dojrzeli do europejskiego myślenia i własnej gorzkiej świadomości, że byli nie tylko ofiarami, ale i katami w tej wojnie.
(1.2) Ona ma swój własny styl ubierania się.
Wiktionary
IPA: ˈvwasnɨ, AS: vu̯asny
Wiktionary
rzecz. własność ż., właściciel m., właścicielka ż.
Wiktionary
(1.1) osobisty, prywatny, indywidualny, wyłączny, zastrzeżony
Wiktionary
członek kolaboracyjnego Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji, założycielem którego był generał Andriej Andriejewicz Własow
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. żołnierz kolaboracyjnej Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej dowodzonej przez gen. Andrieja Własowa
Wiktionary
(1.1) Nikt jeszcze nie zna dokładnej liczby własowców, a mianem tym w Rosji określa się nie tylko oddziały samego Własowa podporządkowane ROA, lecz także mnóstwo formacji tworzonych przez walczących po niemieckiej stronie żołnierzy radzieckich o innej narodowości niż rosyjska - Gruzinów, Azerów, Ukraińców.
Wiktionary
przym. własowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z kolaborującym z Niemcami, radzieckim generałem Andriejem Własowem
Wiktionary
rzecz. własowiec mos.
Wiktionary
otwór, przez który można wejść do środka czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) otwór do wchodzenia, szczególnie na statkach
Wiktionary
Właz – otwór (najczęściej okrągły) w pokładzie, zamykany szczelną pokrywą, przez który można przedostać się do położonych pod pokładem pomieszczeń okrętu. Na okrętach służy również do komunikacji pomiędzy wodoszczelnymi przedziałami. Zbudowany jest z płyty stalowej, której zagięte krawędzie wypełnione są gumową uszczelką. Włazy zamyka się za pomocą rygli.
Wikipedia
(1.1) Przed wyjściem w morze należy pozamykać na okręcie wszystkie włazy między grodziami.
Wiktionary
IPA: vwas, AS: vu̯as
Wiktionary
rzecz. włazówka ż., włażenie n., łazęga m., łażenie n.
czas. łazić ndk., włazić ndk., wyłazić ndk./dk., wyleźć dk.
przym. włazowy
Wiktionary
(1.1) luk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pejor. osoba podlizująca się
Wiktionary
(1.1) dupoliz
Wiktionary
wulgarnie: osoba starająca się przypodobać komuś, by uzyskać dla siebie korzyść; dupodaj, dupodajec, dupodajek
SJP.pl
pot.
1. wchodzić gdzieś powoli;
2. wchodzić na coś, np. na drabinę, wspinać się, wdrapywać się;
3. wdeptywać w coś;
4. nachodzić, następować na coś; trafiać, wpadać na kogoś;
5. pogrążać się w czymś (np. o drzazdze);
6. mieścić się w czymś
SJP.pl
skrót od: właściwy
SJP.pl
skrót
(1.1) = właściwie
Wiktionary
(1.1) Henryk Tomaszewski (właśc. Henryk Karol Robert König) urodził się 20 listopada 1919 roku w Poznaniu, zmarł 23 września 2003 roku w Kowarach na Dolnym Śląsku.
Wiktionary
osoba, która ma jakąś własność; posiadacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, do której coś należy, która jest w posiadaniu danej rzeczy; ten, kto ma coś na własność
(1.2) żart. mężczyzna posiadający jakąś określoną cechę wyglądu
Wiktionary
(1.1) Pełnomocnik właścicieli kilkukrotnie próbował zająć jej mieszkanie, a proponowane przez niego sposoby ugody nigdy nie doczekały się realizacji.
(1.2) Ów właściciel kaprawego oka usiadł obok mnie w autobusie.
Wiktionary
IPA: vwaɕˈt͡ɕit͡ɕɛl, AS: vu̯aśćićel
Wiktionary
rzecz. własność ż., właścicielstwo n., właścicielskość ż., właścizna ż.
:: fż. właścicielka ż.
przym. właścicielski, własny
przysł. właścicielsko
czas. przywłaszczyć
Wiktionary
(1.1) posiadacz, pan
(1.2) posiadacz
Wiktionary
kobieta, która ma jakąś własność; posiadaczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która coś posiada
Wiktionary
(1.1) Właścicielka zwierzęcia zapomniała o obowiązkowych szczepieniach.
Wiktionary
IPA: ˌvwaɕt͡ɕiˈt͡ɕɛlka, AS: vu̯aśćićelka
Wiktionary
rzecz. własność ż., uwłaszczenie n., uwłaszczanie n.
:: fm. właściciel m.
czas. uwłaszczać ndk., uwłaścić dk.
przym. właścicielski, własnościowy, własny
Wiktionary
posiadanie czegoś, bycie właścicielem
SJP.pl
partykuła
(1.1) partykuła, komunikująca zmianę treści w stosunku do wcześniejszych wypowiedzi
(1.2) partykuła podkreślająca brak zrozumienia sytuacji
przysłówek
(2.1) należycie, adekwatnie, tak jak się powinno, poprawnie
Wiktionary
(1.1) Właściwie nie mam już zastrzeżeń.
(1.2) Co się tutaj właściwie dzieje?
(2.1) Myślę, że wszystko właściwie zrozumiałem.
Wiktionary
IPA: vwaɕˈt͡ɕivʲjɛ, AS: vu̯aśćivʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. właściwość ż.
przym. właściwy
Wiktionary
(1.1) w sumie, w zasadzie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: właściwie
SJP.pl
dotyczący właściwości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha, zwykle jakiejś substancji
(1.2) cecha czegoś, co jest takie, jakie być powinno
(1.3) praw. zdolność danego organu do rozstrzygania określonej sprawy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Istotną właściwością gumy jest to, że jest ona sprężysta.
(1.3) Nie rozumiem: burmistrz przysłał mi pismo, że odsyła podanie do innego wójta "wg właściwości rzeczowej".
Wiktionary
IPA: vwaɕˈt͡ɕivɔɕt͡ɕ, AS: vu̯aśćivość
Wiktionary
przysł. właściwie
przym. właściwy
partyk. właściwie
Wiktionary
(1.1) cecha, własność
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: właściwy; bardziej właściwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest odpowiedni, spełnia określone warunki
(1.2) specyficzny, charakterystyczny dla kogoś lub czegoś
(1.3) taki, którego cechy są zgodne z określonym gatunkiem, grupą
(1.4) biol. taki, który jest najbardziej typowy dla taksonu wyższego rzędu
(1.5) adm. praw. podporządkowany w sensie jurysdykcyjnym
Wiktionary
(1.1) Pan od przyrody zadba o właściwe przygotowanie uczniów do olimpiady.
(1.5) Należało powiadomić właściwe służby.
Wiktionary
IPA: vwaɕˈt͡ɕivɨ, AS: vu̯aśćivy
Wiktionary
rzecz. właściwość ż.
przysł. właściwie
partyk. właściwie
Wiktionary
(1.1) odpowiedni, należyty, rzetelny, stosowny
(1.2) typowy
(1.3) faktyczny, prawdziwy
(1.5) kompetentny
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) …komunikujący, że dane zdarzenie odbywa się w chwili mówienia, odbywało się bezpośrednio przed nią lub w czasie innego zdarzenia
partykuła
(2.1) …potwierdzająca to, co powiedział rozmówca, dająca do zrozumienia, że mówiący chciał powiedzieć to samo
(2.2) …potwierdzająca słuszność przypuszczenia zawartego w pytaniu rozmówcy
(2.3) …wyróżniająca, ze względu na określoną cechę, dany obiekt lub stan rzeczy i przeciwstawiająca go innym
Wiktionary
(1.1) Właśnie miałem do pana zadzwonić.
(2.1) — Uciekajmy stąd — szepnął Kogut. // — Właśnie — przytaknął Lis. — Uciekajmy, uciekajmy natychmiast.
(2.2) — Chcesz mi powiedzieć, że to ty naprawiłeś? // — No właśnie.
(2.3) Właśnie w tej sprawie do was dzwonię.
(2.3) Oto mój tato, a to właśnie jest mój narzeczony.
Wiktionary
IPA: ˈvwaɕɲɛ, AS: vu̯aśńe
Wiktionary
(1.1) akurat
(2.1) otóż to, nic dodać, nic ująć, nie inaczej, absolutnie
(2.2) oczywiście, (dokładnie) tak
Wiktionary
zgrubienie od: włos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zgrub. od włos
Wiktionary
rzecz. włos m., włosie n., owłosienie n., włośnica ż., włośnik m., włosień m., włosiennica ż., włosienicznik m., włosiak m., włosiakowate nmos., włosek m.
przym. owłosiony, włochaty, włosowy
Wiktionary
średni ptak drapieżny z rodziny puszczykowatych; sowa włochata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Aegolius funereus|ref=tak., gatunek średniej wielkości sowy, zamieszkujący północne lasy typu tajgi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: vwɔˈxatka, AS: vu̯oχatka
Wiktionary
przym. włochaty
Wiktionary
(1.1) włochatka zwyczajna
Wiktionary
cecha kogoś lub czegoś pokrytego włosami, sierścią, meszkiem
SJP.pl
pokryty włosami, sierścią, meszkiem; mechaty, kosmaty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) pokryty sierścią, włosami, włoskami lub kudłami
Wiktionary
Włochaty – zespół anarchopunkowy ze Szczecina, założony w 1987 roku.
Wikipedia
rzecz. włosięta nmos., włos mrz., włosek mrz., włoch mrz., włochatość ż., owłosienie n., włochatka ż., włochatkowate nmos., włosie n.
przym. owłosiony
Wiktionary
(1.1) kosmaty, kudłaty, owłosiony
Wiktionary
mieszkaniec Włochów (dzielnicy Warszawy)
SJP.pl
mieszkanka Włochów (dzielnicy Warszawy)
SJP.pl
przymiotnik od: Włochów, Włochy (dzielnica Warszawy)
SJP.pl
potocznie włosy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Europie, położone na Półwyspie Apenińskim, obejmujące także Sycylię i Sardynię;
(1.2) geogr. toponim odpowiadający kilku miejscowościom w Polsce;
(1.3) kib. reprezentacja włoska
Wiktionary
Zobacz też: Włochy (ujednoznacznienie); Italia (ujednoznacznienie).
Włochy, Republika Włoska ( Italia, Repubblica Italiana) – państwo unitarne położone w Europie Południowej, głównie na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem Unii Europejskiej oraz wielu organizacji, m.in.: ONZ, NATO, należące do grupy siedmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G7.
Wikipedia
(1.1) Byłem we Włoszech i zwiedzałem Rzym.
(1.2) Byłem we Włochach i zwiedzałem zabytkowy kościół.
(1.3) Dokładnie piętnaście po piątej, w chwili gdy francuski sędzia Michel Vautrot na Estadio Balaídos w Vigo odgwizdał początek meczu Polska–Włochy, przy ich stoliku stanął elegancki, szpakowaty starszy pan w okularach.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔxɨ, AS: vu̯oχy
Wiktionary
(1.1)
rzecz. włoszczyzna ż., włoskość ż.
:: mieszkaniec Włoch mos.
:: mieszkanka Włoszka ż.
przym. włoski
Wiktionary
(1.1) Italia
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Włochówka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Wizna.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Jana Chrzciciela w Wiznie.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mała siatka na ryby; mały włok, włóczek
SJP.pl
Włoczewo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Stara Biała.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wyrób fabryki fajansu we Włocławku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim, nad Wisłą;
Wiktionary
Wł
Wikipedia
(1.1) Kiedy powróciłam z matką do Włocławka w paryskim kostiumie i nancejskim kapeluszu, pogodzona z Goncourtami i z szarością Luwru, byłam obywatelką świata.
Wiktionary
IPA: vwɔt͡sˈwavɛk, AS: vu̯ocu̯avek
Wiktionary
rzecz. włocławianin mos., włocławianka ż.
przym. włocławski, podwłocławski
Wiktionary
mieszkaniec Włocławka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Włocławka
(1.2) osoba pochodząca z Włocławka, urodzona we Włocławku
Wiktionary
(1.1) Teraz razem ze słoweńskim szkoleniowcem ma zapewnić włocławianom obronę tytułu mistrza Polski.
Wiktionary
IPA: ˌvwɔt͡swaˈvʲjä̃ɲĩn, AS: vu̯ocu̯avʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Włocławek m.
:: fż. włocławianka ż.
przym. włocławski
Wiktionary
mieszkanka Włocławka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Włocławka
(1.2) kobieta pochodząca z Włocławka, urodzona we Włocławku
Wiktionary
IPA: ˌvwɔt͡swaˈvʲjãnka, AS: vu̯ocu̯avʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Włocławek mrz.
:: fm. włocławianin mos.
przym. włocławski
Wiktionary
→ Włocławek (miasto), → Włocławskie (region)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Włocławka, związany z Włocławkiem
Wiktionary
(1.1) Proces docierania ostatecznego podziału kraju w pracach Sejmu i Senatu trwał do lipca, przynosząc jeszcze takie osobliwości jak osławiony "rogal". Było to Kujawsko-Pomorskie w fikuśnym kształcie bumerangu, złożone z województw bydgoskiego i włocławskiego, ale z toruńskim podłączonym pod Gdańsk.
Wiktionary
IPA: vwɔt͡sˈwafsʲci, AS: vu̯ocu̯afsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Włocławek mrz., Włocławskie n., włocławianin mos., włocławianka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
niedźwiedziówka włodarka - gatunek motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
niedźwiedziówka włodarka - gatunek motyla z rodziny niedźwiedziówkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. osoba sprawująca nad czymś władzę;
2. dawniej: kierownik robotników folwarcznych w majątku ziemskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: sprawować nad czymś władzę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zgrub. imię|polski|m. Włodek, Włodzimierz
Wiktionary
(1.1) Jeden należał do księdza Floriana Drzewieckiego, który jako duchowny zawsze był podejrzany, ale raczej w kwestiach politycznych, a nie kryminalnych, a drugi stanowił własność Włodasa Florczaka, który, odkąd odeszła od niego żona, znany był z tego, że dość rzadko nawiązywał w pełni świadomy kontakt z rzeczywistością.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|- class="grafika iboxs"
Włodawa () – miasto we wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, siedziba powiatu włodawskiego; położone na obszarze Garbu Włodawskiego, nad Włodawką i Bugiem przy granicy z Białorusią. Prawa miejskie otrzymała w 1534 r.
Włodawa leży na Polesiu, na terenie przedrozbiorowego województwa brzeskolitewskiego I Rzeczypospolitej (przed 1795 rokiem).
Wikipedia
IPA: vwɔˈdava, AS: vu̯odava
Wiktionary
rzecz. Włodawka ż.
przym. włodawski
Wiktionary
mieszkaniec Włodawy
SJP.pl
mieszkanka Włodawy
SJP.pl
przymiotnik od: Włodawa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Włodawy, związany z Włodawą
Wiktionary
(1.1) Charakterystyczne, że w tym okresie 80% członków PPR w powiecie włodawskim stanowili Ukraińcy.
Wiktionary
rzecz. Włodawa ż., włodawianin m., włodawianka ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodki lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Włodzimierz (imię męskie)
SJP.pl
zdrobnienie od: Włodzimierz (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodeczka lub z nim związany
SJP.pl
1. zdrobnienie od: Włodzimierz (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Włodzimierz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) – Mój Włodku… – nie skończyła, zagryzła blade usta i na żółtej karteczce nakreśliła słów kilka. (W. Reymont: Fermenty)
Wiktionary
IPA: ˈvwɔdɛk, AS: vu̯odek
Wiktionary
rzecz. Włodzimierz m., Włodziu mos.
Wiktionary
1. zdrobnienie od: Włodzimierz (imię męskie);
2. nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodka lub z nim związany
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
Włodowice – miasto w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, siedziba gminy Włodowice. Pomimo administracyjnej przynależności do woj. śląskiego od 1999 roku, Włodowice są częścią historycznej Małopolski.
Włodowice prawa miejskie uzyskały w 1386 roku, utraciły je 31 maja 1870 roku, a odzyskały je 1 stycznia 2023 roku. W latach 1867–1954 i od 1973 siedziba gminy Włodowice, natomiast w latach 1954–72 siedziba gromady Włodowice.
Wikipedia
przymiotnik od: Włodowice
SJP.pl
mieszkaniec Włodowic
SJP.pl
mieszkanka Włodowic
SJP.pl
Włodowo (niem. "Waltersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Świątki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Miejscowość leży w historycznym regionie Prus Górnych.
Wikipedia
przymiotnik od: włodyka
SJP.pl
władyka
1. w dawnej Polsce i na Rusi: pan, władca
2. honorowy tytuł biskupów w kościele prawosławnym
SJP.pl
Włodyka (niem. "Bauerberg") – wzniesienie (682 m n.p.m.) w Sudetach Środkowych, w południowo-wschodniej części pasma Wzgórz Wyrębińskich.
Wzniesienie położone jest w południowo-wschodniej części Wzgórz Wyrębińskich, około 1,1 km na zachód od centrum miejscowości Jugów.
Wikipedia
zdrobnienie od: Włodzimiera (imię żeńskie)
SJP.pl
Włodzienin (1945–1946 "Władzienin", Vladěnín, Bladen) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice, na Płaskowyżu Prudnicko-Głubczyckim u podnóża południowo-wschodniej części Gór Opawskich.
Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
Włodzimiera (dawn. "Włodzimiery") – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Skulsk.
W latach 1973-1976 w gminie Wierzbinek (od 1973 do 31 maja 1975 w powiecie radziejowskim). 1 stycznia 1977 (jako część sołectwa Goplana) włączona do gminy Skulsk.
Wikipedia
IPA: ˌvwɔd͡ʑĩˈmʲjɛra, AS: vu̯oʒ́ĩmʹi ̯era
Wiktionary
rzecz. Włodziu mos., Włodzimierz
Wiktionary
zdrobnienie od: Włodzimiera (imię żeńskie)
SJP.pl
Włodzimierka – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie radziejowskim, w gminie Osięciny.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa włocławskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Włodzimierz (miasto)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Włodzimierzem, dotyczący Włodzimierza
(1.2) związany z Włodzimierzem Wołyńskim, dotyczący Włodzimierza Wołyńskiego
Wiktionary
rzecz. Włodzimierz mrz.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) geogr. adm. miasto obwodowe w Rosji, położone nad Klaźmą w dorzeczu Oki;
(2.2) geogr. adm. miasto w Ukrainie, w obwodzie wołyńskim
Wiktionary
Włodzimierz – słowiańskie imię męskie. Składa się ze słów "Włodzi-" – „panuje” i "-mierz", które pochodzi z dawnego "-mir" – „pokój”. Formą staropolską tego imienia jest zatem Włodzimir (analogicznie do Sławomir czy Krzesimir).
Włodzimierz imieniny obchodzi 16 stycznia, 12 czerwca, 15 lipca i 11 sierpnia.
Wikipedia
(1.1) Jakie są przyczyny chrystianizacji Rusi i dlaczego kniaź Włodzimierz wybrał właśnie prawosławie?
(2.1) Jutro wieczorem jadę do Włodzimierza.
Wiktionary
IPA: vwɔˈd͡ʑĩmʲjɛʃ, AS: vu̯oʒ́ĩmʹi ̯eš
Wiktionary
rzecz. Włodzimierzowa ż., Włodzimierzówna ż., Włodzimierzostwo lm m., włodzimierzanin mos., włodzimierzanka ż.
:: fż. Włodzimiera ż.
:: zdrobn. Włodek mos.
przym. Włodzimierzowy, włodzimierski
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Włodek, daw. Włodzimir
(2.1) Włodzimierz nad Klaźmą
(2.2) Włodzimierz Wołyński
Wiktionary
mieszkaniec Włodzimierza
SJP.pl
mieszkanka Włodzimierza
SJP.pl
Włodzimierz z małżonką; Włodzimierzowie
SJP.pl
Włodzimierz z małżonką; Włodzimierzostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzimierza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzimiery lub z nią związany
SJP.pl
staropolskie imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) daw. imię|polski|m.
Wiktionary
Włodzimir – staropolskie imię męskie. Składa się ze słów "Włodzi-" – „panuje” i "-mir" – „pokój”.
Włodzimir imieniny obchodzi 16 stycznia, 19 kwietnia, 15 lipca, 11 sierpnia, 18 sierpnia i 25 września.
Wikipedia
staropolskie imię męskie
SJP.pl
Włodzimirów – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Zagórów.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzi lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Włodzimierz (imię męskie); Włodek
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzia lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Włodzisław, Włocsław, Włocław – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Włodzi-" („władać, panować”) i "-sław". W późniejszym czasie pod wpływem języka czeskiego powstała z tego imienia obecnie bardziej znana forma, Władysław. Do końca XV wieku imię to (Władzisław? — "Ladislaw") zanotowano u około 1000 osób.
Wikipedia
IPA: vwɔˈd͡ʑiswaf, AS: vu̯oʒ́isu̯af
Wiktionary
rzecz. Włodzisława ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
Włodzisława – imię żeńskie; żeński odpowiednik staropolskiego imienia męskiego Włodzisław, złożonego z członów "Włodzi-" („władać, panować”) i "-sław", z którego w późniejszym czasie pod wpływem języka czeskiego powstała bardziej znana forma – Władysław (i jego żeński odpowiednik – Władysława).
Wikipedia
rzecz. Włodzisław mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzisławy lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Włodzisław (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzisławy lub z nią związany
SJP.pl
zdrobnienie od: Włodzisław (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzisławka lub z nim związany
SJP.pl
Włodzisław z małżonką; Włodzisławowie
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Włodzisława lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|m. Włodzimierz
Wiktionary
(1.1) Ty wiesz, Włodziu, że ja tobie dobrze życzę, nie? To ja tobie mówię, pierdol to… Co się będziesz wyrywał.
Wiktionary
rzecz. Włodzimierz m., Włodek m., Włodzimiera ż.
:: fż. Włodzia ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
narośl kostna na wewnętrznej stronie stawu skokowego konia; szpat; łogawizna
SJP.pl
o koniu: mający szpat (kostną narośl na stawie skokowym); łogawy
SJP.pl
potocznie: zbić kogoś, sprawić komuś lanie; wtłuc, wlać, wkropić
SJP.pl
sieć do połowu ryb dennych; włók
SJP.pl
Włok – ciągnione, czynne narzędzie sieciowe do połowu ryb.
Norma branżowa BN-84/3743-24 definiuje następujący podział włoków:
Wikipedia
dawna jednostka powierzchni gruntu, równa około 30 morgom; włóka
SJP.pl
przymiotnik od: włok
SJP.pl
1. w górnictwie: wyrwa w caliźnie wykonana zwykle robotami strzelniczymi w celu uzyskania większej powierzchni dalszego urabiania
2. przestarzale: miejsce włamane, wgniecione do środka
SJP.pl
1. elastyczny, nitkowaty, rogowy wytwór naskórka ssaków;
2. owłosienie, szczecina zwierząt lub produkt sztuczny służący do wyrobu pędzli i szczotek;
3. puszysta powierzchnia niektórych tkanin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. nitkowaty twór, pochodzenia naskórkowego, występujący na powierzchni skóry ssaków;
Wiktionary
Włos – nitkowaty, zrogowaciały, wyspecjalizowany wytwór naskórka, występujący wyłącznie u ssaków, na powierzchni ich skóry, zbudowany z twardej, spoistej keratyny. W entomologii termin włosy lub włoski (łac. "comae", "pili", "chaetae") stosowany jest w odniesieniu do niektórych wytworów oskórka stawonogów, w tym do szczecinek ("saetae", "setae").
Wikipedia
(1.1) Irena wywołała oburzenie farbując włosy na zielono.
Wiktionary
IPA: vwɔs, AS: vu̯os
Wiktionary
rzecz. włosie n., owłosienie n., włośnica ż., włośnik m., włosień m., włosiennica ż., włosienicznik m., włosiak m., włosiakowate nmos.
:: zdrobn. włosek m.
:: zgrub. włoch m.
przym. owłosiony, włochaty, włosowy
Wiktionary
(1.1) kłak, kudeł
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. wieś w Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Mogilany;
Wiktionary
Włosań – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Mogilany.
W 1595 roku wieś położona w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego była własnością kasztelanowej krakowskiej Anny z Sieniawskich Jordanowej.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.
Wikipedia
(1.1) Na terenie Włosania trwa przebudowa drogi.
Wiktionary
zdrobnienie od: włosek
SJP.pl
1. zdrobnienie od: włos;
2. jeden z wytworów komórek skórki roślin okrywającej liście, część kwiatu, owoce i młode pędy;
3. u zwierząt: nitkowaty wyrostek na ciele
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: włos
(1.2) bot. wytwór skórki roślin, wyrastający na liściach, młodych pędach, kwiatach lub owocach;
(1.3) zool. nitkowaty wyrostek pokrywający całe ciało zwierzęcia lub niektóre jego części, spełniający funkcje czuciowe albo ochronne
Wiktionary
Włoski, trichomy (łac. "pilus") – jedno lub wielokomórkowe, żywe lub martwe wytwory skórki (epidermy) u roślin. Są zróżnicowane zarówno pod względem funkcji, jak i kształtu. Gęsta powłoka z włosków na powierzchni niektórych roślin nazywana jest kutnerem. Włoski są utrzymywane, albo przez cały okres życia rośliny (trichomy trwałe), albo tylko przez jakiś czas, po czym są zrzucane.
Wikipedia
IPA: ˈvwɔsɛk, AS: vu̯osek
Wiktionary
rzecz. włos m., włoch mrz., włosięta nmos.
przym. owłosiony, włochaty
Wiktionary
szorstka tkanina z końskiego włosia - włosiennica
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zrobiony z włosów lub włosia
SJP.pl
sztywne włosy, zazwyczaj końskie, do wyrobu smyczków i pędzli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sztywne włosy, zwykle z ogona lub grzywy konia
Wiktionary
Włosie – włosy zestrzyżone z grzyw, grzywek i ogonów zwierząt (głównie koniowatych), wykorzystywane jako surowiec do wyrobu pędzli, podkładów rymarskich i tapicerskich, sit, smyczków i włosianki krawieckiej. Włosie stosuje się także w szczotkach do butów, włosów i zamiatania. Do wyrobu sztucznego włosia wykorzystuje się igliwie.
Wikipedia
(1.1) Kupiłem sobie pędzel o miękkim włosiu.
(1.1) Alojzy zgodził się, wobec czego urwaliśmy kilka gałązek ostu na przynętę, przygotowaliśmy pętlicę z końskiego włosia i zastawiliśmy sidła, sami zaś przyczailiśmy się w pobliskich krzakach.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔɕɛ, AS: vu̯ośe
Wiktionary
rzecz. włosięta nmos., włoch mrz., włos m., włosienica ż., owłosienie n.
przym. włosiany, włochaty, włosowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) strój pokutny zrobiony z szorstkiego materialu, noszony przez członków niektórych tradycji chrześcijańskich
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. włosie n.
Wiktionary
(1.1) włosiennica
Wiktionary
podrodzaj roślin okrytonasiennych z rodziny jaskrowatych
SJP.pl
Wł
Wikipedia
szorstka tkanina z końskiego włosia - włosianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. ostra tkanina z włosia;
(1.2) strój pokutny zrobiony z włosiennicy (1.1), noszony przez członków niektórych tradycji chrześcijańskich
Wiktionary
Wł
Wikipedia
(1.2) Potem odział się we włosiennicę i bez końca opłakiwał stratę.
Wiktionary
przym. owłosiony
rzecz. włoch mrz., włos mrz., włosięta nmos.
Wiktionary
(1.1-2) włosienica, włosianka
Wiktionary
mól włosienniczek - mała ćma z rodziny molowatych, szkodnik niszczący ubrania; mól ubraniowy, mól odzieżowy
SJP.pl
nicień pasożytujący w jelitach, wywołuje włośnicę (trychinozę); trychina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nicień z rodzaju nazwa systematyczna|Trichinella|ref=tak., czynnik etiologiczny włośnicy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. włoch mrz., włos mrz., włosięta nmos.
Wiktionary
potocznie: pielęgnacja włosów
SJP.pl
rzadkie, słabe włosy
SJP.pl
przymiotnik od: włosie
SJP.pl
zgrubienie od: włos
SJP.pl
zgrubienie od: włos
SJP.pl
twardziak włosistobrzegi - gatunek grzybów z rodziny żagwiowatych; żagiew włosistobrzega
SJP.pl
pokryty włosami; mający na sobie wiele włosów; kosmaty
SJP.pl
rzadkie, słabe włosy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) książk. pieszcz. włosy
Wiktionary
(1.1) Miała włosięta ciemne, jedwabne, i jasne, błękitne oczy, a patrzeć niemi umiała głęboko przez firankę rzęs długich.
Wiktionary
rzecz. włos mrz., włosek mrz., włosie n., owłosienie n., włośnica ż., włośnik mrz., włosień mzw./ż., włosiennica ż., włosienicznik mrz., włosiak mrz., włosiakowate nmos., włochacz mrz.
przym. owłosiony, włochaty, włosowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
związany z Włochami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Włochami, dotyczący Włoch lub Włochów, wywodzący się z Włoch
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla Włoch i Włochów, mający cechy lub właściwości przypisywane Włochom lub Italii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) jęz. język z grupy romańskich, używany między innymi we Włoszech;
forma rzeczownika.
(4.1) M. B. W. lm. zob. włosek.
Wiktionary
(1.1) Wielki tragik włoski […], przyjechał na występy do Warszawy.
(1.1) Do obiadu pijemy włoskie wino.
(3.1) Osobom uczącym się języka włoskiego spore trudności sprawia zapamiętanie imiesłowów czasu przeszłego czasowników nieregularnych.
(4.1) Parę lat temu zauważył, że na jego nosie rosną małe, czarne włoski.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔsʲci, AS: vu̯osʹḱi
Wiktionary
(1-3) rzecz. włoskość ż., Włochy nmos., Włoch mos., włoszczyzna ż., Włoszka ż.
(4.1) rzecz. włosiska lm nm., włosy lm nm.
Wiktionary
(1.1) italski
(3.1) włoszczyzna
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób włoski, po włosku
Wiktionary
(1.1) Podali jakąś włosko smakującą potrawę.
Wiktionary
przym. włoski
rzecz. Włochy lm nm., włoski mrz., włoskość ż.
Wiktionary
1. posługujący się językiem włoskim;
2. napisany w języku włoskim;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się językiem włoskim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posługujący się językiem włoskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem włoskim
(1.3) spisany, stworzony w języku włoskim
Wiktionary
IPA: ˌvwɔskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: vu̯oskoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
warnstorfia włoskolistna - gatunek mchu z rodziny krzywoszyjowatych
SJP.pl
zjawisko spowodowane siłami działającymi między drobinkami ciał stałych i ciekłych polegające na wznoszeniu się do róznych wysokości w naczyniach i rurkach
SJP.pl
1. podobny do włoska, cienki jak włosek;
2. rurka włoskowata - szklana rurka o bardzo małym przekroju wewnętrznym; rurka kapilarna
SJP.pl
przymiotnik od: włosek
SJP.pl
rozłupek włoskoząb - gatunek mchu z rodziny strzechwowatych
SJP.pl
zespół cech charakterystycznych dla Włoch, Włochów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) typowo włoski charakter czegoś, kogoś
Wiktionary
(1.1) O dawnej włoskości wyspy świadczą nazwy ulic.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔskɔɕt͡ɕ, AS: vu̯oskość
Wiktionary
przym. włoski
przysł. włosko, po włosku
rzecz. Włochy lm nm., Włoch mos., Włoszka ż., włoszczyzna ż., włoski mrz.
Wiktionary
Włosnowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Solec-Zdrój. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Przez wieś przechodzi zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk, oraz 2 turystyczne szlaki lokalne: kapliczek i świątków oraz zielarski.
Wikipedia
rodzaj paproci z rodziny rozpłochowatych
SJP.pl
Wł
Wikipedia
choroba pasożytnicza człowieka i zwierząt, wywoływana przez nicienia włosogłówkę, często prowadząca do zapalenia wyrostka robaczkowego, anemii i chorób wrzodowych przewodu pokarmowego; trychocefaloza
SJP.pl
nicień będący pasożytem ssaków, także człowieka (włosogłówka ludzka)
SJP.pl
Wł
Wikipedia
rodzina obleńców należąca do typu nicieni; Trichocephalidae
SJP.pl
o cechach włosogłówkowatych (rodzina obleńców)
SJP.pl
sierpowiec włosolistny - gatunek mchu z rodziny krzywoszyjowatych
SJP.pl
żartobliwie: nadmierne skupianie się na wyglądzie i pielęgnacji swoich włosów
SJP.pl
kobieta przesadnie dbająca o swoje włosy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) neol. kobieta przykładająca szczególną wagę do pielęgnacji włosów
Wiktionary
(1.1) Olejowanie włosów – to pojęcie, które nie powinno być obce żadnej włosomaniaczce.
Wiktionary
rzecz. włosomaniactwo n.
Wiktionary
żartobliwie: osoba nadmiernie skupiająca się na wyglądzie i pielęgnacji swoich włosów
SJP.pl
1. podobny do włosa, np. włosowate pędy roślin;
2. w biologii: naczynia włosowate (kapilarne) -
a) najmniejsze naczynia krwionośne tworzące sieci, które łączą najmniejsze tętnice z najmniejszymi żyłami;
b) najdrobniejsze naczynia limfatyczne, stanowiące początek dla układu dużych naczyń; kapilary, włośniczki;
3. ostnica włosowata - gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych, w Polsce bardzo rzadka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
drobne pęknięcia emalii, mogące powstawać pod wpływem nagrzewania
SJP.pl
przymiotnik od: włos
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do włosa, związany z włosem
Wiktionary
(1.1) Te drugie charakteryzuje lżejsza budowa ciała, mniej obfita okrywa włosowa oraz wydłużony kształt głowy.
Wiktionary
rzecz. włosięta nmos., włos mrz., włosie n., włosy lm nm., włoch mrz.
przym. włosowaty, owłosiony
Wiktionary
Wł
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Jeziora Wielkie;
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Środa Wielkopolska;
(1.3) geogr. część wsi Chwałkowo, w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Krobia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Na stacji we Włostowie czekał na nią pan Januszek.
Wiktionary
rzecz. włostowianin mos., włostowianka ż.
przym. włostowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Włostowa, związany z Włostowem
Wiktionary
(1.1) Dramat rozegrał się na włostowskim peronie kolejowym.
Wiktionary
rzecz. Włostowo n., włostowianin mos., włostowianka ż.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
owłosienie ludzkiej głowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) owłosienie głowy ludzkiej
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: włos
Wiktionary
(1.1) Rano przed zabiegiem proszę wygolić włosy na prawej nodze nad kolanem.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔsɨ, AS: vu̯osy
Wiktionary
rzecz. włos m., włosiska nmos., włoski nmos., owłosienie n.
przym. włosowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk szkucina, szkuty
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Włoszakowice ( Luschwitz) – wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, siedziba gminy Włoszakowice. Na południowy zachód od miejscowości rozciągają się rozległe kompleksy leśne.
Wikipedia
przymiotnik od: Włoszakowice
SJP.pl
Włoszanowo – pałucka wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Janowiec Wielkopolski.
Wikipedia
miasto powiatowe w województwie świętokrzyskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto powiatowe w Polsce w województwie świętokrzyskim;
Wiktionary
Włoszczowa – miasto powiatowe w Polsce w województwie świętokrzyskim. Siedziba władz gminy Włoszczowa i powiatu włoszczowskiego. Położone na Wyżynie Przedborskiej. W mieście funkcjonuje drobny przemysł drzewny, spożywczy, obróbki aluminium, budowlany oraz elektryczny. Według danych z 1 stycznia 2018 Włoszczowa liczyła 10 096 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: vwɔʃˈt͡ʃɔva, AS: vu̯oščova
Wiktionary
przym. włoszczowski
rzecz. włoszczowianin, włoszczowianka
Wiktionary
mieszkaniec Włoszczowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Włoszczowy
Wiktionary
IPA: ˌvwɔʃt͡ʃɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: vu̯oščovʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
przym. włoszczowski
rzecz. Włoszczowa, włoszczowianka
Wiktionary
mieszkanka Włoszczowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Włoszczowy
Wiktionary
IPA: ˌvwɔʃt͡ʃɔˈvʲjãnka, AS: vu̯oščovʹi ̯ãnka
Wiktionary
przym. włoszczowski
rzecz. Włoszczowa, włoszczowianin
Wiktionary
przymiotnik od: Włoszczowa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Włoszczowej, związany z Włoszczową
Wiktionary
(1.1) Zbigniew Cegieła, szef włoszczowskiej prokuratury, był zaskoczony takim obrotem sprawy.
Wiktionary
IPA: vwɔʃˈt͡ʃɔfsʲci, AS: vu̯oščofsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Włoszczowa ż., włoszczowianin m., włoszczowianka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Włoszczowa
SJP.pl
1. ogół warzyw używanych łącznie jako przyprawa do zup, rosołów i innych potraw
2. to, co włoskie w zakresie kultury, obyczajów, języka itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. warzywa używane do przygotowania zupy, wywaru z warzyw lub sosu itp.;
(1.2) jęz. pot. język włoski
(1.3) pot. to, co włoskie, kultura, literatura, cywilizacja, obyczaje
Wiktionary
Włoszczyzna – zestaw warzyw służący jako uniwersalny zbiór składników roślinnych do przygotowania wywaru do niektórych zup (np. zupa jarzynowa, rosół).
W handlu detalicznym (sklepowym i ulicznym), oferowany zazwyczaj w pęczkach w siatce lub porcji złączonej recepturką).
Wikipedia
(1.1) Na stole kuchennym zapasy włoszczyzny przyniesione z piwnicy tajały z zimna, dając zapach orzeźwiający i ostry.
(1.1) Królowa Bona może i była starą zołzą, intrygantką i trucicielką, ale zawdzięczamy jej włoszczyznę i renesans.
(1.2) Ojciec opowiadał, że mówił po włosku wyśmienicie. Ale w różnych okolicznościach, po przedłużających się ceremoniach czy przeciągających się posiedzeniach naukowych, akcent jego włoszczyzny twardniał.
Wiktionary
rzecz. Włochy lm nm., Włoch mos., Włoszka ż., włoskość ż.
przym. włoski
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk grincojg
Wiktionary
gatunek pszczoły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna narodowości włoskiej, obywatelka Włoch
Wiktionary
Włoszka ( De Italiaanse, Italian Woman (Agostina Segatori?)) – obraz olejny (Nr kat.: F 381, JH 1355) namalowany przez Vincenta van Gogha w grudniu 1887 podczas jego pobytu w Paryżu, znany też pod tytułem "Włoszka z goździkami" lub "Portret kobiety z goździkami".
Wikipedia
(1.1) Jego ojciec był Polakiem, a matka Włoszką, w sumie więc jest pół Polakiem, pół Włochem.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔʃka, AS: vu̯oška
Wiktionary
rzecz. Włochy nmos., włoski mrz., włoskość ż.
:: fm. Włoch mos.
przym. włoski
przysł. po włosku
Wiktionary
zgrubienie od: Włoch
SJP.pl
dawniej: chłop; rolnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłop, mieszkaniec wsi
Wiktionary
rzecz. włościaństwo n., włość ż.
Wiktionary
chłopka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka wsi
Wiktionary
rzecz. włościaństwo n., włość ż.
Wiktionary
przymiotnik od: włościanin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. chłopstwo
Wiktionary
rzecz. włość ż., włościanin m., włościanka ż.
przym. włościański
Wiktionary
(1.1) chłopstwo, włość, gmin
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
Włościbor, Właścibor – staropolskie imię męskie. Składa się z członów: "Włości-" ("panować") i "-bor" ("walka"). W Czechach znane jako Vlastibor.
Wikipedia
Włościejewice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Książ Wielkopolski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wieś położona 7 km na południowy zachód od Książa Wielkopolskiego przy drodze powiatowej nr 4080 z Dolska do Książa Wielkopolskiego przez Włościejewki. We wsi znajduje się skrzyżowanie z droga powiatową nr 4089 do Ług.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Wł
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Włościsława – staropolskie imię żeńskie. Składa się z członów: "Włości-" („panować”) i "-sława" („sława”). Oznacza „tę, która panuje nad swoją sławą”.
Włościsława imieniny obchodzi 3 stycznia.
Wikipedia
nitkowate strzępki grzybni ułatwiające rozsiewanie zarodników
SJP.pl
Włośnia ( capillitium) – nitkowate, płonne strzępki grzybni, które wraz z zarodnikami wypełniają wnętrze owocników typu zamkniętego (tzw. owocników angiokarpicznych) u niektórych grzybów owocnikowych (dawniej zwanych wnętrzniakami). Występuje też u śluzowców. Włośnię mają np. purchawki. Po otwarciu się owocnika, sprężysta włośnia ułatwia rozsiewanie się zarodników.
Wikipedia
bezkręgowiec o wydłużonym ciele, którego larwy pasożytują w ciele stawonogów, głównie owadów; drucieniec, nitnikowiec, nitkowiec
SJP.pl
bezkręgowiec o wydłużonym ciele, którego larwy pasożytują w ciele stawonogów, głównie owadów; drucieniec, nitnikowiec, nitkowiec
SJP.pl
rodzaj grzybów z rzędu pieczarkowców
SJP.pl
1. roślina zbożowa i pastewna z rodziny wiechlinowatych; czumiza; ber
2. choroba pasożytnicza zwierząt i człowieka; trychinelloza; trychinoza
3. cienka piłka służąca do wyrzynania otworów i w drewnie; wyrzynarka; laubzega
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: włośnica
SJP.pl
najwęższe naczynie krwionośne; kapilara
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
delikatny włosek wyrastający na młodej części korzenia rośliny, służący do pobierania wody z gleby
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. drobny włosek okrywający świeżą część korzenia
Wiktionary
rzecz. włos mrz., włoch mrz., włosięta nmos.
Wiktionary
dawniej: posiadłość, duży majątek ziemski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. posiadłość, duży majątek ziemski
(1.2) hist. adm. jednostka administracyjna w Wielkim Księstwie Litewskim, Rosji i do r. 1929 w ZSRR
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: vwɔɕt͡ɕ, AS: vu̯ość
Wiktionary
rzecz. włościaństwo n., włościanin m., włościanka ż.
przym. włościański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|włożyć.
Wiktionary
IPA: vwɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: vu̯ožẽńe
Wiktionary
czas. wkładać ndk.; włożyć dk.
Wiktionary
1. umieścić coś gdzieś; wsadzić, wetknąć, wcisnąć;
2. umieścić coś na sobie lub na kimś, zwłaszcza ubranie, założyć, nałożyć, wdziać, nasadzić, naciągnąć;
3. wnieść jako wkład; wpłacić;
4. przenośne: dać z siebie wiele, poświęcić się
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|wkładać.
Wiktionary
(1.1) O płycie „Kakadu” Ewa Bem mówi tak: „absolutnie całe swe serce włożyła w nią masa fajnych ludzi”.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔʒɨt͡ɕ, AS: vu̯ožyć
Wiktionary
rzecz. wkładanie n., włożenie n.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński styrczyć
Wiktionary
rzadko, potocznie:
1. w piłce nożnej, hokeju: strzelić komuś gola;
2. pobić kogoś
SJP.pl
Włynice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Gidle.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wikipedia
wielkanocny zwyczaj ludowy (głównie Podlasie, Mazowsze, Białostocczyzna) polegający na chodzeniu z pieśniami i powinszowaniami po domach w drugi dzień świąt; wołoczebne
SJP.pl
mała siatka na ryby; mały włok, włoczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. podkrakowski flisak;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od włóczka
Wiktionary
rzecz. włóczenie n., włóczęga m./ż., włóczka ż., włóka ż., włókno n.
czas. włóczyć ndk.
przym. włóczkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|włóczyć.
Wiktionary
czas. włóczyć
rzecz. włóczka ż., włóczęga ż./mos.
Wiktionary
mała siatka na ryby; mały włok, włoczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wełniana nić do ręcznego robienia dzianin
(1.2) łow. przywabianie zwierzyny przez wleczenie padliny do nęciska
(1.3) łow. kawałek padliny używany do włóczki (1.2)
(1.4) roln. uprawianie gleby przy pomocy włóki
(1.5) rzad. zdrobn. od włóka (miara powierzchni)
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lp. od włóczek
Wiktionary
Włóczka – przędza o większych grubościach, wytwarzana z włókien naturalnych (bawełna, wełna itp.) lub otrzymywanych sztucznie (akryl, sztuczny jedwab, poliamid).
Włóczki sprzedawane są w motkach po 25, 50 lub 100 g.
Wydajność/grubość włóczki podaje się najczęściej w metrach na 100 lub 50 g.
Wikipedia
IPA: ˈvwut͡ʃka, AS: vu̯učka
Wiktionary
rzecz. włóczenie n., włóka ż., włókno n., włóczek m.
czas. włóczyć ndk.
przym. włóczkowy
Wiktionary
(1.4) włóczenie
Wiktionary
podobny do włóczki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z włóczką, dotyczący włóczki, zrobiony z włóczki
Wiktionary
(1.1) Na półce obok okienka, pomiędzy plastykowymi żołnierzykami a kartonem pełnym długopisów „Zenitu”, stało lusterko, w którym Cesia ujrzała swoje odbicie: fragment źle ubranej, nieciekawej dziewczyny w naciśniętej na oczy włóczkowej czapce.
Wiktionary
rzecz. włóczka ż., włóka ż., włóczek m., włóczenie n., włóczęga m./ż.
czas. włóczyć ndk.
Wiktionary
rodzaj kłującej broni drzewcowej używanej do XVII wieku przez piechotę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogólna nazwa długiej prostej broni drzewcowej; ; Gloger.
Wiktionary
Wł
Wikipedia
IPA: ˈvwut͡ʃʲɲa, AS: vu̯učʹńa
Wiktionary
(1.1) hasta, oszczep, dziryt, yari
Wiktionary
żołnierz uzbrojony we włócznię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz uzbrojony we włócznię, walczący włócznią
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) icht. nazwa systematyczna|Xiphias gladius|ref=tak., duża ryba drapieżna z górną szczęką przekształconą w długi szpikulec
(2.2) ornit. mały ptak z rodzaju doryfera
Wiktionary
Włócznik, miecznik ("Xiphias gladius"), określany też nazwami: „ryba-miecz” i „mieczoryb” – gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny włócznikowatych (Xiphiidae), będący jej jedynym żyjącym przedstawicielem.
Wikipedia
(2.1) miecznik, ryba miecz
Wiktionary
rodzina ryb okoniokształtnych
SJP.pl
o cechach włócznikowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
człowiek lubiący się włóczyć; wagabunda, tramp, włóczęga, obieżyświat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek lubiący się włóczyć
Wiktionary
Zobacz też: Włóczykij – film Piera Paola Pasoliniego.
Włóczykij (oryg. "Snusmumriken") – bohater serii książek i komiksów Tove Jansson opowiadających o Muminkach i serialu animowanego z cyklu "Muminki".
Wikipedia
IPA: vwuˈt͡ʃɨcij, AS: vu̯učyḱii ̯
Wiktionary
(1.1) wagabunda, tramp, włóczęga, obieżyświat, kresy|badzinia., kresy|bradziaga.
Wiktionary
1. ciągnąć po ziemi; wlec;
2. wozić kogoś wbrew jego woli, ciągnąć, wodzić;
3. włóczyć się - poruszać się bez określonego celu; wałęsać się; bywać w miejscach dla kogoś niestosownych
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) ciągnąć, wlec
czasownik zwrotny niedokonany włóczyć się (dk. brak)
(2.1) chodzić bez celu
Wiktionary
(1.1) Król kazał go włóczyć końmi.
(2.1) Gdzie się włóczysz po nocy?
Wiktionary
IPA: ˈvwut͡ʃɨt͡ɕ, AS: vu̯učyć
Wiktionary
rzecz. włóczęga m./ż., włóczenie n.
Wiktionary
(1.1) ciągnąć, wlec
Wiktionary
człowiek lubiący się włóczyć; wagabunda, tramp, obieżyświat, włóczykij
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba włócząca się po świecie, niemająca stałego miejsca pobytu
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) wędrówka z miejsca na miejsce bez określonego celu, tułanie się, wałęsanie się
(2.2) dłuższa piesza wędrówka lub wycieczka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przybłąkał się ten włóczęga!
(2.1) Po roku wrócił z włóczęgi zupełnie odmieniony.
Wiktionary
IPA: vwuˈt͡ʃɛ̃ŋɡa, AS: vu̯učẽŋga
Wiktionary
rzecz. włóczęgostwo n., włóczenie n., zawłóczenie n., niewłóczenie n., włóczek mos.
czas. włóczyć ndk., zawłóczyć dk.
przym. włóczęgowski
Wiktionary
(1.1) brukowiec, obieżyświat, tułacz, łazik, łazęga, wagabunda, wałęsa, wędrowiec, włóczykij, tramp, reg. chachar, wałęga, wołokita, kresy|badzinia., kresy|bradiaga., kresy|bradziaga., reg. śl. andrus
(2.1) rajza, tułaczka, łazęga
(2.1) wędrówka
Wiktionary
Włóczęgostwo – sposób życia osób, które nie mają stałego zajęcia i stałego centrum życiowego, polegający na nieustannym przemieszczaniu się bez określonego celu, co wyróżnia włóczęgów z grona osób bezdomnych. Słownik języka polskiego PWN określa włóczęgostwo jako "wędrówkę bez określonego celu". Według materiałów dydaktycznych policji bywa utożsamiane z żebractwem ruchomym. Jest też pojęciem bliskim bezdomności z wyboru.
Wikipedia
1. sieć do połowu ryb dennych; włok;
2. ciągnikowe narzędzie rolnicze do kruszenia i wyrównywania górnej warstwy gleby; włóka
SJP.pl
skrót od: włókiennictwo, włókienniczy (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
1. dawna jednostka powierzchni gruntu, równa około 30 morgom; włoka;
2. ciągnikowe narzędzie rolnicze do kruszenia i wyrównywania górnej warstwy gleby; włók
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. narzędzie rolnicze do wyrównywania ziemi
(1.2) roln. uprawianie ziemi za pomocą włóki (1.1)
(1.3) miar. miara powierzchni gruntu ornego wynosząca 30 morgów
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. włóczęga
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Włóka zajęła im całe popołudnie.
(1.3) Dodatkowo Bisztynek otrzymał 30 włók we wsi Dąbrowa.
(2.1) Wziąłem na furę tego włókę, którego widzieliśmy wcześniej pod kościołem.
Wiktionary
rzecz. włóczek mos., włóczka ż.
przym. włóczkowy
Wiktionary
(2.1) włóczykij
Wiktionary
zdrobnienie od: włókno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: włókno
Wiktionary
rzecz. włókno n., włóknina ż.
Wiktionary
przypominający włókienko, podobny do włókienka
SJP.pl
przymiotnik od: włókienko
SJP.pl
dział przemysłu zajmujący się wyrobem włókien sztucznych, produkcją tkanin i dzianin oraz nici i przędzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gałąź przemysłu zajmująca się produkcją tkanin, nici, dzianin, itp.
Wiktionary
Włókiennictwo – dziedzina nauki i przemysłu zajmująca się produkcją półwyrobów i wyrobów włókienniczych (tekstyliów) z różnorodnych surowców włókienniczych.
Wikipedia
IPA: ˌvwucɛ̇̃ɲˈːit͡stfɔ, AS: vu̯uḱė̃•ńictfo
Wiktionary
przym. włókienniczy
rzecz. włóknina ż., włókno n., włókiennik
Wiktionary
(1.1) przemysł włókienniczy
Wiktionary
kobieta zatrudniona w przemyśle włókienniczym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pracująca w zakładzie włókienniczym
Wiktionary
rzecz. włókno n., włóknina ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z włókiennictwem, dotyczący włókiennictwa
Wiktionary
(1.1) Asortyment został rozszerzony o niektóre artykuły włókiennicze; przeważnie towary białe, bawełniane i lniane.
Wiktionary
rzecz. włókno n., włókiennictwo n., włókiennik m., włóknina ż.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie włókiennictwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna pracujący w zakładzie włókienniczym
Wiktionary
rzecz. włókno n., włókiennictwo n., włóknina ż.
przym. włókienniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od włókniak
Wiktionary
rzecz. włókniak m.
Wiktionary
nowotwór łagodny rozwijający się z tkanki łącznej włóknistej; fibroma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) med. nowotwór łagodny
Wiktionary
Włókniak (łac. "fibroma") – łagodny nowotwór powstający z tkanki łącznej. Wyróżnia się włókniaki miękkie (łac. "fibroma molle") i włókniaki twarde (łac. "fibroma durum", "dermatofibroma", "fibrosis nodularis subepidermalis").Kod ICD 10 - D23.
Wikipedia
rzecz. włókno n., włóknina ż.
:: zdrobn. włókniaczek m.
przym. włóknisty, włókniakowy
Wiktionary
rzadki nowotwór złośliwy z grupy mięsaków tkanek miękkich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) med. złośliwy nowotwór wywodzący się z tkanki łącznej włóknistej
Wiktionary
Wł
Wikipedia
(1.1) Komórki tego mięsaka, a raczej włókniakomięsaka […], nie przedstawiają różnorodności, dając obraz tkanki bardziej dojrzałej.
Wiktionary
nadmierny rozrost tkanki łącznej włóknistej
SJP.pl
kobieta zatrudniona w przemyśle włókienniczym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pracująca w przemyśle włókienniczym
Wiktionary
przymiotnik od: włókniarz
SJP.pl
mężczyzna zatrudniony w przemyśle włókienniczym
SJP.pl
Włókniarz (forma żeńska: włókniarka) – robotnik pracujący w przemyśle włókienniczym.
Dla uczczenia tego zawodu główną arterię komunikacyjną Łodzi na kierunku północ-południe, stanowiącą jednocześnie drogę krajową 1 nazwano „aleją Włókniarzy”', a w Bielsku-Białej: jeden z głównych mostów na Białej - „mostem Włókniarzy”, natomiast park w centrum miasta - „parkiem Włókniarzy”.
Wikipedia
nierozpuszczalna substancja białkowa powstająca podczas krzepnięcia krwi; fibryna
SJP.pl
przymiotnik od: włóknik
SJP.pl
materiał nietkany, tworzony poprzez technikę igłowania, przeszywania, zgrzewania lub klejenia luźnych włókien, stosowany do wyrobu tkanin, mat izolacyjnych, laminatów i wykorzystywany w krawiectwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) materiał wytwarzany z włókien poprzez ich klejenie i prasowanie bez tkania
Wiktionary
Włóknina – wyrób włókienniczy płaski, tworzony bezpośrednio ze strumienia włókien przez ich spilśnianie, sklejanie, igłowanie lub przeszywanie (wyrób nietkany). Do włóknin należą również filce bite.
Nazwy "włóknina" używa się też błędnie w odniesieniu do przędzin.
Wikipedia
IPA: vwucˈɲĩna, AS: vu̯uḱńĩna
Wiktionary
rzecz. włókiennictwo n., włókniak m., włókno n., włókiennik m., włókienniczka ż.
:: zdrobn. włókienko n.
przym. włókienniczy, włókienny, włóknisty, włókienkowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się, zbudowany z włókien
Wiktionary
rzecz. włókno n., włóknina ż., włókniak mrz.
Wiktionary
1. materiał, z którego wyrabia się przędzę;
2. włoskowaty twór w organizmach ludzkich lub zwierzęcych spełniający różnorodne funkcje;
3. element wzmacniający narządy roślin, składający się z długich martwych komórek o grubych ściankach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jednostka strukturalna materiału o długości znacznie większej niż przekrój;
(1.2) astr. megastruktura budująca wszechświat, o długim kształcie, złożona z galaktyk;
Wiktionary
Włókno – podstawowa jednostka struktury wielu materiałów, która charakteryzuje się znaczną długością i niewielkim przekrojem poprzecznym. Zwykle przyjmuje się, że włóknem jest struktura, której długość jest minimum 100 razy większa od jej przekroju poprzecznego. Włókna występują zarówno w materiałach naturalnych, jak i produkowanych przez człowieka. Niektóre materiały są wykonane prawie wyłącznie z włókien, podczas gdy w innych włókna stanowią tylko jeden z elementów, wzmacniający ich strukturę.
Wikipedia
(1.1) Rozróżniamy włókna naturalne i sztuczne, produkowane przez człowieka.
Wiktionary
IPA: ˈvwuknɔ, AS: vu̯ukno
Wiktionary
rzecz. włókiennictwo n., włókniak m., włóknina ż., włókiennik m., włókienniczka ż.
:: zdrobn. włókienko n.
przym. włókienniczy, włókienny, włóknisty, włókienkowy
Wiktionary
(1.1) nitka, nić
Wiktionary
dostarczający włókna
SJP.pl
mający zdolność tworzenia włókien
SJP.pl
rodzaj grzybów z rodziny szczeciniakowatych; błyskoporek
SJP.pl
spulchniać i wyrównywać glebę za pomocą włóki; włóczyć
SJP.pl
dawniej: włosie - sztywne włosy zwierzęce, najczęściej końskie, używane w tapicerstwie
SJP.pl
dający się włączyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|włączać.
Wiktionary
(1.1) Wykorzystując czujki ruchu instalacji alarmowej można automatycznie sterować włączaniem oświetlenia w pomieszczeniach gdzie znajdują się ludzie.
Wiktionary
IPA: vwɔ̃n͇ˈt͡ʃãɲɛ, AS: vu̯õṇčãńe
Wiktionary
czas. włączać, przyłączyć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. włączyć)
(1.1) uruchamiać jakieś urządzenie; przyłączać urządzenie do sieci elektrycznej
(1.2) wcielać kogoś lub coś do jakiegoś zbioru
(1.3) angażować kogoś do jakiegoś akcji
(1.4) rozpoczynać dostarczanie wody, prądu, gazu itp.
(1.5) uruchamiać program komputerowy
(1.6) pot. rozpoczynać gotowanie czegoś przez wstawienie na kuchenkę
(1.7) pot. rozpoczynać odbiór jakiejś stacji, programu, audycji itp. bądź odtwarzanie muzyki lub filmu
czasownik zwrotny niedokonany włączać się (dk. włączyć się)
(2.1) o urządzeniach: rozpoczynać działanie
(2.2) zaczynać brać udział w czymś już rozpoczętym
Wiktionary
(1.1) Włącz telewizor, zaraz będzie mecz!
(1.2) Kustosz włączył do wystawy również obrazy Matejki.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔ̃n͇t͡ʃat͡ɕ, AS: vu̯õṇčać
Wiktionary
czas. przyłączyć, łączyć, dk. włączyć, połączyć
rzecz. włącznik, włączenie, włączanie
Wiktionary
(1.1) uruchamiać, załączać
(1.2) dołączać, przydzielać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|włączyć.
Wiktionary
(1.1) Włączenie pytonów do rodziny dusicieli uczyniłoby tę rodzinę parafiletyczną.
Wiktionary
IPA: vwɔ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: vu̯õṇčẽńe
Wiktionary
czas. włączyć, włączać, przyłączyć
Wiktionary
partykuła
(1.1) …oznaczająca, że pewien element wskazany w zdaniu jako graniczny również należy do przedstawianej całości
Wiktionary
(1.1) Wakacje szkolne trwają do 31 sierpnia włącznie.
(1.1) Protesty ciągnęły się bardzo długo, pisano listy, zbierano podpisy pod petycjami, organizowano zebrania, demonstracje, aż do strajków włącznie.
(1.1) Gatunek ten występuje daleko na wschodzie, aż po Japonię włącznie.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔ̃n͇t͡ʃʲɲɛ, AS: vu̯õṇčʹńe
Wiktionary
1. urządzenie do uruchamiania czegoś;
2. w językoznawstwie: część mowy wprowadzająca zdanie zależne po zdaniu nadrzędnym, np. czy, że, żeby; spójnik podrzędny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. włączać)
(1.1) dokonany od|włączać.
czasownik zwrotny dokonany włączyć się (ndk. włączać się)
(2.1) dokonany od|włączać się.
Wiktionary
(1.1) Inni porównywają te dni do apokryfów, wsuniętych potajemnie między rozdziały wielkiej księgi roku, do palimpsestów, skrycie włączonych pomiędzy jej stronice, albo do tych białych nie zadrukowanych kartek, na których oczy, naczytane do syta i pełne treści, broczyć mogą obrazami i gubić kolory na tych pustych stronicach, coraz bladziej i bladziej, ażeby wypocząć na ich nicości, zanim wciągnięte zostaną w labirynty nowych przygód i rozdziałów.
Wiktionary
IPA: ˈvwɔ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: vu̯õṇčyć
Wiktionary
czas. włączać, przyłączyć
rzecz. włączenie n.
Wiktionary
wściubiać, wściubiać się; potocznie:
1. wtykać coś gdzieś z trudem, zwłaszcza część ciała, np. nogę głowę, w przenośni: nos; wciskać, wpychać;
2. wściubiać się:
a) wkradać się, wciskać się, wtryniać się gdzieś;
b) wtrącać się w czyjeś sprawy, mieszać się do czegoś nieproszonym
SJP.pl
wściubić, wściubić się; potocznie:
1. wetknąć coś gdzieś z trudem, zwłaszcza część ciała, np. nogę głowę, w przenośni: nos; wcisnąć, wepchnąć;
2. wściubić się:
a) wkraść się, wcisnąć się, wtrynić się gdzieś;
b) wtrącić się w czyjeś sprawy, wmieszać się do czegoś nieproszonym
SJP.pl
kobieta interesująca się cudzymi sprawami; ciekawska
SJP.pl
ciekawski; interesujący się sprawami, które nie powinny go obchodzić; natrętny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) natrętnie wtrącający się w cudze sprawy; ciekawski
Wiktionary
(1.1) Wylądował w Zakopanem mając za sobą ucieczkę z domu i ze szkoły średniej. Żywy, wesoły, wścibski, miejsca nigdzie nie zagrzał.
Wiktionary
IPA: ˈfʲɕt͡ɕipsʲci, AS: fʹśćipsʹḱi
Wiktionary
rzecz. wścibstwo n.
Wiktionary
skłonność do interesowania się cudzymi sprawami, wtrącania się
SJP.pl
nadmierne, irytujace zainteresowanie
SJP.pl
1. potocznie: wywołać lub wpaść w gniew, złość;
2. wściec się - zachorować na wściekliznę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wściekać.
Wiktionary
rzecz. wściekłość ż., wścieklizna ż.
czas. wściekać ndk.
przym. wściekły
przysł. wściekle
Wiktionary
1. potocznie: wywoływać u kogoś gniew, złość;
2. wściekać się:
a) potocznie: wpadać w złość, gniewać się;
b) chorować na wściekliznę
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. wściec)
(1.1) doprowadzać kogoś do wściekłości
czasownik zwrotny niedokonany wściekać się (dk. wściec się)
(2.1) odczuwać i często okazywać niepohamowaną złość
Wiktionary
czas. wściec dk., wściec się dk.
rzecz. wścieklizna ż., wściekanie n., wściekłość
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób wściekły, w sposób wyrażający gniew, złość, wzburzenie
(1.2) z wielką siłą, energią, gwałtownie
(1.3) bardzo intensywnie
Wiktionary
IPA: ˈfʲɕt͡ɕɛklɛ, AS: fʹśćekle
Wiktionary
przym. wściekły
rzecz. wściekłość ż., wścieklizna ż., wściekanie n.
Wiktionary
(1.2) zaciekle
(1.3) strasznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: wściekle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: wściekły; bardziej wściekły
SJP.pl
gatunek mrówki, np. wścieklica podobna, wścieklica zwyczajna
SJP.pl
odzwierzęca wirusowa choroba zakaźna; wodowstręt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. wet. wirusowa, zawsze śmiertelna choroba zakaźna niektórych zwierząt, mogąca przenieść się na człowieka;
(1.2) przen. wściekłość, gniew, furia
Wiktionary
Wścieklizna ( rabies) – niebezpieczna wirusowa choroba zakaźna, która wywołuje zapalenie mózgu u zwierząt (w tym ludzi). Nazwa „wścieklizna” wywodzi się od przebiegu jednego z objawów choroby, czyli agresji („wściekłość”).
Historycznie, wścieklizna określana była jako wodowstręt ( hydrophobia), z powodu zachowania zarażonej osoby w stosunku do płynów. Wścieklizna wywołuje u zarażonego wyraźną panikę przed próbą lub nawet sugestią wypicia płynów i problem z przełykaniem.
Wikipedia
IPA: fʲɕt͡ɕɛkˈlʲizna, AS: fʹśćeklʹizna
Wiktionary
rzecz. wściekłość ż., wściekanie n.
czas. wściekać ndk., wściec dk.
przym. wściekły, wściekliznowy
przysł. wściekle
Wiktionary
(1.1) wodowstręt; gw. Bukowina ścieklina; gw. Biskupizna fcieklizna; gw. Krakowskie zabycie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z wścieklizną, dotyczący wścieklizny
Wiktionary
rzecz. wścieklizna ż.
Wiktionary
rzadko: wściec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bardzo silna negatywna emocja, intensywna złość
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jej niegrzeczne zachowanie doprowadziło mnie do wściekłości.
Wiktionary
IPA: ˈfʲɕt͡ɕɛkwɔɕt͡ɕ, AS: fʹśćeku̯ość
Wiktionary
rzecz. wściekanie n., wścieklizna
przym. wściekły
przysł. wściekle
czas. rozwścieczać, wściekać
Wiktionary
1. potocznie: wywołać lub wpaść w gniew, złość;
2. wściec się - zachorować na wściekliznę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest bardzo zdenerwowany, rozgniewany, wzburzony
(1.2) o zwierzęciu: chory na wściekliznę
(1.3) pot. taki, który jest zaciekły, gwałtowny, intensywny
(1.4) o kolorze: rzucający się w oczy, intensywny
Wiktionary
Wściekły – polski film kryminalny z 1979 roku w reżyserii Romana Załuskiego, opowiadający historię seryjnego mordercy grasującego na terenie Polski.
Wikipedia
(1.1) Wściekli kibice zaczęli wygrażać sędziemu, który podjął kontrowersyjną decyzję.
(1.2) Zastrzelony przez myśliwego lis był wściekły.
(1.3) Wściekłe ataki gości przyniosły efekt w postaci wyrównującej bramki.
Wiktionary
IPA: ˈfʲɕt͡ɕɛkwɨ, AS: fʹśćeku̯y
Wiktionary
rzecz. wściekłość ż., wścieklizna ż.
czas. wściekać
przysł. wściekle
Wiktionary
(1.4) intensywny, mocny
Wiktionary
ścieląc, wkładać do środka, wciskać między pościel, pod narzutę; wściełać
SJP.pl
ścieląc, włożyć do środka, wcisnąć między pościel, pod narzutę; wesłać
SJP.pl
ścieląc, wkładać do środka, wciskać między pościel, pod narzutę; wścielać
SJP.pl
wścibiać; potocznie:
1. wtykać coś gdzieś z trudem, zwłaszcza część ciała, np. nogę głowę, w przenośni: nos; wciskać, wpychać;
2. wściubiać się:
a) wkradać się, wciskać się, wtryniać się gdzieś; wścibiać się;
b) wtrącać się w czyjeś sprawy, mieszać się do czegoś nieproszonym; wścibiać się
SJP.pl
wścibić, wścibić się; potocznie:
1. wetknąć coś gdzieś z trudem, zwłaszcza część ciała, np. nogę głowę, w przenośni: nos; wcisnąć, wepchnąć;
2. wściubić się:
a) wkraść się, wcisnąć się, wtrynić się gdzieś;
b) wtrącić się w czyjeś sprawy, wmieszać się do czegoś nieproszonym
SJP.pl
wślepiać się - wpatrywać się w kogoś lub w coś bardzo uważnie
SJP.pl
taki, który się wślepił
SJP.pl
wślepić się - wpatrzyć się w kogoś lub w coś bardzo uważnie
SJP.pl
zagranie piłkarskie polegające na rzuceniu się na murawę i sunięciu po niej z jedną nogą wyprostowaną do przodu, drugą podkurczoną, wykonywane np. w celu odebrania piłki rywalowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. w piłce nożnej manewr mający na celu odebranie piłki przeciwnikowi, polegający na wykonaniu po murawie ruchu ślizgowego nogami w kierunku piłki
Wiktionary
IPA: fʲɕlʲisk, AS: fʹślʹisk
Wiktionary
wsunąć do wnętrza, w głąb czegoś; wślizgnąć, wśliznąć
SJP.pl
wsunąć do wnętrza, w głąb czegoś; wślizgać, wśliznąć
SJP.pl
przymiotnik od: wślizg
SJP.pl
wsunąć do wnętrza, w głąb czegoś; wślizgnąć, wślizgać
SJP.pl
zarejestrować śpiew na płycie gramofonowej lub taśmie
SJP.pl
rejestrować śpiew na płycie gramofonowej lub taśmie
SJP.pl
książkowo: pośród, śród, wpośród;
1. przyimek komunikujący, że ktoś lub coś jest otoczone jakimiś osobami, przedmiotami (np. Wśród drzew stał on.); pomiędzy;
2. spójnik komunikujący, że ktoś lub coś, o czym mowa, należy do określonego zbioru (np. Wśród tłumu była Ewa.); pomiędzy;
3. spójnik komunikujący, że to, o czym mowa, dotyczy danej grupy czy całości (np. Wśród nas cieszy się zaufaniem.);
4. przyimek komunikujący o zjawiskach towarzyszących danemu zdarzeniu (np. Wśród strzałów usłyszał jęk.); podczas
SJP.pl
przyimek
(1.1) w danym otoczeniu, między określonymi elementami (w czasie lub przestrzeni)
Wiktionary
(1.1) Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi: • Wstańcie, pasterze – Bóg się wam rodzi!
(1.1) Wśród wszystkich liczb pierwszych, tylko 2 jest liczbą parzystą.
Wiktionary
IPA: fʲɕrut, AS: fʹśrut
Wiktionary
rzecz. środek m., środeczek m., środa ż., środkowanie n., wyśrodkowanie n., środkowy mos.
czas. środkować ndk., wyśrodkować dk.
przym. środkowy
przyim. śród, środkowo
temsłow. śród-
Wiktionary
(1.1) pośród, pomiędzy, między
Wiktionary
dawniej: świecąc, wnikać w coś
SJP.pl
taki, który się wżarł
SJP.pl
dawniej: jednak, przecież; wreszcie, w końcu
SJP.pl
partykuła
(1.1) daw. jednak, przecież
(1.2) daw. w końcu, wreszcie
Wiktionary
(1.1) A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają.
Wiktionary
IPA: vʒdɨ, AS: vždy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zawsze, wciąż
Wiktionary
(1.1) U mie w doma bolo wżdycki tak, że jak ktoś niy mioł blazow na rynakach, to znaczoło, że nic nie robi. A dyć to nie je prołwda! Przeca taki rechtor, sztudynt, abo dzynnikarz wcale nie musi mieć blazow, a niekedy narobi się wiyncyj niż górnik na grubie.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wżeniać.
Wiktionary
rzecz. niewżenianie n.
czas. wżeniać ndk.
Wiktionary
potocznie: wżeniać się - żeniąc się, wchodzić do jakiejś rodziny, stawać się współwłaścicielem jakiegoś majątku, przedsiębiorstwa itp.
SJP.pl
potocznie: taki, który się wżenił - wszedł do jakiegoś środowiska, stał się współwłaścicielem czegoś przez ożenek
SJP.pl
wżenić się - potocznie: stać się członkiem jakiejś rodziny, właścicielem jakichś dóbr poprzez ożenienie się
SJP.pl
wgłębienie w metalu powstałe na skutek korozji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|wżerać.
Wiktionary
rzecz. wżer m.
czas. wżerać ndk.
Wiktionary
1. potocznie: jeść dużo i łapczywie; szamać, wsuwać, wtranżalać, pałaszować, wtrajać, opędzlowywać;
2. wżerać się -
a) wbijać się w coś;
b) wgryzać się zębami, kłami itp.;
c) potocznie: rozciągając się na jakimś obszarze, wchodzić na inny teren; wcinać się;
d) potocznie: wnikać w głąb czegoś, trawiąc i niszcząc;
e) potocznie: drażnić, powodując pieczenie lub łzawienie;
f) o myślach, zjawiskach: zostawiać trwały, negatywny ślad
SJP.pl
przymiotnik od: wżer
SJP.pl
żnąc, tnąc posuwać się w głąb (np. wżynać się w zboże); wcinać
SJP.pl
taki, który wżył się (1. żyjąc w jakimś środowisku, poznał je, przyzwyczaił się do niego;
2. postawił się na czyimś miejscu; wczuł się)
SJP.pl
wżywać się -
1. żyjąc w jakimś środowisku, poznawać je, przyzwyczajać się do niego;
2. stawiać się na czyimś miejscu, zaczynać rozumieć kogoś; wczuwać się
SJP.pl
wżyć się -
1. żyjąc w jakimś środowisku, poznać je, przyzwyczaić się do niego;
2. postawić się na czyimś miejscu; wczuć się
SJP.pl
wżąć się - żnąc, posunąć się głębiej
SJP.pl
1. litera;
2. spółgłoska;
3. głoska;
4. w matematyce: symbol niewiadomej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskorzeczowy
(1.1) jęz. siedemnasta litera alfabetu łacińskiego, spotykana w nielicznych zapożyczeniach, jak „telex”, „taxi”;
liczebnik nieokreślony
(2.1) pot. nieokreślona ilość lub liczba
(2.2) mat. nazwa niewiadomej
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) znak graficzny reprezentujący literę x (1.1) lub liczebnik x (2.1-2)
Wiktionary
X x
X (minuskuła: x) ("iks") – dwudziesta czwarta litera alfabetu łacińskiego. Litera x jest obecna w wielu alfabetach narodowych wywodzących się z alfabetu łacińskiego. W rzymskim systemie zapisywania liczb oznacza 10.
Wikipedia
(2.1) W Szwecji byłam już x razy.
(2.2) Jeśli x² wynosi 144, to ile wynosi x?
(3.1) Moja niepiśmienna prababcia stawiała trzy X-y zamiast podpisu.
Wiktionary
IPA: iks, AS: iks
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
(3.1) Powyższy zapis odmiany jest nietypowy dla słów języka polskiego, stosowany jest natomiast w przypadku skrótów. Zapis ten nie odzwierciedla faktu, że w Ms. i W. lp. oraz M. i W. lm. w wymowie następuje zmiękczenie głoski /s/.
tłumaczenia.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|X.}}
źródła.
== x (język afar.) ==
wymowa.
IPA|ɖ.
znaczenia.
litera
(1.1) xa, minuskuła ósmej litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: X
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(2.1) n, iks
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kształt litery X
Wiktionary
potocznie: któryś z kolei (np. Po raz x-ty widzę to ogłoszenie!); iksty
SJP.pl
ks.; skrót od:
1. ksiądz;
2. książę
SJP.pl
skrót
(1.1) = daw. ksiądz
(1.2) = daw. książę
Wiktionary
(1.1) ks.
(1.2) ks.
Wiktionary
model samochodu marki Citroën
SJP.pl
obce imię męskie
SJP.pl
imię męskie, Ksawery
SJP.pl
[czytaj: eksboks] marka konsoli gier wideo firmy Microsoft
SJP.pl
Ni
Wikipedia
skrót od: Książę Biskup Warmiński (zwłaszcza Ignacy Krasicki)
SJP.pl
symbol ksenonu, pierwiastka chemicznego
SJP.pl
model samochodu marki Mazda
SJP.pl
[czytaj: ksenia] kąśliwy epigram w formie dystychu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Xeon (IPA) – serwerowa rodzina procesorów firmy Intel, która wyewoluowała z procesorów Pentium II, jako następca dla użytkowników układów Pentium Pro. Pierwszy procesor taktowany był zegarem 450 MHz. Rodzina Xeonów przeznaczona jest na rynek serwerów na co wskazuje wyższa wydajność, zwiększona ilość pamięci podręcznej poziomu L2 i L3 oraz możliwość pracy w konfiguracji wieloprocesorowej.
Wikipedia
kserograficzny, np. punkt xero; ksero (częściej)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Xerox Corporation – amerykański koncern, jeden z największych na świecie dostawców cyfrowych drukarek oraz usług outsourcingu druku, zarządzania dokumentami i procesami back office. Wraz ze spółką Fuji Xerox przeznacza rocznie ok. 1,5 mld USD na badania i rozwój.
Wikipedia
XH
Wikipedia
[czytaj: si an] miasto w Chinach; Si-an
SJP.pl
[czytaj: sia] chińska dynastia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: SIAmen] miasto w Chinach; Siamen
SJP.pl
Xiamen ([]; chiń. upr. 厦门市; chiń. trad. 廈門市; pinyin "Xiàmén Shì"; dawniej znane na Zachodzie jako Amoy od wymowy nazwy miasta w dialekcie hokkien) – miasto portowe w południowo-wschodnich Chinach, w prowincji Fujian, nad Cieśniną Tajwańską. W 2010 roku liczba mieszkańców strefy zurbanizowanej wynosiła 636 548. Zespół miejski w 1999 roku liczył 1 289 876 mieszkańców.
Wikipedia
[czytaj: SIANGtan] miasto w Chinach; Siangtan
SJP.pl
Xi
Wikipedia
[czytaj: szał-mi] jeden z największych producentów smartfonów na świecie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskozwierzęcy
(1.1) produkt marki Xiaomi
Wiktionary
Xiaomi (chiń. 小米科技; pinyin "Xiǎomĭ Kējì"; dosł. „technologia prosa”; wym. []; tu: jako wieloznaczeniowe skojarzenie) – chińskie wielobranżowe przedsiębiorstwo technologiczne specjalizujące się głównie w produkcji smartfonów, a także innych przedmiotów elektroniki użytkowej, z siedzibą w dzielnicy Haidian w Pekinie, utworzone w 2010 roku.
Wikipedia
liczba rzymska oznaczająca "13"
SJP.pl
[czytaj: SZINgu] rzeka w Brazylii
SJP.pl
Xingu – rzeka w północnej Brazylii, prawy dopływ Amazonki, piąta co do długości (ok. 2100 km) rzeka Brazylii. Źródła na wyżynie Mato Grosso. Rzeka posiada liczne progi i wodospady. Najważniejszym jej dopływem jest Iriri. Powierzchnia dorzecza 420 tys. km².
Wikipedia
[czytaj: szin huA] chińska agencja prasowa
SJP.pl
Ag
Wikipedia
[czytaj: SIning] miasto w Chinach; Sining
SJP.pl
Xining (chiń. upr. 西宁; chiń. trad. 西寧; pinyin "Xīníng"; ཟི་ལིང་།, Wylie: "zi ling") – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, na Wyżynie Tybetańskiej, nad rzeką Huang Shui (dopływ Huang He), ośrodek administracyjny prowincji Qinghai. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 765 485. Prefektura miejska w 2010 roku liczyła 2 208 708 mieszkańców. Ośrodek przemysłu spożywczego, wełnianego, maszynowego, metalowego i elektronicznego.
Wikipedia
[czytaj: SINdziang] region w Chinach; Sinciang, Sinkiang
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "14"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "19"
SJP.pl
(z angielskiego: extra large) oznaczenie dla rozmiaru ubrania: bardzo duży
SJP.pl
skrót od: Extensible Markup Language - uproszczony metajęzyk stworzony na podstawie metajęzyka SGML, stosowany do wymiany danych w Internecie
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) inform. = ang. Extensible Markup Language → rozszerzalny język znaczników (język do zapisu danych podobny do HTML-a; )
Wiktionary
XM
Wikipedia
(1.1) Walidator nie znalazł błędów w kodzie XML.
Wiktionary
IPA: iks‿ɛ̃m‿ˈɛl, AS: iks‿ẽm‿el
Wiktionary
przym. XML-owy
Wiktionary
[czytaj: iks-PE] wersja Windowsa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Xperia – seria smartfonów produkowanych początkowo pod marką Sony Ericsson, a od 2012 roku przez Sony. Nazwa Xperia pochodzi od angielskiego słowa "experience" (doświadczenie) i została zastosowana po raz pierwszy w kampanii promującej telefon Xperia X1 „I (Sony Ericsson) xperia the best”.
Wikipedia
(z angielskiego: extra small) oznaczenie dla rozmiaru ubrania: bardzo mały
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: ksara] model samochodu marki Citroën
SJP.pl
jednostka płatnicza Wietnamu (100 xu = 10 hao = 1 dong); obecnie nieemitowana ze względu na znikomą wartość
SJP.pl
Xu (od francuskiego "sous", l.poj. "sou" – monety równej 1/12 liwra i 20 denarom) – moneta zdawkowa formalnie stosowana w Wietnamie jako równowartość 1/100 đồnga i 1/10 hào. Obecnie ze względu na inflację nie występuje już w obiegu, a najmniejszym nominałem wietnamskiej waluty jest banknot o wartości 100 đồng.
Wikipedia
[czytaj: śüdżoł] miasto w Chinach; Süczou
SJP.pl
Xuzhou (chiń. 徐州; pinyin "Xúzhōu") – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, nad Fei Huang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 336 626. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 8 775 334 mieszkańców. Ośrodek handlu, szkolnictwa wyższego, hutnictwa żelaza oraz przemysłu maszynowego, chemicznego, materiałów budowlanych, włókienniczego, odzieżowego i spożywczego. Miasto posiada własny port lotniczy. Siedziba rzymskokatolickiej diecezji Xuzhou.
Wikipedia
liczba rzymska oznaczająca "15"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "16"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "18"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "20"
SJP.pl
skrót od: księża
SJP.pl
skrót, rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) księża
Wiktionary
liczba rzymska oznaczająca "21"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "22"
SJP.pl
liczba rzymska oznaczająca "29"
SJP.pl
(z angielskiego: extra extra large) oznaczenie dla rozmiaru ubrania: bardzo, bardzo duży
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
oznaczenie filmów pornograficznych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
liczba rzymska oznaczająca "35"
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
1. skrót od: yard (anglosaska jednostka długości równa trzem stopom (91,44 cm)); yd;
2. wykrzyknik wyrażający różne stany emocjonalne w zależności od sytuacji i kontekstu, zwłaszcza zastanowienie, namysł, zgodę; yhm, yyy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki lub męskorzeczowy
(1.1) jęz. dwudziesta dziewiąta litera polskiego alfabetu;
spójnik
(2.1) daw. i (łączący słowa i zdania równorzędne)
Wiktionary
Y
Wikipedia
(2.1) Y pokarm sługom Bożym noszą: jako Eliászowi y Dánielowi służyli. sic.
Wiktionary
IPA: ˈiɡrɛk, AS: igrek
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
(1.1) używana na początku tylko niektórych wyrazów obcego pochodzenia, jak „yeti”
tłumaczenia.
(2.1) zobtłum|i.
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* esperanto: (1.1) y, ipsilono
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|Y.}}
źródła.
== y (język afar.) ==
wymowa.
IPA|j.
znaczenia.
litera
(1.1) ya, minuskuła dwudziestej drugiej (ostatniej) litery alfabetu afarskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: Y
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(1.1) igrek
Wiktionary
[czytaj: jacht] rzadko: jacht (lekki statek żaglowy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. jacht
Wiktionary
(1.1) Czasem na horyzoncie przewinął się smukły yacht spacerowy i zczezał (= sczezał) w dali, wlokąc za sobą długi cylinder dymu…
Wiktionary
IPA: jaxt, AS: i ̯aχt
Wiktionary
[czytaj: jachtklub] klub gromadzący fascynatów żeglarstwa; jachtklub, yacht club
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) klub żeglarski
Wiktionary
rzecz. yachting
Wiktionary
(1.1) jachtklub, yacht club
Wiktionary
[czytaj: jachting] pływanie na łodziach i statkach żaglowych oraz deskach z żaglem; żeglarstwo, jachting
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żeglarstwo, jachting
Wiktionary
rzecz. yacht club mrz., yacht-club mrz.
Wiktionary
(1.1) żeglarstwo, jachting
Wiktionary
[czytaj: jahu] amerykański portal internetowy
SJP.pl
[czytaj: jakuza] członek japońskiej mafii; jakuza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek mafii japońskiej;
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) mafia japońska
Wiktionary
Yakuza (jap. やくざ) lub gokudō (jap. 極道, 獄道) – członek tradycyjnych japońskich grup przestępczych (mafia japońska).
Wikipedia
(2.1) Policja dorwała bossa yakuzy w jednym z kasyn w Nagoi.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) etn. rel. tradycyjne irańskie święto o rodowodzie zaratusztriańskim przypadające w noc przesilenia zimowego na półkuli północnej, podczas którego przyjaciele i rodzina spotykają się, aby do północy jeść, pić i czytać poezję, zwłaszcza Hafiza;
(1.2) irańskie imię żeńskie
Wiktionary
Jalda, Noc Jalda (niekiedy Wigilia Jalda, pers یلدا, شب یلدا lub شب چله) – tradycyjne święto o rodowodzie przedzaratusztriańskim przypadające w noc przesilenia zimowego na półkuli północnej, obchodzone głównie w Iranie, ale również krajach dawnej Persji – Afganistanie, Tadżykistanie, Uzbekistanie, Turkmenistanie i Armenii, a także wśród diaspory tych krajów.
Wikipedia
(1.1) Dzisiejsza noc będzie szczególnie ważna dla Irańczyków i Afgańczyków. To Yalda – najdłuższa, najciemniejsza noc w roku. Jedząc owoce granatu, tańcząc i odczytując przyszłość z wersetów perskiej poezji będziemy walczyć z ciemnością tej nocy. I każdej następnej.
Wiktionary
(1.1) Noc Yalda, Jalda
Wiktionary
[czytaj: jale, rzadziej jejl] automatyczny zamek do drzwi o płaskim kluczu; jale
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) typ automatycznego zamka do otwierania drzwi płaskim kluczem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jam] jadalne korzenie azjatyckiej rośliny (różnych gatunków jamsu), podobne do ziemniaków
SJP.pl
[czytaj: jamaha]
1. japoński koncern;
2. marka pojazdów jednośladowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mot. pot. pojazd marki Yamaha
(1.2) muz. pot. instrument marki Yamaha
Wiktionary
Yamaha Group – japoński koncern, założony 12 października 1887 przez Torakusu Yamahę, notowany na giełdzie w Tokio.
Wyprodukowano w nim pierwsze w Japonii pianino. W 1904 pianina i organy Yamahy zostały nagrodzone Honorową Główną Nagrodą na Targach Światowych w Saint Louis. Firma Yamaha wprowadziła na rynek pierwsze popularne syntezatory cyfrowe, w tym model DX7, który osiągnął duży sukces komercyjny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) etn. wschodnioazjatycka grupa etniczna obejmująca ponad 98% populacji Japonii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) etn. mężczyzna lub chłopiec z grupy etnicznej Yamato (1.1)
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) etn. kobieta lub dziewczyna z grupy etnicznej Yamato (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jamato e] narodowa szkoła malarstwa japońskiego w latach 794-1185, pozbawiona wpływu kultury chińskiej
SJP.pl
Yamato-e (jap. 大和絵 Yamato-e) – „obrazy japońskie”, styl malarstwa japońskiego, który rozwijał się w opozycji do „malarstwa w stylu chińskim”. Jest to przede wszystkim prąd sztuki świeckiej, charakteryzujący się m.in. zastosowaniem mocnych, jasnych kolorów oraz tematyką związaną z lokalnymi, japońskimi krajobrazami i obyczajami, często w postaci cyklów nawiązujących do pór roku. Jednymi z najlepszych przykładów tej sztuki są ilustrowane zwoje książkowe.
Wikipedia
[czytaj: jen] państwo w Chinach w Epoce Walczących Królestw (480-221 p.n.e.); Jen
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Yandex ( Яндекс, czyt. Jandeks) – rosyjskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Moskwie, właściciel rosyjskiej wyszukiwarki internetowej o tej samej nazwie. W 2017 wyszukiwarka kontrolowała około 50% rynku w Rosji oraz była to ósma co do wielkości wyszukiwarka świata.
Wikipedia
[czytaj: jang] w chińskiej filozofii: męski, pozytywny pierwiastek w przyrodzie, łączący się i współdziałający ze swym przeciwieństwem - jin; jang
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: Janina] obce imię żeńskie
SJP.pl
[czytaj: janki dudl] amerykańska pieśń narodowa
SJP.pl
[czytaj: JANtaj] miasto w Chinach; Jentaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) geogr. miasto w Chinach;
Wiktionary
Yantai (chiń. 烟台; pinyin "Yāntái") – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Szantung, ważny port nad Morzem Żółtym. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 811 224. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 447 873 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i uprawy winorośli; rozwinięty przemysł spożywczy, włókienniczy, odzieżowy, skórzany, chemiczny i elektromaszynowy. Stolica diecezji rzymskokatolickiej.
Wikipedia
rzecz. jentajczyk, jentajka
przym. jentajski
Wiktionary
[czytaj: jaoi] japoński gatunek fikcji (np. manga, anime, powieść, gra komputerowa) skupiający się na romantycznych i intymnych relacjach między mężczyznami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szt. podgatunek hentai pokazujący miłość między mężczyznami
Wiktionary
Zasugerowano, aby ten artykuł na różne artykuły – Yaoi i Boys' love
Yaoi (jap. やおい), Boys’ Love (jap. ボーイズラブ bōizu rabu; BL) – wywodzący się z Japonii gatunek fikcji (mang, anime, powieści i gier komputerowych), w którym elementem fabuły są homoerotyczne związki męsko-męskie. Głównymi twórcami i odbiorcami tych publikacji są nie homoseksualiści, lecz heteroseksualne kobiety.
Wikipedia
[czytaj: jaoista] fan mang lub anime o związkach homoseksualnych mężczyzn
SJP.pl
[czytaj: jaoistka] fanka mang lub anime o związkach homoseksualnych mężczyzn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) slang. ględzenie, mówienie ciągle o tym samym
Wiktionary
IPA: ˈjappʲĩŋk, AS: i ̯appʹĩŋk
Wiktionary
[czytaj: jard] anglosaska jednostka długości, równa trzem stopom, czyli 0,9144 m; jard
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miar. zob. jard.
Wiktionary
IPA: jart, AS: i ̯art
Wiktionary
(1.1) jard
Wiktionary
[czytaj: jaren] osiedle uznawane za nieoficjalną stolicę Republiki Nauru, położone na wyspie o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, siedziba rządu Nauru;
Wiktionary
Yaren (wym. "Jaren", w dawniejszym okresie "Makwa"/"Moqua") – jeden z okręgów administracyjnych (dystryktów) jako Yaren District ( Yaren Distric) oraz osiedle uznawane za nieoficjalną stolicę Republiki Nauru, położone na wyspie o tej samej nazwie. [], a także siedziba rządu. Zamieszkują je 632 osoby (2002[brak potwierdzenia w źródle]). Mieszkańcy Yaren to jareńczycy (l.poj. jareńczyk, feminatyw jarenka).
Wikipedia
IPA: ˈjarɛ̃n, AS: i ̯arẽn
Wiktionary
rzecz. jareńczyk mos., jarenka ż.
przym. jareński
Wiktionary
[czytaj: jarg] gatunek łagodnego, białego sera kornwalijskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) japońska włócznia;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jaris] model samochodu marki Toyota
SJP.pl
[czytaj: jas] styl w muzyce rozrywkowej, łączący elementy współczesnej muzyki improwizowanej, jazzu, punk rocka i folku; jass
SJP.pl
Yass (jass) – nurt w polskiej muzyce powstały na początku lat 90. XX wieku. Często definiowany jako osobny styl w muzyce, nie jest nowym gatunkiem w dosłownym sensie, a raczej swoistym konglomeratem różnych stylów, łączącym elementy współczesnej muzyki improwizowanej, jazzu, punk rocka i folku.
Wikipedia
[czytaj: jejts] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jatren] chemiczny związek organiczny stosowany w leczeniu czerwonki; jatren
SJP.pl
Ya
Wikipedia
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pot. fizj. robić kupę
Wiktionary
1. symbol iterbu, pierwiastka chemicznego;
2. skrót od jottabitu, jednostki równej
1.000.000.000.000.000.000.000.000 bitów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: yard (anglosaska jednostka długości równa trzem stopom (91,44 cm)); y
SJP.pl
[czytaj: jejts] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: JElołston] rzeka i park narodowy w USA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jołmen] średniozamożny farmer posiadający własną ziemię
SJP.pl
Yeoman – członek warstwy społecznej stanu wolnego w Anglii XV-XVIII wieku. W średniowieczu był on członkiem świty króla lub możnego, później termin oznaczał wolnego chłopa, drobnego właściciela ziemskiego lub dzierżawcę gospodarstwa obłożonego obowiązkiem służby zbrojnej, od XVII w. już tylko dzierżawców ziemi szlacheckiej.
Wikipedia
[czytaj: jerba] potocznie: napój z wysuszonych i sproszkowanych liści yerba mate, zawierający kofeinę; herbata paragwajska, mate, yerba mate, herba mate
SJP.pl
[czytaj: jerbera] pojemnik do przechowywania yerba mate
SJP.pl
Yerbera – pojemnik do przechowywania yerba mate. Zabezpiecza przed wysuszeniem i ułatwia dozowanie suszu.
Yerbera występuje w wielu formach, m.in.:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wielbiciel yerba mate
Wiktionary
rzecz.
:: fż. yerbistka ż., yerbystka ż.
Wiktionary
(1.1) yerbysta
Wiktionary
[czytaj: jerboholik] osoba pijąca yerba mate w dużych ilościach
SJP.pl
[czytaj: jerbomos] termos z wbudowaną bombillą do picia yerba mate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wielbiciel yerba mate
Wiktionary
rzecz.
:: fż. yerbistka ż., yerbystka ż.
Wiktionary
(1.1) yerbista
Wiktionary
[czytaj: jes] brytyjska grupa muzyczna założona w roku 1968, działająca po dzień dzisiejszy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jeti] tajemnicza istota, której ślady rzekomo znaleziono w Himalajach; jeti, człowiek śniegu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) mit. fant. duża, dwunożna istota, podobna do człowieka, o gęstym futrze, żyjąca rzekomo w Himalajach;
Wiktionary
Yeti – przyjęta powszechnie na Zachodzie nazwa mitycznego przedstawiciela niezidentyfikowanego gatunku (gatunków) zwierzęcia lub człowieka, występującego jakoby w odludnych, wysokogórskich rejonach Himalajów (Indie, Nepal, Tybet, Bhutan) oraz Syberii; obiekt badań kryptozoologii. Tybetańczycy tę rzekomą, tajemniczą, budzącą strach istotę nazywają kanguli, Nepalczycy natomiast yeti.
Wikipedia
(1.1) Tybetańczycy tę rzekomą, tajemniczą, budzącą strach istotę nazywają kanguli, Nepalczycy natomiast yeti.
Wiktionary
IPA: ˈjɛtʲi, AS: i ̯etʹi
Wiktionary
(1.1) człowiek śniegu
Wiktionary
w mitologii nordyckiej: gigantyczne drzewo, na którym znajdują się różne światy, w tym: Asgard, Midgard, Utgard i Helheim; Igdrasil
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) mit. gigantyczne drzewo Odyna z mitologii nordyckiej:
Wiktionary
Yggdrasil – w mitologii nordyckiej "Drzewo Strasznego", czyli Odyna (patrz axis mundi). Utożsamiane z jesionem.
Gigantyczne drzewo (we współczesnych wyobrażeniach skandynawskich często uważane za jesion), na którym znajdować się miały różne światy, w tym: Asgard, Midgard, Utgard i Helheim. Nazwa Yggdrasil dosłownie oznacza "koń Yggra", czyli "koń Odyna", którego jednym z imion jest "Yggr" ("Straszliwy").
Wikipedia
(1.1) Z środka świata wyrastał wielki jesion Yggdrasil.
Wiktionary
rzadko, potocznie: ktoś, o kim nie chce się lub nie można mówić dokładnie; igrek, Igrek
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający różne stany emocjonalne w zależności od sytuacji i kontekstu, zwłaszcza zastanowienie, namysł, zgodę; yhm, y, yyy
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający różne stany emocjonalne w zależności od sytuacji i kontekstu, zwłaszcza zastanowienie, namysł, zgodę; yy, yyy
SJP.pl
tajemniczy napis biblijny w Starym Testamencie, z którego odczytano imię Boga
SJP.pl
wykrzyknik oznaczający zgodę, przytaknięcie; ehe, eche, mhm
SJP.pl
[czytaj: JIpin] miasto w Chinach; Ipin
SJP.pl
Yi
Wikipedia
[czytaj: icing] chińska księga wróżb, klasyczne dzieło literatury chińskiej; I Ching, I-cing
SJP.pl
Na tę stronę wskazuje „I Ching”. Zobacz też: I Ching – album muzyczny.
Yijing, "Księga przemian" – jeden z najstarszych chińskich tekstów klasycznych, reprezentujących rdzennie chińską kosmologię i filozofię. Jest księgą kanoniczną taoizmu i konfucjanizmu.
Wikipedia
[czytaj: jin] in, jin;
1. w chińskiej filozofii klasycznej: żeński, negatywny pierwiastek w przyrodzie, przeciwieństwo jang (yang);
2. zawierający ten pierwiastek (np. produkty yin)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jin jang] podstawowa zasada klasycznej filozofii chińskiej oznaczająca wzajemne oddziaływanie pierwiastka męskiego jang i żeńskiego jin; jin-jang
SJP.pl
[czytaj: jinCZUan] miasto w Chinach; Inczuan
SJP.pl
[czytaj: JINkoł] miasto w Chinach; Ingkou
SJP.pl
Yi
Wikipedia
[czytaj: jingszanozałr] jurajski tyreofor z rodziny stegozaurów; jingszanozaur
SJP.pl
Yiu – francuska seria komiksowa z gatunku science fiction, której twórcami są scenarzyści: Téhy et J.M. Vee oraz rysownicy: Jérôme Renéaume i Nicolas Guénet. Ukazała się w siedmiu tomach w latach 1999–2009 nakładem wydawnictw Le Téméraire (tom 1.) i Soleil Productions (pozostałe tomy). W Polsce opublikowało ją wydawnictwo Studio Lain w 2020 w dwóch tomach zbiorczych.
Wikipedia
zapis alfabetem łacińskim akronimu od (zapisanego w jidysz) Jidiszer Wisnszaftlecher Institut (Żydowski Instytut Naukowy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nauk. Żydowski Instytut Naukowy;
(1.2) jęz. transkrypcja z jidysz opracowana w instytucie YIVO (1.1)
Wiktionary
YIVO ( ייִוואָ) – instytucja naukowa założona w 1925 roku w polskim podówczas Wilnie, pod nazwą Żydowski Instytut Naukowy (jid. ייִדישער וויסנשאַפֿטלעכער אינסטיטוט / "Jidiszer Wisnszaftlecher Institut"). Skrót ten jest akronimem jego pierwotnej nazwy. Przemianowane na YIVO Institute for Jewish Research, od 1940 roku ma siedzibę w Nowym Jorku i prowadzi badania m.in. nad językiem jidysz.
Wikipedia
(1.1) JIWO
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. Edward
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. olejarka, oliwiarka
Wiktionary
gatunek tropikalnego drzewa z rodziny flaszowcowatych, z którego wytwarza się olejki eteryczne; jagodlin wonny, ilang
SJP.pl
olejek ylangowy - stosowany w kosmetyce olejek eteryczny z kwiatów jagodlinu wonnego (tropikalnego drzewa ylang-ylang); olejek ilangowy
SJP.pl
związek chemiczny mający sąsiadujące fragmenty z ładunkiem dodatnim oraz ujemnym, np. trifenylometylenofosforan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. dipolowa obojętna cząsteczka posiadająca ładunek dodatni na atomie sąsiadującym do ładunku ujemnego;
Wiktionary
(1.1) Fosforany używane w reakcjach Wittiga są ylidami.
Wiktionary
przym. ylidowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|polski|ż. Emma
Wiktionary
[czytaj: imka] Young Men's Christian Association, Chrześcijańskie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, chrześcijańska organizacja kulturalno-oświatowa działająca od roku 1844
SJP.pl
Zobacz też: Y.M.C.A. (singel).
YMCA ( Young Men’s Christian Association, dosł. Związek Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej) – międzynarodowa ekumeniczna organizacja propagująca program oparty na wartościach chrześcijańskich. Głównym celem organizacji jest służenie harmonijnemu rozwojowi fizycznemu, umysłowemu i duchowemu. Obecnie YMCA funkcjonuje w 130 krajach i zrzesza prawie 30 milionów członków.
Wikipedia
partykuła
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. tylko
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk yny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. skok do wody
Wiktionary
rzecz. yntka ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk yntka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zakręt
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. skok do wody
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. upadek, wywrócenie się
Wiktionary
rzecz. ynta ż.
Wiktionary
(1.2) gw. Górny Śląsk ynta
Wiktionary
partykuła
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. tylko
Wiktionary
(1.1) S nióm yny po daleku, ni ma co zaczynać.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk yno
Wiktionary
[czytaj: joł] forma powitania lub pożegnania używana w sytuacjach nieoficjalnych; joł, elo, siemka, siemasz, siemano, siema, siemaneczko, cześć, hej, heja, hejka, serwus
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jojo] jojo, jo-jo;
1. zabawka w postaci okrągłej, płaskiej szpuli i sznurka, na który jest nawijana;
2. gra, zabawa przedmiotem o tej samej nazwie;
3. potocznie: szybkie zwiększenie wagi ciała po gwałtownym schudnięciu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. jojo.
Wiktionary
Yo-Yo, a właściwie Yolanda Whitaker (ur. 4 sierpnia 1971 w Compton) – amerykańska raperka i aktorka filmowa. Protegowana rapera Ice Cube’a.
Pierwszy raz gościnnie udzieliła się u boku Ice Cube’a, na albumie "AmeriKKKa’s Most Wanted", w utworze "It’s a Man’s World" w 1990 roku. Następnie sam Cube dograł swoje zwrotki do utworu "You Can’t Play with My Yo-Yo" na debiutancki album Whitaker – "Make Way for the Motherlode" z 1991 r.
Wikipedia
[czytaj: joda] postać fikcyjna z uniwersum Gwiezdnych wojen
SJP.pl
Yo
Wikipedia
[czytaj: jogi]
1. obce imię męskie;
2. postać fikcyjna z serialu animowanego "Misia Yogi wyprawa po skarby"
SJP.pl
[czytaj: joko] japońskie imię żeńskie
SJP.pl
[czytaj: jokohama] miasto w Japonii; Jokohama
SJP.pl
[czytaj: jokosuka] miasto w Japonii
SJP.pl
Yokosuka (jap. 横須賀市 Yokosuka-shi) – miasto w Japonii, w prefekturze Kanagawa, na wyspie Honsiu. Yokosuka jest jednym z „miast-rdzeni” (jap. 中核市 chūkaku-shi).
Wikipedia
[czytaj: jokozuna] wielki mistrz w sumo zawodowym
SJP.pl
Yo
Wikipedia
przymiotnik określający drugą fazę ewolucji Bałtyku - Morze Yoldiowe (nazwa od małża występującego tam w tym okresie)
SJP.pl
Yonex (jap. ヨネックス株式会社 Yonekkusu Kabushiki-gaisha) – japońska firma specjalizująca się w produkcji sprzętu do badmintona, tenisa oraz golfa.
Lotki firmy "Yonex" są używane podczas licznych imprez badmintonowych na świecie. Yonex jest obecnie uznawany za dominującą korporację rynku badmintonowego, sponsoruje "Otwarte dla Wszystkich Mistrzostwa Badmintona Anglii" i jest jednym z naczelnych partnerów Międzynarodowej Federacji Badmintona ("IBF"), organizującej doroczne "IBF World Championships".
Wikipedia
[czytaj: joni] w hinduizmie: żeński symbol płodności; joni
SJP.pl
[czytaj: jork] pokojowy pies z grupy terierów o długiej, jedwabistej sierści; yorkshire, yorkshire terier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. kynol. yorkshire terrier
Wiktionary
York (stnord. "Jorvik," Eboracum) – miasto ("city") w północno-wschodniej Anglii, w hrabstwie ceremonialnym North Yorkshire, w dystrykcie (unitary authority) York, położone nad zbiegiem rzek Ouse i Foss. W 2021 miasto liczyło 141 685 mieszkańców.
York jest znany ze swojej bogatej historii, która zachowała się w architekturze. Co roku przyjeżdżają tu tysiące turystów, aby zobaczyć średniowieczne budowle, w których przeplatają się ślady wikingów i Rzymian.
Wikipedia
[czytaj: jorkowie] dynastia angielska
SJP.pl
Yorkowie – boczna linia Plantagenetów, jej herbem była biała róża.
Wikipedia
[czytaj: jorkszer]
1. pokojowy pies z grupy terierów o długiej, jedwabistej sierści; york, yorkshire terier
2. duża świnia o białej skórze i stojących uszach, wyhodowana w Anglii; jorkszyr
SJP.pl
Yorkshire – hrabstwo historyczne i kraina w północno-wschodniej Anglii. Liczące w 1971 roku 15 858 km² Yorkshire było największym hrabstwem Anglii, podzielonym dla celów administracyjnych na trzy okręgi ( riding) – North Riding of Yorkshire, West Riding of Yorkshire oraz East Riding of Yorkshire. Liczba ludności zamieszkującej hrabstwo w 1971 roku wynosiła 5 053 989.
Wikipedia
[czytaj: jorktałn] miejscowość w USA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: joSEmiti] park narodowy w USA
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jang] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: jang tajmer] pojazd, który niebawem stanie się zabytkowy albo pojazd względnie młody, ale już uznawany za zabytkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. samochodowy klasyk popularny 20-30 lat temu, już nieprodukowany i nieco przestarzały, ale wciąż z upodobaniem użytkowany na co dzień
Wiktionary
[czytaj: jursönar] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: jutjub] internetowy serwis z nagraniami wideo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) telekom. jeden z serwisów internetowych umożliwiających umieszczanie, nadawanie, ocenianie i komentowanie nagrań wideo oraz audio;
Wiktionary
YouTube (skrót YT) – amerykański serwis internetowy założony 14 lutego 2005 roku, umożliwiający bezpłatne udostępnianie, edycję, nadawanie na żywo i komentowanie filmów. Należy do korporacji Google i jest najpopularniejszym serwisem społecznościowym na świecie. Od 2023 roku prezesem YouTube jest Neal Mohan.
Wikipedia
rzecz. youtuber m., jutuber m.
przym. youtube’owy, youtubowy, jutubowy
Wiktionary
(1.1) skr. YT
Wiktionary
[czytaj: jutuber lub jutiuber] osoba publikująca filmiki na YouTubie; jutuber
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba nagrywająca filmiki wideo i umieszczająca je na serwisie internetowym YouTube;
Wiktionary
Youtuber (wym. "jutuber", rzadziej "jutiuber") – osoba zajmująca się tworzeniem i umieszczaniem produkcji audiowizualnych w serwisie internetowym YouTube.
Jest to także określenie nowego zawodu związanego z mediami społecznościowymi, o ile działalność w tej formie wykracza poza ramy rozrywki. Wynagrodzenie stanowią przychody z reklam, najczęściej poprzez serwis Google AdSense lub z promowania produktów i usług w ramach publikowanych treści.
Wikipedia
(1.1) W ostatnich latach do grona idoli współczesnych nastolatków, oprócz aktorów i piosenkarzy, dołączyli również youtuberzy.
Wiktionary
rzecz. jutuber m., YouTube mrz.
:: fż. youtuberka
przym. youtuberski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. jojo.
Wiktionary
[czytaj: ipr] miasto w Belgii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. Ieper (miasto w Belgii)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. iperyt mrz.
przym. iperytowy
Wiktionary
[czytaj: yps-ilon] nazwa litery Y w alfabecie greckim i łacińskim; igrek, ipsylon, ypsylon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. ipsylon.
Wiktionary
IPA: ɨpˈsʲilɔ̃n|ipˈsʲilɔ̃n, AS: ypsʹilõn|ipsʹilõn
Wiktionary
nazwa litery Y w alfabecie greckim i łacińskim; igrek; ipsylon; ypsilon
SJP.pl
[czytaj: IStad] miasto w Szwecji
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Szwecji
Wiktionary
Ys
Wikipedia
(1.1) W Ystad znajduje się port, który ma połączenie promowe ze Świnoujściem.
Wiktionary
[czytaj: itong] marka betonu komórkowego
SJP.pl
Ytong – marka betonu komórkowego produkowanego przez firmę Xella International GmbH; dawniej przedsiębiorstwo szwedzkie i niemieckie "Ytong AG", od roku 1995 także przedsiębiorstwo polskie "Ytong Poland".
Samo słowo "ytong" to skrót od szwedzkiego "Yxhults ånghärdade gasbetong" i oznacza wzmacniany gazobeton z Yxhult.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. półprodukt sojowy wykorzystywany w kuchni jako substytut mięsa, produkowany z białka zbierającego się na powierzchni gotowanego mleka sojowego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zanim podamy yubę do dania, musimy ją w odpowiedni sposób namoczyć.
Wiktionary
(1.1) sparża, fudżu, skórka tofu
Wiktionary
[czytaj: jukka] bylina z rodziny liliowatych; juka, jukka, szpilecznica, krępla
SJP.pl
Yucca – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Arizona, w hrabstwie Mohave.
Wikipedia
[czytaj: jaki] młoda, kreatywna osoba mieszkająca w dużym mieście, wychowana w okresie powszechnego dostępu do internetu
SJP.pl
[czytaj: jugo] marka samochodów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: juko] w judo: jedna z ocen przyznawanych zawodnikowi za wykonaną akcję; juko
SJP.pl
[czytaj: jampi] młody, pnący się w górę, przedstawiciel wolnego zawodu; yuppie; yuppi; japs
SJP.pl
[czytaj: jun] nazwisko obce
SJP.pl
[czytaj: junan] gatunek herbaty chińskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. czarna lub zielona herbata produkowana z liści herbaty chińskiej uprawianej w chińskiej prowincji Junnan;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Junnan m.
Wiktionary
[czytaj: japi] młody, pnący się w górę, przedstawiciel wolnego zawodu; yuppie; yumpie; japs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) publ. świetnie zarabiający młody człowiek demonstrujący swój wystawny tryb życia
Wiktionary
(1.1) Wagon był pełen yuppi, jechali do KPT.
Wiktionary
(1.1) japiszon; war. yuppie
Wiktionary
[czytaj: japi] młody, pnący się w górę, przedstawiciel wolnego zawodu; yumpie; yuppi; japs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) publ. świetnie zarabiający młody człowiek demonstrujący swój wystawny tryb życia
Wiktionary
Yu
Wikipedia
(1.1) japiszon; war. yuppi
Wiktionary
[czytaj: juri] japoński gatunek fikcji (np. manga, anime, powieść, gra komputerowa) skupiający się na romantycznych i intymnych relacjach między kobietami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szt. podgatunek hentai pokazujący miłość między kobietami
Wiktionary
Yu
Wikipedia
[czytaj: jusuf] arabskie imię męskie
SJP.pl
[czytaj: juzu] niewielkie drzewo lub krzew z rodziny rutowatych, pochodzące z Chin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. pot. niewielkie uprawne drzewo lub krzew z gatunku nazwa systematyczna|Citrus × junos|Siebold ex Tanaka|ref=tak., należącego do rodziny rutowatych;
(1.2) spoż. jadalny owoc rośliny yuzu (1.1)
Wiktionary
[czytaj: iw] francuskie imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: iWET] imię żeńskie
SJP.pl
Yvette – rzeka we Francji, przepływająca przez tereny departamentów Yvelines oraz Essonne, o długości 39,3 km. Stanowi dopływ rzeki Orge.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|polski|m. Ewald
Wiktionary
Young Women's Christian Association, Chrześcijańskie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej, chrześcijańska organizacja kulturalno-oświatowa działająca od roku 1877
SJP.pl
Young Women’s Christian Association (z ang. "Chrześcijańskie Stowarzyszenie Młodych Kobiet", nazwa skrócona: "YWCA") – światowa organizacja kobieca założona w 1855 roku w Wielkiej Brytanii, zrzeszająca kobiety na całym świecie w duchu samopomocy i samoorganizacji kobiet w celu promocji ich zaangażowania społecznego, wzmacniania ich działalności przedsiębiorczej, promocji zdrowia i edukacji. Męski odpowiednik to YMCA.
Wikipedia
wykrzyknik wyrażający różne stany emocjonalne w zależności od sytuacji i kontekstu, zwłaszcza zastanowienie, namysł, zgodę; yhm, y, yyy
SJP.pl
wykrzyknik wyrażający różne stany emocjonalne w zależności od sytuacji i kontekstu, zwłaszcza zastanowienie, namysł, zgodę; yhm, y, yy
SJP.pl
1. litera;
2. spółgłoska przedniojęzykowo-zębowa, szczelinowa, twarda, dźwięczna;
3. przyimek o wielu funkcjach w zdaniu;
4. wyraz pełniący funkcję przysłówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. trzydziesta litera polskiego alfabetu;
przyimek
(2.1) …wskazujący punkt początku ruchu
(2.2) …wskazujący źródło
(2.3) …wskazujący okres
(2.4) …wskazujący składnik, materiał
(2.5) …wskazujący przyczynę
(2.6) …wskazujący miejsce znajdowania się
(2.7) …wskazujący na cel wykonywania czynności
(2.8) …opisujący związek
(2.9) …wskazujący zawartość
(2.10) …wskazujący towarzystwo
partykuła
(3.1) pot. …poprzedzająca liczbę lub określenie czasu, oznaczająca ich przybliżenie
Wiktionary
Z z
Z ("zet", minuskuła: z) – dwudziesta szósta litera alfabetu łacińskiego, trzydziesta litera alfabetu polskiego. Litera ta pochodzi od fenickiej (północno-zachodnio-semickiej) litery zaîn, poprzez grecką literę ζ (dzeta, zeta). W języku polskim oznacza spółgłoskę przedniojęzykowo-zębową, szczelinową, dźwięczną [], w języku niemieckim [], a w hiszpańskim [].
Wikipedia
(2.1) Samolot z Kopenhagi do Gdańska leci tylko 50 minut.
(2.2) Wszystkie te informacje pochodzą z Internetu.
(2.3) Kupiłam sobie broszę z XV wieku.
(2.4) Ugotowałem zupę z jarzyn.
(2.5) Zwierzę wyło z tęsknoty.
(2.7) Człowiek wykonuje czynności z jajkiem.
(2.8) Żyli jak kot z psem.
(2.9) Przysłano mi kopertę z białym proszkiem.
(3.1) Daj mi z dziesięć złotych na te zakupy.
Wiktionary
IPA: zet
Wiktionary
frazeologia.
od A do Z • z reguły
etymologia.
(2.1-6) zredukowana postać etym|prasł|*jьz.
uwagi.
(1.1) alfabet polski.
(2.1-7) i (3.1) przyjmują formę ze, jeśli słowo następujące po przyimku zaczyna się zbitką spółgłosek, zwłaszcza zawierającą z, ż., ź, s, ś lub sz (sybilanty)
tłumaczenia.
* albański: (2.1) nga; (2.2) nga; (2.3) nga; (2.4) nga; (2.5) nga; (2.6) nga; (2.7) me; (2.8) me; (2.9) me; (2.10) me
* amerykański język migowy: (1.1) 30px
* angielski: (2.1) from; (2.2) from; (2.3) from; (2.5) from, of; (2.8) with; (2.9) with; (2.10) with; (3.1) about
* arabski: (2.1) من (min); (2.8) مع (máʕa), بـ (bi-)
* białoruski: (2.1) з
* bułgarski: (2.1) от; (2.2) от; (2.3) от; (2.4) от; (2.5) от; (2.6) от; (2.8) с, със; (2.9) с, със; (2.10) с, със
* chiński standardowy: (1.1) 出 (chū), 从 (cóng), 下 (xià); (2.8) 跟 (gēn), 和 (hé); (2.10) 跟 (gēn), 和 (hé)
* czeski: (2.1) s
* czukocki: (2.8) рээн; (2.9) рээн
* dolnołużycki: (2.1) z, ze
* dungański: (2.1) гын
* duński: (2.1) fra; (2.2) fra; (2.3) fra; (2.5) af; (2.8) med; (2.9) med
* esperanto: (2.1) el; (2.2) el; (2.3) el; (2.4) el; (2.5) el; (2.6) el; (2.8) kun; (2.9) kun; (2.10) kun
* francuski: (2.1) de; (2.2) de; (2.3) de; (2.4) de, en; (2.5) de; (2.8) avec; (2.9) avec
* hawajski: (2.9) me; (3.1) me
* hebrajski: (2.1) מן (min); (2.2) מן (min); (2.3) מן (min); (2.5) מן (min); (2.8) עם (im); (2.9) עם (im); (2.10) עם (im)
* hiszpański: (2.1) de; (2.2) de; (2.3) de; (2.4) de; (2.5) de; (2.8) con; (2.9) con
* interlingua: (2.10) con
* japoński: (2.1) から (kara); (2.2) から (kara); (2.4) から (kara)
* jidysz: (2.5) פֿון וועגן (fun wegn); (3.1) קעגן (kegn)
* joruba: (2.8) pẹ̀lú
* kaszubski: (2.1) z
* kornijski: (2.1) a; (2.2) a
* litewski: (1.1) iš, nuo; (2.8) su
* lombardzki: (2.8) cun
* łaciński: (2.8) cum
* niderlandzki: (1.1) met
* niemiecki: (2.1) aus, von; (2.2) aus, von; (2.3) aus, von; (2.4) aus; (2.5) aus, vor; (2.7) mit; (2.8) mit; (2.9) mit; (2.10) mit
* norweski (nynorsk): (2.2) frå
* nowogrecki: (2.1) από; (2.2) από; (2.3) από; (2.4) από; (2.5) από; (2.8) με, μαζί; (2.9) με, μαζί
* nowopruski: (1.1) iz; (2.1) iz; (2.2) iz; (2.3) iz; (2.4) iz; (2.5) iz; (2.6) iz; (2.7) sēn, sen; (2.8) sēn, sen; (2.9) sēn, sen; (2.10) sēn, sen
* polski język migowy: PJM-ukryj| (1.1) {{PJM|Z.}}
* portugalski: (2.1) de; (2.8) com; (2.9) com; (2.10) com
* rosyjski: (2.1) из; (2.4) из; (2.8) с; (2.9) с; (2.10) с
* rumuński: (2.1) din; (2.2) din; (2.3) din; (2.4) din; (2.8) cu; (2.9) cu
* staroangielski: (2.8) and
* szwabski: (2.1) ouß; (2.2) ouß
* szwedzki: (2.1) från, ifrån; (2.2) från, ifrån; (2.3) från, ifrån
* tagalski: (2.2) sa; (2.10) kasama
* ukraiński: (1.1) з, зі
* wilamowski: (2.8) myt; (2.9) myt; (2.10) myt
* włoski: (2.1) di, da; (2.8) con; (2.9) con; (2.10) con
źródła.
== z (język afrykanerski.) ==
ortografie.
odpowiednik arabski: ظ, ض, ذ
wymowa.
IPA|z.
znaczenia.
litera
(1.1) z, minuskuła dwudziestej szóstej litery alfabetu afrykanerskiego
odmiana.
przykłady.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
(1.1) majuskuła: Z; nazwa litery: set
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(2.1-6, 2.8-10) ze
(3.1) ze, mniej więcej, około
Wiktionary
przedrostek
(1.1) tworzący czasowniki dokonane
Wiktionary
(1.1) robić → zrobić • obrazować → zobrazować • golić → zgolić
Wiktionary
IPA: z, AS: z
Wiktionary
skrót od: zastępca (odczytywany jako cały, odmienny wyraz); zca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) = zastępca
Wiktionary
IPA: zaˈstɛ̃mpt͡sa, AS: zastẽmpca
Wiktionary
skrót od: zakłady
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma kształt litery Z
Wiktionary
skrót od:
1. zobacz; zob.;
2. zeszyt; zesz.
SJP.pl
skrót
(1.1) = zeszyt
Wiktionary
(1.1) zesz.
Wiktionary
przyimek o wielu funkcjach w zdaniu
SJP.pl
przyimek
(1.1) …służący do tworzenia wyrażeń, w których omawiany element znajduje się dalej w stosunku do wyrażenia za przyimkiem
(1.2) …służący do tworzenia wyrażeń, w których czynność odbywa się w kierunku dalszym w stosunku do wyrażenia za przyimkiem
(1.3) …służący do tworzenia wyrażeń, w których dana czynność będzie wykonana po jakimś czasie
(1.4) …służący do tworzenia wyrażeń, w których omawiana czynność, odnosząca się do całego elementu, została wykonana przez wykorzystanie jego części
(1.5) …służący do tworzenia wyrażeń, w których wyrażenie za przyimkiem określa przyczynę wykonywania czynności
(1.6) …służący do tworzenia wyrażeń, w których czynność odbywa się w kierunku określonym przez wyrażenie za przyimkiem
(1.7) zamiast
(1.8) podczas
(1.9) w głosowaniu: zgodnie z pytaniem; popierając kogoś
(1.10) o czasie: po
(1.11) daw. reg-pl|Kresy. o
przysłówek
(2.1) zbyt, zbytnio
partykuła
(3.1) stpol. czy, czyż
przymiotnik
(4.1) bot. specyficzny epitet gatunku baobab za, nazwa systematyczna|Adansonia za|ref=tak.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Doniczka stoi za firanką.
(1.2) Oni poszli za dom.
(1.3) Mecz zaczyna się za godzinę.
(1.4) Złapał za słuchawkę telefonu.
(1.5) Za karę nie wolno ci oglądać telewizji.
(1.6) Spóźniony pasażer biegł za autobusem.
(1.7) Płacę za wszystkich.
(1.8) Znów jest jak za dawnych lat.
(1.9) Zagłosowałem za opcją pierwszą.
(1.10) Mijał dzień za dniem, a on ciągle nie mógł podjąć decyzji
(2.1) Te buty są na mnie za duże.
Wiktionary
IPA: za, AS: za
Wiktionary
przyim. zza
Wiktionary
(1.5) przez
Wiktionary
przedrostek
(1.1) …wyrażający osiągnięcie skutku czynności
(1.2) …wyrażający największe nasilenie czynności lub stanu, wyczerpanie zakresu
(1.3) …tworzący czasowniki pochodne od innych części mowy
(1.4) …występujący jako część składowa przymiotników i rzeczowników utworzonych od wyrażeń przyimkowych
(1.5) …oznaczający umieszczenie, schronienie wewnątrz czegoś
(1.6) …oznaczający pokrycie powierzchni czegoś, przestrzeni
(1.7) …tworzący czasowniki w odniesieniu do ruchu przestrzennego: odległość, kierunek od czegoś, tył czegoś
Wiktionary
(1.1) Podczas gdy Francja i Wielka Brytania wciąż polegają na energii jądrowej, Niemcy wyłączają kolejne elektrownie atomowe i chcą zaspokoić swoje zapotrzebowanie na energię dzięki źródłom odnawialnym.
(1.2) Superbohater zamroził rywala na śmierć ratując przy tym cały świat.
(1.3) Lepiej będzie jak zabezpieczymy nasze pieniądze w banku. Chyba nie będą cały czas leżeć w mieszkaniu. Ktoś może je ukraść!
(1.4) Otworzę okno. W pokoju panuje straszny zaduch
(1.5) Paweł zaczął mi się oświadczać! Stanęłam jak zamurowana – kompletnie się tego nie spodziewałam!
(1.6) Weź kosiarkę i skoś trawę w ogródku. Cały zarósł długim trawskiem i chwastami.
(1.7) Ale się wystraszyłam! Oliwier zaszedł mnie od tyłu i popchnął.
Wiktionary
IPA: za, AS: za
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zapłacenie, wykupienie abonament, zaprenumerowanie czegoś
Wiktionary
rzecz. abonament mrz., abonamencik mrz., abonent mos., abonentka ż., abonowanie n.
czas. abonować ndk., zaabonować dk.
przym. abonamentowy, abonencki
Wiktionary
zaprenumerować; zapłacić abonament
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) zapłacić, wykupić abonament, zaprenumerować coś
Wiktionary
rzecz. abonament mrz., abonamencik mrz., abonent mos., abonentka ż., abonowanie n., zaabonowanie n.
czas. abonować ndk.
przym. abonamentowy, abonencki
Wiktionary
1. wzbudzić zainteresowanie, zainteresować kogoś;
2. pochłonąć promieniowanie, ciecz itp.
SJP.pl
przystosować się do nowych warunków, dokonać adaptacji
SJP.pl
uznać prawnie cudze dziecko za swoje
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) uznać prawnie za swoje cudze dziecko
(1.2) przyjąć pod swoją opiekę bezpańskiego psa, kota lub rzadziej inne zwierzę domowe
Wiktionary
(1.2) Można za niewielką opłatą zaadoptować psa, kota lub inne zwierzątko domowe.
Wiktionary
rzecz. adoptacja ż., zaadoptowanie n., adoptowanie n., adopcja ż.
czas. adoptować ndk.
Wiktionary
(1.1) adopcja
(1.2) adopcja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaadresować.
Wiktionary
rzecz. adresowanie n., adres m., adresik m., adresówka ż., adresarka ż., adresat m., adresatka ż., adresowalność ż.
czas. adresować ndk., zaadresować dk.
przym. adresowy
Wiktionary
związać cząstki cieczy lub gazu; dokonać adsorpcji
SJP.pl
przejęcie, rozgorączkowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaaferować.
Wiktionary
czas. aferować, zaaferować dk.
rzecz. afera ż.
przym. aferowy
Wiktionary
przejęty, rozgorączkowany, zaprzątnięty jakimiś sprawami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) całkowicie czymś zajęty
(1.2) świadczący o zaabsorbowaniu, byciu całkowicie zajętym
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zaaferować
Wiktionary
rzecz. afera ż.
czas. aferować ndk., zaaferować dk.
przym. aferowy
Wiktionary
przejmować, zajmować całkowicie czyjąś uwagę, pochłaniać
SJP.pl
czasownik
(1.1) zajmować czymś, niepokoić
Wiktionary
IPA: ˌzaːfɛˈrɔvat͡ɕ, AS: z•aferovać
Wiktionary
czas. aferować
rzecz. zaaferowanie n., afera, aferzysta, aferowicz, aferzystka
przym. aferowy, zaaferowany
Wiktionary
potocznie: wypijać, zwłaszcza łapczywie
SJP.pl
1. publicznie i demonstracyjnie ogłosić lub okazać coś;
2. dawniej: publicznie skompromitować
SJP.pl
zjednać czyjeś poparcie dla jakiejś sprawy lub idei
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|akcentować.
Wiktionary
(1.1) Słowo „załatwione” zaakcentował specjalnie mocno, żeby Szwarc nie pomyślał sobie, że w ręku ma byle co.
Wiktionary
rzecz. akcent mrz., akcentowanie n.
przym. akcentowany
czas. akcentować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrażenie zgody, aprobaty, akceptacji
Wiktionary
IPA: ˌzaːkt͡sɛptɔˈvãɲɛ, AS: z•akceptovãńe
Wiktionary
rzecz. akceptowanie n., akceptacja ż., akcept m., akceptant m., akceptowalność ż.
czas. akceptować ndk., zaakceptować dk.
przym. akceptacyjny, akceptowalny, akceptowy
Wiktionary
(1.1) zaaprobowanie
Wiktionary
zgodzić się z czymś, z kimś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. akceptować)
(1.1) zgodzić się na coś
Wiktionary
(1.1) Dziecko nie było w stanie zaakceptować rozwodu rodziców i rozchorowało się.
Wiktionary
IPA: ˌzaːkt͡sɛpˈtɔvat͡ɕ, AS: z•akceptovać
Wiktionary
rzecz. zaakceptowanie n., akceptowanie n., akceptacja ż., akcept m., akceptant m., akceptowalność ż.
czas. akceptować ndk.
przym. akceptacyjny, akceptowalny, akceptowy
Wiktionary
(1.1) zaaprobować
Wiktionary
przystosować do nowych warunków, otoczenia, środowiska
SJP.pl
przystosować do nowych warunków, otoczenia, środowiska
SJP.pl
1. przystosowywać do życia w nowych warunkach;
2. zaaklimatyzowywać się - przyzwyczajać się do życia w nowych warunkach
SJP.pl
udzielić lub dokonać akredytacji; akredytować
SJP.pl
aktywować coś dodatkowo lub na nowo
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. alarmować)
(1.1) podnieść alarm; ostrzec o niebezpieczeństwie; postawić w stan gotowości
Wiktionary
(1.1) Mieszkańcy zostali zaalarmowani syrenami ostrzegawczymi.
Wiktionary
rzecz. alarm mrz., zaalarmowanie n., alarmowanie n.
przym. alarmowy
Wiktionary
(1.1) ostrzec
Wiktionary
rozdzielić środki na różne cele; alokować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. alokować)
(1.1) przeznaczyć lub przydzielić określone zasoby, środki albo osoby do konkretnego celu, miejsca lub zadania
Wiktionary
rzecz. zaalokowanie n.
czas. alokować ndk.
Wiktionary
leżący, znajdujący się za Alpami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) położony po drugiej (przeciwnej) stronie Alp
Wiktionary
(1.1) transalpejski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaanektować.
Wiktionary
IPA: ˌzã:nɛktɔˈvãɲɛ, AS: z•ãnektovãńe
Wiktionary
rzecz. anektowanie n., aneksja ż., aneksjonizm m., aneksjonista m.
czas. anektować ndk., zaanektować dk.
przym. aneksyjny, aneksjonistyczny
Wiktionary
1. dokonać aneksji, przyłączyć siłą obce terytoria do własnego państwa;
2. książkowo: zająć coś, zabrać zwykle bez zgody dotychczasowych użytkowników, np. zaanektować dom
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. anektować)
(1.1) dokonany od|anektować.
Wiktionary
(1.1) To ona zaanektowała wierzchołek Skrzycznego, by na wysokości 1250 m wybudować radiowo-telewizyjny ośrodek nadawczy.
Wiktionary
IPA: ˌzã:nɛkˈtɔvat͡ɕ, AS: z•ãnektovać
Wiktionary
rzecz. aneksja ż., aneksjonizm m., aneksjonista m., aneksjonistka ż., zaanektowanie n., anektowanie n.
czas. anektować
przym. aneksyjny, aneksjonistyczny
Wiktionary
1. zatrudnić kogoś;
2. zaangażować się: wziąć aktywny (głównie emocjonalnie) udział w jakimś działaniu, przedsięwzięciu, pracy, projekcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) postawa osoby, która się w coś angażuje
(1.2) ekon. księg. suma wykonanych wydatków budżetowych i podjętych zobowiązań krótkoterminowych
(1.3) odczasownikowy od|zaangażować.
Wiktionary
(1.1) Najważniejsze we wszystkim jest zaangażowanie.
(1.2) Skarbnik poprosiła o podanie skutków finansowych zawieranych umów i podpisywanych decyzji, bo musi obliczyć zaangażowanie wydatków budżetowych.
(1.3) Zaangażowanie dobrego człowieka nie zawsze jest łatwe.
Wiktionary
IPA: ˌzã:ŋɡaʒɔˈvãɲɛ, AS: z•ãŋgažovãńe
Wiktionary
rzecz. angaż m., angażowanie n.
czas. angażować ndk., zaangażować dk.
Wiktionary
1. zatrudnić kogoś;
2. zaangażować się: wziąć aktywny (głównie emocjonalnie) udział w jakimś działaniu, przedsięwzięciu, pracy, projekcie
SJP.pl
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) mający udział w tworzeniu czegoś, oddany sprawie
Wiktionary
(1.1) Pinkwashing to wszystkie kampanie w żaden sposób niebędące społecznie zaangażowane, a wprost przeciwnie. Mimo haseł deklarujących przywiązanie do sprawy LGBT+ odbierane są przez opinię społeczną jako kampanie czysto marketingowe, wykorzystujące problem społeczny dla zwiększenia sprzedaży.
(1.1) Byliśmy głęboko zaangażowani w walkę z wirusem ebola, równie mocno zaangażujemy się teraz w walkę z wirusem zika (…).
Wiktionary
1. zatrudnić kogoś;
2. zaangażować się: wziąć aktywny (głównie emocjonalnie) udział w jakimś działaniu, przedsięwzięciu, pracy, projekcie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zatrudnić, przyjąć do pracy
(1.2) włączyć kogoś lub coś w działania
czasownik zwrotny dokonany zaangażować się
(2.1) zainwestować w coś dużo czasu lub energii
Wiktionary
(1.1) Miał tylko zaangażować najlepszych saperów na parę dodatkowych godzin.
(1.2) Zaangażowała środki własne w kwocie 6 milionów złotych.
(2.1) Zaangażowała się w filantropię.
Wiktionary
rzecz. zaangażowanie n., gaża ż.
czas. angażować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaanimować.
Wiktionary
czas. animować, zaanimować dk.
Wiktionary
animować, zanimować;
1. pobudzić do działania, do działalności w czymś, zachęcić do czegoś, ożywić;
2. poruszyć kukiełkami w teatrzyku lalkowym;
3. narysować lub wykonać zdjęcia do filmu rysunkowego;
4. stworzyć ruchome obrazy za pomocą komputera
SJP.pl
czasownik
(1.1) zachęcić, skłonić
Wiktionary
IPA: ˌzã:ɲĩˈmɔvat͡ɕ, AS: z•ãńĩmovać
Wiktionary
rzecz. zaanimowanie n.
czas. animować
Wiktionary
zapowiedzieć czyjeś przybycie; wymienić nazwisko osoby wchodzącej; zameldować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. anonsować)
(1.1) dokonany od|anonsować.
czasownik zwrotny dokonany zaanonsować się (ndk. anonsować się)
(2.1) dokonany od|anonsować się.
Wiktionary
(1.1) Chłopiec, który przyprowadził K., z trudem mógł go zaanonsować.
Wiktionary
czas. anonsować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaaplikować.
Wiktionary
rzecz. aplikowanie n., aplikacja ż., aplikatura ż., aplikator m., aplikantura ż., aplikant m., aplikantka ż.
czas. zaaplikować dk., aplikować ndk.
przym. aplikacyjny, aplikancki
Wiktionary
podać komuś coś, np: zaaplikować lek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaaportować.
Wiktionary
rzecz. aportowanie n.
czas. zaaportować dk., aportować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrażenie zgody, akceptacji, aprobaty
Wiktionary
IPA: ˌzaːprɔbɔˈvãɲɛ, AS: z•aprobovãńe
Wiktionary
rzecz. aprobowanie n., aprobata ż., aprobacja ż.
czas. zaaprobować dk., aprobować ndk.
przym. aprobatywny, aprobacyjny
przysł. aprobatywnie
Wiktionary
(1.1) zaakceptowanie
Wiktionary
1. zaakceptować coś;
2. wyrazić na coś zgodę
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wyrazić aprobatę, uznać coś za słuszne, godne poparcia
Wiktionary
(1.1) Natomiast mój ojciec stał się marksistą, bo w 1919-20 roku zaaprobował bolszewicką rewolucję.
Wiktionary
IPA: ˌzaːprɔˈbɔvat͡ɕ, AS: z•aprobovać
Wiktionary
rzecz. zaaprobowanie n., aprobowanie n., aprobata ż., aprobacja ż.
czas. aprobować ndk.
przym. aprobatywny, aprobacyjny
przysł. aprobatywnie
Wiktionary
(1.1) zaakceptować
Wiktionary
dawniej: zaopatrzyć w artykuły pierwszej potrzeby, zwłaszcza w żywność; zaprowidować
SJP.pl
zaaprowidować; przestarzale:
1. zająć się aprowizacją (zaopatrywaniem ludzi w niezbędne artykuły, zwłaszcza w żywność, w jakimś trudnym czasie);
2. zaaprowidować się - zaopatrzyć się w niezbędne artykuły, zwłaszcza w żywność
SJP.pl
przygotować, zaplanować spotkanie lub sytuację
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaaresztować.
Wiktionary
czas. zaaresztować dk.
Wiktionary
pokrywać asfaltem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaatakować.
Wiktionary
czas. zaatakować
rzecz. atak mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. atakować)
(1.1) dokonany od|atakować.
Wiktionary
IPA: ˌzaːtaˈkɔvat͡ɕ, AS: z•atakovać
Wiktionary
rzecz. atakujący mos., zaatakowanie n., atak
czas. atakować
Wiktionary
leżący, znajdujący się za Atlantykiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. znajdujący się za Oceanem Atlantyckim
Wiktionary
(1.1) W komnacie wisiała mapa zaatlantyckich posiadłości portugalskich.
Wiktionary
przym. atlantycki
Wiktionary
książkowo: osoba mająca już doświadczenie w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący w dalszej fazie rozwoju
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) człowiek mający pewną wiedzę i doświadczenie w danej dziedzinie
Wiktionary
(1.1) W przypadku zaawansowanej marskości wątroby możliwą opcją dla niektórych pacjentów będzie przeszczep.
(1.1) W zaawansowanych stanach jogi medytacyjnej praktykujący doświadczają czasami wznoszenia się energii kundalini w górę kręgosłupa.
Wiktionary
rzecz. zaawansowana ż., zaawansowanie n.
czas. zaawansować dk.
Wiktionary
(1.1) daleko posunięty, późny / późniejszy, rozwinięty, wyrafinowany, wyszukany
(2.1) niepoczątkujący
Wiktionary
dawniej:
1. wypłacać pewną kwotę na poczet większej sumy; dawać zaliczkę;
2. zaawansowywać się - zagalopowywać się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. awizować)
(1.1) urz. wystawić awizo; formalnie powiadomić o nadejściu przesyłki
(1.2) poinformować o czymś w sposób oficjalny
(1.3) bank. finans. oficjalnie zgłosić zamiar dokonania operacji finansowej
czasownik zwrotny dokonany zaawizować się (ndk. awizować się)
(2.1) zostać zaawizowanym
Wiktionary
czas. awizować
Wiktionary
(1.2) zaanonsować, powiadomić, zawiadomić
Wiktionary
nasycić azotem; naazotować
SJP.pl
leżący, znajdujący się za Ałtajem (górami lub republiką)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitsumer. bóg wojny, patron miasta Kisz
Wiktionary
Za
Wikipedia
pobrudzić
SJP.pl
czasownik
(1.1) kujawy. zapomnieć
Wiktionary
[czytaj: zabaljone] zabaione, zabajone, sabayon;
1. krem z jaj, cukru i wina lub soku owocowego, podawany na ciepło;
2. lody waniliowe z alkoholem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. włoski deser z żółtek, cukru i słodkiego wina;
(1.2) kulin. lody o smaku waniliowym z dodatkiem alkoholu
Wiktionary
(1.1) Przepis na zabaglione Marek dostał od teściowej z Włoch.
Wiktionary
(1.1) war. zabaione, zabajone
(1.2) war. zabaione, zabajone
Wiktionary
1. czynić coś bagnistym;
2. gmatwać jakieś sprawy, zaniedbywać
SJP.pl
1. uczynić coś bagnistym;
2. zagmatwać jakieś sprawy, zaniedbać
SJP.pl
1. uczynić coś bagnistym;
2. zagmatwać jakieś sprawy, zaniedbać
SJP.pl
[czytaj: zabajone] zabaglione, zabajone, sabayon;
1. krem z jaj, cukru i wina lub soku owocowego, podawany na ciepło;
2. lody waniliowe z alkoholem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. włoski deser z żółtek, cukru i słodkiego wina;
(1.2) kulin. lody o smaku waniliowym z dodatkiem alkoholu
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Przepis na zabaione Anna dostała od matki Marka.
Wiktionary
(1.1) war. zabaglione, zabajone
(1.2) war. zabaglione, zabajone
Wiktionary
pospolicie: opowiedzieć nieprawdę, przesadzić w opowiadaniu często w celu zaimponowania komuś
SJP.pl
kraina geograficzna w azjatyckiej części Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. górska kraina w azjatyckiej części Rosji, położona między Bajkałem na zachodzie a środkowym biegiem Olekmy i połączeniem Szyłki i Argunu na wschodzie
Wiktionary
Zabajkale (ros.: Забайкалье, "Zabajkalje") – górska kraina w azjatyckiej części Rosji na wschód od jeziora Bajkał. Rozciąga się prawie 1000 km między Górami Patomskimi i Północnobajkalskimi na północy a granicą Rosji z Mongolią i Chinami na południu oraz ponad 1000 km między Bajkałem na zachodzie a połączeniem Szyłki i Argunu na wschodzie.
Wikipedia
przym. zabajkalski, bajkalski
rzecz. Bajkał mrz.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Zabajkalem, dotyczący Zabajkala
(1.2) położony na wschód od Bajkału
Wiktionary
rzecz. Zabajkale n., Bajkał mrz.
Wiktionary
[czytaj: zabaljone] zabaione, zabaglione, sabayon;
1. krem z jaj, cukru i wina lub soku owocowego, podawany na ciepło;
2. lody waniliowe z alkoholem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. włoski deser z żółtek, cukru i słodkiego wina;
(1.2) kulin. lody o smaku waniliowym z dodatkiem alkoholu
Wiktionary
(1.1) Przepis na zabajone dał Józkowi właściciel pizzerii w Maceracie.
Wiktionary
(1.1) war. zabaione, zabaglione
(1.2) war. zabaione, zabaglione
Wiktionary
potocznie: mówiąc wprowadzić kogoś w błąd, otumanić; zbajtlować
SJP.pl
mówiąc, wprowadzać kogoś w błąd; otumaniać, bałamucić
SJP.pl
1. zachwiać się, przechylić się w różne strony w celu utrzymania równowagi;
2. potocznie: zręcznie wyminąć przeszkody, przechylając ciało w różne strony
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabalować.
Wiktionary
rzecz. bal m., balowanie n.
czas. zabalować dk., balować ndk.
przym. balowy
Wiktionary
1. spędzić zbyt wiele czasu na zabawie;
2. być gdzieś bardzo długo
SJP.pl
zabezpieczyć zwłoki przed rozkładem za pomocą środków konserwujących; nabalsamować
SJP.pl
owinąć bandażem
SJP.pl
regionalnie: wpaść w gniew, rozzłościć się; zabundziuczyć się, zabuńdziuczyć się, zagniewać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zabaniak
Wiktionary
rzecz. zabaniak m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gwara więzienna poduszka
Wiktionary
IPA: zaˈbãɲak, AS: zabãńak
Wiktionary
rzecz. bania ż., baniak m., baniaczek m.
:: zdrobn. zabaniaczek m.
Wiktionary
rzadko: zabawić się trochę; pobaraszkować, podokazywać
SJP.pl
wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Oława
SJP.pl
Zabardowice ( "Seiffersdorf") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Oława.
Wieś znajduje się 5 kilometrów od Oławy.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zabartowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Więcbork.
Od XIV wieku wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Jakuba Apostoła.
Wieś duchowna, własność arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie nakielskim województwa kaliskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabarwiać.
Wiktionary
IPA: ˌzabarˈvʲjä̃ɲɛ, AS: zabarvʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. zabarwienie n., barwa ż., barwnik m.
czas. barwić, zabarwić
przym. barwny
Wiktionary
nadawać komuś, czemuś kolor
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabarwić)
(1.1) niedokonany od|zabarwić.
Wiktionary
IPA: zaˈbarvʲjät͡ɕ, AS: zabarvʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. barwnik mrz., barwa
czas. barwić, zabarwić
przym. barwny
Wiktionary
owad należący do rzędu wielkoskrzydłych; żylenica nadwodna
SJP.pl
nadanie barwy czemuś/komuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabarwić.
(1.2) barwa, koloryt
(1.3) przen. charakter czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Wpływ formantów na zabarwienie uczuciowe wyrazów – powiedział Dmuchawiec głosem chorego borsuka. – Oto frapujący temat naszej dzisiejszej lekcji.
Wiktionary
IPA: ˌzabarˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: zabarvʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. barwa ż., barwnik mrz., zabarwianie n.
czas. zabarwić dk., barwić ndk.
przym. barwny
Wiktionary
nadać czemuś, komuś kolor
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabarwiać)
(1.1) nadać czemuś barwę
(1.2) książk. przen. nadać czemuś pewien charakter, ton
czasownik zwrotny dokonany zabarwić się (ndk. zabarwiać się)
(2.1) nabrać jakiejś barwy
(2.2) książk. przen. przybrać jakiś charakter, nastrój
Wiktionary
(1.1) No to jesteśmy w domu – powiedział na głos, gdy dostrzegł czerwono zabarwiony ślad na wgnieceniu. Rower, który znaleźli, był właśnie koloru czerwonego.
(2.1) Papierek pod wpływem roztworu zasadowego zabarwił się na niebiesko.
Wiktionary
IPA: zaˈbarvʲit͡ɕ, AS: zabarvʹić
Wiktionary
aspekt niedokonany zabarwiać
czas. barwić
rzecz. zabarwienie n., zabarwianie n., barwa ż., barwnik mrz.
przym. barwny
Wiktionary
(1.1) pofarbować, zafarbować, pokolorować, zakolorować
(1.2) zaprawić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabarykadować.
Wiktionary
czas. zabarykadować dk.
Wiktionary
1. zbudować barykadę;
2. zatarasować drogę lub dostęp do czegoś
SJP.pl
potocznie:
1. zostać gdzieś zbyt długo;
2. zaśmiecić, zabrudzić jakieś miejsce
SJP.pl
1. potocznie: zaśpiewać basem; wydać głos o niskim tonie;
2. potocznie: zawtórować, zaakompaniować;
3. przestarzale: potaknąć, schlebić komuś
SJP.pl
zabić bijąc batogiem
SJP.pl
1. spotkanie towarzyskie, na którym się tańczy, rozgrywa różnorodne gry lub turnieje; bal;
2. czynności sprawiające przyjemność, bawiące, pozwalające miło spędzać czas; rozrywka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół czynności, które wykonuje się dla przyjemności i wywołania zadowolenia
(1.2) spotkanie towarzyskie z zabawą (1.1)
(1.3) przen. niewydajna, przynosząca mizerne rezultaty praca
Wiktionary
Zabawa – aktywność służąca rozrywce, sięgająca najgłębszych początków ludzkości. Z antropologicznego punktu widzenia nie istnieje społeczność (kultura, cywilizacja), której członkowie nie znaliby zabawy. Zabawa może również służyć edukacji („nauka przez zabawę”), czego dowodem mogą być różnego rodzaju edukacyjne gry komputerowe oraz "edutainment".
Wikipedia
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
(1.1) Zaproponowałem zabawę w zgadywanki.
(1.2) Bardzo miło wspominam zabawę u Krzyśka.
Wiktionary
IPA: zaˈbava, AS: zabava
Wiktionary
rzecz. Zabawa mrz., zabawka ż., zabaweczka ż., bawidko n., zabawianie n., zabawienie n., bawienie n., zabawkarstwo n., zabawkarz m.
czas. rozbawić, bawić ndk., zabawiać ndk., zabawić dk.
przym. zabawny, zabawowy, zabawkowy, przezabawny, arcyzabawny, zabawkarski
przysł. zabawowo, zabawnie
Wiktionary
(1.1) rozrywka, relaks, odpoczynek, radocha, reg. pozn. kintop
(1.2) impreza, potańcówka, bal, prywatka, balanga, party; reg. pozn. labija, reg. śl. hałdamasz, reg. śl. hołdamasz
Wiktionary
przestarzałe: zabawkarski
SJP.pl
zdrobnienie od: zabawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: zabawka
Wiktionary
IPA: ˌzabaˈvɛt͡ʃka, AS: zabavečka
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., zabawa ż., zabawka
przym. zabawkowy
Wiktionary
potocznie: osoba bawiąca, rozśmieszająca kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która zabawia innych
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabawiać.
Wiktionary
czas. zabawiać ndk.
rzecz. zabawkarz mos., zabawa ż.
przysł. zabawnie
Wiktionary
1. zajmować kogoś dostarczając mu rozrywki;
2. spędzać gdzieś pewien czas
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabawić)
(1.1) uprzyjemniać czas, dostarczając rozrywki
(1.2) spędzać czas
(1.3) odwracać czyjąś uwagę poprzez rozrywkę
czasownik zwrotny niedokonany zabawiać się (dk. zabawić się)
(2.1) bawić się przez pewien czas
czasownik zwrotny niedokonany zabawiać się
(3.1) robić coś dla przyjemności
(3.2) eufem. uprawiać seks
Wiktionary
czas. zabawić, bawić, rozbawić
rzecz. zabawkarz mos., zabawianie n., bawienie n., zabawa ż., zabawka ż.
przysł. zabawnie
Wiktionary
(1.2) zajmować
Wiktionary
1. zająć kogoś dostarczając mu rozrywki;
2. spędzić gdzieś pewien czas
SJP.pl
1. przedmiot służący do zabawy;
2. przedmiot, którego używanie sprawia komuś przyjemność;
3. ozdoba choinkowa;
4. osoba pozostająca całkowicie pod czyimś wpływem; marionetka;
5. coś, czego nie traktuje się poważnie; igraszka;
6. coś niemającego znaczenia, niesprawiającego trudności; igraszka, błahostka, drobnostka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzecz służąca do zabawy;
Wiktionary
Zabawka – przedmiot wykonany głównie do celów zabawowych, przeznaczony do użytku zarówno przez dzieci, jak i osoby dorosłe (w pewnych okolicznościach) oraz dla zwierząt. Zabawka pełni wiele ról, od dostarczania rozrywki, poprzez naukę własności, kończąc na funkcji edukacyjnej.
Wikipedia
(1.1) Kiedy byłem mały, miałem pluszowyuszowe misie, samochodziki i inne zabawki.
Wiktionary
IPA: zaˈbafka, AS: zabafka
Wiktionary
przym. zabawkowy, zabawny
rzecz. zabawkarz mos., bawienie, zabawkarstwo n., zabaweczka, zabawa
czas. zabawiać, bawić, rozbawić
Wiktionary
(1.1) bawidełko, cacko
Wiktionary
dotyczący zabawkarstwa, wyrobu zabawek dla dzieci; zabawczarski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zabawkarstwem, dotyczący zabawkarstwa
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., zabawkarstwo n., zabawa ż.
przym. zabawkowy
Wiktionary
projektowanie i produkcja zabawek; przemysł zabawkarski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dziedzina związana z wyrobem zabawek
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., zabawka ż., zabawa ż.
przym. zabawkarski
Wiktionary
mężczyzna wytwarzający zabawki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. osoba wyrabiająca zabawki dziecięce
Wiktionary
rzecz. zabawka ż., zabawkarstwo n., zabaweczka ż., zabawa ż., zabawianie n., zabawienie n., bawienie n., bawidło n., zabawność ż.
czas. rozbawić, bawić ndk., zabawiać ndk., zabawić dk.
przym. zabawny, zabawkowy, zabawkarski, zabawowy
przysł. zabawnie
Wiktionary
sklep sprzedający zabawki i artykuły papiernicze
SJP.pl
przymiotnik od: zabawka
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) do zabawy
(1.2) przest. błahy, nie mający znaczenia
Wiktionary
(1.1) Na kramiku odpustowym leżały zabawkowe pistolety – korkowce i na kapiszony.
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., zabawka ż., zabawa ż., zabaweczka ż.
przym. zabawkarski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób zabawny
Wiktionary
(1.1) Nie wiem, który z nich wyglądał najzabawniej?
(1.1) Dosyć to wyglądało zabawnie, szokująco wręcz.
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., bawienie n., zabawa ż., zabawianie n.
czas. rozbawić, zabawiać ndk., zabawić dk.
przym. zabawny
Wiktionary
(1.1) dowcipnie, komicznie, niepoważnie, śmiesznie, wesoło, żartobliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zabawnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zabawny; bardziej zabawny
SJP.pl
osoba zabawna, dowcipna, rozśmieszająca otoczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zabawne
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos.
Wiktionary
wywołujący śmiech
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywołujący rozbawienie, śmiech
(1.2) o wesołym usposobieniu
Wiktionary
(1.1) Opowiem wam zabawną historię.
(1.1) Zabawny facet, myślał, że mi wciśnie ten złom.
(1.2) To naprawdę zabawny facet, nie sposób się z nim nudzić.
Wiktionary
IPA: zaˈbavnɨ, AS: zabavny
Wiktionary
rzecz. zabawa, zabawka, zabawność
czas. zabawiać (się), zabawić (się)
przysł. zabawnie
przym. zabawowy
Wiktionary
(1.1) paradny, śmieszny, zaskakujący, absurdalny, pobudzający do śmiechu, humorystyczny
(1.2) figlarny, paradny, rozrywkowy, swawolny, śmieszny, wesoły, komiczny, żartobliwy, pocieszny, sowizdrzalski
Wiktionary
osoba biorąca udział w zabawie; miłośnik zabaw
SJP.pl
kobieta biorąca udział w zabawie; miłośniczka zabaw
SJP.pl
przymiotnik od: zabawa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zabawą, dotyczący zabawy
Wiktionary
rzecz. zabawkarz mos., bawienie n., zabawa ż.
czas. rozbawić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zapełnić zeszyt, kartkę itp. bazgrołami
SJP.pl
zapełnić zeszyt, kartkę itp. bazgrołami; zabazgrać
SJP.pl
rysować bazgroły
SJP.pl
1. zrobić bałagan;
2. niepotrzebnie się czymś zająć lub zostać gdzieś zbyt długo
SJP.pl
1. potocznie: spędzać gdzieś zbyt wiele czasu;
2. dawniej: wprowadzać kogoś w błąd; zwodzić, omamiać, obałamucać
SJP.pl
spędzić gdzieś zbyt wiele czasu
SJP.pl
zapłakany
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od zabeczeć
przymiotnik relacyjny
(2.1) z widocznymi znakami beczenia, ciągle beczący
Wiktionary
(2.1) Pamięta ją małą cieliczką, zabeczaną, potem jałówką większą, strasznie chytką, a wreszcie krową stateczną już od siedmiu lat.
Wiktionary
rzecz. bek mrz., beczenie n., zabeczenie n.
czas. beczeć ndk., zabeczeć dk.
Wiktionary
1. o niektórych zwierzętach: wydać przeciągły, niski, nosowy głos;
2. wybuchnąć płaczem
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. beczeć)
(1.1) o zwierzętach wydać bekliwy głos
(1.2) wybuchnąć płaczem
(1.3) zafałszować, brzydko zaśpiewać
(1.4) o instrumencie wydać jękliwy dźwięk
Wiktionary
(1.1) Niedźwiednik pochwalił Boga, zapiał potem kiej kokot, zabeczał jak baran, zarżał niby ogier rozgrzany […].
Wiktionary
rzecz. beczenie n., zabeczenie n.
czas. beczeć ndk.
przym. zabeczany
Wiktionary
zamknąć jakiś produkt w beczce
SJP.pl
pokryć bejcą
SJP.pl
zalać lub umocnić coś betonem
SJP.pl
zalewać lub umacniać betonem
SJP.pl
1. zapewniać ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym;
2. czynić bezpiecznym;
3. zapewniać utrzymanie się czegoś w dotychczasowym stanie;
4. zapewniać komuś środki do życia;
5. zapewniać zaspokojenie roszczenia lub wykonanie kary;
6. zajmować decyzją władz jakieś przedmioty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabezpieczać.
Wiktionary
IPA: ˌzabɛspʲjɛˈt͡ʃãɲɛ, AS: zabespʹi ̯ečãńe
Wiktionary
czas. zabezpieczać, zabezpieczyć
przysł. bezpiecznie
przym. bezpieczny
Wiktionary
1. zapewniać ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym;
2. czynić bezpiecznym;
3. zapewniać utrzymanie się czegoś w dotychczasowym stanie;
4. zapewniać komuś środki do życia;
5. zapewniać zaspokojenie roszczenia lub wykonanie kary;
6. zajmować decyzją władz jakieś przedmioty
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) zapewniać ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym
(1.2) czynić bezpiecznym
(1.3) zapewniać utrzymanie się czegoś w dotychczasowym stanie
(1.4) zapewniać komuś środki do życia
(1.5) zapewniać zaspokojenie roszczenia lub wykonanie kary
(1.6) zajmować decyzją władz jakieś przedmioty
czasownik zwrotny
(2.1) zapewniać sobie ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym
Wiktionary
(1.1) Pochód zabezpieczały wydzielone oddziały zbrojne oraz wywiadowcy wysłani na przeszpiegi.
(1.3) W epoce średniowiecznej i nowożytnej zabezpieczały interesy szlachty i hierarchów Kościoła.
Wiktionary
IPA: ˌzabɛˈspʲjɛt͡ʃat͡ɕ, AS: zabespʹi ̯ečać
Wiktionary
czas. odbezpieczyć, zabezpieczyć dk.
rzecz. bezpieczeństwo n., zabezpieczenie n., zabezpieczanie n.
przysł. bezpiecznie
przym. bezpieczny
Wiktionary
(1.1) chronić, monitorować, ochraniać, pilnować, strzec
Wiktionary
1. to, co zabezpiecza;
2. to, co stanowi gwarancję wypłacalności lub dotrzymania umowy;
3. ogół środków i przedsięwzięć wspierających wojsko podczas działań bojowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) coś, co chroni przed czymś
(1.2) odczasownikowy od|zabezpieczyć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Adrian Chmielarz z People Can Fly powiedział, że jedynym zabezpieczeniem antypirackim będzie stały dostęp do Internetu podczas instalacji gry (aby zweryfikować klucz rejestracyjny).
Wiktionary
IPA: ˌzabɛspʲjɛˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zabespʹi ̯ečẽńe
Wiktionary
rzecz. ubezpieczenie n., bezpiecznik m., bezpieczeństwo n.
czas. zabezpieczać, zabezpieczyć
przysł. bezpiecznie
przym. bezpieczny
Wiktionary
1. zapewnić ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym;
2. uczynić bezpiecznym;
3. zapewnić utrzymanie się czegoś w dotychczasowym stanie;
4. zapewnić komuś środki do życia;
5. zapewnić zaspokojenie roszczenia lub wykonanie kary;
6. zająć decyzją władz jakieś przedmioty
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabezpieczać)
(1.1) dokonany od|zabezpieczać.
czasownik zwrotny dokonany zabezpieczyć się (ndk. zabezpieczać się)
(2.1) dokonany od|zabezpieczać się.
Wiktionary
(1.1) Policjanci zabezpieczyli osiemnaście torebek z 30 gramami kokainy oraz wagę aptekarską.
(1.1) Jeszcze rozsądniej, ciekawiej od strony konstrukcyjnej, zabezpieczono zespół napędowy przed emisją nadmiaru podczerwieni.
(1.1) W odpowiedzi otrzymali do dyspozycji samochód z kierowcą, dotację w wysokości 7,5 mln st. złotych oraz 200 bochenków chleba pułtuskiego, specjalnie wypieczonych i zabezpieczonych na czas podróży.
Wiktionary
czas. zabezpieczać, odbezpieczyć
rzecz. zabezpieczanie n., zabezpieczenie n., bezpieczeństwo n.
przysł. bezpiecznie
przym. bezpieczny
Wiktionary
powiedzieć coś niezrozumiale; zabełkotać
SJP.pl
powiedzieć coś niewyraźnie albo bez sensu
SJP.pl
wieś w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Krzyżanowice
SJP.pl
Zabełków (niem. "Zabelkau") – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Krzyżanowice.
Wikipedia
zamieszać, zamącić
SJP.pl
potocznie: biadoląc, odezwać się
SJP.pl
roztwór cukru służący w cukrownictwie do zabielania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odebranie życia człowiekowi lub zwierzęciu
(1.2) przen. przerwanie jakiejś czynności lub zjawiska
(1.3) zamknięcie czegoś przy pomocy młotka i gwoździ
Wiktionary
(1.1) Matka pójdzie do więzienia na 11 i pół roku za zabicie swojego dziecka.
Wiktionary
IPA: zaˈbʲit͡ɕɛ, AS: zabʹiće
Wiktionary
czas. zabić dk., zabijać ndk.
rzecz. zabijaka mos., zabijanie n., zabójca m., zabójczyni ż., zabójczość ż.
przym. zabójczy
Wiktionary
(1.1) uśmiercenie, zamordowanie; pot. ukatrupienie
Wiktionary
1. biegnąc, dotrzeć gdzieś;
2. biegnąc, zablokować komuś lub czemuś dostęp do dalszej drogi
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zabiegać)
(1.1) dokonany od|zabiegać.
Wiktionary
(1.1) war. zabiegnąć
Wiktionary
1. działanie podjęte w określonym celu;
2. środek zaradczy przeciwdziałający niszczeniu się czegoś;
3. działanie lekarskie mające na celu zapobiegnięcie chorobie lub przeciwdziałanie jej skutkom;
4. potocznie: przerwanie ciąży; aborcja, skrobanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) działanie w określonym celu
(1.2) med. czynność wykonywana przez lekarza lub pielęgniarkę służąca pomocy pacjentowi,
(1.3) eufem. aborcja
(1.4) bud. miejsce na schodach, w którym zmienia się kierunek schodzenia
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Pomimo licznych zabiegów nie udało mu się osiągnąć celu.
(1.2) Chirurdzy zajmują się wykonywaniem zabiegów operacyjnych.
(1.3) Mamo, muszę dać mojej dziewczynie na zabieg.
(1.4) Schody z zabiegami mogą zastąpić schody spiralne.
Wiktionary
IPA: ˈzabʲjɛk, AS: zabʹi ̯ek
Wiktionary
rzecz. zabieganie n.
czas. zabiegać ndk.
przym. zabiegowy
Wiktionary
(1.1) staranie, wysiłek
(1.2) procedura medyczna
(1.3) skrobanka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabiegać.
(1.2) pot. kołowrót, gonienie za czymś
Wiktionary
(1.1) Burmistrz myślał, że to całe jego zabieganie o fundusze, pozwoli nam wyjść z impasu.
(1.2) Przy tym całym zabieganiu zapomnieli o święconce.
Wiktionary
rzecz. zabieg
czas. zabiegać ndk.
przym. zabiegowy
Wiktionary
zmęczyć bieganiem
SJP.pl
zmęczyć bieganiem
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zabiec, zabiegnąć)
(1.1) biegnąc, przybywać gdzie
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) czynić starania
Wiktionary
rzecz. bieganina ż., zabieg mrz., bieg mrz., zabiegi mrz. lm., zabieganie n.
przym. zabiegany, biegowy
Wiktionary
(2.1) starać się, ubiegać się
Wiktionary
1. działanie podjęte w określonym celu;
2. środek zaradczy przeciwdziałający niszczeniu się czegoś;
3. działanie lekarskie mające na celu zapobiegnięcie chorobie lub przeciwdziałanie jej skutkom;
4. potocznie: przerwanie ciąży; aborcja, skrobanka
SJP.pl
Zabiegi ( Забегі; Забеги) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim, w sielsowiecie Budsław.
Wikipedia
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zabiegać)
(1.1) dokonany od|zabiegać.
Wiktionary
(1.1) war. zabiec
Wiktionary
środowiskowo: lekarz wykonujący zabiegi operacyjne
SJP.pl
przymiotnik od: zabieg
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zabiegiem, dotyczący zabiegu
Wiktionary
rzecz. zabieg m., zabieganie n., bieg mrz., bieganina ż.
przym. biegowy
Wiktionary
potocznie: pomieszczenie, w którym wykonywane są zabiegi lekarskie
SJP.pl
1. biegnąc, dotrzeć gdzieś;
2. biegnąc, zablokować komuś lub czemuś dostęp do dalszej drogi
SJP.pl
coś, co dodaje białego koloru, np. zabielacz do kawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) proszek dodawany do kawy lub herbaty zamiast mleka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabielać.
Wiktionary
Zabielanie polega na zebraniu (obrobieniu, oszlifowaniu, frezowaniu) minimalnej ilości metalu po to, by wyrównać powierzchnię. Jeśli element jest kuty czy odlewany, to zabielanie stosuje się w miejscach, gdzie zależy nam na płaskiej powierzchni.
Najczęściej stosowane jest przy obróbce twardych metali, gdy nie można przeprowadzić obróbki zgrubnej, np. po natrysku plazmowym przy regeneracji czopów wałów korbowych silników, korpusów kruszarek dynamicznych i powierzchni pod uszczelki.
Wikipedia
rzecz. niezabielanie n., biały mos.
czas. zabielać ndk.
przym. biały
Wiktionary
taki, który zabielał
SJP.pl
zabielica pokrzywowa - gatunek pluskwiaka z rodziny zabielicowatych
SJP.pl
o cechach zabielicowatych (rodzina pluskwiaków)
SJP.pl
o cechach zabielicowatych (rodzina pluskwiaków)
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) dodać do produktu mąkę, mleko lub jego pochodne
Wiktionary
rzecz. bielak mzw., biały mos., białość ż.
przym. biały
czas. bielić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: zabierak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabierać.
Wiktionary
IPA: ˌzabʲjɛˈrãɲɛ, AS: zabʹi ̯erãńe
Wiktionary
rzecz. zabranie n., zabieracz m., zabierak m., zabór m., zaborca m., zabierca m., zaborczość ż.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zabierakowy, zaborczy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabrać)
(1.1) brać coś od kogoś, pozbawiać kogoś czegoś
(1.2) idąc lub jadąc dokądś, brać coś lub kogoś ze sobą
(1.3) przenosić coś w inne miejsce, usuwać coś z jakiegoś miejsca
(1.4) prowadzić kogoś gdzieś bez jego woli
czasownik zwrotny niedokonany zabierać się (dk. zabrać się)
(2.1) zaczynać coś robić, przygotowywać się do robienia czegoś
(2.2) pot. wychodzić, wyjeżdżać skądś
(2.3) pot. iść lub jechać z kimś
(2.4) pot. podrywać, sugerować intymny kontakt
Wiktionary
(1.1) Nie zabieraj mi kredek!
(1.2) Kiedy byliśmy w liceum, Marcin co tydzień zabierał mnie do teatru.
(1.2) Nie wszędzie można zabierać ze sobą zwierzęta.
(1.3) Jeśli dziś nie zabierzesz tych papierów z półki, będę musiała je wyrzucić.
(1.4) Słyszałem, że milicja zabiera pracowników na przesłuchania.
(2.1) Mama wstaje i zapaliwszy lampę, zabiera się do szykowania obiadu.
(2.2) Nie byłoby właściwe zabierać się z Poznania nie czekając na twojego brata.
(2.3) Często zabieram się z nimi, gdy jadą samochodem w góry.
(2.4) Widziałaś to?! Krzysiek wyraźnie zabiera się za Jadzię!
Wiktionary
IPA: zaˈbʲjɛrat͡ɕ, AS: zabʹi ̯erać
Wiktionary
rzecz. zabieranie n., zabranie n., zabieracz m., zabierak m., zabór m., zaborca m., zabierca m., zaborczość ż.
czas. zabrać dk.
przym. zabierakowy, zaborczy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
(1.1) odbierać, odejmować, pozbawiać, konfiskować, rekwirować
(1.2) brać
(1.3) chować, sprzątać
(2.2) pot. zmiatać
Wiktionary
1. wyrobisko powstające przy wybieraniu pokładu systemem filarowym; sposób wybierania węgla;
2. maszyna do ładowania i przenoszenia kopaliny użytecznej ze złoża udostępnionego i przygotowanego do eksploatacji
SJP.pl
Zabierka – wyrobisko podziemne eksploatacyjne o wąskim przodku, rzędu od 3 do 8 metrów. Wysokość zabierki nie przekracza 8 metrów, najczęściej są to wyrobiska o wysokości 5 metrów.
Przy wykonywaniu wyrobisk zabierkowych kierunek drążenia przodka jest prostopadły do kierunku postępu frontu eksploatacyjnego.
Wikipedia
przymiotnik od: zabierka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Zabierzewo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Przybiernów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Zabierzowa (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zabierzowa (wsi w Polsce)
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zabierzowem, dotyczący Zabierzowa
Wiktionary
rzecz. Zabierzów m.
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. potocznie: zabijacz czasu - coś, czym można się zająć dla zabicia czasu;
2. dawniej: zabójca;
3. dawniej w myślistwie: pułapka na dzikie zwierzę w postaci specjalnej drewnianej kłody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. zabójca, morderca
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Po osiągnięciu pełnoletności nawiał z klasztoru, dobrał sobie bandę takich, jak on sam, zabijaków i zajął się rozbójnictwem na drogach publicznych.
Wiktionary
IPA: zaˈbʲijak, AS: zabʹii ̯ak
Wiktionary
rzecz. zabijaka
czas. zabić, zabijać
Wiktionary
człowiek o awanturniczym usposobieniu, buńczuczny, czupurny; zawadiaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna skłonny do wszczynania bójek i awantur
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Byli to straszni zabijacy, niepospolicie wyćwiczeni w rzemiośle mordowania, i niejednego z naszych położyli trupem, zanim sami nie ulegli liczebnej przemocy i nie poszli do diabła.
Wiktionary
rzecz. zabójczyni ż., zabójca mos., zabijak mos., zabój m., zabójczość ż., zabicie n., zabijanie n., zabójstwo n.
czas. zabić dk., zabijać ndk.
przym. zabijacki, zabójczy
przysł. na zabój, zabójczo, zabój
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabijać.
Wiktionary
(1.1) Wielu ludzi godzi się milcząco i z niesmakiem na zabijanie zwierząt, ponieważ poddani myśliwskiej indoktrynacji sądzą, że „nie ma innego wyjścia”.
Wiktionary
IPA: ˌzabʲiˈjä̃ɲɛ, AS: zabʹii ̯ä̃ńe
Wiktionary
rzecz. zabity mos., zabijaka mos., zabójstwo n., zabicie n., zabójca m., zabójczyni ż., zabójczość ż.
czas. zabijać ndk., zabić dk.
przym. zabójczy
przysł. zabójczo
ims. zabity
Wiktionary
gra komputerowa polegająca na zabijaniu dużej liczby przeciwników
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabić)
(1.1) pozbawiać życia
(1.2) na stałe zamknąć za pomocą młotka i gwoździ
(1.3) środ. inform. zakończyć działanie programu w sposób wymuszony
czasownik zwrotny niedokonany zabijać się (dk. zabić się)
(2.1) trudzić się, doprowadzać do utraty sił i zdrowia
(2.2) odebrać sobie życie, popełnić samobójstwo
Wiktionary
(1.1) Zbrodnia to niesłychana – pani zabija pana.
(1.2) Właściciele sklepów w obawie przed następstwami zamieszek zabili deskami wszystkie witryny.
(1.3) Ten program się zawiesił, trzeba go zabić.
(2.1) Ludzie na salę walili drzwiami i oknami, a media zabijały się o akredytację.
Wiktionary
IPA: zaˈbʲijät͡ɕ, AS: zabʹii ̯äć
Wiktionary
rzecz. zabity mos., zabijaka mos., zabójczość ż., zabijak mos., zabicie n., zabijanie n., zabójca, zabójczyni, zabójstwo
przym. zabójczy
czas. zabić, bić
ims. zabity
Wiktionary
(1.1) uśmiercać, mordować, wykańczać, odbierać życie
(2.2) skończyć ze sobą, odebrać sobie życie
Wiktionary
mieszkaniec Abu Zabi (miasta); Abuzabijczyk
SJP.pl
mieszkanka Abu Zabi (miasta); Abuzabijka
SJP.pl
dotyczący miasta lub emiratu Abu Zabi; abuzabijski
SJP.pl
odegrać, odśpiewać bis; powtórzyć
SJP.pl
kobieta zabita; martwa
SJP.pl
wada drewna; martwica boczna
SJP.pl
Zabitka, martwica boczna – wada drewna z grupy wad budowy. Jest to przyobwodowa warstwa obumarłego, zranionego drewna, znajdująca się na pniu, powstała w wyniku miejscowego zniszczenia kambium na skutek: pożaru, silnego nasłonecznienia, działania niskich temperatur, uszkodzeń wywołanych przez zwierzęta - osmykiwanie (czemchanie), spałowanie) lub człowieka oraz innych urazów mechanicznych.
Wikipedia
przestarzałe: zagorzały, zawzięty
SJP.pl
imiesłów przymiotnikowy bierny
(1.1) pozbawiony życia przez kogoś lub coś
(1.2) miejsce z utrudnioną możliwością dojścia / dojechania
(1.3) zamknięty przez przybicie gwoździ
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) człowiek pozbawiony życia poprzez zabójstwo, wypadek lub inną naglą przyczynę
Wiktionary
(1.1) Wybuch spowodował, że zabitych zostało pięćdziesięciu ludzi, a ponad dwustu zostało rannych.
(1.3) Tylne wyjście z sieni jest tu zabite na stałe.
Wiktionary
IPA: zaˈbʲitɨ, AS: zabʹity
Wiktionary
rzecz. zabójstwo n., zabijanie n., zabójca m., zabójczyni ż.
czas. zabijać, pozabijać
przym. zabójczy
Wiktionary
1. spędzić noc pod gołym niebem lub w namiotach;
2. środowiskowo: spędzić noc w prowizorycznym schronieniu w ścianie skalnej podczas długiej wspinaczki
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. biwakować)
(1.1) zatrzymać się na biwak
Wiktionary
(1.1) Kompania zabiwakowała nad strumieniem w pobliżu skał.
Wiktionary
rzecz. biwak mrz., biwakowanie n., biwakowicz mos., biwakowiczka ż.
czas. biwakować ndk.
przym. biwakowy
Wiktionary
zasięg uprawiania calizny
SJP.pl
1. pozbawić kogoś życia
2. wydać głośny dźwięk (o zegarze lub dzwonie)
3. zasłonić coś, przykrywając coś deską i przybijając gwoździe
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|zabijać.
czasownik nieprzechodni dokonany
(2.1) dokonany od|bić.
Wiktionary
(1.1) Więc łgałeś, że on skoczył na ciebie z siekierą i wtedy zabiłeś.
(2.1) Dzwon zabił po raz ostatni w 1846 roku
Wiktionary
IPA: ˈzabʲit͡ɕ, AS: zabʹić
Wiktionary
czas. bić, zabijać
rzecz. zabijaka mos., zabójca m., zabicie n., zabijak mos., zabójczyni ż., zabójstwo n., zabijanie n., zabójczość ż.
przym. zabójczy
Wiktionary
(1.1) położyć trupem
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: zmyślić, zełgać, wyfantazjować; zblagować
SJP.pl
okryć blindami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zablokować.
Wiktionary
IPA: ˌzablɔkɔˈvãɲɛ, AS: zablokovãńe
Wiktionary
czas. zablokować, blokować ndk.
rzecz. blokada ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. blokować)
(1.1) dokonany od|blokować.
czasownik zwrotny dokonany zablokować się (ndk. blokować się)
(2.1) dokonany od|blokować się.
Wiktionary
czas. blokować ndk.
rzecz. blokowanie n., zablokowanie n., bloczek mrz., blok mrz., blokada ż.
Wiktionary
1. użyć wulgarnego słowa, przekląć; zbluźnić, zabluźnić, bluzgnąć, bluznąć;
2. zachlapać, zapryskać
SJP.pl
zbluźnić;
1. powiedzieć coś uwłaczające temu, co jest ogólnie poważane lub co jest przez religię uznane za święte;
2. użyć wulgarnego słowa, przekląć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przypisywanie mocy nadprzyrodzonej czemu lub komu
(1.2) pot. niewłaściwe lub nieuzasadnione przekonanie o czym
Wiktionary
rzecz. zabobonność ż., zabobonnik mos., zabobonnica ż., zabobonnictwo n.
przym. zabobonny
przysł. zabobonnie
Wiktionary
(1.1) przesąd
(1.2) bujda
Wiktionary
zdrobnienie od: zabobon
SJP.pl
rzadko: osoba przesądna, wierząca w zabobony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha osób wierzących w zabobony
Wiktionary
rzecz. zabobon mrz.
przym. zabobonny
Wiktionary
wierzący w zabobony lub na nich oparty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) wierzący w zabobony
(1.2) będący przejawem zabobonów
Wiktionary
(1.1) Zabobonny Tunguz mniema, że to są duchy walczące pomiędzy sobą i wstępnym bojem załatwiające swe nieporozumienia i spory; ale lepiej możnaby powiedzieć, że to są senne marzenia śpiącej natury, objawiającej się oczom ludzkim pod taką postacią, pod jaką zmysłom człowieka objawia się sen przykrego spoczynku.
Wiktionary
IPA: ˌzabɔˈbɔ̃nːɨ, AS: zabobõ•ny
Wiktionary
rzecz. zabobon m., zabobonność ż.
przysł. zabobonnie
Wiktionary
(1.1-2) przesądny
Wiktionary
osiedle w Jeleniej Górze
SJP.pl
Za
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Biskupizna, Krajna, Kujawy Zachodnie, Lubelszczyzna północno-zachodnia, Gniezno, Chełmża. zapomnieć
czasownik zwrotny dokonany zaboczyć się
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. spojrzeć na kogoś z wyraźną złością lub gniewem
(2.2) gw-pl|Gdów, Bochnia. wyrazić mimiką lub gestykulacją gniew lub obrazę
(2.3) gw-pl|Gniezno. zamyślić się
(2.4) gw-pl|Dzierżysławice. o krowie: przyszykować się do ataku
Wiktionary
(1.1) zob. zapomnieć.; war. gw. Lubelszczyzna północno-zachodnia zabaczyć
(2.1) spojrzeć spode łba
(2.2) zżymnąć się
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: stoczyć walkę bokserską
SJP.pl
[czytaj: zabukować] zarezerwować miejsce w pociągu, samolocie, hotelu itp. lub potwierdzić zamówienie; zabukować
SJP.pl
1. państwo, które dokonało zaboru, zagarnęło przemocą cudze terytorium; okupant
2. dawniej: ktoś, kto zabrał coś komuś; przywłaszczyciel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba przywłaszczająca cudzą własność
(1.2) polit. państwo anektujące obce terytorium
Wiktionary
(1.2) Piłsudski musi manewrować między zachowawczą biernością PPS a agresją wobec zaborców, skutkującą odwetem.
Wiktionary
rzecz. zabierca mos., zaborczość ż., zabieranie n., zabór mrz., zabranie n., zabieracz mos., zabierak mrz.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zaborczy, zabierakowy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
(1.1) malwersant
(1.2) aneksjonista, najeźdźca
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób zaborczy
Wiktionary
rzecz. zaborca mos., zabierca mos., zaborczość ż., zabieranie n., zabór mrz., zabranie n., zabieracz mos., zabierak mrz.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zaborczy, zabierakowy, zaborowy
Wiktionary
(1.1) chciwie, zachłannie
Wiktionary
dążenie do dokonania zaboru, osiągnięcia dla siebie jak najwięcej, chęć podporządkowania sobie innych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest zaborcze; cecha tych, którzy są zaborczy
(1.2) polit. chęć zawładnięcia terytorium
Wiktionary
rzecz. zabieranie n., zabranie n., zabór mrz., zaborca mos.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zaborczy
przysł. zaborczo
Wiktionary
usiłujący uzyskać dla siebie jak najwięcej lub chcący podporządkować sobie kogo
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) usiłujący uzyskać dla siebie jak najwięcej korzyści
(1.2) taki, który chce podporządkować sobie kogoś
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z zaborcą lub zaborami politycznymi, dotyczący zaborcy lub zaborów politycznych
Wiktionary
rzecz. zabór mrz., zabranie n., zabieranie n., zaborca mos., zaborczyni ż., zaborczość ż., pozabieranie n.
czas. zabierać ndk., zabrać dk., pozabierać dk.
przym. przedzaborczy, pozaborczy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
(2.1) zaborowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Zaborek – część wsi Klonownica Mała w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Janów Podlaski. Leży nad jeziorem, w okolicy ulicy Kolonia.
Dawniej samodzielna miejscowość i gromada w gminie Janów Podlaski.
Do 2025 roku była to południowa część Janowa Podlaskiego. Wraz z odzyskaniem statusu miasta przez Janów Podlaski 1 stycznia 2026 i określeniem granic miasta, Zaborek nie wszedł w skład miasta, stając się częścią wsi Klonownica Mała.
Wikipedia
dawniej: wziąć coś na kredyt; zborgować
SJP.pl
1. wieś w Polsce;
2. osiedle w Gdańsku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Zaborów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Zabór
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przywłaszczenie sobie cudzej własności;
2. bezprawne zajęcie obcego terytorium;
3. terytorium okupowane przez obce państwo;
4. sprawowanie władzy na terenie okupowanym
SJP.pl
Za
Wikipedia
Zaboryszki ( Žabariškės) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Szypliszki.
Do 25 czerwca 1952 roku miejscowość była siedzibą gminy Zaboryszki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Zaboru (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zaboru (wsi w Polsce)
SJP.pl
1. przywłaszczenie sobie cudzej własności;
2. bezprawne zajęcie obcego terytorium;
3. terytorium okupowane przez obce państwo;
4. sprawowanie władzy na terenie okupowanym
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Za
Wikipedia
taki, który się zabradiażył; zabradziażony
SJP.pl
zabradiażyć się - włócząc się, zostać gdzieś dłużej niż należy; zabradziażyć się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. braknąć, brakować)
(1.1) nie być wystarczającym
(1.2) nie pojawić się tam, gdzie należy być
Wiktionary
(1.1) Do zdobycia złotego medalu zabrakło jej pół sekundy.
Wiktionary
czas. braknąć
Wiktionary
(1.1) nie wystarczyć, war. przest. zabrakować
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny rodzaju żeńskiego od czasownika: zabrać
Wiktionary
(1.1) Winne grona symbolizują lud Izraela, który jak winorośl zabrana z Egiptu rozrósł się na Ziemi Obiecanej.
(1.1) Kobieta zabrana z rezydencji ambasadora Szwecji nazywa się Ludmiła Smirnowa i ma dwadzieścia sześć lat, o czym Skurow już wiedział.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabraniać.
Wiktionary
IPA: ˌzabrãˈɲä̃ɲɛ, AS: zabrãńä̃ńe
Wiktionary
czas. zabraniać
przym. zabroniony
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zabronić)
(1.1) nie pozwalać, odbierać prawo lub nie przyznawać prawa do robienia czegoś
Wiktionary
(1.1) Na terenie fabryki palenie jest zabronione.
Wiktionary
IPA: zaˈbrãɲät͡ɕ, AS: zabrãńäć
Wiktionary
czas. aspekt dokonany zabronić
rzecz. zabronienie n., zabranianie n.
przym. zabroniony
Wiktionary
(1.1) zakazywać, bronić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabrać.
Wiktionary
IPA: zaˈbrãɲɛ, AS: zabrãńe
Wiktionary
rzecz. zabieranie n., zabieracz m., zabierak m., zabór m., zaborca m., zabierca m., zaborczość ż.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zabierakowy, zaborczy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
Zabraniec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wołomińskim, w gminie Poświętne. Ma status sołectwa.
Wieś szlachecka Zabranice Czerniaków położona była w 1580 roku w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
1. pozbawić kogoś czegoś;
2. wziąć coś lub kogoś ze sobą w drogę; przyjąć pasażerów lub ładunek;
3. przenieść w inne miejsce;
4. zabrać się - rozpocząć wykonanie czegoś; wyruszyć z osobą jadącą w tym samym kierunku
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabierać)
(1.1) zob. zabierać.
czasownik przechodni dokonany
(2.1) przen. książk. spowodować śmierć
czasownik zwrotny dokonany zabrać się (ndk. zabierać się)
(3.1) zob. zabierać się.
Wiktionary
(2.1) Wojna zabrała jej oboje rodziców.
Wiktionary
IPA: ˈzabrat͡ɕ, AS: zabrać
Wiktionary
rzecz. zabieranie n., zabranie n., zabieracz m., zabierak m., zabór m., zaborca m., zabierca m., zaborczość ż.
czas. zabierać ndk.
przym. zabierakowy, zaborczy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
(1.1) odebrać, odjąć, pozbawić, skonfiskować, zarekwirować
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) brnąc, dotrzeć do trudno dostępnego lub niezamierzonego miejsca; zapuścić się
(1.2) przen. znaleźć się w niekorzystnym położeniu lub sytuacji bez wyjścia; uwikłać się
Wiktionary
(1.1) Rozpoznał, że zabrnął poza wieś chłopską Nawłoć, od jej strony południowej, między kościołem i dworem.
(1.2) Oczywiście, czasami przychodziła chwila zastanowienia i przerażał mnie mój upadek, ale zabrnąłem już za daleko.
(1.2) Czuł, że zabrnął w ślepą uliczkę i dalsze kluczenie i ukrywanie faktów wpędzi go tylko w dodatkowe kłopoty.
Wiktionary
czas. brnąć, dobrnąć, nabrnąć, przebrnąć, webrnąć, wybrnąć
rzecz. zabrnięcie n.
Wiktionary
(1.1) zapuścić się, webrnąć, zawędrować
(1.2) wdać się, uwikłać się, wplątać się
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Zabrodzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabronić.
Wiktionary
czas. zabronić, zabraniać
przym. zabroniony
Wiktionary
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) taki, który jest objęty zakazem
Wiktionary
(1.1) W większości religii małżeństwa wymuszone są zabronione, dotyczy to zarówno Biblii, jak i Koranu.
Wiktionary
rzecz. zabranianie n., zabronienie n.
czas. zabraniać, zabronić
Wiktionary
(1.1) niedozwolony, zakazany
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabraniać)
(1.1) dokonany od|zabraniać.
Wiktionary
(1.1) Kuratorium zabroniło korzystania z kalkulatorów podczas egzaminu maturalnego.
(1.1) Zabroniona jest sprzedaż napojów alkoholowych osobom poniżej osiemnastego roku życia.
Wiktionary
IPA: zaˈbrɔ̃ɲit͡ɕ, AS: zabrõńić
Wiktionary
rzecz. zabronienie n.
przym. zabroniony
czas. wzbraniać, zabraniać
Wiktionary
(1.1) zakazać
Wiktionary
→ Zabrze; zabrzański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zabrzem, dotyczący Zabrza
Wiktionary
rzecz. Zabrze n., zabrzanin mos., zabrzanka ż.
Wiktionary
(1.1) zabrzański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabrudzić.
(1.2) substancja tworząca brud
Wiktionary
IPA: ˌzabruˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: zabruʒẽńe
Wiktionary
rzecz. brud m., brudek m., brudas m., brudaska ż., brudasek m., brudzenie n.
czas. ubrudzić, brudzić ndk., zabrudzić dk.
przym. brudny, brudnawy, brudniuteński
przysł. brudno, brudnawo
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabrudzać)
(1.1) dokonany od|zabrudzać.
Wiktionary
IPA: zaˈbrud͡ʑit͡ɕ, AS: zabruʒ́ić
Wiktionary
rzecz. brud mrz., brudownik mrz., zabrudzenie n., brudzenie n.
przym. brudny
czas. ubrudzić dk.
Wiktionary
(1.1) przest. zawalać, daw. skalać; gw. Śląsk Cieszyński zakalić
Wiktionary
tymczasowe wypełnienie ubytku (dziury) w nawierzchni asfaltowej kostką brukową
SJP.pl
porobić bruzdy, przyczynić się do powstania bruzd - podłużnych zagłębień; pobruździć
SJP.pl
mieszkaniec Zabrza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zabrza
(1.2) osoba pochodząca z Zabrza, urodzona w Zabrzu
Wiktionary
IPA: zaˈbʒãɲĩn, AS: zabžãńĩn
Wiktionary
rzecz. Zabrze n.
:: fż. zabrzanka ż.
przym. zabrski, zabrzański
Wiktionary
mieszkanka Zabrza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zabrza
(1.2) kobieta pochodząca z Zabrza, urodzona w Zabrzu
Wiktionary
IPA: zaˈbʒãnka, AS: zabžãnka
Wiktionary
rzecz. Zabrze n.
:: fm. zabrzanin m.
przym. zabrski, zabrzański
Wiktionary
→ Zabrze; zabrski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zabrzem, dotyczący Zabrza
Wiktionary
rzecz. Zabrze n., zabrzanin mos., zabrzanka ż.
Wiktionary
(1.1) zabrski
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowej Polsce, na Górnym Śląsku;
Wiktionary
Zobacz też: Zabrze w innych znaczeniach tego słowa.
Zabrze (niem.: do 1915 Zabrze, w latach 1915–1945 Hindenburg, Zobrze) – miasto w Polsce na prawach powiatu położone w województwie śląskim, na Wyżynie Śląskiej, nad rzekami Kłodnicą i Bytomką. Leży na Górnym Śląsku w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym. Jest jednym z ośrodków centralnych konurbacji górnośląskiej.
Wikipedia
(1.1) W koksowni „Jadwiga” w Zabrzu wybudowano nową baterię koksowniczą.
Wiktionary
IPA: ˈzabʒɛ, AS: zabže
Wiktionary
rzecz. zabrzanin mos., zabrzanka ż.
przym. zabrski, zabrzański, podzabrzański
Wiktionary
(1.1) reg. śl. Zobrze
Wiktionary
taki, który zabrząkł (zabrząknął)
SJP.pl
taki, który zabrząkł (zabrzęknął); zabrzękły
SJP.pl
taki, który zabrząkł (zabrzęknął); zabrzęknięty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) filoz. nadanie czemuś absolutnego, bezwzględnego charakteru
Wiktionary
(1.1) Naiwnością było tylko brać idiosynkrazję antropocentryczną za miarę rzeczy, za linię demarkacyjną między tym, co „realne” i „nierealne”: mówiąc krótko, zabsolutyzowanie tego, co jest względne.
Wiktionary
rzecz. absolucja ż., absolut mos./mrz., absolutność ż., absolutorium n., absolutysta mos., absolutystka ż., absolutyzacja ż., absolutyzm mrz., absolutyzowanie n., absolwenckość ż., absolwent mos., absolwentka ż., absolwowanie n.
czas. absolutyzować ndk., absolwować ndk., zabsolutyzować dk.
przym. absolutny, absolutoryjny, absolutystyczny, absolwencki
przysł. absolutnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) nadać czemuś absolutny, bezwzględny charakter
Wiktionary
rzecz. absolucja ż., absolut mos./mrz., absolutność ż., absolutorium n., absolutysta mos., absolutystka ż., absolutyzacja ż., absolutyzm mrz., absolutyzowanie n., absolwenckość ż., absolwent mos., absolwentka ż., absolwowanie n., zabsolutyzowanie n.
czas. absolutyzować ndk., absolwować ndk.
przym. absolutny, absolutoryjny, absolutystyczny, absolwencki
przysł. absolutnie
Wiktionary
1. pomniejszyć znaczenie czegoś;
2. spowodować, że coś stanie się absurdalne
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|buczeć.
Wiktionary
(1.1) Droidka zabuczała z satysfakcją, a nawet zrobiła obrót na dolnej części korpusu, jakby nie mogła opanować ekscytacji.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogół budynków znajdujących się na określonym obszarze
(1.2) szafy, półki, szafki montowane w pomieszczeniu na stałe
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) W centrum dużych miast dominuje zwarta zabudowa.
Wiktionary
IPA: ˌzabuˈdɔva, AS: zabudova
Wiktionary
rzecz. budowa ż., zabudowanie n., zabudowywanie n.
czas. budować ndk., zbudować dk., zabudowywać ndk., zabudować dk.
przysł. budująco
przym. budujący
Wiktionary
grupa budynków mających zwykle zbliżone przeznaczenie, kompleks budynków stojących na terenie jakiejś posesji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) grupa, kompleks budynków
Wiktionary
(1.1) zabudowa
Wiktionary
budynek występujący z innymi o wspólnym przeznaczeniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabudować.
(1.2) budynek, budowla stojąca na terenie jakiejś posesji
Wiktionary
rzecz. budowla ż., budynek m., budowanie n., budowa ż., budynek m., budowlaniec m.
czas. zabudować dk., budować ndk.
rzecz. zabudowa ż.
przysł. budująco
przym. budujący
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zabudowywać)
(1.1) dokonany od|zabudowywać.
Wiktionary
IPA: ˌzabuˈdɔvat͡ɕ, AS: zabudovać
Wiktionary
rzecz. zabudowa ż., zabudowanie n.
Wiktionary
zdrobnienie od: zabudowanie; zabudowanko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabudowywać.
Wiktionary
czas. zabudowywać ndk.
rzecz. zabudowa ż.
Wiktionary
ująć w planie finansowym (budżecie) na określony czas
SJP.pl
[czytaj: zabagować] w informatyce: stworzyć wiele błędów w programie komputerowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabujać.
Wiktionary
czas. zabujać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. bujać)
(1.1) zakołysać, zachwiać
czasownik zwrotny dokonany zabujać się (ndk. bujać się)
(2.1) zakołysać się, zachwiać się
(2.2) pot. przen. zakochać się
Wiktionary
rzecz. zabujanie n.
czas. bujać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabukować.
Wiktionary
czas. zabukować dk.
Wiktionary
zarezerwować miejsce w pociągu, samolocie, hotelu itp. lub potwierdzić zamówienie; zabookować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zarezerwować miejsce w samolocie, pociągu, hotelu itp.
Wiktionary
IPA: ˌzabuˈkɔvat͡ɕ, AS: zabukovać
Wiktionary
czas. bukować ndk., przebukować dk.
rzecz. zabukowanie n., bukowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabuksować.
Wiktionary
czas. zabuksować dk.
Wiktionary
o kołach samochodu: wielokrotnie obrócić się w miejscu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(2.1) hist. etn. nazwa jednego z dawnych plemięemion Izraela
(2.2) hist. geogr. jeden z regionów Izraela w północnej części tego kraju
Wiktionary
Zobacz też: Zabulon – imię męskie.
Zabulon, Zebulon (hebr. זבולון) – postać biblijna z Księgi Rodzaju.
Był szóstym synem Jakuba i Lei. Założyciel jednego z dwunastu plemion Izraela.
Wikipedia
(1.1) Wielkie znaczenie dla biblijnej opowieści o ludzie wybranym, jakie przypisuje się Jakubowi, wynika z faktu, że dwunastu jego synów (Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zabulon, Józef, Beniamin, Dan, Neftali, Gad , Aser) dało początek tzw. dwunastu plemięemionom Izraela, po tym, jak sam Jakub zyskał to imię - Izrael, a jego potomkowie od tego czasu będą nazywać siebie Bnej Izrael, Izraelici, synowie Izraela.
(2.2) Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego.
Wiktionary
rzecz. Zeb m.
przym. zabulonowy, Zabulonowy
Wiktionary
(1.1) Zebulon
(2.1) Zebulon
(2.2) Zebulon
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Zabulona
Wiktionary
(1.1) Zabulonowa mogiła znajduje się w Sydonie.
Wiktionary
rzecz. Zabulon m.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wydać dźwięk podobny do warczenia
Wiktionary
IPA: zaˈburt͡ʃɛt͡ɕ, AS: zaburčeć
Wiktionary
czas. burczeć, burknąć
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) żegl. taki, który znajduje się za burtą
Wiktionary
(1.1) W planach jest nabycie łodzi z silnikiem zaburtowym.
Wiktionary
rzecz. burta ż.
przym. burtowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaburzyć)
(1.1) powodować zakłócenie czynności czegoś; wywoływać nieprawidłowości w działaniu
(1.2) wprowadzać zamieszanie
Wiktionary
rzecz. zaburzanie n., zaburzenie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nieprawidłowość w działaniu czegoś powodująca odchylenie od określonej normy
Wiktionary
(1.1) Ważnym czynnikiem kryminogennym są częste u recydywistów zaburzenia osobowości i daleko posunięte nieprzystosowanie społeczne, które potęguje długi pobyt w zakładach karnych.
Wiktionary
IPA: ˌzabuˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zabužẽńe
Wiktionary
czas. zaburzać, zaburzyć
rzecz. zaburzanie n.
Wiktionary
taki, u którego występują nieprawidłowości w psychice lub układzie nerwowym
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaburzać)
(1.1) dokonany od|zaburzać.
Wiktionary
IPA: zaˈbuʒɨt͡ɕ, AS: zabužyć
Wiktionary
rzecz. zaburzenie n., zaburzanie n.
czas. podburzać, podburzyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabutelkować.
Wiktionary
rzecz. butelkowanie n., butelkownica ż., butelka ż., buteleczka ż., butla ż., butelczyna ż., butelkowiec m.
czas. zabutelkować dk., butelkować ndk.
przym. butelkowy
Wiktionary
rozlać płyn do butelek
SJP.pl
żargonowo: uruchomić komputer lub system operacyjny
SJP.pl
regionalnie: wpaść w gniew, rozzłościć się; zabundziuczyć się, zabandziuczyć się, zagniewać się
SJP.pl
1. mieszkaniec Zabuża, wsi w województwie mazowieckim;
2. mieszkaniec Zabuża, dawnych terenów polskich za Bugiem
SJP.pl
1. mieszkanka Zabuża, wsi w województwie mazowieckim;
2. mieszkanka Zabuża, dawnych terenów polskich za Bugiem
SJP.pl
przymiotnik od: Zabuże
SJP.pl
1. dawne tereny polskie za Bugiem;
2. wieś w Polsce;
3. nazwa kilku wsi na Ukrainie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Krakowskie. wścieklizna
Wiktionary
obiekt lub przedmiot mający szczególną wartość ze względu na wiek lub walory estetyczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) budynek lub rzecz, wykonana na tyle dawno, że ma już wartość historyczną;
(1.2) żart. coś przestarzałego
Wiktionary
Zabytek; ich ogół: l. mn. zabytki; syn. materialne dziedzictwo kulturowe – wedle definicji konwencji haskiej o ochronie zabytków w razie konfliktu zbrojnego (tytuł niekiedy tłumaczony nieprawidłowo i niezgodnie z zakresem aktu jako konwencja haska o ochronie dóbr kultury w razie konfliktu zbrojnego) oraz wedle definicji polskiej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – to w praktyce każdy obiekt dziedzictwa kultury materialnej.
Wikipedia
(1.1) Bazylika w Panewnikach to zabytek.
(1.2) Jego samochód to zabytek, aż dziw, że jeszcze jeździ.
Wiktionary
IPA: zaˈbɨtɛk, AS: zabytek
Wiktionary
przym. zabytkowy
przysł. zabytkowo
Wiktionary
przymiotnik od: zabytek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od zabytek
Wiktionary
(1.1) Po drodze przyglądałem się zabytkowym, wybudowanym jeszcze przed wojną kamieniczkom oraz rzucałem dyskretne spojrzenia na mijane piękne przemyślanki.
Wiktionary
IPA: ˌzabɨtˈkɔvɨ, AS: zabytkovy
Wiktionary
rzecz. zabytek m.
przysł. zabytkowo
Wiktionary
specjalista w dziedzinie nauki o zabytkach
SJP.pl
związany z nauką o zabytkach
SJP.pl
specjalistka w dziedzinie nauki o zabytkach
SJP.pl
1. nauka o zabytkach;
2. kierunek studiów w szkole wyższej poświęcony tej nauce
SJP.pl
Zabytkoznawstwo – interdyscyplinarna dziedzina nauki, która zajmuje się badaniem, opisem, katalogowaniem oraz wartościowaniem zabytków. Zabytkoznawstwo łączy w sobie elementy historii, historii sztuki, archeologii, architektury oraz konserwatorstwa i ochrony zabytków i koncentruje się na zabytku jako przedmiocie badań: jego identyfikacji, datowaniu, autorstwie, funkcji, formie, materiale, technice, walorach, autentyczności i stanie zachowania.
Wikipedia
Zabytów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Skierbieszów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Skierbieszów. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 114 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) stpol. głupi, szalony
Wiktionary
IPA: zaˈbɨwɨ, AS: zabyu̯y
Wiktionary
dawniej: zabójstwo, morderstwo, zabijanie; dziś tylko w związku frazeologicznym: na zabój - do szaleństwa, bez umiaru, bez pamięci
SJP.pl
rzeczownik męskorzeczowy
(1.1) współcz. używane wyłącznie we frazie na zabój
(1.2) daw. zabójstwo
Wiktionary
rzecz. zabijaka mos., zabójstwo n., zabójczyni ż.
Wiktionary
ten, kto dokonał zabójstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto zabił lub zabija
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zabójca został skazany na dożywocie za brutalny mord na staruszce.
Wiktionary
IPA: zaˈbujt͡sa, AS: zabui ̯ca
Wiktionary
rzecz. zabójstwo n., zabijanie n., zabicie n., zabijaka m.
:: fż. zabójczyni ż., zbójczyni ż.
czas. zabić dk., zabijać ndk.
przym. zabójczy
przysł. zabójczo
ims. zabity
Wiktionary
(1.1) morderca; przest. rezun; daw. mężobójca
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób zabójczy, pozbawiający życia
(1.2) przen. żart. bardzo, niesłychanie, szalenie, skrajnie
Wiktionary
(1.2) W zabójczo kontrastowym świetle reflektorów wyglądali na jeszcze bardziej martwych, sinieli w oczach.
Wiktionary
IPA: zaˈbujt͡ʃɔ, AS: zabui ̯čo
Wiktionary
przym. zabójczy
rzecz. zabijaka mos., zabójstwo n., zabójca mos., zabójczyni ż., zabijanie n., zabójczość ż.
Wiktionary
→ zabójczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zabójcze; cecha tych, którzy są zabójczy
Wiktionary
rzecz. zabójstwo n., zabójca m., zabójczyni ż., zabijaka m., zabijanie n., zabicie n.
czas. zabijać ndk., zabić dk.
przym. zabójczy
przysł. zabójczo
Wiktionary
(1.1) morderczość
Wiktionary
niosący śmierć, prowadzący do śmierci
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) powodujący śmierć
(1.2) pot. świetny, wystrzałowy
Wiktionary
IPA: zaˈbujt͡ʃɨ, AS: zabui ̯čy
Wiktionary
rzecz. zabity mos., zabijaka mos., zabójstwo n., zabójca mos., zabójczyni ż., zabójczość ż., zabijanie n., zabicie n.
czas. zabijać ndk., zabić dk.
ims. zabity
przysł. zabójczo
Wiktionary
(1.1) letalny, śmiertelny, śmiercionośny
Wiktionary
kobieta zabójca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. kobieta, która kogoś zabiła lub zabija
Wiktionary
Zabójczyni (chiń. 刺客聶隱娘; pinyin "Cìkè Niè Yǐnniáng") – tajwański film akcji z 2015 roku w reżyserii Hou Hsiao-hsiena, zrealizowany w koprodukcji z Chinami, Hongkongiem i Francją.
Światowa premiera filmu miała miejsce 21 maja 2015 roku, podczas 68. MFF w Cannes, w ramach którego obraz brał udział w konkursie głównym. Na tym festiwalu reżyser filmu Hou Hsiao-hsien otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię.
Wikipedia
(1.1) Na ławie oskarżonych siedzieli zabójczyni dziecka i jej konkubent.
Wiktionary
IPA: ˌzabujˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: zabui ̯čỹńi
Wiktionary
rzecz. zabójstwo n., zabicie n., zabijanie n., zabijaka m., pozabijanie n., zabój m.
:: fm. zabójca m.
czas. zabijać ndk., zabić dk., pozabijać dk.
przym. zabójczy
ims. zabity
przysł. zabójczo, zabój
Wiktionary
(1.1) morderczyni
Wiktionary
pozbawienie kogoś życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. morderstwo;
Wiktionary
Zobacz też: film fabularny pt. „Zabójstwo”. Na tę stronę wskazuje także „morderstwo”. Zobacz też: morderstwo (ujednoznacznienie)
Na tę stronę wskazuje „morderca”. Zobacz też: morderca (ujednoznacznienie).
Zabójstwo – przestępstwo umyślne uśmiercenia człowieka.
Wikipedia
(1.1) W Azerbejdżanie wskaźniki śmierci samobójczej są ponad sześćdziesięciokrotnie niższe niż spowodowanej zabójstwem, w Armenii ponad jedenastokrotnie, w Meksyku zaś - blisko siedmiokrotnie.
Wiktionary
IPA: zaˈbujstfɔ, AS: zabui ̯stfo
Wiktionary
rzecz. zabity mos., zabój m., zabójca m., zabójczyni ż., zabijaka m., zabijanie n., zabójczość ż.
czas. zabijać ndk., zabić dk.
przym. zabójczy
przysł. zabójczo, zabój
ims. zabity
Wiktionary
(1.1) mord, morderstwo, daw. zabój
Wiktionary
1. przywłaszczenie sobie cudzej własności;
2. bezprawne zajęcie obcego terytorium;
3. terytorium okupowane przez obce państwo;
4. sprawowanie władzy na terenie okupowanym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zabranie czegoś, zajęcie cudzej własności
(1.2) zajęcie obcego terytorium
(1.3) zabory → pot. lm. okupacja Polski, okres w jej dziejach w latach 1772-1795;
(1.4) okupowane terytorium
(1.5) władza na terenie zaboru (1.4)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈzabur, AS: zabur
Wiktionary
rzecz. zaborca m., zabierca m., zaborczość ż., zabieranie n., zabranie n., zabieracz m., zabierak m.
czas. zabierać ndk., zabrać dk.
przym. zaborczy, zabierakowy, zaborowy
przysł. zaborczo
Wiktionary
(1.1) przywłaszczenie
(1.1-2) aneksja
Wiktionary
przestarzale: zabić czymś ostrym; zakłuć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabębnić.
Wiktionary
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. nazwa wielu miejscowości na Białorusi;
3. nazwa kilku wsi na Ukrainie;
4. wieś na Litwie;
5. część Krakowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imiesłów
(1.1) od zabłocić; wymazany, pokryty błotem
Wiktionary
IPA: ˌzabwɔˈt͡sɔ̃nɨ, AS: zabu̯ocõny
Wiktionary
rzecz. błoto, błotko
czas. zabłocić (się), ubłocić (się)
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Zabłudowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zabłudowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
→ Zabłudów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Zabłudów ( Заблудаў – "Zabłudaŭ", זאַבלודאָווע – "Zabludowe") – miasto w woj. podlaskim, w powiecie białostockim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Zabłudów. Miasto zaliczane jest do aglomeracji białostockiej.
Wikipedia
IPA: zaˈbwuduf, AS: zabu̯uduf
Wiktionary
przym. zabłudowski
Wiktionary
rzadko o źródłach światła: kolejno zapalać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zabłądzić.
Wiktionary
IPA: ˌzabwɔ̃nˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: zabu̯õnʒẽńe
Wiktionary
czas. zabłądzić
Wiktionary
zgubić drogę
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) stracić orientację w terenie i nie móc znaleźć dalszej drogi
Wiktionary
(1.1) Nie zabłądzimy, Damian umie czytać mapy i ma kompas.
(1.1) Zabłądził i przez trzy dni błąkał się po buszu.
Wiktionary
IPA: zaˈbwɔ̃ɲd͡ʑit͡ɕ, AS: zabu̯õńʒ́ić
Wiktionary
rzecz. zabłądzenie n., błąd mrz.
Wiktionary
(1.1) zgubić się
Wiktionary
taki, który zabłądził, znalazł się gdzieś przypadkiem; zagubiony
SJP.pl
obsypać pocałunkami, doprowadzić do utraty tchu wiele razy całując
SJP.pl
obsypywać pocałunkami, doprowadzać do utraty tchu wiele razy całując
SJP.pl
zalać lub umocnić coś cementem; wycementować
SJP.pl
zalewać lub spajać cementem
SJP.pl
potocznie: określić cenę, zazwyczaj nadmiernie wysoką, licząc się z tym, że wypadnie ją obniżyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacerować.
Wiktionary
czas. zacerować dk.
Wiktionary
naprawić dziury lub rozdarcia w tkaninie
SJP.pl
wprowadzić cewnik
SJP.pl
skrót od: zachód, zachodni
SJP.pl
skrót
(1.1) = geogr. zachodni
(1.2) = geogr. zachód
Wiktionary
gmatwać, mącić, komplikować
SJP.pl
zagmatwać, zamącić, skomplikować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) pot. starając się ukryć jakieś informacje, przedstawiać coś jako trudniejsze do zrozumienia, niż jest w rzeczywistości
(1.2) pot. potajemnie i bez zgody wziąć coś, co należy do innej osoby
(1.3) pot. przez nieuwagę pozostawić coś w nieznanym miejscu
czasownik zwrotny dokonany zachachmęcić się (ndk. brak)
(2.1) pot. stać się trudniejszym do zrozumienia
(2.2) pot. znaleźć się lub zostać pozostawionym w nieznanym komuś miejscu
Wiktionary
(1.1) Następnie zakłady łączy się na zasadzie losowej — tartak w Hajnówce, browar w Koszalinie, przędzalnia w Bielsku — co pozwoli zachachmęcić wyniki jeszcze bardziej niż w tworzonych akurat w tym samym celu koncernach węglowych.
(1.2) W trakcie remontu radni zawnioskowali, żeby część unijnej dotacji zachachmęcić i wydać je na inne inwestycje.
(1.3) Sprawdzono, zaksięgowano, poczekano parę dni, przekazano rzecz egzekutywie do przeanalizowania, nie przewidziano tylko, że Wusia zachachmęci list na kilkanaście dni w swoich szpargałach!
(2.1) W tej chwili wszystko tak się zachachmęciło, że nie bardzo wiadomo kto był inspiratorem, kto beneficjantem, a kto pokrzywdzonym.
(2.2) Matka nie spyta o paczkę, spyta prawie na pewno Natalka, wtedy się powie, że ktoś ją przyniósł dla Piotrowskiego i Dorota odniesie ją jutro rano do sklepu. Nie chciała jej tam zostawiać, jeszcze się zachachmęci i będzie draka.
Wiktionary
czas. chachmęcić ndk., nachachmęcić dk.
Wiktionary
(1.3) pot. zapodziać, zawieruszyć
(2.1) pokomplikować się; pot. żart. pokiełbasić się
(2.2) pot. zapodziać się, zawieruszyć się
Wiktionary
potocznie: wziąć, ukraść
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
chrząknąć chrapliwie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zachariasz pozostawał niemy aż do narodzin syna.
(1.1) Żona Zachariasza miała na imię Elżbieta.
Wiktionary
IPA: zaˈxarʲjaʃ, AS: zaχarʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. zdrobn. daw. Charz, Charzyk
przym. Zachariaszowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Zachariasz (imię męskie)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Zachariaszka lub z nim związany
SJP.pl
Zachariasz z małżonką; Zachariaszowie
SJP.pl
Zachariasz z małżonką; Zachariaszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Zachariasza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Zachariasza
Wiktionary
(1.1) Jeden z egzegetów twierdzi, że jest to styl Zachariaszowy.
Wiktionary
rzecz. Zachariasz mos.
Wiktionary
chrząknąć chrapliwie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.
Wiktionary
Zachary – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Luizjana, w parafii East Baton Rouge.
Wikipedia
IPA: zaˈxarɨ, AS: zaχary
Wiktionary
(1.1) Zachariasz, Zachariusz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś sołecka położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Wielowieś
SJP.pl
Zacharzowice (niem. "Sacharsowitz") – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Wielowieś.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Wikipedia
wieś położona w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim, w gminie Radzanów
SJP.pl
Zacharzów dawniej też Zachorzew – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie białobrzeskim, w gminie Radzanów.
Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego.
Wikipedia
wykonać dodatkową pracę, zwykle niedbale, dla szybkiego zarobku
SJP.pl
potocznie: ochota na coś, zwykle krótkotrwała; kaprys, chętka, chrapka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nagła silna chęć na coś
Wiktionary
rzecz. chcica ż.
czas. chcieć ndk., zachcieć się dk., zachciewać się ndk.
Wiktionary
(1.1) fantazja, kaprys; gw. Górny Śląsk zachciołka
Wiktionary
potocznie: krostka, pryszczyk
SJP.pl
pragnienie, kaprys
SJP.pl
miewać pragnienia, kaprysy
SJP.pl
zapragnąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zachcianka
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. mający zachcianki
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przen. rel. człowiek o powierzchownej religijności, biorący udział we wszelkich festynach i zabawach religijnych, chodzący po odpustach
Wiktionary
Zacheusz – imię męskie pochodzenia hebrajskiego, od hebr. "כָּי (Zakkai)", co oznacza „czysty”. Wśród patronów tego imienia – św. Zacheusz, biskup Jerozolimy. Znany jest także Zacheusz z Ewangelii św. Łukasza, który chcąc zobaczyć Jezusa Chrystusa wspiął się w Jerychu na sykomorę.
Wikipedia
rzecz. Zacheusz m., zacheuszka ż., zacheuszek m.
przym. Zacheuszowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Zacheusz (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kośc. świecznik umieszczany na ścianie katolickiego kościoła na pamiątkę jego konsekracji;
Wiktionary
Zacheuszki – krzyże apostolskie ( Apostelkreuze), świeczniki apostolskie ( Apostelleuchter).
W kościołach katolickich zacheuszki są umieszczane w tych miejscach, zwyczajowo dwunastu, które biskup namaścił podczas dedykacji kościoła. Występują w formie klocka, płytki z symbolicznym krzyżykiem, są malowane, lub ryte w ścianie. Pod nimi umieszcza się jednoramienny świecznik lub lampkę. W rycie rzymskim podczas dedykacji (poświęcenia) kościoła zapalano 12 świec zwanych zacheuszkami.
Wikipedia
(1.1) Na ścianach umieszczono zacheuszki ze złotymi krzyżykami.
Wiktionary
rzecz. Zacheusz mos., zacheusz mos., zacheuszka ż., Zacheuszek mos.
przym. Zacheuszowy
Wiktionary
(1.1) zacheuszka
Wiktionary
zdrobnienie od: Zacheusz (imię męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. świecznik umieszczany na ścianie kościoła na pamiątkę jego konsekracji;
Wiktionary
(1.1) Na ścianach umieszczono zacheuszki ze złotymi krzyżykami.
Wiktionary
rzecz. Zacheusz m., zacheusz m., zacheuszek m.
przym. Zacheuszowy
Wiktionary
(1.1) zacheuszek
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Zacheuszka lub z nim związany
SJP.pl
Zacheusz z małżonką; Zacheuszowie
SJP.pl
Zacheusz z małżonką; Zacheuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Zacheusza lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Zacheusza
Wiktionary
(1.1) Zacheuszowe dobra zostały rozdane ubogim.
Wiktionary
rzecz. Zacheusz m., zacheusz m., zacheuszka ż., zacheuszek mrz.
Wiktionary
wieś w woj. świętokrzyskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zaśmiać się niemiłym, piskliwym śmiechem
SJP.pl
[czytaj: zaczipować] założyć lub wszczepić chip, oznaczyć coś, zwłaszcza zwierzęta, za pomocą specjalnych układów scalonych; zaczipować
SJP.pl
potocznie: pijany
SJP.pl
1. chlapiąc zalać, zaplamić czymś;
2. wydać odgłos przypominający uderzenie o wodę, błoto itp.
SJP.pl
chlapiąc zalewać coś, plamić
SJP.pl
potocznie: wypić zbyt dużo alkoholu, upić się do nieprzytomności; zachlać się
SJP.pl
zaszlochać, załkać, zapłakać żałośnie
SJP.pl
poddać coś działaniu chloru; nasycić coś chlorem; zanieczyścić chlorem
SJP.pl
rzadko o cieczy, substancji płynnej: wydać przy przelewaniu się charakterystyczny odgłos; zabulgotać, zachlupotać (częściej)
SJP.pl
o cieczy, substancji płynnej: wydać przy przelewaniu się charakterystyczny odgłos; zabulgotać, zachlubotać (rzadko)
SJP.pl
1. chlustając, zalać; zachlapać;
2. potocznie: zabrudzić wymiocinami; zarzygać;
3. o cieczy: wydać charakterystyczny odgłos przy przelewaniu się lub uderzaniu o coś; zachlupotać, zapluskać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. zachmurzenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachmurzać.
Wiktionary
czas. chmurzyć się, chmurzyć
przym. bezchmurny
Wiktionary
1. pokryć chmurami, uczynić pochmurnym;
2. zasępić, zasmucić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) meteorol. stopień pokrycia nieba przez chmury;
Wiktionary
Zachmurzenie – stopień pokrycia nieba przez chmury. Do jego określania stosuje się skalę oktantową od 0 do 8 (9/8 oznacza całkowicie niewidoczne niebo, 8 oznacza pełne zachmurzenia, a 0 – brak). Przy podawaniu stopnia zachmurzenia podaje się także rodzaj i gatunek chmur.
Wikipedia
IPA: ˌzaxmuˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zaχmužẽńe
Wiktionary
rzecz. chmura ż., chmurka ż., chmurność ż., pochmurność ż.
czas. chmurzyć się, zachmurzyć, zachmurzyć się, pochmurnieć, rozchmurzyć się, chmurzyć
przym. chmurny, pochmurny, zachmurzony, bezchmurny
przysł. chmurnie, pochmurnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) meteorol. pokryty chmurami
(1.2) przen. o niewesołym obliczu
Wiktionary
rzecz. zachmurzenie n., chmura ż.
czas. zachmurzyć
Wiktionary
(1.1) pochmurny
(1.2) niezadowolony, posępny, zasmucony
Wiktionary
1. pokryć chmurami, uczynić pochmurnym;
2. zasępić, zasmucić
SJP.pl
przymiotnik od: zachód
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający miejsce na zachodzie, dotyczący zachodu, skierowany na zachód
(1.2) dotyczący Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, zwykle w odniesieniu kulturowym lub ekonomicznym
Wiktionary
(1.1) Zachodnie obszary Polski są bardziej zamożne niż wschodnie.
(1.2) KGB schwytało zachodniego szpiega.
(1.2) (…) ukształtowały się wówczas charakterystyczne cechy, które otrzymały nazwę „totalitarnego syndromu” (…). Syndrom ten uzupełniała teza o „wrogim otoczeniu”, które odnosiło się nie tylko do krajów zachodnich, lecz było także sposobem postrzegania przez PZPR własnego społeczeństwa. Dlatego też rządy opierały się na siłach policyjnych, a nie społecznym poparciu.
Wiktionary
IPA: zaˈxɔdʲɲi, AS: zaχodʹńi
Wiktionary
rzecz. zachód m., Zachód m., zachodzenie n., zajście n., zachodniak mos.
czas. zajść, zachodzić ndk.
przysł. zachodnio
Wiktionary
(1.1) daw. zapadni
Wiktionary
dawniej, potocznie: mieszkaniec Republiki Federalnej Niemiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. iron. mieszkaniec Zachodu, zachodniej części czegoś, np. Europy Zachodniej, Berlina Zachodniego itp.
Wiktionary
(1.1) Owszem, zachodniacy mają więcej pieniędzy, za to wschodniacy wiedzą, jak sobie poradzić w życiowych kryzysach.
Wiktionary
rzecz. zachód m., Zachód m., zachodzenie n., zajście n., zachodniość ż.
:: fż. zachodniaczka ż.
czas. zachodzić ndk., zajść dk.
przym. zachodni
przysł. zachodnio
Wiktionary
związany z zachodnią Afryką, pochodzący z zachodniej Afryki, charakterystyczny dla zachodniej Afryki itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Afryką Zachodnią; tam położony
Wiktionary
rzecz. Afryka Zachodnia ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Antarktyki Zachodniej, związany z Antarktyką Zachodnią
Wiktionary
(1.1) Obniżone prędkości fal sejsmicznych wskazują na występowanie podwyższonych temperatur płaszcza pod pobliskim wulkanem Mount Sidley, ale także w obrębie samego Ryftu Zachodnioantarktycznego, pod Rowem Bentleya.
Wiktionary
związany z zachodnią Australią, pochodzący z zachodniej Australii, charakterystyczny dla zachodniej Australii itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Azją zachodnią
(1.2) zamieszkujący, występujący w Azji zachodniej
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do zachodniego Bałtyku, związany z zachodnim Bałtykiem
Wiktionary
(1.1) Języki bałtyckie zazwyczaj są dzielone na dwie grupy: zachodniobałtyckie i wschodniobałtyckie.
(1.1) W połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. na obszar dzisiejszych Mazur przybyła ludność utożsamiana z Bałtami, której kulturę określano mianem kurhanów zachodniobałtyckich.
Wiktionary
przym. bałtycki
Wiktionary
1. dotyczący Berlina Zachodniego (enklawy istniejącej w latach 1949/50-1990), pochodzący z Berlina Zachodniego, charakterystyczny dla Berlina Zachodniego itp.;
2. dotyczący zachodniego Berlina (zachodniej części Berlina), pochodzący z zachodniego Berlina itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Berlinem Zachodnim, dotyczący Berlina Zachodniego
Wiktionary
rzecz. Berlin Zachodni m.
Wiktionary
związany z zachodnimi Beskidami, pochodzący z zachodnich Beskidów, charakterystyczny dla zachodnich Beskidów itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z zachodnią częścią Czech; tam położony lub tam odbywający się
Wiktionary
mieszkaniec Europy Zachodniej
SJP.pl
mieszkanka Europy Zachodniej
SJP.pl
związany z zachodnią Europą, pochodzący z zachodniej Europy, charakterystyczny dla zachodniej Europy itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Europy Zachodniej, związany z Europą Zachodnią
Wiktionary
(1.1) Na herb Rawicz miała z dużym prawdopodobieństwem wpływ zachodnioeuropejska heraldyka.
Wiktionary
rzecz. Europa Zachodnia ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Flandrią Zachodnią, dotyczący Flandrii Zachodniej
(1.2) związany z dialektami Flandrii Zachodniej
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. dialekt (język) zachodnioflamandzki;
Wiktionary
rzecz. Flandria Zachodnia ż.
Wiktionary
związany ze zachodnią Germanią, pochodzący ze zachodniej Germanii, charakterystyczny dla zachodniej Germanii itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z zachodnimi Germanami
Wiktionary
dotyczący zachodnich obszarów Grenlandii, pochodzący z zachodnich obszarów Grenlandii itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Indiami Zachodnimi, dotyczący Indii Zachodnich
Wiktionary
rzecz. Indie Zachodnie nmos.
Wiktionary
(1.1) współcz. karaibski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zachodnią częścią Karelii
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. dotyczący Karpat Zachodnich; pochodzący z Karpat Zachodnich;
Wiktionary
(1.1) Ostróżka tatrzańska należy do endemitów zachodniokarpackich.
Wiktionary
rzecz. Karpaty Zachodnie lm.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zachodnim Kazachstanem, dotyczący zachodniego Kazachstanu
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z zachodnią częścią Korei, pochodzący lub mieszkający tam; leżący na zachodzie Korei
Wiktionary
związany z zachodnią Małopolską, pochodzący z zachodniej Małopolski, charakterystyczny dla zachodniej Małopolski itp.
SJP.pl
leżący, znajdujący się w zachodnich Niemczech
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z zachodnią częścią Niemiec, tam położony
(1.2) hist. związany z Republiką Federalną Niemiec (używać dla czasów, gdy RFN współistniała z NRD)
Wiktionary
(1.1) Węgiel śląski był wypierany z rynków: berlińskiego i szczecińskiego, przez konkurencję zachodnioniemiecką i angielską.
(1.2) Miał pieczątkę na wszystkie kraje świata i wklejoną wizę zachodnioniemiecką.
Wiktionary
związany z zachodnią Polską, pochodzący z zachodniej Polski, charakterystyczny dla zachodniej Polski itp.
SJP.pl
dotyczący Pomorza Zachodniego, pochodzący z Pomorza Zachodniego, charakterystyczny dla Pomorza Zachodniego itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. hist. dotyczący Pomorza Zachodniego; pochodzący z Pomorza Zachodniego;
(1.2) geogr. związany z województwem zachodniopomorskim;
Wiktionary
(1.1) Zjednoczone księstwo zachodniopomorskie Bogusława X zostało podzielone na kilka małych księstw.
(1.2) Sławno jest miastem w województwie zachodniopomorskim.
Wiktionary
IPA: zaˈxɔdʲɲɔpɔ̃ˈmɔrsʲci, AS: zaχodʹńopõmorsʹḱi
Wiktionary
dotyczący Pomorza Zachodniego, pochodzący z Pomorza Zachodniego, charakterystyczny dla Pomorza Zachodniego itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z zachodnią częścią Sahary
(1.2) geogr. związany z Saharą Zachodnią
Wiktionary
rzecz. Sahara Zachodnia ż.
Wiktionary
leżący, znajdujący się w zachodnich Sudetach
SJP.pl
związany z zachodnimi Suwałkami, pochodzący z zachodnich Suwałk, charakterystyczny dla zachodnich Suwałk itp.
SJP.pl
związany z zachodnią Syberią, pochodzący z zachodniej Syberii, charakterystyczny dla zachodniej Syberii itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zachodnią częścią Syberii
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z zachodnią częścią Słowacji; tam położony lub tam odbywający się
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Słowian zachodnich (Polaków, Czechów, Słowaków, Łużyczan i Kaszubów), związany ze Słowianami zachodnimi, dotyczący zachodniej Słowiańszczyzny
Wiktionary
(1.1) W przeciwieństwie do krajów zachodniosłowiańskich, które znalazły się na peryferiach Kościoła łacińskiego, pośrednio tylko podlegając oddziaływaniu głównych ognisk kultury chrześcijańskiego Zachodu, Ruś korzystała bezpośrednio z kultury Bizancjum, głównej wówczas skarbnicy dorobku cywilizacyjnego świata śródziemnomorskiego.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔdʲɲɔswɔˈvʲjä̃j̃sʲci, AS: zaχodʹńosu̯ovʹi ̯ä̃ĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
przym. pansłowiański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Tatr Zachodnich, związany z Tatrami Zachodnimi
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący zachodniej Ukrainy, pochodzący z zachodniej Ukrainy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachodzić.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: zaχoʒẽńe
Wiktionary
rzecz. zachód m., zajście n., zachodniak mos.
czas. zachodzić ndk., zajść dk.
przym. zachodni
Wiktionary
zdrobnienie od: zachód
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zajść)
(1.1) o ciałach niebieskich: znikać za horyzontem, za chmurą
(1.2) odwiedzać kogoś przy okazji
(1.3) zdarzać się, odbywać się, mieć miejsce
(1.4) częściowo przykrywać lub pokrywać się
(1.5) pokrywać się nalotem
(1.6) dochodzić do jakiegoś miejsca
(1.7) daw. starać się (o coś)
czasownik przechodni niedokonany (dk. zajść)
(2.1) podchodzić do kogoś tak, żeby tego nie spostrzegł
Wiktionary
(1.1) Słoneczko zachodziło, dziewczyna się przytulała, było romantycznie i trochę chłodno.
(1.2) Czasem do niej zachodzę, spytać, czy czegoś nie potrzebuje.
(1.3) W płucach zachodzi wymiana gazowa.
(1.4) Źle się wydrukowało – te litery zachodzą na siebie.
(1.5) Stara brama zachodziła rdzą.
(1.6) Zachodziłem już prawie pod leśniczówkę, gdy spadł deszcz.
(2.1) Zachodził mnie od tyłu, żeby zdzielić bejsbolem.
Wiktionary
IPA: zaˈxɔd͡ʑit͡ɕ, AS: zaχoʒ́ić
Wiktionary
rzecz. zachód m., zachodzenie n., zajście n., zachodniak mos.
czas. zajść dk.
przym. zachodni
temsłow. zachodnio-
Wiktionary
(1.2) wpadać, wstępować
(1.3) zdarzać się, odbywać się, mieć miejsce
(1.4) nachodzić
(2.1) podchodzić
Wiktionary
potocznie:
1. zgromadzić coś na zapas;
2. umieścić plik na portalu chomikuj.pl;
3. zachomikować się - ukryć się, schować się
SJP.pl
liczba chorych na określoną chorobę; zapadalność, chorobowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liczba zachorowań na daną chorobę, częstotliwość zachorowań
Wiktionary
(1.1) Szczególnie niepokoi szybki przyrost zachorowalności kobiet (szybszy niż mężczyzn) na choroby układu krążenia i choroby nowotworowe.
Wiktionary
rzecz. zachorowanie n., chorowanie n., choroba ż.
czas. zachorować dk.
wykrz. choroba
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zapadnięcie na jakąś chorobę
Wiktionary
(1.1) Lęk przed zachorowaniem – lub nozofobia – jest lękiem atawistycznym, podobnie jak strach przed śmiercią i szaleństwem.
(1.1) Wapno i witamina D nie zmniejszają prawdopodobieństwa zachorowania na osteoporozę.
(1.1) W okresie menopauzy wzrasta ryzyko zachorowania na nowotwory piersi, które niewykryte na czas kończą się mastektomią.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔrɔˈvãɲɛ, AS: zaχorovãńe
Wiktionary
czas. rozchorować się, zachorować dk.
rzecz. chorowanie n., zachorowalność ż., choroba ż., chorobowe n., chora ż.
wykrz. choroba
przym. chorowity, chorobliwy
przysł. chorobliwie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. chorować)
(1.1) stać się chorym, popaść w chorobę
(1.2) pot. przen. bardzo zapragnąć wejść w posiadanie czegoś
Wiktionary
(1.1) Agatka zachorowała na świnkę.
(1.2) Andrzej zachorował na okulary przeciwsłoneczne za 500 złotych.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔˈrɔvat͡ɕ, AS: zaχorovać
Wiktionary
rzecz. zachorowalność ż., chora ż., chorobowe n., choroba ż., zachorowanie n., chory
czas. chorować ndk.
przym. chorobliwy, chorowity, chory, chorobowy, przedchorobowy
wykrz. choroba
przysł. chorobliwie
Wiktionary
zapadać na jakąś chorobę
SJP.pl
dawniej: taki, który zachorzał (zachorował)
SJP.pl
dawniej: zachorować
SJP.pl
sposób, w jaki zachowują się ludzie lub zwierzęta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sposób bycia, postępowania, działania; reakcja na bodźce, sytuacje;
(1.2) przestrzeganie, dochowanie nakazu, obowiązku
(1.3) utrzymanie czegoś jako obowiązujące
(1.4) odczasownikowy od|zachować.
Wiktionary
Zachowanie (ang. "behavior") – skoordynowane postępowanie organizmu w odniesieniu do określonego otoczenia w określonym czasie, różnego rodzaju reakcje na bodźce z otoczenia (układ bodziec – reakcja, ang. "stimulus" – "reaction", S–R), np. wykonywane za pomocą grup mięśni reakcje ruchowe.
Wikipedia
(1.1) Twoje zachowanie jest skandaliczne!
(1.1) Uczeń ma prawo ubiegać się o podwyższenie proponowanej przez wychowawcę rocznej oceny zachowania.
(1.2) Moje obowiązki obejmowały m.in. zachowanie tajemnicy przez cały czas trwania umowy.
(1.3) Porozumienie przewiduje zachowanie dodatków za pracę w nocy.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔˈvãɲɛ, AS: zaχovãńe
Wiktionary
rzecz. zachowywanie n., zachowek mrz.
czas. zachować dk., zachowywać ndk.
przym. zachowawczy
Wiktionary
(1.1) maniery, obejście
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. małe pomieszczenie, komórka
(1.2) daw. mały schowek
Wiktionary
(1.1) Za izbą kącik sypialny i zachowanko małe, w nim i cała spiżarnia.
(1.2) „Przytworkiem” nazywa lud przy boku wewnętrznym skrzyni przymykane zachowanko na drobiazgi.
Wiktionary
czas. zachować dk.
Wiktionary
(1.1) komórka
(1.2) schowanko, szufladka, skrytka, kryjówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba cechująca się przywiązaniem do tradycji i niechęcią wobec zmian
(1.2) daw. osoba zobowiązana do pilnowania, by coś nie zostało zniszczone, zagubione lub zapomniane
Wiktionary
(1.1) Doktryna tego nowego konserwatyzmu jest zatem prostą kontynuacją postawy, którą dawni zachowawcy ostro zwalczali.
(1.2) Któż znów inny może być zachowawcą dóbr, a zaś wybawicielem od zła, okrom Boga, rządcy i uzdrowiciela umysłów?
Wiktionary
rzecz. zachowawczość ż.
:: fż. zachowawczyni
czas. zachować dk., zachowywać ndk.
przym. zachowawczy
Wiktionary
(1.1) konserwatysta, reakcjonista, wstecznik; pot. pogard. zacofaniec; daw. reakcjonariusz
Wiktionary
przywiązanie do tradycji lub do istniejącego stanu rzeczy
SJP.pl
1. mający na celu utrzymanie dotychczasowego stanu rzeczy; zachowujący;
2. przywiązany do tradycji, niechętny zmianom; konserwatywny, tradycyjny;
3. świadczący o takiej postawie;
4. leczenie zachowawcze - leczenie bez działań chirurgicznych, bezoperacyjne;
5. instynkt zachowawczy - odruch obronny organizmu (zwłaszcza ludzkiego) w sytuacji zagrażającej życiu; instynkt samozachowawczy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który ma na celu zachowanie dotychczasowego stanu czegoś
(1.2) przywiązany do tradycji lub do istniejącego stanu rzeczy
przymiotnik relacyjny
(2.1) med. taki, który oszczędza i zachowuje leczony organ
Wiktionary
(1.1) We współczesnej kardiologii leczenie inwazyjne ma więcej zwolenników, niż terapia zachowawcza.
(1.2) W sprawach obyczajowych Polonia litewska jest bardziej zachowawcza, niż reszta społeczeństwa Litwy.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔˈvaft͡ʃɨ, AS: zaχovafčy
Wiktionary
rzecz. zachowawczość ż., zachowek mrz., zachowawca m., zachowanie n., zachowywanie n.
czas. zachowywać ndk., zachować dk.
przysł. zachowawczo
Wiktionary
(1.1) stały, zatwardziały, umiarkowany
(1.2) dogmatyczny, fundamentalistyczny, integrystyczny, konwencjonalny, konserwatywny, tradycyjny, tradycjonalistyczny
Wiktionary
dawniej: konserwatystka
SJP.pl
1. pozostać w posiadaniu czegoś;
2. dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności;
3. uchronić przed zapomnieniem;
4. utrzymać coś w tajemnicy;
5. podporządkować się jakimś nakazom;
6. zachować się - postąpić w jakiś sposób
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zachowywać)
(1.1) dokonany od|zachowywać.
(1.2) utrzymać
(1.3) zatrzymać
Wiktionary
(1.1) Proszę zachować ciszę i jej jeszcze nie budzić.
(1.3) Wiedział, że nie ma innego wyjścia, jak przekazać zdjęcie temu esbekowi Jankowiakowi, ale postanowił zachować sobie odbitkę.
Wiktionary
IPA: zaˈxɔvat͡ɕ, AS: zaχovać
Wiktionary
rzecz. zachowywanie n., zachowanie n., zachowek mrz., zachowanko n., zachowawca mos.
przym. zachowawczy
Wiktionary
część ułamkowa masy spadkowej, która przysługuje członkom najbliższej rodziny spadkodawcy, a którzy zostali pominięci w testamencie jako uprawnieni do spadkobrania; zachówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. gwarantowana część spadku, która przysługuje osobom najbliższym spadkodawcy, niezależnie od jego woli;
Wiktionary
Za
Wikipedia
rzecz. zachowanie n., zachowywanie n., zachowawczość ż.
czas. chować, zachować dk., zachowywać ndk.
przym. zachowawczy
przysł. zachowawczo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachowywać.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔvɨˈvãɲɛ, AS: zaχovyvãńe
Wiktionary
czas. zachowywać, zachować
rzecz. zachowek mrz., zachowanie
przym. zachowawczy
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) pozostawiać coś w niezmienionej postaci; w niezmienionym stanie
(1.2) być ciągle w posiadaniu czegoś (także w pamięci)
(1.3) ochraniać coś przed czymś lub przed kimś
(1.4) o tajemnicy: nie wyjawiać
czasownik zwrotny zachowywać się
(2.1) postępować w jakiś sposób
Wiktionary
(1.1) Ta bazylika zachowuje interesujące pozostałości z czasów renesansu.
(1.1) Magda, dzięki codziennym ćwiczeniom, zachowuje ładną sylwetkę.
(1.2) Zachowuję każdy list od swojej matki.
(1.2) Każdy człowiek zachowuje w pamięci ważne wydarzenia ze swojego życia.
(1.2) W lodówce warzywa dłużej zachowują świeżość.
(1.4) Prawo prasowe nakazuje dziennikarzom zachowywać źródła informacji w tajemnicy.
(2.1) Spotkałem się z doświadczonym prezenterem, który powiedział mi, jak się zachowywać przed kamerą.
(2.1) Nie wiedziałem, jak się powinienem zachować w takiej sytuacji.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɔˈvɨvat͡ɕ, AS: zaχovyvać
Wiktionary
rzecz. zachowawca mos., zachowek mrz., zachowywanie n., zachowanie
przym. zachowawczy
Wiktionary
(1.1) konserwować, utrzymywać, zostawiać
(1.2) przetrzymywać, przechowywać
(1.4) dochowywać
(2.1) sprawować się, prowadzić się
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zachrypnięty
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zachrapociały
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zachrypnięty
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zachrapniynty
Wiktionary
o świniach: wydać charakterystyczny odgłos dla tych zwierząt (chrum-chrum); chrumknąć, chrząknąć
SJP.pl
taki, który zachrypiał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) powiedzenie zachrypniętym głosem
(1.2) stanie się chrypliwym
(1.3) zabrzmieć chrypliwie
Wiktionary
rzecz. chrypa ż., chrypka ż., chrypienie n., chrypliwość ż., ochrypłość ż.
:: zdrobn. chrypka ż.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypły, chrypliwy, zachrypły, zachrypnięty, ochrypły, ochrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. chrypieć)
(1.1) powiedzieć zachrypniętym głosem
(1.2) stać się chrypliwym
(1.3) zabrzmieć chrypliwie
Wiktionary
(1.3) Nagle zachrypiał dzwonek u drzwi wejściowych.
Wiktionary
rzecz. chrypnięcie n., zachrypnięcie n., ochrypnięcie n., chrypa ż., chrypienie n., chrypka ż., chrypliwość ż., ochrypłość ż., zachrypienie n.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypły, chrypliwy, zachrypły, zachrypnięty, ochrypły, ochrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nabawienie się chrypy
Wiktionary
(1.1) Zachrypnięciu towarzyszył suchy kaszel.
Wiktionary
rzecz. chrypa ż., chrypka ż., chrypienie n., chrypliwość ż., ochrypłość ż., ochrypnięcie n.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypły, chrypliwy, ochrypnięty, zachrypły, ochrypły, zachrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
(1.1) chrypa, chrypka
Wiktionary
taki, który zachrypł; chrapliwy, zachrypły
SJP.pl
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) med. taki, który zachrypnął
forma czasownika.
(2.1) quasi-imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zachrypnąć
Wiktionary
(1.1) Podczas pandemii konduktor chciał wyprosić z przedziału zachrypniętą kobietę.
Wiktionary
rzecz. chrypnięcie n., zachrypnięcie n., zachrypienie n., ochrypnięcie n., chrypa ż., chrypka ż., chrypienie n., chrypliwość ż., ochrypłość ż.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypły, chrypliwy, zachrypły, ochrypły, ochrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
(1.1) ochrypły, ochrypnięty, zachrypły
Wiktionary
1. nabawić się chrypy;
2. stać się chrypliwym
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. chrypnąć)
(1.1) nabawić się chrypy
Wiktionary
rzecz. chrypnięcie n., zachrypienie n., ochrypnięcie n., chrypa ż., chrypienie n., chrypka ż., chrypliwość ż., ochrypłość ż., zachrypnięcie n.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypły, chrypliwy, zachrypły, zachrypnięty, ochrypły, ochrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
taki, który zachrypł; chrapliwy, zachrypnięty
SJP.pl
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) med. taki, który zachrypnął
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy przeszły od czasownika: zachrypnąć
Wiktionary
(1.1) Do okienka podszedł zachrypły staruszek w zielonkawej maseczce.
Wiktionary
rzecz. chrypnięcie n., zachrypnięcie n., zachrypienie n., ochrypnięcie n., chrypa ż., chrypienie n., chrypka ż., chrypliwość ż., ochrypłość ż.
czas. chrypieć ndk., chrypnąć ndk., zachrypieć dk., zachrypnąć dk., ochrypnąć dk.
przym. chrypliwy, chrypły, zachrypnięty, ochrypły, ochrypnięty
przysł. chrypliwie, ochryple
Wiktionary
(1.1) ochrypły, ochrypnięty
Wiktionary
potocznie: ciężka praca; zapieprz
SJP.pl
zapierniczać, zasuwać; potocznie:
1. bardzo ciężko pracować;
2. iść, jechać dokądś w pośpiechu
SJP.pl
potocznie:
1. pójść, pojechać gdzieś w pośpiechu;
2. ukraść coś; zajumać, zwędzić, zakosić
SJP.pl
1. odzywać się ochrypłym głosem;
2. wydawać ochrypły dźwięk
SJP.pl
wydać lub spowodować chrzęst
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachwalać.
Wiktionary
rzecz. zachwalenie n.
czas. zachwalać ndk., zachwalić dk.
przym. chwalebny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachwiać.
Wiktionary
(1.1) Przedawkowanie w antybiotykoterapii może prowadzić do zachwiania równowagi biologicznej i pojawienia się różnego rodzaju grzybic, drożdżyc itp.
Wiktionary
IPA: zaˈxfʲjä̃ɲɛ, AS: zaχfʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. zachwiać dk.
Wiktionary
1. spowodować chwianie się kogoś lub czegoś;
2. naruszyć jakiś porządek;
3. osłabić czyjąś pozycję lub czyjeś przekonanie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. chwiać)
(1.1) wytrącić z równowagi
(1.2) przen. naruszyć stały, ustalony porządek czegoś
czasownik zwrotny dokonany zachwiać się (ndk. chwiać się)
(2.1) zostać wytrąconym z równowagi
Wiktionary
(1.1) Wicher zachwiał koroną drzewa.
(2.1) Zachwiałem się i prawie upadłem.
Wiktionary
IPA: ˈzaxfʲjät͡ɕ, AS: zaχfʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. zachwianie n.
Wiktionary
1. powodować chwianie się czegoś;
2. zachwiewać się - zaczynać się chwiać
SJP.pl
wzbudzać zachwyt; wprawiać kogoś w zachwyt; urzekać
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywołujący zachwyt
Wiktionary
rzecz. zachwycanie n., zachwyt mrz.
czas. zachwycać ndk., zachwycić dk.
przysł. zachwycająco
Wiktionary
(1.1) cudowny, cudny, nieziemski, piękny, przepiękny, rewelacyjny, wspaniały
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachwycać.
Wiktionary
czas. zachwycać ndk.
przym. zachwycony, zachwycający
rzecz. zachwycenie n.
Wiktionary
wzbudzać zachwyt; wprawiać kogoś w zachwyt; urzekać
SJP.pl
czasownik
(1.1) wprawiać kogoś w stan zachwytu; być powodem/obiektem czyjegoś zachwytu
czasownik zwrotny niedokonany zachwycać się (dk. zachwycić się)
(2.1) wyrażać swój podziw wobec czegoś lub kogoś, być olśnionym kimś lub czymś
Wiktionary
IPA: zaˈxfɨt͡sat͡ɕ, AS: zaχfycać
Wiktionary
rzecz. zachwycanie n., zachwyt
czas. zachwycić dk.
ims. zachwycający
przym. zachwycony, zachwycający
Wiktionary
(2.1) gw. Górny Śląsk dziwować sie
Wiktionary
wzbudzić zachwyt; wprawić kogoś w zachwyt; olśnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) psych. uczucie lub stan podziwu
(1.2) daw. rel. stan ekstatycznego uniesienia
Wiktionary
(1.1) Na twarzy Malwiny pojawił się wyraz zachwycenia.
(1.2) I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię.
Wiktionary
rzecz. zachwycanie n., zachwyt mrz.
czas. zachwycić dk.
przym. zachwycony
Wiktionary
(1.1) zachwyt
(1.2) ekstaza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zachwyt
Wiktionary
(1.1) To nie zachwyt, lecz tylko mały zachwycik.
Wiktionary
rzecz. zachwyt m.
Wiktionary
wzbudzić zachwyt; wprawić kogoś w zachwyt; olśnić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zachwycać)
(1.1) dokonany od|zachwycać.
Wiktionary
IPA: zaˈxfɨt͡ɕit͡ɕ, AS: zaχfyćić
Wiktionary
czas. zachwycać
rzecz. zachwyt m., zachwycenie n.
przym. zachwycony, zachwycający
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odczuwający zachwyt, pełen zachwytu
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: zachwycić
Wiktionary
(1.1) Krytyka wiwatowała, publiczność była zachwycona.
(1.1) W Etapie pod Paryżem nocowała była pracownica Orbisu i nie jest zachwycona. – Pokój ciaśniutki, na ścianie wisi duże lustro, żeby go optycznie powiększyć.
Wiktionary
IPA: ˌzaxfɨˈt͡sɔ̃nɨ, AS: zaχfycõny
Wiktionary
rzecz. zachwyt m., zachwycenie n., zachwycanie n.
czas. zachwycać ndk., zachwycić dk.
Wiktionary
uczucie uznania dla kogoś lub czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podziw często wyrażony miną, gestem, słowem
Wiktionary
IPA: ˈzaxfɨt, AS: zaχfyt
Wiktionary
rzecz. zachwycenie n., zachwycik mrz.
czas. zachwycać, zachwycić
przym. zachwycony, zachwycający
ims. zachwycony, zachwycający
Wiktionary
(1.1) podziw
Wiktionary
uczucie uznania dla kogoś lub czegoś
SJP.pl
indywidualnie: miejsce, w którym wygina się wzniesienie terenu
SJP.pl
1. zaginać ku dołowi; podginać;
2. zachylać się - zaginać się ku dołowi
SJP.pl
paproć z rodziny zachylnikowatych; nerecznica
SJP.pl
Za
Wikipedia
o cechach zachylnikowatych (rodzina paproci)
SJP.pl
Zachylnikowate ("Thelypteridaceae") – rodzina paproci z rzędu paprotkowców ("Polypodiales"). Obejmuje dwie podrodziny, 30 rodzajów i ponad 1030 gatunków. Są to paprocie naziemne i naskalne występujące głównie w strefie tropikalnej, z nielicznymi przedstawicielami w klimacie umiarkowanym. Do polskiej flory należą trzy gatunki: zaproć górska "Oreopteris limbosperma", zachyłka oszczepowata "Phegopteris connectilis" i zachylnik błotny "Thelypteris palustris".
Wikipedia
o cechach zachylnikowatych (rodzina paproci)
SJP.pl
zagłębienie znajdujące się w jamach ciała lub w ranach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj paproci, występujący najczęściej w cienistych lasach
SJP.pl
Za
Wikipedia
1. zniknięcie Słońca lub innego ciała niebieskiego za horyzontem;
2. jedna z czterech stron świata;
3. zachodnia część kraju lub rejonu;
4. kraje Europy Zachodniej i Ameryki Północnej lub ogólnie o krajach wysoko rozwiniętych; Zachód;
5. potocznie: wysiłek (zazwyczaj w negatywnym ujęciu, niewspółmierny do osiąganego przezeń efektu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chwila zniknięcia słońca, księżyca lub innego ciała niebieskiego za horyzontem
(1.2) geogr. kierunek wskazywany przez Słońce podczas jego zachodu (1.1) w dniu równonocy;
(1.3) trud, wysiłek, starania
Wiktionary
(1.1) Zachód słońca najpiękniej wygląda nad morzem.
(1.2) Potem pójdziemy 5 (= pięć) kilometrów na zachód.
(1.3) Tyle zachodu nas to kosztowało i nic z tego nie wyszło!
Wiktionary
IPA: ˈzaxut, AS: zaχut
Wiktionary
rzecz. Zachód m., zachodzenie n., zajście n., zachodniak mos.
czas. zachodzić ndk., zajść dk.
przym. zachodni
Wiktionary
(1.1) zmierzch, zmrok; daw. zapad
(1.2) daw. zapad
Wiktionary
część ułamkowa masy spadkowej, która przysługuje członkom najbliższej rodziny spadkodawcy, a którzy zostali pominięci w testamencie jako uprawnieni do spadkobrania; zachowek
SJP.pl
będący zachętą; nęcący, kuszący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zachęcać.
Wiktionary
IPA: ˌzaxɛ̃nˈt͡sãɲɛ, AS: zaχẽncãńe
Wiktionary
czas. zachęcać
rzecz. niezachęcanie n., chętność ż., zachęta ż.
Wiktionary
nakłaniać kogoś do czegoś; przekonywać; namawiać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zachęcić)
(1.1) próbować wzbudzić w kimś chęć do czegoś
czasownik zwrotny niedokonany zachęcać się (dk. zachęcić się)
(2.1) wzbudzać w sobie samemu chęć do czegoś
(2.2) nawzajem wzbudzać w sobie chęć do czegoś
Wiktionary
(1.1) W ostatnim roku nauki zachęcano najlepszych uczniów do wybrania specjalizacji.
Wiktionary
IPA: zaˈxɛ̃nt͡sat͡ɕ, AS: zaχẽncać
Wiktionary
rzecz. chętność ż., zachęta ż., zachęcanie n.
Wiktionary
(1.1) przekonywać, namawiać, nakłaniać
Wiktionary
1. wzbudzić w kimś ochotę na coś;
2. pobudzić kogoś do działania
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zachęcać)
(1.1) dokonany od|zachęcać.
Wiktionary
(1.1) Teraz, zachęcony przez docenta Lisa bawi się w przyoddziałowym przedszkolu – radosny, jakby zapomniał o chorobie.
Wiktionary
IPA: zaˈxɛ̃ɲt͡ɕit͡ɕ, AS: zaχẽńćić
Wiktionary
rzecz. chętność ż., zachęta ż.
Wiktionary
to, co zachęca do czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) czynnik zachęcający
Wiktionary
IPA: zaˈxɛ̃nta, AS: zaχẽnta
Wiktionary
rzecz. zachęcanie n., zachęcenie n., chętność ż.
czas. zachęcać ndk., zachęcić dk.
Wiktionary
(1.1) książk. asumpt, bodziec, doping, impuls, inspiracja, motywacja, pobudka, podnieta, stymulant; książk. przen. ostroga
Wiktionary
artysta wystawiający swoje dzieła w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (w Zachęcie)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób zachłanny
Wiktionary
(1.1) Brałem cię zachłannie, jak dobro należne, zamiast wybiegać naprzeciw, szeptać, jak bardzo dzięki tobie jestem szczęśliwy.
Wiktionary
rzecz. zachłanność ż.
przym. zachłanny
Wiktionary
(1.1) łapczywie, chciwie, łakomie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zachłannie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zachłanny
SJP.pl
nienasycenie w pożądaniu czegoś, chciwość, pożądliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nienasycenie w pożądaniu czegoś, żądza posiadania lub doznawania czegoś ponad rzeczywiste potrzeby
Wiktionary
IPA: zaˈxwãnːɔɕt͡ɕ, AS: zaχu̯ã•ność
Wiktionary
przym. zachłanny
przysł. zachłannie
Wiktionary
(1.1) chciwość, pazerność, pożądliwość, żarłoczność
Wiktionary
1. chciwy, nienasycony, łakomy, łapczywy, pazerny, chytry, żarłoczny
2. zaborczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pragnący więcej niż potrzebuje
Wiktionary
(1.1) Dostrzegł niechybnie ze swego tronu, jak ten zachłanny Kargul odciął lemieszem kęs na szerokość pudełka zapałek, a na długość pięciu końskich ogonów.
Wiktionary
IPA: zaˈxwãnːɨ, AS: zaχu̯ã•ny
Wiktionary
rzecz. zachłanność ż.
przysł. zachłannie
Wiktionary
(1.1) chciwy, łakomy, łapczywy, nienasycony, nieugaszony, niezaspokojony, pazerny, pożądliwy, spragniony, zaborczy, żarłoczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zabicie chłostaniem
Wiktionary
rzecz. chłosta ż., chłostanina ż., chłostak mos., chłostanie n., schłostanie n., wychłostanie n.
czas. chłostać ndk., chłosnąć dk., schłostać dk., wychłostać dk., zachłostać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) chłoszcząc zabić
Wiktionary
rzecz. chłosta ż., chłostanina ż., chłostak mos., chłostanie n., schłostanie n., wychłostanie n., zachłostanie n.
czas. chłostać ndk., chłosnąć dk., schłostać dk., wychłostać dk.
Wiktionary
zakrztusić się łykając coś pospiesznie
SJP.pl
przypadkowe wciągnięcie podczas wdechu ciała obcego do tchawicy i oskrzeli
SJP.pl
Zachłyśnięcie lub aspiracja – (łac. "aspiratio") - określa się w medycynie zjawisko wniknięcia materiału (zawartości) z przewodu pokarmowego do dróg oddechowych (krtań, tchawica, oskrzele) w czasie wdechu z powodu braku odruchu kaszlowego u chorego nieprzytomnego, czy z zaburzeniami świadomości. Czasami zdarza się to także podczas przełykania.
Wikipedia
zapaciać, zapaćkać, zababrać; potocznie:
1. ciapiąc, zabrudzić;
2. zatkać coś mazistą substancją;
3. nieudolnie zamalować
SJP.pl
potocznie:
1. ochlapywać, brudząc; zachlapywać, obryzgiwać;
2. zamalowywać nieudolnie;
3. zatykać coś mazistą substancją
SJP.pl
taki, który zacichł (zacichnął)
SJP.pl
zacieknąć;
1. o czymś dziurawym: przepuścić wodę, która powoduje powstawanie zacieków; przeciec, przecieknąć;
2. o cieczy: cieknąc, przedostać się gdzieś, dotrzeć dokądś
SJP.pl
taki, który zacieknął (zaciekł); zaciekły, zacieknięty
SJP.pl
plama na suficie lub ścianie powstająca na skutek spływania wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odbarwienie powstałe po wyschnięciu cieczy
Wiktionary
(1.1) Ściany komórki szpeciły żółtawe zacieki i grzyb.
Wiktionary
IPA: ˈzat͡ɕɛk, AS: zaćek
Wiktionary
rzecz. zaciekanie n.
czas. zaciekać ndk.
przym. zaciekły, ciekły
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciekać.
Wiktionary
rzecz. zaciek m.
czas. zaciekać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaciekawić)
(1.1) wzbudzać ciekawość
czasownik zwrotny niedokonany zaciekawiać się (dk. zaciekawić się)
(2.1) wzbudzać ciekawość w sobie
Wiktionary
(1.1) Ten temat zaczyna mnie zaciekawiać.
Wiktionary
rzecz. zaciekawianie n.
czas. zaciekawić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciekawić.
(1.2) chwilowe zainteresowanie czymś
Wiktionary
czas. zaciekawić dk., ciekawić ndk.
przym. ciekawy
rzecz. ciekawość ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaciekawiać)
(1.1) wzbudzić ciekawość
czasownik zwrotny dokonany zaciekawić się (ndk. zaciekawiać się)
(2.1) wzbudzić ciekawość w sobie
Wiktionary
(1.1) Zaciekawieni marynarze pobiegli na kasztel rufowy, skąd najlepiej widać było kaperski statek.
Wiktionary
czas. ciekawić, zaciekawiać
rzecz. zaciekawienie n., ciekawość ż.
Wiktionary
1. o czymś dziurawym: przepuszczać wodę, która powoduje powstawanie zacieków; przeciekać;
2. o cieczy: cieknąc, przedostawać się gdzieś, docierać dokądś
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób gwałtowny i nieustępliwy, z zaciekłością
Wiktionary
(1.1) Na północnym odcinku frontu zdobyty został Nowogródek oraz rozpoczęły się walki o Baranowicze – bronione zaciekle przez rosyjskich marynarzy.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛklɛ, AS: zaćekle
Wiktionary
rzecz. zaciekłość ż.
przym. zaciekły
Wiktionary
(1.1) wściekle, zażarcie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zaciekle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zaciekły; bardziej zaciekły
SJP.pl
taki, który zacieknął (zaciekł); zaciekły, zacieczony
SJP.pl
zaciec;
1. o czymś dziurawym: przepuścić wodę, która powoduje powstawanie zacieków; przeciec, przecieknąć;
2. o cieczy: cieknąc, przedostać się gdzieś, dotrzeć dokądś
SJP.pl
nieustępliwość, zaciętość, zawziętość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zaciekłe; cecha tych, którzy są zaciekli
Wiktionary
przym. zaciekły
przysł. zaciekle
Wiktionary
(1.1) zażartość, zajadłość, zapamiętałość, zawziętość
Wiktionary
1. uparcie obstający przy swoich racjach, poglądach; zawzięty, nieprzejednany;
2. świadczący o takiej postawie;
3. prowadzony intensywnie, gwałtownie, z determinacją; zażarty, zajadły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dążący do czegoś za wszelką cenę
(1.2) wyrażający postawę bezwzględnego dążenia do czego, determinację
(1.3) toczony z zawziętością
Wiktionary
rzecz. zacieczenie n., zaciek mrz., zaciekłość ż., zacieknięcie n.
czas. zaciec dk., zaciekać ndk., zacieknąć dk.
przysł. zaciekle
Wiktionary
(1.1) radykalny, śmiertelny, uparty, wojujący, zacięty, zagorzały, zajadły, zapamiętały, zapiekły, zaprzysięgły, zawzięty, zażarty
(1.3) intensywny, ostry, zacięty, zagorzały, zajadły, zawzięty, zażarty
Wiktionary
o samicach rodzących cielęta: zapłodnić
SJP.pl
zaciemka czarna - chrząszcz z rodziny omarlicowatych
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaciemnić)
(1.1) zasłaniać źródło światła lub ograniczać jego dostęp, czyniąc dane miejsce ciemniejszym
(1.2) przen. czynić niejasnym, niezrozumiałym
czasownik zwrotny niedokonany zaciemniać się (dk. zaciemnić się)
(2.1) stawać się ciemnym
Wiktionary
rzecz. zaciemnianie n., zaciemnienie n., zaćmienie n.
czas. zaciemnić, ściemniać, ciemnieć
przym. ciemny
Wiktionary
(1.1) przysłaniać
(1.2) gmatwać, wikłać
(2.1) ciemnieć
Wiktionary
taki, który zaciemniał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciemniać.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ɕɛ̃mʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zaćẽmʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. zaciemniać, zaciemnić
rzecz. zaćmienie n., ciemność ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaciemniać)
(1.1) dokonany od|zaciemniać.
czasownik zwrotny dokonany zaciemnić się (ndk. zaciemniać się)
(2.1) dokonany od|zaciemniać się.
Wiktionary
(1.1) Szedłem wśród gęstniejącego już mroku przez zaciemnione, ciche miasto, słysząc za sobą milknący odgłos odjeżdżającej kolumny pojazdów.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛ̃mʲɲit͡ɕ, AS: zaćẽmʹńić
Wiktionary
rzecz. zaciemnienie n.
przym. ciemny
czas. ściemniać, zaciemniać ndk., zaciemnieć
Wiktionary
element lub urządzenie służące do zacieniania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacieniać.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ɕɛ̇̃ˈɲä̃ɲɛ, AS: zaćė̃ńä̃ńe
Wiktionary
czas. zacieniać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) tworzyć nad czymś cień
Wiktionary
(1.1) Ślimaki gromadziły się w zacienianej popołudniami części ogródka.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛ̇̃ɲät͡ɕ, AS: zaćė̃ńäć
Wiktionary
rzecz. cień m., ocienianie n., ocienienie n., cieniowanie n., zacienienie n., zacienianie n.
czas. zacienić dk., ocieniać ndk., ocienić dk., cieniować ndk.
przym. cieniowy
Wiktionary
miejsce zacienione; cień
SJP.pl
przysłonić cieniem; ocienić
SJP.pl
masa, którą poddaje się fermentacji alkoholowej w celu otrzymania spirytusu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. półprodukt, fermentująca mieszanina do produkcji wódki;
Wiktionary
Zacier – mieszanina otrzymywana z zalania wodą roztartych ziaren zbóż, ziemniaków lub melasy, w celu poddania jej fermentacji alkoholowej. Ze względu na przeznaczenie wyróżnia się zacier do wyrobu piwa i spirytusu (gorzelniczy).
Wikipedia
rzecz. zacierka ż., zacieranie n.
czas. zacierać ndk.
Wiktionary
maszyna wygładzająca podłogi i ściany poprzez równomierne rozprowadzanie betonu, tynku tip.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacierać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. zacierać ndk.
rzecz. zacierka ż., zacier mrz.
Wiktionary
1. usuwać ślady; zamazywać; trzeć ręce z zimna;
2. tuszować;
3. wypełniać szpary, nierówności (np. szpachlą)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zatrzeć)
(1.1) usuwać ślady
(1.2) przen. ukrywać fakty
(1.3) techn. mieszać
czasownik zwrotny niedokonany zacierać się (dk. zatrzeć się)
(2.1) stawać się niewyraźnym
Wiktionary
(1.1) Przecież to dziś Danka dostała dwóję z fizyki! A ona, zamiast ratować sytuację, zamiast zacierać ślad swojej pedagogicznej klęski, jeszcze utwierdzała Dankę w jej lenistwie.
Wiktionary
rzecz. zacier mrz., zacieranie n., zacierka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: zacierka
SJP.pl
1. zupa z drobnymi, twardymi kluskami; ścierka;
2. drobna kluska formowana pocieraniem dłoni lub ścierana na tarce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. drobna i raczej twarda kluska zrobiona ręcznie;
(1.2) kulin. zupa z zacierkami (1.1)
Wiktionary
(1.2) Czasem na kolację była zupa – zacierka na wodzie lub kasza. Nie było prawie nigdy ziemniaków lub warzyw. Dzieci cały czas zagrożone były awitaminozą. W lecie starano się, by otrzymywały jakieś owoce – najczęściej nieduże jabłko […]
Wiktionary
rzecz. zacieranie n., zacier mrz., zatarcie n., tarcie n.
czas. zacierać ndk., zatrzeć dk., trzeć ndk.
przym. zacierkowy
Wiktionary
(1.2) reg. śl. ściyrka, zociyrka
Wiktionary
1. zupa z drobnymi, twardymi kluskami; ścierka;
2. drobna kluska formowana pocieraniem dłoni lub ścierana na tarce
SJP.pl
Zacierki ([]) – drobne, dosyć twarde kluski, uformowane przez pocieranie ciasta w dłoniach lub poprzez starcie go na tarce o dużych otworach.
„Zacierką” nazywa się też zupę z takimi kluskami.
Wikipedia
przymiotnik od: zacierka
SJP.pl
zarastać, najeżać cierniami
SJP.pl
zarosnąć, najeżyć cierniami
SJP.pl
zacierowy;
1. używany do zacierania (wypełniania) nierówności tynku lub innych powierzchni, np. masa zacierna;
2. służący do przygotowywania zacieru, np. kadź zacierna
SJP.pl
zacierny;
1. używany do zacierania (wypełniania) nierówności tynku lub innych powierzchni, np. masa zacierowa;
2. służący do przygotowywania zacieru, np. kadź zacierowa
SJP.pl
roślina drzewiasta z rodziny winterowatych; zacierp Wintera
SJP.pl
Zacierp ("Drimys" Forster & G. Forster) – rodzaj roślin z rodziny winterowatych ("Winteraceae"). Obejmuje w zależności od ujęcia albo 6–7 gatunków, albo ok. 30–40. W pierwszym, węższym ujęciu obejmuje tylko gatunki rosnące w Ameryce Środkowej i Południowej, a w szerszym ujęciu także z wysp Oceanii, Australii i południowo-wschodniej Azji, z centrum zróżnicowania na Nowej Gwinei. W węższym ujęciu gatunki z Azji, Australii i Oceanii wyodrębniane są w osobny rodzaj "Tasmannia".
Wikipedia
zacietrzewiać się - zapamiętywać się w gniewie, uniesieniu; zaperzać się, zapieklać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gwałtowne, zawzięte, zapamiętałe bronienie swoich racji, czasem w gniewie, bez patrzenia na konsekwencje
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ɕɛṭʃɛˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: zaćeṭševʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. zacietrzewić się
przym. zacietrzewiony
rzecz. cietrzew mzw.
Wiktionary
(1.1) zaperzenie
Wiktionary
zaperzony;
1. taki, który się zacietrzewił;
2. świadczący o zacietrzewieniu, charakterystyczny dla takiego stanu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gwałtownie, zawzięcie, zapamiętale broniący swoich racji, czasem w gniewie, bez patrzenia na konsekwencje
(1.2) świadczący o stanie zacietrzewienia
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ɕɛṭʃɛˈvʲjɔ̃nɨ, AS: zaćeṭševʹi ̯õny
Wiktionary
rzecz. zacietrzewienie
czas. zacietrzewić się
Wiktionary
(1.1) zaperzony
Wiktionary
zacietrzewić się - zapamiętać się w uniesieniu, w gniewie; zaperzyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacieśniać.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ɕɛ̇ɕˈɲä̃ɲɛ, AS: zaćėśńä̃ńe
Wiktionary
czas. zacieśniać
Wiktionary
czasownik
(1.1) sprawiać, że coś staje się ciaśniejsze
(1.2) sprawiać, że coś jest ściślejsze, związane
(1.3) ograniczać zakres czegoś, przestrzeń zajmowaną przez coś
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛ̇ɕɲät͡ɕ, AS: zaćėśńäć
Wiktionary
rzecz. ciaśnina ż., ciasnota, zacieśnianie
przym. zacieśniony
Wiktionary
(1.1) ścieśniać, stłaczać, ściskać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zacieśniać)
(1.1) dokonany od|zacieśniać.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛ̇ɕɲit͡ɕ, AS: zaćėśńić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacinać.
Wiktionary
Za
Wikipedia
rzecz. niezacinanie n.
czas. zacinać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaciąć)
(1.1) niedokonany od|zaciąć.
czasownik zwrotny niedokonany zacinać się (dk. zaciąć się)
(2.1) niedokonany od|zaciąć się.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕĩnat͡ɕ, AS: zaćĩnać
Wiktionary
1. nacięcie;
2. symbol wycięty na drzewie, służący do oznakowania miejsca, z którego myśliwy oddał strzał do zwierzyny
SJP.pl
zrobić znak na korze drzewa przeznaczonego do wycięcia
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. zaciosywać)
(1.1) zaostrzyć koniec drewnianego pala, kołka itp.
(1.2) zrobić znak na korze drzewa przeznaczonego do wycięcia
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɔsat͡ɕ, AS: zaćosać
Wiktionary
rzecz. cios m., ciosak m., ciosanie n.
czas. ciosać ndk., zaciosywać ndk.
Wiktionary
chrząszcz z rodziny sprężykowatych, którego larwy (drutowce) są groźnymi szkodnikami glebowymi
SJP.pl
nacinać, robić nacięcie
SJP.pl
stolarski uchwyt, element obrabiarki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czynność zaciskania
(1.2) techn. przyrząd zaciskający rurę w celu regulacji przepływu cieczy lub gazu
(1.3) techn. uchwyt mocujący, przytrzymujący coś
(1.4) techn. element łączący kilka części czegoś ze sobą
(1.5) elektr. punkt, w którym zewnętrzny obwód prądu zostaje dołączony do źródła prądu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. zaciskanie n., zaciśnięcie n., zaciskarka ż.
czas. zaciskać ndk., zacisnąć dk.
Wiktionary
(1.1) zaciskanie, zaciśnięcie
(1.4) łącznik
(1.5) biegun
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciskać.
Wiktionary
rzecz. zaciśnięcie n., zacisk m., zaciskacz m., zaciskarka ż.
czas. zaciskać ndk., zacisnąć dk.
przym. zaciskowy
Wiktionary
(1.1) zwieranie
Wiktionary
urządzenie do montażu końcówek w kablach sieciowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. elektr. urządzenie służące do zaprasowywania, zaciskania końcówek lub złączek w przewodach elektrycznych
(1.2) techn. urządzenie służące do łączenia elementów, np. zaciskania złączek w rurach
(1.3) kosmet. urządzenie służące do zaciskania tunelu podczas przedłużania paznokci
Wiktionary
rzecz. zacisk m., zaciskacz m., zaciskanie n.
czas. zaciskać ndk., zacisnąć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zacisnąć)
(1.1) czynić ciaśniejszym, ściśle przylegającym
czasownik zwrotny niedokonany zaciskać się (dk. zacisnąć się)
(2.1) ściśle przywierać
(2.2) być zaciskanym
Wiktionary
rzecz. zacisk mrz., zaciskanie n., zaciskarka ż.
przym. zaciskowy
czas. ściskać
Wiktionary
przymiotnik od: zacisk
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pot. zawalić sprawę
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaciskać)
(1.1) dokonany od|zaciskać.
czasownik zwrotny dokonany zacisnąć się (ndk. zaciskać się)
(2.1) dokonany od|zaciskać się.
Wiktionary
rzecz. zacisk mrz., zaciśnięcie n., zaciskanie n., zaciskarka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ustronne, ciche miejsce
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. wyciszyć, przyciszyć
przysł. zacisznie
przym. zaciszny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) cicho i spokojnie
Wiktionary
(1.1) Było zacisznie i sennie. Gdzieniegdzie koledzy moi ukladali się do snu. Świeczki powoli dogasaly w butelkach.
Wiktionary
rzecz. zacisze n., cisza ż., cichość ż., wyciszanie n., wyciszenie n., przyciszenie n., przyciszanie n.
czas. cichnąć, wyciszyć dk., wyciszać ndk., przyciszyć dk., przyciszać ndk.
przym. cichy, zaciszny
przysł. cicho
wykrz. cicho, cisza
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zacisznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zaciszny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o miejscu: cichy i spokojny
Wiktionary
rzecz. zacisze n., cisza ż., cichość ż., wyciszanie n., wyciszenie n., przyciszenie n., przyciszanie n.
czas. cichnąć, wyciszyć dk., wyciszać ndk., przyciszyć dk., przyciszać ndk.
przym. cichy
przysł. cicho, zacisznie
wykrz. cicho, cisza
Wiktionary
(1.1) przytulny, ustronny
Wiktionary
1. uniemożliwić dalsze trwanie czegoś negatywnego, np. zaciszyć skargi;
2. dawniej: uczynić coś cichym lub cichszym; ściszyć, przyciszyć
SJP.pl
potocznie: zabijać, uderzając czymś ostrym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciupać.
Wiktionary
rzecz. niezaciupanie n.
czas. zaciupać dk.
Wiktionary
1. werbowanie chętnych osób do pracy bądź do wojska, werbunek;
2. w rybołówstwie:
a) zarzucenie sieci;
b) to, co zostało złowione w jednorazowym zarzuceniu sieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) werbowanie osób chętnych do wojska lub pracy
(1.2) mech. element służący do zaciągania
Wiktionary
Za
Wikipedia
rzecz. zaciąganie n., zaciągnięcie n., ciąganie n.
czas. zaciągać ndk., zaciągnąć dk.
przym. zaciężny
Wiktionary
(1.1) branka, pobór, rekrutowanie, werbunek
(1.2) ciąg, cug
Wiktionary
narzędzie do ściągania i zaciskania elastycznych elementów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciągać.
Wiktionary
czas. zaciągnąć, zaciągać ndk.
rzecz. ciąganie n., zaciąg mrz.
Wiktionary
1. ciągnąc, przesuwać coś na inne miejsce; wlec coś; wieść kogoś dokądś siłą;
2. zasłaniać coś czymś; rozpościerać coś; zaciskać; ściągać;
3. pokrywać czymś jakąś powierzchnię;
4. o wietrze, chłodzie, zapachu itp.: dawać się odczuć; wiać; zawiewać;
5. nakłaniać kogoś do pójścia ze sobą;
6. wymawiać wyrazy ze szczególną, charakterystyczną dla Polaków z terenów wschodnich, intonacją;
7. zaciągać się -
a) wstępować do wojska lub jakiejś organizacji;
b) paląc papierosa lub fajkę, wciągać dym do płuc
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaciągnąć)
(1.1) ciągnąc, zmieniać położenie czegoś, zawlekać coś ciężkiego lub kogoś, najczęściej nieprzytomnego
(1.2) przen. zabierać kogoś gdzieś mimo oporu
(1.3) ciągnąc zaciskać, ściągać
(1.4) zasłaniać coś czymś
(1.5) pokrywać coś czymś
(1.6) druk. przyklejać zszyte arkusze książki do okładki
(1.7) daw. rekrutować, werbować
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaciągnąć)
(2.1) pot. o powietrzu, chłodzie, zapachu: dawać się odczuć
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(3.1) pot. jęz. wymawiać wyrazy, rozciągając artykulację niektórych głosek w sposób charakterystyczny dla Polaków z terenów wschodnich
czasownik zwrotny niedokonany zaciągać się (dk. zaciągnąć się)
(4.1) wstępować jako ochotnik do jakiejś służby, zwłaszcza do wojska
(4.2) mustrować się
(4.3) paląc tytoń, wciągać dym do płuc
(4.4) o np. niebie, wodzie: pokrywać się, zasnuwać się czymś
Wiktionary
(1.3) Zaciągnij zasłony.
(1.2) Zawsze gdy ma iść do lekarza, muszę go tam zaciągać.
(2.1) Od rzeki zaciągało chłodem
(3.1) Sklepikarz basem dyszy, zaciągając z ruska śpiewnie.
(4.1) Stefan nie miał pieniędzy i poszedł się zaciągnąć. Krzysztof miał kłopoty z prawem i zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej.
(4.2) Piotr cierpiał na chorobę morską, ale mimo to zaciągnął się na statek.
(4.3) Jola paliła paczkę papierosów dziennie, ale nie zaciągała się.
(4.4) Zwykle jak niebo zaciąga się chmurami, to zaraz zaczyna padać.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɔ̃ŋɡat͡ɕ, AS: zaćõŋgać
Wiktionary
(4.1) rzecz. zaciąg m., zaciężny m.
Wiktionary
(4.3) sztachać się
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaciągać)
(1.1) dokonany od|zaciągać.
Wiktionary
(1.1) Chłopaki zaciągnęli go do kina, potem Pawełek zdobył bilety na recital Ewy Demarczyk, a potem był mecz hokejowy Polska – NRD, na który poszli całą gromadą i na przemian to wrzeszczeli, to dęli w trąbki, dopingując swojaków.
Wiktionary
rzecz. zaciąganie n., zaciągnięcie n., ciąganie n., zaciąg mrz.
czas. zaciągać ndk.
przym. zaciężny
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zasmyczyć
Wiktionary
przymiotnik od: zaciąg
SJP.pl
1. skaleczyć; zrobić cięcie ostrym przedmiotem;
2. paść z ukosa (np. o deszczu);
3. zacisnąć zęby, aby opanować ból;
4. dawniej: zastrugać;
5. zaciąć się - zepsuć się chwilowo (np. o maszynach);
6. zaciąć się - zatrzymać się podczas mówienia;
7. zaciąć się - uprzeć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zacinać)
(1.1) skaleczyć kogoś ostrym narzędziem
czasownik zwrotny dokonany zaciąć się (ndk. zacinać się)
(2.1) zaciąć (1.1) samego siebie; skaleczyć się ostrym narzędziem
(2.2) przestać mówić, nie mogąc kontynuować
(2.3) nie dać się otworzyć, uruchomić; przestać działać
Wiktionary
IPA: ˈzat͡ɕɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: zaćo̊̃ńć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaciążać.
Wiktionary
potocznie: zachodzić w ciążę
SJP.pl
1. skaleczyć; zrobić cięcie ostrym przedmiotem;
2. paść z ukosa (np. o deszczu);
3. zacisnąć zęby, aby opanować ból;
4. dawniej: zastrugać;
5. zaciąć się - zepsuć się chwilowo (np. o maszynach);
6. zaciąć się - zatrzymać się podczas mówienia;
7. zaciąć się - uprzeć się
SJP.pl
Zacięcie – rodzaj wklęsłej formacji skalnej. Powstaje w miejscu, gdzie pod kątem ostrym lub rozwartym stykają się z sobą dwie ściany lub płyty skalne, a linia ich zetknięcia biegnie pionowo lub ukośnie. Pod względem kształtu zacięcie przypomina częściowo otwartą książkę.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: zacięcie
SJP.pl
zacięta postawa; upór; nieustępliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) postawa bycia zaciętym, silnej determinacji
(1.2) świadczący o silnej determinacji
Wiktionary
(1.1) Zaciętość zawodnika w walce była godna podziwu.
Wiktionary
przym. zacięty
Wiktionary
(1.1) nieustępliwość, upór, zaciekłość, zawziętość, determinacja
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: zacięty
SJP.pl
1. skaleczyć; zrobić cięcie ostrym przedmiotem;
2. paść z ukosa (np. o deszczu);
3. zacisnąć zęby, aby opanować ból;
4. dawniej: zastrugać;
5. zaciąć się - zepsuć się chwilowo (np. o maszynach);
6. zaciąć się - zatrzymać się podczas mówienia;
7. zaciąć się - uprzeć się
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy bierny od: zaciąć
przymiotnik
(2.1) taki, który się upiera przy swoich przekonaniach
(2.2) wykonywany z uporem i determinacją
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ɕɛ̃ntɨ, AS: zaćẽnty
Wiktionary
rzecz. zacięcie n., zaciętość ż.
czas. zaciąć dk., zacinać ndk.
przysł. zacięcie
Wiktionary
(2.1) uparty, zaciekły, zawzięty, zajadły, zażarty
Wiktionary
służący w wojsku zarobkowo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pochodzący z zaciągu, służący w wojsku zarobkowo
(1.2) sformowany z żołnierzy zwerbowanych do służby wojskowej za opłatą
Wiktionary
rzecz. zaciąg mrz.
czas. zaciągać ndk., zaciągnąć dk.
Wiktionary
przestarzałe: zaciążyć, stać się ciężkim; ściężyć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacmokać.
Wiktionary
czas. zacmokać dk.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zacnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zacny
SJP.pl
zacnik zielony - gatunek chrząszcza z rodziny poświętnikowatych
SJP.pl
Zacnik ("Gnorimus") – rodzaj chrząszczy z rodziny poświętnikowatych i podrodziny kruszczycowatych.
Wikipedia
uczciwość, prawość, dobroć, szlachetność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. albo podn. cecha tych, którzy są zacni
Wiktionary
przym. zacny
przysł. zacnie
Wiktionary
(1.1) uczciwość
Wiktionary
1. godny szacunku i zaufania; prawy;
2. młodzieżowo: niezły, niczego sobie; fajny;
3. dawniej:
a) w bardzo dobrym gatunku, pierwszorzędny, cenny;
b) sławetny, znakomity
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) przest. godny szacunku i zaufania, szlachetny, rzetelny, uczciwy, prawy, szacowny, szanowny, czcigodny
(1.2) przest. właściwy komuś takiemu
(1.3) przest. znaczący, znaczny
(1.4) przest. cenny, przedni, znakomity
Wiktionary
(1.1) Znamy zacny książę wielkie cnoty twoje, ludzkość i miłość ku poddanym swoim, tak, iż nas bezpiecznych czynią.
(1.1) Ten tak zacny przykład nietylko nas do świętego przywodzi zaś dziwowania się
(1.2) Wrodzona jest zacnemu domowi J.M. ludzkość.
(1.2) Nie ma ustać potomstwo w domu jego sławnym, Ani zacny thron jego
(1.3) Ciebie się przedtem cesarzu miły ludzie bali, ciebie się królowie zacni strachali, ciebie zacne miasta czciły, ciebie się wszyscy obawiali, gdzie są te wszystkie rzeczy?
(1.4) Otrzymasz tedy Sceptrum to, i insze zacne kleynoty Królestwa tego móy miły synu
Wiktionary
IPA: ˈzat͡snɨ, AS: zacny
Wiktionary
rzecz. zacność ż.
przysł. zacnie
Wiktionary
(1.1) prawy, szlachetny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) opóźnienie w rozwoju pod względem technologicznym, społecznym itd.
(1.2) wrogość wobec postępu
Wiktionary
(1.1) Świadomość zacofania Rosji i przekonanie o konieczności wydobycia jej z tego zacofania łączyła się u niego z instynktownym wyczuciem dróg realizacji tego celu i z konsekwencją w działaniu.
(1.2) Unikał poglądów i ocen krańcowych, krytycznie odnosił się do przejawów umysłowego zacofania i obskurantyzmu, ciemnoty i religijnego fanatyzmu.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡sɔˈfãɲɛ, AS: zacofãńe
Wiktionary
rzecz. zacofaniec m., cofka ż.
przym. zacofany
czas. cofać
Wiktionary
(1.1) zapóźnienie, niedorozwój, upośledzenie
(1.2) średniowiecze, kołtuństwo, kołtuneria, obskurantyzm, wstecznictwo, wsteczność
Wiktionary
osoba zacofana pod względem kulturalnym, przeciwna zmianom, nowym ideom i postępowi; obskurant, obskurantysta, wsteczniak, wstecznik, konserwatysta
SJP.pl
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) opóźniony w rozwoju
(1.2) nieufny lub przeciwny postępowi
Wiktionary
rzecz. zacofanie n., zacofaniec m., cofka ż.
czas. cofać
Wiktionary
(1.1) ograniczony, uwsteczniony, zapóźniony
(1.2) ograniczony, konserwatywny, niepostępowy, obskurancki, średniowieczny, wsteczny
Wiktionary
taki, który zacuchnął
SJP.pl
zakłopotać się
SJP.pl
potocznie: zacukiwać się - zawstydzać się
SJP.pl
rzadko: zacuknąć się - zakłopotać się, stropić się; zacukać się
SJP.pl
przymocować jednostkę pływającą do brzegu, przy pomocy sznura, lin itd.
SJP.pl
umocowywać statek do nabrzeża lub innego statku za pomocą cum; cumować, przycumowywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacyganić.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡sɨɡãˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zacygãńė̃ńe
Wiktionary
czas. zacyganić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zaszachrować, zamanić, zamachlować, zdobyć coś przez przekręt lub oszustwo, raczej drobne
Wiktionary
IPA: ˌzat͡sɨˈɡãɲit͡ɕ, AS: zacygãńić
Wiktionary
rzecz. zacyganienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zacytować.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡sɨtɔˈvãɲɛ, AS: zacytovãńe
Wiktionary
rzecz. cytowanie n., cytat m., cytacik m., cytacja ż., cytata ż.
czas. cytować ndk., zacytować dk.
przym. cytatowy, cytacyjny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. cytować)
(1.1) dokonany od|cytować.
Wiktionary
(1.1) Sygnalizując zaledwie rozległą problematykę symbolu, zacytujmy wypowiedzi dwóch autorów.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡sɨˈtɔvat͡ɕ, AS: zacytovać
Wiktionary
rzecz. cytat m., cytacik m., cytacja ż., cytata ż., cytowanie n., zacytowanie n.
czas. cytować ndk.
przym. cytacyjny, cytatowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczadzać.
Wiktionary
czas. zaczadzać ndk.
Wiktionary
1. zaczaić się - książkowo: ukryć się; przyczaić się;
2. potocznie: zrozumieć
SJP.pl
1. rzucić zaklęcie, urok, klątwę na coś lub na kogoś;
2. wzbudzić w kimś zachwyt swoją osobą, zwrócić czyjąś uwagę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczarować.
Wiktionary
rzecz. zaczarowywanie n.
czas. zaczarować dk., zaczarowywać ndk.
przym. czarujący
Wiktionary
1. rzucić zaklęcie, urok, klątwę na coś lub na kogoś;
2. wzbudzić w kimś zachwyt swoją osobą, zwrócić czyjąś uwagę
SJP.pl
1. rzucić zaklęcie, urok, klątwę na coś lub na kogoś;
2. wzbudzić w kimś zachwyt swoją osobą, zwrócić czyjąś uwagę
SJP.pl
czasownik
(1.1) rzucić czar, przemienić za pomocą czarów
Wiktionary
(1.1) W grze można zaczarować broń, by zadawała dwa razy więcej obrażeń.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ʃaˈrɔvat͡ɕ, AS: začarovać
Wiktionary
rzecz. czar mrz., czarownictwo n., czarownica ż., zaczarowanie n., zaczarowywanie n., czarownik mos., czarodziejka ż.
czas. czarować, zaczarowywać ndk.
ims. zaczarowany
przym. czarujący
Wiktionary
(1.1) zaklinać
Wiktionary
otumaniony siedzeniem na czacie w Internecie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczekać.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ʃɛˈkãɲɛ, AS: začekãńe
Wiktionary
czas. zaczekać
rzecz. oczekiwanie n.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. czekać)
(1.1) pozostać w jednym miejscu lub stanie aż do momentu stania się czegoś, czego się chce
Wiktionary
(1.1) Jeśli państwo zaczekacie, mogę zapłacić tę sumę w przyszłym tygodniu.
(1.1) Często trzeba było chwilę zaczekać na kolejną partię bułek, które wyciągała z pieca kilkunastoletnia pomocnica, czy córka piekarza na drewnianej szufli, o długim trzonku.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ʃɛkat͡ɕ, AS: začekać
Wiktionary
rzecz. oczekiwanie n., czekanie n., zaczekanie
czas. czekać
Wiktionary
(1.1) poczekać, reg. śl. doczkać
Wiktionary
zaczekować się - zameldować się na lotnisku, w hotelu itp.
SJP.pl
spójnik poprzedzający wniosek z poprzedniego zdania, zatem, stąd, przeto
SJP.pl
rodzaj uchwytu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. mechanizm, który służy do tego, aby coś zaczepić
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp., rozk. od: zaczepić
Wiktionary
(1.1) Drugi ratownik przecisnął się obok Brodziaka i w chwili, gdy końcówka noszy znalazła się przy drzwiach, zwolnił jakiś zaczep i podobny stelaż z kółkami opadł na dół, stabilizując wózek.
Wiktionary
IPA: ˈzat͡ʃɛp, AS: začep
Wiktionary
rzecz. doczepka ż., zaczepka ż., zaczepienie n., zaczepianie n., czepianie n., czepienie n.
czas. zaczepiać ndk., zaczepić dk., czepiać ndk., czepić dk.
przym. zaczepowy, zaczepny, zaczepialski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczepiać.
Wiktionary
(1.1) Nie są wyjątkami wypadki zaczepiania młodych dziewcząt w parkach lub wręcz na ulicy przez patrole MO z żądaniem, aby udowodniły, że nie są prostytutkami.
Wiktionary
czas. zaczepiać ndk.
rzecz. zaczep mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaczepić)
(1.1) mocować coś na czymś wystającym
(1.2) zawadzać o coś podczas ruchu
(1.3) zatrzymywać kogoś, podejmując relację
(1.4) rozpoczynać agresywną prowokację czy bójkę
(1.5) wstępować gdzieś na trochę podczas przemieszczania się
czasownik zwrotny niedokonany zaczepiać się (dk. zaczepić się)
(2.1) zatrzymywać się lub zawisać, zahaczywszy o coś
(2.2) chwytać za coś, przytrzymywać się czego
(2.3) zaczepiać (1.2) siebie nawzajem
(2.4) pot. znajdować tymczasowe mieszkanie lub pracę
Wiktionary
rzecz. doczepka ż., zaczep mrz., zaczepianie n., zaczepienie n., zaczepka ż.
czas. zaczepić
przym. zaczepny
przysł. zaczepnie
Wiktionary
(1.1) przyczepiać, przymocowywać, umocowywać, wieszać
(1.3) zagadywać, zatrzymywać
(2.1) zahaczać się
(2.2) chwytać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczepić.
Wiktionary
rzecz. zaczep mrz.
czas. zaczepiać
Wiktionary
w slangu młodzieżowym: świetny, wspaniały, znakomity; wyrąbisty, wyczepisty, zarąbisty, zajefajny
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaczepiać)
(1.1) dokonany od|zaczepiać.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ʃɛpʲit͡ɕ, AS: začepʹić
Wiktionary
rzecz. zaczep mrz., doczepka ż.
czas. zaczepiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prowokacyjne lub agresywne zachowanie mające na celu nawiązanie kontaktu albo wywołanie u kogoś określonej rekacji
(1.2) daw. to, co służy do zaczepiania, przymocowywania czegoś
Wiktionary
Zaczepka (lit. "Užtilčiai") – wieś na Litwie, w rejonie wileńskim, 6 km na północ od Kowalczuków, zamieszkana przez 3 osoby. 0,7 km na wschód przebiega granica litewsko-białoruska.
Wikipedia
(1.1) Przeważnie w dyskotekach można zaobserwować przypadki przemocy. Tam jest alkohol, narkotyki, wystarczy jakaś zaczepka, popchnięcie nawet niechcący i już jest powód do agresywnych zachowań.
Wiktionary
rzecz. doczepka ż., zaczepność ż., zaczep mrz.
przysł. zaczepnie
czas. zaczepiać
przym. zaczepny
Wiktionary
(1.1) zagabnięcie
(1.2) zaczep, zaszczepka
Wiktionary
skłonność do zaczepek, kłótni; napastliwość, zaczepność, agresywność
SJP.pl
lubiący kłótnie, szukający zaczepki, napastliwy
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: zaczepnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zaczepne
Wiktionary
przym. zaczepny
rzecz. zaczepka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zdolny prowokować i wszczynać kłótnię
(1.2) służący atakowi
Wiktionary
rzecz. doczepka ż., zaczepka ż., zaczepność ż., zaczep mrz.
przysł. zaczepnie
czas. zaczepiać
Wiktionary
(1.1) kłótliwy, napastliwy, prowokacyjny, zadziorny
(1.2) najeźdźczy, napastniczy, ofensywny
Wiktionary
przymiotnik od: zaczep
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce, położona w województwie podlaskim, w gminie Choroszcz;
Wiktionary
Zaczerlany ( Зачарляны) – wieś w Polsce, położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Choroszcz.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczerniać.
Wiktionary
czas. zaczerniać ndk.
rzecz. czerniak mrz.
Wiktionary
taki, który zaczerniał
SJP.pl
o cechach zaczerniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Za
Wikipedia
o cechach zaczerniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaczerpywać)
(1.1) dokonany od|zaczerpywać.
Wiktionary
rzecz. zaczerpnięcie n., zaczerpywanie n., czerpanie n., czerpnia ż.
czas. czerpać, zaczerpywać ndk.
Wiktionary
(1.1) nabrać, przyjąć, wciągnąć, wziąć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaczerpnąć)
(1.1) nabierać coś płynnego lub sypkiego
(1.2) brać skądś, aby wykorzystać do jakiegoś celu
(1.3) uzyskiwać wiadomości
(1.4) nabierać powietrza, by poczuć się dobrze
Wiktionary
czas. zaczerpnąć
Wiktionary
(1) czerpać
(1.1) nabierać, pobierać, wydobywać
(1.2) brać, uzyskiwać, wyciągać, zdobywać
(1.3) pytać, uzyskiwać, zdobywać
(1.4) odpoczywać, relaksować się
Wiktionary
taki, który stał się czerwony; zaczerwieniony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczerwienić.
(1.2) med. zmiana koloru skóry polegająca na rozszerzeniu naczyń krwionośnych
Wiktionary
(1.1) To normalne, że wokół rany może utworzyć się zaczerwienienie; nie jest to zapalenie.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ʃɛrvʲjɛ̇̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: začervʹi ̯ė̃ńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. czerwończyk mzw., czerwienica ż., czerwony mos., czerwoność ż., czerwień ż., czerwienienie n.
czas. czerwienieć, zaczerwienić dk., zaczerwieniać ndk., czerwienić ndk.
przym. czerwony, czerwonawy, czerwcowy
przysł. czerwono, czerwonawo
temsłow. czerwono-
Wiktionary
(1.2) rumień, rumieniec
Wiktionary
taki, który się zaczerwienił
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaczerwieniać)
(1.1) pokryć czerwonym kolorem
czasownik zwrotny dokonany zaczerwienić się (ndk. zaczerwieniać się)
(2.1) stać się czerwonym
(2.2) zawstydzić się i oblać rumieńcem na twarzy
Wiktionary
(2.2) Zaczerwieniła się, zażenowana, gdy zauważyła wyryty na płocie napis „pipa”.
(2.2) Madzia zaczerwieniła się jak najczerwieńsza wiśnia.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ʃɛrˈvʲjɛ̇̃ɲit͡ɕ, AS: začervʹi ̯ė̃ńić
Wiktionary
rzecz. czerwienica ż., czerwończyk mzw., czerwony mos., zaczerwienienie n., czerwień ż., czerwone n., czerwoność ż.
czas. zaczerwienieć dk.
przym. czerwony
temsłow. czerwono-
Wiktionary
(2.1) zaczerwienieć
(2.2) książk. spąsowieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczesać.
Wiktionary
czas. zaczesać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) czesząc, przemieścić włosy w jedną stronę
Wiktionary
rzecz. zaczeska ż., zaczesanie n.
Wiktionary
zaczesanie włosów na część wyłysiałej głowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pasmo włosów zaczesane z jednego z boków na część głowy objętej łysiną
Wiktionary
Zaczeska (także pożyczka, combover) – fryzura głównie noszona przez łysiejących mężczyzn, polegająca na zaczesaniu dłuższych włosów na łysiejące miejsca.
Wikipedia
(1.1) Marek, odkąd zaczął łysieć, nosi taką zabawną zaczeskę.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ʃɛska, AS: začeska
Wiktionary
czas. przeczesywać, zaczesać dk.
rzecz. czesanie n.
Wiktionary
(1.1) pożyczka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczesywać.
Wiktionary
czas. zaczesywać ndk.
Wiktionary
założyć lub wszczepić czip, oznaczyć coś, zwłaszcza zwierzęta, za pomocą specjalnych układów scalonych; zachipować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. porcja surowego ciasta pozostawiona z poprzedniego wypieku, dodawana najczęściej do ciasta na chleb;
2. to, co stało się początkiem czegoś, zdarza się po raz pierwszy, coś nowego; zalążek, pierwocina;
3. rozczynione, rozdrobnione ciasto; rozczyn;
4. białka regulujące przebieg procesów życiowych, wytwarzane przez każdy żywy organizm;
5. w budownictwie: mieszanina spoiwa cementu lub gipsu z wodą; zaprawa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczynać.
Wiktionary
IPA: ˌzat͡ʃɨ̃ˈnãɲɛ, AS: začỹnãńe
Wiktionary
czas. zaczynać, zacząć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zacząć)
(1.1) przystępować do wykonywania jakiejś czynności
(1.2) wykonywać jakąś czynność przed inną
(1.3) wziąć część z nienapoczętej całości
(1.4) pot. zaczepiać, rozdrażniać kogoś
(1.5) wchodzić w pewien stan lub okres
czasownik zwrotny niedokonany zaczynać się (dk. zacząć się)
(2.1) mieć swój początek
Wiktionary
(1.1) Robert zaczyna sprzątać mieszkanie.
(1.3) Musiałem zacząć nową rolkę taśmy samoprzylepnej.
(1.4) — Znowu zaczynasz? — powiedziała do dziecka zdenerwowana matka.
(2.1) Film zaczyna się o dwudziestej.
Wiktionary
IPA: zaˈt͡ʃɨ̃nat͡ɕ, AS: začỹnać
Wiktionary
rzecz. zaczyn m., zaczynanie n., zaczęcie n., zaczątek m.
czas. zacząć dk.
przym. zaczątkowy
Wiktionary
(1.1) startować
(1.3) napoczynać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczyniać.
Wiktionary
czas. zaczyniać ndk.
Wiktionary
w przemyśle spożywczym: dodawać zaczynu do rozdrobnionego ciasta
SJP.pl
w przemyśle spożywczym: dodać zaczynu do rozdrobnionego ciasta
SJP.pl
przymiotnik od: zaczyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaczytać.
Wiktionary
czas. obczytać, przeczytać, czytać, zaczytać dk.
przym. poczytny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. początek; to, od czego się coś zaczyna;
2. pierwotna forma organu lub organizmu, zdolna rozwinąć się w dojrzały organ lub organizm; zarodek
SJP.pl
1. początek; to, od czego się coś zaczyna;
2. pierwotna forma organu lub organizmu, zdolna rozwinąć się w dojrzały organ lub organizm; zarodek
SJP.pl
1. rozpocząć; zapoczątkować;
2. wziąć kawałek z nieużywanej całości;
3. sprowokować poprzez agresywne zachowanie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaczynać)
(1.1) dokonany od|zaczynać.
czasownik zwrotny dokonany zacząć się (ndk. zaczynać się)
(2.1) dokonany od|zaczynać się.
Wiktionary
(1.1) Albo zaczniesz zachowywać się uczciwie, albo nici z naszej umowy.
(2.1) A może by tak ponumerować kolejne części? Wiesz, na przykład ta zacznie się od słów: „Dawno, dawno temu w odległej galaktyce. Część 4”.
Wiktionary
IPA: ˈzat͡ʃɔ̃ɲt͡ɕ, AS: začõńć
Wiktionary
rzecz. zaczątek m., zaczęcie n., zaczynanie n.
czas. zaczynać ndk.
przym. zaczątkowy
Wiktionary
pośladki u niektórych dużych ssaków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) anat. tylna część tułowia czworonożnego zwierzęcia
(1.2) pot. szerokie i tłuste pośladki człowieka
(1.3) daw. tył, tylna część
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) W mgnieniu oka zepchnięto rajtarów na płot, który zwalił się z trzaskiem pod parciem zadów końskich […]
Wiktionary
IPA: zat, AS: zat
Wiktionary
rzecz. Zadna ż.
:: zdrobn. zadek m., zadeczek m.
przym. zadni, zadowy
Wiktionary
(1.2) wulg. dupsko
Wiktionary
skrót
(1.1) = zadanie
Wiktionary
(1.1) Zad. 1 Rozwiąż poniższe równania.
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) 2. os. lp. rozk. od: zadać
Wiktionary
urządzenie w automatyce przemysłowej służące do ręcznego generowania sygnałów sterujących lub symulacji czujników
SJP.pl
1. nakazać wykonać coś, nauczyć się czegoś
2. sprawić, że komuś stało się coś złego
3. dać pokarm zwierzętom
4. pot. założyć komuś coś ciężkiego do noszenia
5. dodać nowy składnik, głównie do cieczy, gazu
6. zadać się: pot. zawrzeć znajomość z kimś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) coś, co należy wykonać
(1.2) odczasownikowy od|zadać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dzisiaj mam dużo zadań do zrobienia i nie możemy się spotkać.
Wiktionary
IPA: zaˈdãɲɛ, AS: zadãńe
Wiktionary
rzecz. zadawanie n., nazadawanie n., pozadawanie n., zadaniowanie n.
:: zdrobn. zadanko n.
czas. zadawać ndk., zadać dk., nazadawać dk., pozadawać dk., zadaniować ndk.
przym. zadaniowy
przysł. zadaniowo
Wiktionary
(1.1) praca
Wiktionary
nadawać określone zadania, obowiązki lub cele do realizacji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) rzad. przydzielać komuś zadanie
Wiktionary
(1.1) Drugim elementem porozumienia jest wybudowanie na terenie naszego kraju stacji odbiorczej, która pozwoli zadaniować nasze satelity, a także pobierać pozyskane przez nie dane do dalszych analiz.
(1.1) W okresie od 1981 r. do krańca PRL, a również później realizowali zadania głównie poza swoją szkoloną pierwotnie rolą. Byli zadaniowani do spraw gospodarczych.
Wiktionary
rzecz. zadanie n.
czas. zadawać ndk., zadać dk.
przym. zadaniowy
Wiktionary
(1.1) zlecać
Wiktionary
osoba, która zawsze wykonuje powierzone jej zadania starannie i na czas
SJP.pl
koncentracja na określonych celach i ich systematyczne wykonywanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha bycia skupionym na praktycznym rezultacie działań
Wiktionary
(1.1) Zadaniowość z pracy przenosimy do życia prywatnego.
Wiktionary
rzecz. zadanie n.
Wiktionary
przymiotnik od: zadanie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zadaniem, dotyczący zadania
Wiktionary
rzecz. zadanie n., zadanko n.
czas. zadaniować
Wiktionary
zdrobnienie od: zadanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: zadanie
Wiktionary
(1.1) Mam problem z takim jednym zadankiem.
Wiktionary
rzecz. zadanie n., zadawanie n., nazadawanie n., pozadawanie n.
czas. zadawać ndk., zadać dk., nazadawać dk., pozadawać dk.
przym. zadaniowy
przysł. zadaniowo
Wiktionary
miasto w Chorwacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Chorwacji, nad Morzem Adriatyckim;
Wiktionary
Zadar
Zadar (wł. "Zara,", węg. "Zára", niem. "Jadera") – miasto w Chorwacji, siedziba żupanii zadarskiej oraz miasta Zadar. Leży w Dalmacji, nad Morzem Adriatyckim. W 2011 roku liczyło 71 471 mieszkańców.
Wikipedia
przym. zadarski
Wiktionary
zadarlica tłuszczówka, zadarlica spiżarnianka - gatunki motyla z rodziny omacnicowatych
SJP.pl
1. obsiewać, pokrywać darnią;
2. zadarnić się - zarastać darnią
SJP.pl
→ Zadar (miasto w Chorwacji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zadarem, dotyczący Zadaru
Wiktionary
rzecz. Zadar mrz.
Wiktionary
mający zadarty nos
SJP.pl
zwrócony końcem ku górze, np. zadarty nos
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skierowany na końcu ku górze
Wiktionary
rzecz. zadarcie n., zadra ż., darcie n.
czas. zadrzeć, zadzierać
Wiktionary
przykrywać dachem; daszyć
SJP.pl
przykryć dachem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadaszyć.
(1.2) dach, jako odrębna lub samodzielna konstrukcja
Wiktionary
IPA: ˌzadaˈʃɛ̃ɲɛ, AS: zadašẽńe
Wiktionary
rzecz. dach m., daszek m., zadaszanie n., dachowiec mzw.
czas. zadaszać ndk., zadaszyć dk.
przym. dachowy, zadaszony
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) przykryty dachem
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zadaszyć
Wiktionary
(1.1) Przed PKiN powstanie pierwszy w stolicy zadaszony plac, na którym będą się odbywały imprezy kulturalne i sportowe.
Wiktionary
czas. zadaszać ndk., zadaszyć dk.
rzecz. dach mrz., zadaszenie n.
przym. dachowy
Wiktionary
przykryć dachem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadaszać)
(1.1) wznieść dach nad czymś
Wiktionary
(1.1) Sąsiedzi w końcu zadaszyli altanę.
(1.1) Władze klubu obiecały zadaszyć trybuny.
Wiktionary
rzecz. dach mrz., daszek mrz., zadaszenie n., dachowiec mzw.
czas. zadaszać ndk.
przym. dachowy, zadaszony
Wiktionary
zdrobnienie od: zadatek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. część należnej kwoty wpłacana lub wypłacana z góry jako gwarancja dotrzymania umowy, w przypadku niewywiązania się z umowy zwracana przez wykonawcę w podwójnej wysokości
(1.2) wstępnie zauważalna zdolność lub skłonność do czegoś
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.2) predyspozycja
Wiktionary
predyspozycje do czegoś
SJP.pl
dać, dawać zadatek, zaliczkę, akonto
SJP.pl
przymiotnik od: zadatek
SJP.pl
określić czas (datę) powstania czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadawać.
Wiktionary
IPA: ˌzadaˈvãɲɛ, AS: zadavãńe
Wiktionary
czas. zadawać
rzecz. zadanie n., zadanko n.
Wiktionary
1. nakazywać wykonać coś
2. sprawiać, że komuś dzieje się coś złego
3. dawać pokarm zwierzętom
4. pot. zakładać komuś coś ciężkiego do noszenia
5. dodawać nowy składnik, głównie do cieczy, gazu
6. zadawać się: pot. utrzymywać znajomość z kimś
SJP.pl
czasownik
(1.1) o pytaniach: wypowiadać w celu uzyskania odpowiedzi
(1.2) nakazywać komuś coś robić
(1.3) sprawiać komuś coś złego
(1.4) zootechn. dawać zwierzętom pożywienie
(1.5) przest. zakładać sobie lub komuś jakiś ciężar na ramiona lub plecy
czasownik zwrotny zadawać się
(2.1) znajomić się, często spotykać się, utrzymywać bliskie kontakty z kimś nieodpowiednim
Wiktionary
(1.1) Nauczyciele często zadają podchwytliwe pytania swoim uczniom.
(1.2) Nauczyciel na każdej lekcji zadaje mi nową palcówkę do nauczenia się.
(1.3) W grze można zaczarować broń, by zadawała dwa razy więcej obrażeń.
Wiktionary
IPA: zaˈdavat͡ɕ, AS: zadavać
Wiktionary
czas. zadaniować, zdawać, dk. zadać
rzecz. zadanie n., zadawanie n., zadanko n.
Wiktionary
1. nakazać wykonać coś, nauczyć się czegoś
2. sprawić, że komuś stało się coś złego
3. dać pokarm zwierzętom
4. pot. założyć komuś coś ciężkiego do noszenia
5. dodać nowy składnik, głównie do cieczy, gazu
6. zadać się: pot. zawrzeć znajomość z kimś
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|zadawać.
Wiktionary
IPA: ˈzadat͡ɕ, AS: zadać
Wiktionary
czas. zadaniować, zadawać ndk.
rzecz. zadanie n., zadanko n.
Wiktionary
regionalne zdrobnienie od: zadanie; zadanko
SJP.pl
1. taki, który dobrze wygląda, dba o siebie;
2. starannie utrzymany, taki, o którego ktoś dba; wypielęgnowany
SJP.pl
zająć się troskliwie kimś lub czymś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dbać)
(1.1) otoczyć troskliwą opieką; poświęcić wiele starań
Wiktionary
(1.1) Zadbaj o to, by nikt mi nie przeszkadzał, gdy jestem na zebraniu.
Wiktionary
rzecz. zadbanie n.
przym. zadbany
czas. dbać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. debiutować)
(1.1) wystąpić po raz pierwszy w danej roli, dziedzinie
Wiktionary
(1.1) Piłkarz zadebiutował w reprezentacji narodowej.
(1.1) W maju zadebiutuje u nas marka Chevrolet. Nie będą to jednak np. słynne sportowe corvetty, ale nowe modele Daewoo, które będą sprzedawane jako chevrolety.
Wiktionary
rzecz. zadebiutowanie n., debiutant mos., debiutowanie n.
czas. debiutować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podjęcie decyzji
Wiktionary
(1.1) Polega wówczas na wczytywaniu ustalonej liczby symboli terminalnych przed zadecydowaniem, której reguły parsowania użyć.
Wiktionary
IPA: ˌzadɛt͡sɨdɔˈvãɲɛ, AS: zadecydovãńe
Wiktionary
rzecz. decydowanie n., zdecydowanie n., decyzja ż., decyzyjność ż., decydent m., decydentka ż.
czas. zadecydować dk., zdecydować dk., decydować ndk.
ims. zdecydowany
przym. zdecydowany, decyzyjny
przysł. zdecydowanie
Wiktionary
(1.1) zdecydowanie
Wiktionary
taki, o którym zadecydowano; postanowiony, przedsięwzięty
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. decydować)
(1.1) dokonany od|decydować.
Wiktionary
(1.1) Staniecie przed zgromadzeniem, które zadecyduje co z wami zrobić.
Wiktionary
IPA: ˌzadɛt͡sɨˈdɔvat͡ɕ, AS: zadecydovać
Wiktionary
rzecz. zadecydowanie n., zdecydowanie
czas. decydować
przysł. zdecydowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadedykować.
Wiktionary
IPA: ˌzadɛdɨkɔˈvãɲɛ, AS: zadedykovãńe
Wiktionary
rzecz. dedykowanie n., dedykacja ż., dedykata ż.
czas. zadedykować dk., dedykować ndk.
przym. dedykacyjny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dedykować)
(1.1) dokonany od|dedykować.
Wiktionary
IPA: ˌzadɛdɨˈkɔvat͡ɕ, AS: zadedykovać
Wiktionary
rzecz. dedykacja ż., dedykata ż., dedykowanie n., zadedykowanie n.
czas. dedykować ndk.
przym. dedykacyjny
Wiktionary
potocznie: pośladki, tylna część ciała u człowieka lub zwierzęcia; tyłek, kuper, siedzenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: zad
(1.2) pot. żart. pupa, tyłek, siedzenie
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. tył, tyłek
Wiktionary
IPA: ˈzadɛk, AS: zadek
Wiktionary
rzecz. zad mrz.
Wiktionary
(1.2) tyłek, pupa, rzyć, reg. śl. rzić, wulg. dupa, eufem. cztery litery, eufem. siedzenie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadeklamować.
Wiktionary
czas. zadeklamować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadeklarować.
Wiktionary
rzecz. deklarowanie n., zdeklarowanie n., deklaracja ż., deklarant m., deklaratywność ż., deklaratywizm m.
czas. zadeklarować dk., zdeklarować dk., deklarować ndk.
przym. deklaracyjny, deklaratywny
przysł. deklaratywnie
Wiktionary
1. poinformować celników o przewozie czegoś przez granicę;
2. zobowiązać się do czegoś;
3. zadeklarować się - opowiedzieć się po jakiejś stronie, dokonać wyboru, publicznie przyznać się do swoich poglądów
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. deklarować)
(1.1) przekazać w oficjalnej wypowiedzi
(1.2) wyrazić gotowość, przyrzec pomoc
(1.3) przedstawić oświadczenie władzom
czasownik zwrotny dokonany zadeklarować się (ndk. deklarować się)
(2.1) zobowiązać się do zrobienia czego
(2.2) wyrazić swoje poparcie lub sprzeciw
Wiktionary
rzecz. zadeklarowanie n., deklarowanie n., deklaracja ż.
Wiktionary
Zadeklino – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Kozielice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wikipedia
1. ukryć się lub kogoś;
2. schować coś w bezpieczym miejscu
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. ukryć by nie było kłopotu
czasownik zwrotny zadekować się
(2.1) pot. ukryć się by nie było kłopotu
Wiktionary
(2.1) Strażnik Rajmund Wichłacz był prawdziwym mistrzem w wynajdywaniu miejsc, w których można byłoby się spokojnie zadekować.
Wiktionary
rzecz. dekowanie n.
czas. dekować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadekretować.
Wiktionary
rzecz. dekretowanie n., dekret m., dekretarz m., dekretał m.
czas. zadekretować dk., dekretować ndk.
Wiktionary
1. wydać dekret w jakiejś sprawie;
2. wskazać konta, na których należy zaksięgować operacje gospodarcze
SJP.pl
poinformować poufnie o czymś władze, zwykle o wykroczeniu przeciw obowiązującemu prawu; donieść
SJP.pl
czasownik
(1.1) poufnie donieść o bezprawnym działaniu
Wiktionary
rzecz. denuncjowanie n., denuncjator mos., denuncjatorka ż.
czas. denuncjować
Wiktionary
wysłać depeszę, telegram, zawiadomić kogoś o czymś telegraficznie; zatelegrafować
SJP.pl
taki, który się zadeszczył; zalany deszczem, deszczowy
SJP.pl
w językoznawstwie: taki, który stał się przymiotnikiem; uprzymiotnikowiony
SJP.pl
przekształcić w przymiotnik; zadjektywizować
SJP.pl
przekształcić w przymiotnik; zadiektywizować
SJP.pl
potocznie: pośladki, tylna część ciała u człowieka lub zwierzęcia; tyłek, kuper, siedzenie
SJP.pl
wywołać podmuch, zawiać; dmuchnąć
SJP.pl
tylny, zawsze w odniesieniu do nóg większych ssaków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. tylny
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. tylny
Wiktionary
rzecz. zad mrz.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. związany z Zadnieprzem, dotyczący Zadnieprza, leżący za Dnieprem
Wiktionary
rzecz. Zadnieprze n.
przym. zadnieprzański
Wiktionary
(1.1) współcz. zadnieprzański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zadnieprzem, dotyczący Zadnieprza, pochodzący z Zadnieprza
Wiktionary
rzecz. Zadnieprze n., Dniepr mrz.
przym. zadnieprski
Wiktionary
(1.1) daw. zadnieprski
Wiktionary
kraina historyczna, część Ukrainy Naddnieprzańskiej; Ukraina Lewobrzeżna
SJP.pl
wieś na Ukrainie
SJP.pl
Zadniestrze, do 1928 Neudorf ( Задністря) – wieś na Ukrainie w rejonie samborskim obwodu lwowskiego, nad Dniestrem.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadokować.
Wiktionary
czas. zadokować dk.
rzecz. dokowanie n.
Wiktionary
wprowadzić do doku
SJP.pl
wprowadzać statek do doku
SJP.pl
udokumentować, zdokumentować;
1. udowodnić coś;
2. potwierdzić coś dokumentem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. historyczna dzielnica Katowic lub nazwa kilku polskich wsi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zadole było przysiółkiem Piotrowic.
Wiktionary
rzecz. zadolanin mos., zadolanka ż.
przym. zadolański, podzadolański
Wiktionary
zacząć dominować nad czymś; zapanować
SJP.pl
drobny owad z rzędu karaczanów
SJP.pl
Zadomka ("Ectobius") – rodzaj karaczanów z rodziny zadomkowatych i podrodziny Ectobiinae.
Wikipedia
rodzina owadów z rzędu karaczanów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który przyzwyczaił się do bycia w jakimś miejscu
(1.2) taki, który uległ utrwaleniu
Wiktionary
(1.1) Miał podwinięte rękawy od koszuli, na nogach nowe kapcie Żaczka i w ogóle wyglądał na tak zadomowionego, że Cesia poczuła pewien niepokój.
Wiktionary
zadomowić się:
1. przyzwyczaić się do pobytu w jakimś miejscu;
2. często gdzieś występować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: tyle, ile trzeba, wystarczająco; zadość
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób zadowalający
Wiktionary
(1.1) Powiedziała, że opanowałam materiał zadowalająco.
Wiktionary
rzecz. zadowalanie n., zadowolenie n.
czas. zadowolić dk., zadowalać ndk.
przym. zadowalający
Wiktionary
(1.1) satysfakcjonująco
Wiktionary
dość dobry, wystarczająco dobry; dostateczny, niezły, wystarczający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wystarczająco dobry
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy czynny od: zadowalać
Wiktionary
rzecz. zadowolenie n.
czas. zadowalać ndk., zadowolić dk.
przym. zadowolony, niezadowalający
przysł. zadowalająco
Wiktionary
(1.1) dostateczny, możliwy, niezły, OK, satysfakcjonujący, wystarczający
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadowalać.
Wiktionary
IPA: ˌzadɔvaˈlãɲɛ, AS: zadovalãńe
Wiktionary
czas. zadowalać
przysł. zadowalająco
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zadowolić)
(1.1) zaspokajać potrzeby, odpowiadać czyimś upodobaniom
(1.2) spełniać, zaspokajać seksualnie
czasownik zwrotny niedokonany zadowalać się (dk. zadowolić się)
(2.1) poprzestawać na czymś
(2.2) zaspokajać siebie autoerotycznie
(2.3) zaspokajać erotycznie siebie wzajemnie
Wiktionary
(1.1) Twoja odpowiedź mnie zadowala.
(1.1) Warunki w hotelu były całkowicie zadowalające.
Wiktionary
IPA: ˌzadɔˈvalat͡ɕ, AS: zadovalać
Wiktionary
rzecz. zadowalanie n., zadowolenie n.
czas. zadowolić dk.
przym. zadowolony, zadowalający, niezadowalający
przysł. zadowalająco
Wiktionary
(1.1) zaspokajać, dogadzać, odpowiadać, wystarczać
Wiktionary
Zadowice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Godziesze Wielkie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
W 1954 w Zadowicach znaleziono dwa autentyczne skarabeusze egipskie w jednej z popielnic (grób 95) na cmentarzysku kultury przeworskiej. Znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi.
Wikipedia
dogodzić, zaspokoić wymagania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczucie przyjemności wywołane spełnieniem się pragnień lub pomyślnym obrotem sprawy
Wiktionary
Zadowolenie – chwilowe uczucie satysfakcji, pełnej afirmacji. W większości przypadków prowadzi do uczucia szczęścia. Zadowolenie nie objawia się stanem euforii, uzewnętrznia się w zależności od sytuacji (poziomu zadowolenia). Zadowolenia może być zarówno brane pod uwagę przy aspektach seksualnych, jak i wręcz przeciwnie, codziennych (dziecko zadowolone z oceny za swoją pracę np. dyktando).
Wikipedia
(1.1) U nas propozycje małżeńskie składa się przeważnie mimochodem w łóżku, pod zgubnym wpływem seksualnego zadowolenia. Ale co było robić? Zwabić Alicję do mego pokoiku i zgwałcić na tapczanie Renaty?
Wiktionary
IPA: ˌzadɔvɔˈlɛ̃ɲɛ, AS: zadovolẽńe
Wiktionary
czas. zadowolić dk., zadowalać ndk.
przym. zadowolony, zadowalający, niezadowalający
przysł. zadowalająco, niezadowalająco
Wiktionary
(1.1) satysfakcja; przest. ukontentowanie
Wiktionary
dogodzić, zaspokoić wymagania
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadowalać)
(1.1) zob. zadowalać.
czasownik zwrotny dokonany zadowolić się (ndk. zadowalać się)
(2.1) zob. zadowalać się.
Wiktionary
IPA: ˌzadɔˈvɔlʲit͡ɕ, AS: zadovolʹić
Wiktionary
rzecz. zadowolenie
czas. zadowalać ndk.
przym. zadowolony, zadowalający
przysł. zadowalająco
Wiktionary
dogodzić, zaspokoić wymagania
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zadowolić
przymiotnik
(2.1) taki, który cieszy się, czerpie zadowolenie, satysfakcję z czegoś; radosny
(2.2) taki, który świadczy o zadowoleniu
Wiktionary
(2.1) Początkowo nie był zadowolony z przeprowadzki, ale w miarę upływu czasu bardzo polubił nowe miasto.
(2.2) Jestem bardzo zadowolony, że ktoś go dobrze do mnie nastawił zanim z nim porozmawiałem.
Wiktionary
IPA: ˌzadɔvɔˈlɔ̃nɨ, AS: zadovolõny
Wiktionary
rzecz. zadowolenie n.
czas. zadowolić dk., zadowalać ndk.
przym. zadowalający
Wiktionary
(2.1) uszczęśliwiony, usatysfakcjonowany, rad, wesół, wesoły, przest. kontent
Wiktionary
podać w określonych dozach, dawkach
SJP.pl
dawniej: tyle, ile trzeba, wystarczająco; zadosyć
SJP.pl
przysłówek
(1.1) książk. wystarczająca ilość czegoś, zaspokajająca pewną potrzebę
Wiktionary
(1.1) Gangster trafił za kratki – Sprawiedliwości stało się zadość.
(1.1) Uczyniliśmy tradycji zadość i na Wigilę było dwanaście potraw.
Wiktionary
IPA: ˈzadɔɕt͡ɕ, AS: zadość
Wiktionary
rzecz. zadośćuczynienie
czas. zadośćuczynić
Wiktionary
(1.1) dość, dosyć
Wiktionary
dawniej:
1. wynagradzać spowodowaną szkodę lub wyrządzoną krzywdę;
2. spełniać czyjeś życzenie lub wypełniać obowiązek
SJP.pl
moralne lub materialne odszkodowanie za wyrządzoną krzywdę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadośćuczynić.
(1.2) książk. moralne lub materialne odszkodowanie
(1.3) przest. przyjęcie pojedynku jako satysfakcji za obrazę lub krzywdę moralną
Wiktionary
na
Wikipedia
IPA: ˌzadɔɕt͡ɕut͡ʃɨ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zadośćučỹńė̃ńe
Wiktionary
czas. zadośćuczynić dk.
przysł. zadość
Wiktionary
1. wynagrodzić spowodowaną szkodę lub wyrządzoną krzywdę;
2. spełnić czyjeś życzenie lub wypełnić obowiązek
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadośćczynić)
(1.1) wynagrodzić komuś krzywdę; naprawić wyrządzoną szkodę lub przeprosić w sposób wystarczający, aby zrekompensować winę, stratę lub niesprawiedliwość
Wiktionary
(1.1) Grzegorz zadośćuczynił za swoje przewinienia.
Wiktionary
rzecz. zadośćuczynienie n.
czas. zadośćczynić ndk.
przysł. zadość
Wiktionary
1. ostry, odstający od czegoś kawałek, zwłaszcza drewniany; drzazga;
2. przykre wspomnienie, żal, uraza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drzazga
(1.2) książk. dawna uraza, bolesne wspomnienie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wypróbuj spodem dłoni, czy powróz nie ma zadr, odstających włosków lub chropowatych zgrubień.
(1.2) Chciał zapomnieć ów epizod z nocy weselnej, spychał, pomniejszał, aż wydał mu się bez znaczenia, jednak tkwił jak jątrząca zadra.
Wiktionary
przym. zadarty
czas. zadrzeć, zadzierać
Wiktionary
dawniej:
1. czynić drobnym;
2. drobiąc, wsypywać do czegoś
SJP.pl
rysa na powierzchni czegoś, zwłaszcza na skórze; zadrapnięcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rysa na powierzchni
Wiktionary
(1.1) Twoja matka i ja byliśmy ranni, ale ty nie miałeś nawet zadrapania.
(1.1) Starali się jakoś zamaskować zadrapania na masce i tylnych drzwiach samochodu.
Wiktionary
rzecz. zadrapywanie n.
czas. zdrapywać, zadrapać dk., zadrapać się dk., zadrapywać ndk., zadrapywać się ndk.
Wiktionary
(1.1) draśnięcie, skaleczenie, zadraśnięcie
Wiktionary
rysa na powierzchni czegoś, zwłaszcza na skórze; zadrapanie
SJP.pl
1. drażniąc, wywoływać lub zaogniać konflikt;
2. drażniąc, irytować kogoś, dokuczać komuś;
3. wywoływać reakcję narządu zmysłowego; podrażniać;
4. zadrażniać się - dawniej:
a) kłócić się;
b) zaostrzać się, zaogniać się
SJP.pl
1. drażniąc, wywołać lub zaognić konflikt;
2. drażniąc, zirytować kogoś, dokuczyć komuś;
3. wywołać reakcję narządu zmysłowego; podrażnić;
4. zadrażnić się - dawniej:
a) pokłócić się, poróżnić się;
b) zaostrzyć się, zaognić się
SJP.pl
1. drażniąc, wywołać lub zaognić konflikt;
2. drażniąc, zirytować kogoś, dokuczyć komuś;
3. wywołać reakcję narządu zmysłowego; podrażnić;
4. zadrażnić się - dawniej:
a) pokłócić się, poróżnić się;
b) zaostrzyć się, zaognić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadreptać.
Wiktionary
czas. zadreptać dk.
Wiktionary
rzadko:
1. zaczynać dreptać;
2. drepcząc, zadeptywać
SJP.pl
rzadko: przejść jakąś drogę drobnymi kroczkami; podreptać, potuptać, pokuśtykać
SJP.pl
taki, który zadrobniał
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawna, rodowa wspólnota gospodarcza u Słowian Południowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wspólnota rodowa u południowych Słowian;
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Zadruga to jakoby model społeczny, jaki Słowianie wyssali z mlekiem matek – chłopska wspólnota, w której pierwsze skrzypce grają ojcowie, synowie i bracia.
Wiktionary
IPA: ˈzâːdruɡa
Wiktionary
(1.1) wspólnota, gromada
Wiktionary
obszar pokryty drukiem
SJP.pl
owad z rodziny pszczołowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) syst. bot. nazwa systematyczna|Xylocopa|Latreille|ref=tak., rodzaj owadów z rodziny pszczołowatych;
(1.2) bot. owad z rodzaju zadrzechnia (1.1)
Wiktionary
Zadrzechnia ("Xylocopa") – rodzaj pszczół z rodziny pszczołowatych i podrodziny zadrzechniowatych. Jedyny z monotypowego plemienia zadrzechni (Xylocopini). Takson kosmopolityczny, obejmujący około 400 opisanych gatunków.
Wikipedia
(1.2) Samice zadrzechni opiekują się swoim potomstwem: broniąc miejsca rozrodu i wykazując zainteresowanie jego losem od stadium jaja do zakończenia swojego życia jesienią.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) obsadzanie terenu drzewami
Wiktionary
rzecz. drzewo n., drewno n., drzewiarz m., drzewiarstwo n., zadrzewienie n.
:: zdrobn. drzewko n.
czas. zadrzewiać ndk., zadrzewić dk.
przym. drzewny, drzewiasty, drzewkowaty
Wiktionary
obsadzać jakiś obszar drzewami
SJP.pl
obsadzić jakiś obszar drzewami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) obsadzenie terenu drzewami
(1.2) skupisko drzew i krzewów, które nie jest ani lasem, ani sadem
Wiktionary
rzecz. drzewo n., drewno n., drzewiarz m., drzewiarstwo n., zadrzewianie n.
:: zdrobn. drzewko n.
czas. zadrzewiać ndk., zadrzewić dk.
przym. drzewny, drzewiasty, drzewkowaty
Wiktionary
przymiotnik od: zadrzewienie
SJP.pl
obsadzić jakiś obszar drzewami
SJP.pl
1. naderwać brzeg czegoś, zaczepiwszy tym o coś innego, nadedrzeć;
2. wejść z kimś w konflikt, narazić się komuś;
3. unieść, skierować coś ku górze, podnieść;
4. zadrzeć się:
a) naderwać się;
b) zostać skierowanym ku górze;
c) dawniej, potocznie: narazić się komuś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadzierać)
(1.1) dokonany od|zadzierać.
Wiktionary
(1.1) Kwestował na ulicy zbierając na obronę zwierząt i po raz pierwszy zadarł z policją.
(1.1) Piett zadarł głowę na sufit. – Panika. Panika i poczucie winy odebrały pani zmysły.
Wiktionary
rzecz. zadarcie n., zadra ż., zadzieranie n., darcie n., zadziorność ż.
czas. zadzierać ndk.
przym. zadarty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadręczać.
Wiktionary
IPA: ˌzadrɛ̃n͇ˈt͡ʃãɲɛ, AS: zadrẽṇčãńe
Wiktionary
czas. zadręczać ndk., zadręczyć dk., dręczyć ndk.
rzecz. zadręczenie n., dręczycielka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadręczyć.
Wiktionary
IPA: ˌzadrɛ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zadrẽṇčẽńe
Wiktionary
czas. zadręczyć dk., zadręczać ndk., dręczyć ndk.
rzecz. zadręczanie n., dręczyciel mos., dręczycielka ż.
Wiktionary
czasownik
(1.1) drgnąć kilkukrotnie
Wiktionary
(1.1) Prom zadrżał łagodnie, gdy przelatywał przez wrota hangaru, wreszcie wolny. Wirował wśród nakrapianego gwiazdami bezmiaru.
Wiktionary
czas. drżeć
Wiktionary
1. wilgotność najczęściej połączona z wysoką temperaturą oraz brakiem ruchów mas powietrza; duchota, duszność, parność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nieświeże powietrze, nie do oddychania
Wiktionary
(1.1) W bunkrze panował niemiłosierny zaduch.
Wiktionary
rzecz. zaducha ż.
Wiktionary
(1.1) smród, fetor, odór
Wiktionary
1. zbyt mała ilość tlenu wodzie, powodująca śnięcie ryb; przyducha;
2. nieświeże powietrze utrudniające swobodne oddychanie; zaduch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaduch
(1.2) wędk. ryb. duszenie się ryb pod lodem
Wiktionary
rzecz. zaduch m.
Wiktionary
wydać głuchy, buczący odgłos; zadudnić, zahuczeć
SJP.pl
wydać głuchy, buczący odgłos; zadudnieć, zahuczeć
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|dudnić.
Wiktionary
(1.1) Muzyka rozkręcona na cały regulator zadudniła basami, wylewając się przez piękne kolumny Altus z Wrześni.
Wiktionary
rzecz. dudnienie n.
czas. dudnić
Wiktionary
zbytnia ufność we własne możliwości, siły; zarozumiałość, zarozumialstwo, zadufkostwo, zadufkowatość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zbytnia pewność siebie
Wiktionary
(1.1) zarozumialstwo
Wiktionary
potocznie: osoba zarozumiała, bardzo pewna siebie; zuchwalec, zarozumialec
SJP.pl
bardzo pewny siebie; zadufały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zbyt pewny siebie, pełen buty
Wiktionary
bardzo pewny siebie; zadufany
SJP.pl
przestarzałe: człowiek zarozumiały, zbyt pewny siebie; zarozumialec, pyszałek, bufon
SJP.pl
zbytnia ufność we własne możliwości, siły; zarozumiałość, zarozumialstwo, zadufanie, zadufkowatość
SJP.pl
zbytnia ufność we własne możliwości, siły; zarozumiałość, zarozumialstwo, zadufkostwo, zadufanie
SJP.pl
pogrążenie się w myślach, marzeniach, rozmyślaniach; zamyślenie, kontemplacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) głębokie zamyślenie
Wiktionary
(1.1) Twoja głęboka myśl pogrążyła mnie w głębokiej zadumie.
(1.1) Z zadumy tej wyrwało ją gwizdanie kosa, który rozbudzony światłem, bijącym z fabryki w okienko, zaczynał wycinać swoje kuranty.
Wiktionary
IPA: zaˈdũma, AS: zadũma
Wiktionary
rzecz. zadumanie n., duma ż.
czas. zadumać dk.
przym. zadumany
Wiktionary
(1.1) zamyślenie
Wiktionary
1. dawniej: spędzić pewien czas na dumaniu; pomarzyć, podumać;
2. dawniej: zagrać lub zaśpiewać dumę, dumkę;
3. zadumać się - pogrążyć się w myślach, w marzeniach; zamyślić się, rozmarzyć się
SJP.pl
1. taki, który pogrążył się w zadumie; zamyślony, zaabsorbowany, nieobecny;
2. taki, który wyraża zadumę, zamyślenie, np. zadumany uśmiech
SJP.pl
1. dawniej: spędzić pewien czas na dumaniu; pomarzyć, podumać;
2. dawniej: zagrać lub zaśpiewać dumę, dumkę;
3. zadumać się - pogrążyć się w myślach, w marzeniach; zamyślić się, rozmarzyć się
SJP.pl
1. dawniej, dziś potocznie: zdumieć;
2. zadumieć się - dawniej, dziś potocznie: zadumać się - popaść w zadumę, pogrążyć się w myślach
SJP.pl
dawniej, dziś potocznie: zadumanie, zaduma - pogrążenie się w myślach
SJP.pl
1. dawniej, dziś potocznie: zdumiewać;
2. zadumiewać się - dawniej, dziś potocznie: zadumywać się - popadać w zadumę, pogrążać się w myślach
SJP.pl
1. dawniej, dziś potocznie: zdumieć;
2. zadumieć się - dawniej, dziś potocznie: zadumać się - popaść w zadumę, pogrążyć się w myślach
SJP.pl
1. dawniej, dziś potocznie: zadumany;
2. potocznie: zdumiony
SJP.pl
ekspresywnie: zaduma - pogrążanie się w myślach
SJP.pl
zadumywać się - popadać w zadumę, pogrążać się w myślach
SJP.pl
1. potocznie: mała miejscowość oddalona od ośrodków kulturalnych; prowincja; pipidówka;
2. potocznie: oddalona od centrum dzielnica miasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. grub. wieś lub miasteczko ze słabo rozwiniętą komunikacją, handlem itp.
Wiktionary
(1.1) Nie mogę do ciebie teraz wpaść, bo jestem u cioci na zadupiu.
(1.1) Mieścina, z której pochodzę, to straszne zadupie.
Wiktionary
IPA: zaˈdupʲjɛ, AS: zadupʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. dupa ż., dupsko n., dupka ż., dupeczka ż., duperela ż.
przym. dupiasty
Wiktionary
(1.1) posp. pipidówka, pipidówa, zadupiejewo; pot. wygnajewo, wygwizdów / wygwizdowo, wydmuchów / wydmuchowo, grajdoł, grajdołek, dziura, zapadła dziura, dziura zabita dechami / dziura zabita deskami, wieś zabita deskami, świat zabity dechami / świat zabity deskami, wiocha, kaczy dół, tam, gdzie diabeł mówi dobranoc; książk. przedpiekle, głusza, odludzie; neutralnie zapadły kąt, zaścianek; wulg. tam, gdzie psy dupami szczekają, wypiździjewo / wypiździewo; grub. pierdziszewo
Wiktionary
zadurzać się - zaczynać czuć miłość do kogoś; zakochiwać się
SJP.pl
taki, który się zadurzył, zakochał się w kimś
SJP.pl
zadurzyć się - zakochać się
SJP.pl
1. zabić przez ściskanie gardła odbierające oddech; udusić;
2. zadusić się - umrzeć z powodu niemożenia oddychania; udusić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaduszać, dusić)
(1.1) pozbawić dopływu powietrza i spowodować przez to czyjąś śmierć
czasownik zwrotny dokonany zadusić się (ndk. zaduszać się, dusić się)
(2.1) ulec śmierci z powodu braku dopływu powietrza
Wiktionary
rzecz. Dusiołek mzw.
czas. dusić
Wiktionary
(1.1) war. udusić
(2.1) war. udusić się
Wiktionary
1. dusząc, zabijać;
2. gasić ogień; tłumić, ugaszać;
3. nie pozwalać na rozwój czegoś
SJP.pl
1. impreza o charakterze modlitewnym lub artystycznym organizowana blisko świąt Zaduszek;
2. dawne święto pogańskie poświęcone pamięci zmarłych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) rel. w Kościele katolickim dzień poświęcony pamięci wszystkich zmarłych, przypadający na 2 listopada (po dniu Wszystkich Świętych);
Wiktionary
Zobacz też: Zaduszki (ujednoznacznienie).
Zaduszki, Dzień Zaduszny lub Święto Zmarłych, formalnie Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych ( Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum) – w Kościołach łacińskich obchód liturgiczny poświęcony zmarłym, przypadający corocznie na dzień 2 listopada, treściowo połączony z poprzedzającą go uroczystością Wszystkich Świętych. Zaduszki często zbiegają się z ludowymi obrzędami ku czci zmarłych, wywodzącymi się z wierzeń pogańskich lub przedchrześcijańskich.
Wikipedia
(1.1) W tym roku Zaduszki wypadły w poniedziałek.
(1.1) Zaduszki to dzień modlitw za zmarłych, odwiedzania cmentarzy i zapalania na grobach świateł (świec, zniczy), które symbolizują nieśmiertelność duszy.
(1.1) Zaduszki następują po dniu Wszystkich Świętych.
Wiktionary
rzecz. dusza ż., duszeczka ż.
przym. zaduszny, zaduszkowy
Wiktionary
(1.1) Dzień Zaduszny, Święto Zmarłych
Wiktionary
przymiotnik od: Zaduszki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rel. związany z Zaduszkami albo z modlitwami za zmarłych
Wiktionary
rzecz. duszyca ż., dusznik mos., dusza ż., Zaduszki
przysł. duchowo
Wiktionary
słodkowodny skorupiak z podgromady skrzelonogów
SJP.pl
Zadychra ("Branchipus") – rodzaj skorupiaka z rzędu bezpancerzowców. Zadychry są zwierzętami słodkowodnymi. W Polsce występuje zadychra pospolita ("Branchipus schaefferi"), żyjąca w okresowo wysychających zbiornikach wodnych. Jej obecność w zbiornikach, które przez długi czas wyglądały na wymarłe, tłumaczono sobie kiedyś tym, że zadychry spadają z nieba.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadygotać.
Wiktionary
czas. zadygotać dk.
Wiktionary
zamieszki, kłótnie, walki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pejor. publiczna burda z udziałem wielu osób, często brutalna
(1.2) duża zadymka – zawieja
Wiktionary
rzecz. dym m., dymek m., zadymianie n., zadymienie n., zadymiarz m., zadymiara ż.
:: zdrobn. zadymka ż.
czas. dymić ndk., zadymiać ndk., zadymić dk.
przym. zadymiarski, dymny, dymowy
Wiktionary
(1.1) zadma
Wiktionary
dmuchać, zawiewać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadymiać.
Wiktionary
rzecz. zadymienie n., zadymka ż., zadyma ż., zadymiarz m., dym m.
czas. zadymiać ndk., zadymić dk.
przym. zadymkowy, zadymiarski, dymny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kobieta lub dziewczyna, która bierze udział w zadymach
Wiktionary
rzecz. zadymiarz mos., zadyma ż.
Wiktionary
→ zadymiarz; awanturnica, chuliganka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do wytwarzania mgły lub dymu
Wiktionary
1. uczestnictwo w ulicznych starciach z policją;
2. częste wywoływania awantur, wszczynanie bójek
SJP.pl
potocznie:
1. osoba uczestnicząca w zadymach, uczestnik ulicznych starć z policją;
2. osoba, która chętnie wywołuje awantury, wszczyna bójki; rozrabiacz, awanturnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ktoś, kto bierze udział w zadymach
Wiktionary
IPA: zaˈdɨ̃mʲjaʃ, AS: zadỹmʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. zadyma ż., zadymianie n., zadymienie n., zadymka ż., dym m.
:: fż. zadymiara ż.
czas. zadymiać ndk., zadymić dk., dymić ndk.
przym. dymny
Wiktionary
(1.1) chuligan, awanturnik, grandziarz, rozrabiaka, warchoł
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zadymić)
(1.1) wypełniać dymem
(1.2) wydzielać dym lub parę
Wiktionary
rzecz. zadymiarz mos., zadymianie n., dym m., dymienie n., dymek m., zadyma ż.
przym. dymny
czas. zadymić dk., dymić ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadymiać)
(1.1) wypełnić dymem
Wiktionary
rzecz. zadymiarz mos., zadymianie n., dym m., dymienie n., dymek m., zadyma ż.
przym. dymny
czas. zadymiać
Wiktionary
śnieżyca połączona z silnym wiatrem
SJP.pl
Zadymka – śnieżyca połączona z silnym wiatrem. Nie powinna być mylona z zamiecią, w trakcie której nie pada śnieg, lecz wiatr unosi z ziemi wcześniej opadłe płatki śniegu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chwilowe trudności ze złapaniem tchu spowodowane najczęściej zbyt dużym wysiłkiem lub zmęczeniem
(1.2) astma
Wiktionary
Zadyszka – jubileuszowy tribute album, wydany 7 października 2011 z okazji X-lecia zespołu happysad. Wydawnictwo składa się dwóch płyt (CD+DVD).
Płyta zawiera utwory zagrane przez zespoły zaprzyjaźnione z grupą happysad, w nowych aranżacjach. Na płycie znalazł się też jeden utwór w wykonaniu happysad – „Manewry szczęścia”, który także został zaprezentowany w nowej aranżacji.
Wikipedia
(1.1) Typowymi objawami zadyszki są ból gardła i opór przy oddychaniu.
Wiktionary
rzecz. zadyszenie n.
przym. zdyszany, zadyszały, zadyszany
czas. dk. zadyszeć, ndk. zadyszać
Wiktionary
(1.1) duszność, dychawica, sapka
Wiktionary
rzadko: uśmiercać, zadając ciosy czymś ostrym
SJP.pl
potocznie:
1. zapodziać, zgubić
2. zadziać się - wydarzyć się, mieć miejsce, stać się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadziewać)
(1.1) pot. zagubić, zapodziać
(1.2) rzad. załatać dzianiną
(1.3) daw. przywdziać, wdziać
czasownik zwrotny dokonany zadziać się (ndk. zadziewać się)
(2.1) przest. zawieruszyć się
(2.2) wydarzyć się
Wiktionary
(2.1) — Stary godzinnik po pradziadku. / — Gra? / — I śpiewa — dodał Jontek. / — A bije? / — Ojej! / — Nakręć go! / — Klucz gdzieś zadziałem.
(2.1) Słońce podnosiło się coraz wyżej, wisiało już nad kościołem, niesło się niepowstrzymanie, zalewając świat ślepiącą jasnością i żarem, wiater się był kajś zadział, że już gorąc bez przeszkody ogarniał ziemię rozmigotaną przysłoną, w której zboża pławiły się, kieby w tym rozbełtanym, cichuśkim wrzątku.
Wiktionary
rzecz. zadzianie n., zadziewanie n.
czas. zadziewać ndk., zadziewać się ndk.
Wiktionary
(1.1) zapodziać
(1.3) nadziać, włożyć
Wiktionary
czasownik
(1.1) zacząć działać
Wiktionary
(1.1) Ale zadziałało i A-wing zgubił mnie kompletnie. Gdy wyrównał tor, już atakowałam. Patrzyłam, jak zataczający beczki myśliwiec uderza w bok stacji i staje w płomieniach.
Wiktionary
czas. działać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadzierać.
Wiktionary
rzecz. zadzior m., zadziorność ż., zadarcie n., darcie n.
czas. zadzierać ndk., zadrzeć dk.
przym. zadziorny
przysł. zadziornie
Wiktionary
1. nadrywać brzeg czegoś, zaczepiwszy tym o coś innego;
2. wchodzić z kimś w konflikt, narażać się komuś;
3. unosić, kierować coś ku górze, podnosić;
4. zadzierać się:
a) nadrywać się;
b) być kierowanym ku górze;
c) dawniej, potocznie: narażać się komuś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zadrzeć)
(1.1) nadrywać coś, zaczepiwszy tym czymś o coś innego
(1.2) unosić coś ku górze
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zadrzeć)
(2.1) przen. narażać się komuś
Wiktionary
IPA: zaˈd͡ʑɛrat͡ɕ, AS: zaʒ́erać
Wiktionary
rzecz. zadra ż., zadzior m., zadziorność ż., zadzieranie n., zadarcie n., darcie n.
czas. zadrzeć dk.
przym. zadarty, zadziorny
przysł. zadziornie
Wiktionary
(2.1) narażać się
Wiktionary
1. stworzyć mocno ściągnięty węzeł, pętlę; zawiązać;
2. przeciągnąć coś przez otwór; związać coś przeciągniętą linką, wstążką
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zadzierzysty
SJP.pl
butny, czupurny, zawadiacki, zadzierżysty;
1. skłonny do zaczepki, kłótni;
2. świadczący o takiej postawie, np. zadzierzyste spojrzenie
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: zadzierzyście
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zadzierżysty
SJP.pl
butny, czupurny, zawadiacki, zadzierzysty;
1. skłonny do zaczepki, kłótni;
2. świadczący o takiej postawie, np. zadzierżyste spojrzenie
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: zadzierżyście
SJP.pl
Zadzim – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Zadzim. Leży ok. 15 km na północny zachód od Szadku, przy starym szlaku handlowym, łączącym Sieradz z Łęczycą.
Miejscowość jest siedzibą gminy Zadzim, parafii św. Małgorzaty oraz ważnym ośrodkiem usługowo-handlowym.
Wikipedia
przymiotnik od: Zadzim
SJP.pl
potocznie: mały i ostry kawałek czegoś, wystający z jakiejś powierzchni; zadra, zadziora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kolec wystający z jakiejś powierzchni
Wiktionary
rzecz. zadzieranie n., zadziorność ż.
czas. zadzierać
Wiktionary
osoba lubiąca wszczynać awantury, jest zadziorna, agresywna; awanturnik, prowokator, złośnik
SJP.pl
ostry, czepny wyrostek na powierzchni części niektórych roślin lub organach zwierząt
SJP.pl
gatunek afrykańskiego płaza
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób zadziorny
Wiktionary
rzecz. zadzieranie n., zadziorność ż.
czas. zadzierać
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zadziornie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zadziorny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zadziorne; cecha tych, którzy są zadziorni
Wiktionary
rzecz. zadzior m., zadziorek m., zadziora m./ż., zadzieranie n., zadarcie n.
czas. zadzierać ndk., zadrzeć dk.
przym. zadziorny
przysł. zadziornie
Wiktionary
(1.1) zaczepność
Wiktionary
zaczepliwy, szukający problemów, nieustępliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skory do kłótni
Wiktionary
rzecz. zadzieranie n., zadziorność ż.
czas. zadzierać
Wiktionary
dawniej: zachowywać się jak dziwak
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywołujący podziw, zdumienie
Wiktionary
rzecz. zadziwianie n., zadziwienie n.
czas. zadziwiać ndk., zadziwić dk.
przysł. zadziwiająco
Wiktionary
(1.1) fascynujący, niepojęty, niesamowity, niezwykły, wielki, zaskakujący, zdumiewający
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zadziwić)
(1.1) powodować podziw lub zdumienie
czasownik zwrotny niedokonany zadziwiać się (dk. zadziwić się)
(2.1) okazywać podziw albo zdumienie
Wiktionary
(1.1) Magda zadziwiła wszystkich rozpiętością swojego wokalu w trakcie ostatniego recitalu.
Wiktionary
rzecz. zadziwianie n., zadziwienie n., dziwaczek mos./mrz.
czas. zdziwić, dziwić, zadziwić dk.
przym. zadziwiający
przysł. zadziwiająco
Wiktionary
(1.1) dziwić, zdumiewać
(2.1) dziwić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadziwić.
Wiktionary
czas. zadziwić, zadziwiać
przym. zadziwiający
rzecz. dziwaczek mos./mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zadziwiać)
(1.1) dokonany od|zadziwiać.
czasownik zwrotny dokonany zadziwić się (ndk. zadziwiać się)
(2.1) dokonany od|zadziwiać się.
Wiktionary
(1.1) I tutaj Tadeusz ją zadziwił, sądziła, że będzie nalegał, aby odprawić kochliwego inżyniera, a on nagle obrócił wszystko w żart.
Wiktionary
IPA: zaˈd͡ʑivʲit͡ɕ, AS: zaʒ́ivʹić
Wiktionary
przym. dziwny, zadziwiający
rzecz. zadziwienie n., dziwaczek mos./mrz.
czas. zdziwić, zadziwiać, dziwić
Wiktionary
dawniej: zadziwić, zdumieć
SJP.pl
o ptakach: zabijać, kłując dziobem; zadziobywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zadzwonić.
Wiktionary
IPA: ˌzad͡zvɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zaʒvõńė̃ńe
Wiktionary
czas. zadzwonić, dzwonić
rzecz. dzwonnik mzw./mos., dzwonek mrz., dzwon mrz., dzwonnica ż., dzwonienie n.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) wydobyć dźwięk za pomocą dzwonu lub dzwonka
(1.2) o dzwonie, dzwonku, telefonie wydać dźwięk
(1.3) telekom. nawiązać połączenie telefoniczne
Wiktionary
(1.1) Dziewczyna zadzwoniła do drzwi, odezwał się ten sam nieuprzejmy baryton.
(1.2) Przed chwilą zadzwonił telefon i policjant uprzejmym głosem zaprosił pana Gołąbka na przesłuchanie na komisariat.
(1.3) Aha i zadzwoń do PZU po ajenta, niech przyjdzie i wyceni straty.
Wiktionary
IPA: zaˈd͡zvɔ̃ɲit͡ɕ, AS: zaʒvõńić
Wiktionary
rzecz. dzwonnik mzw./mos., zadzwonienie n., dzwon m., dzwonek m., dzwonnica ż., dzwonienie n., dzwoneczek mrz.
czas. dzwaniać, dzwonić ndk.
Wiktionary
(1.3) zatelefonować
Wiktionary
Zadąbrów – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie przysuskim, w gminie Wieniawa.
Prywatna wieś szlachecka "Zadąbrowie", położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa radomskiego. Do 31 grudnia 2025 była przysiółkiem wsi Głogów.
Wikipedia
1. wydobyć dźwięk z instrumentu poprzez dmuchanie;
2. o wietrze: silnie powiać
SJP.pl
1. wydobyć dźwięk z instrumentu poprzez dmuchanie;
2. o wietrze: silnie powiać
SJP.pl
Zadęcie – dmuchnięcie w przedmiot wydający dźwięki; wydobywanie dźwięku z instrumentu muzycznego dętego poprzez wdmuchiwanie powietrza.
Istnieje kilka technik artykulacji zadęcia:
Wikipedia
1. uniemożliwiać oddychanie; dławić, dusić;
2. potocznie: odbierać zdolność działania lub mówienia; dławić;
3. potocznie: przytłaczać i zamęczać;
4. potocznie: zakłócać płynność działania czegoś;
5. zadławiać się - potocznie: dławić się
SJP.pl
"Zobacz też: termin z zakresu kryminalistyki zadławienie."
Zadławienie – jeden ze stanów nagłego zagrożenia życia, polegający na dostaniu się ciała obcego do dróg oddechowych osoby poszkodowanej i spowodowanie całkowitego lub częściowego ich zatkania.
Wikipedia
obciążyć długami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) suma ogólna długów osoby, przedsiębiorstwa czy gospodarki
Wiktionary
(1.1) Zadłużenie gospodarstw domowych w Polsce z tytułu kredytów i pożyczek spada najszybciej od wejścia Polski do Unii Europejskiej.
Wiktionary
rzecz. dług m., zadłużanie n., dłużnik m.
czas. zadłużyć dk., zadłużać ndk.
przym. dłużny
Wiktionary
taki, który się zadłużył
SJP.pl
obciążyć długami
SJP.pl
zabić, uderzając, godząc w kogoś czymś ostrym, kłującym, zakłuć; zaźgać; zażgać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) zabić, uderzając ostrym narzędziem
Wiktionary
(1.1) W Szwecji serbski wariat zadźgał nożem Annę Lindh, która prawdopodobnie w przyszłości zastąpiłaby obecnego premiera Görana Perssona.
Wiktionary
(1.1) zakłuć
Wiktionary
arabska poezja stroficzna, pisana językiem potocznym
SJP.pl
Zadżal ( زجل, "zaǧal") – krótki utwór rymowany, przeznaczony do śpiewu, opierający się na powtarzaniu w ramach wiersza zasygnalizowanego na początku tematu, popularny w zarabizowanej Hiszpanii, związany z hiszpańsko-arabską kulturą ludową. W utworze takim poeta zamieszczał często motywy autobiograficzne, przedstawiając się z reguły jako biednego.
Wikipedia
słotny, deszczowy; rozdeszczony
SJP.pl
kobieta chora na dżumę
SJP.pl
zarażony dżumą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba chora na dżumę
przymiotnik jakościowy
(2.1) dotknięty dżumą, taki który choruje na dżumę lub w którym panuje dżuma
Wiktionary
rzecz. dżuma ż.
:: fż. zadżumiona ż.
przym. dżumowy
Wiktionary
wysłać esemesa
SJP.pl
ocenić kogoś powierzchownie, według schematów
SJP.pl
1. ocenić kogoś powierzchownie, zaklasyfikować według uproszczonych schematów;
2. umieścić etykietę na towarze
SJP.pl
sporządzić spis danych, zapisać coś w księdze ewidencyjnej; zewidencjonować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zanieczyszczenie czegoś własnym kałem
Wiktionary
IPA: ˌzafajˈdãɲɛ, AS: zafai ̯dãńe
Wiktionary
rzecz. zafajdaniec m.
czas. zafajdać
Wiktionary
potocznie, pogardliwie: ktoś tchórzliwy i nieodpowiedzialny; zasraniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogardliwie o mężczyźnie
Wiktionary
rzecz. zafajdanie n.
czas. zafajdać, fajdać
Wiktionary
potocznie:
1. zabrudzić coś, zwykle własnymi odchodami;
2. w przenośni: zaszkodzić sobie lub komuś, narobić kłopotów;
3. zafajdać się - zabrudzić się, upaprać czymś, zwykle własnymi odchodami
SJP.pl
potocznie:
1. zabrudzić coś, zwykle własnymi odchodami;
2. w przenośni: zaszkodzić sobie lub komuś, narobić kłopotów;
3. zafajdać się - zabrudzić się, upaprać czymś, zwykle własnymi odchodami
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. fajdać)
(1.1) pot. zabrudzić coś, zwykle własnym kałem
(1.2) pot. przen. zaszkodzić (sobie lub komuś)
czasownik zwrotny dokonany zafajdać się (ndk. fajdać się)
(2.1) pot. zabrudzić się czymś, zwykle własnym kałem
Wiktionary
IPA: zaˈfajdat͡ɕ, AS: zafai ̯dać
Wiktionary
rzecz. zafajdanie n., zafajdaniec m., sfajdanie n., nafajdanie n.
czas. fajdać, sfajdać się, nafajdać
przym. zafajdany
Wiktionary
potocznie: zabrudzać coś; ufajdywać
SJP.pl
wystawić fakturę, rachunek
SJP.pl
poruszać się falistym, kołyszącym ruchem
SJP.pl
niepożądane zabarwienie powstałe w wyniku nieudolnej obróbki (np. fotografii, druku)
SJP.pl
rzadko, potocznie: przynieść szczęście, poszczęścić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zafascynować.
Wiktionary
(1.1) Czasy te charakteryzowały się bezprecedensowym zainteresowaniem i zafascynowaniem europejskością oraz powrotem do tradycji zdobniczych Imperium Osmańskiego z XVI wieku i perskich Safawidów.
Wiktionary
czas. fascynować, zafascynować dk.
rzecz. fascynacja ż.
Wiktionary
zaciekawić, zaintrygować, oczarować
SJP.pl
czasownik
(1.1) wzbudzić wielkie zainteresowanie, podziw, fascynację
Wiktionary
(1.1) Bardziej oficjalna wersja głosi, że Marka Piwowskiego zafascynował „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy.
Wiktionary
rzecz. fascynowanie n., fascynacja ż., zafascynowanie n.
czas. fascynować ndk.
przym. fascynujący
Wiktionary
potocznie: otrzymać, zdobyć, dostać skądś
SJP.pl
dawniej: przywiązywać, przymocowywać do czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zafałszowywać)
(1.1) przekształcić lub przedstawić coś w taki sposób, że stało się niezgodne z prawdą
(1.2) sprawić, że produkt stał się gorszej jakości poprzez dodanie do niego mniej wartościowych składników
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. fałszować)
(2.1) muz. zagrać lub zaśpiewać nieczysto
Wiktionary
(1.1) Mam dokumenty, które ujawniają, w jaki sposób zafałszowano bilans banku.
(1.2) Na tych, co chcieliby mleko zafałszować wodą, czekają dotkliwe kary.
Wiktionary
IPA: ˌzafawˈʃɔvat͡ɕ, AS: zafau̯šovać
Wiktionary
rzecz. fałszywka ż., fałsz m., fałszerz m., falsyfikacja ż., fałszerstwo n.
czas. falsyfikować ndk., fałszować ndk., sfalsyfikować dk., sfałszować dk., zafałszowywać ndk.
przym. fałszerski, fałszywy
Wiktionary
1. zacząć fermentować;
2. poddać fermentacji - procesowi rozpadu substancji organicznych; przefermentować, odfermentować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zafiksować.
Wiktionary
czas. zafiksować ndk.
rzecz. fiks mrz., fiksacja ż.
Wiktionary
1. środowiskowo: ustalić, zatwierdzić, np. zafiksować termin odjazdu;
2. potocznie: zafiksować się - nadmiernie skupić się na kimś lub na czymś; dostać bzika
SJP.pl
1. przebiec, przejechać finisz wyścigu, osiągając metę;
2. potocznie: zakończyć coś w jakiś sposób
SJP.pl
model samochodu marki Opel
SJP.pl
przestawić urządzenie na tryb fiskalny; sfiskalizować
SJP.pl
zatykać, zapełniać flegmą
SJP.pl
zanieczyszczenie flegmą jakiegoś organu
SJP.pl
zatkać, zapełnić flegmą
SJP.pl
zatkać, zapełnić flegmą
SJP.pl
rzadko: zabrudzać, zapaskudzać
SJP.pl
poddać tkaninę obróbce w celu pokrycia jej drobnym meszkiem
SJP.pl
powlec, pokryć folią; ofoliować
SJP.pl
opakowywać w folię; ofoliowywać
SJP.pl
[czytaj: zafalołować] potocznie: zacząć obserwować kogoś w mediach społecznościowych
SJP.pl
dawniej:
1. mocno zabrudzić;
2. folując, zakryć
SJP.pl
dawniej: folując, zakrywać, zacierać
SJP.pl
zbiory trzciny cukrowej
SJP.pl
Zafra – miasto w Hiszpanii, w prowincji Badajoz w regionie Extremadura. Jest to zarazem jedna z najbardziej przemysłowych gmin regionu, również ważny węzeł komunikacyjny leżący na skrzyżowaniu szlaków łączących ze sobą m.in.: takie miasta jak: Badajoz, Merida, Sewilla, Huelva i Cordoba.
Wikipedia
zaintrygować, zainteresować
SJP.pl
przestarzałe:
1. przysporzyć komuś zmartwienia, przykrości; zasmucić, zmartwić;
2. zafrasować się - zmartwić się, zakłopotać się czymś
SJP.pl
przestarzałe:
1. przysporzyć komuś zmartwienia, przykrości; zasmucić, zmartwić;
2. zafrasować się - zmartwić się, zakłopotać się czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nadanie czemuś afrykańskiego charakteru
(1.2) socjol. polit. usunięcie białych z różnych dziedzin życia przez czarnych
Wiktionary
rzecz. Afryka ż., afrykańskość ż., afryka ż., afrykanizacja ż., afrykanizowanie
czas. afrykanizować ndk., zafrykanizować ndk.
Wiktionary
nadać lub przywrócić czemuś charakter afrykański
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. afrykanizować)
(1.1) kult. narzucić afrykańskość, przymusić kogoś do zostania Afrykaninem, zmienić coś na afrykańskie
czasownik zwrotny dokonany zafrykanizować się (ndk. afrykanizować się)
(2.1) stać się Afrykaninem, nabrać cech afrykańskich
Wiktionary
(2.1) Przybysze z Bliskiego Wschodu zafrykanizowali się dosyć szybko.
Wiktionary
rzecz. afrykanerski mrz., Afryka ż., afryka ż., Afrykanin mos., Afrykańczyk mos., Afrykanka ż., afrykanizacja ż., afrykanologia ż., afrykanistyka ż., afrykanista mos., afrykanistka ż., Afrykaner mos., afrykaner mos., Afrykanerka ż., afrykanerka ż., afrykaniec mos., afro n., afrykanizowanie n., zafrykanizowanie n., afrykańskość ż.
czas. afrykanizować ndk., afrykanizować się ndk.
przym. afrykański, wewnątrzafrykański, afrykanistyczny, afrykanerski, afro
temsłow. afro-
Wiktionary
w buddyzmie zen: okrągła poduszka, na której siedzi się w czasie medytacji zazen
SJP.pl
Zafu (jap. 座蒲) – w buddyzmie zen okrągła poduszka o średnicy ok. 30 cm i wysokości 10 cm, na której siedzi się podczas medytacji zazen.
Poduszka pozwala pewniej siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Zafu unosi pośladki, dzięki czemu kolana mogą dotykać podłogi, co daje właściwą pozycję medytacyjną.
Wikipedia
o zwierzętach: wydać fuczący dźwięk
SJP.pl
zespoić fugami; sfugować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zafundować.
Wiktionary
czas. zafundować dk.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) pokryć koszty wynikające z zaproszenia kogoś gdzieś
(1.2) sprawić wątpliwą przyjemność
Wiktionary
(1.2) Irlandczycy za porządki, które sobie zafundowali, zapłacili nędzą gospodarczą, głodem oraz emigracją, głównie wykształconych.
Wiktionary
rzecz. zafundowanie n., fundowanie n., fundator mos., fundatorka ż.
czas. fundować ndk.
Wiktionary
zwykle o maszynach, mechanizmach: zacząć działać właściwie, zaistnieć, rozpocząć pracę; zadziałać, zaskoczyć, ruszyć
SJP.pl
skrót od:
1. zagadnienie;
2. zagadka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Warmia, Mazury. piła
Wiktionary
czas. zagować
Wiktionary
dawniej: okryć, zagrodzić mchem, słomą, ziemią itp.; ogacić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagadać.
Wiktionary
czas. gadać, zagadać dk.
rzecz. gadanie n.
wykrz. gadanie
Wiktionary
słowa, których ktoś używa z przyzwyczajenia, którymi zagaduje
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagadywać)
(1.1) pot. zacząć rozmowę
(1.2) pot. zająć czyjąś uwagę rozmową
(1.3) pot. przykryć jakiś problem lub nieprzyjemność rozmową - intencjonalnie lub nie
czasownik zwrotny dokonany zagadać się (ndk. zagadywać się)
(2.1) pot. nieświadomie wydłużyć czas przyjemnej w przebiegu rozmowy między sobą przez zapomnienie o limicie jej czasu lub rzeczy ograniczającej ten czas
Wiktionary
(1.1) Bardzo mu się podobała, ale nie miał odwagi do niej zagadać.
(1.1) Zapragnąłem nagle podejść do niej i zagadać.
(1.2) Mój ojciec, który mówił świetnie po niemiecku, zagadał ich, a ja jakoś zostałem w tyle, i oni nie zwrócili na to uwagi.
(1.3) Nasz model życia publicznego przypomina raczej PRL, kiedy publicznie o czymś dyskutowano, żeby zamazać i zagadać problem, niż mechanizmy brytyjskie.
(1.3) Krótko się wypowiem, bo boję się, abyśmy w tej powodzi słów nie zagadali problemu - naprawdę ważnego problemu, jakim jest korupcja w naszym państwie.
(2.1) To tak to wygląda – zdążył jeszcze pomyśleć, kiedy schodzili po schodach, co prawda godzinę później, bo zagadali się strasznie przy śniadaniu.
(2.1) Zagadałem się i nie zauważyłem, że jest tak późno.
Wiktionary
IPA: zaˈɡadat͡ɕ, AS: zagadać
Wiktionary
rzecz. zagadanie n., gadka, gadanie
czas. gadać, wygadać, wygadywać
wykrz. gadanie
Wiktionary
(1.1) pot. zagaić, podbić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łamigłówka, w której z jednych informacji należy wywnioskować inne
(1.2) intrygująca tajemnica, trudna do wyjaśnienia
(1.3) gatunek literatury ludowej; element fabuły baśni;
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Rozwiązanie zagadki jest na stronie 15.
(1.2) – Androny! – zawołał Benedykt – te wszystkie cuda, tajemniczości, zagadki za grosz sensu nie mają!
Wiktionary
IPA: zaˈɡatka, AS: zagatka
Wiktionary
rzecz. odgadywanie n., zagadkowość ż.
przym. zagadkowy
przysł. zagadkowo
czas. gadać
Wiktionary
(1.2) enigma, tajemnica, węzeł gordyjski
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób zagadkowy
Wiktionary
(1.1) Jej twarz oblewał wyraz determinacji i powagi, oczy były zagadkowo zamglone.
Wiktionary
rzecz. zagadkowość ż., odgadywanie n., zagadka ż.
przym. zagadkowy
czas. gadać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zagadkowe
Wiktionary
(1.1) Zagadkowość postaci polskiego arystokraty wzmacnia jego niejasna przeszłość i zbrodnie w otoczeniu hrabiego.
Wiktionary
rzecz. odgadywanie n., zagadka ż.
przym. zagadkowy
przysł. zagadkowo
czas. gadać
Wiktionary
przymiotnik od: zagadka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) tajemniczy, pełen sekretów
Wiktionary
(1.1) W samym środku napisu pojawiły się zagadkowe cyfry 3, 5 i 2.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡatˈkɔvɨ, AS: zagatkovy
Wiktionary
rzecz. odgadywanie n., zagadka ż., zagadkowość ż.
przysł. zagadkowo
czas. gadać
Wiktionary
(1.1) enigmatyczny, ezoteryczny, tajemniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) omawiany temat, wątek, problem, kwestia
Wiktionary
(1.1) Na wykładzie przedstawiono zagadnienia, które będą przedmiotem analizy na następnym spotkaniu.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡadʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zagadʹńė̃ńe
Wiktionary
(1.1) wątek, temat, problem, kwestia, sprawa
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagadać)
(1.1) niedokonany od|zagadać.
czasownik zwrotny niedokonany (dk. zagadać się)
(2.1) niedokonany od|zagadać się.
Wiktionary
(1.1) Każdy mój koń nazywa się Płotka. Dobrze o tym wiesz i nie zagaduj mnie.
(2.1) Kiedy do kogoś szłam sama, mama mówiła: "Tylko nie zagaduj się i nie wychodź ostatnia, moja kochana".
Wiktionary
rzecz. gadanie n., odgadywanie n.
wykrz. gadanie
czas. gadać, wygadać, wygadywać
Wiktionary
rozpocząć z kimś rozmowę
SJP.pl
teren porośnięty drzewami; zagajnik, gaj
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ten, kto zagaja, przemawia na otwarciu czegoś (np. obrad, zebrania)
SJP.pl
1. rozpoczynać zebranie, obrady itp. wygłoszeniem mowy lub odpowiedniej formuły;
2. rozpoczynać rozmowę
SJP.pl
rozpocząć z kimś rozmowę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Zagajewski – polski herb szlachecki.
Wikipedia
zdrobnienie od: zagajnik
SJP.pl
teren porośnięty drzewami; zagaj, gaj
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) leśn. młody, niewielki las
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. zagajniczek mrz.
Wiktionary
Zagajówek – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Michałów. Ma status sołectwa.
Wikipedia
niewielki ptak wędrowny z rodziny pokrzewkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Hippolais icterina|ref=tak., drobny ptak śpiewający;
Wiktionary
IPA: zaˈɡãɲat͡ʃ, AS: zagãńač
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaganiać.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡãˈɲä̃ɲɛ, AS: zagãńä̃ńe
Wiktionary
czas. zaganiać ndk.
Wiktionary
zagapiać się - rzadko:
1. zatrzymać na kimś, na czymś wzrok przez dłuższy czas;
2. przeoczać coś, myśląc o czymś innym
SJP.pl
zagapić się:
1. zatrzymać na kimś, na czymś wzrok przez dłuższy czas;
2. zamyśliwszy się przeoczyć coś
SJP.pl
gwałtowne uduszenie w wyniku uciśnięcia narządów szyi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. gwałtowne uduszenie na skutek przerwania dopływu powietrza przez ściśnięcia narządów szyi od zewnątrz;
Wiktionary
Zagardlenie – termin z zakresu kryminalistyki i medycyny sądowej, określający specyficzny rodzaj uduszenia gwałtownego przez bezpośredni, mechaniczny ucisk na narządy szyi. Najczęściej spotykanymi mechanizmami zagardlenia są:
Wikipedia
(1.1) Nie znaleziono śladu kuli ani bardzo specyficznych obrażeń, charakterystycznych dla uderzenia tępym narzędziem. Wyklucza to tzw. zagardlenie, które jest działaniem siłą, po którym zostaje ślad.
Wiktionary
czas. zagardlić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagarniać)
(1.1) dokonany od|zagarniać.
Wiktionary
rzecz. zagarnianie n., zagarnięcie n.
czas. zagarniać ndk.
Wiktionary
potocznie: bywać, gościć gdzieś
SJP.pl
taki, który stracił blask, ściemniał, zbladł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagazować.
Wiktionary
rzecz. gaz m., gazownia ż., gazownik m., gazowanie n., gazówka ż., gazownictwo n.
czas. gazować ndk., zagazować dk.
przym. gazowy, gazowniczy, gazowany
Wiktionary
1. skazić jakiś teren, jakieś pomieszczenie itp. gazami bojowymi;
2. uśmiercić gazem
SJP.pl
gazować;
1. skażać jakiś teren, jakieś pomieszczenie itp. gazami bojowymi;
2. uśmiercać gazem
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaginać.
Wiktionary
czas. zagiąć, zaginać ndk.
rzecz. wygięcie n., giętarka ż.
Wiktionary
maszyna używana w budownictwie
SJP.pl
kobieta, która zaginęła
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
człowiek, który zaginął; człowiek, o którym nie wiadomo, czy żyje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który zaginął
przymiotnik
(2.1) utracony, zagubiony w czasie lub przestrzeni
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌzaɟĩˈɲɔ̃nɨ, AS: zaǵĩńõny
Wiktionary
czas. zaginąć
Wiktionary
(2.1) utracony, zgubiony, zagubiony, niedostępny
Wiktionary
1. przepaść gdzieś, nie dając znaku życia;
2. zostać zgubionym lub ukradzionym; zginąć, przepaść;
3. przenośnie: ulec zapomnieniu; zginąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaginąć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌzaɟĩˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zaǵĩńė̃ńće
Wiktionary
czas. zaginąć, ginąć
Wiktionary
1. przepaść gdzieś, nie dając znaku życia;
2. zostać zgubionym lub ukradzionym; zginąć, przepaść;
3. przenośnie: ulec zapomnieniu; zginąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) zniknąć bez śladu; przepaść bez wieści
Wiktionary
rzecz. zaginięcie n., zaginiony mos.
przym. zaginiony
Wiktionary
wypełniać lub pokrywać gipsem
SJP.pl
1. odchylić trwale; wykrzywić; wygiąć;
2. ujawnić u kogoś brak wiedzy wprawiając go w zakłopotanie
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|zaginać.
Wiktionary
rzecz. zaginanie n., zagięcie n., gięcie n., wygięcie n.
czas. zaginać ndk.
Wiktionary
1. odchylić trwale; wykrzywić; wygiąć;
2. ujawnić u kogoś brak wiedzy wprawiając go w zakłopotanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce, gdzie coś jest zagięte
Wiktionary
czas. zgiąć, zagiąć
rzecz. wygięcie n., giętarka ż.
Wiktionary
(1.1) fałda, łuk, załamanie
Wiktionary
1. odchylić trwale; wykrzywić; wygiąć;
2. ujawnić u kogoś brak wiedzy wprawiając go w zakłopotanie
SJP.pl
połączyć mniejsze kawałki, ziarna w większe części; zaglomerować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. patrzeć, przypatrywać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaglądać.
Wiktionary
czas. zaglądać ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. zajrzeć)
(1.1) patrzeć w głąb czegoś
(1.2) pot. wstępować gdzieś na krótko
(1.3) przen. książk. o świetle: wpadać przez okno
(1.4) przen. książk. o czymś, co znajduje się tuż za oknem: być widocznym z wnętrza
Wiktionary
(1.1) Podnosi wzrok znad walizki między nogami i zagląda do kokpitu, gdzie asystentka wraz z pilotem garbią się nad główną konsolą.
Wiktionary
IPA: zaˈɡlɔ̃ndat͡ɕ, AS: zaglõndać
Wiktionary
rzecz. zaglądanie n.
czas. oglądać, oglądnąć
Wiktionary
ogół komplikacji
SJP.pl
skomplikowany, trudny do zrozumienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagmatwać.
Wiktionary
czas. zagmatwać dk.
przym. zagmatwany
rzecz. gmatwanie n.
Wiktionary
skomplikowany, trudny do zrozumienia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skomplikowany, trudny do zrozumienia
Wiktionary
IPA: ˌzaɡmatˈfãnɨ, AS: zagmatfãny
Wiktionary
czas. zagmatwać
rzecz. gmatwanie n., zagmatwanie
Wiktionary
(1.1) mętny, nieczytelny, niejasny, niejednoznaczny, nieprzejrzysty, pogmatwany, pokrętny, powikłany, skomplikowany, zawikłany, zawiły
Wiktionary
czynić niejasnym, trudnym do zrozumienia; gmatwać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagnać.
Wiktionary
Zagnanie (kasz. "Jezoro Zagnanié") – jezioro położone na Pojezierzu Kaszubskim, w powiecie kościerskim województwa pomorskiego, w pobliżu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego („Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Wierzycy”). Zagnanie zajmuje powierzchnię 143 ha, długość wynosi 2,3 km, szerokość do 0,8 km a głębokość maksymalna to 19,5 m, przepływa przez nie Wierzyca.
Wikipedia
czas. zagnać dk.
Wiktionary
1. doprowadzić szybko w określone miejsce;
2. zamęczyć poprzez gonienie;
3. zmusić do jakieś czynności; zagonić
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zagnańsk – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. Ma status sołectwa. Jest siedzibą gminy Zagnańsk.
Był wsią biskupstwa krakowskiego w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wikipedia
mieszkaniec Zagnańska (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zagnańska (wsi w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagniatać.
Wiktionary
czas. zagniatać ndk.
rzecz. gnieciuch mrz.
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. zagnieść)
(1.1) kulin. gnieść, ugniatać nadając odpowiednią konsystencję; wyrabiać ciasto
(1.2) powodować zagięcia, fałdę na jakimś materiale, papierze
czasownik zwrotny niedokonany zagniatać się (dk. zagnieść się)
(2.1) ulegać zagnieceniu
Wiktionary
(1.1) Mąkę razową pszenną odsiewamy i mieszamy z mąką gryczaną, którą otrzymujemy po zmieleniu kaszy gryczanej; dodajemy soli, wody i zagniatamy ciasto.
Wiktionary
IPA: zaˈɟɲatat͡ɕ, AS: zaǵńatać
Wiktionary
rzecz. zagniecenie n., zagniatanie n., gnieciuch mrz.
czas. zagnieść dk.
Wiktionary
ptak, który po wykluciu opuszcza swoje gniazdo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak zdolny po wykluciu do prawie samodzielnej egzystencji;
Wiktionary
(1.1) Typowymi zagniazdownikami są: kaczki, gęsi (w tym łabędzie), kurowate.
Wiktionary
rzecz. gniazdownik mzw., gniazdo n., gniazdowisko n.
czas. gniazdować
przym. gniazdowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagnieść.
(1.2) miejsce, w którym coś jest nierówne, odkształcone wskutek gniecenia
Wiktionary
czas. zagniatać, zagnieść
rzecz. gnieciuch mrz.
Wiktionary
worczak zagnietek - gatunek pająka z rodziny worczakowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gniewający się
Wiktionary
czasownik
(1.1) daw. wzbudzić gniew w kimś
czasownik zwrotny zagniewać się
(2.1) daw. wpaść w gniew
Wiktionary
rzecz. gniew m.
czas. gniewać ndk.
przym. gniewny
przysł. gniewnie
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) kulin. cuk. połączyć składniki ciasta ugniatając je rękoma
(1.2) utworzyć zagięcie, fałdę na jakimś materiale
(1.3) zabić kogoś, przycisnąwszy swoim ciężarem
Wiktionary
(1.1) Mama zagniotła drożdżówkę i postawiła do wyrośnięcia.
Wiktionary
rzecz. zagniecenie n., gnieciuch mrz.
czas. zagniatać ndk.
Wiktionary
potocznie: trochę zgnić; nadgnić
SJP.pl
trochę zgniły; nadgniły
SJP.pl
znęcając się nad kimś, zniszczyć go, zamęczyć; uciemiężyć
SJP.pl
zakończyć proces pourazowy; zasklepić ranę
SJP.pl
zakończyć proces pourazowy; zasklepić ranę
SJP.pl
długi, wąski pas ziemi uprawnej, ograniczony bruzdami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. długi, wąski pas ornego pola, ograniczony równoległymi bruzdami, składający się z kilku lub kilkunastu skib;
(1.2) daw. powierzchnia ziemi uprawnej trudna do sprecyzowania
(1.3) wojsk. hist. siły i sposób walki kawalerii, która wykonuje wypad w głąb terytorium przeciwnika;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na tym zagonie pod lasem posadziliśmy w tym roku brukselkę.
Wiktionary
IPA: ˈzaɡɔ̃n, AS: zagõn
Wiktionary
rzecz. zagończyk
przym. zagonowy
Wiktionary
zdrobnienie od: zagon
SJP.pl
zdrobnienie od: zagon
SJP.pl
przymiotnik od: zagon
SJP.pl
miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Siergijew Posad, nazwa oficjalna w latach 1930-1991;
Wiktionary
przymiotnik od: Zagorsk
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przestarzałe: osoba ożywiona jakąś ideą, pełna zapału do działania; entuzjasta, zapaleniec, pasjonat, miłośnik
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: zagorzale
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zagorzały
SJP.pl
Za
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co zagorzałe
Wiktionary
przym. zagorzały
rzecz. pogorzelec mos.
Wiktionary
gorliwy, zawzięty, żarliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gorliwy, zawzięty, żarliwy, zdecydowany w poglądach
(1.2) zażarty, odznaczający się gwałtownością
Wiktionary
(1.1) Erazm Majewski był wybitnym uczonym, ale także zagorzałym endekiem.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡɔˈʒawɨ, AS: zagožau̯y
Wiktionary
rzecz. pogorzelec mos., zagorzałość ż.
przysł. zagorzale
czas. zagorzeć
Wiktionary
(1.1) gorliwy, pełen zapału, zapalony, zawzięty, żarliwy, fanatyczny, zapamiętały
(1.2) zajadły, zażarty
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) przest. zapłonąć
(1.2) przest. zatruć się tlenkiem węgla
(1.3) przest. opalić się
Wiktionary
IPA: zaˈɡɔʒɛt͡ɕ, AS: zagožeć
Wiktionary
czas. gorzeć ndk.
przym. zagorzały
przysł. zagorzale
rzecz. pogorzelec mos.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zacząć mieć podwyższoną temperaturę ciała; zacząć gorączkować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) racjonalne wykorzystanie terenów lub zasobów
Wiktionary
(1.1) Zagospodarowanie przestrzenne Saskiej Kępy wiąże się ściśle z historią planowanieanowania rozwoju całego miasta.
Wiktionary
rzecz. gospodarz mos., zagospodarowywanie n.
czas. zagospodarować dk., zagospodarowywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przygotowywanie do użytku, wykorzystywanie na jakiś cel
(1.2) przejmowanie na własny użytek
Wiktionary
(1.1) Władze Kazachstanu rozpoczęły zagospodarowywanie bezludnych terytoriów.
(1.2) Rozpoczęło się stopniowe zagospodarowywanie elektoratu zhańbionego ugrupowania.
Wiktionary
rzecz. zagospodarowanie n., gospodarz mos.
czas. zagospodarowywać ndk., zagospodarowywać się ndk.
przym. zagospodarowywany
ims. zagospodarowywany
Wiktionary
(1.2) przejmowanie
Wiktionary
czasownik
(1.1) wykorzystywać teren lub zasób
(1.2) wpływać na coś, obejmować coś swoim wpływem
Wiktionary
(1.1) Pańszczyzna pracę, którą wykonywali chłopi, zagospodarowuje w obrębie systemu niewolniczego.
Wiktionary
rzecz. zagospodarowanie n., gospodarz m., gospodarka ż., zagospodarowywanie n.
czas. zagospodarować dk.
przym. gospodarczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagotować.
Wiktionary
czas. zagotować
Wiktionary
1. doprowadzić ciecz do wrzenia;
2. zagotować się - oburzyć się, zbulwersować
SJP.pl
1. doprowadzić ciecz do wrzenia;
2. zagotować się - oburzyć się, zbulwersować
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) doprowadzić jakiś płyn do stanu wrzenia
czasownik zwrotny dokonany
(2.1) znaleźć się w stanie wrzenia
(2.2) przen. gwałtownie zdenerwować się
Wiktionary
(1.1) Zagotowałem wodę na herbatę.
(2.1) Zalej mi kawę, gdy woda się zagotuje!
Wiktionary
IPA: ˌzaɡɔˈtɔvat͡ɕ, AS: zagotovać
Wiktionary
czas. gotować ndk.
rzecz. zagotowanie n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) gw-pl|Warmia. rżnąć piłą
Wiktionary
rzecz. zaga ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w dawnym wojsku polskim: żołnierz doświadczony w zwalczaniu zagonów tatarskich
SJP.pl
Zagończyk – pojęcie historyczne (XVI–XVIII wiek), określające w dawnym wojsku polskim i kozackim dowódcę wojskowego stosującego taktykę działań na głębokim zapleczu nieprzyjaciela.
Za ostatniego „polskiego zagończyka” uważa się majora Henryka Dobrzańskiego pseudonim „Hubal”, który nie złożył broni po bitwie pod Kockiem i walczył nadal z Niemcami, prowadząc wojnę partyzancką do zimy 1939/1940.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: zagranica, zagraniczny
SJP.pl
zgrabione z pola resztki zżętego zboża
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagracić)
(1.1) zastawiać gratami; umieszczać gdzieś zbyt wiele przedmiotów
Wiktionary
rzecz. graciarnia ż.
Wiktionary
(1.1) zastawiać, zaśmiecać
Wiktionary
zastawić pomieszczenie zbyt wieloma meblami, gratami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagradzać.
Wiktionary
rzecz. zagrodzenie n., zagroda ż., zagródka ż., zagrodnik m., zagrodowiec m., ogród mrz.
czas. zagradzać ndk., zagrodzić dk.
przym. zagrodowy, zagrodniczy
Wiktionary
czasownik
(1.1) stawiać zagrodę; oddzielać; ogradzać jakąś powierzchnię
(1.2) utrudniać swobodne przejście do jakiegoś miejsca
Wiktionary
IPA: zaˈɡrad͡zat͡ɕ, AS: zagraʒać
Wiktionary
rzecz. zagroda ż., zagródka ż., zagrodnik m., zagrodowiec m., zagradzanie n., zagrodzenie n., ogród mrz.
czas. zagrodzić dk.
przym. zagrodowy, zagrodniczy
Wiktionary
(1.2) tarasować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. posp. osoba nagrywająca, najczęściej w serwisie YouTube, filmiki wideo typu „zagrajmy w…” (ang. „let’s play…”), przedstawiające rozgrywkę w grach komputerowych
Wiktionary
rzecz.
:: fż. zagrajmerka ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) żart. pot. infant. zagraniczny
Wiktionary
(1.1) Eric-Emmanuel Schmitt to mój ulubiony autor do bicia. Ulubiony bo zagramaniczny.
Wiktionary
dawniej: zagramolać się - gramoląc się, dostać się gdzieś
SJP.pl
kraje leżące poza granicami danego państwa; obczyzna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) terytorium położone poza terytorium państwa, o którym mowa
Wiktionary
(1.1) Obroty handlowe Polski z zagranicą rosną z roku na rok.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡrãˈɲit͡sa, AS: zagrãńica
Wiktionary
rzecz. zagraniczniak mos., zagranicznik mos., granica ż.
przym. zagraniczny
przysł. za granicą
Wiktionary
obcokrajowiec; zagranicznik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. obcokrajowiec
Wiktionary
rzecz. zagranica ż., granica ż.
przysł. za granicą
przym. zagraniczny
Wiktionary
obcokrajowiec; zagraniczniak
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odbywający się za granicą, mający związek z zagranicą, pochodzący z zagranicy
Wiktionary
(1.1) Jego „prawa ręka”, Wołodymyr Horbulin, ukuł wtedy hasło, że w polityce zagranicznej Kuczma jest nacjonalistą, w wewnętrznej — liberałem, a w społecznej — socjaldemokratą.
(1.1) Nasze miasto rozpoczęło kampanię reklamową, by zachęcić zagraniczne firmy do zainwestowania w nim.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡrãˈɲit͡ʃnɨ, AS: zagrãńičny
Wiktionary
rzecz. zagranica ż., zagraniczniak m., zagraniczność ż.
przysł. za granicą
Wiktionary
(1.1) zewnętrzny, obcy, cudzoziemski, żart. zagramaniczny
Wiktionary
1. wykonać utwór na instrumencie muzycznym;
2. wziąć udział w grze;
3. wykonać czynność związaną z grą (np. uderzyć piłkę, położyć kartę, wykonać ruch);
4. udać coś lub kogoś;
5. wystawić przedstawienie;
6. zabrzmieć; wydać dźwięk;
7. w przemyślany sposób wpłynąć na kogoś;
8. udać się (np. o przedsięwzięciu);
9. w przemyślany sposób wykorzystać światło lub barwy;
10. zaszczekać, goniąc zwierzynę (o psach myśliwskich)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrać.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrãɲɛ, AS: zagrãńe
Wiktionary
czas. zagrać dk.
rzecz. gra ż., zagrywka ż., zagrywanie ż.
przym. grywalny
Wiktionary
zdrobnienie od: zagranie
SJP.pl
1. wykonać utwór na instrumencie muzycznym;
2. wziąć udział w grze;
3. wykonać czynność związaną z grą (np. uderzyć piłkę, położyć kartę, wykonać ruch);
4. udać coś lub kogoś;
5. wystawić przedstawienie;
6. zabrzmieć; wydać dźwięk;
7. w przemyślany sposób wpłynąć na kogoś;
8. udać się (np. o przedsięwzięciu);
9. w przemyślany sposób wykorzystać światło lub barwy;
10. zaszczekać, goniąc zwierzynę (o psach myśliwskich)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. grać)
(1.1) wziąć udział w jakiejś grze
(1.2) wykonać czynność związaną z grą (np. uderzyć lub rzucić piłkę albo krążek, wyłożyć kartę, wykonać ruch)
(1.3) wykonać utwór muzyczny na instrumencie
(1.4) odtworzyć utwór muzyczny za pomocą urządzenia
(1.5) odtworzyć jakąś postać w spektaklu lub filmie, wystawić sztukę lub wyświetlić film
(1.6) zabrzmieć lub wydać dźwięk
(1.7) postąpić w jakiś sposób, dążąc do osiągnięcia własnych celów
(1.8) zachować się nienaturalnie, udając kogoś lub coś
(1.9) o emocjach: uzewnętrznić się
(1.10) wpłynąć na czyjeś postępowanie
(1.11) przybrać na chwilę inny kolor
(1.12) zostać dopasowanym do czegoś
(1.13) przyjąć jakiś kolor za atutowy
(1.14) udać się (np. o przedsięwzięciu)
(1.15) łow. o psach myśliwskich: zaszczekać goniąc zwierzynę
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: zagracić
Wiktionary
IPA: ˈzaɡrat͡ɕ, AS: zagrać
Wiktionary
rzecz. granie n., grajek mos., zagrywanie n., zagranie n., zagrywka ż., przygrywka ż.
czas. grać, zagrywać ndk.
przym. growy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrażać.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡraˈʒãɲɛ, AS: zagražãńe
Wiktionary
czas. zagrażać
Wiktionary
stwarzać sytuację niebezpieczną, narażać na ryzyko
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagrozić)
(1.1) stwarzać sytuację niebezpieczną, narażać na ryzyko
Wiktionary
(1.1) Komuniści potrzebowali pokazowego procesu, który udowodni, że reakcja wciąż zdradziecko knuje i zagraża państwu.
Wiktionary
IPA: zaˈɡraʒat͡ɕ, AS: zagražać
Wiktionary
rzecz. zagrożenie n., zagrażanie n.
czas. grozić
Wiktionary
zebranie elementów, złączenie w całość
SJP.pl
połączyć elementy w całość
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. agregować)
(1.1) dokonany od|agregować.
Wiktionary
w mitologii greckiej: przydomek Dionizosa jako boga związanego ze światem podziemnym i nocnymi obrzędami
SJP.pl
Za
Wikipedia
przestarzale: pozagrobowy - istniejący w zaświatach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dom na wsi wraz z zabudowaniami gospodarczymi i zazwyczaj otoczonym płotem obszarem
(1.2) wydzielony ogrodzeniem teren dla zwierząt
(1.3) daw. zob. przegroda.
Wiktionary
Zobacz też: Zagroda w innych znaczeniach tej nazwy.
Zagroda (inaczej gospodarstwo, siedlisko, obejście) – zespół budynków oraz urządzeń ulokowanych na ograniczonej przestrzeni, stanowiących mieszkanie rodziny chłopskiej i jednocześnie część indywidualnego gospodarstwa rolniczego.
Wikipedia
(1.1) Wtem u ogrodzenia z desek rozdzielającego zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrɔda, AS: zagroda
Wiktionary
rzecz. zagrodnik m., zagrodowiec m., zagrodzenie n., zagradzanie n.
:: zdrobn. zagródka ż.
czas. zagradzać ndk., zagrodzić dk.
przym. zagrodowy, zagrodniczy
Wiktionary
(1.1) gumno, obejście
Wiktionary
w dawnej Polsce: chłop posiadający jedynie zagrodę, zobowiązany do pańszczyzny
SJP.pl
Za
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: zagroda
SJP.pl
konstrukcja utrudniająca przejście
SJP.pl
przymiotnik od: Zagrodno (wieś w województwie dolnośląskim)
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagradzać)
(1.1) dokonany od|zagradzać.
Wiktionary
(1.1) - Jutro trzeba od frontu żerdziami zagrodzić - powiedział ziewając Korbal. - Zostawić tylko przełaz, resztę zagrodzić i gliną obrzucić.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrɔd͡ʑit͡ɕ, AS: zagroʒ́ić
Wiktionary
rzecz. podgrodzie n., zagroda ż., zagródka ż., zagrodnik m., zagrodowiec m., zagrodzenie n., zagradzanie n., ogród mrz.
czas. zagradzać ndk.
przym. zagrodowy, zagrodniczy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pasmo górskie w Iranie
SJP.pl
Zagros – góry w Iranie, od pd.-zach. obrzeżają Wyżynę Irańską. Długość ok. 1600 km, szerokość 200–300 km. Najwyższy szczyt Zard Kuh, 4548 m n.p.m. Obejmują kilkanaście grzbietów górskich (biegnących równolegle z pn.-zach. na pd.-wsch.) rozdzielonych podłużnymi obniżeniami pochodzenia tektonicznego i krasowego. Grzbiety z płaskimi wierzchołkami i stromo opadającymi stokami.
Wikipedia
czasownik dokonany (ndk. grozić)
(1.1) zasugerować groźne skutki
(1.2) zacząć stanowić zagrożenie
Wiktionary
(1.1) Żona zagroziła mu rozwodem, jeśli nie przestanie pić.
(1.2) Walki zagroziły spójności państwa.
Wiktionary
czas. grozić ndk.
rzecz. zagrożenie n.
przym. zagrożony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) coś, co jest niebezpieczne
Wiktionary
Zobacz też: Zagrożenie (film).
Zagrożenie – zjawisko wywołane działaniem sił natury bądź człowieka, które powoduje, że poczucie bezpieczeństwa maleje bądź zupełnie zanika. Dzielą się one na:
Zagrożenie możemy jeszcze podzielić ze względu na rozmiary (terytorium) na którym ono zachodzi, tzn.:
Wikipedia
(1.1) Większość węży nie jest agresywna i kąsa tylko w sytuacji zagrożenia.
(1.1) Premier nie chce odpowiedzieć, czy Facebook stanowi zagrożenie dla wolności słowa.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡrɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zagrožẽńe
Wiktionary
czas. zagrażać, grozić, zagrozić
przym. zagrożony
Wiktionary
(1.1) niebezpieczeństwo
Wiktionary
1. taki, któremu coś grozi, np. czuć się zagrożonym;
2. taki, za który coś grozi, np. przestępstwo zagrożone dożywociem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, któremu coś grozi
(1.2) taki, za który coś grozi
Wiktionary
(1.1) Zagrożony jest zresztą cały świat, ale ja już pragnę ocalić tylko tę jedną wyspę…
Wiktionary
rzecz. zagrożenie n., groźba ż.
czas. grozić ndk., zagrozić dk.
przym. groźny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagruntować.
Wiktionary
czas. gruntować, zagruntować dk.
przym. gruntowy
Wiktionary
pełny zarazków gruźlicy, opanowany przez gruźlicę
SJP.pl
zarazić gruźlicą
SJP.pl
potocznie: wędliny, ryby, marynaty itp. podawane do alkoholu; zakąska, zagryzka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. niewielka przekąska podawana do alkoholu, najczęściej śledzik, ogórek kiszony lub konserwowy
Wiktionary
(1.1) Daj coś na zagrychę, nie będziemy pić na pusty żołądek.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrɨxa, AS: zagryχa
Wiktionary
rzecz. zagryzanie n., zagryzienie n.
:: zdrobn. zagryzka ż.
czas. zagryźć dk., zagryzać ndk.
Wiktionary
(1.1) zakąska
Wiktionary
zagrypiać się - zaczynać chorować na grypę
SJP.pl
potocznie: chory na grypę
SJP.pl
zagrypić się - zachorować na grypę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. w siatkówce, tenisie, badmintonie: rozpoczęcie gry lub kolejnej jej części polegające na przebiciu piłki bądź lotki na pole przeciwnika;
(1.2) działanie strategiczne
Wiktionary
(1.1) Kluczem do sukcesu jest dobre przyjęcie zagrywki.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrɨfka, AS: zagryfka
Wiktionary
rzecz. gracz mos., gra ż., zagranie n., zagrywanie n., przygrywka ż.
czas. grać, zagrywać ndk., zagrać dk.
przym. growy, grywalny
Wiktionary
(1.1) serwis, serw
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagryzać.
Wiktionary
czas. zagryzać ndk.
rzecz. zagrycha ż.
Wiktionary
zakąska, przekąska;
1. jedzenie spożywane między regularnymi posiłkami; antypast, przystawka;
2. wędliny, ryby, marynaty itp. podawane do alkoholu; zagrycha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. niewielka przekąska podawana do alkoholu
Wiktionary
(1.1) Pije szlachta „w zagryzkę” i chleb spożywa.
(1.1) Stasia nalewała im setkę do literatki i za darmo częstowała kiszonym ogórkiem na zagryzkę.
(1.1) Rozsmakowanych artystycznie gości, dla pełni doznań w rozkoszowaniu się Sztuką, napojono szampanem i nakarmiono chlebem ze smalcem, na zagryzkę podając fikuśne marcheweczki i inne warzywka maczane w smakowitych dipach.
(1.1) Przybyłych gości kolekcjoner poczęstował chlebem ze smalcem własnego wyrobu, gdyż, jak stwierdził, właśnie ten frykas idealnie pasuje jako zagryzka przy pykaniu fajki.
(1.1) Na stół wjeżdżają nietypowe dania: suszone ryby, które odrywa się płatami, wielorybi tłuszcz, pokrojony w kostki (znakomita zagryzka do alkoholi), baranie udźce z lodówki.
Wiktionary
IPA: zaˈɡrɨska, AS: zagryska
Wiktionary
rzecz. zagrycha ż.
Wiktionary
(1.1) przekąska, zakąska
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagrzewać)
(1.1) uczynić gorącym, grzejąc
(1.2) pobudzić (do działania)
czasownik zwrotny dokonany zagrzać się (ndk. zagrzewać się)
(2.1) stać się gorącym
Wiktionary
IPA: ˈzaɡʒat͡ɕ, AS: zagžać
Wiktionary
grzebiąc zasypać coś, schować w czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Chorwacji;
Wiktionary
Zagrzeb (chorw. "Zagreb", wym. ;
niem. hist. "Agram", węg. "Zágráb", wł. "Zagabria") – stolica i największe miasto Chorwacji. Liczy ono 767 tys. mieszkańców (2021), a aglomerację zagrzebską zamieszkuje około 1,1 mln. Historycznie miasto wywodzi się od leżących na sąsiadujących ze sobą wzgórzach osad Gradec i Kaptol, które stanowią jądro dzisiejszego Zagrzebia.
Wikipedia
(1.1) Zagrzeb jest największym miastem Chorwacji.
Wiktionary
IPA: ˈzaɡʒɛp, AS: zagžep
Wiktionary
rzecz. zagrzebianin mos., zagrzebianka ż.
przym. zagrzebski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrzebać.
Wiktionary
rzecz. zagrzebywanie n.
czas. zagrzebywać ndk., zagrzebać dk.
Wiktionary
grzebiąc zasypać coś, schować w czymś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagrzebywać)
(1.1) dokonany od|zagrzebywać.
Wiktionary
(1.1) Już za nią klamka zapadła, już ona sama siebie w grobie zagrzebała. Siedzieć jej teraz tylko w tej chacie, wiatrów wiejących słuchać i na chamów patrzeć.
Wiktionary
rzecz. zagrzebanie n., zagrzebywanie n.
czas. grzebać, zagrzebywać ndk.
Wiktionary
mieszkaniec Zagrzebia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zagrzebia
Wiktionary
IPA: ˌzaɡʒɛˈbʲjä̃ɲĩn, AS: zagžebʹi ̯ä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Zagrzeb mrz.
:: fż. zagrzebianka ż.
przym. zagrzebski
Wiktionary
mieszkanka Zagrzebia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zagrzebia
Wiktionary
(1.1) Kolejnym punktem na liście przygotowanej przez Antonię, rodowitą zagrzebiankę, była pijalnia czekolady. Ileż tam było słodkości!
Wiktionary
IPA: ˌzaɡʒɛˈbʲjãnka, AS: zagžebʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Zagrzeb mrz.
:: fm. zagrzebianin mos.
przym. zagrzebski
Wiktionary
mięsień zagrzebieniowy - część mięśnia najszerszego grzbietu u zwierząt rzeźnych
SJP.pl
pospolity słodkowodny ślimak przodoskrzelny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący Zagrzebia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Zagrzeb
Wiktionary
(1.1) W poniedziałek przejdzie badania w zagrzebskiej klinice i lekarze podejmą decyzję o ewentualnej operacji, która miałaby się odbyć po zakończeniu sezonu.
Wiktionary
IPA: zaˈɡʒɛpsʲci, AS: zagžepsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zagrzeb mrz., zagrzebianin mos., zagrzebianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrzebywać.
Wiktionary
rzecz. zagrzebanie n.
czas. zagrzebywać ndk., zagrzebać dk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. grzechotać)
(1.1) wydać z siebie grzechot
(1.2) wywołać grzechotanie przez poruszanie instrumentem lub przedmiotem
Wiktionary
(1.1) Siedział tak i wtedy, kiedy zagrzechotały i zgasły nagle motory, i potem, kiedy drzwi otworzyły się i na próg opadło coś bezwładnego jak rozwiązany tłumok.
(1.2) Mały żydek zagrzechotał terkotką tuż przy jej uchu.
Wiktionary
rzecz. grzechot mrz., grzechotanie n., grzechotka ż., grzechotnik mzw., grzechotniki lm nm., grzechotnikowate lm nm.
czas. grzechotać ndk.
przym. grzechotliwy
Wiktionary
(1.1) zaterkotać
Wiktionary
znajdujący się za grzejnikiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrzewać.
Wiktionary
czas. zagrzewać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagrzać)
(1.1) niedokonany od|zagrzać.
czasownik zwrotny niedokonany zagrzewać się (dk. zagrzać się)
(2.1) niedokonany od|zagrzać się.
Wiktionary
IPA: zaˈɡʒɛvat͡ɕ, AS: zagževać
Wiktionary
rzecz. zagrzewanie n.
Wiktionary
Zagrzewo (niem. "Sagsau") – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagrzybiać.
Wiktionary
czas. zagrzybiać ndk.
rzecz. grzybnia ż.
Wiktionary
taki, który pokrył się grzybem, warstwą grzyba
SJP.pl
pokryć się grzybem, warstwą grzyba
SJP.pl
dawniej: utknąć w czymś grząskim, ugrząźć; zagrzęznąć
SJP.pl
dawniej: pogrążać się, utykać w czymś grząskim
SJP.pl
dawniej: taki, który zagrzązł (utknął w czymś grząskim)
SJP.pl
dawniej: utknąć w czymś grząskim, ugrząźć; zagrząźć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: zagroda
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie wie, co czynić dalej, jak postępować w niejasnych dlań okolicznościach
(1.2) świadczący o czyichś wahaniach, niewiedzy, jak dalej działać
(1.3) trudny do odnalezienia; z niełatwym sposobem dotarcia
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zagubić
Wiktionary
rzecz. zagubienie n.
czas. gubić ndk., zagubić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. daw. zagubiać)
(1.1) umiejscowić w sposób nie do odnalezienia
(1.2) przen. stracić korzystną cechę lub wartość
czasownik zwrotny dokonany zagubić się (ndk. daw. zagubiać się)
(2.1) zostać zagubionym (1.1)
(2.2) przen. zostać zagubionym (1.2)
Wiktionary
IPA: zaˈɡubʲit͡ɕ, AS: zagubʹić
Wiktionary
przym. zagubiony
Wiktionary
danie z ziemniaków i ciasta pierogowego charakterystyczne dla kuchni podlaskiej regionu nadbużańskiego
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Zagumny (forma żeńska: Zagumna; liczba mnoga: Zagumni) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiło je 86 osób, a najwięcej, 34, w województwie ostrołęckim.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagustować.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡustɔˈvãɲɛ, AS: zagustovãńe
Wiktionary
czas. zagustować
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) polubić
Wiktionary
(1.1) Ostatnio zagustowałem w tatarze, chociaż wcześniej nie lubiłem surowego mięsa.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡuˈstɔvat͡ɕ, AS: zagustovać
Wiktionary
rzecz. zagustowanie n., gust
czas. gustować
Wiktionary
(1.1) polubić, rozsmakować się
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagwarantować.
Wiktionary
czas. zagwarantować dk.
Wiktionary
zabazgrać, zagryzmolić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagwizdać.
Wiktionary
czas. zagwizdać dk.
Wiktionary
potocznie: problem; trudność; szkopuł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. problem, dylemat (zwykle niewielki)
Wiktionary
(1.1) Mam zagwozdkę, jak poprawnie napisać to słowo.
Wiktionary
IPA: zaˈɡvɔstka, AS: zagvostka
Wiktionary
zagwoździk brunatny - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Zagórowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zagórowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Zagórów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. → Zagórz;
2. dawniej: znajdujący się za górami, przybywający z dalekich krajów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zagórz – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Zagórz. Położony w pobliżu ujścia Osławy do Sanu, na Pogórzu Bukowskim. Leży w dawnej ziemi sanockiej.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. krośnieńskiego. W latach 1972–1977 Zagórz był w granicach administracyjnych miasta Sanoka jako dzielnica.
Wikipedia
IPA: ˈzaɡuʃ, AS: zaguš
Wiktionary
rzecz. zagórzanin mos., zagórzanka ż.
przym. zagórski
Wiktionary
mieszkaniec Zagórza, Zagórza Śląskiego lub Zagórzan
SJP.pl
mieszkanka Zagórza, Zagórza Śląskiego lub Zagórzan
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Zagórza, Zagórza Śląskiego lub Zagórzan
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Zagórzany, Zagórze, Zagórze Śląskie
SJP.pl
obszar za górami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geogr. geol. obszar wzdłuż łańcucha górskiego po stronie działania sił ruchów górotwórczych
(1.2) pot. obszar za górami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Zagórze n.
przym. zagórzański
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zagórów (niem. "Hinterberg") – miasto w województwie wielkopolskim, powiecie słupeckim, położone w pobliżu rzeki Warty, 16 kilometrów od Słupcy. Miasto jest siedzibą władz gminy Zagórów.
Według danych z 31 grudnia 2021 miasto liczyło 2831 mieszkańców.
Położone na skraju Nadwarciańskiego Parku Krajobrazowego.
Wikipedia
IPA: zaˈɡuruf, AS: zaguruf
Wiktionary
przym. zagórowski
Wiktionary
zagęgotać;
1. o gęsiach: wydać charakterystyczny głos;
2. potocznie: powiedzieć coś niewyraźnie przez nos, wymamrotać coś; wyjąkać, wymruczeć, wybełkotać
SJP.pl
zagęgać;
1. o gęsiach: wydać charakterystyczny głos;
2. potocznie: powiedzieć coś niewyraźnie przez nos, wymamrotać coś; wyjąkać, wymruczeć, wybełkotać
SJP.pl
substancja naturalna lub syntetyczna pęczniejąca w wodzie do przygotowywania farb drukarskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) substancja, która ma właściwość zagęszczania czegoś
Wiktionary
(1.1) Mąka tapiokowa stosowana jest jako skuteczny zagęstnik do zup i sosów.
Wiktionary
rzecz. gęstość ż., gęstwina ż., gąszcz m., zagęszczanie n., zagęszczenie n., zagęszczacz m., zagęszczarka ż.
czas. gęstnieć ndk., gęstnąć ndk., zgęstnieć dk., zgęstnąć dk., zagęszczać ndk., zagęścić dk.
przym. gęsty, gęstawy, gęstwinny
przysł. gęsto, gęstawo
Wiktionary
(1.1) zagęszczacz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) substancja, która ma właściwość zagęszczania czegoś
(1.2) maszyna, która coś zagęszcza
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pracownik, który coś zagęszcza
Wiktionary
(1.1) Mąka tapiokowa stosowana jest jako skuteczny zagęszczacz do zup i sosów.
(1.2) Opcjonalnie, przy znacznie zmniejszonej sile docisku, prasa może pracować także jako zagęszczacz osadu.
Wiktionary
IPA: zaˈɡɛ̃w̃ʃt͡ʃat͡ʃ, AS: zagẽũ̯ščač
Wiktionary
rzecz. gęstość ż., gęstwina ż., gąszcz m., zagęszczanie n., zagęszczenie n., zagęstnik m., zagęszczarka ż.
czas. gęstnieć ndk., gęstnąć ndk., zgęstnieć dk., zgęstnąć dk., zagęszczać ndk., zagęścić dk.
przym. gęsty, gęstawy, gęstwinny
przysł. gęsto, gęstawo
Wiktionary
(1.1) zagęstnik
(1.2) zagęszczarka
Wiktionary
urządzenie do zagęszczania czegoś
SJP.pl
Zagęszczarka (np. zagęszczarka wibracyjna, zagęszczarka płytowa, zagęszczarka stopowa) – maszyna stosowana do zagęszczania podłoża (gruntu, nawierzchni) poprzez proces wibrowania. Elementem roboczym jest płyta metalowa wzbudzana przez układ wibracyjny napędzany silnikiem elektrycznym lub spalinowym.
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagęścić)
(1.1) zwiększać gęstość
(1.2) przepełniać ludźmi
(1.3) gromadzić gdzieś jednocześnie dużą ilość lub liczbę czegoś
czasownik zwrotny niedokonany zagęszczać się (dk. zagęścić się)
(2.1) stawać się gęstszym
(2.2) zapełniać się ludźmi
(2.3) pojawiać się gdzieś jednocześnie w dużej ilości lub liczbie
Wiktionary
rzecz. zagęszczanie n., zagęstnik mrz., zagęszczacz mos./mrz.
przym. gęsty
czas. zagęścić
Wiktionary
(1.1) koncentrować, kondensować
(2.1) gęstnąć, gęstnieć
Wiktionary
spowodować zwiększenie gęstości
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
spowodować zwiększenie gęstości
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagęszczać)
(1.1) zwiększyć gęstość substancji, roztworów
(1.2) zgromadzić w jednym miejscu zbyt wiele ludzi
(2.2) skupić się na pewnej niewielkiej powierzchni
(2.3) o miejscach: zapełnić się ludźmi
(2.4) o rzeczach, zjawiskach, wydarzeniach, faktach itp.: pojawić się, nastąpić w dużej ilości w jednym miejscu lub czasie
Wiktionary
rzecz. zagęstnik mrz., dogęszczanie n., dogęszczenie n., gąszcz mrz., gęstnienie n., gęstnięcie n., gęstość ż., gęstowie n., gęstwa ż., gęstwina ż., pozagęszczanie n., pozgęszczanie n., przegęszczanie n., przegęszczenie n., rozgęszczanie n., rozgęszczenie n., zagęszczacz mrz., zagęszczanie n., zagęszczarka ż., zagęszczenie n., zgęstnienie n., zgęstnięcie n., zgęszczacz mrz., zgęszczanie n., zgęszczenie n.
czas. dogęszczać ndk., dogęścić dk., gęstnąć ndk., gęstnieć ndk., pozagęszczać dk., pozgęszczać dk., przegęszczać ndk., przegęścić dk., rozgęszczać ndk., rozgęścić dk., zagęszczać ndk., zgęstnąć dk., zgęstnieć dk., zgęszczać ndk., zgęścić dk.
przym. gęstawy, gęsty, zgęstły, zgęstniały
przysł. gęstawo, gęsto
Wiktionary
całkowite zniszczenie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. całkowite, masowe wyniszczenie czegoś lub kogoś
Wiktionary
(1.1) Na otwartych przestrzeniach dawno znikł wilczy trop, wilk wie dobrze, czym pachnie zagłada.
Wiktionary
IPA: zaˈɡwada, AS: zagu̯ada
Wiktionary
rzecz. gładzenie n., zagładzenie n., zgładzanie n., zgładzenie n., gładź ż.
czas. gładzić ndk., zagładzić dk., zgładzać ndk., zgładzić dk.
Wiktionary
(1.1) eksterminacja, apokalipsa, hekatomba, pomór, unicestwienie; przest. umór
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłaskać.
Wiktionary
czas. zagłaskać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłaskiwać.
Wiktionary
czas. zagłaskiwać ndk.
Wiktionary
przyrząd do kształtowania łba nita
SJP.pl
nadawać końcowi nitu kształt główki
SJP.pl
Jan Onufry Zagłoba, postać literacka z Trylogii Henryka Sienkiewicza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) herald. polski herb szlachecki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zagroba (alternatywna nazwa)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłodzić.
Wiktionary
IPA: ˌzaɡwɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: zagu̯oʒẽńe
Wiktionary
czas. zagłodzić dk.
rzecz. głodek mrz.
Wiktionary
głodząc, doprowadzić kogoś do skrajnego wyczerpania lub do śmierci
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|zagładzać.
Wiktionary
rzecz. głód mrz., zagładzanie n., zagłodzenie n., głodek mrz., głodówka ż.
czas. głodzić, zagładzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłosować.
Wiktionary
przym. głosowy, głośnikowy
czas. zagłosować
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) oddać głos, dokonać wyboru w czasie głosowania
Wiktionary
(1.1) Na kogo zechcą zagłosować mieszkańcy Cieszyna, gdyby doszło do drugiej tury?
(1.1) Zagłosowałbym na tego polityka, ale nie mam pewności, że razem z nim nie wejdzie do starostwa cała rzesza krewnych i znajomych królika.
Wiktionary
rzecz. głos mrz., głosik mrz., zagłosowanie n., głosowanie n.
czas. głosować ndk.
przym. głosowy, głośnikowy
Wiktionary
1. tył głowy;
2. rzadko: zagłówek
SJP.pl
nadać końcowi nitu kształt główki
SJP.pl
narzędzie do zagławiania nitów; zagławiacz
SJP.pl
taki, który zagłuchł (zagłuchnął)
SJP.pl
urządzenie zagłuszające (zakłócające); zakłócacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sztuczne generowanie szumu, hałasu, żeby główny przekaz nie docierał do odbiorców
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. zagłuszarka ż.
czas. zagłuszać ndk., zagłuszyć dk.
Wiktionary
urządzenie stosowane do zagłuszania audycji radiowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do zagłuszania
Wiktionary
rzecz. zagłuszanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zagłuszyć)
(1.1) sprawiać, że ktoś lub coś jest gorzej słyszalny przez wydawany przez siebie dźwięk
(1.2) sprawiać, że jakiś zapach jest mniej wyczuwalny przez wydzielany przez siebie aromat
(1.3) książk. przen. sprawiać, że negatywna emocja jest odczuwana mniej intensywnie
(1.4) bot. o roślinach: sprawiać, że wzrost roślin w swoim otoczeniu jest wolniejszy poprzez nadmierne rozrastanie się
(1.5) daw. ogłuszać
(1.6) daw. oszałamiać
czasownik zwrotny niedokonany zagłuszać się (dk. zagłuszyć się)
(2.1) książk. przen. tłumić w sobie negatywne emocje
(2.2) zagłuszać (1.1-2,4) siebie nawzajem
Wiktionary
(1.1) W rurze kanalizacyjnej rozlega się szum i zagłusza jego słowa.
(1.2) Trzeba używać go jednak z dużą ostrożnością, gdyż odznacza się silnym aromatem, zagłuszającym inne zapachy, a zbyt duża jego dawka może nadać potrawie gorzki smak.
(1.3) To swoiste zagłuszanie wyrzutów sumienia: rodzic nie ma czasu lub mu się po prostu nie chce zająć dzieckiem, więc kupuje mu komputer.
(1.4) (…) jeżeli są opady deszczu, rosną chwasty, które zagłuszają rośliny.
(2.1) Życie stało się życiem naskórka, który coraz to szybciej i zachłanniej chce dojść do czegoś, czego nie potrafi sobie nawet uświadomić, zagłuszając się tymczasem szybkością, rozrywkami, opychaniem się wszystkimi zdobyczami cywilizacji bez miary, ponad wytrzymałość nerwów i mózgu.
(2.2) Po obu stronach małej uliczki stały sceny, z których zagłuszano się wzajemnie: na jednej scenie próba nauki tańca, na drugiej żydowskie karaoke.
Wiktionary
czas. głuszyć, zgłuszyć, wygłuszyć
przym. głuchy
rzecz. głuchy mos., zagłuszanie n.
Wiktionary
(1.1,3-4) zgłuszać
(2.1) głuszyć się
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zagłuszać)
(1.1) dokonany od|zagłuszać.
czasownik zwrotny dokonany zagłuszyć się (ndk. zagłuszać się)
(2.1) dokonany od|zagłuszać się.
Wiktionary
(1.1) W telewizyjnej debacie można co najwyżej starać się zagłuszyć oponenta ciskając weń (i w widzów) krótkimi słowo-kęsami.
Wiktionary
IPA: zaˈɡwuʃɨt͡ɕ, AS: zagu̯ušyć
Wiktionary
przym. głuchy
rzecz. głuchy mos., zagłuszanie n.
Wiktionary
oparcie pod głowę; podgłówek; wezgłowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podpora pod głowę w górnej części oparcia fotela, np. samochodowego;
(1.2) część łóżka, tapczanu, leżaka będąca podporą pod głowę podczas leżenia
Wiktionary
Zagłówek – element wyposażenia pojazdów silnikowych, głównie pojazdów samochodowych.
Umieszczony nad oparciem fotela element, mający na celu przytrzymywanie głowy osoby siedzącej w fotelu. W transporcie zadaniem zagłówków jest niedopuszczenie do nagłego przemieszczenia głowy ku tyłowi pojazdu, które mogłoby prowadzić do urazów kręgosłupa. Drugim zadaniem zagłówka jest podniesienie komfortu podróżowania poprzez umożliwienie wygodnego oparcia głowy.
Wikipedia
regionalnie: zagłówek - oparcie pod głowę
SJP.pl
uderzyć piłkę głową
SJP.pl
w dawnym prawie polskim: kara pieniężna płacone przez zabójcę krewnym zamordowanego na mocy wyroku sądu; główczyzna, główszczyzna, wergeld
SJP.pl
rodzaj chrząszczy z rodziny zagłębkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłębiać.
Wiktionary
czas. zagłębiać ndk.
rzecz. zagłębienie n.
Wiktionary
teren, na którym występują i są wykorzystywane bogactwa naturalne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) obszar występowania i eksploatacji złóż kopalin użytecznych;
(1.2) obszar wysoce zindustrializowany
(1.3) obszar intensywnej produkcji rolniczej
(1.5) przen. źródło, miejsce obfitujące w coś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W Europie istnieje kilka dużych zagłębi górniczych i kopalnianych.
(1.3) Tereny od Medyki do Łańcuta stanowią regionalne zagłębie buraczane.
(1.5) W przedziwny sposób Pan Bóg upatrzył sobie to miejsce i uczynił z niego, jak na warunki diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, prawdziwe powołaniowe zagłębie.
Wiktionary
rzecz. Zagłębiak m., Zagłębiaczka ż., Zagłębie n., zagłębienie n.
czas. zagłębić dk., zagłębiać ndk.
przym. zagłębiowski
przysł. zagłębiowsko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zagłębić.
(1.2) obniżenie w jakiejś powierzchni
Wiktionary
rzecz. zagłębie n., Zagłębiak m., Zagłębiaczka ż., zagłębianie n.
czas. zagłębiać ndk., zagłębić dk.
Wiktionary
(1.2) dół, dołek, jama
Wiktionary
zajęty, pochłonięty czymś
SJP.pl
przymiotnik od: zagłębie (najczęściej w odniesieniu do Zagłębia Dąbrowskiego)
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|zagłębiać.
czasownik zwrotny zagłębić się
(2.1) dokonany od|zagłębiać się.
Wiktionary
(2.1) Normalnie odbijają się od osłony kokpitu, choć chętnie zagłębiłyby się w twoim kombinezonie i bebechach, by wydostać się po drugiej stronie.
Wiktionary
rzecz. Zagłębie n., zagłębie n., zagłębienie n.
Wiktionary
o cechach zagłębkowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
o cechach zagłębkowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
1. zaczepić, połączyć, przytwierdzić;
2. zaczepić, uderzyć w sposób nieznacznie wpływający na tor ruchu;
3. wstąpić na krótko, udać się w jakieś miejsce przy okazji
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zahaczać)
(1.1) dokonany od|zahaczać.
Wiktionary
IPA: zaˈxat͡ʃɨt͡ɕ, AS: zaχačyć
Wiktionary
rzecz. hak m., zahaczenie n.
przym. hakowaty
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. hamując, zatrzymać prowadzony przez siebie pojazd;
2. wstrzymać rozwój czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) powstrzymanie dalszych zmian lub rozwoju
(1.2) fiz. mot. zatrzymanie pojazdu przy użyciu hamulca
(1.3) psych. odczuwanie trudności w nawiązywaniu relacji i wyrażaniu uczuć
(1.4) psych. naturalne powstrzymanie się od zachowań społecznie nieakceptowalnych
Wiktionary
(1.1) Mocarstwa zachodnie osiągnęły czasowe zahamowanie rosyjskiej ekspansji w kierunku Bałkanów oraz zapobiegły upadkowi Imperium Osmańskiego, który nastąpił dopiero w następnym stuleciu.
(1.2) Po gwałtownym zahamowaniu dwa wagony wypadły z szyn.
(1.3) Mając zahamowania w nawiązywaniu znajomości, prawie nie opuszczał domu.
(1.4) U narkomanów obserwuje się zjawisko utraty zahamowań.
Wiktionary
rzecz. niezahamowanie n., hamowanie n.
czas. zahamować dk., hamować ndk.
Wiktionary
(1.2) zatrzymanie
(1.3) blokada
Wiktionary
1. hamując, zatrzymać prowadzony przez siebie pojazd;
2. wstrzymać rozwój czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. hamować, zahamowywać)
(1.1) mot. zatrzymać pojazd
(1.2) mot. zostać zatrzymanym (jako pojazd)
(1.3) wstrzymać działanie, rozwój
Wiktionary
(1.3) Rozwój wiedzy został jednak gwałtownie zahamowany w XIV wieku, kiedy religijni fundamentaliści przekonali władców, że należy zdławić naukę i filozofię w całym islamskim imperium, ponieważ nowe odkrycia podważają boską wszechwiedzę.
Wiktionary
rzecz. zahamowanie n., hamowanie n., hamulcowy mos.
czas. hamować
przym. hamulcowy
Wiktionary
hamować;
1. uniemożliwiać lub utrudniać przebieg czegoś;
2. zahamowywać się - przestawać działać, przebiegać, występować
SJP.pl
zharowany, uharowany; potocznie:
1. przemęczony ciężką pracą;
2. niemający wolnej chwili z powodu nadmiaru pracy
SJP.pl
zaharować się - zamęczyć się zbyt ciężką pracą
SJP.pl
zaharowywać się - zamęczać się zbyt ciężką pracą
SJP.pl
1. uczynić wytrzymałym, wzmocnić, uodpornić;
2. nadać pewnym materiałom, najczęściej żelazu, szkłu, twardość przez ogrzanie ich do wysokiej temperatury i nagłe ostudzenie
SJP.pl
1. uczynić wytrzymałym, wzmocnić, uodpornić;
2. nadać pewnym materiałom, najczęściej żelazu, szkłu, twardość przez ogrzanie ich do wysokiej temperatury i nagłe ostudzenie
SJP.pl
zabezpieczyć hasłem; ohasłować
SJP.pl
obniżyć temperaturę ciała organizmu żywego w celu zmniejszenia jego aktywności życiowej; zhibernować
SJP.pl
obraźliwie:
1. zarażony wirusem HIV;
2. taki, na którym znajduje się wielu zarażonych wirusem HIV
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Zahorów (nazwa historyczna: Zagórów) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Piszczac.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego. Nazwa wsi Zahorów została ustalona w 1996, poprzednio używano nazwy Zagórów.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
niepewny siebie, łatwo ulegający innym, potulny (jako skutek złego traktowania w przeszłości lub życia w trudnych warunkach)
SJP.pl
zakrzyczeć, zdominować
SJP.pl
rzadko: zahukać, zahuczeć
SJP.pl
1. wziąć udział w beztroskiej zabawie;
2. spędzić zbyt wiele czasu na zabawie, rozrywce; zabalować;
3. o wietrze: zawiać silnie w różnych kierunkach
SJP.pl
pokryć grunt humusem
SJP.pl
zastukać, zaturkotać, załomotać; zahurkotać
SJP.pl
[czytaj: dzajbatsu] spółka finansowa w Japonii
SJP.pl
Zaibatsu (jap. 財閥 dosł. „grupa, klika, koteria finansowa”) – japoński termin oznaczający „rodzinny kartel finansowy”, syndykat, konglomerat.
Wikipedia
uczynić identyfikowalnym, rozpoznawalnym
SJP.pl
w ekonomii: japońskie ugrupowanie handlowe, grupa finansowa
SJP.pl
skrót od: Związek Autorów i Kompozytorów Scenicznych; Zaiks
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = Związek Autorów i Kompozytorów Scenicznych
Wiktionary
IPA: ˈzajiks, AS: zai ̯iks
Wiktionary
przymiotnik od: Zaiks, ZAiKS (Związek Autorów i Kompozytorów Scenicznych); ZAiKS-owski
SJP.pl
skrót od: zaimek, zaimkowy
SJP.pl
część mowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. część mowy, która zastępuje rzeczownik, przymiotnik, liczebnik lub przysłówek i pełni ich funkcje w zdaniu;
Wiktionary
Zaimek – część mowy zastępująca rzeczownik (np. "ja"), przymiotnik (np. "mój"), przysłówek (np. "tam") lub liczebnik (np. "tyle") i pełniąca ich funkcje w zdaniu. Jest częścią mowy wyróżnianą na podstawie innych kryteriów niż rzeczownik czy czasownik.
Odmiana zaimka zależy od tego, którą część mowy on zastępuje. Zaimek wskazuje osoby, przedmioty itd. bez dokładnego ich nazywania.
Wikipedia
IPA: zaˈjĩmɛk, AS: zai ̯ĩmek
Wiktionary
przym. zaimkowy
Wiktionary
zimitować;
1. skopiować, wziąć wzór z kogoś lub czegoś, np. zaimitować ruch, głos, zachowanie;
2. zastąpić jakąś rzecz inną, bardzo podobną, np. zaimitować złoto, obraz
SJP.pl
przymiotnik od: zaimek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zaimka
Wiktionary
rzecz. zaimek mrz.
Wiktionary
zbyt częste stosowanie zaimków w tekście
SJP.pl
osadzić coś, wszczepić, np. obce ciało lub obce komórki w organizmie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaimplementować.
Wiktionary
czas. zaimplementować dk.
Wiktionary
dokonać implementacji
SJP.pl
1. przypisać coś komuś; zaimputować;
2. przekazać coś nie wprost; zasugerować;
3. stać się podstawą do sformułowania określonego wniosku; wskazać;
4. doprowadzić do jakiegoś skutku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaimponować.
Wiktionary
czas. zaimponować dk.
przym. imponujący
Wiktionary
wzbudzić podziw, uznanie; spodobać się komuś, olśnić, oczarować, urzec
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. importować)
(1.1) dokonany od|importować.
Wiktionary
rzecz. import mrz.
przym. importerski, importowy
Wiktionary
nasączyć substancją zapobiegającą wchłanianiu wody
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. improwizować)
(1.1) zaprezentować, wykonać coś bez przygotowania
(1.2) przen. wykonać z jakichkolwiek dostępnych materiałów
Wiktionary
(1.1) Coś tam zaimprowizował, ale Ahlgrim, słuchający czujnie, ze ściągniętymi brwiami, szybko go poprawił.
(1.2) Oto powoli, uważając na stawiane kroki, z góry schodziło kilku marynarzy niosących coś, czego kształtu nie mógł dostrzec z tej odległości, na zaimprowizowanych, uplecionych z gałęzi noszach.
Wiktionary
rzecz. improwizacja ż., improwizator mos., improwizatorka ż., improwizowanie n., zaimprowizowanie n., impromptu n.
przym. improwizacyjny, improwizatorski
czas. improwizować
przysł. improwizacyjnie, impromptu
Wiktionary
przypisać coś komuś; zaimplikować, posądzić, pomówić
SJP.pl
rozpocząć coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. inaugurować)
(1.1) dokonać inauguracji; uroczyście otworzyć
Wiktionary
rzecz. inauguracja ż., inauguracyjność ż., inauguralność ż., inaugurowanie n.
czas. inaugurować ndk.
przym. inauguracyjny, inauguralny
Wiktionary
1. zmienić wysokość ceny lub zobowiązań finansowych w powiązaniu ze wzrostem wysokości cen czegoś; wprowadzić indeksację;
2. dodać opisy do bazy danych, ułatwiając przeszukiwanie i segregację zbioru; oznaczyć, nadać indeks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zainfekować.
Wiktionary
czas. infekować ndk., zainfekować dk.
rzecz. infekcja ż., infekowanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. infekować)
(1.1) med. wywołać infekcję
czasownik zwrotny dokonany zainfekować się (ndk. infekować się)
(2.1) med. ulec infekcji
(2.2) med. przekazać infekcję między sobą
Wiktionary
rzecz. infekowanie n., zainfekowanie n., infekcja ż.
Wiktionary
(1.1) zakazić, zarazić
(2.1) zakazić się, zarazić się
(2.2) zakazić się, zarazić się
Wiktionary
potocznie: udzielić informacji, poinformować
SJP.pl
w informatyce: nadać początkowe wartości; zainicjować
SJP.pl
1. rozpocząć jakiś proces, np. reakcję chemiczną;
2. w informatyce: nadać wartość początkową, np. zmiennej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zainkasować.
Wiktionary
czas. zainkasować dk.
Wiktionary
1. pobrać jakąś sumę pieniędzy; odebrać zapłatę;
2. potocznie: otrzymać cios lub punkty karne
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|inkasować.
Wiktionary
(1.1) Widzisz, jakieś miał szczęście, żeś tylko ode mnie w ucho dostał? Gdybyś trafił na porucznika, teraz byś miał tylko połowę języka – zwrócił się do siedzącego obok faceta, który nadal wyglądał na kompletnie oszołomionego po ciosie, jaki zainkasował od milicjanta.
Wiktionary
czas. inkasować
rzecz. zainkasowanie n.
Wiktionary
trwale ustabilizować próbkę w materiale obojętnym, najczęściej w żywicy; inkludować
SJP.pl
inscenizować;
1. przygotować utwór literacki lub muzyczny do wystawienia na scenie;
2. przygotować, zorganizować coś; zaaranżować;
3. upozorować jakieś działania
SJP.pl
1. wprowadzić plemniki do dróg rodnych kobiety lub samicy; sztucznie zapłodnić;
2. zainseminować się - poddać się zabiegowi sztucznego zapłodnienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spowodowanie, że ktoś się inspiruje
Wiktionary
(1.1) Wierzyła, że to te istotne wydarzenia oraz bohaterowie, którzy w nich uczestniczą, są kluczem do zainspirowania innych, by dołączyli do Rebelii.
Wiktionary
rzecz. inspiracyjność ż., inspiracja ż.
Wiktionary
dać komuś impuls do działania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zainstalować.
Wiktionary
czas. zainstalować dk.
rzecz. instalacja ż.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|instalować.
Wiktionary
(1.1) Na placu zainstalowano głośniki, więc słyszymy rozkazy i meldunki.
(1.1) W sieni domu, na parterze zainstalowany jest wspólny telefon.
Wiktionary
IPA: ˌzajĩw̃staˈlɔvat͡ɕ, AS: zai ̯ĩũ̯stalovać
Wiktionary
rzecz. instalowanie n., instalacja ż., zainstalowanie n., instalator mos.
czas. instalować
Wiktionary
niezgodnie z prawdą przypisać komuś pewne czyny, myśli, intencje; posądzić, pomówić
SJP.pl
zwrócić, skupić uwagę; wzbudzić ciekawość
SJP.pl
zwrócić, skupić uwagę; wzbudzić ciekawość
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: zainteresowanie
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) ulubione czynności, zajęcia wykonywane w wolnym czasie dla relaksu
Wiktionary
(2.1) Do moich zainteresowań należy m.in. geografia.
Wiktionary
IPA: ˌzajĩntɛrɛsɔˈvãɲa, AS: zai ̯ĩnteresovãńa
Wiktionary
rzecz. zainteresowanie
Wiktionary
(2.1) hobby, konik
Wiktionary
zwrócić, skupić uwagę; wzbudzić ciekawość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zainteresować.
(1.2) zaciekawienie jakąś rzeczą, obiektem lub osobą
(1.3) zob. zainteresowania.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zainteresowanie Teresy historią okazało się zadaniem ponad moje siły.
(1.2) Na równinach abisalnych znajdują się złoża konkrecji polimetalicznych – brył zbudowanych ze związków manganu, niklu, żelaza, kobaltu, miedzi z domieszkami innych metali, będące obiektem zainteresowania ze strony ludzi pod kątem ich gospodarczego wykorzystania.''
(1.2) Żadnej gwieździe nie zaglądano do sypialni z takim zainteresowaniem – jaki naprawdę był Eugeniusz Bodo?
Wiktionary
IPA: ˌzajĩntɛrɛsɔˈvãɲɛ, AS: zai ̯ĩnteresovãńe
Wiktionary
rzecz. zainteresowania nmos., zainteresowany mos.
czas. interesować ndk., zainteresować dk.
przym. zainteresowany
Wiktionary
(1.2) ciekawość, zaciekawienie
Wiktionary
zwrócić, skupić uwagę; wzbudzić ciekawość
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zainteresować
przymiotnik
(2.1) taki, którego dotyczy lub obchodzi poruszana sprawa
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) osoba, której dotyczy lub którą obchodzi poruszana sprawa
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Z naszych szacunków wynika, że lotniczym połączeniem między Warszawą a Zieloną Górą może być zainteresowanych co najwyżej 10 tys. osób rocznie.
Wiktionary
IPA: ˌzajĩntɛrɛsɔˈvãnɨ, AS: zai ̯ĩnteresovãny
Wiktionary
rzecz. zainteresowanie n.
czas. zainteresować
Wiktionary
(2.1) zaciekawiony, zaintrygowany
Wiktionary
zwrócić, skupić uwagę; wzbudzić ciekawość
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. interesować)
(1.1) wzbudzić w kimś zainteresowanie
czasownik zwrotny dokonany zainteresować się
(2.1) wzbudzić w sobie zainteresowanie
Wiktionary
(1.1) Noc minęła spokojnie, bo nikogo ten raban nie zainteresował.
Wiktionary
czas. interesować ndk.
rzecz. zainteresowanie n., zainteresowany mos.
przym. zainteresowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaintonować.
Wiktionary
czas. zaintonować dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) oprawiać w karton
(1.2) muz. rozpocząć śpiew poprzez podanie tonu
Wiktionary
(1.2) Potem kapelmistrz zaintonuje pieśń „Boże, coś Polskę”.
(1.2) On wcale nie zaintonował żadnego hymnu.
Wiktionary
rzecz. zaintonowanie n.
czas. intonować
Wiktionary
dawniej:
1. osadzić na tronie; intronizować;
2. zaintronizować się - wstąpić na tron
SJP.pl
zainteresować
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|intrygować.
Wiktionary
(1.1) Dostrzegł, że drzwi są uchylone. To go zaintrygowało.
Wiktionary
przym. intrygancki
Wiktionary
(1.1) zaciekawić
Wiktionary
w medycynie: wprowadzić przez usta lub nos do krtani rurkę umożliwiającą oddychanie; intubować
SJP.pl
jednostka monetarna Zairu (obecnie: Demokratyczna Republika Konga) w latach 1971-1997
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) monet. dawna waluta Zairu;
Wiktionary
Zair (fr. "Zaïre"), Republika Zairu (fr. "République du Zaïre") – nazwa Demokratycznej Republiki Konga pod rządami prezydenta Mobutu Sese Seko, obowiązująca od 27 października 1971 do 17 maja 1997, używana także w odniesieniu do całego okresu jego rządów w państwie, od 24 listopada 1965.
Wikipedia
rzecz. Zair mrz.
Wiktionary
obywatel Zairu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. obywatel Zairu
Wiktionary
rzecz. Zair mrz.
:: fż. Zairka ż.
przym. zairski
Wiktionary
(1.1) współcz. Kongijczyk (z Demokratycznej Republiki Konga)
Wiktionary
obywatelka Zairu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. obywatelka Zairu
Wiktionary
rzecz. Zair mrz.
:: fm. Zairczyk mos.
przym. zairski
Wiktionary
(1.1) współcz. Kongijka (z Demokratycznej Republiki Konga)
Wiktionary
1. przymiotnik od: Zair (Kongo, rzeka); kongijski;
2. przymiotnik od: Zair (dawna nazwa Demokratycznej Republiki Konga)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Zairem lub Zairczykami, dotyczący Zairu lub Zairczyków
Wiktionary
rzecz. Zair mrz., Zairczyk mos., Zairka ż.
Wiktionary
dawniej, dziś podniośle: partykuła podkreślająca prawdziwość wypowiadanej opinii; naprawdę, rzeczywiście, istotnie, w istocie, doprawdy
SJP.pl
partykuła
(1.1) podn. partykuła podkreślająca prawdziwość wypowiadanego sądu
Wiktionary
(1.1) Metamorfoza to zaiste niezwykła.
(1.1) Zastanawiałem się, co można zrobić, ale zaiste mogliśmy niewiele.
(1.1) Chciałbym, zaiste, być głuchym — Szczęśliwi bywają głusi!
Wiktionary
IPA: zaˈjistɛ, AS: zai ̯iste
Wiktionary
(1.1) naprawdę, doprawdy, zaprawdę, w rzeczy samej, w istocie
Wiktionary
książkowo: powstały, obecny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stanie się rzeczywistym
Wiktionary
(1.1) Dlatego to dyrektor musiał pofatygować się do swojego pracownika, stwierdzić zaistnienie zdarzenia, a potem zadzwonić na milicję i, niczego więcej nie ruszając, poczekać, aż na miejscu zjawi się milicja.
Wiktionary
czas. istnieć ndk., zaistnieć dk.
rzecz. istnienie n., istotność ż.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) zacząć istnieć, pojawić się
(1.2) o osobie: stać się szerzej znanym, zacząć mieć znaczenie
Wiktionary
(1.2) Strasznie trudno mi było zaakceptować dziewczynę, młodą, ambitną, która chce zagrać, bo chce zaistnieć. Szukam więc ludzi, którzy zaistnienie mają już za sobą.
Wiktionary
rzecz. istny mos., zaistnienie n., istnienie n., istotność ż., istota ż., istotka ż., istotność ż.
czas. istnieć ndk.
przym. istny, istotny, istotowy, isty, nieistotny, niesamoistny, przeistoczony, przeistotny, samoistny
przysł. istotnie, iście, niesamoistnie, samoistnie
partyk. istotnie
zaim. istny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaiwaniać.
Wiktionary
IPA: ˌzajivãˈɲä̃ɲɛ, AS: zai ̯ivãńä̃ńe
Wiktionary
czas. zaiwaniać, zaiwanić
Wiktionary
zapieprzać, zasuwać, zapierniczać; potocznie:
1. pędzić dokądś; śmigać, pruć, smarować,
2. ciężko pracować; harować, tyrać, orać
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. zaiwanić)
(1.1) pot. szybko biec
(1.2) pot. szybko pracować, szybko coś robić
Wiktionary
(1.1) Sportowiec nieźle zaiwaniał, dlatego był pierwszy na mecie.
(1.1) Tłumaczę jak człowiekowi, że do warsztatu na Karolkowej właśnie zaiwaniamy względem uszkodzenia rury.
(1.2) Kiedy na harmonii Feluś zaiwania, trzeba tańczyć, trzeba żyć.
Wiktionary
IPA: ˌzajiˈvãɲät͡ɕ, AS: zai ̯ivãńäć
Wiktionary
rzecz. zaiwanianie n., zaiwanienie n., Iwan m.
czas. zaiwanić dk.
Wiktionary
(1.1-2) pot. zapychać, zasuwać, grub. zapieprzać, wulg. zapierdalać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaiwanić.
Wiktionary
IPA: ˌzajivãˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zai ̯ivãńė̃ńe
Wiktionary
czas. zaiwanić, zaiwaniać
Wiktionary
potocznie: ukraść; podiwanić, podwędzić, podprowadzić
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. brak)
(1.1) pot. ukraść coś
(1.2) posp. dużo pożyczyć
czasownik dokonany (ndk. zaiwaniać)
(2.1) zrobić coś szybko, z zapałem
(2.2) opowiedzieć coś nieprawdziwego
Wiktionary
(1.1) Zaiwaniłem kumpeli cygara.
Wiktionary
IPA: ˌzajiˈvãɲit͡ɕ, AS: zai ̯ivãńić
Wiktionary
rzecz. zaiwanianie n., zaiwanienie n., Iwan m.
czas. zaiwaniać ndk.
Wiktionary
uszczelnić przy pomocy iłu
SJP.pl
dawniej: partykuła podkreślająca prawdziwość wypowiadanej opinii; zaiste, naprawdę, rzeczywiście, w istocie, doprawdy
SJP.pl
partykuła
(1.1) daw. zaiste
Wiktionary
(1.1) w istocie
Wiktionary
nadżerka lub pęknięcie naskórka występujące w kącikach ust
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. med. nadżerka skórna w kąciku ust spowodowana infekcją bakteryjną lub grzybiczną
Wiktionary
czas. jeść
Wiktionary
(1.1) zapalenie kącików ust, zapalenie kątów ust
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajadać.
Wiktionary
czas. jeść, zajadać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) pot. jeść z apetytem, ze smakiem
czasownik zwrotny niedokonany zajadać się
(2.1) pot. spożywać coś z przyjemnością w dużej ilości
Wiktionary
(1.1) Bartek wrócił i już zajada w kuchni.
Wiktionary
czas. jeść, jadać ndk.
rzecz. zajadanie n., jadalnia ż.
Wiktionary
drapieżny pluskwiak
SJP.pl
rodzina owadów z rzędu pluskwiaków
SJP.pl
Zajadkowate (Reduviidae) – rodzina pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i infarzędu Cimicomorpha, występujących głównie w strefie tropikalnej. Obejmuje około 7 000 opisanych gatunków, głównie drapieżnych, rzadziej ektopasożytów. Mają duże oczy i, zwykle, chwytne odnóża przednie. Pojawiły się w środkowej jurze. Wiele gatunków pożytecznych, inne są wektorami chorób.
Wikipedia
o cechach zajadkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób zajadły
Wiktionary
IPA: zaˈjadlɛ, AS: zai ̯adle
Wiktionary
przym. zajadły
rzecz. zajadłość ż.
Wiktionary
(1.1) zaciekle
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zajadle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zajadły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest zajadłe; cecha tych, którzy są zajadli
Wiktionary
przym. zajadły
przysł. zajadle
Wiktionary
zaciekły, zagorzały, zażarty;
1. występująca za kimś (czymś) lub przeciw komuś (czemuś) z pasją, uporem;
2. gwałtowny i nieustępliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) uparcie, zawzięcie walczący przeciwko komuś, czemuś; nieustępliwy
Wiktionary
(1.1) …jak to ktoś celnie zauważył: w stosunkach z Ameryką bardziej opłaca się być ich zajadłym wrogiem, jak Francuzi czy Niemcy. Bo Ameryka wrogów szanuje. A przyjaciół − wręcz przeciwnie.
Wiktionary
IPA: zaˈjadwɨ, AS: zai ̯adu̯y
Wiktionary
rzecz. zajadłość ż.
przysł. zajadle
Wiktionary
(1.1) zawzięty
Wiktionary
taki, który zachorował na jaglicę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajarać.
Wiktionary
czas. zajarać dk.
Wiktionary
potocznie: zapalić papierosa lub dżointa
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) slang. zapalić (papieros)
Wiktionary
(1.1) Nerwy mnie zjadają, muszę wyjść i zajarać peta.
Wiktionary
IPA: zaˈjarat͡ɕ, AS: zai ̯arać
Wiktionary
czas. aspekt niedokonany jarać
rzecz. zajaranie n.
Wiktionary
1. powodować jarzenie się czegoś;
2. zajarzać się - zaczynać się jarzyć
SJP.pl
1. potocznie: zrozumieć;
2. zajarzyć się - rozbłysnąć jasnym światłem
SJP.pl
potocznie:
1. zapowiadać coś, dawać próbkę czegoś;
2. zajawiać się - zaczynać się czymś interesować
SJP.pl
potocznie:
1. zapowiedzieć coś, dać próbkę czegoś;
2. zajawić się - zacząć się czymś interesować
SJP.pl
potocznie:
1. zapowiedź czegoś;
2. zainteresowanie, pasja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zapowiedź czegoś wyrażona w formie krótkiego komunikatu
(1.2) rad. zwiastun audycji mający formę dżingla
(1.3) pot. ochota, zainteresowanie lub chęć do zrobienia czegoś, pasja
Wiktionary
IPA: zaˈjafka, AS: zai ̯afka
Wiktionary
(1.2) zwiastun, forszpan
Wiktionary
potocznie: osoba, która ma zajawkę (pasję, obsesję) na jakimś punkcie; entuzjasta, fanatyk
SJP.pl
1. niewielki hotel przy ruchliwej drodze; austeria;
2. egzekucja wyroku przez samych zainteresowanych w prawodawstwie staropolskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. droga, którą podjeżdża się pod dom
(1.2) przest. plac, na którym zatrzymują się podjeżdżające pod dom pojazdy
(1.3) karczma ze stajnią i wozownią dla koni i powozów, a współcześnie parkingiem
(1.6) kolej. ślepe odgałęzienie toru kolejowego zakończone odbojnicą
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Spoza gęstego rzędu dzikich kasztanów wyzierały stajnie, wozownie i lamusy, do których osobny prowadził zajazd.
(1.2) Pałacyk administratora fabryki z wyżwirowanym zajazdem stał czysty, dumny, wyniosły.
(1.3) W zajeździe były trzy izby. Jedna dla pań, druga dla mężczyzn, a między nimi jadalnia.
(1.3) Doprowadził rannego przyjaciela do najbliższego zajazdu i przykazał gospodarzowi, aby miał o nim staranie.
(1.3) Wesele Ani i Szczepana odbyło się w zajeździe należącym do ich świadka.
(1.5) Walki domowe i zajazdy połączone były z bezlitosnym niszczeniem majątków przeciwnika i podcinały u samych korzeni podstawy życia gospodarczego kraju.
Wiktionary
IPA: ˈzajast, AS: zai ̯ast
Wiktionary
rzecz. najazd m., wyjazd m., podjazd m.
Wiktionary
(1.1) podjazd
(1.2) podjazd
(1.3) gospoda
(1.4) zajechanie
(1.6) pot. ślepy tor
Wiktionary
przymiotnik od: zajazd
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. jaśnieć)
(1.1) dokonany od|jaśnieć.
Wiktionary
czas. jaśnieć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. dwuczęściowe drewniane sanie, połączone łańcuchem, wykorzystywane do transportu drzewa;
2. tobołek, zawiniątko
SJP.pl
Zajda – polskie nazwisko. Podobne nazwiska: Sayda, Seyda, Sejda, Seida, Zejda.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
członek ugrupowania szyickiego wyodrębnionego w VIII wieku i założonego przez Zajda Ibn Alego Ibn Husajna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. etn. jemeński odłam szyityzmu
Wiktionary
rzecz. zajdyta m., zajdytka ż.
przym. zajdycki, antyzajdycki, prozajdycki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajebać.
Wiktionary
czas. wyjebać, jebać, zajebać dk.
przym. zajebisty, jebnięty
rzecz. zajebus mos.
Wiktionary
wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. zapierdolić;
a) ukraść;
b) zabić;
2. zacząć śmierdzieć;
3. zajebać się - upić się; zapierdolić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) wulg. ukraść
(1.2) wulg. uderzyć
(1.3) wulg. zabić
czasownik zwrotny dokonany zajebać się
(2.1) wulg. zabić siebie samego
Wiktionary
(1.1) Kurwa, kto mi zajebał temperówkę?!
(1.2) Jak cię ruszy, to mu zajeb w ryj!
(1.3) O kurwa, zajebaliśmy człowieka.
(1.3) Nie wkurwiaj mnie, bo cię zajebię!
Wiktionary
IPA: zaˈjɛbat͡ɕ, AS: zai ̯ebać
Wiktionary
rzecz. zajob m., zajebanie n., jebak mzw./mos.
przym. zajebisty, zajebiaszczy, zajebany
zobacz też: pełna lista w haśle jebać
czas. jebać, odjebać, zjebać, uzajebistnić, uzajebiścić
Wiktionary
(1.1) zakosić, zachrzanić; wulg. zapierdolić, podpierdolić
Wiktionary
wulgarnie: coś świetnego, wspaniałego, znakomitego
SJP.pl
wulgarnie: bycie świetnym, wspaniałym, znakomitym; wyrąbistość, wyczepistość, zaczepistość, zajefajność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest zajebiste; cecha tych, którzy są zajebiści
Wiktionary
przym. zajebisty
przysł. zajebiście
Wiktionary
wulgarnie: fajny, interesujący
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) pot. wulg. fajny, wspaniały, robiący wrażenie
(1.2) pot. wulg. duży, ogromny, bardzo intensywny
Wiktionary
(1.1) Romek kupił zajebisty rower!
(1.2) W okolicy wybudowano zajebisty blok.
Wiktionary
IPA: ˌzajɛˈbʲistɨ, AS: zai ̯ebʹisty
Wiktionary
rzecz. zajebioza ż., zajebanie n., jebanie n., jebak mzw./mos.
czas. zajebać dk., jebać ndk.
przysł. zajebiście
Wiktionary
(1.1) zajefajny, zarąbisty, wyczepisty, wulg. wyjebisty, wykurwisty; eufem. zajefajny, zarąbisty; zoblistę|fajny.
Wiktionary
wulgarnie: fajny, interesujący
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) pot. wulg. bardzo intensywnie
(1.2) pot. wulg.
Wiktionary
(1.1) Pomalowałem se ściany zajebiście zieloną farbą.
(1.1) Podajcie jakiś zajebiście, ale to zajebiście mocno wciągający serial. Tak, żeby odpalać odcinek za odcinkiem.
(1.2) Ale zajebiście… W końcu weekend!
(1.2) Żałuj, że tam nie byłeś. Było zajebiście.
Wiktionary
rzecz. zajebioza ż., zajebistość ż., jebak mzw./mos.
przym. zajebisty
czas. uzajebistnić dk., uzajebiścić dk.
Wiktionary
(1.1) neutr. diabelnie, diabelsko, jak diabli, morderczo, niesamowicie, okropnie, panicznie, piekielnie, potwornie, przeokropnie, przeraźliwie, straszliwie, strasznie; posp. cholernie, jak skurczybyk, pioruńsko; wulg. jak skurwysyn, kurewsko, skurwysyńsko; przest. okrutnie
(1.2) neutr. bajerancko, bardzo, bombowo, ekstra, fajnie, fantastycznie, kapitalnie, mocno, niekiepsko, obłędnie, odjazdowo, odlotowo, rewelacyjnie, super, szałowo, świetnie, wdechowo, wspaniale, wystrzałowo; wulg. wyjebiście, wykurwiście; eufem. zajefajnie, zarąbiście
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zajebiście
SJP.pl
wulgarnie:
1. świetny, znakomity, wspaniały; zajebisty;
2. świetnie, znakomicie, wspaniale; zajebiście;
3. coś świetnego, znajomitego, wspaniałego; zajebioza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. pogard. pogardzana osoba
Wiktionary
(1.1) Jak ten kraj ma do czegoś dojść, jak takie zajebusy w nim rządzą?
Wiktionary
rzecz. zajeb mrz., zajebanie n.
czas. zajebać dk.
Wiktionary
(1.1) wulg. pojeb, zjeb
Wiktionary
wulgarnie:
1. kraść;
2. zabijać;
3. zajebywać się - upijać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajechać.
Wiktionary
czas. zajechać dk.
rzecz. zajezdnia ż.
Wiktionary
potocznie: zmęczony
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zajeżdżać)
(1.1) dokonany od|zajeżdżać.
Wiktionary
IPA: zaˈjɛxat͡ɕ, AS: zai ̯eχać
Wiktionary
czas. jechać
rzecz. zajechanie n., zajezdnia ż.
Wiktionary
choroba końskiego pyska połączona z nabrzmieniem dziąseł
SJP.pl
przysłówek
(1.1) fajnie
Wiktionary
rzecz. zajefajność ż.
przym. zajefajny
Wiktionary
potocznie: bycie świetnym, wspaniałym, znakomitym; wyrąbistość, wyczepistość, zaczepistość, zajebistość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest zajefajne; cecha tych, którzy są zajefajni
Wiktionary
przym. zajefajny
przysł. zajefajnie
Wiktionary
w slangu młodzieżowym: świetny, wspaniały, znakomity; wyrąbisty, zarąbisty, zaczepisty, wyczepisty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. slang. fajny; eufem. od: zajebisty
Wiktionary
(1.1) Łukasz ma zajefajny samochód.
Wiktionary
IPA: ˌzajɛˈfajnɨ, AS: zai ̯efai ̯ny
Wiktionary
przysł. zajefajnie
rzecz. zajefajność ż.
Wiktionary
(1.1) zarąbisty
Wiktionary
dawniej: zastaw zostawiany wierzycielowi przez pożyczającego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce nocnego postoju pojazdów komunikacji publicznej;
Wiktionary
Zajezdnia (tramwajowa, trolejbusowa lub autobusowa) – baza, zakład eksploatacji pojazdów transportu publicznego. U kolejowych przewoźników pasażerskich (np. metra lub kolei miejskiej) odpowiednikiem zajezdni jest stacja postojowa.
W zajezdni pojazdy stacjonują w czasie obsługi technicznej, w tym napraw, i w czasie wolnym od użytkowania na liniach komunikacyjnych.
Wikipedia
rzecz. jazda ż., jechanie n., zajeżdżanie n., zajeżdżenie n., zajechanie n., jezdny mos.
czas. jechać ndk., zajeżdżać ndk., zajeździć dk., zajechać dk.
przym. jezdny, zajezdniowy
wykrz. jazda
Wiktionary
(1.1) rzad. remiza
Wiktionary
obszar za jeziorem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie:
1. zjeść coś innego w celu zabicia smaku;
2. zmniejszyć napięcie emocjonalne jedzeniem
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) jadąc, docierać do miejsca docelowego
Wiktionary
(1.1) O ósmej zajeżdżam do Kruszyny.
Wiktionary
rzecz. zajezdnia ż.
czas. jechać, przejeżdżać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajmować.
Wiktionary
IPA: ˌzajmɔˈvãɲɛ, AS: zai ̯movãńe
Wiktionary
czas. zajmować
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) użytkować pomieszczenie
(1.2) zapełniać sobą przestrzeń, powierzchnię lub czas
(1.3) rezerwować miejsce
(1.4) przejmować mienie w celu wyegzekwowania należności
(1.5) zainteresować czymś
(1.6) znaleźć się w jakiejś klasyfikacji
(1.7) o ogniu rozprzestrzenić się
czasownik zwrotny niedokonany zajmować się
(2.1) pracować nad czymś
(2.2) opiekować się kimś
(2.3) zapalić się od czegoś
Wiktionary
(1.1) Zajmowaliśmy parter domu, a rodzice mieszkali na piętrze.
(1.2) Azotki glinu, galu i indu przyjmują diamentopodobną strukturę wurcytu, w której atomy zajmują tetraedryczne położenia.
(1.2) W kinie zająłem miejsce obok bardzo ładnej pani.
(1.3) Jeżeli przyjdziesz wcześniej, to zajmij mi proszę miejsce obok siebie.
(1.4) Jeżeli nie spłacimy długu, przyjdzie komornik i zajmie nasze mieszkanie.
(1.5) Zajmij to dziecko czymś, bo tylko broi.
(1.6) Adam Małysz cztery razy zajmował pierwsze miejsce.
(1.7) Ogień szybko zajmował słomiany dach.
(2.1) Zajmuję się teraz projektem odnowy dworca kolejowego.
(2.2) Agata chciałaby zajmować się głuchymi dziećmi.
(2.3) Widziałem, jak od papierosa zajmuje się prześcieradło, a potem całe łóżko.
Wiktionary
IPA: zajˈmɔvat͡ɕ, AS: zai ̯movać
Wiktionary
rzecz. zajmowanie n., zajęcie n.
czas. zająć dk.
ims. zajmujący
Wiktionary
(1.4) konfiskować
(1.5) absorbować, zaciekawić
Wiktionary
pospolicie:
1. mania na jakimś punkcie, obłęd, dziwactwo, wariactwo, świr;
2. (słowo obraźliwe) osoba o dziwnych upodobaniach, zachowująca się nienormalnie; świr, postrzeleniec, wariat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. slang. nawał pracy, bycie bardzo zajętym, zapracowanym
(1.2) pot. wulg. mania, obsesja na jakimś punkcie
(1.3) pot. wulg. dziwactwo, wariactwo
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. wulg. dziwak
Wiktionary
(1.1) Mało piszę, bo nie mam kiedy. Ostatnie dni to zajob do kwadratu. Lecz o dziwo daję radę!!!
(1.3) Pokręcił głową, parsknął, wzruszył ramionami: – Niech ci będzie. Twoja wola, panie ten. Każdy ma swojego zajoba.
(2.1) Patrz zajoba! No zaraz mi wjedzie w zadek!
Wiktionary
czas. zajebać dk.
Wiktionary
(1.2) obłęd
(2.1) dziwak, wariat, oszołom, postrzeleniec
Wiktionary
zaśpiewać w specjalny sposób, polegający na nagłych przejściach głosu; zajodłować
SJP.pl
zaśpiewać w specjalny sposób, polegający na nagłych przejściach głosu; zajodlować
SJP.pl
kraina historyczno-geograficzna położona między Jordanem na zachodzie i Pustynią Syryjską na wschodzie
SJP.pl
Zajordanie – kraina historyczno-geograficzna położona pomiędzy górą Hermon na północy i Wadi el-Hesa na południu, oraz pomiędzy Jordanem na zachodzie i Pustynią Syryjską na wschodzie. Wysokość tego obszaru nie przekracza 1000 m n.p.m. Dzieli się na:
Zajordanie zamieszkiwane było przez izraelskie plemiona Gada i Rubena oraz część plemienia Manassesa.
Wikipedia
1. popatrzeć w głąb czegoś;
2. potocznie: odwiedzić kogoś na krótko, przy okazji, wstąpić gdzieś; wpaść
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zaglądać)
(1.1) popatrzeć do środka czegoś
(1.2) stpol. zazdrościć
Wiktionary
(1.1) Spacerował ulicą i przypadkowo zajrzał do lokalu, gdzie odbywała się licytacja.
(1.1) Powinien dziś zajrzeć do jeszcze jednej skrzynki kontaktowej.
Wiktionary
IPA: ˈzajʒɛt͡ɕ, AS: zai ̯žeć
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński pozdrzyć
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zajsanem, dotyczący Zajsanu (miasta albo jeziora)
Wiktionary
rzecz. Zajsan mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zajumać.
Wiktionary
czas. zajumać dk.
rzecz. juma ż.
Wiktionary
potocznie: ukraść; gwizdnąć, zakosić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zajumywać)
(1.1) pot. ukraść
Wiktionary
rzecz. zajumanie n., juma ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. jutro
Wiktionary
przym. zajutrzejszy, zajutrzniejszy
Wiktionary
1. gwarowo: kwas solny;
2. potocznie o bardzo mocnym, niesmacznym, gorzkim napoju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. przen. bardzo mocny, ostry i niesmaczny napój
(1.2) pot. chem. kwas solny
Wiktionary
(1.1-2) W języku potocznym niezwykłą popularnością cieszy się też słowo „zajzajer” oznaczające w sensie dosłownym „kwas solny”, zaś w bardziej przenośnym „mocny, palący, niesmaczny, gorzki napój”.
(1.3) Przed sklepem od zacienionej strony siedzą mężczyźni, palą papierosy, inni raczą się likworem z napisem„Wino” na nalepce, zwanym tu zajzajerem.
Wiktionary
(1.3) bełt, siara, sikacz, żur
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zool. zając
Wiktionary
płochliwe zwierzę wielkości kota, poruszające się szybkimi skokami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. dziki, roślinożerny ssak polny z długimi uszami;
(1.2) zool. pot. szarak, przedstawiciel jednego z gatunków zajęcy (1.1);
(1.3) icht. tasza, gatunek ryby morskiej
(1.4) środ. sport. słabszy zawodnik lub zespół, którego zadaniem jest utrzymywanie początkowego wysokiego tempa wyścigu dla mobilizowania faworytów do większego wysiłku
(1.5) przen. wielkanocny zwyczaj obdarowywania dzieci upominkami i słodyczami
Wiktionary
Zobacz też: zając w innych znaczeniach tej nazwy.
Zając ("Lepus") – rodzaj ssaków z rodziny zającowatych (Leporidae).
Wikipedia
(1.1) Gdy wracałem do domu, zając przebiegł mi drogę.
(1.4) Pod koniec wyścigu zazwyczaj zając nie ma sił i przybiega do mety ostatni lub w ogóle nie kończy biegu.
Wiktionary
IPA: ˈzajɔ̃nt͡s, AS: zai ̯õnc
Wiktionary
rzecz. Zając mzw., zającowate lm nm., zajęczak mzw., zajęczaki lm nm., zajączkarz m.
:: zdrobn. zajączek m., grub. żart. zajączysko n.
:: fż. zajęczyca ż., zajączka ż.
przym. zajęczy
Wiktionary
(1.1) łow. filip, gwara. kopyra, żart. kicaj
(1.2) gw. Śląsk Cieszyński zajónc, gw. Górny Śląsk hazok, gw. Poznań hazaj
(1.3) zając morski
(1.5) zajączek
Wiktionary
płochliwe zwierzę wielkości kota, poruszające się szybkimi skokami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Leporidae|G. Fischer|ref=tak., rodzina ssaków lądowych z rzędu zajęczaków
forma rzeczownika.
(2.1) M. i W. lm. od: zając
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pierwotnie zające nie zamieszkiwały Australii i Nowej Zelandii.
Wiktionary
rzecz. zając mzw., zajączek mzw., zajęczaki lm nm.
przym. zajęczy
Wiktionary
(1.1) zającowate
Wiktionary
rząd roślinożernych ssaków łożyskowych; zajęczaki, czterosiekaczowce
SJP.pl
o cechach zającokształtnych (rząd ssaków)
SJP.pl
rodzina ssaków z rzędu zajęczaków, obejmująca około 60 gatunków; zające
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Leporidae|G. Fischer|ref=tak., rodzina ssaków lądowych z rzędu zajęczaków;
Wiktionary
Zobacz też: zając.
Zającowate, zające (Leporidae) – rodzina ssaków z rzędu zajęczaków (Lagomorpha) obejmująca około 60 gatunków.
Wikipedia
(1.1) Pierwotnie zającowate nie zamieszkiwały Australii i Nowej Zelandii.
Wiktionary
rzecz. zając mzw., zajączek mzw., zajęczaki lm nm., zajęczyca ż.
przym. zajęczy
Wiktionary
(1.1) zające
Wiktionary
o cechach zającowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
1. mały zając;
2. ruchoma plamka świetlna odbita od szkiełka lub lusterka;
3. gatunek podgrzybka;
4. popularna nazwa znaku zwycięstwa w postaci uniesionej dłoni z dwoma palcami ułożonymi w literę V
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: zając
(1.2) mały lub młody zając
(1.3) zool. nazwa systematyczna|Nesolagus|ref=tak., rodzaj ssaka z rodziny zającowatych;
(1.4) zool. zwierzę z rodzaju zajączków (1.3)
(1.5) kult. wielkanocny zwyczaj obdarowywania (zwykle dzieci) upominkami i słodyczami, których domniemanym dostarczycielem jest zając
(1.6) ruchome odbicie światła rzucane zwykle przez lusterko
(1.7) pot. bot. grzyb jadalny o aksamitnym kapeluszu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W norze pod miedzą zajęczyca powiła trzy zajączki.
Wiktionary
IPA: zaˈjɔ̃n͇t͡ʃɛk, AS: zai ̯õṇček
Wiktionary
rzecz. zając mzw., zajęczyca ż., zającowate nmos., zające nmos.
przym. zajęczy, zajączkowy
Wiktionary
(1.5) zając wielkanocny
Wiktionary
myśliwy polujący głównie na zające
SJP.pl
potocznie: zajączkować się - mieszać się, mylić się, gmatwać się; kiełbasić się
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Zajączkowski (forma żeńska: Zajączkowska; liczba mnoga: Zajączkowscy) – polskie nazwisko, pochodzące od nazw miejscowości: Zajączkowice i Zajączków.
"Prandota z Jaroszyna ma 1399 r. sumy na wsi Jawidz, w lubelskiem, u Stawiskich (St Pr. P. Pom. VIII), a 1414 r. nabył część Jaroszyna, od Jana z Zajączkowic (A. Radom.)".
Wikipedia
→ zajączek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zajączka
Wiktionary
rzecz. zajączek mzw.
Wiktionary
Zajączkówko (niem. "Neu Sanskow") – wieś w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Połczyn-Zdrój.
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Zajączkówko, po jej zniesieniu w gromadzie Połczyn-Zdrój. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.
Wikipedia
dawniej: skłonny do jąkania się, zacinający się w mowie; jąkający się, jąkliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mimowolne przerwanie mówienia, często spowodowane emocjami
Wiktionary
(1.1) Wyrazy te wymówił po polsku, ale w ich dźwięku i pewnym przymusie a zająknieniu czuć było, iż się od mowy tej odzwyczaił, że mu przychodziła z trudnością.
Wiktionary
czas. zająknąć się dk.
rzecz. zająknięcie n.
Wiktionary
(1.1) zacięcie się; war. zająknięcie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mimowolne przerwanie mówienia, często spowodowane emocjami
Wiktionary
(1.1) Odwrócił się od niej; ale nagłe załamanie się jej głosu i dziwne zająknięcie sprawiło że się obejrzał.
Wiktionary
rzecz. zająkiwanie n., zająknienie n.
czas. jąkać, zająknąć dk., zająkiwać się ndk.
Wiktionary
(1.1) zacięcie się; war. zająknienie
Wiktionary
zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zajmować)
(1.1) dokonany od|zajmować.
czasownik zwrotny zająć się
(2.1) dokonany od|zajmować się.
Wiktionary
(1.1) Milicjant posłusznie przecisnął się między pierwszym fotelem a ławą i zajął wskazane przez partyjnego bonzę miejsce.
(1.1) Około jedenastej, głos trąby oznajmił rozpoczęcie widowiska. Sułtan i Szeherezada zajęli miejsce na dywanie, a reszta zebranych stłoczyła się w jaskini Aladyna (…) Po zakończeniu pierwszej bajki, przeszli jej aktorzy, w uroczystym pochodzie do sali głównej i podniósłszy nad głową ramiona, oddali sułtanowi głęboki salaam. Potem zostawali jako widzowie w sali, która się napełniała zwolna.
(2.1) Zajmij się Na’Talą, a ja przygotuję spotkanie zapoznawcze. Przytakuję, akceptuję układ i duszę w sobie narastające poczucie winy. Znalazłam się bliżej celu i tylko to ma znaczenie.
Wiktionary
IPA: ˈzajɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: zai ̯o̊̃ńć
Wiktionary
ims. zajęty
rzecz. zajęcie n.
czas. zajmować
przym. zajęty
Wiktionary
zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) eduk. systematyczne lekcje, wykłady, ćwiczenia
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp., M., B., W. lm. od: zajęcie
Wiktionary
(1.1) Nauczyciel prowadzi zajęcia w szkole.
Wiktionary
IPA: zaˈjɛ̇̃ɲt͡ɕa, AS: zai ̯ė̃ńća
Wiktionary
rzecz. zajęcie n.
przym. zajęciowy
Wiktionary
zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praca, robota, czynność, zajmowanie się czymś
(1.2) praw. areszt nałożony na czyjąś własność
(1.3) odczasownikowy od|zająć.
Wiktionary
Zajęcie – celowa i nazwana czynność mająca wartość nadaną przez jednostkę i kulturę. Zajęcia mogą być wykonywane w czasie wolnym, być związane z samoobsługą lub produktywnością.
Zajęcie jest nierozerwalnie powiązane ze zdrowiem człowieka. Zarówno możliwość podejmowania zajęć warunkuje zdrowie (w szczególności dobrostan subiektywny), jak i odpowiedni stan zdrowia jest konieczny do satysfakcjonującego i skutecznego wykonywania zajęć.
Wikipedia
(1.1) Rozwiązywanie krzyżówek uważam za ciekawe zajęcie.
Wiktionary
IPA: zaˈjɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zai ̯ė̃ńće
Wiktionary
przym. zajęty
czas. zajmować ndk., zająć dk.
ims. zajęty
rzecz. zajęcia nmos.
Wiktionary
(1.1) profesja
Wiktionary
przymiotnik od: zajęcie
SJP.pl
przedstawiciel jednego z rzędów ssaków łożyskowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Bunolagus|Thomas|ref=tak., rodzaj ssaków z rodziny zającowatych
(1.2) syst. zool. nazwa systematyczna|Bunolagus monticularis|Thomas|ref=tak., gatunek z rodzaju zajęczak (1.1)
(1.3) zool. ssak z gatunku zajęczak (1.2)
Wiktionary
(1.3) Zajęczaki żyją w małych populacjach.
Wiktionary
rzecz. zając mzw.
przym. zajęczy
Wiktionary
rząd roślinożernych ssaków łożyskowych; zającokształtne, czterosiekaczowce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Lagomorpha|Brandt|ref=tak., rząd roślinożernych ssaków łożyskowych;
Wiktionary
Zajęczaki, zającokształtne, czterosiekaczowce (Lagomorpha) – rząd roślinożernych ssaków łożyskowych z nadrzędu Euarchontoglires, dawniej zaliczanych do gryzoni, obejmujący szczekuszkowate (Ochotonidae), zającowate (Leporidae) oraz wymarłą rodzinę sarduszkowatych (Prolagidae).
Wikipedia
(1.1) Niektóre gatunki zajęczaków kopią nory.
Wiktionary
rzecz. zając mzw., zające nmos., zającowate nmos.
przym. zajęczy
Wiktionary
(1.1) zającokształtne, czterosiekaczowce
Wiktionary
Zajęczniki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Drohiczyn. Leży na prawym brzegu Bugu. Przez miejscowość przechodzi droga krajowa nr 62.
W 1921 roku wieś liczyła 54 domy i 412 mieszkańców, w tym 210 prawosławnych i 202 katolików.
Wikipedia
1. związany z zającem, właściwy zającowi;
2. wykonany ze skóry lub mięsa zająca;
3. przenośnie: tchórzliwy lub nerwowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla zająca; dotyczący, odnoszący się do zająca, wykonany ze skóry, futra, mięsa zająca
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. oznajm. od: zajęczeć
Wiktionary
IPA: zaˈjɛ̃n͇t͡ʃɨ, AS: zai ̯ẽṇčy
Wiktionary
rzecz. zajęczak mzw., zające nmos., zajęczaki nmos., zając m., zajączek m., zajęczyca ż., zającowate
Wiktionary
samica zająca; kocica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) samica zająca
Wiktionary
rzecz. zając mzw., zajączek mzw., zającowate nmos.
przym. zajęczy
Wiktionary
rzadko: bycie zajętym
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zająć
przymiotnik
(2.1) taki, który wykonuje pilnie jakieś zajęcie, czynność
(2.2) pot. będący w związku z kimś, mający partnera/partnerkę
Wiktionary
(2.1) Zajęci szturmowaniem wagonu i jednocześnie chóralną działalnością artystyczną rezerwiści nie zwrócili najmniejszej uwagi na stróżów prawa.
Wiktionary
IPA: zaˈjɛ̃ntɨ, AS: zai ̯ẽnty
Wiktionary
czas. zająć dk.
rzecz. zajęcie n.
Wiktionary
zdarzenie; incydent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nieprzyjemne zdarzenie zakłócające przebieg innych zdarzeń
(1.2) odczasownikowy od|zajść.
Wiktionary
IPA: ˈzajɕt͡ɕɛ, AS: zai ̯śće
Wiktionary
rzecz. zachód m., zachodzenie n., zachodniak mos.
czas. zachodzić ndk., zajść dk.
przym. zachodni
Wiktionary
(1.1) incydent
Wiktionary
1. dotrzeć, osiągnąć cel
2. być w ciąży
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zachodzić)
(1.1) dotrzeć gdzieś
(1.2) wstąpić gdzieś
(1.3) wydarzyć się
(1.4) pot. zajść w ciążę
(1.5) astr. schować się za horyzont
Wiktionary
(1.1) Mówiłem, Arletka, że ze mną trzeba trzymać. Jak się trzyma z Olkiewiczem, to się daleko zajdzie – tłumaczył dziewczynie Teoś, przyglądając się, jak nalewa mu wódki do szklanki.
(1.4) Rodzi pewien się dylemat, / Gdy się żyje nieco psotnie, / Więc na topie wciąż jest temat: / Zajść i wyjść, czy też odwrotnie?
Wiktionary
IPA: zajɕt͡ɕ, AS: zai ̯ść
Wiktionary
rzecz. zachód m., zachodzenie n., zajście n., zachodniak mos.
czas. zachodzić ndk.
przym. zachodni
temsłow. zachodnio-
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zonść
Wiktionary
potocznie: donieść na kogoś; nakablować, nakapować, podkablować, zakapować
SJP.pl
potocznie: założyć kajdanki
SJP.pl
rzadko: znieważyć, sprofanować, okryć złą sławą
SJP.pl
o cieście: niewyrośnięty, niewypieczony; kluchowaty, kluskowaty
SJP.pl
przymiotnik od: zakalec
SJP.pl
niedopieczone lub niewyrośnięte ciasto
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nieudana, niewypieczona część ciasta lub całe niedopieczone ciasto;
Wiktionary
Zakalec – nieudana, niewyrośnięta lub niewypieczona warstwa w cieście lub całe takie ciasto.
Wikipedia
IPA: zaˈkalɛt͡s, AS: zakalec
Wiktionary
przym. zakalcowy, zakalcowaty
rzecz. zakał mrz., zakała mos./ż.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zabrudzić, zmącić
Wiktionary
rzecz. zakał mrz., zakała mos./ż.
Wiktionary
miejsce trudno dostępne, ukryte; zakątek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce trudno dostępne, ukryte
Wiktionary
(1.1) Tekst popularnej piosenki ludowej niósł się echem po całym dworcu, wdzierając się we wszystkie kolejowe zakamarki, wnętrza wagonów i budki zawiadowców ruchu, oznajmiając radośnie każdemu pasażerowi, że odtąd spora grupa młodych ludzi nie będzie już miała nic wspólnego z mundurem, bronią i reżimem koszarowym.
Wiktionary
(1.1) zaułek
Wiktionary
psotnik zakamarnik - gatunek owada z rzędu gryzków
SJP.pl
1. zanieczyszczać kamieniem kotłowym;
2. dawniej: czynić nieczułym, obojętnym
SJP.pl
1. zanieczyszczać kamieniem kotłowym;
2. dawniej: czynić nieczułym, obojętnym
SJP.pl
zanieczyścić kamieniem kotłowym
SJP.pl
zabić przez obrzucanie kamieniami; ukamieniować, ukamienować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakamuflować.
Wiktionary
czas. kamuflować, zakamuflować dk.
rzecz. kamuflaż m.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) ukryć coś
(1.2) ukryć właściwy sens czegoś
czasownik zwrotny dokonany zakamuflować się
(2.1) ukryć samego siebie
(2.2) skrywać własne zamiary i intencje
Wiktionary
IPA: ˌzakãmufˈlɔvat͡ɕ, AS: zakãmuflovać
Wiktionary
rzecz. zakamuflowanie n., kamuflaż
czas. kamuflować
Wiktionary
potocznie: wprowadzić w błąd, oszukać; wykantować
SJP.pl
kapiąc, zabrudzić
SJP.pl
potocznie: zbój, chuligan, opryszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) agresywny człowiek skłonny do zaczepek, bójek
Wiktionary
(1.1) bandyta, bandzior, drab, łobuz, oprych, opryszek, rzezimieszek, szumowina, typ spod ciemnej gwiazdy, zbir, zbój
Wiktionary
potocznie: skłonny do zaczepek, zadziorny; zaczepny
SJP.pl
potocznie:
1. zrozumieć coś, zorientować się w czymś; sczaić, zajarzyć, skumać, skapować;
2. donieść na kogoś; nakablować, podkablować, zakablować, nakapować
SJP.pl
zamknąć butelkę kapslem
SJP.pl
zamykać butelkę kapslem; kapslować
SJP.pl
okapturzać;
1. nakładać komuś kaptur;
2. przykrywać kapturem lub czymś podobnym do kaptura
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest okryty kapturem
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba zakapturzona (1.1)
forma czasownika.
(3.1) ims. przymiotnikowy bierny od: zakapturzyć
Wiktionary
IPA: ˌzakaptuˈʒɔ̃nɨ, AS: zakaptužõny
Wiktionary
rzecz. kaptur mrz., kapturka ż., kapturnica ż., kapturek mrz., kapturnik mos./mzw.
czas. kapturzyć ndk., zakapturzyć dk.
przym. kapturowy, kapturkowy
Wiktionary
kapiąc, zabrudzać
SJP.pl
1. utrwalić coś w pamięci, zapamiętać coś dobrze;
2. zaznaczyć coś przez nacięcie karbów na czymś
SJP.pl
1. dawać za dużo do jedzenia; przekarmiać, okarmiać;
2. w pszczelarstwie: w okresie jesiennym dostarczać pszczołom pokarm na zimę
SJP.pl
1. dać za dużo do jedzenia; przekarmić, okarmić;
2. w pszczelarstwie: w okresie jesiennym dostarczyć pszczołom pokarm na zimę
SJP.pl
region historyczny na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. region historyczny w dzisiejszej zachodniej Ukrainie, na pograniczu z Polską, Słowacją, Węgrami i Rumunią;
Wiktionary
Zakarpacie lub Ukraina Zakarpacka (także "Ruś Podkarpacka", "Ruś Zakarpacka"; Закарпаття, Kárpátalja, Transcarpatia, cz. i Podkarpatská Rus, ruś. „Карпатьска Русь”) – region historyczny na obszarze zachodniej Ukrainy, na pograniczu Polski, Słowacji, Węgier i Rumunii. O jego odrębności decyduje przede wszystkim fakt, że jest to jedyny region na południe od Karpat zamieszkany przez ludność wschodniosłowiańską.
Wikipedia
(1.1) Podarowaliśmy ogiera niewielkiej stadnince na Zakarpaciu.
Wiktionary
IPA: ˌzakarˈpat͡ɕɛ, AS: zakarpaće
Wiktionary
przym. zakarpacki
rzecz. Karpaty nmos.
Wiktionary
(1.1) obwód zakarpacki, Ukraina Zakarpacka, Ruś Podkarpacka, Ruś Zakarpacka
Wiktionary
1. → Zakarpacie;
2. obwód zakarpacki - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Zakarpaciem, dotyczący Zakarpacia
Wiktionary
IPA: zaˈkarˈpat͡sʲci, AS: zakarpacʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zakarpacie n., Karpaty nmos.
przym. karpacki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakasać.
Wiktionary
IPA: ˌzakaˈsãɲɛ, AS: zakasãńe
Wiktionary
czas. zakasać
Wiktionary
podwinąć do góry
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) o części ubrania: podwijać, zawijać do góry
czasownik zwrotny zakasać się
(2.1) podwijać na sobie ubranie
Wiktionary
IPA: zaˈkasat͡ɕ, AS: zakasać
Wiktionary
rzecz. zakasanie n., zakasywanie n.
czas. zakasywać dk.
Wiktionary
(1.1) podkasać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakasowywać)
(1.1) pot. okazać się dużo lepszym od kogoś lub czegoś pod jakimś względem; prześcignąć kogoś, zaćmić lub przyćmić
Wiktionary
(1.1) Muszę się pochwalić moimi uczniami: są pracowici, zdolni, a umiejętnościami i wiedzą zakasowaliby rówieśników z niejednej wielkomiejskiej szkoły.
(1.1) Masz tak piękną sukienkę, że zakasujesz wszystkie dziewczyny.
Wiktionary
czas. zakasowywać ndk.
rzecz. zakasowanie n.
Wiktionary
(1.1) przewyższać, prześcignąć, zaćmić, przyćmić
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) znajdujący się za Morzem Kaspijskim; pochodzący zza Morza Kaspijskiego
Wiktionary
przym. kaspijski
Wiktionary
wydawać przerywany, chrapliwy dźwięk podobny do kaszlu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakasłać.
Wiktionary
czas. zakasłać dk.
Wiktionary
wydawać przerywany, chrapliwy dźwięk podobny do kaszlu
SJP.pl
jałmużna jako jeden z pięciu obowiązków wyznawców islamu
SJP.pl
Za
Wikipedia
włączyć coś do katalogu; skatalogować
SJP.pl
rzadko: zakatarzać się - nabawiać się kataru
SJP.pl
zakatarzyć się - nabawić się kataru
SJP.pl
zakatarzyć się - nabawić się kataru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakatować.
Wiktionary
czas. katować, zakatować dk.
Wiktionary
katując, uśmiercać człowieka lub zwierzę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) posp. zabijanie, uśmiercanie
Wiktionary
rzecz. ukatrupianie ndk., ukatrupienie dk., zakatrupienie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupiać ndk., zakatrupić dk.
Wiktionary
zabijać, uśmiercać; ukatrupiać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakatrupić)
(1.1) niedokonany od|zakatrupić.
Wiktionary
rzecz. ukatrupianie ndk., ukatrupienie dk., zakatrupianie n., zakatrupienie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) posp. zabicie, uśmiercenie
Wiktionary
rzecz. ukatrupianie ndk., ukatrupienie dk., zakatrupianie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupiać ndk., zakatrupić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakatrupiać)
(1.1) posp. zabić, uśmiercić
Wiktionary
(1.1) – Zamknijże do jasnej cholery mordę, Goebbels! – mówi ten drugi – bo jak nie, to wznowimy Norymbergę. Zakatrupią cię na śmierć, pamiętasz? – Pamiętam – mówi Goebbels i zwiesza nos na kwintę.
Wiktionary
rzecz. ukatrupianie ndk., ukatrupienie dk., zakatrupianie n., zakatrupienie n.
czas. ukatrupiać ndk., ukatrupić dk., zakatrupiać ndk.
Wiktionary
(1.1) ukatrupić
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zakaukaziem, dotyczący Zakaukazia
Wiktionary
rzecz. Zakaukazie n., Kaukaz mrz.
Wiktionary
(1.1) południowokaukaski
Wiktionary
obszar na południe od Kaukazu, obejmujący Azerbejdżan, Armenię i Gruzję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. nazwa stosowana w odniesieniu do trzech państw położonych na południe od głównego pasma Kaukazu (tj. Wielkiego Kaukazu): Gruzji, Azerbejdżanu i Armenii;
Wiktionary
przym. zakaukaski, kaukaski
rzecz. Kaukaz mrz.
Wiktionary
(1.1) Kaukaz Południowy
Wiktionary
polecenie zabraniające czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zabronienie czegoś komuś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W pociągach Intercity obowiązuje całkowity zakaz palenia.
(1.1) Od 1981 r. kobiety w Tunezji mają zakaz noszenia islamskiego ubioru, włącznie z chustami, w szkołach i urzędach państwowych. (…) Policja zatrzymywała kobiety na ulicy i prosiła je o zdjęcie chusty; prezydent opisał chustę jako "sekciarski rodzaj ubioru, który nieproszony przyszedł do Tunezji".
(1.1) Sylwester za pasem, już teraz jak grzyby po deszczu wyrastają sklepy i stragany z petardami, w pogoni za zyskiem handlowcy zapominają o obowiązującym zakazie sprzedaży artykułów pirotechnicznych nieletnim […]
Wiktionary
IPA: ˈzakas, AS: zakas
Wiktionary
rzecz. zakazanie n., zakazywanie n.
czas. zakazać dk., zakazywać ndk.
przym. zakazowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakazać.
Wiktionary
IPA: ˌzakaˈzãɲɛ, AS: zakazãńe
Wiktionary
rzecz. zakaz mrz., zakazywanie n.
czas. zakazać dk., zakazywać ndk.
przym. zakazowy
Wiktionary
1. niedozwolony, wzbroniony;
2. potocznie: budzący odrazę i strach
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zakazać
przymiotnik
(2.1) pot. wywołujący strach, budzący odrazę
Wiktionary
(2.1) W bramie stał jakiś zakazany typ.
Wiktionary
IPA: ˌzakaˈzãnɨ, AS: zakazãny
Wiktionary
czas. zakazywać
Wiktionary
(1.1) niedozwolony, zabroniony
(2.1) podejrzany
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakazywać)
(1.1) zob. zakazywać.
Wiktionary
(1.1) Do tej grupy należą również hormony, których stosowanie w świetle przepisów antydopingowych jest zwykle zakazane.
Wiktionary
IPA: zaˈkazat͡ɕ, AS: zakazać
Wiktionary
rzecz. zakaz m., zakazanie n., zakazywanie n.
czas. kazać, zakazywać ndk.
przym. zakazowy
Wiktionary
spowodować wniknięcie drobnoustrojów chorobotwórczych do organizmu, spowodować infekcję
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakażać)
(1.1) dokonany od|zakażać.
Wiktionary
rzecz. zakażenie n., zakażanie n., odkażanie n., skaza ż.
przym. zakaźny
czas. zakażać
przysł. zakaźnie
Wiktionary
przymiotnik od: zakaz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakazywać.
Wiktionary
IPA: ˌzakazɨˈvãɲɛ, AS: zakazyvãńe
Wiktionary
czas. zakazać, zakazywać ndk.
rzecz. zakaz mrz., zakazanie n.
przym. zakazowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakazać)
(1.1) zabraniać, ustanawiać regułę niewykonywania określonych czynności
Wiktionary
(1.1) Kenijski rząd ogłosił, że zakazuje handlu kością słoniową.
Wiktionary
IPA: ˌzakaˈzɨvat͡ɕ, AS: zakazyvać
Wiktionary
rzecz. zakaz m., zakazywanie n., zakazanie n.
przym. zakazany
czas. zakazać, kazać ndk.
Wiktionary
(1.1) zabraniać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) osoba lub rzecz przynosząca wstyd społeczności
(1.2) kulin. niewypieczona część w cieście
Wiktionary
(1.2) Ludziska nie będą chcieli jeść zakału!
Wiktionary
rzecz. zakała mos./ż., zakalec mrz.
czas. kalać ndk., kalić ndk., zakalić dk.
Wiktionary
(1.1) war. zakała
(1.2) zakalec
Wiktionary
(r. męski) mężczyzna przynoszący komuś wstyd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna przynoszący wstyd grupie lub swemu środowisku
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) osoba lub rzecz przynosząca wstyd społeczności
Wiktionary
(1.1) W podstawówce uważany był za zakałę rocznika.
(2.1) O komunizmie mówiono w tych kręgach nie inaczej jak o zakale świata cywilizowanego.
Wiktionary
rzecz. zakalec mrz., zakał mrz.
czas. kalać ndk., kalić ndk., zakalić dk.
Wiktionary
(1.1) wyrodek, czarna owca, parszywa owca; daw. zakał
(2.1) plama, skaza, wada
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakałapućkać.
Wiktionary
czas. zakałapućkać dk.
Wiktionary
potocznie: zagmatwać, zaplątać
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) pot. zagmatwać, zaplątać
czasownik zwrotny zakałapućkać się
(2.1) pot. zaplątać się, zawikłać się, zagmatwać się, zamotać się
Wiktionary
IPA: ˌzakawaˈput͡ɕkat͡ɕ, AS: zakau̯apućkać
Wiktionary
rzecz. zakałapućkanie n.
Wiktionary
doprowadzać coś do końca; zakończać
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób zakaźny; zaraźliwie
Wiktionary
rzecz. zakaźność ż., zakażenie n., zakażanie n.
czas. zakazić dk., zakażać ndk.
przym. zakaźny
Wiktionary
lekarz od chorób zakaźnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. lekarz specjalizujący się w leczeniu chorób zakaźnych
Wiktionary
(1.1) Dyrektor szpitala […] uspokaja, że obawy zakaźników są przesadzone.
Wiktionary
rzecz. zakaźnictwo n., zakażanie n., zakażenie n.
przym. zakaźny
czas. zakażać
Wiktionary
zdolność do wywoływania infekcji
SJP.pl
Zakaźność – łatwość rozprzestrzeniania się patogenu w określonej populacji, determinowana przez zdolność patogenu do wywołania infekcji.
Zakaźność można liczbowo określić przy pomocy współczynnika podającego średnią liczbę osób zarażonych przez 1 chorego w całkowicie nieodpornej populacji (podstawowa liczba odtwarzania ( basic reproduction number).
Wikipedia
zdolny wywołać zakażenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. wywołujący zakażenie
(1.2) odnoszący się do zakażeń
Wiktionary
(1.1) Francuzi bowiem jak ognia obawiali się przywleczenia przez emigrantów chorób, zwłaszcza zakaźnych, i od czasu do czasu przeprowadzali wyrywkowe badania zdrowotne na granicy.
Wiktionary
rzecz. skaza ż., zakaźnik m., zakażalność ż., zakażanie n., zakażenie n.
czas. zakażać ndk., zakazić dk.
przysł. zakaźnie
Wiktionary
(1.1) infekcyjny, zaraźliwy
Wiktionary
podatność na zakażenie; zarażalność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakażać.
Wiktionary
rzecz. zakażenie n., zakaźnik m., zakażalność ż., zakażony m., zakażona ż., odkażanie n.
czas. zakażać ndk., zakazić dk.
przym. zakaźny
przysł. zakaźnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakazić)
(1.1) powodować dostawanie się drobnoustrojów chorobotwórczych do organizmu
Wiktionary
IPA: zaˈkaʒat͡ɕ, AS: zakažać
Wiktionary
rzecz. skaza ż., skażenie n., zakaźnik m., zakażalność ż., zakażony m., zakażona ż., zakażanie n., zakażenie n.
czas. zakazić dk.
przym. zakaźny
przysł. zakaźnie
Wiktionary
(1.1) zarażać
Wiktionary
spowodować wniknięcie drobnoustrojów chorobotwórczych do organizmu, spowodować infekcję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. wniknięcie chorobotwórczego drobnoustroju do organizmu
(1.2) odczasownikowy od|zakazić.
Wiktionary
Ni
Wikipedia
(1.1) W rejonie południowej Azji odnotowano wzrastającą liczbę zakażeń odkleszczowych.
Wiktionary
IPA: ˌzakaˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zakažẽńe
Wiktionary
rzecz. skaza ż., zakażanie n., zakaźnik m., zakażalność ż., zakażony m., zakażona ż., odkażanie n.
czas. zakażać ndk., zakazić dk.
przym. zakaźny
przysł. zakaźnie
Wiktionary
(1.1) zarażenie, infekcja, inwazja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. ziemie leżące na zachód od tzw. linii Curzona;
Wiktionary
(1.1) Historycy i publicyści ukraińscy używają nazwy Zakerzonia.
Wiktionary
rzecz. Zakerzonie n.
przym. zakerzoński
Wiktionary
(1.1) Zakerzonie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. ziemie leżące na zachód od tzw. linii Curzona;
Wiktionary
Zakerzonie, Zakierzonie, Zak(i)erzoński Kraj, Zak(i)erzonia (od ukr. Закерзоння) – publicystyczna nazwa nadana przez część historyków i publicystów ukraińskich ziemiom leżącym na zachód od linii Curzona, które według nich znajdują się na dawnym etnicznym i historycznym terytorium ukraińskim, to znaczy Łemkowszczyźnie i Nadsaniu oraz części Lubaczowszczyzny, Rawszczyzny, Sokalszczyzny, Chełmszczyzny i Podlasia. Był to teren obejmujący 19 000 km², zamieszkany przez około 1,5 mln osób.
Wikipedia
(1.1) Wykład dotyczył Zakerzonia i polityki ukraińskiej.
Wiktionary
rzecz. Zakerzonia ż.
przym. zakerzoński
Wiktionary
(1.1) Zakerzonia
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zakerzonią, pochodzący z Zakerzonii
Wiktionary
rzecz. Zakerzonia ż., Zakerzonie n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) gw-pl|Warmia, Mazury. zamknąć na łańcuch
Wiktionary
potocznie:
1. zabrudzić coś kichaniem;
2. zakichać się - zmęczyć się częstym kichaniem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. wzbudzający niechęć, zdenerwowanie
Wiktionary
(1.1) Co za kretyn wymyślił tę zakichaną weryfikację wieku?!
Wiktionary
IPA: ˌzaciˈxãnɨ, AS: zaḱiχãny
Wiktionary
czas. kichać
Wiktionary
(1.1) nieszczęsny, cholerny, przeklęty, pot. skurkowany
Wiktionary
potocznie:
1. zabrudzić coś kichaniem;
2. zakichać się - zmęczyć się częstym kichaniem
SJP.pl
wykiełkować;
1. o nasionach, roślinach: wypuścić pierwsze pędy;
2. powstać jako zalążek czegoś w określonym miejscu lub czasie; skiełkować
SJP.pl
1. ulec fermentacji;
2. zepsuć się, skwaśnieć
SJP.pl
zakiśnięty;
1. taki, który skwaśniał, sfermentował, zepsuł się;
2. o zapachu: nieświeży, kwaśny;
3. przenośnie: leniwy, ospały, apatyczny; gnuśny
SJP.pl
kitować;
1. wypełniać, uszczelniać kitem;
2. wypełniać dużą ilością czegoś
SJP.pl
potocznie: taki, który się zakiwał (pogubić się w czymś)
SJP.pl
zakiwać się - potocznie:
1. przechylić się raz w jedną, raz w drugą stronę; kiwnąć się;
2. pogubić się w oszukiwaniu;
3. pogubić się w kiwaniu zawodników
SJP.pl
zakisły;
1. taki, który skwaśniał, sfermentował, zepsuł się;
2. o zapachu: nieświeży, kwaśny;
3. przenośnie: leniwy, ospały, apatyczny; gnuśny
SJP.pl
zaliczać, włączać do pewnej klasy, kategorii
SJP.pl
1. złączyć za pomocą kleju lub taśmy klejącej;
2. klejąc, załatać coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaklejać)
(1.1) załatać lub przykryć coś za pomocą substancji klejącej lub czegoś nią pokrytego
(1.2) skleić, złączyć substancją klejącą lub czymś nią pokrytego
(1.3) zamknąć coś, zaklejając (1.2) otwarcie
(1.4) zasłonić poprzez przylepienie się
czasownik zwrotny dokonany zakleić się (ndk. zaklejać się)
(2.1) pot. zamknąć się przez sklejenie swojego otwarcia
(2.2) pot. ubrudzić się czymś lepkim, klejącym
(2.3) pot. zapchać się podczas jedzenia
Wiktionary
(1.1) Ślady komunizmu pozostaną w ludziach przez lata, przez pokolenia. To jest rana, której nie sposób zakleić plasterastrem.
(1.1) W noc poprzedzającą prelekcję ktoś zakleił afisze nowymi (…).
(1.3) Jeden autor może występować pod jednym godłem, a imię i nazwisko oraz dokładny adres należy podać w zaklejonej kopercie opatrzonej godłem i włożonej do koperty z konkursowymi wierszami.
Wiktionary
(1.1-4) zalepić
(1.2) skleić
Wiktionary
urządzenie do zamykania i uszczelniania opakowań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaklepać.
Wiktionary
czas. zaklepać dk.
Wiktionary
1. klepaniem rozpłaszczyć coś;
2. zapewnić sobie lub komuś uzyskanie czegoś;
3. w grze w chowanego: uderzyć dłonią w coś, na znak odnalezienia uczestnika gry;
4. zaklepać się - w grze w chowanego: wyjść niepostrzeżenie z kryjówki, dobiec do umówionego miejsca i uderzyć w nie kilka razy dłonią
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaklepywać)
(1.1) klepaniem uczynić coś płaskim
(1.2) w grze w chowanego: uderzyć dłonią w coś (w zaklepywankę) na znak odnalezienia uczestnika gry
(1.3) przen. zapewnić sobie lub komuś uzyskanie czegoś
Wiktionary
IPA: zaˈklɛpat͡ɕ, AS: zaklepać
Wiktionary
rzecz. klepanie n., klepnięcie n., zaklepywanie n., zaklepanie n., zaklepywanka ż., klepka ż., klepisko n.
czas. klepać ndk., klepnąć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaklepywać.
Wiktionary
czas. zaklepać, zaklepywać ndk.
Wiktionary
1. klepaniem rozpłaszczać coś;
2. zapewniać sobie lub komuś uzyskanie czegoś;
3. w grze w chowanego: uderzać dłonią w coś, na znak odnalezienia uczestnika gry;
4. zaklepywać się - w grze w chowanego: wychodzić niepostrzeżenie z kryjówki, dobiegać do umówionego miejsca i uderzać w nie kilka razy dłonią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakleszczać.
Wiktionary
czas. zakleszczać ndk.
Wiktionary
unieruchomić, zaklinować
SJP.pl
bylina z rodziny obrazkowatych, uprawiana w Australii i na Półwyspie Malajskim; liście po ugotowaniu mają zastosowanie jako jarzyna; alokazja
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zakliczewo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Szelków. Leży nad rzeką Orzyc.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce w województwie małopolskim;
Wiktionary
Zakliczyn – miasto i siedziba gminy Zakliczyn w powiecie tarnowskim (województwo małopolskie) na prawym brzegu Dunajca. Zakliczyn leży na Pogórzu Rożnowskim w dolinie (206–250 m n.p.m.) na płaskim, szerokim i otwartym w kierunku północnym terenie, między dolnymi biegami potoków Paleśnianka i Wolanka w otoczeniu zalesionych wzgórz o wysokości od 300 do 503 m n.p.m.
Wikipedia
IPA: zaˈklʲit͡ʃɨ̃n, AS: zaklʹičỹn
Wiktionary
rzecz. zakliczynianin m., zakliczynianka ż.
przym. zakliczyński
Wiktionary
mieszkaniec Zakliczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zakliczyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. zatwierdzić, klikając myszką komputerową;
2. zaklikać się - zmęczyć się klikaniem
SJP.pl
zatwierdzać, klikając myszką komputerową
SJP.pl
mieszkaniec Zaklikowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zaklikowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
Zaklików (jid. זאקליקוב, hebr. זקליקוב Zaklikov) – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie stalowowolskim, Jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Zaklików. Ma status sołectwa.
Zaklików leży na Równinie Biłgorajskiej w północnej części Kotliny Sandomierskiej. Liczy obecnie ok. 3000 mieszkańców.
Wikipedia
osoba rzucająca czar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) treser, oswajacz
Wiktionary
Zaklinacz – typ szamana funkcjonującego w wielu kulturach pierwotnych, który specjalizuje się w przepędzaniu "złych duchów", które według wierzeń tych kultur powodują choroby i inne nieszczęścia, a także w "odczynianiu" zaklęć.
Wikipedia
czas. zaklinać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaklinać.
Wiktionary
IPA: ˌzaklʲĩˈnãɲɛ, AS: zaklʹĩnãńe
Wiktionary
czas. zaklinać, wykląć
Wiktionary
1. rzucać czar;
2. prosić o przebaczenie, pomoc
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakląć)
(1.1) rzucać czar na kogoś
czasownik przechodni
(2.1) prosić o przebaczenie, pomoc
czasownik zwrotny zaklinać się
(3.1) usilnie o czymś zapewniać, przysięgać
Wiktionary
IPA: zaˈklʲĩnat͡ɕ, AS: zaklʹĩnać
Wiktionary
rzecz. zaklęcie n., zaklinacz m., zaklinanie n.
czas. wykląć
Wiktionary
(2.1) błagać, upraszać
Wiktionary
Zakliniec ("Platycerus") – rodzaj chrząszczy z rodziny jelonkowatych i podrodziny Lucaninae.
Chrząszcze średnich rozmiarów, o długości poniżej 18 mm i metalicznym, opalizująco połyskującym ubarwieniu. Pokrój ciała jest wydłużony i nieco przypłaszczony. Zewnętrzna strona oka nie jest u wykrojona przez wypustkę policzka ("canthus") i oczy są całobrzegie. Tylko trochę kolankowato zgięte czułki mają czteroczłonowe buławki i pozbawione są bruzd na wierzchołkach trzonków.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaklinować.
Wiktionary
rzecz. klin m., klinek m., klinik m., klinowanie n., kliniec m.
czas. klinować ndk., zaklinować dk.
przym. klinowy, klinowaty
Wiktionary
zaklipsować;
1. założyć specjalne klipsy na towar sklepie w celu ochrony przed jego kradzieżą;
2. założyć konstrukcję mającą na celu utrzymanie danej rzeczy w odpowiedniej pozycji;
3. zacisnąć na żyłce klips wędkarski
SJP.pl
1. oznaczyć bydło hodowlane klipsami; zakolczykować bydło;
2. zamknąć uszkodzony narząd wewnętrzny klipsem naczyniowym;
3. założyć specjalne klipsy na towar sklepie w celu ochrony przed jego kradzieżą; zaklipować;
4. założyć konstrukcję mającą na celu utrzymanie danej rzeczy w odpowiedniej pozycji; zaklipować;
5. zacisnąć na żyłce klips wędkarski; zaklipować
SJP.pl
regionalnie: zamykać na klucz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakluczyć.
Wiktionary
czas. zakluczyć
Wiktionary
regionalnie: zamknąć na klucz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) daw. obecnie gw-pl|Poznań, Pomorze., zamknąć na klucz
Wiktionary
(1.1) Michał zakluczył mieszkanie i udał się do miasta.
Wiktionary
rzecz. zakluczenie n., klucznica ż.
Wiktionary
wykrzyknik
(1.1) dziecięce onomatopeja imitująca zamykanie na klucz
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zapukać
Wiktionary
1. rzucić czar;
2. wyrazić się wulgarnie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaklinać)
(1.1) dokonany od|zaklinać.
Wiktionary
IPA: ˈzaklɔ̃ɲt͡ɕ, AS: zaklõńć
Wiktionary
rzecz. zaklęcie n.
czas. wykląć
Wiktionary
1. rzucić czar;
2. wyrazić się wulgarnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) magiczna formułka mająca nadprzyrodzoną moc
(1.2) książk. żarliwa prośba
(1.3) odczasownikowy od|zakląć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. zakląć, zaklinać, wykląć
Wiktionary
(1.1) inkantacja
(1.2) błaganie
Wiktionary
Zaklęsłość – wklęsła forma ukształtowania terenu, wyróżniana jako kategoria. Występuje jako niewielkie obniżenie terenu we względnie płaskiej okolicy. W Polsce jako mezoregion fizycznogeograficzny występują dwie zaklęsłości: Zaklęsłość Łomaska i Zaklęsłość Sosnowicka na Polesiu Zachodnim.
Wikipedia
taki, który zaklęsł (się) (zapadł się, opadł, stał się wklęsłym); zaklęśnięty
SJP.pl
1. rzucić czar;
2. wyrazić się wulgarnie
SJP.pl
taki, który zaklęsnął (się) (zapadł się, opadł, stał się wklęsłym); zaklęsły
SJP.pl
utrudnić dostęp do czegoś; zablokować
SJP.pl
1. taki, który się w kimś zakochał;
2. lubiący coś bardzo, zafascynowany czymś lub kimś
SJP.pl
1. taki, który się w kimś zakochał;
2. lubiący coś bardzo, zafascynowany czymś lub kimś
SJP.pl
Zakochani – polska komedia romantyczna z 2000 roku w reżyserii Piotra Wereśniaka. Film kręcono od 7 kwietnia do 20 maja 1999 roku.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakochać.
(1.2) rozwinięcie uczucia miłości
Wiktionary
Zakochanie – stan związania emocjonalnego z drugą osobą. Charakteryzuje się nieustającymi myślami o tej osobie i pragnieniem przebywania z nią. W przypadku niedostępności obiektu uczuć osoba zakochana nierzadko cierpi.
Wikipedia
rzecz. zakochiwanie n., zakochany m., zakochana ż., kochanek mos., kochanka ż., kochany mos.
czas. pokochać, zakochiwać się, zakochać się, zakochać dk., zakochiwać ndk.
przym. kochany, zakochany
ims. zakochany
Wiktionary
1. taki, który się w kimś zakochał;
2. lubiący coś bardzo, zafascynowany czymś lub kimś
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zakochać się
przymiotnik
(2.1) taki, który zakochał się w kimś; odczuwający zakochanie
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) osoba, która się zakochała
Wiktionary
(2.1) Są dwie rzeczy, których mężczyzna ukryć nie potrafi – kiedy jest pijany i zakochany.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈxãnɨ, AS: zakoχãny
Wiktionary
rzecz. zakochanie n., kochanie n., zakochiwanie n., kochany mos.
czas. zakochać się dk., zakochiwać się ndk.
przym. kochany
wykrz. kochanie
Wiktionary
(2.1) rozkochany, zadurzony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakochiwać.
Wiktionary
rzecz. zakochanie n., zakochany m., zakochana ż., kochany mos.
czas. zakochać dk., zakochiwać ndk.
przym. zakochany, kochany
ims. zakochany
Wiktionary
o samicy niektórych zwierząt: taka, która wydała potomstwo; okocona
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. kodować)
(1.1) przekształcić informację, komunikat lub dane, zapisując je w określonym systemie znaków (kodzie), w celu ich przetworzenia, przesłania lub utajnienia
(1.2) zabezpieczyć obiekt, urządzenie lub system (np. drzwi, telefon) w taki sposób, aby ich otwarcie lub użycie wymagało wprowadzenia ustalonego ciągu znaków
(1.3) przen. trwale utrwalić informację, nawyk lub przeżycie w pamięci, umyśle lub podświadomości
Wiktionary
(1.1) Wtedy, dokładnie w dwanaście godzin później, nadasz depeszę poufną i zakodujesz ją według instrukcji, które dam ci później.
(1.1) W ten sposób [...] możemy np. zgrać materiał wideo z kasety VHS, zakodować go w jednym z cyfrowych formatów (VCD czy DivX) i wypalić płytę CD lub DVD z filmem.
(1.2) Ktoś zakodował telefon w zupełnie nieznany mu sposób. Odzyskanie numerów czy jakichkolwiek informacji było niemożliwe.
Wiktionary
rzecz. kod mrz., kodowanie n., zakodowanie n., odkodowanie n., rozkodowanie n., dekodowanie n., koder mrz., dekoder mrz., kodyfikacja ż.
czas. kodować ndk., odkodować dk., rozkodować dk., dekodować ndk./dk., przekodować dk., kodzić ndk.
przym. kodowy, kodowany, zakodowany, odkodowany, kodowalny, dekodowalny
przysł. kodowo
Wiktionary
(1.1) zaszyfrować
Wiktionary
zapisywać w formie kodu; kodować
SJP.pl
potocznie: mężczyzna z zakolami na głowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) długa skarpetka sięgająca ponad kolana
Wiktionary
(1.1) Jesienią i zimą wiele młodych kobiet nosi zakolanówki. Nic w tym dziwnego – są miękkie, ciepłe i wygodne w noszeniu.
(1.1) Niektórzy uważają, że zakolanówki są urocze i bardzo kobiece, zaś według innych to infantylny i wyzywający element damskiej garderoby.
Wiktionary
rzecz. kolano n., nakolannik m., podkolanówka ż.
Wiktionary
(1.1) nadkolanówka
Wiktionary
oznaczyć kolczykiem, np. bydło; okolczykować
SJP.pl
1. zakręt rzeki lub drogi;
2. kolista łysina nad czołem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce, w którym droga łagodnie zakręca łukiem
(1.2) hydrol. miejsce, w którym rzeka łagodnie zakręca łukiem
(1.3) miejsce nad czołem będące początkiem łysienia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: zaˈkɔlɛ, AS: zakole
Wiktionary
rzecz. koło n.
przyim. koło
czas. kołowacieć
Wiktionary
spowodować zachwianie się czegoś, wprawić w ruch wahadłowy; zakołysać
SJP.pl
wydać komendę, rozkaz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) udzielić ustnej komendy lub wydać rozkaz
Wiktionary
(1.1) Wosiński bez wahania dobył pałasza i, nie zwracając uwagi na jadącego przy nim oficera francuskiego, zakomenderował — en avant!! Pluton gruchnął z impetem na placówkaacówkę pruską.
(1.1) — Przygotować karabiny! — zakomenderował kapitan.
(1.1) Wykopano płytki dół, odmówiono modlitwę, zwaliliśmy ciężkie pryzmy piachu, przyklepaliśmy mogiłę, ktoś wbił w ziemię krzyż, [...] zgaszono latarnię i porucznik zakomenderował odmarsz.
(1.1) Gdy porucznik Dub wkroczył do kuchni, Szwejk zakomenderował: — Habacht! — Wszyscy wstać!
Wiktionary
rzecz. zakomenderowanie n., skomenderowanie n., komenda ż.
czas. komenderować ndk., skomenderować dk.
Wiktionary
(1.1) rozkazać, polecić, dać rozkaz, skomenderować
Wiktionary
w informatyce: zamienić część napisanego kodu w komentarz; wykomentować
SJP.pl
w informatyce: zamieniać część napisanego kodu w komentarz; wykomentowywać
SJP.pl
potocznie: wpędzać kogoś w kompleksy, doprowadzać kogoś do poczucia winy, niepewności
SJP.pl
potocznie: taki, który ma kompleksy (poczucie winy, niepewności); wstydliwy, zakompleksiony
SJP.pl
potocznie: wpędzić kogoś w kompleksy, doprowadzić kogoś do poczucia winy, niepewności
SJP.pl
potocznie: taki, który ma kompleksy (poczucie winy, niepewności); wstydliwy, zakompleksiały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający kompleksy
Wiktionary
(1.1) Jeżeli pójdzie na randkę, brodacz się rozczaruje, ponieważ bez makijażu Celestyna wygląda na to dokładnie, czym jest: na szesnastoletnią zakompleksioną uczennicę szkoły średniej.
Wiktionary
potocznie: wpędzić kogoś w kompleksy, doprowadzić kogoś do poczucia winy, niepewności
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|komunikować.
Wiktionary
rzecz. zakomunikowanie n., komunikacja ż., komunikator mos./mrz.
Wiktionary
zgromadzenie religijne lub świeckie skupiające osoby związane ślubami, przestrzegające określonych reguł; klasztor
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. organizacja religijna osób duchownych lub świeckich związanych ślubami, działająca według ścisłych reguł, realizująca określone przez Kościół cele religijne, gospodarcze, polityczne lub militarne;
(1.2) stpol. wiara, wyznanie, religia
(1.3) daw. Pismo Święte (Stary i Nowy Testament), słowo boże
Wiktionary
Zakon (łac. "ordo") – typ organizacji religijnej lub świeckiej. Zrzeszają one ludzi, którzy złożyli śluby zakonne – życia według ściśle określonych reguł. Zakony występują lub występowały w różnych religiach i tradycjach jak buddyzm, chrześcijaństwo, islam i inne. Zakony miewają swoje siedziby znane jako klasztory, a niektóre z nich są znane jako opactwa lub konwenty. Czasem słowa "klasztor", "opactwo" i "konwent" to synonimy zakonu lub jego części.
Wikipedia
(1.1) Benedyktyni to najstarszy zakon mnisi. Założony został w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji.
Wiktionary
IPA: ˈzakɔ̃n, AS: zakõn
Wiktionary
rzecz. zakonodawca mos., zakonnik m., zakonnica ż.; daw. zakonnictwo n., zakonność ż.
przym. pozakonny, zakonny; daw. zakonowy, zakonniczy
przysł. zakonnie, daw. zakonno, zakonniczo
Wiktionary
(1.1) kongregacja, konwent, klasztor, zgromadzenie zakonne
Wiktionary
zakończyć; doprowadzić do skutku
SJP.pl
kobieta należąca do zakonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. członkini zakonu żeńskiego
Wiktionary
Zakonnica – kobieta będąca członkinią zakonu.
Wikipedia
(1.1) Franciszek kanonizował arabską zakonnicę z Palestyny.
(1.1) Usiadł za zakonnicą w trzeciej ławce.
(1.1) Kilka zakonnic przechodzi przez ulicę.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔ̃ɲˈːit͡sa, AS: zakõ•ńica
Wiktionary
rzecz. zakon mrz.
:: zdrobn. zakonniczka ż.
:: fm. zakonnik mos.
przym. zakonny, pozakonny
przysł. zakonnie
Wiktionary
(1.1) mniszka, siostra, siostrzyczka; żart. pejor. pingwin; reg. pozn. kawka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: zakonnica
(1.2) rasa gołębia
Wiktionary
rzecz. zakonnica ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób właściwy dla zakonu
Wiktionary
(1.1) Zaczęło się całkiem zakonnie: modlitwą w kaplicy.
Wiktionary
rzecz. zakon mrz., zakonnik mos., zakonnica ż., zakonność ż.
przym. zakonny
Wiktionary
członek męskiego zakonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek męskiego zgromadzenia zakonnego;
Wiktionary
Zakonnik – człowiek, który wybrał życie w pewnej wspólnocie religijnej (zakonie).
W Kościele katolickim zakonnicy najczęściej składają trzy śluby: czystości (obejmujący m.in. zobowiązanie do życia w celibacie), ubóstwa i posłuszeństwa. Zakonnicy określani są formalnie jako „osoby konsekrowane”, „prowadzący życie konsekrowane”.
Wikipedia
(1.1) Furtian wpuścił znanych sobie zakonników.
(1.1) Ludmiła zna trzech zakonników: karmelitę, jezuitę i franciszkanina.
Wiktionary
IPA: zaˈkɔ̃ɲːik, AS: zakõ•ńik
Wiktionary
rzecz. zakon mrz., zakonność ż.
:: fż. zakonnica ż.
przym. zakonny, pozakonny, starozakonny
przysł. zakonnie
Wiktionary
(1.1) osoba konsekrowana
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. wierność zakonowi, przymierzu w sensie biblijnym
(1.2) rel. bycie osobą konsekrowaną, przynależność do zakonu
Wiktionary
(1.2) Wizytator mówił o zakonności osoby konsekrowanej w sensie eklezjalnym.
Wiktionary
rzecz. zakon mrz., zakonnica ż., zakonnik mos.
przym. zakonny, pozakonny
przysł. zakonnie
Wiktionary
związany z zakonem, dotyczący zakonników lub zakonnic
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zakonem, odnoszący się do zakonu
Wiktionary
(1.1) Później między braćmi zakonnymi a księciem doszło do rozdźwięków, ponieważ sprzeciwiali się oni działalności politycznej i przygotowaniom do walki zbrojnej.
Wiktionary
IPA: zaˈkɔ̃nːɨ, AS: zakõ•ny
Wiktionary
rzecz. zakonodawca mos., zakon mrz., zakonnik mos., zakonnica ż., zakonność ż.
przym. pozakonny
przysł. zakonnie
Wiktionary
(1.1) klasztorny, monastyczny; daw. klaustralny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. założyciel wspólnoty zakonnej
(1.2) przest. prawodawca
Wiktionary
(1.1) Franciszkanie godnie uczcili swojego zakonodawcę.
Wiktionary
rzecz. zakon m., zakonnik mos., zakonnica ż.
:: fż. zakonodawczyni ż.
przym. zakonny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. założycielka wspólnoty zakonnej
Wiktionary
(1.1) Klaryski godnie uczciły swoją zakonodawczynię.
Wiktionary
rzecz. zakonodawstwo n.
:: fm. zakonodawca m.
przym. zakonodawczy
Wiktionary
dawniej: zanotować, zapamiętać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakonsekrować.
Wiktionary
czas. zakonsekrować dk.
rzecz. sakralizacja ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakonserwować.
Wiktionary
czas. zakonserwować dk.
przym. konserwatywny
rzecz. konserwa ż.
Wiktionary
schować coś w wykopanym dole i zasypać ziemią, piaskiem itd.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w południowej Polsce u podnóża Tatr;
Wiktionary
Zakopane – miasto w południowej Polsce, w województwie małopolskim, siedziba powiatu tatrzańskiego. Największa miejscowość w bezpośrednim otoczeniu Tatr, duży ośrodek sportów zimowych, potocznie nazywany "zimową stolicą Polski". W jego granicach administracyjnych znajduje się znaczna część Tatrzańskiego Parku Narodowego (od Doliny Suchej Wody do Doliny Małej Łąki).
Wikipedia
(1.1) Chwilami złudzenie jest tak wielkie, że gdyby nie głośne rozmowy sąsiadów, myślałbym, że jestem w Zakopanem, i kazałbym podać sobie pstrąga i owczy serek.
(1.1) (…) fachowcy stwierdzili jednoznacznie, że Zakopanemu zabraknie wody, a przyroda tatrzańska nie wytrzyma na dłuższą metę zmasowanego napływu turystów.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈpãnɛ, AS: zakopãne
Wiktionary
rzecz. zakopianin m., zakopianka ż., zakopiańczyk m., Zakopianka ż., Zakopiec m.
przym. zakopiański, okopowy
Wiktionary
(1.1) peryfr. zimowa stolica Polski; pot. Zakopiec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakopać.
Wiktionary
czas. zakopywać, zakopać dk.
rzecz. kopacz mos./mzw.
Wiktionary
schować coś w wykopanym dole i zasypać ziemią, piaskiem itd.
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakopywać)
(1.1) chowając w wykopanym dole, pokryć ziemią
(1.2) umieścić w czymś sypkim
czasownik zwrotny dokonany zakopać się (ndk. zakopywać się)
(2.1) zagłębić się w czymś sypkim lub miękkim
(2.2) pot. osiedlić się na bezludziu
(2.3) pot. zająć się czymś, poświęcając na to cały swój czas i wysiłek
Wiktionary
(1.1) Zakopał pozostałości maszynerii. Pewnie niepotrzebnie, ale wolał dmuchać na zimne.
(1.2) Emon zauważył obaloną maszynę kroczącą AT-AT, o kabinie zakopanej w śniegu, a wtedy przeleciała nad nią para śmigaczy śnieżnych i zasypała ją salwą blasterowych błyskawic.
Wiktionary
rzecz. kopacz mzw./mos., Kopacz mrz., zakopanie
czas. zakopywać
Wiktionary
pokrywać coś brudem pochodzącym z dymu lub podobnych substancji
SJP.pl
dawniej: taki, który pokrył się kopciem, sadzą; zakopcony
SJP.pl
dawniej: pokryć się kopciem, sadzą; zakopcić się
SJP.pl
czasownik
(1.1) pokryć sadzą
(1.2) wypełnić dymem
(1.3) zapalić używkę (papierosa, trawkę, fajkę)
czasownik zwrotny zakopcić się
(2.1) pokryć się sadzą
Wiktionary
(1.1) Słońce na dobre wylazło zza chmur i potok blasku wpadł do pokoju przez zakopcone szyby.
Wiktionary
przym. kopciany
czas. kopcić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakopertować.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔpɛrtɔˈvãɲɛ, AS: zakopertovãńe
Wiktionary
czas. zakopertować
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) zakleić w kopercie
Wiktionary
IPA: ˌzakɔpɛrˈtɔvat͡ɕ, AS: zakopertovać
Wiktionary
rzecz. koperta ż., zakopertowanie
czas. kopertować
Wiktionary
mieszkaniec Zakopanego; Zakopiańczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zakopanego
Wiktionary
(1.1) W naszej przychodni leczą się nie tylko zakopianie.
Wiktionary
rzecz. Zakopane n., zakopiańczyk m.
:: fż. zakopianka ż.
przym. zakopiański
Wiktionary
(1.1) zakopiańczyk
Wiktionary
potocznie:
1. szosa z Krakowa do Zakopanego; Zakopianka;
2. linia kolejowa łącząca Kraków z Zakopanem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zakopanego
(1.2) pot. mot. droga łącząca Kraków z Zakopanem;
(1.3) pot. kolej. linia kolejowa łącząca Kraków z Zakopanem
Wiktionary
Zakopianka – popularna nazwa trasy z Krakowa do Zakopanego, o długości 102 km. Prowadzi ona odcinkiem drogi krajowej nr 7 z Krakowa do Rabki-Zdroju, dalej drogą krajową nr 47.
Trasa jest dwujezdniowa na odcinku Kraków – węzeł Nowy Targ Południe (87 km). Odcinek Myślenice – Rabka-Zdrój jest drogą ekspresową.
Wikipedia
(1.1) Na Krupówkach stara zakopianka sprzedawała oscypki.
(1.2) W sezonie turystycznym na zakopiance panuje duży ruch.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈpʲjãnka, AS: zakopʹi ̯ãnka
Wiktionary
rzecz. Zakopane n., Zakopianka ż., Zakopaniec m.
:: fm. zakopiańczyk m., zakopianin m.
przym. zakopiański, okopowy
Wiktionary
mieszkaniec Zakopanego; Zakopianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zakopanego
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈpʲjä̃j̃n͇t͡ʃɨk, AS: zakopʹi ̯ä̃ĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. zakopianin mos., Zakopane n., zakopianka ż., Zakopianka ż.
przym. zakopiański, okopowy
Wiktionary
1. związany z Zakopanem (miasto w Polsce);
2. jeden ze ściegów ozdobnych wykonywanych igłą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Zakopanego, związany z Zakopanem, pochodzący z Zakopanego
Wiktionary
(1.1) W literaturze funkcjonuje przypuszczenie, że ojcem duchowym stylu zakopiańskiego nie był Witkiewicz.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈpʲjä̃j̃sʲci, AS: zakopʹi ̯ä̃ĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zakopane n., zakopianin m., zakopiańczyk m., zakopianka ż., Zakopianka ż.
przym. okopowy
Wiktionary
potocznie: Zakopane - miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. Zakopane
Wiktionary
(1.1) Na długi weekend jedziemy do Zakopca.
Wiktionary
IPA: zaˈkɔpʲjɛt͡s, AS: zakopʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. Zakopane n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakopywać.
Wiktionary
czas. zakopywać ndk.
rzecz. kopacz mos./mzw.
Wiktionary
czasownik
(1.1) umieszczać coś w jakimś dole i zasypywać
czasownik zwrotny zakopywać się
(2.1) zagrzebywać siebie samego w czymś sypkim
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈpɨvat͡ɕ, AS: zakopyvać
Wiktionary
rzecz. zakopywanie n., zakopanie n., kopacz m., kopaczka ż., koparka ż., Kopacz mrz.
czas. zakopać, kopać, wykopać, wykopywać, skopać
przym. okopowy
Wiktionary
wada drewna
SJP.pl
Zakorek – wada drewna z grupy wad budowy. Jest to pasmo kory zarośniętej częściowo lub całkowicie przez drewno. Zakorek powstaje w następstwie: zrastania się rozwidleń gałęzi z pniem (często z mimośrodowością), nabiegów korzeniowych, zrakowaceń, zarastania zabitek.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakorkować.
Wiktionary
czas. zakorkować dk.
Wiktionary
zatykać coś korkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakorzenić.
Wiktionary
czas. zakorzenić
rzecz. korzennictwo n., korzeń mrz.
przym. korzeniowy
Wiktionary
czasownik
(1.1) wpoić komuś coś, coś gdzieś utrwalić
czasownik zwrotny dokonany zakorzenić się (ndk. korzenić się)
(2.1) bot. o roślinie: zapuścić korzenie
(2.2) związać się z czymś mocno
Wiktionary
IPA: ˌzakɔˈʒɛ̃ɲit͡ɕ, AS: zakožẽńić
Wiktionary
czas. wykorzenić, wykorzeniać
rzecz. korzeń m., zakorzenienie n., korzennictwo n.
przym. korzeniowy
Wiktionary
bardzo ostry zakręt, najczęściej na górskich ścieżkach dla pieszych i konnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ostry zakręt
Wiktionary
(1.1) Z gór schodzą śniegi zakosami stoków, / Koczują w lasach nim szczezną w wądołach.
Wiktionary
potocznie:
1. zabrać lub dostać dużo czegoś;
2. ukraść; skubnąć, zajumać
SJP.pl
obowiązek chłopa pańszczyźnianego polegający na koszeniu pól dworskich podczas żniw i lub sianokosów
SJP.pl
znajdujący się za kością
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakosztować.
Wiktionary
czas. zakosztować dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) zacząć kosztować
Wiktionary
rzecz. zakosztowanie n.
Wiktionary
rzadko: doznawać czegoś w życiu, np. zakosztowywać dobrobytu, swobody, szczęścia; kosztować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakotwiczać.
Wiktionary
czas. zakotwiczać
Wiktionary
1. spuścić kotwicę i zatrzymać obiekt pływający;
2. o statku: być utrzymywanym przez opuszczoną kotwicę;
3. przymocować, przytwierdzić;
4. zatrzymać się gdzieś dłużej lub na stałe;
5. utrwalić coś gdzieś; zakorzenić
SJP.pl
zamocować lub wzmocnić coś kotwą
SJP.pl
przyrząd do formowania zakuwek w nitach; zakuwnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakołatać.
Wiktionary
rzecz. kołatka ż.
Wiktionary
zatkać kołkiem
SJP.pl
zatoczyć koło; zakręcić się, zawirować, zakrążyć
SJP.pl
doprowadzać coś do końca; zakańczać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakończyć.
(1.2) ostatnia część jakiejś czynności, działań, opowieści, utworu literackiego, muzycznego, filmu
(1.3) wystający fragment jakiegoś przedmiotu
(1.4) praw. telekom. fizyczny punkt, w którym abonent otrzymuje dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej;
Wiktionary
(1.1) Zakończenie budowy było o wiele trudniejsze niż jej rozpoczęcie.
(1.2) Ten kryminał ma zaskakujące zakończenie. Nigdy nie zgadniesz, kto zabił!
(1.3) Nikotyna poraża ruchowe zakończenia nerwowe.
(1.4) Zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego.
Wiktionary
IPA: ˌzakɔ̃j̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zakõĩ ̯ṇčẽńe
Wiktionary
rzecz. kończenie n., zakańczanie n., końcówka ż.
czas. zakończyć, zakańczać, kończyć, dokończyć
przym. końcowy, zakończony
Wiktionary
(1.1) sfinalizowanie, ukończenie, zwieńczenie, pot. meta
(1.2) finał, zwieńczenie, finisz, kropka nad i, pot. końcówka, pot. koniec
(1.3) końcówka, koniec, koniuszek
Wiktionary
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) posiadający koniec, zakończenie, brzeg
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zakończyć
Wiktionary
(1.1) Głodek mrzygłód (Draba aizoides) jest niedużą byliną tworzącą przyziemne rozety złożone z wąskich, ostro zakończonych, intensywnie zielonych liści.
(2.1) Starania zostały zakończone 11 maja 1991 roku, gdy patron pezetpeerowski został zniesiony.
Wiktionary
rzecz. zakończenie n.
czas. zakańczać ndk., zakończać ndk., zakończyć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. kończyć)
(1.1) dokonany od|kończyć.
Wiktionary
(1.1) Tymi słowami zakończyłam dyskusję.
Wiktionary
IPA: zaˈkɔ̃j̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: zakõĩ ̯ṇčyć
Wiktionary
rzecz. koniec m., zakończenie n., końcówka ż.
czas. kończyć
przym. skończony, zakończony
ims. skończony
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zadrwić, zażartować, ośmieszyć
SJP.pl
dawniej: zagraniczny
SJP.pl
zapijać coś alkoholem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakraplać.
Wiktionary
rzecz. krople nmos., wkraplacz mrz.
czas. zakraplać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) dozować płyn kroplami
Wiktionary
(1.1) Wielu chorych na własną rękę zwiększa dawkę zakraplając lek nawet kilkanaście razy dziennie.
Wiktionary
IPA: zaˈkraplat͡ɕ, AS: zakraplać
Wiktionary
rzecz. wkraplacz mrz., zakraplanie n., zakraplacz m., kropla ż., kroplówka ż., krople nmos.
czas. zakroplić, skroplić, skraplać
Wiktionary
dawniej:
1. dodawać tłuszczu do jedzenia; okraszać;
2. zabarwiać, głównie na czerwono
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakrawać.
Wiktionary
IPA: ˌzakraˈvãɲɛ, AS: zakravãńe
Wiktionary
czas. zakrawać
Wiktionary
nacięty, np. schab zakrawany
SJP.pl
1. być podobnym do kogoś, przypominać kogoś lub coś;
2. przedsiębrać coś, zamierzać (w zwrocie: zakrojony na dużą skalę)
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) być do czegoś podobnym, przypominać coś
Wiktionary
(1.1) Pańskie wypowiedzi zakrawają na paranoję!
Wiktionary
IPA: zaˈkravat͡ɕ, AS: zakravać
Wiktionary
rzecz. zakrawanie
Wiktionary
zakraść się -
1. dostać się gdzieś niepostrzeżenie;
2. przenośnie o uczuciach, zjawiskach, stanach: pojawić się niepostrzeżenie; wkraść się
SJP.pl
1. granice obszaru w którym przebiega proces, zjawisko, funkcja;
2. przedział, okres, interwał, dziedzina;
3. rodzina wszystkich desygnatów pojęcia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) granice zasięgu jakiegoś zjawiska
(1.2) obszar działania, zainteresowań, aktywności itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Konieczne jest uchwalenie Karty Praw Pacjenta, która gwarantowałaby Polakom zakres świadczeń dostępnych w ramach świadczeń publicznych.
Wiktionary
IPA: ˈzakrɛs, AS: zakres
Wiktionary
przym. zakresowy
przysł. zakresowo
rzecz. kres mrz.
Wiktionary
pokryć coś kreskami
SJP.pl
pokrywać coś kreskami; kreskować
SJP.pl
przymiotnik od: zakres
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zakresu
Wiktionary
rzecz. zakres m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gruby pisak o jaskrawym, prześwitującym kolorze służący do zaznaczania tekstu
Wiktionary
Zakleślacz – pisak służący do zaznaczenia w tekście fragmentu przez obrysowanie go, podkreślenie, zakolorowanie. Pomaga również w prowadzeniu notatek.
Wikipedia
IPA: zaˈkrɛɕlat͡ʃ, AS: zakreślač
Wiktionary
rzecz. zakreślanie n., zakreślenie n., kreślarnia ż.
czas. kreślić, zakreślać ndk., zakreślić dk.
Wiktionary
(1.1) marker
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakreślać.
Wiktionary
rzecz. zakreślenie n., zakreślacz m., kreślarnia ż.
czas. zakreślać ndk., zakreślić dk.
Wiktionary
rodzaj krzyżówki
SJP.pl
fragment tekstu zaznaczony przez obrysowanie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakreślać)
(1.1) dokonać wyboru, zaznaczając kółkiem właściwą rubrykę lub odpowiedź
Wiktionary
IPA: zaˈkrɛɕlʲit͡ɕ, AS: zakreślʹić
Wiktionary
czas. kreślić
rzecz. kreślarnia ż., kreślarz mos., zakreślacz mrz., zakreślanie n., kreska ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w sporcie: związany z zakrokiem - cofnięciem jednej nogi
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Zakroczym – miasto w woj. mazowieckim, w powiecie nowodworskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Zakroczym. W latach 1975–1998 miasto należało do woj. warszawskiego. Leży na prawym brzegu Wisły.
Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. Miasto należało do starostwa zakroczymskiego w 1617 roku. Miejsce obrad sejmików ziemskich ziemi zakroczymskiej od XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku.
Wikipedia
IPA: zaˈkrɔt͡ʃɨ̃m, AS: zakročỹm
Wiktionary
rzecz. zakroczymianin m., zakroczymianka ż.
przym. zakroczymski
Wiktionary
mieszkaniec Zakroczymia (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zakroczymia (miasta w Polsce)
SJP.pl
przestarzale: zaplanować, przedsięwziąć coś
SJP.pl
postawa polegająca na cofnięciu jednej nogi
SJP.pl
zapić coś alkoholem
SJP.pl
pokrywać coś kropkami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakroplić.
Wiktionary
IPA: ˌzakrɔˈplɛ̃ɲɛ, AS: zakroplẽńe
Wiktionary
czas. zakroplić dk.
rzecz. wkraplacz mrz., kropla ż., krople nmos.
Wiktionary
rzadko: zasypywać kruszynami
SJP.pl
rzadziej: zasypać okruszynami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakrwawiać.
Wiktionary
czas. zakrwawić, zakrwawiać ndk.
rzecz. zakrwawienie n., krwawnik mzw./mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zbrudzenie krwią
Wiktionary
(1.1) Cały bandaż uległ zakrwawieniu.
Wiktionary
rzecz. zakrwawianie n., krwawnik mzw./mrz.
czas. zakrwawiać ndk., zakrwawiać się ndk., zakrwawić dk., zakrwawić się dk.
przym. zakrwawiony
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) ubrudzony lub ociekający krwią
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zakrwawić
Wiktionary
(1.1) W ręce trzymała zakrwawiony sztylet.
Wiktionary
rzecz. zakrwawienie n.
czas. krwawić ndk., zakrwawić dk.
Wiktionary
1. poplamić krwią;
2. zakrwawić się - zostać poplamionym krwią
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakrwawiać)
(1.1) dokonany od|zakrwawiać.
Wiktionary
rzecz. zakrwawianie n., zakrwawienie n., krwawnik mzw./mrz.
czas. zakrwawiać ndk.
Wiktionary
drzewo z rodziny brezylkowatych, występujące na obszarach krajów o klimacie tropikalnym i subtropikalnym; dostarcza kopalu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakryć.
(1.2) coś, co zakrywa
Wiktionary
IPA: zaˈkrɨt͡ɕɛ, AS: zakryće
Wiktionary
czas. zakrywać ndk., zakryć dk.
rzecz. zakrywanie n.
Wiktionary
w świątyni chrześcijańskiej: przylegające do prezbiterium pomieszczenie do przechowywania przedmiotów liturgicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. boczne pomieszczenie w świątyniach chrześcijańskich sąsiadujące z prezbiterium, służące kapłanom do przygotowywania się do liturgii oraz do przechowywania szat i naczyń liturgicznych;
Wiktionary
Zakrystia (st. wł. "sacristia" od "sacrista" – sługa kościelny, zakrystian, z łac." sacer" – świętość) – boczne pomieszczenie sakralne występujące w świątyniach chrześcijańskich, umieszczane najczęściej z północnej lub południowej strony prezbiterium i połączone z nim wejściem.
Wikipedia
(1.1) Ministrant, wchodząc do zakrystii, mówi głośno i wyraźnie „Króluj nam, Chryste”.
Wiktionary
IPA: zaˈkrɨstʲja, AS: zakrystʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. zakrystian, zakrystianka
Wiktionary
(1.1) reg. śl. zokrystyjo
Wiktionary
mężczyzna wykonujący w kościele drobne czynności pomocnicze; kościelny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto ma nadzór nad zakrystią, kościelny;
Wiktionary
Zakrystian, kościelny – funkcja liturgiczna obejmująca sprawowanie nadzoru nad zakrystią, a także staranne przygotowywanie przedmiotów niezbędnych do sprawowania liturgii. Zakrystianem może być osoba świecka lub zakonna (zarówno mężczyzna jak i kobieta). Jest to najczęściej pracownik parafii.
Wikipedia
(1.1) W szafie ojca Masseo zakrystian znalazł złotą stułę.
(1.1) Br. Radosław wziął udział w rekolekcjach dla zakrystianów na Jasnej Górze.
Wiktionary
rzecz. zakrystia ż.
:: fż. zakrystianka ż.
Wiktionary
(1.1) kościelny; daw. świątnik
Wiktionary
kobieta nadzorująca zakrystię i dbająca o porządek w kościele
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ta, która ma nadzór nad zakrystią, kościelna
Wiktionary
(1.1) W szafie ojca Masseo zakrystianka znalazła złotą stułę.
(1.1) Z Medziugorie arcybiskup przywiózł katedralnym siostrom zakrystiankom po różańcu.
Wiktionary
rzecz. zakrystia ż.
:: fm. zakrystian m.
Wiktionary
(1.1) kościelna
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg-pl|Kresy południowe. gw-pl|Kamieniec Podolski. włoszczyzna
(1.2) gw-pl|Galicja Wschodnia. cebula
Wiktionary
dawniej:
1. kryjówka, ukrycie;
2. pokrywa, przykrywa
SJP.pl
Zakrywa – długi boczny grzbiet Murania w słowackich Tatrach Bielskich. Odchodzi od Murania poniżej Jagnięcej Zagrody w północnym kierunku i stopniowo opada aż po Międzyścienną Przełęcz (1128 m). Mająca długość ok. 1500 m i całkowicie zalesiona Zakrywa oddziela górną część Doliny Międzyściennej od Nowej Doliny. Jej zachodnie stoki od strony Doliny Międzyściennej są dość łagodne, stoki wschodnie opadające do Doliny Nowej są znacznie bardziej strome.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakrywać.
Wiktionary
IPA: ˌzakrɨˈvãɲɛ, AS: zakryvãńe
Wiktionary
czas. zakrywać
rzecz. zakrycie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakryć)
(1.1) zasłaniać, przesłaniać, nie pokazywać
(1.2) daw. gw-pl|Wilno. zamykać
Wiktionary
(1.1) Hipolit zakrywa nagle twarz i wskazuje ręką w kierunku drzwi.
Wiktionary
IPA: zaˈkrɨvat͡ɕ, AS: zakryvać
Wiktionary
czas. zakryć dk., kryć ndk.
rzecz. zakrycie n., zakrywanie n., przykrywka ż.
Wiktionary
1. potocznie: pokrywka, przykrywka;
2. błoniasta, końcowa część półpokryw pluskwiaków różnoskrzydłych; błonka, membrana
SJP.pl
Za
Wikipedia
ochronić przed czynnikami zewnętrznymi; przykryć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakrywać)
(1.1) dokonany od|zakrywać.
Wiktionary
IPA: ˈzakrɨt͡ɕ, AS: zakryć
Wiktionary
rzecz. przykrywka ż., zakrycie
czas. kryć, zakrywać
Wiktionary
obsadzać, zarastać krzakami
SJP.pl
obsadzić, zarosnąć krzakami
SJP.pl
zbity osad składników krwi wewnątrz naczynia krwionośnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. czop zbitej krwi wewnątrz naczynia krwionośnego, który zatyka je częściowo albo całkowicie
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: zakrzepić
Wiktionary
Zakrzep, skrzeplina (łac. "thrombus", od gr. "θρόμβος", grudka skrzepniętej krwi lub ściętego mleka) – czop tworzący się w świetle naczynia za życia organizmu, wskutek wykrzepiania się krwi lub zlepiania i osadzania płytek krwi.
Wikipedia
(1.1) Dlaczego zakrzepy mogą powstawać, gdy ktoś łyka pigułki antykoncepcyjne?
Wiktionary
rzecz. zakrzepica ż., zakrzepnięcie n.
czas. zakrzepnąć dk.
przym. zakrzepły, zakrzepnięty, zakrzepowy
Wiktionary
(1.1) skrzeplina
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. choroba polegająca na powstawaniu w żyłach zakrzepów blokujących przepływ krwi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kobiety w ciąży, których ciało produkuje wielkie ilości estrogenów, są o wiele bardziej narażone na zakrzepicę niż kobiety stosujące antykoncepcję.
Wiktionary
rzecz. zakrzep mrz.
Wiktionary
taki, który zakrzepł; zakrzepły
SJP.pl
przymiotnik od: zakrzep
SJP.pl
przechodzić ze stanu ciekłego w stan stały
SJP.pl
taki, który zakrzepł; zakrzepnięty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który zmienił stan z płynnego na stały lub żelowy
Wiktionary
rzecz. zakrzep mrz.
Wiktionary
nazwa wielu wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Zakrzewa (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zakrzewa (wsi w Polsce)
SJP.pl
Zakrzewice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Książ Wielkopolski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wieś położona 2 km na północ od Książa Wielkopolskiego przy drodze powiatowej nr 4083 z Gogolewa do Książa Wielkopolskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce, położona niedaleko Torunia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krzew pochodzący z Azji i Ameryki Płn., hodowany jako roślina ozdobna; krzewuszka; wajgela; wajgelia
SJP.pl
nazwa wielu wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
zakrztusić się:
1. stracić na chwilę oddech i zakaszleć wskutek podrażnienia lub zatkania dróg oddechowych;
2. o mechanizmie: zacząć nierównomiernie pracować
SJP.pl
krztusić się; zakrztuszać się - potocznie:
1. kasłać uporczywie wskutek podrażnienia dróg oddechowych;
2. tracić oddech pod wpływem silnych emocji;
3. nie pracować miarowo; dławić się
SJP.pl
taki, który się zakrztusił
SJP.pl
Zakrzyn – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Lisków.
Na początku XIX wieku Zakrzyn nabył Józef Grzegorz Puchalski, chirurg wojskowy, pułkownik wojsk Księstwa Warszawskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
Wikipedia
wycinka zakrzywica - gatunek motyla z rodziny wycinkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wygięty kształt
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zakrzywić
Wiktionary
(1.1) Magda zawsze miała kompleksy na punkcie swojego zakrzywionego nosa.
(2.1) Ten gwóźdź celowo został zakrzywiony na końcu, aby za bardzo nie wystawał.
Wiktionary
IPA: ˌzakʃɨˈvʲjɔ̃nɨ, AS: zakšyvʹi ̯õny
Wiktionary
rzecz. zakrzywienie n., zakrzywianie n.
czas. zakrzywić dk., zakrzywiać ndk.
Wiktionary
(1.1) zagięty
Wiktionary
1. nazwa wielu wsi w Polsce;
2. dzielnica Wrocławia;
3. dzielnica Opola;
4. dzielnica Tarnobrzega
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Zakrzówek
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: taki, który się ciągle krząta, bardzo zajęty; zaganiany, zagoniony, zabiegany
SJP.pl
inaczej: zakres
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) objąć nad czymś panowanie
Wiktionary
(1.1) Jeżeli bowiem przez przestępstwo jednego śmierć zakrólowała z powodu jego jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedliwości, królować będą w życiu z powodu Jednego – Jezusa Chrystusa.
Wiktionary
rzecz. król mos.
czas. królować ndk.
przym. królewski
Wiktionary
1. wykonywać ruch kołowy, zataczać kręgi; wirować;
2. tworzyć okręgi, koła w czasie ruchu
SJP.pl
1. wykonać ruch kołowy, zatoczyć kręgi; zawirować;
2. utworzyć okręgi, koła w czasie ruchu
SJP.pl
1. dający się zakręcić;
2. taki, którym można coś zakręcić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakręcać.
Wiktionary
IPA: ˌzakrɛ̃nˈt͡sãɲɛ, AS: zakrẽncãńe
Wiktionary
rzecz. zakręt m., zakręcenie n.
czas. zakręcać ndk., zakręcić dk.
Wiktionary
1. taki, którego można zakręcić;
2. mający spiralny lub zakrzywiony kształt; zakręcony
SJP.pl
maszyna do zakręcania pojemników
SJP.pl
czasownik
(1.1) kręcąc czymś, zmniejszać dopływ cieczy
(1.2) nadać czemuś ruch obrotowy
(1.3) zmieniać kierunek ruchu
(1.4) o drodze, rzece: zmieniać swój kierunek
Wiktionary
IPA: zaˈkrɛ̃nt͡sat͡ɕ, AS: zakrẽncać
Wiktionary
rzecz. zakręt m., zakręcanie n., kręt m.
czas. zakręcić, kręcić, skręcić, skręcać, wykręcić, wykręcać, nakręcać
przym. kręty
Wiktionary
(1.1) przykręcać
(1.3) skręcać, wchodzić w zakręt
(1.4) skręcać
Wiktionary
potocznie:
1. silne zainteresowanie, fascynacja;
2. cecha czegoś skomplikowanego i zaskakującego;
3. niemożność skupienia na czymś uwagi, rozkojarzenie
SJP.pl
zdrobnienie od: zakręt
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakręcać)
(1.1) dokonany od|zakręcać.
czasownik zwrotny dokonany zakręcić się (ndk. kręcić się)
(2.1) obrócić się
(2.2) pot. zadbać o własne interesy
(2.3) pot. dołożyć starań, zadbać o coś
(2.4) pot. nawiązać bliższe kontakty
Wiktionary
(2.2) Tamten to się umie zakręcić, kupił ledwo rok temu wielkie mieszkanie, a teraz taką furę!
(2.3) Powinieneś zakręcić się dookoła tej pracy, doskonale byś się tam sprawdził.
(2.4) Marek zakręcił się wokół niej tak skutecznie, że teraz mają trójkę dzieci.
Wiktionary
IPA: zaˈkrɛ̃ɲt͡ɕit͡ɕ, AS: zakrẽńćić
Wiktionary
rzecz. zakręt m., zakręcanie n.
czas. zakręcać, nakręcać
przym. kręty
Wiktionary
1. mający spiralny, półkolisty kształt;
2. potocznie: niesamowity, oceniany w sposób wyjątkowo pozytywny, robiący duże wrażenie; odjazdowy, odlotowy, szałowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
część drogi, ścieżki, na której następuje zmiana jej kierunku, łukowate zagięcie łączące proste odcinki lub sąsiadujące z zakrętem w przeciwną stronę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odcinek drogi, na którym zmienia ona kierunek, bieg
(1.2) zmiany kierunku ruchu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten fragment drogi jest pełen zakrętów i dziur.
(1.1) (…) jazda z niepoprawnie działającym dyferencjałem wywołuje wyraźnie odczuwalne drgania kierownicy oraz problemy podczas wykonywania zakrętów i innych manewrów.
Wiktionary
IPA: ˈzakrɛ̃nt, AS: zakrẽnt
Wiktionary
rzecz. zakręcanie n.
czas. nakręcać, zakręcać ndk., zakręcić dk.
przym. kręty
Wiktionary
(1.1) skręt, gw. Górny Śląsk yntka
Wiktionary
wygięta linia; wywijas; zawijas; wykrętas
SJP.pl
okrągła pokrywka z gwintem do zamykania pojemników; nakrętka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakręcane zamknięcie od słoika
Wiktionary
Zakrętka (nazywana również nakrętką) – popularny rodzaj zamknięcia butelek i pojemników. W przeciwieństwie do niektórych typów zamknięć, zakrętki mogą być zwykle łatwo odkręcone ręcznie, bez pomocy otwieracza, a po odkręceniu mogą być ponownie użyte.
Wikipedia
czas. nakręcać
Wiktionary
w lotnictwie: pokładowy przyrząd nawigacyjny wskazujący kierunek zakrętu
SJP.pl
zarejestrować zdarzenie gospodarcze w księgach rachunkowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wprowadzenie najnowszych danych do jakiegoś programu, dokumentu lub bazy danych
Wiktionary
(1.1) Proszę o zaktualizowanie programu do najnowszej wersji.
(1.1) Czy możesz zająć się zaktualizowaniem tego dokumentu?
Wiktionary
rzecz. aktualizowanie n., aktualność ż., aktualizacja ż., uaktualnianie n., uaktualnienie n.
czas. zaktualizować dk., aktualizować ndk., uaktualniać ndk., uaktualnić dk.
przym. aktualny, aktualizacyjny
przysł. aktualnie
Wiktionary
uczynić aktualnym, dostosować do współczesności; uaktualnić, uwspółcześnić, zmodernizować, unowocześnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaktywizować.
Wiktionary
czas. zaktywizować dk.
rzecz. aktywizowanie n.
Wiktionary
uczynić coś lub kogoś aktywnym; także: pobudzić do działania
SJP.pl
potocznie: sprytnie coś wymyślić i wykonać; zakombinować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ornit. wydanie dźwięków charakterystycznych dla kukułki
Wiktionary
(1.1) Z oddali dobiegło pojedyncze zakukanie i nastała cisza.
Wiktionary
rzecz. kukanie n., kukułka ż.
czas. kukać ndk., zakukać dk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. kukać)
(1.1) ornit. wydać dźwięki charakterystyczne dla kukułki
(1.2) udać kukułkę wydając naśladujący ją dźwięk
(1.3) pot. zerknąć
Wiktionary
(1.1) W oddali zakukała kukułka.
(1.3) Dorotka zakukała Jankowi przez ramię.
Wiktionary
rzecz. kukułka ż., kuku n., kukanie, zakukanie n.
czas. kukać ndk.
wykrz. kuku
Wiktionary
stać się kulawym, zacząć utykać; okuleć
SJP.pl
stać się kulawym, zacząć utykać; okuleć
SJP.pl
Zakulin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Łyszkowice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób zakulisowy
Wiktionary
przym. zakulisowy
Wiktionary
to, że coś dzieje się w tajemnicy przed opinią publiczną
SJP.pl
1. odbywający się w tajemnicy przed opinią publiczną;
2. znajdujący się za kulisami w teatrze
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się lub działający poza widokiem publicznym
(1.2) znajdujący się na zapleczu sceny
(1.3) przen. niejawny
Wiktionary
przysł. zakulisowo
Wiktionary
(1.1) kuluarowy
Wiktionary
potocznie: zrozumieć; zajarzyć, skapować, załapać, skumać
SJP.pl
taki, który stał się czyimś kumplem; skumplowany
SJP.pl
potocznie: zakumplować się - poznać się z kimś, nawiązać z kimś bliższą znajomość, stać się czyimś kumplem; zaprzyjaźnić się, skumotrzyć się, skumać się, skumplować się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. akumulować)
(1.1) dokonać akumulacji
czasownik zwrotny dokonany zakumulować się (ndk. akumulować się)
(2.1) zostać zakumulowanym
Wiktionary
rzecz. akumulacja ż.
przym. akumulacyjny, akumulatorowy
Wiktionary
(1.1) skupić, zebrać, zgromadzić, złożyć
(2.1) skupić się, zebrać się, zgromadzić się, złożyć się
Wiktionary
1. nabywanie czegoś;
2. coś kupionego lub co ma być kupione
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czynność kupowania czegoś w sklepie lub w Internecie
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: zakupić
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Muszę zrobić dziś zakupy.
(1.1) Budżet szpitala nie pozwala na zakup antybiotyków.
Wiktionary
IPA: ˈzakup, AS: zakup
Wiktionary
czas. zakupić dk., kupić dk., kupować ndk., wykupić dk., odkupić dk.
rzecz. kupiec m., kupowanie n., zakupy nmos.
przym. zakupiony, kupiony, wykupiony, zakupowy
Wiktionary
(1.1) kupno
Wiktionary
kupić coś wartościowego albo większą ilość czegoś
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) hand. nabyć jakieś dobro za odpłatnością
Wiktionary
(1.1) Nowo zakupione rybki akwariowe należy z reguły zaaklimatyzować do nowego środowiska.
(1.1) Zakład ślusarski zakupił bardzo drogą rowkarkę.
Wiktionary
rzecz. zakup m., zakupienie n., kupiec mos., kupowanie n., zakupy nmos.
przym. zakupowy
Wiktionary
kobieta uzależniona od robienia zakupów; szopoholiczka, shopoholiczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta uzależniona od robienia zakupów
Wiktionary
(1.1) Zakupoholiczka (…) powraca. I podczas podróży poślubnej, nie kontrolując stanu konta, wydaje ciężko zarobione przez męża pieniądze – na drobiazgi (…).
Wiktionary
rzecz. zakupoholizm m.
:: fm. zakupoholik
przym. zakupoholiczny
Wiktionary
związany z uzależnieniem od kupowania rzeczy
SJP.pl
osoba uzależniona od robienia zakupów; shopoholik, szopoholik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba uzależniona od robienia zakupów
Wiktionary
(1.1) Zakupoholika zwykle nie popycha w nałóg żaden kryzys wewnętrzny (mąż zostawił, to kupuję na pocieszenie), ale wabik zewnętrzny. Hasło w mediach, opinia koleżanki, chwilowy snobizm. Mechanizm: zakupoholik nie może się obejść bez swojej zabawki, czy będzie to dwusetna para butów - co czasem graniczy z chorobą psychiczną, czy kolejny luks - drobiazg, co jest zdecydowanie bardziej powszechne.
Wiktionary
rzecz. zakupoholizm m.
:: fż. zakupoholiczka
przym. zakupoholiczny
Wiktionary
uzależnienie od kupowania rzeczy; szopoholizm, shopoholizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. nałogowe robienie zakupów, kompulsywne kupowanie
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Zamierzasz sponsorować mój ubraniowy zakupoholizm, dopóki nie zacznę sensownie zarabiać?
Wiktionary
rzecz. zakupoholik mos., zakupoholiczka ż.
przym. zakupoholiczny
Wiktionary
(1.1) kupnoholizm, oniomania, shopoholizm, szopoholizm
Wiktionary
kupować coś wartościowego albo większą ilość czegoś; zakupywać
SJP.pl
osoba robiąca zakupy; kupujący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna, który robi zakupy
Wiktionary
→ zakupowicz; kupująca, klientka, nabywczyni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która robi zakupy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik działu zakupów
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z zakupami
Wiktionary
czas. zakupić, zakupywać
rzecz. zakup m., zakupienie n., zakupy nmos., zakupywanie n.
Wiktionary
1. nabywanie czegoś;
2. coś kupionego lub co ma być kupione
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) czynność kupowania
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: zakup
Wiktionary
(1.1) Idę na zakupy. Chcesz coś?
Wiktionary
IPA: zaˈkupɨ, AS: zakupy
Wiktionary
czas. zakupić dk., kupić dk., kupować ndk., wykupić dk., odkupić dk.
rzecz. kupiec m., kupowanie n., zakup m.
przym. zakupowy
Wiktionary
(1.1) sprawunki
Wiktionary
kupować coś wartościowego albo większą ilość czegoś; zakupować
SJP.pl
wulgarnie:
1. silnie uderzać; przykurwiać;
2. robić coś bardzo szybko; zasuwać, zapieprzać;
3. ciężko pracować; zasuwać, zapieprzać
SJP.pl
wulgarnie: silnie uderzyć; przykurwić
SJP.pl
przysłówek
(1.1) wulg. bardzo
wykrzyknik
(2.1) wulg. świetnie!, super!
Wiktionary
IPA: ˌzakurˈvʲiɕt͡ɕɛ, AS: zakurvʹiśće
Wiktionary
przym. zakurwisty
czas. zakurwić
Wiktionary
(1.1, 2.1) wykurwiście
Wiktionary
pokrywać, zabrudzać kurzem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakurzyć.
Wiktionary
rzecz. kurz mrz., kurzenie n.
czas. wkurzyć, wkurzać, zakurzyć dk., kurzyć ndk., okurzać ndk., okurzyć dk., odkurzać ndk., odkurzyć dk.
przym. zakurzony
Wiktionary
Zakurzewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Grudziądz.
Wikipedia
1. pokryć kurzem;
2. potocznie: zapalić papierosa lub fajkę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pokryty kurzem; z widoczną warstwą, warstewką kurzu
Wiktionary
(1.1) Na stole stała zakurzona lampa i leżały jakieś papiery.
Wiktionary
rzecz. kurz m., kurzenie n., zakurzenie n.
czas. wkurzyć, wkurzać, kurzyć ndk., zakurzyć dk., okurzać ndk., okurzyć dk., odkurzać ndk., odkurzyć dk.
Wiktionary
1. pokryć kurzem;
2. potocznie: zapalić papierosa lub fajkę
SJP.pl
czasownik
(1.1) pokryć kurzem
(1.2) pot. zapalić fajkę lub papierosa
czasownik zwrotny zakurzyć się
(2.1) pokryć się kurzem
(2.2) o śniegu, pyle: wzbijać się w powietrze tumanem
Wiktionary
(1.1) Cóż za miły chłopczyna – zauważyła zza rozczochranej główki Bobka, starając się nie dotykać jego zakurzonej kurteczki.
Wiktionary
IPA: zaˈkuʒɨt͡ɕ, AS: zakužyć
Wiktionary
rzecz. kurz m., kurzawa ż.
czas. odkurzać / odkurzyć
Wiktionary
dawniej: próba, zamiar, usiłowanie
SJP.pl
zapędy, usiłowania zdobycia czegoś
SJP.pl
owinąć, zawinąć dla ochrony przed zimnem; opatulić
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. pejor. bezmyślny, nieinteligentny, tępy, zatwardziały
Wiktionary
(1.1) Ewidentnie autorem tych blogowskich wypocin jest jakiś zakuty tradycjonalista.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakuwać.
Wiktionary
czas. odkuć, zakuwać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. prasa do zaciskania przewodów hydraulicznych
Wiktionary
(1.1) Obcęgi zostawiłeś na podłodze obok zakuwarki.
Wiktionary
czas. zakuwać ndk.
Wiktionary
(1.1) zaciskarka
Wiktionary
1. krępować przy użyciu kajdan, łańcuchów itp.;
2. zamykać coś kuciem, zabijać gwoźdźmi;
3. potocznie: uczyć się intensywnie; uczyć się na pamięć
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) pot. przen. bardzo intensywnie się uczyć
(1.2) zakładać komuś kajdanki
Wiktionary
(1.1) Dziś prawie całą noc zakuwałem, bo jutro mam egzamin.
Wiktionary
IPA: zaˈkuvat͡ɕ, AS: zakuvać
Wiktionary
czas. odkuć, wykuć, zakuć dk., kuć ndk.
rzecz. zakuwanie n., zakuwarka ż.
Wiktionary
zamykająca część połączenia nitowego kształtowana podczas nitowania
SJP.pl
kuciem zasklepić; zakuwać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakuwać)
(1.1) dokonany od|zakuwać.
Wiktionary
IPA: ˈzakut͡ɕ, AS: zakuć
Wiktionary
czas. okuć, odkuć, wykuć, zakuwać ndk., kuć ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakwalifikować.
(1.2) zaliczenie do określonej kategorii
Wiktionary
(1.2) Wiedział bowiem z doświadczenia, że księgowość, choć będzie miała poważny kłopot z zakwalifikowaniem rachunku, i tak zapłaci.
Wiktionary
rzecz. kwalifikacja ż., kwalifikacje nmos., kwalifikator m., kwalifikowanie n., wykwalifikowanie n., kwalifikowalność ż.
czas. kwalifikować ndk., zakwalifikować dk., wykwalifikować dk.
przym. kwalifikacyjny
Wiktionary
1. zaliczyć kogoś lub coś do danej kategorii bądź grupy na podstawie ściśle określonych kryteriów; zaklasyfikować, przyporządkować;
2. zakwalifikować się - zostać włączonym do danej kategorii lub grupy dzięki spełnieniu określonych kryteriów; dostać się
SJP.pl
1. zaliczać kogoś lub coś do danej kategorii bądź grupy na podstawie ściśle określonych kryteriów; kwalifikować, klasyfikować, przyporządkowywać;
2. zakwalifikowywać się - zostawać włączonym do danej kategorii lub grupy dzięki spełnieniu określonych kryteriów; dostawać się
SJP.pl
1. kultura bakterii używana do zakwaszania różnych produktów spożywczych;
2. porcja surowego ciasta, które pozostawia się z poprzedniego wypieku i dodaje do nowego ciasta zamiast drożdży; zakwaska, zaczyn;
3. bolesne zakwaszenie się środowiska wewnątrz komórek mięśniowych przez kwas mlekowy, powstające w wyniku intensywnej pracy danego mięśnia; zakwasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. kulin. rozmnożona kultura bakterii stosowana do zakwaszania, np. przy produkcji przetworów mlecznych, pieczywa;
(1.2) zob. zakwasy.
Wiktionary
Zakwas – stosowana w przemyśle spożywczym mieszanka kultur bakterii lub grzybów, której celem jest przeprowadzenie fermentacji odpowiedniej dla danego procesu technologicznego.
Wikipedia
rzecz. kwas m., zakwasy nmos., zakwaszanie n., zakwaszenie n., kwaszenie n., kwasówka ż.
czas. zakwaszać ndk., zakwasić dk., kwasić ndk.
przym. zakwasowy, kwasowy, kwaśny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakwaszać, kwasić)
(1.1) dokonany od|zakwaszać. / kwasić
czasownik zwrotny dokonany zakwasić się (ndk. zakwaszać się, kwasić się)
(2.1) dokonany od|zakwaszać się. / kwasić się
Wiktionary
rzecz. zakwasy nmos., kwaśnica ż., kwasówka ż., zakwas m., zakwaszenie n., zakwaszanie n., kwasowość ż.
czas. kwasić, zakwaszać ndk.
Wiktionary
1. kultura bakterii używana do zakwaszania różnych produktów spożywczych;
2. porcja surowego ciasta, które pozostawia się z poprzedniego wypieku i dodaje do nowego ciasta zamiast drożdży; zakwaska, zaczyn;
3. bolesne zakwaszenie się środowiska wewnątrz komórek mięśniowych przez kwas mlekowy, powstające w wyniku intensywnej pracy danego mięśnia; zakwasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) fizj. pot. ból mięśni pojawiający się po ok. dobie po intensywnym wysiłku;
forma rzeczownika.
(2.1) lm. od zakwas
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Najczęstsze przyczyny powstawania zakwasów to zwiększenie intensywności treningu, podejmowanie nowych ćwiczeń fizycznych oraz ekscentryczna faza ruchu, w której dochodzi do wyhamowania ruchu i wydłużenia mięśni (np. opuszczanie ciężaru).
Wiktionary
IPA: zaˈkfasɨ, AS: zakfasy
Wiktionary
rzecz. kwas m., zakwas mrz., zakwaszanie n., zakwaszenie n., kwaszenie n., kwasówka ż.
czas. zakwaszać ndk., zakwasić dk., kwasić ndk.
przym. zakwasowy, kwasowy, kwaśny
Wiktionary
(1.1) zespół opóźnionego bólu mięśniowego
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakwaszać.
Wiktionary
rzecz. zakwas m., zakwaszenie n., zakwasy nmos.
czas. kwasić, zakwaszać ndk., zakwasić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakwasić)
(1.1) kulin. poddawać dłuższej fermentacji
(1.2) kulin. poddawać ciasto zwykle krótkotrwałej fermentacji
(1.3) chem. roln. nasycać kwaśnymi związkami chemicznymi
czasownik zwrotny niedokonany zakwaszać się (dk. zakwasić się)
(2.1) kulin. ulegać fermentacji
(2.2) chem. roln. ulegać zakwaszeniu
Wiktionary
rzecz. zakwasy nmos., zakwas m., zakwaszanie n., zakwaszenie n., kwasówka ż.
czas. kwasić, zakwasić dk.
przym. zakwaśniały
Wiktionary
(1.1) kisić, kwasić, zakiszać
(2.1) kisić się, kwasić się, kwaśnieć, zakiszać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) turyst. czasowo zajmowane pomieszczenie mieszkalne
Wiktionary
(1.1) Jeśli chodzi o zakwaterowanie w schroniskach tatrzańskich – należy zadbać o nie wcześniej poprzez pisemną rezerwację, choć, jak wiadomo, mają one obowiązek zatrzymywania pewnej liczby miejsc dla turystów schodzących z gór wieczorem i uprzednio nie zapowiedzianych.
Wiktionary
czas. zakwaterować dk., zakwaterowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) kwatera ż., kwaterunek mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakwaterować)
(1.1) przydzielać komuś miejsce do tymczasowego zamieszkania
czasownik zwrotny niedokonany zakwaterowywać się (dk. zakwaterować się)
(2.1) być zakwaterowywanym
Wiktionary
(1.1) Hotel zakwaterowywał gości w pokojach dwuosobowych.
Wiktionary
rzecz. zakwaterowywanie n., zakwaterowanie n.
Wiktionary
zakładać komuś kwef
SJP.pl
mający twarz osłoniętą kwefem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o twarzy osłoniętej kwefem
Wiktionary
(1.1) Zakwefione damy są Malezyjkami, o czym dowiaduję się od mniej zakutanych pań, dźwigających baniaki świętej wody z Mekki.
Wiktionary
rzecz. kwef mrz.
czas. zakwefić
Wiktionary
osłonić twarz kwefem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakwestionować.
Wiktionary
czas. kwestionować ndk., zakwestionować dk.
rzecz. kwestia ż., kwestionowanie n.
Wiktionary
poddać w wątpliwość
SJP.pl
1. cichutko zapłakać;
2. o ptakach: zaśpiewać, zaćwierkać, zaszczebiotać
SJP.pl
zbiorowisko planktonu tworzące rodzaj nalotu na powierzchni małych zbiorników wodnych
SJP.pl
Zakwit – w środowisku lądowym powierzchniowa, natomiast w środowisku wodnym objętościowa zmiana zabarwienia spowodowana masowym rozwojem organizmów zwykle mikroskopijnych i nierozpoznawalnych gołym okiem. Wyjątkowo zakwitem określa się również masowe występowanie makroglonów megaplanktonowych, np. gronorostów. Zakwit wody, który przynosi szkody zdrowotne lub środowiskowe określa się jako szkodliwy zakwit.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakwitać.
Wiktionary
czas. zakwitać ndk.
rzecz. kwietnik mrz./mzw.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakwitnąć)
(1.1) zaczynać kwitnąć; rozwijać się z pąka w kwiat; okrywać się kwiatami
(1.2) zaczynać czas pomyślnego rozwoju
(1.3) pokrywać się pleśńeśnią
(1.4) pokrywać się zakwitem
Wiktionary
rzecz. zakwit mrz., zakwitanie n., rozkwit mrz., kwiat mrz., kwiecień mrz., kwietnik mzw./mrz.
czas. ukwiecić, rozkwitać, zakwitnąć dk.
przym. kwiatowy
Wiktionary
(1.1) kwitnąć, rozkwitać
(1.2) prosperować, rozwijać się
Wiktionary
czasownik dokonany (ndk. zakwitać)
(1.1) dokonany od|zakwitać.
Wiktionary
IPA: zaˈkfʲitnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: zakfʹitnõńć
Wiktionary
rzecz. kwiaciarstwo n., kwietnik m., kwitnięcie n., rozkwit mrz., kwiat
czas. kwitnąć, ukwiecić, zakwitać
przym. kwietniowy
przysł. kwiecisto
Wiktionary
rzadko: zagryźć (na śmierć)
SJP.pl
przekąska, zagryzka;
1. jedzenie spożywane między regularnymi posiłkami; antypast, przystawka;
2. wędliny, ryby, marynaty itp. podawane do alkoholu; zagrycha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) potrawa, niewielkie danie podawane przed głównym posiłkiem lub do wódki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: zaˈkɔ̃w̃ska, AS: zakõũ̯ska
Wiktionary
czas. zakąsać ndk., zakąsić dk., zakąsywać ndk., zakąszać ndk., kąsać
rzecz. zakąszanie n., zakąszenie n., ukąszenie n.
przym. zakąskowy
Wiktionary
przymiotnik od: zakąska
SJP.pl
1. ciche, spokojne miejsce na uboczu, ustronie;
2. małe pomieszczenie; klitka, zakamarek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce położone na uboczu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mieszkanie Żaków, dziwaczne i nietypowe, nawet jak na stare budownictwo, choć w zasadzie odpowiadało państwowym normom metrażowym, posiadało wiele miłych zakątków, których najbardziej nawet zajadły urzędnik ADM-u nie zaliczyłby do powierzchni mieszkalnej.
Wiktionary
IPA: zaˈkɔ̃ntɛk, AS: zakõntek
Wiktionary
rzecz. kątek mrz., zakącie n., zakątność ż.
przym. zakątny
przysł. zakątnie
Wiktionary
(1.1) ubocze, ustronie, zacisze; daw. zakącie
Wiktionary
skrót od: zakład, zakładowy
SJP.pl
1. zabrudzać sierścią, kłakami;
2. zakłaczać się - o kotach: mieć w przewodzie pokarmowym kulki sierści
SJP.pl
1. zabrudzić sierścią, kłakami;
2. zakłaczyć się - o kotach: utworzyć w przewodzie pokarmowym kulki sierści
SJP.pl
1. przedsiębiorstwo lub jego względnie samodzielna część;
2. instytucja kulturalna, lecznicza, naukowa lub jednostka organizacyjna takiej instytucji;
3. podwinięty brzeg czegoś;
4. sposób łączenia płaskich elementów przez nałożenie ich brzegów na siebie;
5. postawienie pieniędzy na przewidywany przebieg zdarzeń, wynik meczu, gonitwy, walki;
6. umowa zawarta przez spierających się, przewidująca że ten, kto okaże się nie mieć racji zobowiązany będzie do dokonania umówionej czynności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. rzem. jednostka gospodarcza produkująca, prowadząca sprzedaż lub świadcząca usługi
(1.2) instytucja świadcząca usługi lecznicze lub oferująca opiekę wychowawczą
(1.3) eduk. uczelniana jednostka organizacyjna
(1.4) eduk. instytucja kształcąca w zawodzie
(1.5) umowa między osobami będącymi odmiennego zdania, która polega na tym, że osoba, której zdanie okaże się mylne, płaci ustaloną kwotę, przekazuje rzecz materialną lub wartość niematerialną osobie, która ma rację bądź wykonuje jakąś czynność
(1.6) założona, podwinięta część czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sanepid stwierdził, że nasz zakład nie spełnia norm bezpieczeństwa.
(1.2) Dziewczyna trafiła do zakładu poprawczego.
(1.3) Pracuję w Zakładzie Geofizyki w Berlinie.
(1.5) To jest zakład o 100 zł.
(1.5) Idę o zakład, że nasza drużyna wygra.
(1.6) Blachy poszycia kadłuba statku były połączone na zakład.
(1.6) Odpruł mi się zakład spódnicy.
Wiktionary
IPA: ˈzakwat, AS: zaku̯at
Wiktionary
rzecz. zakładanie n., zakładniczka ż., zakładnik mos., założenie n.
:: zdrobn. zakładzik mrz.
czas. pozakładać, założyć dk., zakładać ndk.
przym. zakładowy, wewnątrzzakładowy, wokółzakładowy, przyzakładowy
Wiktionary
(1.1) przedsiębiorstwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakładać.
Wiktionary
IPA: ˌzakwaˈdãɲɛ, AS: zaku̯adãńe
Wiktionary
czas. zakładać
rzecz. założyciel m., zakład mrz., założycielka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. założyć)
(1.1) organizować i rozpoczynać działalność firmy, instytucji, organizacji itp.
(1.2) ubierać się w coś, ozdabiać się czymś
(1.3) przypuszczać
(1.4) płacić za kogoś, stając się jego wierzycielem
(1.5) montować urządzenie lub instalację
czasownik zwrotny niedokonany zakładać się (dk. założyć się)
(2.1) robić z kimś zakład, umawiać się o nagrodę lub karę za konsekwencje pewnego zdarzenia
Wiktionary
(1.1) Toczy się dyskusja, czy księża katoliccy powinni móc zakładać rodziny.
(1.2) Musisz im zakładać dłuższe spodnie, nad ranem było tylko +4°C.
(1.3) Zakładam, że zrozumiał, o czym mówiłam.
(2.1) Założyłem się z Alkiem o butelkę wina.
Wiktionary
IPA: zaˈkwadat͡ɕ, AS: zaku̯adać
Wiktionary
rzecz. łoże n., zakład m., zakładka ż., założyciel m., założycielka ż., zakładanie n., założenie n.
czas. pozakładać, założyć dk., wkładać ndk., nakładać ndk., kłaść ndk.
przym. zakładowy
Wiktionary
zdrobnienie od: zakładka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: zakładka
Wiktionary
IPA: ˌzakwaˈdɛt͡ʃka, AS: zaku̯adečka
Wiktionary
1. dowolny przedmiot, służący do założenia strony w książce;
2. zagięcie na ubraniu, powstałe przez założenie materiału i zaprasowanie go lub częściowe zaszycie; fałda (fałd), zapraska, pliska, plisa;
3. w technice: część brzegowa elementu, np. płyty, blachy, zachodząca na drugi podobny element przy ich łączeniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kawałek papieru, wstążki wkładany między kartki książki, gdy ktoś chce zaznaczyć miejsce, w którym przerwał czytanie
(1.2) inform. pamiętany w przeglądarce internetowej skrót do strony internetowej
(1.3) kraw. plisa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zgubiłem zakładkę i teraz nie wiem, w którym rozdziale książki jestem.
(1.2) Dodałem Wikisłownik do zakładek, żeby mieć do niego szybszy dostęp z przeglądarki.
Wiktionary
IPA: zaˈkwatka, AS: zaku̯atka
Wiktionary
czas. pozakładać, zakładać ndk.
Wiktionary
(1.3) gw. Górny Śląsk zogibka
Wiktionary
dawniej w rybołówstwie: otwór w lodzie, przez który zaciąga się sieć rybacką
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krym. kobieta przetrzymywana w celu wymuszenia jakiś korzyści
(1.2) przen. ktoś zmuszony do czegoś pewnymi okolicznościami
Wiktionary
(1.1) Porywacze mieli dwie zakładniczki i grozili, że je zabiją.
(1.2) Dyrekcja stała się zakładniczką swoich uprzednich obietnic.
Wiktionary
IPA: ˌzakwadʲˈɲit͡ʃka, AS: zaku̯adʹńička
Wiktionary
rzecz. zakład mrz.
:: fm. zakładnik mos.
Wiktionary
osoba przetrzymywana siłą, w celu wymuszenia spełnienia żądań przez terrorystę lub porywacza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) krym. osoba przetrzymywana w celu wymuszenia jakiś korzyści;
(1.2) przen. ktoś zmuszony do czegoś pewnymi okolicznościami
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Porywacze zażądali okupu. Jeśli go nie dostaną, to zabiją zakładników.
(1.2) Jak się okazuje, rząd stał się zakładnikiem własnych obietnic.
Wiktionary
IPA: zaˈkwadʲɲik, AS: zaku̯adʹńik
Wiktionary
rzecz. zakład mrz.
:: fż. zakładniczka ż.
czas. pozakładać
Wiktionary
przymiotnik od: zakład
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zakładem, dotyczący zakładu
(1.2) związany z zakładaniem, dotyczący zakładania
Wiktionary
(1.1) Komunikat odczytano przez zakładowy radiowęzeł.
(1.1) Był przewodniczącym Komisji Zakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w Wydawnictwie Morskim i dziennikarzem wydawanego przez związek tygodnika „Samorządność”.
(1.1) Prywatne pensjonaty zamieniono na zakładowe ośrodki wczasowe.
(1.2) Kapitał zakładowy Polskiego Koncernu Naftowego wynosił ponad 500 mln zł.
(1.2) Wkłady na pokrycie kapitału zakładowego mogą być wniesione w formie gotówki lub aportów, minimalna wartość udziału to 50 zł.
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. zakład mrz., zakłady lm nm.
:: przym. przyzakładowy
(1.2)
:: rzecz. zakładanie n.
Wiktionary
(1.2) założycielski
Wiktionary
1. przedsiębiorstwo lub jego względnie samodzielna część;
2. instytucja kulturalna, lecznicza, naukowa lub jednostka organizacyjna takiej instytucji;
3. podwinięty brzeg czegoś;
4. sposób łączenia płaskich elementów przez nałożenie ich brzegów na siebie;
5. postawienie pieniędzy na przewidywany przebieg zdarzeń, wynik meczu, gonitwy, walki;
6. umowa zawarta przez spierających się, przewidująca że ten, kto okaże się nie mieć racji zobowiązany będzie do dokonania umówionej czynności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) fabryka
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: zakład
Wiktionary
(1.1) Po wojnie dziadek robił w Zakładach Jelcza.
Wiktionary
rzecz. zakład mrz.
przym. zakładowy
Wiktionary
zdrobnienie od: zakład
SJP.pl
1. położenie kamienia węgielnego pod fundamenty budowy;
2. uroczystość rozpoczęcia budowy
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zakłamać
przymiotnik jakościowy
(2.1) o człowieku: nieszczery, fałszywy, obłudny
(2.2) opierający się na kłamstwie
Wiktionary
(2.1) Co za podły, zakłamany oszust!
(2.2) Telewizja i prasa przedstawiają zakłamany obraz życia codziennego.
Wiktionary
IPA: ˌzakwãˈmãnɨ, AS: zaku̯ãmãny
Wiktionary
rzecz. zakłamanie n., kłamstwo n., kłamczuch mos., kłamczuszek mos., kłamca mos.
czas. kłamać ndk.
przym. kłamliwy
Wiktionary
okazjonalnie: osoba przedstawiająca coś w nieprawdziwym świetle
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakłamywać.
Wiktionary
czas. zakłamywać ndk.
rzecz. kłamca mos.
Wiktionary
kilka razy głośno otworzyć i zamknąć szczęki
SJP.pl
poczucie wstydu, braku pewności siebie w krępującej sytuacji; onieśmielenie, zmieszanie, zażenowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) poczucie braku pewności siebie w kłopotliwej sytuacji
Wiktionary
rzecz. kłopot m., kłopotek m., kłopotliwość ż.
czas. zakłopotać dk.
przym. kłopotliwy, zakłopotany
przysł. kłopotliwie
Wiktionary
(1.1) zmieszanie, zażenowanie, konsternacja, onieśmielenie
Wiktionary
czujący się niezręcznie ze względu na daną sytuację; zmieszany, speszony, zażenowany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wyraża zakłopotanie
Wiktionary
rzecz. zakłopotanie n.
czas. zakłopotać dk.
Wiktionary
(1.1) niepewny, skrępowany, zawstydzony, zażenowany, zmieszany
Wiktionary
rana po ukłuciu
SJP.pl
1. zabić bronią kłującą lub wbijając ostre narzędzie;
2. zakłuć się - zranić się przez ukłucie
SJP.pl
urządzenie zakłócające (zagłuszające); zagłuszacz
SJP.pl
naruszać ustalony porządek, równowagę; przeszkadzać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zakłócać.
Wiktionary
IPA: ˌzakwuˈt͡sãɲɛ, AS: zaku̯ucãńe
Wiktionary
czas. zakłócać
rzecz. skłócenie n.
Wiktionary
naruszać ustalony porządek, równowagę; przeszkadzać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zakłócić)
(1.1) naruszać ustalony porządek, równowagę
(1.2) rzad. mieszać, bełtać
(1.3) daw. waśnić, kłócić
czasownik zwrotny niedokonany zakłócać się (dk. zakłócić się)
(2.1) kłócić się
(2.2) mącić się, mieszać się
Wiktionary
(1.1) Nie słyszę, coś zakłóca sygnał!
Wiktionary
IPA: zaˈkwut͡sat͡ɕ, AS: zaku̯ucać
Wiktionary
rzecz. zakłócenie n., zakłócanie n., skłócenie n.
czas. zakłócić dk.
Wiktionary
(1.1) przeszkadzać, bruździć, być przeszkodą, hamować, książk. kolidować, krępować, powstrzymywać, przerywać, przeszkadzać, stanowić przeszkodę, utrudniać, przest. wadzić, zawadzać
Wiktionary
spowodować nieprawidłowość lub nieregularność
SJP.pl
spowodować nieprawidłowość lub nieregularność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) niepożądany sygnał zaburzający pracę czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Druga część spotkania minęła bez zakłóceń na miłej pogawędce.
Wiktionary
IPA: ˌzakwuˈt͡sɛ̃ɲɛ, AS: zaku̯ucẽńe
Wiktionary
czas. zakłócić, zakłócać
rzecz. skłócenie n.
Wiktionary
przymiotnik od: zakłócenie
SJP.pl
spowodować nieprawidłowość lub nieregularność
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zakłócać)
(1.1) dokonany od|zakłócać.
Wiktionary
(1.1) Uroczystości tej nikt nie zakłócił jakimś wystąpieniem, podobnym do warcholstwa frontowców innych naszych armii czy Mannschaftu marynarki wojennej, częściowo skomunizowanego.
Wiktionary
IPA: zaˈkwut͡ɕit͡ɕ, AS: zaku̯ućić
Wiktionary
rzecz. zakłócenie n., skłócenie n.
czas. kłócić, zakłócać
Wiktionary
skrót od: zaliczenie, zaliczony
SJP.pl
zamieniać w lód, pokrywać lodem; zladzać
SJP.pl
środowiskowo:
1. spowodować zacinanie się programu komputerowego;
2. zaciąć się, zawiesić się
SJP.pl
oznaczyć post internetowy w celu pokazania, że przypadł nam do gustu lub że się z nim zgadzamy; zlajkować, lajknąć, polajkować
SJP.pl
powlekać lakierem
SJP.pl
zamknąć, uszczelnić, zapieczętować coś lakiem
SJP.pl
lakować;
1. uszczelniać lakiem;
2. pieczętować lakiem
SJP.pl
1. pokryć, nasycić coś cienką warstwą ochronną z tworzywa sztucznego;
2. powlec folią ochronną; zafoliować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalać.
Wiktionary
rzecz. lanie n., zalew m., zalewa ż., zalewajka ż., zalewacz m., zalewisko n., zalewanie n.
czas. olać, zalewać ndk., zalać dk.
przym. zalewowy, zalany
Wiktionary
napełnić wodą lub dowolnym innym płynem
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zalać
przymiotnik
(2.1) pot. kompletnie pijany
Wiktionary
(1.1) Linia telefoniczna stacji została zalana skargami słuchaczy.
(1.1) Zalany słońcem - i strategicznie co najmniej bezcenny - Półwysep Krymski to perła Morza Czarnego.
Wiktionary
rzecz. zalewa ż., zalewanie n., zalanie n., zalewajka ż.
czas. zalać dk., zalewać ndk.
Wiktionary
(2.1) nawalony, spity
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zalasewa
Wiktionary
(1.1) Jurek jest rodowitym zalasewianinem.
Wiktionary
rzecz. Zalasewo n.
:: fż. zalasewianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zalasewa
Wiktionary
rzecz. Zalasewo n.
:: fm. zalasewianin m.
Wiktionary
Zalasewo (dawn. niem. "Salse", 1939-1945 "Reichelsfelde") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Swarzędz. Część miejscowości przy ul. Średzkiej określana jest nazwą "Zalasewo przy Średzkiej", natomiast część przy granicy z miastem Poznaniem nazwą "Zalasewo-Huby". Na terenie miejscowości znajduje się również 7 osiedli: "Leśne", "Sarmackie", "Ułańskie", "Wielkopolskie", Europejskie, "Wiktoriańskie" i "Władysława Zamoyskiego".
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zalasowej
Wiktionary
(1.1) Jurek jest rodowitym zalasowianinem.
Wiktionary
rzecz. Zalasowa ż.
:: fż. zalasowianka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zalasowej
Wiktionary
rzecz. Zalasowa ż.
:: fm. zalasowianin m.
Wiktionary
potocznie:
1. udać się dokądś w powietrzu środkiem lokomocji; polecieć;
2. zalatać się -
a) zmęczyć się lataniem;
b) zmęczyć się częstym chodzeniem gdzieś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalatywać.
Wiktionary
czas. zalatywać ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zalecieć)
(1.1) pot. pachnieć czymś
Wiktionary
(1.1) Przebrał się we wszystko nowe, kupione na Świętokrzyskiej przed wojskiem, prawie nie noszone. Wprawdzie zalatywało od niego naftaliną, ale można było wytrzymać.
Wiktionary
rzecz. zalatywanie n.
czas. latywać
Wiktionary
napełnić wodą lub dowolnym innym płynem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zalewać)
(1.1) lejąc płyn przykryć nim coś, pogrążyć w nim, wypełnić nim coś
(1.2) o płynie, rzece itp.: wypełnić, zatopić coś
(1.3) zamoczyć coś częściowo; pokryć, spryskać płynem; o płynie: obficie spłynąć po czymś, po kimś
(1.4) przypadkiem wylewając płyn, zamoczyć, zaplamić coś lub kogoś
(1.5) przen. pojawić się w wielkiej ilości
(1.6) przen. o uczuciach: opanować kogoś całkowicie
(1.7) przen. o świetle, barwie, dźwięku itp.: objąć jakieś miejsca swoim zasięgiem
(1.8) pot. zwykle ndk. zmyślić coś, mocno przesadzić
(1.9) zasklepić, wzmocnić, uszczelnić coś, wypełniając krzepliwą substancją
(1.10) slang. uzupełnić liquid w elektronicznym papierosie
(1.11) mot. podać do silnika zbyt dużą ilość paliwa, co uniemożliwia zapłon
czasownik zwrotny dokonany zalać się (ndk. zalewać się)
(2.1) wylać coś na siebie
(2.2) zostać czymś zalanym (1.4), umoczyć się
(2.3) posp. napić się dużo alkoholu, upić się
Wiktionary
(1.1) Mąkę zalać połową wody, wymieszać drewnianą łyżką i pozostawić w glinianym naczyniu w cieple (18–200°C) do zakwaszenia.
(1.2) Wisła zalała obszar o powierzchni stu kilometrów kwadratowych.
(1.3) Wyrwałem się spod jej dłoni, uskoczyłem w bok, obróciłem na Ciotkę twarz zalaną teraz łzami szczęścia i gniewu.
(1.4) Wczoraj zalałem herbatą z cukrem mojego asusa.
(1.5) W 1939 roku wojska sowieckie zalały wschodnie tereny Polski uniemożliwiając Polakom walkę z Niemcami.
(1.6) Miłość zalała całą moją duszę. Rozpłakałem się. Łzy nie chcą przestać płynąć, wylewają się ze mnie strumieniami.
(1.7) Nastał świt, purpurowy blask zalał niebo, a wiatr poranny szumiał w jodłach, chybotając ich potężnemi [współcz. potężnymi] konarami.
Wiktionary
rzecz. zalewajka ż., zalewanie n., zalanie n., zalew m., lanie n., zalewa ż.
czas. olać, oblewać ndk., zalewać dk., lać ndk., wylać dk., wylewać ndk., podlewać ndk., podlać dk.
przym. zalewowy, zalany
Wiktionary
Zaldów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Iwaniska. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Wieś leżąca w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego wchodziła w XVII wieku w skład kompleksu iwaniskiego dóbr Zbigniewa Ossolińskiego. W 1629 roku właścicielem wsi położonej w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego był Krzysztof Ossoliński.
Wikipedia
1. o ilości kogo, czego: zapełnić jakieś miejsce, zająć;
2. spóźnić się z czymś ustalonym na dany termin; zalegnąć
SJP.pl
Zalec (niem. "Salza") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo. Wieś zlokalizowana jest przy drodze łączącej Mrągowo z Rynem.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalecać.
Wiktionary
czas. zalecać, zalecić
przym. zalotny
rzecz. zaloty nmos.
przysł. zalotnie
Wiktionary
lekceważąco: niepraktyczna rada, zalecenie
SJP.pl
potocznie: zabiegi mające na celu pozyskanie względów osoby płci odmiennej, starania o czyjąś rękę; umizgi, umizg (dawniej), flirt, konkury, amory, zaloty
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zalecić)
(1.1) przedstawiać coś jako wskazane
(1.2) wskazywać na zalety czegoś
czasownik zwrotny niedokonany zalecać się (dk. brak)
(2.1) próbować zainteresować sobą drugą osobę
(2.2) przest. wyróżniać się czymś bardzo pozytywnym, przyciągać czymś uwagę
Wiktionary
(1.1) Apteczka nie jest wymagana w samochodzie, ale eksperci zalecają wożenie jej ze sobą.
(1.2) Wędrowny sprzedawca bardzo sugestywnie zalecał swoje towary.
(2.1) Mój kolega zaleca się do każdej napotkanej dziewczyny.
Wiktionary
(1.1-2)
:: czas. zalecić dk.
:: rzecz. zaleta ż., zalecanie n., zalecenie n.
(2.1)
:: rzecz. zalotnica ż., zalotnictwo n., zaloty lm nm., zalotnik mos.
:: przym. zalotny
Wiktionary
(1.1) polecać, doradzać w czymś, proponować
(1.2) rekomendować, zachwalać
(2.1) podrywać, konkurować, pot. podwalać się, pot. uderzać, posp. rwać; przest. uderzać w konkury
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalecić.
Wiktionary
czas. zalecić
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zalecać)
(1.1) doradzić wykonanie czegoś, przedstawić coś jako wskazane
(1.2) wskazać na zalety czegoś, kogoś
Wiktionary
(1.1) Pierwszej niedzieli po tym wypadku pomyślałam, że prędzej czy później odkryto by u mnie pierścień, będąc więc w kościele udałam, że znalazłam go pod nogami, i pokazałam mojej matce, która orzekła, że jest to bez wątpienia kawałek szkła, oprawny w tombak; zaleciła mi jednak, abym go schowała do kieszeni.
(1.2) Chciałem kupić ten tańszy odtwarzacz, ale sprzedawca tak zalecił mi ten model, że zmieniłem zdanie.
Wiktionary
czas. zalecać ndk.
rzecz. zalecenie n., zaleta ż., zalecanie n.
Wiktionary
(1.2) zachwalić, zarekomendować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. wypominki za zmarłych
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zalycki, zolycki
Wiktionary
powstrzymywać rozwój choroby
SJP.pl
partykuła
(1.1) partykuła podkreślająca, że czegoś jest mniej niż można by oczekiwać lub niż być powinno
(1.2) partykuła podkreślająca, że pewien odcinek czasu jest krótki
Wiktionary
(1.1) Naharował się i dostał zaledwie stówę.
(1.2) Pracuje tu zaledwie miesiąc i już dostał awans!
(1.2) Petroniusz obudził się zaledwie koło południa i, jak zwykle, zmęczony bardzo.
(2.1) Zaledwie weszli do domu, rozpoczęła się kłótnia.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛdvʲjɛ, AS: zaledvʹi ̯e
Wiktionary
partyk. ledwo, ledwie
przysł. ledwo, ledwie
Wiktionary
(1.1) ledwo, ledwie, tylko, jedynie
(1.2) ledwo, ledwie, tylko, jedynie, dopiero
(2.1) zaledwie…, a już…; dopiero, ledwo, skoro tylko
Wiktionary
dawniej: zaledwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uznanie czegoś od jakiegoś momentu za legalne
Wiktionary
(1.1) Są ludzie, którzy dążą do zalegalizowania związku, by niejako „posiadać” drugą osobę […] Robią wszystko, by do tego doprowadzić, a później spoczywają na laurach.
Wiktionary
IPA: ˌzalɛɡalʲizɔˈvãɲɛ, AS: zalegalʹizovãńe
Wiktionary
rzecz. legalizacja ż., legalizowanie n., legalizm m., legalność ż.
czas. zalegalizować dk., legalizować ndk.
przym. legalny, legalistyczny
przysł. legalnie, legalistycznie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. legalizować)
(1.1) praw. uprawomocnić coś lub stwierdzić zgodność czegoś z prawem
(1.2) praw. uczynić coś legalnym na podstawie aktu prawnego
Wiktionary
(1.1) Nie chcemy zalegalizować z moim chłopakiem związku. Wolimy żyć w konkubinacie i być wolnymi niż skończyć jak wiele małżeństw, które rozstają się w nienawiści i bólu.
(1.2) Niektórzy z nich (wojujący demokraci) tak bardzo kochają ludzką godność, że są gotowi zalegalizować użycie tortur (które są ostateczną degradacją ludzkiej godności), żeby jej bronić… I czy to samo nie dotyczy także rosnących ostatnio w siłę obrońców Europy przeciwko imigranckiemu zagrożeniu? W swoim zapale do ochrony tradycji judeochrześcijańskiej, ci zeloci są gotowi poświęcić prawdziwe sedno chrześcijaństwa.
Wiktionary
IPA: ˌzalɛɡalʲiˈzɔvat͡ɕ, AS: zalegalʹizovać
Wiktionary
rzecz. zalegalizowanie ż., legalizacja ż., legalizowanie ż., legalista m., legalistka ż., legalizm m., legalność ż., legalka ż.
czas. legalizować ndk., zdelegalizować dk.
przym. legalizacyjny, legalistyczny, legalny
przysł. legalistycznie, legalnie
Wiktionary
(1.1) uprawomocnić, uprawnić
Wiktionary
1. wypełniać jakąś przestrzeń lub jakieś miejsce, występując w dużej masie, ilości, liczbie;
2. niepotrzebnie zajmować jakieś miejsce;
3. spóźniać się z wypełnieniem jakiegoś obowiązku;
4. o pracy, opłatach itp.: nie być wykonanym we właściwym czasie;
5. o złożach mineralnych, pokładach czegoś: występować na danym obszarze
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zalec, zalegnąć)
(1.1) zajmować przestrzeń; pokrywać miejsce
(1.2) być niewykonanym, niezapłaconym
(1.3) mieć coś niezałatwionego; spóźniać się ze zrobieniem czegoś; być dłużnym
(1.4) geol. występować na danym terenie w formie złoża
Wiktionary
rzecz. zaleganie n., zaległość ż.
czas. zlec, zalec dk., zalegnąć dk.
przym. zaległy
Wiktionary
(1.1) pokrywać, wypełniać, zajmować
(1.4) występować
Wiktionary
nadać mocy prawnej czemuś; zlegitymizować
SJP.pl
1. o ilości kogo, czego: zapełniać jakieś miejsce, zajmować;
2. spóźniać się z czymś ustalonym na dany termin; zalegać
SJP.pl
rzadko: stworzyć alegorię, posłużyć się alegoriami, użyć alegorii; zmetaforyzować, sparabolizować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praca, która nie została wykonana w wyznaczonym czasie, a która musi zostać wykonana
(1.2) należne komuś pieniądze
Wiktionary
(1.1) Nie mogę iść dzisiaj z Tobą do kina, muszę nadrobić zaległości w pracy.
(1.2) Mam zaległości w płaceniu czynszu.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛɡwɔɕt͡ɕ, AS: zalegu̯ość
Wiktionary
czas. zalegać
przym. zaległy
Wiktionary
1. niedokonany we właściwym czasie, pozostały np. do zapłacenia;
2. taki, który zaległ (wypełnił sobą jakąś przestrzeń lub jakieś miejsce)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którego nie zrealizowano lub nie opłacono we właściwym czasie
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lm. rodz. nmos. czasu przesz. trybu oznajm. od zalec
Wiktionary
(1.1) Na czwartek zaplanowano półfinał Srebrnego Kasku w Lublinie, a na piątek zaległy turniej młodzieżowych drużynowych mistrzostw Polski w Rzeszowie.
(1.1) Posiadamy też przychylny nam wyrok częściowy z Rejonowego Sądu Pracy w Gdyni, gdzie nadal toczą się postępowania w sprawie zaległych wynagrodzeń.
Wiktionary
rzecz. zaległość ż.
czas. zalec dk., zalegać ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zakrywać jakąś powierzchnię, przyklejając coś do niej
SJP.pl
zakryć jakąś powierzchnię, przyklejając coś do niej
SJP.pl
wywołać alergię; uczulić
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalesiać.
Wiktionary
Zalesianie – proces wprowadzania lasu na powierzchnie inne niż leśne, na przykład na nieużytki porolne, wydmy, bagna, torfowiska oraz powierzchnie zdegradowane działalnością człowieka (hałdy kopalniane, odkrywki) w celu przywrócenia im naturalnych warunków panujących w kompleksie bioekologicznym.
Wikipedia
IPA: ˌzalɛˈɕä̃ɲɛ, AS: zaleśä̃ńe
Wiktionary
rzecz. las m.
czas. zalesiać ndk.
Wiktionary
sadzić na jakimś terenie las
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zalesić)
(1.1) o jakimś obszarze: sadzić na nim las
Wiktionary
(1.1) Niedawno ponownie zalesiano tereny, które przed laty wykarczowano.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛɕät͡ɕ, AS: zaleśäć
Wiktionary
rzecz. zalesianie n., zalesienie n., las m., lasek m., leśniczy m., leśny mos.
przym. leśny, leśniczy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej:
1. miejsce za lasem;
2. zagajnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
posadzić na jakimś terenie las
SJP.pl
przymiotnik od: zalesienie
SJP.pl
porośnięty lasem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) porośnięty lasem
Wiktionary
posadzić na jakimś terenie las
SJP.pl
→ Zalesie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Zaleszany
SJP.pl
jadowity stawonóg z gromady pajęczaków, podobny do skorpiona; kleszczotek
SJP.pl
jadowity stawonóg z gromady pajęczaków, podobny do skorpiona; kleszczotek
SJP.pl
Zaleszczotki (Pseudoscorpiones) – rząd drapieżnych pajęczaków, obejmujący zwierzęta bardzo małe (przeważnie od 2 do 8 mm długości), zamieszkujące przede wszystkim strefy tropikalne, ale spotykane też w innych strefach klimatycznych. Żyją pod kamieniami, w ściółce, w strefie odpływu, w starych ulach oraz w starych księgozbiorach.
Wikipedia
miasto na Ukrainie
SJP.pl
Zaleszczyki ( Заліщики, "Zaliszczyky") – miasto w rejonie czortkowskim, w obwodzie tarnopolskim na Ukrainie. Historycznie leży na Podolu, blisko granicy z Rusią Czerwoną.
Od 1940 do 17 lipca 2020 miasto było siedzibą rejonu zaleszczyckiego.
Wikipedia
1. pozytywna cecha czyjegoś charakteru; atut, przymiot;
2. pozytywna wartość jakiegoś wyrobu; funkcjonalność, pożytek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dodatnia cecha charakteru
(1.2) cecha podwyższająca wartość przedmiotu
Wiktionary
(1.1) Zaletą mojej cioci jest umiejętność gotowania.
(1.2) Ten komputer ma same zalety.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛta, AS: zaleta
Wiktionary
czas. zalecić
Wiktionary
(1) atut, plus
(1.1) moc, siła
(1.2) pozytyw
Wiktionary
teren sztucznie zalany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niekontrolowany, bardzo duży napływ czego
(1.2) hydrol. zatoka o wąskim wylocie, oddzielona od morza mierzeją
(1.3) sztuczny akwen
(1.4) geol. obszar zalany przez wodę
(1.5) hydrol. przedostawanie się masowej ilości wody na ląd naturalnie lub w sposób sztuczny
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: zalewa
Wiktionary
Zalew – płytki akwen, który od morza lub oceanu oddziela mierzeja lub wyspy. Zalew zazwyczaj zasilany jest wodami rzecznymi, ale w czasie sztormów również przez wodę morską. Zalewy są zaliczane do wód przejściowych między wodami śródlądowymi a morskimi. Bałtyckie zalewy są rodzajem lagun o wodach stojących bezpływowych.
Wikipedia
przym. zalewowy
czas. olać, zalać
rzecz. nadlew mrz., zalanie n., zalewajka ż., zalewanie n., zalewik mrz.
Wiktionary
(1.1) ekspansja, inwazja, ofensywa, natłok
(1.2) zatoka
(1.3) rezerwuar, zbiornik retencyjny
(1.4) rozlewisko
(1.5) powódź, zalewanie
Wiktionary
roztwór wodny cukru, soli kuchennej, octu służący do przetworów ; także wywar ścinający się w galaretę, używany do zalewania potraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. roztwór do konserwowania produktów spożywczych
(1.2) kulin. roztwór odstawiony do ścięcia się w galaretę
forma czasownika.
(2.1) 3 os. lp. ter. od: zalewać
Wiktionary
(1.1) Kup mi słoik ogórków w zalewie octowej.
Wiktionary
rzecz. zalewanie n., zalanie n., zalewajka ż.
czas. olać, zalać dk., zalać się dk., zalewać ndk.
przym. zalany
Wiktionary
(1.1) marynata
Wiktionary
zupa kartoflana zalewana żurem, śmietaną lub mlekiem; zupa kartoflana z kapustą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. zupa kartoflana zalewana żurem oraz śmietaną lub mlekiem;
(1.2) kulin. zupa kartoflana z kapustą
Wiktionary
Zobacz też: czarna zalewajka.
Zalewajka – tradycyjna zupa wiejska, której podstawę stanowią pokrojone w kostkę i ugotowane ziemniaki, zalane (stąd nazwa) przygotowanym osobno czystym żurem z zakwasu chlebowego.
Wikipedia
(1.1) Zapomniał twarze bliskich osób, matki, żony, dzieci, zapomniał smak sera, pieczonego mięsa, ziemniaków i zalewajki.
Wiktionary
rzecz. zalew m., zalewa ż., zalewacz m., zalewisko n., zalewanie n., zalanie n.
czas. olać, zalewać ndk., zalać dk.
przym. zalewowy, zalany
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński zalewanka.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalewać.
Wiktionary
rzecz. lanie n., zalew m., zalewa ż., zalewajka ż., zalewacz m., zalewisko n., zalanie n.
czas. olać, zalewać ndk., zalać dk.
przym. zalewowy, zalany
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zalać)
(1.1) niedokonany od |zalać. (przykrywać coś płynem)
(1.2) niedokonany od |zalać. (lejąc wypełniać coś)
(1.3) przen. niedokonany od |zalać. (pojawiać się w wielkiej ilości)
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) przen. pot. opowiadając, zmyślać coś
czasownik zwrotny niedokonany zalewać się (dk. zalać się)
(3.1) niedokonany od |zalać się. (wylewać coś na siebie)
(3.2) niedokonany od |zalać się. (upijać się)
Wiktionary
(1.1) Wtedy nagle przypomniałem sobie, że w zepsutej ubikacji cieknie woda i zalewa podłogę.
(1.3) Każda zwycięska potrzeba wojenna z Turkiem zalewała kresowe ziemie Rzeczypospolitej bogatym łupem, w którym dywany, makaty i złociste opony grały niepoślednią rolę.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛvat͡ɕ, AS: zalevać
Wiktionary
zob. zalać.
Wiktionary
mieszkaniec Zalewa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zalewa (miasta w Polsce)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zalew
Wiktionary
(1.1) To nie zalew, lecz tylko mały zalewik.
Wiktionary
rzecz. zalew m.
Wiktionary
1. teren zalany przez wodę;
2. teren podmokły, bagnisty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) teren zalany wodą
Wiktionary
czas. olać
rzecz. zalewanie n., zalanie n., zalewajka ż.
Wiktionary
Zalewka – metoda korygowania błędów pasowania powstających podczas druku. Jeśli dwa obiekty są drukowane na różnych zespołach maszyny drukarskiej i mają ściśle przylegać do siebie, wówczas istnieje niebezpieczeństwo, że na skutek błędów w pasowaniu pojawi się między nimi przestrzeń (np. będzie widoczny biały papier, na którym wykonywany jest druk). Aby temu zapobiec obiekty powiększa się o 0,3-1 punkt typograficzny. Powstaje wówczas wspólny obszar, co jest praktycznie niedostrzegalne dla oka.
Wikipedia
podlegający zalewom; zalewowy, zalewany
SJP.pl
roztwór wodny cukru, soli kuchennej, octu służący do przetworów ; także wywar ścinający się w galaretę, używany do zalewania potraw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zalewo (dawniej "Zełwałd", Saalfeld i. Ostpreussen) – miasto w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, położone nad jeziorem Ewingi na Pojezierzu Iławskim, w bliskim sąsiedztwie Puszczy Pruskiej. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Zalewo.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. Zalewo liczyło 2026 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: zaˈlɛvɔ, AS: zalevo
Wiktionary
przymiotnik od: zalew
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hydrol. dotyczący zalewu
(1.2) hydrol. podlegający zalewaniu
Wiktionary
rzecz. zalew mrz., zalewanie n., zalanie n., zalewajka ż.
czas. olać, zalać dk., zalewać ndk.
Wiktionary
→ Zalewo
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. leząc, wspinając się, idąc wolno dotrzeć dokądś;
2. zasunąć się na coś lub pod coś; pokryć coś przemieszczając się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zależeć.
Wiktionary
IPA: ˌzalɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zaležẽńe
Wiktionary
czas. zależeć
Wiktionary
czasownik nieprzechodni
(1.1) być uwarunkowanym
(1.2) potrzebować, pragnąć
(1.3) zmieniać się wraz ze zmianą innego czynnika
Wiktionary
(1.2) Zależy mi na tobie.
(1.3) Ceny zależą od bieżącego kursu euro.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛʒɛt͡ɕ, AS: zaležeć
Wiktionary
rzecz. zależenie n., zależność
przym. zależny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w zależności od czegoś lub kogoś
Wiktionary
rzecz. zależność ż.
przym. zależny
Wiktionary
(1.1) w zależności
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uzależnienie, bycie zależnym, niesamodzielnym
(1.2) zjawisko polegające na tym, że jedna rzecz warunkuje, decyduje o innej
(1.3) inform. dodatkowa biblioteka, program bądź skrypt, od którego zależny jest inny program
(1.4) inform. metryka kodu wskazująca stopień powiązania danego modułu z innymi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Ciocia Wiesia pracowała jako retuszer na oddziale rotograwiury, co oznaczało, że nie ma jej w domu od rana do obiadu lub od obiadu do wieczora, w zależności od tego, na którą zmianę chodziła do pracy.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛʒnɔɕt͡ɕ, AS: zaležność
Wiktionary
przym. zależny
przysł. zależnie
czas. zależeć
rzecz. współzależność
Wiktionary
(1.1) niesamodzielność
(1.2) prawidłowość, stosunek, korelacja, funkcja
Wiktionary
1. wyznaczony, określony przez coś;
2. podporządkowany komuś lub czemuś, pozostający pod czyjąś władzą; niesamodzielny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o znaczeniu, wartości, intensywność, parametrach, lub przebiegu zmieniających się wraz ze zmianą innego czynnika
(1.2) występujący pod pewnymi warunkami
(1.3) pod czyjąś władzą lub dużym wpływem
Wiktionary
(1.1) Ceny są zależne od bieżącego kursu euro.
(1.1) Zdarzenia są zależne, gdy prawdopodobieństwo zajścia jednego zmienia się przy założeniu zajścia drugiego.
(1.2) Udział w przetargu jest zależny od terminowego złożenia wymaganych dokumentów.
(1.3) Terytorium zależne to obszar znajdujący się w stanie zależności politycznej od jakiegoś państwa.
(1.3) Ona jest finansowo zależna od męża.
Wiktionary
IPA: zaˈlɛʒnɨ, AS: zaležny
Wiktionary
rzecz. zależność
czas. zależeć
przysł. zależnie
Wiktionary
(1.1-2) uzależniony
(1.2) uwarunkowany
(1.3) poddany
Wiktionary
partykuła używana w zdaniach pytajnych; czy
SJP.pl
partykuła
(1.1) książk. czy, czyż
Wiktionary
IPA: ˈzalʲi, AS: zalʹi
Wiktionary
połączenie partykuły "zali" z cząstką "-by"
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalicytować.
Wiktionary
czas. zalicytować dk.
rzecz. licytacja ż.
przym. licytacyjny
Wiktionary
spełniający warunki pozwalające na przyłączenie do jakiejś grupy, kategorii itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaliczać.
Wiktionary
IPA: ˌzalʲiˈt͡ʃãɲɛ, AS: zalʹičãńe
Wiktionary
czas. zaliczać
Wiktionary
1. uznawać coś za wykonane poprawnie;
2. zdawać egzaminy
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) ujmować do pewnego zbioru, zbiorowości
(1.2) uznawać wypełnienie pewnych zobowiązań
(1.3) pot. zdawać egzamin, sprawdzian lub test
(1.4) pot. wykonywać coś
(1.5) pot. odbywać przelotny stosunek seksualny
czasownik zwrotny niedokonany zaliczać się
(2.1) ujmować samego siebie do pewnej grupy, zbiorowości
Wiktionary
(1.1) Do głównych surowców wysokobiałkowych pochodzenia roślinnego zaliczamy rzepak i strączkowe gruboziarniste: bobik, łubin, groch.
Wiktionary
IPA: zaˈlʲit͡ʃat͡ɕ, AS: zalʹičać
Wiktionary
rzecz. zaliczenie n., zaliczanie n., zaliczka ż., zaliczkowanie n.
czas. zaliczyć, liczyć, zaliczkować
przym. zaliczeniowy, zaliczkowy
przysł. zaliczkowo
Wiktionary
1. uznać coś za wykonane poprawnie;
2. zdać egzamin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaliczyć.
(1.2) wpis w indeksie potwierdzający że student opanował materiał zajęć
(1.3) egzamin po którym uzyskuje się zaliczenie (1.2)
Wiktionary
Zaliczenie – polski, czarno biały, telewizyjny film krótkometrażowy, utrzymany w tonacji kameralnej z 1968 roku, w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, zrealizowany przez Zespół Filmowy „Tor”.
Wikipedia
IPA: ˌzalʲiˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zalʹičẽńe
Wiktionary
czas. zaliczyć, zaliczać
przym. zaliczeniowy
Wiktionary
przymiotnik od: zaliczenie
SJP.pl
kwota pieniężna przyjmowana przez sprzedającego jako wyraz chęci zakupu i zazwyczaj wliczana później w płatność ostateczną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. część należności wpłacana lub wypłacana z góry na poczet tej należności, zwracana w przypadku niewywiązania się z umowy
Wiktionary
IPA: zaˈlʲit͡ʃka, AS: zalʹička
Wiktionary
przym. zaliczkowy
przysł. zaliczkowo
czas. zaliczać ndk., zaliczkować ndk.
Wiktionary
(1.1) akonto, przest. forszus
Wiktionary
wpłacać (wpłacić) lub wypłacać (wypłacić) zaliczkę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) wpłacać albo wypłacać zaliczkę
Wiktionary
(1.1) Właściciel lokalu przy ulicy Średniej padł ofiarą oszustwa. Zaliczkował sprzęt komputerowy, którego nigdy nie miał otrzymać.
Wiktionary
rzecz. zaliczka ż.
przym. zaliczkowy
przysł. zaliczkowo
czas. zaliczać ndk.
Wiktionary
przymiotnik od: zaliczka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z zaliczką; będący zaliczką; udzielający zaliczek
Wiktionary
czas. zaliczać, zaliczkować
rzecz. zaliczka ż.
Wiktionary
1. uznać coś za wykonane poprawnie;
2. zdać egzamin
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaliczać)
(1.1) dokonany od|zaliczać.
Wiktionary
(1.1) Do tej kategorii należy zaliczyć lądolody Antarktydy i Grenlandii.
Wiktionary
IPA: zaˈlʲit͡ʃɨt͡ɕ, AS: zalʹičyć
Wiktionary
rzecz. zaliczenie n.
czas. liczyć ndk., zaliczać
Wiktionary
w informatyce: umieścić link, oznaczyć linkiem; zlinkować, podlinkować, dolinkować
SJP.pl
mieszkaniec Zalipia
SJP.pl
mieszkanka Zalipia
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. potoczna nazwa węgierskiej części Austro-Węgier;
Wiktionary
rzecz. Litawa ż.
przym. zalitawski
Wiktionary
(1.1) ofic. Kraje Korony Świętego Stefana
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Zalitawią, dotyczący Zalitawii
Wiktionary
rzecz. Zalitawia ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. polizać wielokrotnie i intensywnie;
2. uczesać włosy tak, aby przylegały do skóry; przylizać;
3. liżąc, wygładzić; wylizać
SJP.pl
1. lizać wielokrotnie i intensywnie;
2. czesać włosy tak, aby przylegały do skóry; przylizywać;
3. liżąc, wygładzać; wylizywać
SJP.pl
partykuła "zali" wzmocniona partykułą "-ż"
SJP.pl
"zaliż" wraz z cząstką trybu przypuszczającego
SJP.pl
w gwarze studenckiej: zaliczenie przedmiotu
SJP.pl
zamienić w lód, pokryć lodem; zlodzić, zlodowacić
SJP.pl
zamienić w lód, pokryć lodem; zlodzić, zlodowacić
SJP.pl
pokryty lodem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pokryty lodem
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zalodzić
Wiktionary
rzecz. lód m., lodzik m., zalodzenie n., lodowisko n., lodówka ż., lodziarz m., lodziarnia ż., obladzanie n., oblodzenie n., lodowacenie n., zlodowacenie n., zlodzenie n.
czas. zaladzać ndk., zalodzić dk., obladzać ndk., oblodzić dk., lodowacieć ndk., zlodowacieć dk.
przym. lodowy, lodowaty, lodowcowy, polodowcowy, oblodzony
przysł. lodowo, lodowato
Wiktionary
(1.1) oblodzony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalogować.
Wiktionary
czas. zalogować dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonany od|logować.
Wiktionary
IPA: ˌzalɔˈɡɔvat͡ɕ, AS: zalogovać
Wiktionary
rzecz. logowanie n., zalogowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalogowywać.
Wiktionary
czas. zalogowywać ndk.
Wiktionary
w zegarmistrzostwie: krótkotrwałe uwolnienie mechanizmu bicia bez wzbudzenia źródła dźwięku
SJP.pl
1. rodzaj ważki z rodziny ważkowatych;
2. przyrząd do modelowania rzęs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kosmet. przyrząd kosmetyczny służący do podkręcania rzęs, kształtem podobny do małych nożyczek, które zamiast ostrz mają zaciskaną na rzęsach końcówkę;
(1.2) ent. nazwa systematyczna|Leucorrhinia|ref=tak., rodzaj owadów ważkowatych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bardzo mocne zaciskanie zalotki niszczy rzęsy.
Wiktionary
IPA: zaˈlɔtka, AS: zalotka
Wiktionary
przym. zalotny
rzecz. zalotnik, zaloty
czas. zalecać się
przysł. zalotnie
Wiktionary
kokietka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta kokietująca mężczyzn
Wiktionary
rzecz. zaloty nmos.
:: fm. zalotnik mos.
przym. zalotny
przysł. zalotnie
Wiktionary
(1.1) uwodzicielka
Wiktionary
przysłówek
(1.1) uwodząco, uwodzicielsko
Wiktionary
(1.1) Bocian zalotnie wyginał szyję.
(1.1) Misia strzelała do Tomka zalotnie oczami.
Wiktionary
rzecz. współzalotnik mos., zaloty lm nm., zalotnik mos., zalotnica ż., zalecanie n., zalotka ż., zalotność ż.
czas. zalecać się ndk.
przym. zalotny
Wiktionary
(1.1) kokieteryjnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zalotnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zalotny
SJP.pl
mężczyzna starający się o względy lub rękę kobiety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. mężczyzna zabiegający o względy drugiej osoby, starający się o jej rękę
(1.2) daw. mężczyzna zalotny, uwodzicielski, starający się podobać innym osobom
Wiktionary
(1.1) Ojciec naliczył już piętnastu zalotników, których Marzena zawsze po czasie odpychała.
Wiktionary
rzecz. zaloty lm nm.
:: fż. zalotnica ż.
przym. zalotny
przysł. zalotnie
Wiktionary
(1.1) absztyfikant, adorator, konkurent, wielbiciel, iron. przydupnik; gw. Górny Śląsk zolytnik, białystok. uchażor
(1.2) kokiet, nadskakiwacz, kobieciarz, flirciarz, pot. czaruś, podrywacz
Wiktionary
zdrobnienie od: zalotnik
SJP.pl
1. starający się przypodobać uwodzicielskim zachowaniem, ubiorem; kokieteryjny, kusicielski, filuterny;
2. świadczący o czyimś uwodzicielskim zachowaniu, ubiorze
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który zachęca do zalotów, uwodzenia
Wiktionary
(1.1) Zawsze musiała Anna dominować, przyciągać, gromadzić tłum adoratorów. Zalotna, kapryśna dama w błękicie.
Wiktionary
IPA: zaˈlɔtnɨ, AS: zalotny
Wiktionary
rzecz. współzalotnik mos., zaloty lm nm., zalotnik mos., zalotnica ż., zalecanie n., zalotka ż., zalotność ż.
czas. zalecać się ndk.
przym. zalotnie
przysł. zalotnie
Wiktionary
(1.1) kokieteryjny, uwodzący; daw. umizgliwy
Wiktionary
przestarzałe: zabiegi mające na celu pozyskanie względów osoby płci odmiennej, starania o czyjąś rękę; umizgi, umizg (dawniej), flirt, konkury, amory, zalecanki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) starania o czyjeś względy lub o czyjąś rękę
Wiktionary
(1.1) Końskim nogom, szeptanej powieści, kupieckim zalotom trzeba wierzyć ostrożnie.
Wiktionary
IPA: zaˈlɔtɨ, AS: zaloty
Wiktionary
rzecz. współzalotnik mos., zalecanie n., zalotnik mos., zalotnica ż., zalotka ż.
czas. zalecać się ndk.
przym. zalotowy, zalotny
przysł. zalotnie
Wiktionary
(1.1) pot. podryw, podrywanie, zalecanie się; gw. Śląsk Cieszyński zolyty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zalterować.
Wiktionary
rzecz. alterowanie n.
czas. zalterować dk., alterować ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. zmartwić
Wiktionary
IPA: ˌzaltɛˈrɔvat͡ɕ, AS: zalterovać
Wiktionary
rzecz. zalterowanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaludnić)
(1.1) o ludziach: zajmować dany obszar
czasownik zwrotny niedokonany zaludniać się (dk. zaludnić się)
(2.1) stawać się zamieszkałym przez ludzi
Wiktionary
rzecz. zaludnienie n., ludność ż.
czas. zaludnić dk.
Wiktionary
(1.1) zasiedlać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) populacja
(1.2) daw. deportacja
Wiktionary
(1.1) W stosunku do 1945 r. zaludnienie Kalisza wzrosło o przeszło 100%.
(1.2) Gdy będę na zaludnieniu, ¶ Pojmę córeczkę Tatara; ¶ Może w moim pokoleniu ¶ Zrodzi się Paleń dla cara.
Wiktionary
czas. zaludniać
rzecz. ludność ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) posiadający ludność
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaludniać)
(1.1) dokonany od|zaludniać.
czasownik zwrotny dokonany zaludnić się (ndk. zaludniać się)
(2.1) dokonany od|zaludniać się.
Wiktionary
(1.1) Najgęściej zaludniona jest północ Sumatry oraz pogórze zachodniej części wyspy.
Wiktionary
IPA: zaˈludʲɲit͡ɕ, AS: zaludʹńić
Wiktionary
rzecz. lud mrz., ludność ż.
czas. zaludniać
Wiktionary
potocznie: zajrzeć, zaglądnąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. wypominki za zmarłych
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zalecki, zolycki
Wiktionary
umiejscowić się w czymś (np. o pasożytach)
SJP.pl
1. żeński element rozmnażania się roślin nasiennych, z którego po zapłodnieniu rozwija się nasienie
2. początek czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. wśród roślin nasiennych: żeński narząd rozmnażania się;
(1.2) przen. początek
Wiktionary
Zalążek – żeński organ rozmnażania występujący u roślin nasiennych, w którym rozwija się komórka jajowa i po jej zapłodnieniu – zarodek. Z zalążka powstaje nasiono.
Wikipedia
rzecz. zalążnia ż.
przym. zalążkowy
Wiktionary
przymiotnik od: zalążek
SJP.pl
dolna, zwykle rozszerzona część słupka kwiatowego, zawierająca jeden lub wiele zalążków, z którego w wyniku zapłodnienia powstaje nasienie (nasiona)
SJP.pl
Za
Wikipedia
zalęgły, zalężony;
1. taki, który się zalęgnął
2. zapłodniony
SJP.pl
zalęgnięty, zalężony;
1. taki, który się zalągł
2. zapłodniony
SJP.pl
stan kogoś, kto się przestraszył, jest onieśmielony
SJP.pl
taki, który się zaląkł (przestraszył); świadczący o czyimś przestrachu; zalęknięty, zalękły
SJP.pl
taki, który się zaląkł (przestraszył); świadczący o czyimś przestrachu; zalękniony, zalękły
SJP.pl
taki, który się zaląkł (przestraszył); świadczący o czyimś przestrachu; zalęknięty, zalękniony
SJP.pl
zalęszczyca kózkowata - gatunek chrząszcza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. chrząszcz z rodziny zalęszczycowatych, nazwa systematyczna|Oedemeridae|ref=tak.
Wiktionary
rzecz. zalęszczycowate nmos.
Wiktionary
o cechach zalęszczycowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
Za
Wikipedia
o cechach zalęszczycowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
zalęgnięty, zalęgły;
1. taki, który się zalągł
2. zapłodniony
SJP.pl
1. skrót od: zamieszkały;
2. skrót od: zamiast
SJP.pl
skrót
(1.1) = zamieszkały, zamieszkała
(1.2) = zamężna
Wiktionary
(1.1) W minionym tygodniu Pan Bóg powołał z naszej wspólnoty śp. Elżbietę Wysocką, zam. przy ul. Łaskarza 2. Zmarłą polecamy modlitwie parafian.
(1.2) Joanna Pyziak, zam. Chyła, ps. Pyzia (ur. 1925 w Inowrocławiu) […] – sanitariuszka, uczestniczka powstania warszawskiego, mieszkanka Torunia.
Wiktionary
starożytne miasto w północnej Afryce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. szybki, energiczny ruch, szybkie machnięcie;
2. działanie mające na celu wystąpienie przeciwko komuś lub czemuś, zabójstwo, odebranie komuś majątku, praw itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) targnięcie się na czyjąś własność lub czyjeś życie
(1.2) szybkie machnięcie, energiczny ruch zazwyczaj ręką
Wiktionary
Zamach – działanie przestępcze mające na celu pozbawienie kogoś np. życia, majątku lub praw.
Rodzajem zamachu jest zamach terrorystyczny, który jest jednym z głównych elementów walki stosowanych przez organizacje terrorystyczne dla osiągnięcia w sposób niezgodny z prawem celów politycznych.
Wikipedia
(1.1) Ktoś dokonał zamachu na prezydenta.
(1.2) Niezły zamach!
Wiktionary
IPA: ˈzãmax, AS: zãmaχ
Wiktionary
rzecz. zamachowiec m.
czas. machać, zamachać, rozmachać
przym. zmachany, rozmachany, zamaszysty, zamachowy
Wiktionary
(1.1) atak, napad
(1.2) gw. Górny Śląsk szwong
Wiktionary
1. wykonać szybki ruch czymś; machnąć, zamachnąć się;
2. zamachnąć się -
a) wykonać szybki ruch czymś; machnąć, zamachnąć;
b) wziąć udział w zorganizowanej akcji mającej za zadanie zabicie kogoś;
c) zacząć działać w sposób mający na celu umniejszenie statusu czegoś
SJP.pl
kobieta, która dokonała zamachu
SJP.pl
człowiek, który dokonał zamachu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. osoba dokonująca zamachu
Wiktionary
Zamachowiec (ang. tytuł "The Contractor") – film akcji w reżyserii Josefa Rusnaka. Scenariusz opracowali Joshua Michael Stern i Robert Foster. Ogólnoświatowa premiera odbyła się 10 lipca 2007 roku na platformie DVD.
Wikipedia
(1.1) Złapano zamachowca usiłującego zabić prezydenta.
Wiktionary
IPA: ˌzãmaˈxɔvʲjɛt͡s, AS: zãmaχovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. zamach m.
:: fż. zamachowczyni ż.
przym. zamachowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: zamach
SJP.pl
sprawić, sprawiać, że coś staje się mokre (np. przez polanie)
SJP.pl
nieduży subregion geograficzny na północy Pogórza Spiskiego; Zamagurze Spiskie
SJP.pl
Zamagurze, albo Zamagurze Spiskie (słow. "Zamagurie") – niewielki subregion geograficzny w północnej części Pogórza Spiskiego i etnograficzny w północnej części Spisza. Przedzielony jest granicą polsko-słowacką.
Wikipedia
afrykańska odmiana mahoniu
SJP.pl
[czytaj: zamejlować] potocznie: wysłać e-maila; zae-mailować, zamejlować
SJP.pl
ukazać się niewyraźnie
SJP.pl
nasiąkać wodą, wilgocią; wilgotnieć; moczyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamalować.
Wiktionary
czas. zamalować
przym. malarski
rzecz. malarz mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamalowywać.
Wiktionary
rzecz. niezamalowywanie n., malarz mos.
czas. zamalowywać ndk.
przym. malarski
Wiktionary
1. wykonać manewr, ruch służący zajęciu zaplanowanej pozycji; przemanewrować;
2. zręcznie pokierować jakąś sprawą
SJP.pl
rzadko:
1. wykonywać czynność manipulacyjną, polegająca na ruchach palców, rąk;
2. wykonywać manewr, ruch, posunięcie
SJP.pl
upozorowany
SJP.pl
owad z rodziny gąsieniczników, którego larwy pasożytują w ciele niektórych chrząszczy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Zamarski (cz. Zámrsk, niem. Zamarsk) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Hażlach, w granicach historycznego regionu Śląska Cieszyńskiego, geograficznie zaś na Pogórzu Śląskim. Na obszarze 864,22 ha zamieszkana jest przez 1404 mieszkańców (2018), co daje gęstość zaludnienia równą 162,5 os./km².
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamartwiać.
Wiktionary
czas. zamartwiać ndk.
Wiktionary
ostre zaburzenie oddychania; asfiksja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. stan znacznego niedotlenienia organizmu prowadzący do utraty świadomości lub śmierci;
Wiktionary
(1.1) asfiksja
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. marynować)
(1.1) dokonany od|marynować.
Wiktionary
(1.1) Mięso pokroić poprzecznie w cienkie paski i zamarynować w sosie sojowym.
Wiktionary
rzecz. marynata ż.
przym. marynowany
czas. marynować
Wiktionary
[czytaj: zamar-zalnia] pomieszczenie umożliwiające zamrażanie artykułów spożywczych i przechowywanie ich w niskiej temperaturze; zamrażarnia, zamrażalnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamarzać.
Wiktionary
rzecz. zamarznięcie n.
czas. zamarzać ndk., zamarznąć dk.
Wiktionary
1. doprowadzać kogoś do stanu wycieńczenia lub do śmierci poprzez głodzenie lub złe odżywianie;
2. zabijać za pomocą gorącego powietrza lub pary poczwarki jedwabnika
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. zamarznąć)
(1.1) fiz. przechodzić ze stanu ciekłego w stan stały
(1.2) pokrywać się lodem
czasownik niedokonany (dk. zamorzyć)
(2.1) rzad. morzyć głodem
Wiktionary
(1.1) Woda zamarza w temperaturze zera stopni.
Wiktionary
IPA: zãˈmarzat͡ɕ, AS: zãmarzać
Wiktionary
rzecz. zamarzanie n., zamarznięcie n.
czas. pozamarzać, zamarznąć dk., marznąć ndk.
przym. zmarznięty
Wiktionary
(2.1) głodzić
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zamarznięty
Wiktionary
[czytaj: zamar-znięty] taki, który zamarznął (zamarzł); zamarzły, zamarźnięty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który pokrywa lód
(1.2) sztywny lub martwy od mrozu
Wiktionary
(1.1) On i Andry – i pozostałe trepy z piechoty, wypełniające okopy – wyściubili głowy nad krawędź i wyprostowali karabiny na zamarzniętej półce.
Wiktionary
czas. pozamarzać
Wiktionary
[czytaj: zamar-znąć]
1. zamienić się w lód
2. umrzeć wskutek działania mrozu
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. zamarzać)
(1.1) fiz. przejść ze stanu ciekłego w stan stały
(1.2) pokryć się lodem
Wiktionary
(1.1) Woda w wiadrze zamarzła.
Wiktionary
rzecz. zamarzanie n., zamarznięcie n.
czas. pozamarzać, zamarzać ndk., marznąć ndk.
przym. zmarznięty
Wiktionary
[czytaj: zamar-zły] taki, który zamarzł (zamarznął); zamarznięty, zamarźnięty
SJP.pl
taki, który zamarł
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który zatrzymał się w bezruchu
(1.2) taki, w którym nie ma zwykłego ruchu i nie ma zwykle obecnych tu ludzi
(1.3) taki, który przestał działać we właściwy sobie sposób
Wiktionary
(1.1) Mężczyzna opodal trochę siedzący, którego wiek już stary z pod modnego i wykwintnego stroju jeszcze starszym się wydaje, patrzy znudzoném i zamarłém okiem przed siebie, ale nic widzieć się nie zdaje, prócz chyba godzin na złotym zegarku, do którego machinalnie często zagląda.
(1.1) Dopiero po wyjściu z niej dostrzegamy zamarłego w modlitewnej pozie miejscowego staruszka kapucyna.
(1.1) Stoję zamarły w oczekiwaniu na świt, zastanawiając się[,] jaki dźwięk otworzy poranny koncert na łąkach, gdy z lewej strony dobiega mnie głośne chrupanie.
(1.1) Ale to była walka na śmierć i życie, wszyscy zdawali sobie z tego sprawę, oba walczące samce, nieme, zamarłe w oczekiwaniu samice[,] i Tadeusz [radca], postronny obserwator.
(1.2) [...] i wolno poszliśmy przez zamarłe miasto, no, niezupełnie, bo od czasu do czasu mijały nas taksówki i nocne autobusy, ale nie były przepełnione i ulice też wydawały się puste, co najwyżej jakiś pijak zataczał się pod murem [...]
(1.2) Pustawą ulicą nadleciał wiatr i runął między zamarłe stragany.
(1.2) Z tej wystawy zostanie mi w pamięci filmik, na którym w panoramę pustej, zamarłej ulicy wdziera się z gwałtowną regularnością fragment rozkręconej karuzeli.
(1.3) Szli chwilę w milczeniu pod rażący żar słońca, zagłębiając się w gąszcz pełen sczerniałych, zamarłych sosnowych pni.
(1.3) Uda się znaleźć ślady zamarłego drukarstwa tekstylnego i na innych terenach.
(1.3) [...] w latach dziewięćdziesiątych XIV. [14.] wieku [...] krąg krakowskich uczonych wszczął zabiegi u królowej Jadwigi i króla Jagiełły o wznowienie zamarłej uczelni kazimierzowskiej.
(1.3) Bardzo wyrazistym śladem po tych zamiarach są liczne stożki zamarłych niedawno wulkanów w Europie, we francuskiej Owernii czy w niemieckich górach Eifel, zadziwiające swoim młodzieńczym wyglądem.
(1.3) Rozchodzą się jakieś smutne wieści o Lwowie. Jestem straszliwie niespokojna. Chodzę ze ściśniętym zamarłym sercem.
Wiktionary
rzecz. zamieranie n.
czas. zamrzeć
Wiktionary
(1.1) nieruchomy, zastygły, zakrzepły
(1.2) opustoszały
Wiktionary
taki, który zamarznął (zamarzł); zamarzły, zamarznięty
SJP.pl
uniemożliwiający rozpoznanie, np. zamaskowany bandyta
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zamaszysty
SJP.pl
1. poruszający się energicznie;
2. wykonywany bardzo energicznie, z rozmachem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) będący energicznym
(1.2) wykonywany w sposób energiczny
(1.3) odznaczający się swobodą i wielkością
(1.4) bardzo luźny, nieprzylegający do ciała
Wiktionary
rzecz. zamach mrz., zamachiwanie n., zamachnięcie n., zamaszystość ż.
czas. zamachać dk., zamachiwać ndk.
przysł. zamaszyście, zamaszysto
Wiktionary
(1.1) energiczny
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób energiczny
Wiktionary
(1.1) Wuj […] był zawsze prosty jak trzcina, elegancki, kroczył marszowym krokiem, witając się z paniami zamaszyście szurał nogami w wyglancowanych na błysk półbutach.
Wiktionary
rzecz. zamaszystość ż.
przym. zamaszysty
Wiktionary
(1.1) energicznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zamaszyście
SJP.pl
czynić coś matowym, nieprzezroczystym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto coś zamawia
(1.2) gwara. znachor
Wiktionary
IPA: zãˈmavʲjat͡ʃ, AS: zãmavʹi ̯ač
Wiktionary
rzecz. zamówienie n., zamawianie n., zamówieniówka ż.
:: fż. zamawiaczka ż.
czas. zamawiać ndk., zamówić dk.
przym. zamówieniowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamawiać.
Wiktionary
IPA: ˌzãmaˈvʲjä̃ɲɛ, AS: zãmavʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. zamawiać ndk., zamówić dk.
rzecz. zamówienie n., zamawiacz m.
przym. zamówieniowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamówić)
(1.1) zob. zamówić. (np. usługę)
(1.2) zob. zamówić. (chorobę)
Wiktionary
(1.2) Baba się znała na chorobach i lekach, zamawiała, odczyniała.
Wiktionary
IPA: zãˈmavʲjät͡ɕ, AS: zãmavʹi ̯äć
Wiktionary
czas. zamówić, mówić
rzecz. zamawianie n., zamówienie n., zamawiacz m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamazać.
Wiktionary
rzecz. zamazywanie n., maź ż.
czas. mazać, zamazać dk., zamazywać ndk.
Wiktionary
1. niewyraźny, nieostry;
2. potocznie: zapłakany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamazywać.
Wiktionary
czas. mazać, zamazywać ndk.
rzecz. zamazanie n., maź ż.
Wiktionary
1. rzeka w Afryce;
2. miasto w Zambii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej części Afryki;
Wiktionary
Zambezi (port. "Rio Zambeze") – rzeka w południowej części Afryki, przepływająca przez Zambię, Angolę i Mozambik.
Wikipedia
(1.1) W środkowym biegu Zambezi tworzy Wodospady Wiktorii i liczne mniejsze wodospady.
Wiktionary
IPA: zãmˈbɛzʲi, AS: zãmbezʹi
Wiktionary
przym. zambezyjski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zambezi, dotyczący Zambezi
Wiktionary
rzecz. Zambezi n.
Wiktionary
państwo w Afryce (do roku 1964 Rodezja Północna); Republika Zambii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. jedno z państw w Afryce;
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Stolicą Zambii jest Lusaka.
Wiktionary
IPA: ˈzãmbʲja, AS: zãmbʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. Zambijczyk m., Zambijka ż.
przym. zambijski
Wiktionary
(1.1) Republika Zambii; daw. Rodezja Północna; reg. śl. Zambja
Wiktionary
obywatel Zambii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) obywatel Zambii
Wiktionary
(1.1) Zambijczycy w głosowaniu wybierają swojego nowego prezydenta mającego zastąpić Levy'ego Mwanawasę, który zmarł w sierpniu po przebytym udarze mózgu.
Wiktionary
IPA: zãmˈbʲijt͡ʃɨk, AS: zãmbʹii ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Zambia ż.
:: fż. Zambijka ż.
przym. zambijski
Wiktionary
obywatelka Zambii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obywatelka Zambii
Wiktionary
IPA: zãmˈbʲijka, AS: zãmbʹii ̯ka
Wiktionary
rzecz. Zambia ż.
:: fm. Zambijczyk m.
przym. zambijski
Wiktionary
→ Zambia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Zambii, państwa w Afryce
Wiktionary
IPA: zãmˈbʲijsʲci, AS: zãmbʹii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zambia ż., Zambijczyk m., Zambijka ż.
Wiktionary
mieszaniec rasy żółtej i czarnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) antrop. dziecko pochodzące od rodziców rasy czarnej i żółtej;
Wiktionary
Zambo ( lobo; również pejoratywnie sambo) – określenie osoby pochodzącej od przodków należących do rasy czarnej i innych ras (szczególnie ludności tubylczej, np. Indian).
Słowo to jest prawdopodobnie pochodzenia afrykańskiego, być może od kongijskiego "nzambu" – „małpa”. W angielskim określenie "sambo" uznawane jest za równie lub bardziej obraźliwe niż "nigger", wskutek czego w Stanach Zjednoczonych wprowadzano przepisy zakazujące używania go w miejscach publicznych (np. w restauracjach).
Wikipedia
IPA: ˈzãmbɔ, AS: zãmbo
Wiktionary
mieszkaniec Zambrowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zambrowa
(1.2) osoba pochodząca z Zambrowa, urodzona w Zambrowie
Wiktionary
rzecz. Zambrów m.
:: fż. zambrowianka ż.
przym. zambrowski
Wiktionary
mieszkanka Zambrowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zambrowa
(1.2) kobieta pochodząca z Zambrowa, urodzona w Zambrowie
Wiktionary
rzecz. Zambrów m.
:: fm. zambrowianin mos.
przym. zambrowski
Wiktionary
→ Zambrów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Zambrowa, związany z Zambrowem
Wiktionary
rzecz. Zambrów m., zambrowianin m., zambrowianka ż.
Wiktionary
Zambrzyce (nazwa oboczna: Kolonia Wólka Brzezińska) – kolonia wsi Wólka Brzezińska w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Goworowo.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Zambrzycki (forma żeńska: Zambrzycka; liczba mnoga: Zambrzyccy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 1603 osoby, według nowszych, internetowych oparty danych liczba jest 1677.
Wikipedia
Zambrzyniec – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie węgrowskim, w gminie Łochów. Ma status sołectwa.
Prywatna wieś szlachecka "Zembrzyniec" położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie kamienieckim ziemi nurskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zambrów () – miasto w północno-wschodniej Polsce, w województwie podlaskim, nad rzeką Jabłonką, siedziba powiatu zambrowskiego. Zambrów leży na historycznym Mazowszu, na trasie Warszawa – Białystok.
Miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego w województwie mazowieckim.
Wikipedia
IPA: ˈzãmbruf, AS: zãmbruf
Wiktionary
rzecz. zambrowianin m., zambrowianka ż.
przym. zambrowski
Wiktionary
1. zgrubienie od: zamek; duży, potężny zamek;
2. teren, na którym niegdyś stał zamek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrub. od: zamek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: zamek (urządzenie do zamykania)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zamek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: zãˈmɛt͡ʃɛk, AS: zãmeček
Wiktionary
rzecz. zamkowy mos., zamek m., zamkowisko n., zamczysko n., zamkowiszcze n., zamkownik m., zamecznik m.
przym. zamkowy, zameczny
Wiktionary
o owcy, kozie: wydać głos
SJP.pl
potocznie: wysłać e-maila; zamailować, zae-mailować
SJP.pl
1. urządzenie do zamykania i otwierania drzwi, walizek, sejfów itp.;
2. suwak, ekler;
3. urządzenie będące elementem broni palnej, służące do zaryglowania komory nabojowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. bud. budynek warowny;
(1.2) techn. mechanizm zamykający drzwi, szuflady;
(1.3) kraw. zapięcie garderoby, zob. zamek błyskawiczny..
(1.4) wojsk. element składowy broni palnej;
(1.5) sport. w hokeju: zamknięcie przeciwnika w tercji, gdy drużyna atakująca rozgrywa krążek w tercji przeciwnika nie pozwalając mu wyjść poza niebieską linię
(1.6) środ. zakład penitencjarny lub jego wydzielona część o zaostrzonym rygorze
(1.7) techn. stomat. niewielki element aparatu ortodontycznego przyklejony do zęba, który umożliwia przymocowanie łuku aparatu
Wiktionary
Zobacz też: Zamek w innych znaczeniach tej nazwy.
Zamek – zespół elementów warownych i budynków mieszkalnych powiązanych w zamknięty obwód obronny, powstały w ustroju feudalnym jako ośrodek władzy książęcej, siedziba możnowładcy, siedziba rycerza lub placówka militarna. Zasadniczą cechę takiego zespołu stanowi zamknięty obwód obronny, początkowo w postaci wałów lub konstrukcji drewniano-ziemnej, a w następnych okresach murowany.
Wikipedia
(1.1) Hrabia mieszkał w zamku.
(1.2) Zamek w drzwiach się zaciął.
(1.2) Który klucz pasuje do tego zamka?
(1.3) Wolałabym spódnicę z dyskretniejszym zamkiem.
(1.4) Nie mogłem strzelić, zamek karabinu był zacięty.
Wiktionary
IPA: ˈzãmɛk, AS: zãmek
Wiktionary
rzecz. zamykanie n., zamknięcie n., zamykacz m., pozamykanie n.
:: zdrobn. zameczek m.
:: zgrub. zamczysko n.
czas. zamykać ndk., zamknąć dk., pozamykać dk.
przym. zamkowy, wokółzamkowy, wewnątrzzamkowy, przyzamkowy, zamykany, zamykalny
Wiktionary
(1.1) warownia, twierdza, forteca
(1.2) antaba, kłódka, skobel, zasuwa
(1.3) zamek błyskawiczny, suwak, ekler
Wiktionary
taki, który się gdzieś zameldował na pobyt stały lub czasowy
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|meldować.
czasownik zwrotny zameldować się
(2.1) dokonany od|meldować się.
Wiktionary
(2.1) W hangarze rozpętuje się chaos, gdy piloci i strzelcy pokładowi biegną ku swoim statkom, jednak w tym szaleństwie jest metoda – wszyscy wiedzą, gdzie mają się zameldować i dokąd zmierzają.
Wiktionary
rzecz. meldunek mrz.
przym. meldunkowy
Wiktionary
1. zapowiadać czyjeś przybycie;
2. zapisywać kogoś do ksiąg ewidencji ludności lub do książki meldunkowej
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) ukryć się na melinie
(1.2) gwara. więz. schować
Wiktionary
rzecz. melina ż., meliniara ż., meliniarka ż., meliniarstwo n., meliniarz mos., zamelinowanie n.
przym. meliniarski
przysł. meliniarsko
czas. melinować
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) o psie poruszenie ogonem
Wiktionary
(1.1) Aza poprzestała na zamerdaniu ogonem.
Wiktionary
czas. merdać ndk., zamerdać dk.
rzecz. merdnięcie n.
Wiktionary
(1.1) merdnięcie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. merdać)
(1.1) o psie pomachać ogonem
Wiktionary
(1.1) Psica zamerdała z radości na widok pana.
Wiktionary
rzecz. zamerdanie n., merdnięcie n.
czas. merdnąć, merdać ndk.
Wiktionary
(1.1) merdnąć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kult. narzucenie kultury amerykańskiej, przeprowadzenie amerykanizacji
Wiktionary
(1.1) Ile lat zajęło przybyszom zamerykanizowanie społeczności wyspy?
Wiktionary
rzecz. Amerykanka ż., Amerykaneczka ż., Ameryka ż., amerykanka ż., amerykanizowanie n., amerykanizm mrz., amerykanizacja ż., amerykanistka ż., amerykaneczka ż., ameryk mrz., amerykanizować ndk.
czas. amerykanizować ndk., zamerykanizować dk.
przym. amerykanizacyjny, amerykański
Wiktionary
poddać wpływom amerykańskim, rozszerzyć wpływy amerykańskie, nadać czemuś cechy typowo amerykańskie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. amerykanizować)
(1.1) kult. narzucić kulturę amerykańską, przeprowadzić amerykanizację
czasownik zwrotny dokonany zamerykanizować się (ndk. amerykanizować się)
(2.1) kult. stać się Amerykaninem, nabrać cech amerykańskich
Wiktionary
(1.1) Amerykanom nie udało się zamerykanizować mieszkańców wyspy.
Wiktionary
czas. amerykanizować ndk.
rzecz. Amerykanka ż., Amerykaneczka ż., Ameryka ż., amerykańszczyzna ż., amerykanka ż., amerykanizowanie n., amerykanizm mrz., amerykanizacja ż., amerykanistka ż., ameryk mrz., zamerykanizowanie n., amerykaneczka ż.
przym. amerykanizacyjny, amerykański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) meteorol. obniżona widoczność atmosferyczna w zakresie od 1 do 9 km;
Wiktionary
Zamglenie – zawiesina mikroskopijnych kropelek wody lub zwilżonych cząstek higroskopijnych w powietrzu przy powierzchni ziemi, powodująca obniżenie widzialności (czyli odległości widzenia w kierunku poziomym z wysokości 1,8 m) do 10 km. Jeżeli tego rodzaju zawiesina ogranicza widzialność poniżej 1 km, to mówimy o mgle.
Wikipedia
(1.1) Nad łąką rozprzestrzeniły się nieregularne zamglenia — jakby półprzeźroczyste chmury białego dymu z niewidocznych ognisk.
Wiktionary
IPA: zãˈmɡlɛ̃ɲɛ, AS: zãmglẽńe
Wiktionary
rzecz. mgiełka ż., mgła ż., mgławica ż.
przym. zamglony
Wiktionary
czerwończyk zamgleniec - motyl z rodziny modraszkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wypełniony mgłą
(1.2) przysłonięty mgłą
(1.3) widziany niewyraźnie, jak przez mgłę
(1.4) o wzroku bez wyrazu
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zamglić
Wiktionary
(1.4) Danka wyglądała jak rusałka z jeziora Świteź – wysmukła, blada, z tajemniczymi zamglonymi oczami.
Wiktionary
IPA: zãˈmɡlɔ̃nɨ, AS: zãmglõny
Wiktionary
rzecz. mgła ż., zamglenie n.
czas. zamglić
przym. mgielny, mglisty, mgłowy, przeciwmgłowy
przysł. mgliście
Wiktionary
rozpylić substancję w postaci mgły
SJP.pl
roślina z rodziny sagowców; w Polsce hodowana w szklarniach lub jako roślina pokojowa
SJP.pl
Zamia, maczugowiec ("Zamia") – rodzaj roślin nagonasiennych z rodziny zamiowatych. Obejmuje 79 gatunków. Rośliny te występują na obu kontynentach amerykańskich w strefie międzyzwrotnikowej i w klimacie umiarkowanym ciepłym. Na półkuli północnej sięgają po północny Meksyk oraz Florydę i Georgię w USA, a na południu po Boliwię i Brazylię.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tylko w wyrażeniu: w zamian
forma rzeczownika.
(2.1) D. plural|zamiana.
Wiktionary
rzecz. zamiana ż., zamienianie n.
czas. zamieniać ndk., zamienić dk.
Wiktionary
1. zastąpienie kogoś lub czegoś kimś lub czymś innym;
2. przekształcenie się w coś innego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zastąpienie jednej rzeczy lub osoby inną
(1.2) przejście z jednej postaci w drugą
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysł. zamiennie
rzecz. zamiennik mrz., zamian m.
przym. zamienny
Wiktionary
(1.1) wymiana, zastąpienie, zmiana
(1.2) konwersja, przejście, przekształcenie, przemiana, przeobrażenie, transformacja, zmiana
Wiktionary
zdrobnienie od: zamiana
SJP.pl
Zamianka ( Заменка, "Zamienka"; Заменка, "Zamienka") – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Litwa, na obrzeżach Puszczy Nalibockiej.
Wikipedia
to, co ktoś planuje zrobić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chęć zrobienia czegoś; coś, co się zamierza, planowaćanuje
Wiktionary
Zamiar (łac. "dolus") – w prawie karnym materialnym element strony podmiotowej przestępstwa; synonim winy umyślnej, tj. świadomego ukierunkowania na osiągnięcie stanu rzeczy określonego w typie czynu zabronionego. W polskim prawie sam zamiar popełnienia przestępstwa nie jest karalny, jednak obecność zamiaru decyduje o uznaniu przestępstwa za umyślne lub nieumyślne (art. 9 k.k.), co może mieć wpływ na wysokość kary.
Wikipedia
IPA: ˈzãmʲjar, AS: zãmʹi ̯ar
Wiktionary
rzecz. zamierzenie n.
czas. zamierzać ndk.
przym. zamierzony
Wiktionary
(1.1) chęć, intencja, zamierzenie, zamysł
Wiktionary
to, co ktoś planuje zrobić
SJP.pl
Zamiary – wieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Kiernozia.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
przyimek
(1.1) słowo wprowadzające zamiennik do słowa lub stanu wspomnianego uprzednio
spójnik
(2.1) słowo wprowadzające zamiennik do słowa lub stanu wspomnianego uprzednio
Wiktionary
(1.1) Lud jadł ciastka zamiast chleba.
(2.1) Zacznij inwestować zamiast marnować pieniądze na podróże!
Wiktionary
IPA: ˈzãmʲjast, AS: zãmʹi ̯ast
Wiktionary
przyim. miast
Wiktionary
(1.1) daw. miast, miasto
(2.1) daw. miast, miasto
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik miejski zajmujący się zamiataniem ulic, targowisk, dworców
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjatat͡ʃ, AS: zãmʹi ̯atač
Wiktionary
czas. zamiatać, zamieść
rzecz. zamiataczka ż., zamiatanie n.
Wiktionary
(1.1) czyściciel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się zamiataniem ulic, targowisk, dworców
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjaˈtat͡ʃka, AS: zãmʹi ̯atačka
Wiktionary
czas. zamiatać, zamieść
rzecz. zamiatacz m., zamiatanie n.
Wiktionary
(1.1) czyścicielka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamiatać.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjaˈtãɲɛ, AS: zãmʹi ̯atãńe
Wiktionary
czas. zamiatać, zmiatać
rzecz. miotełka ż., zamiatacz mos., zamiataczka ż.
Wiktionary
Zamiatarka – zbudowany na podwoziu samochodu ciężarowego komunalny pojazd specjalny przeznaczony do oczyszczania dróg, ulic, chodników i pasów startowych ze znajdujących się na nich nieczystości (np. pył, liście, drobne odpady komunalne stałe). Zamiatarkami nazywane są również mniejsze konstrukcje od początku zbudowane do tego celu (zamiatarki kompaktowe), przyczepy zamiatające (zamiatarki ciągnione) oraz małe maszyny samojezdne. Pod względem sposobu działania zamiatarki podzielić można na:
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamieść)
(1.1) oczyszczać jakąś powierzchnię za pomocą miotły, szczotki lub innego podobnego narzędzia
(1.2) przen. poruszać czymś, dotykając ziemi
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjatat͡ɕ, AS: zãmʹi ̯atać
Wiktionary
rzecz. zamiatanie n., miotła ż., miotełka ż., zmiotka ż., zmiotki nmos., zamiatarka ż., zamiatacz m., zamiataczka ż., miotlarz m.
czas. zmiatać ndk., zmieść dk., wymiatać ndk., wymieść dk., omiatać ndk., omieść dk.
przym. miotłowy
Wiktionary
(1.1) omiatać, wymiatać
Wiktionary
miauknąć;
1. o kocie: wydać charakterystyczny głos;
2. potocznie: wydać dźwięk podobny do miauknięcia;
3. potocznie o człowieku: powiedzieć coś prosząco, płaczliwie (zwykle w aspekcie niedokonanym - miauczeć)
SJP.pl
Zamiechów – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Chłopice. Ma status sołectwa.
Paweł Gołąbek h. Gryf wziął Zamiechów w dziale po ojcu i dał początek domom Zamiechowskich i Kaszyckich.
Wieś położona w powiecie przemyskim, była własnością Walentego Ligowskiego, została spustoszona w czasie najazdu tatarskiego w 1672 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Wikipedia
pokryć przedmiot powłoką miedzianą; pomiedziować
SJP.pl
pochodzący, przybyły z innej miejscowości; nietutejszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urz. mieszkanka innej miejscowości
Wiktionary
rzecz. fm. zamiejscowy
przym. zamiejscowy
Wiktionary
pochodzący, przybyły z innej miejscowości; nietutejszy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) urz. pochodzący z innej miejscowości; nietutejszy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) urz. mieszkaniec innej miejscowości
Wiktionary
(2.1) Uczelnia nie może zapewnić miejsc w akademiku wszystkim zamiejscowym.
Wiktionary
rzecz. zamiejscowa ż.
Wiktionary
dający się zamienić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamieniać.
Wiktionary
czas. zamieniać
rzecz. zamian m.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamienić)
(1.1) zobacz. zmieniać
(1.2) zobacz. wymieniać
czasownik zwrotny niedokonany zamieniać się (dk. zamienić się)
(2.1) zobacz. zmieniać się
Wiktionary
(1.1) To niemożliwe, żeby facet umiejący zamieniać wodę w wino, miał tylko dwunastu kolegów.
Wiktionary
czas. wymieniać, zmienić
rzecz. zamienianie n., zamiennik mrz., zamian m.
przysł. zamiennie
przym. zamienny
Wiktionary
Zamienice ( Samitz) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Chojnów.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa legnickiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) toponim, nazwa dwóch wsi w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mieszkam w Zamieniu od urodzenia.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: zãmʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamieniać)
(1.1) dokonany od|zamieniać.
Wiktionary
(1.1) Zły czarnoksiężnik zamienił księcia w żabę.
(1.1) Zakonnik zamienił parę słów ze Szwajcarem stojącym w Spiżowej Bramie.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛ̇̃ɲit͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ė̃ńić
Wiktionary
rzecz. wymiana ż., zamiennik m., zamian m.
przysł. zamiennie
czas. zmienić
przym. zamienny
Wiktionary
figura stylistyczna powiązana z przenośnią, polegająca na zastąpieniu jakiejś nazwy inną, pozostającą z poprzednią w związku rzeczywistym (np. "czytam Mickiewicza" zamiast "czytam utwory Mickiewicza"); metonimia
SJP.pl
przysłówek
(1.1) użyty zamiast czegoś innego
Wiktionary
(1.1) Wyjaśnić należy najpierw dwa wyrazy nowożytne: patrologia i patrystyka, często używane zamiennie, mimo że określają inną treść.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛ̇̃ɲːɛ, AS: zãmʹi ̯ė̃•ńe
Wiktionary
rzecz. zamiana ż., zamiennik m., zamienność ż.
czas. zamieniać, zamienić, pozamieniać
przym. zamienny
Wiktionary
coś, co zastępuje inną rzecz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzecz używana w zastępstwie innej, w pełni ją zastępująca
Wiktionary
(1.1) W aptece nie było lekarstwa przepisanego przez lekarza, ale pani magister zaproponowała mi dużo tańszy zamiennik o identycznym składzie chemicznym, co lek oryginalny.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛ̇̃ɲːik, AS: zãmʹi ̯ė̃•ńik
Wiktionary
rzecz. zamiana ż.
czas. zamieniać ndk., zamienić dk.
przym. zamienny
przysł. zamiennie
Wiktionary
(1.1) zastępnik, wymiennik, substytut
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) możliwość zastąpienia jednej rzeczy inną bez istotnej zmiany funkcji, wartości lub skutku
Wiktionary
przysł. zamiennie
przym. zamienny
Wiktionary
(1.1) zastępowalność
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) nadający się do zamiany
Wiktionary
(1.1) Załoga Endeavoura przymocuje do stacji ważącą 2, 5 tony konstrukcję kratową modułu łącznikowego ITS S5 Truss, wymieni żyroskop pomocny w określaniu położenia statku, przeładuje na stację sprzęt oraz części zamienne, a także przetestuje system, który pozwoli promowi ewentualnie pozostać dłużej na orbicie dzięki pobieraniu z ISS energii elektrycznej.
Wiktionary
rzecz. zamiana ż., zamiennia ż., zamiennik mrz., zamienność ż.
czas. zamieniać ndk., zamienić dk.
przysł. zamiennie
Wiktionary
(1.1) wymienny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamierać.
Wiktionary
rzecz. zamarcie n.
czas. zamierać ndk., zamrzeć dk.
przym. zamarły
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zamrzeć)
(1.1) tracić życie, żywotność; przestawać funkcjonować
(1.2) stawać się cichszym
(1.3) przestawać się ruszać
(1.4) przestawać być czynnym, obecnym, zauważalnym
Wiktionary
rzecz. zamieranie n.
czas. zamrzeć
Wiktionary
(1.1) konać, obumierać, umierać, usychać, więdnąć
(1.2) cichnąć, milknąć
(1.3) nieruchomieć, sztywnieć
(1.4) zanikać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamierzać.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjɛˈʒãɲɛ, AS: zãmʹi ̯ežãńe
Wiktionary
czas. zamierzyć dk., zamierzać ndk.
rzecz. zamierzenie
przym. zamierzony
Wiktionary
mieć zamiar coś zrobić; planować, zamyślać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamierzyć)
(1.1) planować coś, mieć intencję coś zrobić
czasownik zwrotny niedokonany zamierzyć się (dk. zamierzyć się)
(2.1) przygotowywać się do rzutu bądź uderzenia
Wiktionary
(1.1) Zamierzam jutro jechać do Gdańska.
(1.1) Nie zamierzam się z tobą spierać.
(2.1) Uderzył się w rękę, gdy zamierzał się do strzału z procy.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛʒat͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ežać
Wiktionary
rzecz. zamiar m., zamierzenie n., zamierzanie n.
czas. zamierzyć dk.
przym. zamierzony
Wiktionary
bardzo dawny; odległy w czasie; pradawny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. bardzo odległy w czasie
Wiktionary
(1.1) W zamierzchłych czasach Polacy słodzili miodem.
Wiktionary
rzecz. zamierzchłość ż.
przysł. zamierzchle
Wiktionary
(1.1) dawny
Wiktionary
zamiar, koncepcja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) plan, intencja
Wiktionary
(1.1) Nazwa miała też odzwierciedlać zamierzenia przedsiębiorstwa do objęcia indeksacją jak największej liczby stron ze światowych zasobów Internetu.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zãmʹi ̯ežẽńe
Wiktionary
czas. zamierzyć dk., zamierzać ndk.
rzecz. zamiar mrz., zamierzanie
przym. zamierzony
Wiktionary
powziąć zamiar zrobienia czegoś; zaplanować, zamyślić
SJP.pl
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) taki, który jest zgodny z zamiarem
Wiktionary
rzecz. zamiar mrz., zamierzanie n., zamierzenie n.
czas. zamierzać ndk., zamierzyć dk.
Wiktionary
(1.1) celowy, intencjonalny, rozmyślny, umyślny
Wiktionary
powziąć zamiar zrobienia czegoś; zaplanować, zamyślić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamierzać)
(1.1) dokonany od|zamierzać.
czasownik zwrotny dokonany zamierzyć się (ndk. zamierzać się)
(2.1) dokonany od|zamierzać się.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛʒɨt͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ežyć
Wiktionary
czas. zamierzać
rzecz. zamierzanie n., zamierzenie n.
przym. zamierzony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) poruszenie jakimś narzędziem w celu połączenia składników
(1.2) zamęt, rozgardiasz; sytuacja, w której panuje chaos
Wiktionary
(1.2) Całe to zamieszanie było zupełnie niepotrzebne, jak zresztą każde zamieszanie.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjɛˈʃãɲɛ, AS: zãmʹi ̯ešãńe
Wiktionary
rzecz. zamieszki nmos., mieszanka ż., mieszanina ż., mieszanie n., mieszadło n.
czas. mieszać ndk., zamieszać dk.
Wiktionary
(1.2) bezład, nieład, chaos, dezorganizacja, kakofonia, nieporządek, rozgardiasz, zamęt; przest. kweres; pot. bałagan, bigos, dom wariatów, galimatias, kocioł, kociokwik, kołomyja, kołowacizna, kołowanina, kołowrotek, koniec świata, meksyk, mętlik, miszmasz, młyn, obłęd, pomieszanie z poplątaniem, przewalanka, sajgon, sądny dzień, szurum-burum, urwanie głowy; gw. Śląsk Cieszyński sumeryja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamieszczać.
Wiktionary
czas. zamieścić, zamieszczać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) publikować tekst w prasie, drukować, wpisywać informację w prasie, książce, gazecie, liście
Wiktionary
(1.1) Zamieściłem ten artykuł w poprzednim numerze tygodnika.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛʃt͡ʃat͡ɕ, AS: zãmʹi ̯eščać
Wiktionary
rzecz. zamieszczanie n., zamieszczenie n.
czas. mieścić ndk., zamieścić dk.
Wiktionary
dawniej: zamieszanie, rozgardiasz, tumult; rozruch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wprowadzenie się gdzieś
(1.2) miejsce, gdzie się mieszka
Wiktionary
(1.2) Atlas wikipedystów podaje miejsca pobytu (nauki, zamieszkania lub pracy) polskojęzycznych wikipedystek i wikipedystów.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjɛˈʃkãɲɛ, AS: zãmʹi ̯eškãńe
Wiktionary
czas. zamieszkać, zamieszkiwać, mieszkać
rzecz. mieszkanie n., zamieszkiwanie n.
przym. mieszkaniowy, zamieszkały
Wiktionary
(1.2) adres zamieszkania
Wiktionary
1. zacząć gdzieś mieszkać, osiedlić się gdzieś;
2. przenośnie o zjawiskach, uczuciach, stanach itp.: pojawić się;
3. dawniej: obrać, zająć coś na mieszkanie, np. zamieszkać jaskinię
SJP.pl
1. zacząć gdzieś mieszkać, osiedlić się gdzieś;
2. przenośnie o zjawiskach, uczuciach, stanach itp.: pojawić się;
3. dawniej: obrać, zająć coś na mieszkanie, np. zamieszkać jaskinię
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zamieszkiwać)
(1.1) wprowadzić się gdzieś, zacząć gdzieś mieszkać
(1.2) o uczuciach, zjawiskach itp.: ukazać się, pojawić się
(1.3) stpol. opuścić, zaniedbać
(1.4) daw. spóźnić się
Wiktionary
(1.2) Kiedy ojciec stracił pracę, w domu zamieszkała bieda.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛʃkat͡ɕ, AS: zãmʹi ̯eškać
Wiktionary
czas. omieszkać dk., zamieszkiwać ndk., mieszkać ndk.
rzecz. mieszkanie n., zamieszkanie n., zamieszkiwanie n.
przym. zamieszkały, zamieszkany, mieszkaniowy, mieszkalny, niezamieszkany
Wiktionary
1. zacząć gdzieś mieszkać, osiedlić się gdzieś;
2. przenośnie o zjawiskach, uczuciach, stanach itp.: pojawić się;
3. dawniej: obrać, zająć coś na mieszkanie, np. zamieszkać jaskinię
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który mieszka gdzieś na stałe
(1.2) taki, w którym ktoś mieszka na stałe, zob. zamieszkany.
Wiktionary
(1.1) Jego matką mogła być tylko Adela Krzywosz zamieszkała na ulicy Stalowej.
Wiktionary
czas. zamieszkać dk., zamieszkiwać ndk., mieszkać ndk.
rzecz. zamieszkanie n., mieszkanie n.
Wiktionary
demonstracje, protesty, starcia uliczne będące wyrazem buntu przeciwko władzy lub istniejącej sytuacji; rozruchy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) demonstracje, uliczne manifestacje i starcia wyrażające bunt przeciwko władzy;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: zamieszka
Wiktionary
Zamieszki – spontaniczne, niezorganizowane, zwykle połączone z aktami przemocy fizycznej wystąpienie określonej grupy społecznej, wywołane poczuciem niezadowolenia z istniejącej sytuacji politycznej, ekonomicznej lub społecznej, skierowane przeciw strukturom sprawującym władzę, na mocy obowiązującego prawa.
Wikipedia
(1.1) Wypadek samochodowy, jakich wiele na polskich ulicach, wywołuje antycygańskie zamieszki w Mławie. Dlaczego? Bo sprawcą nie był Polak, tylko… Rom.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲjɛʃʲci, AS: zãmʹi ̯ešʹḱi
Wiktionary
rzecz. zamieszanie n., daw. zamieszka ż.
Wiktionary
nadający się do zamieszkania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamieszkiwać.
Wiktionary
rzecz. zamieszkanie n., mieszkanie n., mieszkaniec m., mieszkanka ż.
:: zdrobn. mieszkanko n.
czas. zamieszkać dk., mieszkać ndk.
Wiktionary
1. zaczynać gdzieś mieszkać, osiedlać się gdzieś;
2. o ludziach: mieszkać gdzieś;
3. o zwierzętach: mieć gdzieś swoje siedlisko
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamieszkać)
(1.1) niedokonany od|zamieszkać.
(1.2) stpol. ociągać (się), opóźniać, spóźniać (się)
(1.3) przest. zatrzymać, przetrzymać coś
(1.5) stpol. zabawić u kogoś; przetrzymać, zabałamucić kogoś; narazić kogoś na spóźnienie
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(2.1) o człowieku: mieszkać gdzieś; o zwierzętach: mieć gdzieś siedlisko, zajmować jakiś teren
Wiktionary
(1.1) Planeta jednak pozostawała aktywna geologicznie, więc domniemywaliśmy, że ekosystem musi bazować na energii geotermalnej, a te rzekome duże organizmy zamieszkują siedliska podziemne.
(1.2) Bóg nigdy wiernym swym nie zamieszkiwał na wspomożenie ich.
(2.1) Lwy zamieszkiwały niegdyś Afrykę, Azję i Europę, a jeśli uznać lwy amerykańskie za podgatunek Panthera leo – to również Amerykę Północną i Południową.
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲjɛˈʃʲcivat͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ešʹḱivać
Wiktionary
czas. zamieszkać, mieszkać, przest. zamięszkiwać, gwara. zamieszkować, omieszkać
rzecz. zamieszkanie, mieszkanie, mieszkaniec, mieszkanka
przym. zamieszkały, mieszkaniowy
Wiktionary
śnieżyca, unoszenie tumanów śniegu przez silny wiatr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) meteorol. śnieg podniesiony z powierzchni ziemi i niesiony przez wiatr;
(1.2) meteorol. pył podniesiony z powierzchni ziemi i niesiony przez wiatr;
(1.3) meteorol. piasek podniesiony z powierzchni ziemi i niesiony przez wiatr
forma czasownika.
(2.1) rozk. 2. os. lp. ter. od: zamieść
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈzãmʲjɛ̇t͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ėć
Wiktionary
(1.1) śnieżyca, zadymka, zawieja, zawierucha, gwara. chujawica, dujawica
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamieszczać)
(1.1) zob. zamieszczać.
Wiktionary
rzecz. zamieszczanie n., zamieszczenie n.
czas. pomieścić, zamieszczać ndk.
Wiktionary
miotłą usunąć śmiecie, kurz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamiatać)
(1.1) dokonany od|zamiatać.
Wiktionary
(1.1) W dzień poprzedzający to „uroczyste” wydarzenie przeprowadziliśmy gruntowne porządki. Wysprzątaliśmy na błysk sale wykładowe, zamietliśmy chodniki i wreszcie sprzątnęliśmy całą baterię.
Wiktionary
IPA: ˈzãmʲjɛ̇ɕt͡ɕ, AS: zãmʹi ̯ėść
Wiktionary
rzecz. zamiatacz m., zamiataczka ż., miotła ż., miotełka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamigać.
Wiktionary
porozumieć się bez słów, stosując ustalone ruchy i układy rąk, dłoni oraz palców, np. zamigać słowo, zamigać zwrot "poproszę kartkę i długopis"
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) mignąć więcej niż raz
(1.2) pot. przekazać coś w języku migowym
Wiktionary
(1.1) Gdy komputer celowniczy Skywalkera namierzył wylot szybu wentylacyjnego, coś zamigało na wyświetlaczu taktycznym Kelemaha i kasztanowa skóra technika przybrała bladołososiową barwę.
Wiktionary
czas. migać
Wiktionary
1. przestać mówić, uciszyć się;
2. przestarzałe: przemilczeć coś, nie mówić o czymś, np. zamilczeć prawdę
SJP.pl
1. przestać mówić, śmiać się, płakać itp.;
2. przestać być słyszalnym;
3. przestać pisać, publikować lub występować publicznie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zamilkać, milknąć)
(1.1) przestać odzywać się; zaprzestać mówienia; nie wydawać już żadnych dźwięków
(1.2) przestać być słyszalnym
(1.3) pot. przestać wypowiadać się lub pokazywać się publicznie
Wiktionary
rzecz. zamilknięcie n., milczenie n.
czas. milczeć, przemilczeć, milknąć
Wiktionary
1. przestać mówić, śmiać się, płakać itp.;
2. przestać być słyszalnym;
3. przestać pisać, publikować lub występować publicznie
SJP.pl
pokryć minią - antykorozyjną, czerwoną farbą na bazie tlenku ołowiu; pominiować
SJP.pl
założyć gdzieś ładunki wybuchowe
SJP.pl
Zaminowo (dawn. Zamianowo) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Dziadkowice.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Dołubowie.
Wikipedia
podkładać ładunki wybuchowe; minować
SJP.pl
1. dać wiele minusów;
2. zachować się w sposób odebrany negatywnie
SJP.pl
zamiokulkas zamiolistny - roślina doniczkowa pochodząca z Afryki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Zamioculcas|ref=tak., monotypowy rodzaj roślin z rodziny obrazkowatych (nazwa systematyczna|Araceae|ref=tak.);
(1.2) bot. roślina z rodzaju zamiokulkasów (1.1)
Wiktionary
zamiokulkas zamiolistny - roślina doniczkowa pochodząca z Afryki
SJP.pl
dawniej:
1. zatracać, marnować na próżno;
2. doprowadzać do ruiny, zaprzepaszczać coś
SJP.pl
potocznie: zamieszać, zamącić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) znajdowanie dużej przyjemności w zajmowaniu się czymś, interesowaniu się czymś
Wiktionary
IPA: ˌzãmʲiwɔˈvãɲɛ, AS: zãmʹiu̯ovãńe
Wiktionary
czas. miłować
rzecz. miłowanie n.
Wiktionary
(1.1) pasja, hobby, konik, upodobanie, uwielbienie, powołanie, pęd, żywioł
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamknąć.
(1.2) urządzenie do zamykania czegoś
(1.3) zamknięte miejsce
(1.4) zamknięcie się: grub. umilknięcie
(1.5) zamknięcie się w: zawarcie treści w określonych ramach
Wiktionary
(1.3) Włoscy policjanci i karabinierzy starli się na przełęczy Brenner z 500 anarchistami manifestującymi przeciwko zamknięciu granicy przez Austrię.
Wiktionary
IPA: zãˈmʲcɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zãmʹḱńė̃ńće
Wiktionary
czas. zamknąć dk., zamykać ndk.
przym. zamknięty
rzecz. zamek mrz.
Wiktionary
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy bierny od: zamknąć
przymiotnik
(2.1) ograniczony w przestrzeni
(2.2) bez dostępu, odizolowany
(2.3) nieujawniający swoich odczuć
(2.4) trwający przy swoich poglądach
(2.5) ograniczony do zaproszonych osób
(2.6) o drzwiach, bramie, furtce, oknie, zaworze: blokujący przejście, przepływ
(2.7) o książce, zeszycie, scyzoryku, nożu: złożony
(2.8) o krzywej, łamanej: stanowiący pętlę
(2.9) nieczynny
Wiktionary
(2.1) Ten wybieg jest zamknięty, więc zwierzęta nie uciekną.
(2.2) Stadion jest zamknięty dla kibiców.
(2.3) Nie bądź taka zamknięta w sobie i powiedz co o tym myślisz.
(2.4) Ależ ty jesteś zamknięty na nowe trendy.
(2.5) To jest impreza zamknięta, nie wejdziesz!
Wiktionary
IPA: zãˈmʲcɲɛ̃ntɨ, AS: zãmʹḱńẽnty
Wiktionary
rzecz. zamknięcie
czas. zamknąć/zamykać, zamknąć się
Wiktionary
(2.2) nieotwarty
(2.4) niereformowalny
(2.6) gw. Górny Śląsk zawrzyty
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamykać)
(1.1) sprawić, że coś przestaje być otwarte, np. okno
(1.2) zabezpieczyć coś przed otwarciem, np. przez przekręcenie klucza w zamku
(1.3) aresztować
(1.4) skończyć działanie firmy/urzędu
(1.5) znaleźć się na końcu, np. listy, kolejki
(1.6) inform. zakończyć działanie (programu, komputera…)
czasownik zwrotny dokonany zamknąć się (ndk. zamykać się)
(2.1) np. o oknie, drzwiach: zostać zamkniętym (1.1), zatrzasnąć się
(2.2) przen. ukryć swoje uczucia, myśli
czasownik zwrotny dokonany zamknąć się (ndk. brak)
(3.1) pot. posp. przestać mówić, być cicho, uciszyć się
Wiktionary
(1.1) Robercie, zamknij okno, bo jest zimno na dworze.
(1.2) Czy zamknąłeś drzwi na oba zamki, wychodząc z domu?
(1.3) Policjanci zamknęli handlarzy narkotyków.
(1.4) Dziś muzeum zamknięto o 17:00.
(1.5) Listę zakupów zamknęła puszka sardynek.
(2.1) Drzwi zamknęły się z głuchym trzaskiem.
(2.2) Po ostatnim niepowodzeniu zamknął się i nie rozmawia z nikim.
(3.1) Zamknij się wreszcie! Już nie mogę słuchać twojego gadania!
(3.1) Niech on się zamknie, bo mu palnę!
Wiktionary
IPA: ˈzãmknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: zãmknõńć
Wiktionary
czas. zamykać ndk.
rzecz. zamknięcie n., zamykanie n., zamek m., zamkowy mos., zamykacz m.
przym. zamknięty, zamkowy
Wiktionary
przymiotnik od: zamek
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z zamkiem (budowlą)
(1.2) związany z zamkiem (urządzeniem do zamykania)
(1.3) znajdujący się w zamku
(1.4) prowadzący do zamku
(1.5) o mieście: zawierający zamek
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. mieszkaniec zamku
Wiktionary
(1.5) Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy / I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy / Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Wiktionary
IPA: zãˈmkɔvɨ, AS: zãmkovy
Wiktionary
rzecz. zamek mrz., zameczek mrz., zamkowisko n., zamczysko n., zamkowiszcze n., zamkownik m., zamecznik m., podzamcze n.
przym. zameczny
przysł. zamkowo
czas. zamykać ndk., zamknąć dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamocowywać)
(1.1) przyczepić mocno coś do czegoś
Wiktionary
(1.1) Między pikinierami i za nimi stali żołnierze, których główną bronią był półtorametrowy goedendag […], połączenie maczugi z piką zdatne tak do zadawania ciosów obuchem jak pchnięć zamocowanym na głowicy szpikulcem.
Wiktionary
rzecz. zamocowanie n., moc ż.
Wiktionary
(1.1) przytwierdzić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamocowywać.
Wiktionary
rzecz. niezamocowywanie n.
czas. zamocowywać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamocować)
(1.1) mocno przyczepiać coś, zwykle na stałe
Wiktionary
rzecz. zamocowywanie n.
Wiktionary
zwilżyć poprzez umieszczenie w wodzie
SJP.pl
→ Zamość, → Zamojskie (Zamojszczyzna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zamościem
Wiktionary
(1.1) Na zamojskim rynku znajduje się piękny, renesansowy ratusz.
Wiktionary
IPA: zãˈmɔjsʲci, AS: zãmoi ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zamojskie n., Zamość mrz., Zamojszczyzna ż., zamościanin mos., zamościanka ż.
Wiktionary
→ Zamość, → Zamojskie (Zamojszczyzna)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. region w południowej części województwa lubelskiego, obejmujący okolice Zamościa
Wiktionary
(1.1) Kobiety w Zamojskiem i Krasnystawskiem nosiły parcianki wcięte w pasie.
Wiktionary
rzecz. Zamojszczyzna ż., Zamość mrz., zamościanin mos., zamościanka ż.
przym. zamojski
Wiktionary
(1.1) Zamojszczyzna
Wiktionary
region zamojski; Zamojskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. region w południowej części województwa lubelskiego, obejmujący okolice Zamościa;
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Największe dotacje dostanie chyba Zamojszczyzna.
Wiktionary
IPA: ˌzãmɔjˈʃt͡ʃɨzna, AS: zãmoi ̯ščyzna
Wiktionary
rzecz. Zamość mrz., Zamojskie n., zamościanin mos., zamościanka ż.
przym. zamojski
Wiktionary
(1.1) Zamojskie
Wiktionary
taki, który zamókł; zamokły
SJP.pl
Zamokrzyca ("Leersia") – rodzaj roślin z rodziny wiechlinowatych. Należy do niego 18 gatunków. Zasięg rodzaju obejmuje wszystkie kontynenty w strefie międzyzwrotnikowej i strefach umiarkowanych obu półkul. Brak tych roślin na terenach pustynnych (np. w południowo-zachodniej i środkowej Azji, w środkowo-południowej Australii) oraz okołobiegunowych. W Europie i w Polsce rośnie jeden gatunek – zamokrzyca ryżowa "L. oryzoides". Są to rośliny siedlisk wodnych i bagiennych.
Wikipedia
taki, który zamókł; zamoknięty
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. montować)
(1.1) dokonany od|montować.
czasownik zwrotny dokonany zamontować się (ndk. montować się)
(2.1) dokonany od|montować się.
Wiktionary
(1.1) Kalkulujący umysł Pietta naliczył ponad tuzin elektrodowych wypustek zamontowanych w kołnierzu i połączonych z nerwami lorda Vadera.
Wiktionary
czas. montować, zamontowywać ndk.
rzecz. monter mos., zamontowanie n., zamontowywanie n., montaż mrz., montownia ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kobieta zamordowana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okrutne zabicie kogoś
Wiktionary
rzecz. mordowanie n., wymordowanie n., morderstwo n., mord m., morderca m., morderczyni ż., pomordowanie n.
czas. pomordować, mordować ndk., zamordować dk., wymordować dk.
przym. morderczy
przysł. morderczo
Wiktionary
(1.1) zabicie, uśmiercenie; pot. ukatrupienie
Wiktionary
osoba zamordowana
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. mordować)
(1.1) pozbawić życia umyślnie, często z wcześniejszym zamiarem
(1.2) przen. zniweczyć coś, pozbawić się czegoś
czasownik zwrotny dokonany zamordować się (ndk. zamordowywać się)
(2.1) pot. zamęczyć, wyniszczyć siebie pracą ponad siły
Wiktionary
(1.1) Mój syn został zamordowany przez jego ludzi.
(2.1) Ty się zamordujesz w tej pracy.
Wiktionary
rzecz. morderstwo n., mord m., morderca m., morderczyni ż., mordowanie n., zamordowanie n., wymordowanie n., pomordowanie n.
czas. mordować ndk., wymordować dk., pomordować dk.
przym. morderczy
przysł. morderczo
Wiktionary
tyran, satrapa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna stosujący rządy silnej ręki
Wiktionary
rzecz. zamordyzm mrz.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta stosująca rządy silnej ręki
Wiktionary
rzecz. zamordyzm mrz.
Wiktionary
o sposobie sprawowania rządów: bezwzględny, brutalny; absolutystyczny, dyktatorski
SJP.pl
potocznie: stosowanie wobec kogoś brutalnego rygoru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. rządy silnej ręki i postawa skrajnego rygoryzmu wobec innych
Wiktionary
rzecz. zamordysta m., zamordystka ż.
przym. zamordystyczny
przysł. zamordystycznie
Wiktionary
(1.1) autokracja, autokratyzm, absolutyzm, despotyzm, despotia, dyktatura, tyrania
Wiktionary
regionalnie: jajo, w którym zamarł zarodek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który znajduje się lub pochodzi z terenów leżących za morzem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zanim Kartagińczycy sięgnęli po zdobycze zamorskie, opanowali zaplecze rolnicze w Afryce.
Wiktionary
IPA: zãˈmɔrsʲci, AS: zãmorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. morze n., pomorski mrz.
przym. morski, nadmorski, podmorski, pomorski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Zamorze – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Pniewy.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.
Wikipedia
dawniej: zakopywać motyką
SJP.pl
[czytaj: zamojski] nazwisko, m.in. Andrzej Zamoyski (1800-1874) - działacz polityczny i gospodarczy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Zamościa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zamościa
Wiktionary
(1.1) Zamościanin został oszukany przez fałszywego wnuczka.
Wiktionary
IPA: ˌzãmɔɕˈt͡ɕä̃ɲĩn, AS: zãmośćä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Zamość mrz., Zamojszczyzna ż.
:: fż. zamościanka ż.
przym. zamojski
Wiktionary
mieszkanka Zamościa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zamościa
Wiktionary
(1.1) Drogie zamościanki! Jeszcze tylko do końca tygodnia zapraszamy panie na bezpłatne badania cytologiczne i mammografię.
Wiktionary
IPA: ˌzãmɔɕˈt͡ɕãnka, AS: zãmośćãnka
Wiktionary
rzecz. Zamość mrz., Zamojszczyzna ż.
:: fm. zamościanin mos.
przym. zamojski
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Polsce, w południowej części województwa lubelskiego;
(1.2) geogr. toponim, nazwa kilkunastu miejscowości i dzielnic w Polsce
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Powiedziała Dariuszowi o wypadkach w Zamościu i Zielonej Górze.
Wiktionary
IPA: ˈzãmɔɕt͡ɕ, AS: zãmość
Wiktionary
rzecz. Zamojskie n., Zamojszczyzna ż., zamościanin m., zamościanka ż., Zamoście n.
przym. zamojski, podzamojski, zamościański
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zamożnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zamożny; bardziej zamożny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) posiadanie dużego majątku, życie w dostatku; bogactwo
Wiktionary
IPA: zãˈmɔʒnɔɕt͡ɕ, AS: zãmožność
Wiktionary
rzecz. możny m.
przym. zamożny, możny, zamożysty
przysł. zamożnie
Wiktionary
(1.1) majętność, bogactwo
Wiktionary
dysponujący dużym majątkiem; bogaty, majętny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) dysponujący dużym majątkiem
(1.2) przest. obfitujący w dużą ilość czegoś
(1.3) daw. mający władzę; potężny, możny
w użyciu rzeczownikowym
(2.1) rzad. ktoś, kto jest zamożny (1.1-3)
Wiktionary
(1.1) W sobotę zawsze odbywał się tam targ rolny, na którym swoje towary sprzedawali rolnicy z podpoznańskich wiosek. Zamożniejsi bambrzy przyjeżdżali tu swoimi wozami, które natychmiast zamieniały się w stragany na kołach, oferujące mieszkańcom miasta drób, jajka, warzywa i pyry w workach albo w mniejszych ilościach na wymborki.
Wiktionary
IPA: zãˈmɔʒnɨ, AS: zãmožny
Wiktionary
rzecz. zamożność ż., możny mos.
przym. możny, zamożysty
przysł. zamożnie, możnie
Wiktionary
(1.1) bogaty, dobrze sytuowany, dostatni, majętny, zasobny; pot. dziany, nadziany, forsiasty, przy forsie
(1.2) zasobny, obfity
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) daw. zamożny, bogaty, majętny
(1.2) daw. możny, potężny, przemagający
Wiktionary
(1.1) Lud zawsze hołduje bogatym i zamożystym.
Wiktionary
rzecz. możność ż., możny m., zamożenie m., zamożność ż.
przym. możny, zamożny
przysł. zamożnie
Wiktionary
zastępca przywódcy do spraw politycznych w wojsku radzieckim; politruk
SJP.pl
1. sprej do schładzania kontuzjowanej części ciała;
2. preparat chemiczny do zamrażania, używany m.in. w celu luzowania śrub i wyszukiwania usterek w podzespołach
SJP.pl
urządzenie elektryczne służące do zamrażania nietrwałych artykułów spożywczych oraz przechowywania ich w ujemnej temperaturze; zamrażarka, zamrażalnik
SJP.pl
pomieszczenie umożliwiające zamrażanie artykułów spożywczych i przechowywanie ich w niskiej temperaturze; zamrażarnia, zamarzalnia
SJP.pl
dział chłodnictwa zajmujący się procesami i techniką zamrażania produktów spożywczych
SJP.pl
1. urządzenie elektryczne służące do zamrażania nietrwałych artykułów spożywczych oraz przechowywania ich w ujemnej temperaturze; zamrażalka, zamrażarka;
2. komora w lodówce służąca do szybkiego zamrażania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) część lodówki lub samodzielne urządzenie, w którym produkty ulegają zamrożeniu
Wiktionary
czas. zamrażać ndk., zamrozić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamrażać.
Wiktionary
Zamrażanie produktów żywnościowych – jedna z najkorzystniejszych pod względem biologicznym form utrwalania żywności. Pozwala w maksymalnym stopniu zachować odżywcze, dietetyczne i organoleptyczne walory świeżych produktów. Proces ten polega na szybkim doprowadzeniu produktu do temperatury ok. -30 °C, po czym następuje przechowywanie w komorach chłodniczych, w temp. ok. -20 °C. Zamrażaniu poddaje się mięso, ryby, jaja, masło, owoce i warzywa (mrożonki).
Wikipedia
przysł. mroźno
rzecz. mrozik mrz., mrozek mrz., mrożonka ż., zamrażarka ż.
czas. zamrażać
przym. mrozowy
Wiktionary
1. urządzenie elektryczne do zamrażania nietrwałych artykułów spożywczych oraz przechowywania ich w ujemnej temperaturze; zamrażalka, zamrażalnik;
2. potocznie: wstrzymanie wszelkich działań w jakiejś sprawie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do zamrażania produktów spożywczych
Wiktionary
(1.1) Moja mama kupiła wczoraj nową zamrażarkę.
Wiktionary
IPA: ˌzãmraˈʒarka, AS: zãmražarka
Wiktionary
czas. zamrażać
rzecz. zamrażanie
Wiktionary
pomieszczenie umożliwiające zamrażanie artykułów spożywczych i przechowywanie ich w niskiej temperaturze; zamrażalnia, zamarzalnia
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamrozić)
(1.1) znacznie schładzać coś, doprowadzając do stopniowego zamarznięcia
(1.2) ekon. wstrzymywać realizację, użytkowanie, sprzedaż czegoś
czasownik zwrotny niedokonany zamrażać się (dk. zamrozić się)
(2.1) być zamrażanym (1.1)
Wiktionary
rzecz. mrozik mrz., mrozek mrz., zamrażalnia ż., zamrażalnik mrz., zamrażanie n., zamrażarka ż., zamrożenie n., mrożonka ż.
przysł. mroźno
przym. mrozowy
Wiktionary
(1.1) chłodzić, mrozić
(2.1) chłodzić się, mrozić się
Wiktionary
Zobacz też: Zamroczenie – amerykański film.
Zespół zamroczeniowy ( obnubilatio, obtundation, in. zamroczenie, stan pomroczny) – zespół zaburzeń świadomości o nagłym początku, trwający od kilku minut do kilku tygodni, który charakteryzuje ograniczenie kontaktu o różnym nasileniu, brak orientacji autopsychicznej i allopsychicznej, nieprawidłowe i niemożliwe do przewidzenia reakcje oraz emocje.
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamraczać)
(1.1) wywołać stan dezorientacji lub przytłumienia świadomości, np. poprzez silne emocje lub alkohol
Wiktionary
(1.1) Mocne światło zamroczyło mnie na chwilę.
(1.1) Opary chemikaliów zamroczyły wszystkich w laboratorium.
Wiktionary
IPA: zãˈmrɔt͡ʃɨt͡ɕ, AS: zãmročyć
Wiktionary
przym. mroczny
rzecz. mrok mrz., zamroczenie n.
Wiktionary
taki, który pokrył się wielką liczbą czegoś; zarojony
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamrażać)
(1.1) obniżyć temperaturę, powodując zamarznięcie czegoś; silnie schłodzić
(1.2) zaprzestać użytkowania
czasownik zwrotny dokonany zamrozić się (ndk. zamrażać się)
(2.1) zostać zamrożonym
Wiktionary
rzecz. zamrażalnik mrz., mrozik mrz., mrozek mrz., mróz mrz., zamrożenie n., mrożonka ż.
przysł. mroźno
przym. mrozowy
Wiktionary
(1.1) schłodzić
(1.2) unieruchomić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamrozić.
Wiktionary
czas. zamrażać, zamrozić
rzecz. mrozek mrz., mrozik mrz.
przym. mrozowy
Wiktionary
bardzo mocno schłodzony; mrożony
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|mrugać.
Wiktionary
(1.1) Detrytus zamrugał. A potem bardzo ostrożnie ujął królewską dłoń, starając się jej nie zgnieść.
Wiktionary
rzecz. mruganie n.
Wiktionary
Zamrzenica – (niem. "Sommersin") osada leśna w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Lubiewo nad wschodnim brzegiem zbiornika Koronowskiego. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Minikowo.
Od 1950 (także w latach 1975–1998) miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zamierać)
(1.1) dokonany od|zamierać.
Wiktionary
IPA: ˈzãmʒɛt͡ɕ, AS: zãmžeć
Wiktionary
rzecz. zamieranie n., zamarcie n.
czas. zamierać ndk.
przym. zamarły
Wiktionary
osad lodowy
SJP.pl
Zamróz, wietrzenie mrozowe, dezintegracja mrozowa, gelifrakcja, geliwacja, kongelacja – rodzaj wietrzenia fizycznego, polegający na rozsadzaniu lub rozkruszaniu skał w wyniku działania ciśnienia wytworzonego przez wielokrotnie zamarzającą i rozmarzającą wodę znajdującą się w szczelinach, porach skał.
Wikipedia
pierścień ciemno zabarwionego drewna występujący pod wpływem mrozu na przekroju pnia po ścięciu; twardziel mrozowa
SJP.pl
wyprawiona, miękka skóra z delikatnym meszkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzem. rodzaj miękkiej w dotyku, nasiąkliwej skóry z delikatnym meszkiem (często owczej lub jeleniej);
(1.2) włók. tkanina o lekko mechatej powierzchni, produkowana z mieszanki wełny
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Postawny, dobrze zbudowany młody mężczyzna, którego można by posądzić o lekką nadwagę, na nogach miał mokasyny z brązowego zamszu.
Wiktionary
IPA: zãmʃ, AS: zãmš
Wiktionary
przym. zamszowy
Wiktionary
(1.2) dewetyna, dywetyna
Wiktionary
potocznie: but zamszowy
SJP.pl
potocznie: but zamszowy
SJP.pl
mający niektóre właściwości zamszu; przypominający zamsz
SJP.pl
maszyna do pokrywania powierzchni tkanin warstwą ciętych włókien; flokowarka
SJP.pl
przypominający zamsz, imitujący zamsz
SJP.pl
pokrywać coś zamszem (meszkiem); flokować
SJP.pl
1. dział przemysłu skórzanego zajmujący się wyrobem zamszu;
2. handel zamszem
SJP.pl
1. cecha czegoś wykonanego z zamszu;
2. cecha czegoś o miękkiej powierzchni pokrytej meszkiem;
3. cecha czegoś o łagodnym i delikatnym zapachu
SJP.pl
1. → zamsz;
2. pokryty meszkiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonany z zamszu
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. gładki, miękki, delikatny
Wiktionary
(1.1) Halina przyszła w zamszowej garsonce.
Wiktionary
rzecz. zamsz mrz.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zamtowy
Wiktionary
bylina z rodziny toinowatych, o pięcioramiennych kwiatach wydzielających zapach padliny; stapelia, brudnota
SJP.pl
1. obłożyć, pokryć, zatkać coś mchem, watą, trocinami itp.;
2. uczynić coś mechatym, kosmatym;
3. pozwolić zarosnąć mchem; o mchu: zarosnąć coś (np. łąkę)
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. aksamitny, zamszowy
Wiktionary
przestarzale: dom publiczny; lupanar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. dom publiczny
Wiktionary
(1.1) Był częstym bywalcem zamtuza.
(1.1) W zamtuzie zaraził się francą.
(1.1) Prostytutki zaciągały przechodzących kleryków do zamtuzów niemal siłą (…)
Wiktionary
(1.1) lupanar, burdel, dom publiczny
Wiktionary
zdrobnienie od: zamtuz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna korzystający z usług prostytutek
Wiktionary
1. młodzieżowo:
a) osoba zanudzająca otoczenie; nudziarz;
b) pokarm osadzający się w przewodzie pokarmowym i opóźniający trawienie;
c) coś wywołującego otępienie, zmęczenie lub smutek; zmulacz;
2. w górnictwie: osoba zatrudniona przy zamulaniu wyrobisk; zmulacz
SJP.pl
1. pokrywać mułem, czynić mulistym; mulić, zmulać;
2. potocznie: o pokarmach: wywoływać problemy z trawieniem; zmulać;
3. potocznie: omamiać kogoś lub utrudnić zrozumienie czegoś; zmulać;
4. slangowo:
a) przynudzać;
b) być zmęczonym, śpiącym;
5. zamulać się - stawać się zamulonym
SJP.pl
teren zamulony, mulisty
SJP.pl
zmulić;
1. pokryć mułem, uczynić mulistym;
2. potocznie: o pokarmach: wywołać problemy z trawieniem;
3. potocznie: omamić kogoś lub utrudnić zrozumienie czegoś;
4. zamulić się - stać się zamulonym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamurować.
Wiktionary
czas. zamurować dk.
rzecz. murarstwo n., murek mrz., mur mrz.
Wiktionary
czasownik
(1.1) murując przesłonić otwór
(1.2) sprawić, że komuś brak słów
Wiktionary
(1.2) Porucznik momentalnie poczerwieniał na twarzy. Nic nie odpowiedział, bo najwyraźniej go zamurowało.
Wiktionary
rzecz. mur mrz., murarstwo n., murek mrz., zamurowanie n.
przym. murarski
czas. murować
Wiktionary
potocznie:
1. coś nudnego, zamulającego; nudy;
2. powolność, apatyczność; zamułka
SJP.pl
1. piasek zmieszany z wodą służący do wypełniania pustych wyrobisk górniczych;
2. potocznie: powolność, apatyczność; zamuła
SJP.pl
przymiotnik od: zamułka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamykać.
(1.2) powodowanie zamknięcia otworu. przegrody, zastawki
Wiktionary
(1.2) Woda kierowana jest do zbiorników pod szczytami. Potem to tylko kwestia otwierania i zamykania stawideł.
Wiktionary
IPA: ˌzãmɨˈkãɲɛ, AS: zãmykãńe
Wiktionary
czas. zamknąć dk., zamykać ndk.
rzecz. zamek mrz.
Wiktionary
urządzenie do automatycznego zamykania puszek (konserw)
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamknąć)
(1.1) zob. zamknąć. (np. okno)
(1.2) zob. zamknąć. (np. kluczem)
(1.3) zob. zamknąć. (aresztować)
(1.4) zob. zamknąć. (kończyć działanie)
(1.5) zob. zamknąć. (listę, kolejkę)
czasownik zwrotny niedokonany zamykać się (dk. zamknąć się)
(2.1) dosł. zob. zamknąć się. (np. o oknie)
(2.2) przen. zob. zamknąć się. (ukrywać uczucia)
Wiktionary
(1.1) Robercie, zamykaj okna, jak wychodzisz z domu.
(1.2) Gdy wychodzę z domu, zawsze zamykam drzwi na trzy zamki, bo boję się włamywaczy.
(1.3) Policjanci zamykają codziennie drobnych pijaczków.
(1.4) Muzeum zamykamy o 17:00.
(1.5) Pochód zamykał mały chłopiec z lizakiem
(1.5) Listę zakupów zamyka pięć puszek sardynek
(2.1) Drzwi zamykały się z trzaskiem przy najmniejszym wietrze.
(2.2) Po każdym niepowodzeniu on się zamyka i nie rozmawia z nikim.
Wiktionary
IPA: zãˈmɨkat͡ɕ, AS: zãmykać
Wiktionary
czas. zamknąć dk.
rzecz. zamykanie n., zamykacz m., zamknięcie n., zamek m., zamkowy mos.
przym. zamknięty, zamkowy
Wiktionary
1. pomysł, pierwotna idea; plan;
2. stan zatopienia się w myślach; zaduma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. to, co ktoś zamierza uczynić
Wiktionary
IPA: ˈzãmɨsw̥, AS: zãmysu̯̦
Wiktionary
rzecz. zamyślanie n., zamyślenie n.
czas. zamyślać ndk., zamyślić dk.
Wiktionary
(1.1) zamiar, zamierzenie; książk. intencja
Wiktionary
1. mieć zamiar coś zrobić; planować, zamierzać;
2. zamyślać się - pogrążać się w myślach, w zadumie
SJP.pl
1. powziąć zamiar zrobienia czegoś; zaplanować, zamierzyć;
2. zamyślić się - pogrążyć się w myślach, w zadumie
SJP.pl
Zamyślenie – wiersz autorstwa Bolesława Leśmiana z 1920 (tom "Łąka"). Ma charakter programowy, jednak nie w stylu manifestu, czy eseju, ale raczej dzieła poetyckiego traktującego o poezji. Utwór dialoguje z tradycją romantyczną, z jej symboliką i mitologią, w tym kwestią boskości artysty.
Wikipedia
Za
Wikipedia
1. powziąć zamiar zrobienia czegoś; zaplanować, zamierzyć;
2. zamyślić się - pogrążyć się w myślach, w zadumie
SJP.pl
1. pogrążony w myślach;
2. wyrażający zamyślenie, zadumę, np. zamyślone spojrzenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pogrążony w myślach
(1.2) wyrażający zamyślenie
Wiktionary
rzecz. zamyślenie n.
czas. zamyślić się dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zamówić.
(1.2) ustne lub pisemne polecenie dostarczenia lub wykonania czegoś
(1.3) to, co zostało zamówione
(1.4) druk, formularz z listą zamówionych towarów lub usług
Wiktionary
(1.2) Zadzwoniłam i poprosiłam o anulowanie zamówienia.
(1.2) Złożymy zamówienie na dwadzieścia ton papieru.
Wiktionary
IPA: ˌzãmuˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: zãmuvʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. zamawianie n., zamawiacz m.
czas. zamówić, zamawiać
przym. zamówieniowy
Wiktionary
(1.2) zlecenie, obstalowanie, dyspozycja, polecenie
Wiktionary
przymiotnik od: zamówienie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamawiać)
(1.1) zlecić sprowadzenie przedmiotu, wykonanie usługi, rezerwację miejsca itp.
(1.2) wykonać praktyki magiczne w celu uleczenia kogoś, czegoś lub zdjęcia z kogoś, czegoś uroku; zakląć chorobę lub urok słowami
Wiktionary
(1.1) Miałam pustą lodówkę, więc na obiad zamówiłam pizzę przez Internet.
Wiktionary
IPA: zãˈmuvʲit͡ɕ, AS: zãmuvʹić
Wiktionary
rzecz. zamówienie n., zamawianie n., zamawiający m., zamawiacz m.
czas. zamawiać ndk., mówić ndk.
Wiktionary
(1.2) odczynić
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonany od|zamącać.
Wiktionary
(1.1) Bossk nie powinien był pozwolić, by ten jeden pokaz ojcowskiej dumy zamącił mu w głowie.
Wiktionary
rzecz. mąciciel mos.
Wiktionary
dawniej: obsypywać, ubrudzać mąką lub substancją podobną do mąki; umączać
SJP.pl
zawarcie przez kobietę związku małżeńskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. trad. zawarcie małżeństwa przez kobietę
(1.2) praw. wejście w związek małżeński z mężczyzną
Wiktionary
(1.1) Szar'iat i tradycja legitymizują na przykład wczesne zamążpójście, poligamię czy małżeństwo tymczasowe (tzw. sigheh)
(1.2) Niejeden młody człowiek wyobraża sobie czasem swoje zamążpójście lub ożenek.
Wiktionary
(1.1) przest. zamęście
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zamęt
Wiktionary
(1.1) To nie zamęt, lecz tylko mały zamęcik.
Wiktionary
rzecz. zamęt m.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zamęczyć)
(1.1) niedokonany od|zamęczyć.
czasownik zwrotny niedokonany zamęczać się (dk. zamęczyć się)
(2.1) niedokonany od|zamęczyć się.
Wiktionary
(1.1) [...] w okolicy działa makabryczna fabryka tortur, w której psychopaci z całego świata zamęczają na śmierć swe ofiary.
(2.1) Będzie zamęczała się wątpliwościami i czekała na telefon, który nie wiadomo kiedy i czy w ogóle zadzwoni.
Wiktionary
rzecz. męka ż., męczennik mos., męczennica ż., męczeństwo n., męczarnia ż., zamęczenie n., zamęczanie n., zmęczenie n., przemęczenie n., umęczenie n., wymęczenie n.
czas. męczyć ndk., zamęczyć dk., namęczyć dk., przemęczać ndk., przemęczyć dk., umęczać ndk., umęczyć dk., wymęczać ndk., wymęczyć dk., zmęczyć dk.
przym. męczący, zamęczony, zmęczony, wymęczony, przemęczony, umęczony, męczeński
przysł. męcząco, męczeńsko
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zamęczać)
(1.1) spowodować czyjąś śmierć poprzez zadawanie fizycznego cierpienia, tortury lub długotrwałe, okrutne znęcanie się
(1.2) doprowadzić kogoś do stanu skrajnego wyczerpania fizycznego lub psychicznego uporczywym, powtarzalnym działaniem
czasownik zwrotny dokonany zamęczyć się (ndk. zamęczać się)
(2.1) poprzez nadmierny wysiłek, ciężką pracę lub intensywne przeżywanie negatywnych emocji doprowadzić samego siebie do utraty sił witalnych lub odporności psychicznej
(2.2) rzad. spowodować u siebie nawzajem skrajne zmęczenie lub wywołać kryzys w relacji poprzez długotrwałe, uciążliwe zachowanie
Wiktionary
(1.1) Tam przed pół rokiem kazałeś zamęczyć i powiesić dziesięciu moich towarzyszy [...].
(2.1) Konieczna jakaś zmiana, inaczej dziewczyna zamęczy się tym rozpamiętywaniem.
(2.2) [...] w końcu i tak się rozstaniecie, bo zamęczycie się nawzajem.
Wiktionary
rzecz. męka ż., męczennik mos., męczennica ż., męczeństwo n., męczarnia ż., zamęczenie n., zamęczanie n., zmęczenie n., przemęczenie n., umęczenie n., wymęczenie n.
czas. męczyć ndk., zamęczać ndk., namęczyć dk., przemęczać ndk., przemęczyć dk., umęczać ndk., umęczyć dk., wymęczać ndk., wymęczyć dk., zmęczyć dk.
przym. męczący, zamęczony, zmęczony, wymęczony, przemęczony, umęczony, męczeński
przysł. męcząco, męczeńsko
Wiktionary
(1.1) zakatować, zadręczyć, zamordować, uśmiercić, zgładzić
(1.2) zadręczyć, zanudzić, wykończyć
Wiktionary
zakłócenie, zamieszanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sytuacja zakłócenia porządku
Wiktionary
Zamęt (niem. "Sammtmühle") – osada leśna w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Łagów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
IPA: ˈzãmɛ̃nt, AS: zãmẽnt
Wiktionary
rzecz. zamęcik mrz.
Wiktionary
(1.1) bezład, nieład, chaos, dezorganizacja, kakofonia, nieporządek, rozgardiasz, zamieszanie; przest. kweres; pot. bałagan, bigos, dom wariatów, galimatias, kocioł, kociokwik, kołomyja, kołowacizna, kołowanina, kołowrotek, koniec świata, meksyk, mętlik, miszmasz, młyn, obłęd, pomieszanie z poplątaniem, przewalanka, sajgon, sądny dzień, szurum-burum, urwanie głowy
Wiktionary
roślina występująca na plażach, wydmach i w borach wydmowych
SJP.pl
Zamętnica ("Zannichellia" L.) – rodzaj roślin z rodziny rdestnicowatych, czasem wyłączany w monotypową rodzinę zamętnicowatych ("Zannichelliaceae"), obejmujący 6 gatunków występujących na całym świecie z wyjątkiem Antarktyki. Gatunkiem rodzimym flory Polski jest zamętnica błotna.
Wikipedia
o cechach zamętnicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Zamętnicowate ("Zannichelliaceae" Dumort.) – rodzina roślin wyróżniana w niektórych systemach klasyfikacyjnych. Współcześnie raczej zaliczane tu rośliny włączane są do rodziny rdestnicowatych "Potamogetonaceae".
Wikipedia
o cechach zamętnicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
dawniej: zamążpójście
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. zamążpójście
Wiktionary
mający męża
SJP.pl
przymiotnik, rodzaj żeński
(1.1) (o kobiecie) taka, która ma męża
Wiktionary
IPA: zãˈmɛ̃w̃ʒna, AS: zãmẽũ̯žna
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk wydano
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tych, którzy są zamężni
Wiktionary
przym. zamężny
Wiktionary
mający męża
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający / mająca męża
Wiktionary
IPA: zãˈmɛ̃w̃ʒnɨ, AS: zãmẽũ̯žny
Wiktionary
rzecz. mąż m., niezamężność ż., mężczyzna m., zamężność ż.
przym. męski
przysł. męsko, po męsku
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przestarzale: miejsce pod wierzchnim ubraniem na piersi; pazucha
2. mieć coś w zanadrzu - mieć coś w pogotowiu, co w odpowiedniej chwili można ujawnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) miejsce pod ubraniem na piersi
Wiktionary
(1.1) pazucha
Wiktionary
więcej niżby należało, za bardzo; nadmiernie, nazbyt
SJP.pl
przysłówek
(1.1) więcej lub bardziej niż należałoby, za bardzo, za dużo
Wiktionary
(1.1) Co i jak jeść, żeby zanadto nie przytyć?
(1.1) Wprawdzie bratanek księdza powinien być ponad wszelkimi podejrzeniami, ale co zanadto, to zanadto.
Wiktionary
IPA: zãˈnatːɔ, AS: zãna•to
Wiktionary
(1.1) za bardzo, za dużo, nadmiernie, nazbyt, zbyt, zbytnio
Wiktionary
przestawić litery lub sylaby w wyrazie w taki sposób, by powstał nowy wyraz; anagramować
SJP.pl
w Indiach i Iranie: wydzielona część mieszkania przeznaczona dla kobiet należących do rodziny; zenana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. sandały
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. miner. piaskowiec
Wiktionary
bardzo płaski, rozległy stożek napływowy powstały w wyniku działalności wód polodowcowych, zbudowany ze żwirów i piasków; sandr; piaszczysko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. zob. sandr.
Wiktionary
IPA: zãntr̥, AS: zãntr̦
Wiktionary
przym. zandrowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w północno-zachodnim Iranie, nad rzeką Zandżan;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. zandżański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zandżanem, dotyczący Zandżanu
Wiktionary
rzecz. Zandżan mrz.
Wiktionary
zaprzeczyć
SJP.pl
parzysty narząd wydalniczy czynny u dorosłych owodniowców (gadów, ptaków i ssaków); nerka właściwa, nerka ostateczna
SJP.pl
poddawać wpływom angielskim, nadawać cechy angielskie; angielszczyć, anglicyzować, anglizować
SJP.pl
poddać wpływom angielskim, nadać cechy angielskie; zanglizować
SJP.pl
nadać czemuś angielski charakter lub formę
SJP.pl
nadać czemuś cechy angielskie
SJP.pl
czasownik
(1.1) nadać czemuś cechy angielskie
Wiktionary
poddać wpływom angielskim, nadać cechy angielskie; zangielszczyć
SJP.pl
czasownik
(1.1) nadać czemuś cechy angielskie
Wiktionary
taki, który zaniebieszczał; zaniebieściały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaniebieścić.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛbʲjɛʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zãńebʹi ̯eščẽńe
Wiktionary
czas. zaniebieścić
przym. niebieski, niebieskawy
rzecz. niebieski mos., niebo n.
temsłow. niebiesko-
Wiktionary
rzadko: sprawić, że coś stanie się niebieskie; zaniebieścić
SJP.pl
taki, który zaniebieściał; zaniebieszczały
SJP.pl
rzadko: sprawić, że coś stanie się niebieskie; zaniebieszczyć
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dać się widzieć jako niebieska plama na jakimś tle
(1.2) rzad. zafarbować coś na niebiesko
czasownik zwrotny zaniebieścić się
(2.1) zaniebieścić (1.1)
Wiktionary
(2.1) Niezapominajki zaniebieściły się na polanie.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛˈbʲjɛ̇ɕt͡ɕit͡ɕ, AS: zãńebʹi ̯ėśćić
Wiktionary
rzecz. niebieski mos., zaniebieszczanie n., zaniebieszczenie n., niebieskość ż., niebo n.
czas. zaniebieszczać ndk., zaniebieszczyć dk.
przym. niebieski, niebieskawy
przysł. niebiesko
temsłow. niebiesko-
Wiktionary
(1.2) zaniebeszczyć
Wiktionary
zaprzestać czegoś lub zrezygnować z czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaniechać.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛˈxãɲɛ, AS: zãńeχãńe
Wiktionary
czas. zaniechać, niechać
Wiktionary
zaprzestać czegoś lub zrezygnować z czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaniechiwać)
(1.1) nie podjąć działania lub ulec rezygnacji
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zarzucić, porzucić, zostawić
Wiktionary
rzecz. zaniechanie n.
czas. niechać ndk./dk.
Wiktionary
(1.1) poniechać, porzucić, zaprzestać, zrezygnować, dać za wygraną
Wiktionary
zaprzestawać, odstępować od czegoś, rezygnować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaniechać)
(1.1) nie podejmować działania lub ulegać rezygnacji
Wiktionary
rzecz. zaniechiwanie n.
czas. zaniechać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanieczyszczać.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛt͡ʃɨʃˈt͡ʃãɲɛ, AS: zãńečyščãńe
Wiktionary
rzecz. zanieczyszczenie n.
czas. oczyszczać, zanieczyszczać ndk., zanieczyścić dk.
Wiktionary
(1.1) brudzenie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zanieczyścić)
(1.1) czynić nieczystym
czasownik zwrotny niedokonany zanieczyszczać się (dk. zanieczyścić się)
(2.1) ulegać zanieczyszczeniu
Wiktionary
rzecz. zanieczyszczanie n., zanieczyszczenie n.
czas. oczyszczać, zanieczyścić
przym. zanieczyszczony
Wiktionary
(1.1) brudzić, brukać, kontaminować, plugawić, walać, zabrudzać, zaśmiecać
(2.1) brudzić się, brukać się, zabrudzać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stan bycia zanieczyszczonym
(1.2) substancja lub przedmiot, który zanieczyszcza
Wiktionary
(1.1) Źródłem zanieczyszczeń wód są duże zakłady przemysłowe i miasta, a ostatnio także rolnictwo, zwłaszcza środki chemiczne i gnojowica przysparzają dużo kłopotów.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛt͡ʃɨʃˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zãńečyščẽńe
Wiktionary
rzecz. zanieczyszczanie n.
czas. oczyszczać, zanieczyszczać ndk., zanieczyścić dk.
przym. zanieczyszczony
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który nie jest czysty
(1.2) taki, który nie jest jednorodny ani przejrzysty
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zanieczyścić
Wiktionary
rzecz. zanieczyszczenie n.
czas. zanieczyszczać ndk., zanieczyścić dk.
Wiktionary
(1.1) brudny
(1.2) mętny
(2.1) skażony
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zanieczyszczać)
(1.1) dokonany od|zanieczyszczać.
Wiktionary
rzecz. zanieczyszczanie n., zanieczyszczenie n.
czas. oczyszczać, zanieczyszczać ndk.
przym. zanieczyszczony
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaniedbać.
(1.2) coś, co powinno być zrobione, a nie zostało zrobione
Wiktionary
(1.2) Przepraszam, to zaniedbanie wynikło z mojej winy.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛdˈbãɲɛ, AS: zãńedbãńe
Wiktionary
czas. zaniedbać, zaniedbywać
ims. zaniedbany
przym. zaniedbany
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) będący w stanie zaniedbania
forma czasownika.
(2.1) skrót|imiesł.|imiesłów|imiesłów. przym. bierny od: zaniedbać
Wiktionary
(1.1) Incydent miał miejsce w Szwecji, ale dobrze sobie poradziłem pomimo mojego nieco zaniedbanego szwedzkiego.
(1.1) Ten kościółek jest potwornie zaniedbany już od wielu lat.
Wiktionary
rzecz. zaniedbanie n., zaniedbywanie n.
czas. zaniedbać dk., zaniedbywać ndk.
Wiktionary
(1.1) brudny, niechlujny, nieczysty, nieuporządkowany, opuszczony, zapluty, zapuszczony, zapyziały
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaniedbywać)
(1.1) dokonany od|zaniedbywać.
Wiktionary
(1.1) Bycie członkiem współczesnego demos wymaga od obywateli coraz większego przygotowania, tymczasem edukacja obywatelska jest zaniedbana, co powoduje wzrost konformizmu i apatii politycznej z jednej strony, a z drugiej - wzrost podatności na perswazję demagogiczną.
Wiktionary
IPA: zãˈɲɛdbat͡ɕ, AS: zãńedbać
Wiktionary
rzecz. zaniedbanie n., zaniedbywanie n.
czas. zaniedbywać
przym. zaniedbany
Wiktionary
możliwy do zaniedbania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaniedbywać.
Wiktionary
Zaniedbywanie – forma przemocy wobec innych, w wychowaniu i opiece nad drugim człowiekiem to brak ingerencji w potrzeby fizyczne i psychiczne (np. dziecka). Zaniedbywanie obejmuje celowe lub nieświadome niewykonywanie niezbędnych czynności opiekuńczych i wychowawczych, wobec osoby podlegającej opiece, przez osobę do tego zobowiązaną (np. z racji władzy rodzicielskiej).
Wikipedia
czas. zaniedbać, zaniedbywać ndk.
przym. zaniedbany
Wiktionary
czasownik
(1.1) nie troszczyć się
Wiktionary
(1.1) Nie należy zaniedbywać rodziny.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲɛdˈbɨvat͡ɕ, AS: zãńedbyvać
Wiktionary
rzecz. zaniedbywanie, zaniedbanie
czas. zaniedbać
przym. zaniedbany
Wiktionary
złagodnieć, zeszlachetnieć
SJP.pl
złagodnieć, zeszlachetnieć
SJP.pl
rzadko: tracić siły, omdlewać
SJP.pl
tracić zdolność mówienia, zwykle z emocji
SJP.pl
rzadko: zasiedlać Niemcami; zniemczać, germanizować
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
Za
Wikipedia
mieszkaniec Zaniemyśla (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Zaniemyśla (miasta w Polsce)
SJP.pl
książkowo: podupaść na zdrowiu, zachorować
SJP.pl
stać się niemym (zwykle na jakiś czas), nie móc wydobyć głosu w wyniku nagłego, silnego przeżycia, stresu itp.; oniemieć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) chwilowo stracić zdolność swobodnego mówienia na skutek silnych uczuć
Wiktionary
(1.1) Pacjenci szpitala, zwłaszcza ci najmniejsi, zaniemówili z przejęcia, kiedy młodzież wręczała im słodkości i upominki, takie jak np. pluszaki.
Wiktionary
czas. mówić
Wiktionary
(1.1) oniemieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uczucie niepokoju, niepewności
Wiktionary
(1.1) Moskwa zaczęła również przejawiać coraz wyraźniejsze zaniepokojenie rosnącą obecnością amerykańską w regionie.
Wiktionary
rzecz. niepokój m., niepokojenie n.
czas. niepokoić ndk., zaniepokoić dk.
przysł. niepokojąco
przym. zaniepokojony
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) ktoś, kto odczuwa niepokój lub niepewność, także je wyrażający
Wiktionary
(1.1) 4 lipca chińskie media podały, że „zaniepokojeni częstymi przypadkami zachorowań wśród pingwinów pracownicy szanghajskiego zoo postanowili uodpornić podopiecznych, karmiąc ich regularnie czosnkiem”.
(1.1) Stany Zjednoczone, ale nie tylko, są zaniepokojone dezinformacją odnośnie do bezpieczeństwa cybernetycznego.
Wiktionary
rzecz. zaniepokojenie n.
czas. zaniepokoić dk., zaniepokajać ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
stracić wzrok, zdolność widzenia; oślepnąć, ociemnieć
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. zanosić)
(1.1) dokonany od|zanosić.
Wiktionary
(1.1) Czarownik zamknął wieko plecionkaecionki i zaniósł ją na dawne miejsce.
Wiktionary
IPA: ˈzãɲɛ̇ɕt͡ɕ, AS: zãńėść
Wiktionary
czas. nieść ndk.
rzecz. zaniesienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanihilować.
Wiktionary
rzecz. niezanihilowanie n.
czas. zanihilować dk.
Wiktionary
unicestwić, poddać całkowitej destrukcji
SJP.pl
stopniowe zmniejszanie się, zamieranie, zanikanie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zanikanie, zamieranie czegoś
(1.2) proces stopniowego zmniejszania się objętości tkanki, narządu, zdolności organizmu lub części ciała będące rezultatem uszkodzenia nerwów, długotrwałej bezczynności lub niedokrwienia
Wiktionary
(1.2) Fauna abisalu cechuje się zanikiem lub nadmiernym rozwojem narządów wzroku w postaci organów świetlnych, wytworzeniem delikatnych narządów dotyku oraz niezwykłymi kształtami.
Wiktionary
IPA: ˈzãɲik, AS: zãńik
Wiktionary
rzecz. zanikanie n., zaniknięcie n.
czas. zanikać ndk., zaniknąć dk.
przym. zanikowy, zanikły
Wiktionary
(1.1) ubywanie, zanikanie, zamieranie, wymieranie, znikanie
(1.2) atrofia
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanikać.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲiˈkãɲɛ, AS: zãńikãńe
Wiktionary
rzecz. zanik m., zaniknięcie n.
czas. zanikać ndk., zaniknąć dk.
przym. zanikowy, zanikły
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaniknąć)
(1.1) stawać się niepostrzegalnym
(1.2) przestawać istnieć
Wiktionary
rzecz. zanik mrz., zanikanie n., zaniknięcie n.
czas. zaniknąć dk.
Wiktionary
(1.1) czeznąć, kurczyć się, maleć, marnieć, niknąć, podupadać, słabnąć, ubywać, umykać, zacierać się, zamazywać się, zatracać się, zmniejszać się
(1.2) ginąć, niknąć, obumierać, przechodzić, przepadać, wymierać, zamierać, zawalić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaniknąć.
Wiktionary
IPA: ˌzãɲicˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zãńiḱńė̃ńće
Wiktionary
rzecz. zanik m., zanikanie n.
czas. zanikać ndk., zaniknąć dk.
przym. zanikowy, zanikły
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zanikać)
(1.1) dokonany od|zanikać.
Wiktionary
rzecz. zanik m., zanikanie n., zaniknięcie n.
czas. zanikać
Wiktionary
przymiotnik od: zanik
SJP.pl
taki, który zanikł (zaniknął), np. "dawno zanikłe wspomnienia"
SJP.pl
spójnik wprowadzający zdanie podrzędne, komunikujący, że zdarzenie, o którym mowa w zdaniu nadrzędnym, nastąpiło albo nastąpi przed zdarzeniem, o którym mowa w zdaniu podrzędnym (np. Uciekajmy stąd, zanim strażnik się obudzi!); nim
SJP.pl
spójnik
(1.1) przed jakimś wydarzeniemx
Wiktionary
(1.1) Zanim zaczniemy odchudzać psa, warto odwiedzić weterynarza i zrobić pupilowi okresowe badania, aby mieć pewność, że z jego zdrowiem i ogólną kondycją wszystko w porządku.
(1.1) Zanim położysz się spać, odrób pracę domową.
(1.1) Wrócę, zanim zaczniesz za mną tęsknić.
Wiktionary
IPA: ˈzãɲĩm, AS: zãńĩm
Wiktionary
(1.1) nim; gw. Śląsk Cieszyński kim
Wiktionary
nadać przedmiotom nieożywionym, zjawiskom przyrody lub pojęciom abstrakcyjnym cechy istot żywych; zanimizować
SJP.pl
"zanim" wraz z cząstką trybu przypuszczającego
SJP.pl
nadać przedmiotom nieożywionym, zjawiskom przyrody lub pojęciom abstrakcyjnym cechy istot żywych; zanimalizować
SJP.pl
animować, zaanimować;
1. pobudzić do działania, do działalności w czymś, zachęcić do czegoś, ożywić;
2. poruszyć kukiełkami w teatrzyku lalkowym;
3. narysować lub wykonać zdjęcia do filmu rysunkowego;
4. stworzyć ruchome obrazy za pomocą komputera
SJP.pl
rzadko: zniszczyć, wyniszczyć
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zaniówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Parczew. leży przy drodze wojewódzkiej nr 815
W 1673 roku właścicielem wsi był starosta mielnicki Jan Kazimierz Gołuchowski. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
zmniejszać coś, obniżać wartość czegoś, co jest dużo cenniejsze; pomniejszać
SJP.pl
zmniejszyć coś, obniżyć wartość czegoś, co jest dużo cenniejsze; pomniejszyć
SJP.pl
dawniej: klamra, sprzączka
SJP.pl
komiczny sługa, błazen z włoskiej komedii dell'arte
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przeliczony z krótszego okresu na skalę całego roku
SJP.pl
przespać gdzieś noc
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. nocować)
(1.1) zostać w jakimś miejscu na nocleg
Wiktionary
rzecz. nocnik mos./mrz., nocka ż., noc ż.
Wiktionary
w medycynie: ropne zapalenie tkanki podskórnej palca ręki oraz stopy; paronychia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. syst. nazwa systematyczna|Asplenium|L.|ref=tak., rodzaj roślin należących do rodziny zanokcicowatych;
(1.2) bot. roślina z rodzaju zanokcica (1.1)
(1.3) med. rodzaj ropowicy, zapalenie ropne związane z zakażeniem wałów paznokciowych, wokół paznokci palców dłoni lub stóp;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rodzaj zanokcica obejmuje ok. 70 gatunków paproci.
(1.2) Między głazami rosła mała zanokcica.
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. zanokcicowate lm nm., zanokcicowce lm nm.
Wiktionary
rodzina paproci z rzędu paprotkowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Aspleniaceae|Newman|ref=tak., rodzina paproci z rzędu paprotkowców;
Wiktionary
Za
Wikipedia
rzecz. zanokcica ż., zanokcicowce lm nm.
Wiktionary
skosatka zanokcicowata - gatunek mszaków z rzędu meszkowców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Aspleniaceae|Newman|ref=tak., rząd paproci z gromady paprotników;
Wiktionary
(1.1) Zanokcicowce zalicza się do paprotników.
Wiktionary
rzecz. zanokcica ż., zanokcicowate lm nm.
Wiktionary
przekształcić informacje w celu ukrycia tożsamości i uniemożliwienia identyfikacji danej osoby
SJP.pl
czasownik
(1.1) przemieszczać coś
czasownik zwrotny zanosić się
(2.1) szykować się
(2.2) być czegoś pełnym
(2.3) pot. tracić oddech
(2.4) wydawać gwałtowne i głośne dźwięki
Wiktionary
(1.1) Gdzie to zanosisz!?
(2.1) Zanosi się na burzę.
(2.2) On zanosi się od płaczu.
Wiktionary
IPA: zãˈnɔɕit͡ɕ, AS: zãnośić
Wiktionary
czas. przenosić, wznosić
rzecz. zanoszenie n., zaniesienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanosić.
Wiktionary
czas. zanosić, wznosić
rzecz. zaniesienie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanotować.
Wiktionary
IPA: ˌzãnɔtɔˈvãɲɛ, AS: zãnotovãńe
Wiktionary
czas. zanotować dk.
rzecz. notatnik mrz., notatka ż., notka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. notować)
(1.1) dokonany od|notować.
Wiktionary
(1.1) Wstaję i ruszam w drogę zgodnie z adresem, który na szczęście zanotowałam, sporządzając dokładny szkic ze strzałkami.
Wiktionary
rzecz. zanotowanie n., notatka ż., notka ż., notatnik mrz.
czas. notować
Wiktionary
zapisywać coś dla pamięci; notować
SJP.pl
doprowadzić osoby lub grupy osób do wzajemnej wrogości; skonfliktować, skłócić, poróżnić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanudzać.
Wiktionary
IPA: ˌzãnuˈd͡zãɲɛ, AS: zãnuʒãńe
Wiktionary
czas. zanudzać
przysł. nudno
rzecz. nudziarz m.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zanudzić)
(1.1) powodować nudę, nudzić
czasownik zwrotny niedokonany zanudzać się (dk. zanudzić się)
(2.1) odczuwać nudę, nudzić się
Wiktionary
(1.1) Przestali rozmawiać z sąsiadami, w szkole zaczęli nosić się z pańska, kioskarzy i tramwajarzy zanudzali informowaniem o swych genialnych dzieciach.
Wiktionary
IPA: zãˈnud͡zat͡ɕ, AS: zãnuʒać
Wiktionary
rzecz. nudziarka ż., nuda ż., nudziarz m., zanudzanie n., nudności nmos.
czas. znudzić, nudzić ndk., przynudzać ndk.
przym. nudny, nudnawy
przysł. nudno
Wiktionary
(1.1) nudzić, męczyć
Wiktionary
rzadko: unieważnić, anulować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanurkować.
Wiktionary
IPA: ˌzãnurkɔˈvãɲɛ, AS: zãnurkovãńe
Wiktionary
czas. zanurkować dk., nurkować ndk.
rzecz. nurzanie n., nurek, nur, nurkowanie
przym. nurkowy
Wiktionary
1. całkowicie zanurzyć się w wodzie;
2. wejść w głąb czegoś;
3. o samolocie: polecieć po stromym torze w stronę ziemi;
4. środowiskowo: upaść teatralnie w celu wymuszenia faulu
SJP.pl
dający się zanurzyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanurzać.
Wiktionary
IPA: ˌzãnuˈʒãɲɛ, AS: zãnužãńe
Wiktionary
rzecz. nurzanie n., zanurzenie dk.
czas. zanurzyć dk., zanurzać ndk.
przym. nurkowy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zanurzyć)
(1.1) zagłębiać coś w czymś ciekłym, sypkim lub miękkim
(1.2) wkładać coś w głąb czegoś
czasownik zwrotny niedokonany zanurzać się (dk. zanurzyć się)
(2.1) wchodzić do jakiejś cieczy, zwykle wody
(2.2) zostać przynajmniej częściowo zatopionym
(2.3) przen. wchodzić do czegoś lub sprawiać takie wrażenie
(2.4) przen. pogrążać się w czymś niematerialnym, ulegać czemuś
Wiktionary
(1.1) Chłopiec, płynąc kajakiem, co chwilę zanurzał rękę w wodzie.
Wiktionary
IPA: zãˈnuʒat͡ɕ, AS: zãnužać
Wiktionary
rzecz. zanurzanie n., zanurzenie n., nurzanie n.
przym. nurkowy
czas. zanurzyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanurzyć.
(1.2) mors. o łodzi podwodnej: stan znajdowania się pod wodą
(1.3) mors. odległość między najgłębiej znajdującą się pod wodą częścią statku a powierzchnią wody
Wiktionary
Zanurzenie – na statku wodnym jest to odległość pionowa mierzona na owrężu pomiędzy letnią wodnicą ładunkową a górną powierzchnią stępki płaskiej lub punktem zetknięcia się wewnętrznej powierzchni poszycia poszycia ze stępką belkową.
Zanurzenie jednostek pływających z wyznaczoną drzewną wolną burtą mierzy się na burcie do letniej drzewnej linii ładunkowej.
Wikipedia
IPA: ˌzãnuˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zãnužẽńe
Wiktionary
rzecz. nurzanie n., zanurzanie n. ndk.
czas. zanurzyć dk., zanurzać ndk.
przym. nurkowy
Wiktionary
przymiotnik od: zanurzenie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zanurzać)
(1.1) dokonany od|zanurzać.
czasownik zwrotny dokonany zanurzyć się (ndk. zanurzać się)
(2.1) dokonany od|zanurzać się.
Wiktionary
IPA: zãˈnuʒɨt͡ɕ, AS: zãnužyć
Wiktionary
czas. zanurzać ndk.
rzecz. nurzanie n., zanurzenie n. dk., zanurzanie n. ndk.
przym. nurkowy
Wiktionary
[czytaj: zanus-i] nazwisko
SJP.pl
afrykański instrument muzyczny z grupy idiofonów szarpanych; mbira, kalimba
SJP.pl
Zanza (znana też jako mbira, canca, sansi, insimbi, kalimba) – instrument muzyczny należący do grupy idiofonów szarpanych. Jest to instrument przede wszystkim afrykański, ale spotykany również w innych częściach świata.
Sztuka wyrobu i gry na mbirze/sansi w Zimbabwe i Malawi wpisana została w 2020 roku na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Wikipedia
1. wyspa koralowa na Oceanie Indyjskim;
2. miasto w Tanzanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wyspa na Oceanie Indyjskim, u wybrzeży Afryki;
(1.2) geogr. adm. miasto w Tanzanii, położone na wyspie Zanzibar (1.1);
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: zãw̃ˈzʲibar, AS: zãũ̯zʹibar
Wiktionary
rzecz. Zanzibarczyk mos., zanzibarczyk mos., Zanzibarka ż., zanzibarka ż.
przym. zanzibarski
Wiktionary
mieszkaniec Zanzibaru (wyspy koralowej na Oceanie Indyjskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec wyspy Zanzibar
Wiktionary
rzecz. Zanzibar mrz., zanzibarczyk mos., zanzibarka ż.
:: fż. Zanzibarka ż.
przym. zanzibarski
Wiktionary
mieszkanka Zanzibaru (wyspy koralowej na Oceanie Indyjskim)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka wyspy Zanzibar
Wiktionary
rzecz. Zanzibar mrz., zanzibarczyk mos., zanzibarka ż.
:: fm. Zanzibarczyk mos.
przym. zanzibarski
Wiktionary
→ Zanzibar
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zanzibarem, dotyczący Zanzibaru, pochodzący z Zanzibaru
Wiktionary
rzecz. Zanzibar mrz., Zanzibarczyk mos., Zanzibarka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zanęcać.
Wiktionary
rzecz. niezanęcanie n., przynęta ż.
czas. zanęcać ndk.
Wiktionary
pokarm dla ryb wrzucany do wody w celu zwabienia ich w rejon łowiska; pokarm pozostawiany w celu zwabienia zwierzyny lub ptaków; przynęta
SJP.pl
Zanęta – śladowe ilości pokarmu o dużej wartości aromatycznej podawane w łowisko przez wędkarzy, w celu przywabienia i utrzymania w nim ryb. Zanęta ma różny skład i konsystencję, w zależności od poławianego gatunku.
Zanętę z powodzeniem można wykonać samodzielnie.
Wikipedia
rzadko: czynić obłym; zaokrąglać
SJP.pl
rzadko: uczynić obłym; zaokrąglić
SJP.pl
środowiskowo: nakładać kajdanki na aresztanta
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. obserwować)
(1.1) dokonany od|obserwować.
Wiktionary
czas. obserwować ndk.
rzecz. obserwacja ż., obserwator mos., obserwatorium n., obserwatorka ż., obserwowanie n., zaobserwowanie n.
przym. obserwacyjny, obserwowalny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który znajduje się lub pochodzi z terenów leżących za oceanem
Wiktionary
(1.1) Ze swego zaoceanicznego miejsca pobytu Wittlin pisał 30 grudnia 1959 roku: „Straszną rzeczą jest dla pisarza starzeć się w obcym świecie i to w dodatku w Nowym Jorku, będącym chyba ostateczną antypodą Asyżu i wszystkiego, co asyskie”.
Wiktionary
przym. oceaniczny
Wiktionary
(1.1) transoceaniczny
Wiktionary
zamienić w ocet
SJP.pl
dawniej: dostrzegać, spostrzegać
SJP.pl
1. dziejący się pod nieobecność osoby zainteresowanej;
2. dotyczący systemu studiowania zorganizowanego w ten sposób, że uczniowie pracują w większości samodzielnie, spotykają się na wyznaczonych nielicznych spotkaniach i zdają egzaminy;
3. potocznie: studiujący lub uczący się w szkołach działających w takim systemie
SJP.pl
potocznie: uczestnik kursu zaocznego, szkoły zaocznej
SJP.pl
przysłówek
(1.1) urz. w czasie nieobecności osoby zainteresowanej
(1.2) w systemie zaocznym
Wiktionary
IPA: zaˈɔt͡ʃʲɲɛ, AS: zaočʹńe
Wiktionary
przym. zaoczny
rzecz. oko n., oczęta nmos.
Wiktionary
1. dziejący się pod nieobecność osoby zainteresowanej;
2. dotyczący systemu studiowania zorganizowanego w ten sposób, że uczniowie pracują w większości samodzielnie, spotykają się na wyznaczonych nielicznych spotkaniach i zdają egzaminy;
3. potocznie: studiujący lub uczący się w szkołach działających w takim systemie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bez obecności osoby zainteresowanej
Wiktionary
przysł. zaocznie
Wiktionary
dawniej: osoba mieszkająca za Odrą
SJP.pl
część Opola po zachodniej stronie Odry
SJP.pl
Nie mylić z: Zaodrze Oławskie.
Zaodrze (niem. "Odervorstadt") – część Opola znajdująca się po zachodniej stronie Odry; zwyczajowo podzielone na Zaodrze „bliższe” (między Odrą a kanałem Ulgi – w granicach miasta przed 1899 rokiem) oraz Zaodrze „dalsze” umiejscawiane na zachód od wspomnianego kanału.
Wikipedia
tylna część odwłoku u pajęczaków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaoferować.
(1.2) zaproponowanie czegoś
Wiktionary
(1.2) Dzięki kredytom, które za chwilę wygra, spłaci co bardziej naglące długi, zapłaci pierwszą transzę za statek, znów będzie w ruchu i przekona się, jakie to cuda ma do zaoferowania galaktyka osobie o jego wyjątkowych zdolnościach i wrażliwości.
Wiktionary
czas. oferować, zaoferować dk.
rzecz. oferent, oferta ż.
Wiktionary
złożyć ofertę, zaproponować kupno
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|oferować.
Wiktionary
(1.1) O ile dobrze pamiętam, tamtego pierwszego wieczora pięciu chłopaków i dwie dziewczyny zaoferowało jej pryczę, a ona posłała wszystkich na drzewo.
Wiktionary
rzecz. zaoferowanie n., oferta ż., oferent
czas. oferować
Wiktionary
złożyć oferty w postępowaniach przetargowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaogniać.
Wiktionary
czas. zaogniać ndk.
Wiktionary
1. silnie rozgrzewać, rumienić, czerwienić;
2. wywoływać stan zapalny, jątrzyć;
3. o konflikcie, napiętej sytuacji: wzmagać, eskalować;
4. dawniej: roznamiętniać kogoś, podniecać;
5. zaogniać się:
a) silnie rozgrzewać się, czerwienieć się;
b) jątrzyć się, przechodzić w stan zapalny;
c) o konflikcie, napiętej sytuacji: wzmagać, zaostrzać się;
d) przestarzałe: zajmować się ogniem, zapalać
SJP.pl
1. silnie rozgrzać, zarumienić, zaczerwienić;
2. wywołać stan zapalny, rozjątrzyć;
3. zaostrzyć, eskalować konflikt;
4. dawniej: roznamiętnić kogoś, podniecić;
5. zaognić się:
a) silnie rozgrzać się, zaczerwienić się;
b) jątrzyć się, przejść w stan zapalny;
c) wzmóc, zaostrzyć się (o konflikcie);
d) przestarzałe: zająć się ogniem, zapalić
SJP.pl
1. silnie rozgrzać, zarumienić, zaczerwienić;
2. wywołać stan zapalny, rozjątrzyć;
3. zaostrzyć, eskalować konflikt;
4. dawniej: roznamiętnić kogoś, podniecić;
5. zaognić się:
a) silnie rozgrzać się, zaczerwienić się;
b) jątrzyć się, przejść w stan zapalny;
c) wzmóc, zaostrzyć się (o konflikcie);
d) przestarzałe: zająć się ogniem, zapalić
SJP.pl
obszar za ogrodem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaokrąglać.
Wiktionary
Zaokrąglanie – w zapisie pozycyjnym danej liczby zastąpienie zerami pewnej liczby końcowych cyfr znaczących, tj. niezerowych.
Wikipedia
czas. zaokrąglać ndk.
rzecz. okrąglak mrz., Okrąglak mrz.
przym. okrągły, zaokrąglony
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) mat. zmniejszyć liczbę miejsc dziesiętnych
(1.2) czynić coś okrągłym lub okrąglejszym
Wiktionary
rzecz. zaokrąglanie n., zaokrąglenie n., okrąg m., Okrąglak mrz., okrąglak mzw./mrz.
czas. zaokrąglić dk.
przym. zaokrąglony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaokrąglić.
(1.2) to, co jest zaokrąglone, okrągłość, owalność
(1.3) liczba, do której zaokrąglono jakąś wartość
Wiktionary
IPA: ˌzaɔkrɔ̃ŋɡˈlɛ̃ɲɛ, AS: zaokrõŋglẽńe
Wiktionary
czas. zaokrąglić dk., zaokrąglać ndk.
przym. okrągły, zaokrąglony
rzecz. Okrąglak mrz., okrąglak mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaokrąglać)
(1.1) dokonany od|zaokrąglać.
czasownik zwrotny dokonany zaokrąglić się (ndk. zaokrąglać się)
(2.1) dokonany od|zaokrąglać się.
Wiktionary
(1.1) Obecnie uszy abisyńczyków są bardzo duże, szerokie u podstawy, lekko zaokrąglone na końcu.
Wiktionary
rzecz. zaokrąglenie n., Okrąglak mrz., okrąglak mrz.
przym. zaokrąglony, okrągły
czas. zaokrąglać
Wiktionary
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) o kształcie okrągłym lub zbliżonym do niego
(1.2) jęz. wymawiany z wargami ułożonymi w kształt koła
(1.3) mat. o zmniejszonej liczbie miejsc dziesiętnych
Wiktionary
(1.1) Mleczaj rydz, jadany w całej Europie, ma zaokrąglony kapelusz, który jest dość lepki w wilgotnych warunkach.
(1.2) W tej nazwie greckie „ου” występuje chyba na miejscu dawnego słowiańskiego „i” (potem „ь”), które widocznie obcy zapisywacz (Grek?) usłyszał jako samogłoskę zaokrągloną […].
(1.3) W zestawieniu statystycznym podano tylko zaokrąglone wartości, a ja chciałabym wiedzieć dokładnie!
Wiktionary
rzecz. zaokrąglanie n., zaokrąglenie n.
czas. zaokrąglać, zaokrąglić
Wiktionary
(1.1) kształtny, okrągły, owalny, pełny
(1.2) okrągły
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaokrętować.
Wiktionary
Zaokrętowanie – włączenie osób przybyłych na okręt lub statek (jednostkę pływającą) w stan załogi lub pasażerów wraz z ich zakwaterowaniem, zaprowiantowaniem, ewentualnie przydzieleniem im funkcji, środków ratunkowych itp.
Zaokrętowaniem nazywa się też wpisanie marynarza na listę załogi statku lub okrętu, lub przeniesienie marynarza z oddziału lądowego na okręt.
Wikipedia
rzecz. okręt m., okrętowanie n., okrętnik m.
czas. zaokrętować dk., okrętować ndk.
przym. okrętowy
Wiktionary
1. zaangażować kogoś jako członka załogi statku;
2. przyjąć kogoś na statek jako pasażera;
3. potocznie: wejść na pokład statku jako członek załogi lub pasażer; zaokrętować się
SJP.pl
okrętować;
1. angażować kogoś jako członka załogi statku;
2. przyjmować kogoś na statek jako pasażera;
3. potocznie: wchodzić na pokład statku jako członek załogi lub pasażer; zaokrętowywać się, okrętować się
SJP.pl
zanieczyścić olejem, oleistą substancją
SJP.pl
zanieczyszczać olejem, oleistą substancją
SJP.pl
naolejować, poolejować;
1. nasycić materiał olejem w celach konserwacyjnych;
2. nałożyć olej na włosy w celach pielęgnacyjnych
SJP.pl
1. zabrudzać oliwą;
2. zaoliwiać się - zabrudzać się oliwą
SJP.pl
zabrudzić oliwą
SJP.pl
mieszkanka Zaolzia (części Śląska Cieszyńskiego); Zaolzianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zaolzia
Wiktionary
(1.1) Konkurs na najlepszy ser domowej roboty wygrała Zaolziaczka z Jabłonkowa.
Wiktionary
rzecz. Zaolzie n.
:: fm. Zaolziak m.
przym. zaolziański
Wiktionary
mieszkaniec Zaolzia (części Śląska Cieszyńskiego); Zaolzianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zaolzia
Wiktionary
(1.1) Najmłodszy z Zaolziaków przeczyta opowiadanie Gustawa Morcinka.
Wiktionary
rzecz. Zaolzie n.
:: fż. Zaolziaczka ż.
przym. zaolziański
Wiktionary
mieszkaniec Zaolzia (części Śląska Cieszyńskiego); Zaolziak
SJP.pl
mieszkanka Zaolzia (części Śląska Cieszyńskiego); Zaolziaczka
SJP.pl
→ Zaolzie (część Śląska Cieszyńskiego)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zaolziem, dotyczący Zaolzia, pochodzący z Zaolzia
Wiktionary
(1.1) Znaleźliśmy te fotografie w jednym z zaolziańskich wydawnictw.
Wiktionary
rzecz. Zaolzie n., Zaolzianin m., Zaolziak m., Zaolziaczka ż.
Wiktionary
część Śląska Cieszyńskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. region położony na zachód od Olzy;
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Teraz mieszkańcy Zaolzia często zaglądają do Cieszyna.
Wiktionary
rzecz. Olza ż., Zaolziak mos., Zaolziaczka ż.
przym. zaolziański
Wiktionary
(1.1) Śląsk Zaolziański, ziemia czeskocieszyńska
Wiktionary
ułożyć włosy w loki lub fale; zondulować, wyondulować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stałe dostarczanie komuś potrzebnych mu rzeczy
(1.2) wyposażanie w odpowiednie urządzenia, instalacje
Wiktionary
IPA: ˌzaɔpatrɨˈvãɲɛ, AS: zaopatryvãńe
Wiktionary
rzecz. zaopatrzenie n., zaopatrzeniowiec m.
czas. zaopatrywać ndk., zaopatrzyć dk.
przym. zaopatrzeniowy
Wiktionary
(1.2) wyposażanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaopatrzyć)
(1.1) stale dostarczać komuś potrzebnych mu rzeczy
(1.2) wyposażać w coś
(1.3) dodawać ozdobniki do tekstu lub melodii
czasownik zwrotny niedokonany zaopatrywać się (dk. zaopatrzyć się)
(2.1) gromadzić potrzebne rzeczy
Wiktionary
(1.1) Żołnierze perscy schronili się w dwóch nadmorskich cytadelach, zaopatrywanych drogą morską.
Wiktionary
IPA: ˌzaɔpaˈtrɨvat͡ɕ, AS: zaopatryvać
Wiktionary
rzecz. zaopatrywanie n., zaopatrzenie n., zaopatrzeniowiec m.
czas. zaopatrzyć dk.
Wiktionary
1. dostarczyć coś niezbędnego, potrzebnego
2. wyposażyć w odpowiednie urządzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dostarczenie komuś potrzebnych mu rzeczy
(1.2) środki lub towary konieczne do działania jednostki organizacyjnej (np. do produkcji, sprzedaży)
(1.3) dział jednostki organizacyjnej realizujący zaopatrzenie (1.1)
Wiktionary
Zaopatrzenie – wszystkie środki materiałowo-techniczne wykorzystywane do wyposażenia, wsparcia i utrzymania wojska.
Wikipedia
(1.1) On jest odpowiedzialny za zaopatrzenie w materiały.
(1.2) Zaopatrzenie było skandaliczne, w sklepach brakowało nawet podstawowych artykułów.
(1.3) Budynek pełnił rolę ośrodka zaopatrzenia.
Wiktionary
IPA: ˌzaɔpaˈṭʃɛ̃ɲɛ, AS: zaopaṭšẽńe
Wiktionary
rzecz. zaopatrywanie n., zaopatrzeniowiec m.
czas. popatrzyć, zaopatrzyć dk., zaopatrywać ndk.
przym. zaopatrzony, zaopatrzeniowy
ims. zaopatrzony
Wiktionary
(1.2) dostawa, aprowizacja
(1.3) intendentura
Wiktionary
pracownik działu zaopatrzenia przedsiębiorstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się zaopatrzeniem
Wiktionary
(1.1) Pracował jako zaopatrzeniowiec na budowie.
Wiktionary
rzecz. zaopatrywanie n., zaopatrzenie n.
czas. zaopatrywać ndk., zaopatrzyć dk.
Wiktionary
przymiotnik od: zaopatrzenie
SJP.pl
imiesłów
(1.1) taki, który otrzymał zaopatrzenie, wyposażenie; dostał potrzebne środki
Wiktionary
IPA: ˌzaɔpaˈṭʃɔ̃nɨ, AS: zaopaṭšõny
Wiktionary
rzecz. zaopatrzenie
czas. zaopatrzyć
Wiktionary
1. dostarczyć coś niezbędnego, potrzebnego
2. wyposażyć w odpowiednie urządzenia
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|zaopatrywać.
Wiktionary
(1.1) Myślicie pewnie, że zaopatrzyłem się w korkowy kask tropikalny?
Wiktionary
rzecz. zaopatrzenie n., zaopatrywanie n., zaopatrzeniowiec m.
czas. popatrzyć, zaopatrywać ndk.
ims. zaopatrzony
Wiktionary
potocznie: taki, którym się zaopiekowano
SJP.pl
nie zgodzić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaorać.
Wiktionary
rzecz. samozaoranie n., zaorka ż., zaorek m., zaorywanie n.
czas. zaorać dk., zaorywać ndk.
przym. orny
Wiktionary
orząc, przewrócić warstwy ziemi na drugą stronę
SJP.pl
orząc, przewrócić warstwy ziemi na drugą stronę
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. orać)
(1.1) dokonany od|orać.
Wiktionary
IPA: zaˈɔrat͡ɕ, AS: zaorać
Wiktionary
rzecz. samozaoranie n., zaoranie n., oracz mos., orka
czas. orać, zaorywać
przym. orny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaoranie
Wiktionary
rzecz. zaoranie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
orząc, przewracać warstwy ziemi na drugą stronę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaorać)
(1.1) niedokonany od|zaorać.
Wiktionary
(1.1) Niektóre dwory z budynkami rozbierano do ostatniej cegły, wycinano ogród w pień i miejsce po folwarku zaorywano, aby właściciel nie miał dokąd wrócić i nie mógł rozpoznać miejsca, w którym się urodził.
(1.1) Kto [...] zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny [...] podlega karze grzywny do 1.000 złotych albo karze nagany.
Wiktionary
rzecz. zaoranie n., oraczka ż., orzba ż., samozaoranie n., oranie n., orka ż., oracz mos., podorywka ż.
czas. orać ndk., rozorać dk., zaorać dk., przeorać dk., podorywać ndk.
przym. orny
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaostrzyć)
(1.1) czynić ostrym, spiczastym, kłującym
(1.2) czynić wyrazistym
(1.3) w stosunku do przepisów, reguł, sankcji: czynić mniej liberalnymi, bardziej ograniczającymi lub grożącymi wyższymi karami
(1.4) w stosunku do sytuacji, konfliktu, polemiki: wzmacniać ich intensywność
czasownik zwrotny niedokonany zaostrzać się (dk. zaostrzyć się)
(2.1) o sytuacji, konflikcie, polemice: wzmacniać intensywność, eskalować
(2.2) o zmysłach: poprawiać swoją czułość
Wiktionary
czas. zaostrzyć, ostrzyć
rzecz. ostrość ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaostrzać)
(1.1) dokonany od|zaostrzać.
czasownik zwrotny dokonany zaostrzyć się (ndk. zaostrzać się)
(2.1) dokonany od|zaostrzać się.
Wiktionary
czas. zaostrzać, ostrzyć
rzecz. zaostrzanie n., zaostrzenie n., ostrość ż.
Wiktionary
Zaostrów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Słupia Konecka. Ma status sołectwa.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Michała Archanioła w Pilczycy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaoszczędzać.
Wiktionary
czas. oszczędzać, zaoszczędzać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaoszczędzić)
(1.1) ekon. odkładać jakąś ilość czegoś, gospodarując w sposób rozsądny
(1.2) nie narażać kogoś na coś przykrego
Wiktionary
rzecz. zaoszczędzanie n.
czas. oszczędzać
przym. oszczędnościowy
Wiktionary
(1.1) zbierać
(1.2) ochraniać, oszczędzać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaoszczędzać)
(1.1) dokonany od|zaoszczędzać.
Wiktionary
(1.1) Dzielenie lokum z gumowym uchem ma tę zaletę, że pozwala zaoszczędzić na gazetach – wszystkie najświeższe newsy będziesz miał szybciej, niż poda je Polska Agencja Prasowa.
Wiktionary
przysł. oszczędnie
rzecz. oszczędności nmos., oszczędność ż., oszczędzanie n.
przym. oszczędny, oszczędnościowy
czas. oszczędzać, oszczędzić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaowocować.
Wiktionary
czas. zaowocować dk.
rzecz. owocówka ż., owocarz mos., owoc mrz., owocarka ż.
przym. owocny, owocowy
Wiktionary
czasownik dokonany (ndk. owocować)
(1.1) wydać, zrodzić owoce
(1.2) przen. przynieść wymierne efekty
Wiktionary
IPA: zaˌɔvɔt͡sɔˈvat͡ɕ, AS: zaovocovać
Wiktionary
rzecz. owocarz mos., owocarka ż., owoc m., owocek m., owocnik m., owocówka ż., owocowość ż., owocność ż., owocowanie n., zaowocowanie n.
czas. owocować ndk.
przym. owocowy, owocny
przysł. owocowo, owocnie
Wiktionary
powodować przesiąkanie (ubrania) potem
SJP.pl
1. bodziec odbierany przez zmysł węchu
2. przyjemna woń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) węchowe wrażenie zmysłowe;
(1.2) substancja dająca określony, charakterystyczny zapach (1.1)
(1.3) olejek eteryczny dodawany do ciast
(1.4) fiz. jedna z liczb kwantowych przypisywanych kwarkom i leptonom;
Wiktionary
Zapach (łac. "odor", ang. "odor" lub "odour", "smell", fr. "odeur", niem. "Geruch") – w najogólniejszym sensie:
W języku polskim przez zapach rozumie się często woń przyjemną, jest np. nazwą olejków dodawanych do potraw, ale używa się tego słowa również w sensie woni obojętnej lub przykrej – nieprzyjemne zapachy są nazywane smrodem, odorem lub fetorem.
Wikipedia
(1.1) Od strony obory unosił się niemiły zapach krów.
(1.2) Nasza firma wprowadzi ten zapach na rynek jeszcze w tym roku.
(1.3) Nie wyszło mi to ciasto… Zapomniałam dodać zapachu.
Wiktionary
IPA: ˈzapax, AS: zapaχ
Wiktionary
rzecz. pachnidło n.
:: zdrobn. zapaszek m.
czas. pachnieć
przym. zapachowy
przysł. zapachowo
Wiktionary
(1.1) woń
Wiktionary
pracownik działu fabryki perfum, w którym komponuje się zapachy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kompozytor zapachów
Wiktionary
rzecz. zapach m.
czas. zapachnieć dk., zapachnąć dk.
przym. zapachowy
Wiktionary
→ zapach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zapachu, posiadający (ładny) zapach
Wiktionary
rzecz. zapach m., zapaszek m., zapachowiec mos.
czas. pachnieć ndk., zapachnieć dk.
Wiktionary
potocznie:
1. zabrudzić czymś mokrym, mazistym; zababrać, zaciapać, zapaćkać, zapaprać;
2. zatkać otwór czymś mazistym; zaciapać, zapaćkać;
3. żartobliwie: zapłacić;
4. zapaciać się - zabrudzić się czymś mokrym, mazistym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapaczkować.
Wiktionary
rzecz. paczka ż., paczkowanie n.
Wiktionary
w gwarze myśliwskiej przylot głuszca na tokowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. zapaść
(1.2) przest. upadek
(1.3) przest. zapadlina, zapadlisko
(1.4) daw. zachód (moment zniknięcia za horyzontem)
(1.5) daw. geogr. zachód (kierunek)
(1.6) daw. zapadnięcie, zapadanie
Wiktionary
Zapad – skała na wschodnich obrzeżach wsi Podzamcze w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Ogrodzieniec. Znajduje się na Wyżynie Ryczowskiej, będącej częścią Wyżyny Częstochowskiej wchodzącej w skład Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Skały na tej wyżynie zbudowane są z późnojurajskich wapieni.
Wikipedia
IPA: ˈzapat, AS: zapat
Wiktionary
przym. zapadni
rzecz. zapadnia ż.
Wiktionary
liczba chorych na określoną chorobę; zachorowalność, chorobowość
SJP.pl
Zapadalność, potocznie zachorowalność – liczba nowo zarejestrowanych przypadków danej choroby w przedziale czasu (zwykle roku) na sto tysięcy osób badanej populacji.
Jeśli zapadalność i chorobowość utrzymują się na stałym poziomie, występuje zależność:
chorobowość = zapadalność × średni czas trwania choroby.
Wikipedia
taki, który należy uregulować w określonym terminie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapadać.
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈdãɲɛ, AS: zapadãńe
Wiktionary
czas. zapadać, zapaść
rzecz. zapadnia ż., zapadlisko n., zapadka ż., zapaść ż.
przym. zapadkowy
Wiktionary
o śniegu: padając, zasypać coś
SJP.pl
czasownik (dk. zapaść)
(1.1) osuwać się w głąb, spadać, opuszczać się w dół; stawać się wklęsłym, wklęsnąć; zagłębiać się, pogrążać się w czymś.
(1.2) wpadać w chorobę, stracić zdrowie
(1.3) o ptactwie: przyfrunąwszy siadać gdzieś; o ludziach: zatrzymawszy się gdzieś schować się, skrywać się; zaszywać się
(1.4) zbliżać się (w czasie); nadchodzić, następować, nastąpić
Wiktionary
(1.1) Istnieje pewien stan kompromisowy , w który zapadają wiewiórki ziemne niearktyczne: redukują one swe funkcje tylko połowicznie, zachowując utajoną sprawność na wypadek, gdy trzeba wymknąć się z zasięgu drapieżnika.
Wiktionary
IPA: zaˈpadat͡ɕ, AS: zapadać
Wiktionary
rzecz. zapadnia ż., zapadka ż., zapadanie n., zapadlisko n., zapaść ż.
czas. zapaść
przym. zapadkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. drobny element jakiegoś mechanizmu powodujący blokadę ruchu czegoś
Wiktionary
rzecz. zapadlisko n., padnięcie n., zapadnia ż., zapadanie n., zapadnięcie n., padanie n., wypadanie n., wypadnięcie n., zapaść ż.
czas. zapadać ndk., zapaść dk., padanie n., padnięcie n., wypadanie n., wypadnięcie n.
przym. zapadkowy, zapadniowy, zapaściowy, padnięty
Wiktionary
przymiotnik od: zapadka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zapadką, dotyczący zapadki
Wiktionary
rzecz. padnięcie n., zapadlisko n., zapadka ż., zapadnia ż., zapadanie n., zapadnięcie n., padanie n., wypadanie n., wypadnięcie n., zapaść ż.
czas. zapadać ndk., zapaść dk., padanie n., padnięcie n., wypadanie n., wypadnięcie n.
przym. zapadniowy, zapaściowy, padnięty
Wiktionary
teren zapadnięty; zapadlisko
SJP.pl
przymiotnik od: zapadlina
SJP.pl
teren zapadnięty; zapadlina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zagłębienie w gruncie, które powstało wskutek zapadnięcia się niższych warstw;
Wiktionary
Zapadlisko – fragment skorupy ziemskiej obniżony wzdłuż uskoków. Zapadliska powstają często na przedpolu gór o budowie płaszczowinowej. Wyróżnia się zapadliska przedgórskie (np. Zapadlisko przedkarpackie) lub na obszarze orogenu zapadlisko śródgórskie (np. Zapadlisko Saary, Zapadlisko Zakarpackie).
Wikipedia
IPA: ˌzapaˈdlʲiskɔ, AS: zapadlʹisko
Wiktionary
rzecz. zapadnięcie n., zapadanie n., zapadka ż., zapadalność ż., zapaść ż.
czas. zapaść, zapadać, paść, padać
przym. zapadliskowy, zapadkowy
Wiktionary
przymiotnik od: zapadlisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. zachodni
Wiktionary
rzecz. zapad m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mechanicznie opuszczana lub podnoszona część podłoża
(1.2) rzad. zapadlina, zagłębienie terenu
(1.3) przest. pułapka, zasadzka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kara główna staje się technicznym zabiegiem, w którym biorą udział bezosobowe maszyny – gilotyna i szubienica z mechaniczną zapadnią.
Wiktionary
rzecz. zapadka ż., zapad m., zapadalność ż., zapadanie n., zapadnięcie n., zapaść ż.
czas. zapadać ndk., zapaść dk.
przym. zapadkowy
Wiktionary
przymiotnik od: zapadnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapaść.
Wiktionary
czas. zapaść
rzecz. zapadnia ż., zapadka ż., zapadlisko n., zapaść ż.
przym. zapadkowy
Wiktionary
zapadły;
1. taki, który osunął się w głąb czegoś;
2. o miejscu na ciele: wklęśnięty, najczęściej na skutek starości lub choroby
SJP.pl
przymiotnik od: zapad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miejsce zapadłe
Wiktionary
przym. zapadły
Wiktionary
1. oddalony od ludzi, cywilizacji;
2. taki, który osunął się w głąb czegoś; zapadnięty;
3. o miejscu na ciele: wklęśnięty, najczęściej na skutek starości lub choroby; zapadnięty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) oddalony od większych skupisk ludzkich
forma czasownika.
(2.1) ims. od: zapadać
(2.2) 3 os. lm. przesz. od: zapadać
Wiktionary
rzecz. zapadłość ż.
Wiktionary
1. pokryty pajęczynami
2. pełen pająków
3. gwarowo: zagrodzony gęstym, plecionym płotem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapakować.
Wiktionary
rzecz. pakowacz mos., paczka ż., zapakowywanie n., pakowanie n., paczkowanie n.
czas. zapakować dk., zapakowywać ndk., pakować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapakowywać)
(1.1) włożyć w opakowanie w celu podarku lub zabezpieczenia
(1.2) włożyć w pakunek (np. w torbę, skrzynię) celem podróży czy przemieszczenia
(1.3) pot. umieścić siłą
czasownik zwrotny dokonany zapakować się (ndk. zapakowywać się)
(2.1) włożyć swoje rzeczy w pakunek do podróży, transportu
Wiktionary
(1.2) Zapakowała do koszyka patelnię, dziesięć jaj, cały bochenek chleba, kilka cebulek, słoik smalcu, sól, cukier i herbatę, kawał sera edamskiego, kilogram jabłek i słoik ogórków kiszonych.
Wiktionary
rzecz. zapakowanie n., paczkowanie n., pakowacz mos., paker mos./mrz.
czas. rozpakowywać, pakować, zapakowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) spakować
(1.2) spakować
(2.1) spakować się
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapakować)
(1.1) wkładać w opakowanie w celu podarowania komuś lub dla zabezpieczenia
(1.2) wkładać w pakunek (np. w walizkę, kufer) celem podróży albo transportu
(1.3) pot. umieszczać siłą
czasownik zwrotny niedokonany zapakowywać się (dk. zapakować się)
(2.1) wkładać swoje rzeczy w pakunek do podróży, zabrania gdzieś
Wiktionary
czas. zapakować
rzecz. zapakowanie n.
Wiktionary
(1.1) pakować
(1.2) pakować
(2.1) pakować się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapalać.
Wiktionary
(1.1) Przy zapalaniu papierosa zawsze drżały mu ręce.
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈlãɲɛ, AS: zapalãńe
Wiktionary
czas. palić, ndk. zapalać, dk. zapalić
rzecz. zapalarka ż., zapalenie n., zapalniczka ż., zapał mrz., zapałka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przyrząd służący do zapalania gazu w kuchenkach (zwykle iskrą elektryczną)
(1.2) techn. górn. urządzenie (często przenośne) wytwarzające impuls elektryczny, służące do uruchamiania zapalników elektrycznych; stosowane przy robotach saperskich lub strzelniczych (np. w kopalniach)
Wiktionary
(1.1) Kupiłam nową zapalarkę do gazu, bo stara się zepsuła.
(1.2) ''Za pomocą zapalarek górnicy rozpalają lont ładunku rozrywającego eksploatowaną część pokładu''.
Wiktionary
rzecz. zapał mrz., zapalanie n., zapalnik mrz., zapałka ż., zapalniczka ż., palnik mrz.
czas. palić, zapalać ndk., zapalić dk.
Wiktionary
(1.1) iskrownik
Wiktionary
powodować zapłon
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapalić)
(1.1) zob. zapalić. (ogień)
(1.2) zob. zapalić. (światło)
(1.3) zob. zapalić. (silnik, radio)
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zapalić)
(2.1) pot. o silniku zob. zapalić.
czasownik zwrotny niedokonany zapalać się (dk. zapalić się)
(3.1) zob. zapalić się. (płomieniem)
(3.2) zob. zapalić się. (o świetle)
(3.3) książk. zob. zapalić się. (do jakiegoś przedsięwzięcia)
(3.4) książk. zob. zapalić się. (o uczuciu)
Wiktionary
(1.1) Po kolacji zaczęliśmy zapalać ognisko.
(1.2) Idąc do łazienki, zapalał światło we wszystkich pomieszczeniach po drodze.
(3.1) Zużył całą paczkę zapałek, a ognisko wciąż się nie zapalało.
(3.2) Codziennie punktualnie o dwudziestej zapalały się latarnie uliczne.
(3.3) Bardzo się zapalał do każdego nowego pomysłu wspólnika.
(3.4) Gdy go widział, zawsze zapalał się w nim wielki gniew.
Wiktionary
IPA: zaˈpalat͡ɕ, AS: zapalać
Wiktionary
rzecz. zapalarka ż., palenie n., zapałka ż., zapalniczka ż., zapalnik mrz., zapalenie n., zapalanie n., zapaleniec mos., zapał mrz.
przym. zapalny, palny
przysł. zapalnie
czas. odpalić, palić ndk., rozpalać ndk., zapalić dk.
Wiktionary
(1.1) rozpalać, podpalać
(1.2) włączać, zaświecać
(1.3) włączać, uruchamiać
(2.1) pot. zaskakiwać
(3.1) rozpalać się
(3.2) rozbłyskiwać, włączać się, zaświecać się
(3.3) zachęcać się
Wiktionary
osoba porywcza, popędliwa, łatwo wybuchająca gniewem; popędliwiec
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: zapalczywie
SJP.pl
gorliwość; żarliwość; skłonność do unoszenia się gniewem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha kogoś, kto jest zapalczywy
Wiktionary
(1.1) Co więcej, że właśnie to niedołęstwo będzie głosem doświadczenia, umiejącego zapalczywość i gorącość przekuwać na oręż dla głębokich kalkulacji, arcydoniosłych planów!
Wiktionary
przym. zapalczywy
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: zapalczywy
SJP.pl
łatwo wybuchający gniewem; porywczy, popędliwy, temperamentny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. łatwo unoszący się gniewem
Wiktionary
(1.1) Po zapalczywym świegocie ptactwa na drzewach nastąpiło tłumliwe ćwierkanie świerszczy w trawach (…)
Wiktionary
rzecz. zapalczywość ż.
przysł. zapalczywie
Wiktionary
(1.1) popędliwy, porywczy, gwałtowny
Wiktionary
spowodować zapłon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. reakcja tkanki organicznej na infekcję, podrażnienie;
(1.2) odczasownikowy od|zapalić.; sprawienie, że coś płonie, coś jest pochłaniane przez ogień
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) Zapalenie spojówek objawia się m.in. światłowstrętem, swędzeniem i pieczeniem oczu.
(1.2) Uderzenie piorunu spowodowało zapalenie kabli elektrycznych.
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈlɛ̃ɲɛ, AS: zapalẽńe
Wiktionary
rzecz. palenie, podpalenie, zapałka, zapalniczka, zapalanie
czas. palić, zapalić, wypalać, zapalać
przym. zapalny, palny
Wiktionary
książkowo: osoba ożywiona jakąś ideą, pełna zapału do działania; entuzjasta, zagorzalec, pasjonat, miłośnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. ktoś, kto z zapałem oddaje się jakiemuś hobby, zajęciu czy działalności
Wiktionary
(1.1) Andrzej jest komputerowym zapaleńcem.
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈlɛ̃ɲɛt͡s, AS: zapalẽńec
Wiktionary
rzecz. zapał m., zapałka ż., zapłon m., zapalnik m., zapalniczka ż.
czas. odpalić, palić, zapalić dk., zapalać ndk.
przym. zapalony
Wiktionary
(1.1) entuzjasta, fiksat, fan
Wiktionary
dawny stopień wyższy od przymiotnika: zapalony (namiętny, zagorzały)
SJP.pl
roślina z rodziny baldaszkowatych, występująca w rejonie śródziemnomorskim i środkowej Azji; roślina lecznicza i ozdobna
SJP.pl
Zapaliczka ("Ferula") – rodzaj roślin z rodziny selerowatych. Obejmuje ponad 200 gatunków. Najwięcej z nich występuje w południowo-zachodniej i centralnej Azji, ale przedstawiciele rodzaju rosną na rozległym obszarze od basenu Morza Śródziemnego wraz z północną Afryką i południową Europą, po Chiny. Zasiedlają zwykle obszary suche, miejsca nasłonecznione, zbiorowiska trawiaste i stoki wzgórz. Kwiaty zapylane są głównie przez muchówki.
Wikipedia
spowodować zapłon
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapalać)
(1.1) wzniecić ogień
(1.2) sprawić, że coś zaczyna się świecić, zaczyna dawać światło
(1.3) pot. uruchomić, np. silnik samochodu, radio, telewizor
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zapalać)
(2.1) pot. o silniku zacząć pracować
czasownik zwrotny dokonany zapalić się (ndk. zapalać się)
(3.1) zacząć się palić, zająć się płomieniem
(3.2) zacząć się świecić
(3.3) książk. nabrać chęci, zapału do jakiegoś przedsięwzięcia
(3.4) książk. o uczuciu opanować kogoś
Wiktionary
(1.1) Po kolacji poszliśmy zapalić ognisko.
(1.2) Idąc do łazienki zapalił światło w przedpokoju.
(1.3) Mój samochód to stary grat, dwa dni stał na mrozie i już nie mogę zapalić silnika.
(2.1) Mój samochód to stary grat, dwa dni stał na mrozie i już silnik nie chce zapalić.
(3.1) Przy trzeciej zapałce ognisko wreszcie się zapaliło.
(3.3) Bardzo zapalił się do najnowszego pomysłu wspólnika.
(3.4) Nagle zapalił się w nim wielki gniew.
Wiktionary
IPA: zaˈpalʲit͡ɕ, AS: zapalʹić
Wiktionary
rzecz. zapalarka ż., palenie n., zapałka ż., zapalniczka ż., zapalnik mrz., zapalenie n., zapalanie n., zapaleniec mos., zapał mrz.
przym. zapalny, palny
przysł. zapalnie
czas. odpalić, palić ndk., rozpalać ndk., zapalać ndk.
Wiktionary
(1.1) rozpalić, podpalić
(1.2) włączyć, zaświecić
(1.3) włączyć, uruchomić
(2.1) pot. zaskoczyć
(3.1) rozpalić się
(3.2) rozbłysnąć, włączyć się, zaświecić się
(3.3) zachęcić się
(3.4) zagotować się
Wiktionary
kieszonkowy przyrząd do krzesania ognia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mały pojemniczek z gazem (lub z benzyną) służący do zapalania, niecenia ognia;
Wiktionary
Zapalniczka – mały przenośny przedmiot służący do wytwarzania ognia, najczęściej w celu zapalenia papierosa lub cygara. Składa się z korpusu (zazwyczaj metalowego lub plastikowego) wypełnionego palną substancją, oraz mechanizmu zapalającego i „wydmuchującego” płomień. Zapalniczki w przeciwieństwie do zapałek, przeznaczone są do wielokrotnego użytku. Wyjątkiem jest tzw. wieczna zapałka, która łączy cechy obu przedmiotów.
Wikipedia
(1.1) W ciemności prztyknęła zapalniczka.
Wiktionary
IPA: ˌzapalʲˈɲit͡ʃka, AS: zapalʹńička
Wiktionary
rzecz. zapalenie n., zapalanie n., zapalnik m., zapalarka ż., zapłon m., zapaleniec m.
czas. odpalić, rozpalać, palić dk., zapalać ndk., zapalić dk.
przym. palny
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk fojercojg, fojercok; środ. uczn. żarmaszyna
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zapalnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zapalny
SJP.pl
urządzenie powodujące detonację ładunku materiału wybuchowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. wojsk. urządzenie do odpalania ładunku wybuchowego
Wiktionary
Zapalnik – urządzenie zapalające lub powodujące wybuch materiału wybuchowego. Dzięki niemu fala detonacyjna przechodzi na główny materiał wybuchowy, który sam trudno detonuje.
Wikipedia
czas. palić, zapalać, zapalić
rzecz. zapalarka ż., zapałka ż., zapał mrz., zapaleniec mos., zapalniczka ż.
przym. zapalny, zapalnikowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest zapalne
Wiktionary
rzecz. zapał m.
przym. zapalny
przysł. zapalnie
czas. palić
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) o właściwościach zapalających
(1.2) med. dotyczący zapalenia
(1.3) stanowiący zarzewie konfliktu lub mogący nim się stać
(1.4) skłonny do nieobliczalnych zachowań
Wiktionary
(1.2) W komorze przedniej stwierdza się obecność komórek zapalnych oraz wysięku mogącego przybrać formę ropostka […].
Wiktionary
czas. palić, zapalać, zapalić
rzecz. zapalnik mrz., zapalność ż.
Wiktionary
(1.1) łatwo palny, łatwopalny
(1.3) konfliktogenny
(1.4) gwałtowny, nieobliczalny, niezrównoważony, temperamentny, wybuchowy
Wiktionary
spowodować zapłon
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonujący coś z zapałem
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od czas. zapalić (włączyć światło)
(2.2) ims. przymiotnikowy bierny od czas. zapalić (wzniecić płomień)
Wiktionary
czas. palić, rozpalać, odpalić
przym. palny
rzecz. zapaleniec mos., zapał mrz.
Wiktionary
(1.1) entuzjastyczny, gorliwy, oddany, zaciekły, zagorzały, zażarty
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób zapamiętały
Wiktionary
(1.1) Musimy dniem i nocą zapamiętale pracować nad obaleniem rodzaju ludzkiego!
Wiktionary
rzecz. zapamiętałość ż.
przym. zapamiętały
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zapamiętale
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: zapamiętały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapamiętać.
Wiktionary
czas. zapamiętywać, zapamiętać dk.
rzecz. pamiątka ż., pamięciówka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapamiętywać)
(1.1) dokonany od|zapamiętywać.
Wiktionary
(1.1) Został zapamiętany jako awanturnik i sławny warchoł, nazwany „Diabłem Łańcuckim”.
(1.1) Dobrze zapamiętałem sobie jego twarz.
Wiktionary
IPA: ˌzapãˈmʲjɛ̃ntat͡ɕ, AS: zapãmʹi ̯ẽntać
Wiktionary
czas. zapamiętywać, pamiętać
rzecz. zapamiętanie n., pamiątka ż., pamięć ż., pamięciówka ż., pamiętnik mrz.
Wiktionary
dawniej: zapamiętały, zawzięty, zajadły
SJP.pl
stopień łatwości zapamiętania czegoś
SJP.pl
dający się zapamiętać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapamiętywać.
Wiktionary
Zapamiętywanie – jest to czynność i pierwsza faza procesu pamięciowego tzw. faza nabywania określonej formy zachowania lub przyswojenia tego, co na daną jednostkę oddziałuje. Zapamiętywanie może mieć postać jednego aktu spostrzeżeniowego lub być złożoną aktywnością.
Wikipedia
IPA: ˌzapãmʲjɛ̃ntɨˈvãɲɛ, AS: zapãmʹi ̯ẽntyvãńe
Wiktionary
czas. zapamiętywać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapamiętać)
(1.1) utrwalać coś w pamięci
Wiktionary
IPA: ˌzapãmʲjɛ̃nˈtɨvat͡ɕ, AS: zapãmʹi ̯ẽntyvać
Wiktionary
czas. zapamiętać, pamiętać, popamiętać, opamiętać
rzecz. zapamiętanie n., zapamiętywanie n., pamięć ż.
Wiktionary
(1.1) pamiętać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapanować.
Wiktionary
czas. zapanować dk.
przym. Pański
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. panować, zapanowywać)
(1.1) zdołać kontrolować, podporządkować swojej woli
(1.2) zacząć rządzić jakimś terytorium
(1.3) nastąpić w określonym czasie lub przestrzeni
(1.4) zdobyć przewagę
(1.5) nastać
Wiktionary
(1.5) W przyszłości – no, jednej z przyszłości, choć dalece prawdopodobnej – obrócenie w proch Yavina 4 sprawi, że wśród rebelianckich niedobitków zapanuje panika.
Wiktionary
rzecz. zapanowanie n.
czas. opanować, panować
przym. pański, Pański
Wiktionary
czasownik
(1.1) zagadać
Wiktionary
1. podpisać się parafą (parafką);
2. podpisać uzgodniony tekst dokumentu;
3. zabezpieczyć dokumenty poprzez numerację stron i przeciągnięcie przez nie sznurka, którego końce pieczętuje się
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. utrudniona lub nieczęsta defekacja;
Wiktionary
Zaparcie (potocznie: zatwardzenie, obstrukcja) – utrudniona lub nieczęsta (rzadziej niż 2 razy na tydzień) defekacja. W skrajnych przypadkach może być śmiertelne. Zaparcie ciężkie to mniej niż 2 wypróżnienia na miesiąc. Zaparcie może być definiowane jako zmiana rytmu wypróżnień lub oddawanie stolca z większym trudem.
Wikipedia
(1.1) Spożywanie zalecanej ilości błonnika zmniejsza ryzyko powstania przewlekłych zaparć, uchyłkowatości jelit, raka jelita grubego i hemoroidów.
Wiktionary
rzecz. zaprzaniec m., parcie n., zaprzenie n.
czas. zapierać ndk., zaprzeć dk.
Wiktionary
(1.1) zatwardzenie, obstrukcja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zatrzymanie pojazdu na postoju, parkingu lub w innym przeznaczonym do tego miejscu
Wiktionary
rzecz. parkowanie n.
czas. zaparkować dk., parkować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) dokonany od|parkować.
Wiktionary
(1.1) Rowerzyści na ścieżce rowerowej głośno narzekali na nieprawidłowo zaparkowane pojazdy.
Wiktionary
IPA: ˌzaparˈkɔvat͡ɕ, AS: zaparkovać
Wiktionary
rzecz. parkowanie n., zaparkowanie n.
Wiktionary
1. pokrywać parą wodną;
2. pokrywać się parą wodną; parować, parować się, zaparowywać się
SJP.pl
zagłuszać parskaniem
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
potocznie: taki, który nie chce ustąpić
SJP.pl
1. urządzenie kuchenne do przyrządzania kawy lub herbaty; ekspres;
2. pojemniczek z dziurkami do parzenia i filtrowania herbaty lub ziół; zaparzaczka
SJP.pl
Zaparzacz, zaparzacz tłokowy – niewielkie, proste urządzenie kuchenne bez źródła zasilania, służące do zaparzania kawy. Ma formę naczynia (najczęściej szklanego), do którego wsypuje się grubiej zmieloną kawę, wlewa się zagotowaną oddzielnie wodę i zamyka naczynie pokrywką z przymocowanym tłokiem z sitkiem. Do naczynia jest zainstalowany uchwyt, dodatkowo chroniący dłoń przed wysoką temperaturą. Zaparzacz może być również używany do zaparzania herbaty.
Wikipedia
1. pojemniczek z dziurkami do parzenia i filtrowania herbaty lub ziół; zaparzacz;
2. wilgotny kawałek płótna, przez który prasuje się tkaninę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przyrząd do zaparzania herbaty
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈʒat͡ʃka, AS: zapažačka
Wiktionary
czas. zaparzać, parzyć
przym. parzelniczy, parzydełkowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaparzać.
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈʒãɲɛ, AS: zapažãńe
Wiktionary
czas. zaparzać, parzyć
przym. parzelniczy, parzydełkowy
Wiktionary
przyrząd do parzenia kawy i herbaty; zaparzacz
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaparzyć)
(1.1) traktować coś wrzątkiem, np. przygotowując napar
czasownik zwrotny niedokonany zaparzać się (dk. zaparzyć się)
(2.1) być traktowanym wrzątkiem
(2.2) być traktowanym ciepłem i wilgocią
Wiktionary
(1.1) Rankiem, po przebudzeniu, zawsze zaparzam dla nas dzbanek kawy.
(2.1) W kamionkowym czajniczku herbata zaparza się lepiej.
(2.2) Podczas upału rośliny pod inspektem często się zaparzają i więdną.
Wiktionary
IPA: zaˈpaʒat͡ɕ, AS: zapažać
Wiktionary
rzecz. para ż., zaparzaczka ż., zaparzacz mrz., zaparzanie n., zaparzenie n., parzenie n.
czas. zaparzyć dk., parzyć ndk.
przym. parzelniczy, parzydełkowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaparzać)
(1.1) dokonany od|zaparzać.
Wiktionary
(1.1) Póki co zaparzono kawę i rodzina poziewując i drżąc zgromadziła się przy stole.
Wiktionary
IPA: zaˈpaʒɨt͡ɕ, AS: zapažyć
Wiktionary
czas. parzyć, zaparzać
przym. parzelniczy, parzydełkowy
Wiktionary
1. pewna ilość czegoś przechowywana do czasu, gdy będzie potrzebna; rezerwa;
2. dużo czegoś, więcej, niż potrzeba w danej chwili, np. zapas sił; nadmiar;
3. element wymienny zastępujący zużyty odpowiednik;
4. szeroki obrębek u dołu lub pasek materiału w szwach ubrania pozwalający na jego powiększenie; zakład
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) naddatek ponad niezbędną ilość
(1.2) coś zgromadzonego na później
(1.3) pot. mot. koło zapasowe
(1.4) lm. zapasy sport. walka wręcz przez stosowanie chwytów
Wiktionary
(1.2) Mój zespół badawczo-zwiadowczy dotarł na powierzchnię świata, który figurował wówczas pod nazwą Kandydat 19.2 z zapasami wystarczającymi, aby zapewnić nam jedzenie i ciepło na rok.
Wiktionary
IPA: ˈzapas, AS: zapas
Wiktionary
(1.1-3)
rzecz. zapasówka ż., zdrobn. zapasik m.
przym. zapasowy
przysł. zapasowo
Wiktionary
(1.2) rezerwa, zasób
(1.3) koło zapasowe, pot. zapasówka
Wiktionary
1. zawiązać sobie coś w pasie; przypasać;
2. włożyć na kogoś pas, obwiązać kogoś w pasie; opasać; przepasać
SJP.pl
zdrobnienie od: zapaska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: zapaska
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈsɛt͡ʃka, AS: zapasečka
Wiktionary
rzecz. zapaska
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapaść.
Wiktionary
czas. zapaść
rzecz. zapaść ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: zapas
SJP.pl
wiejski fartuch z wełny, dawniej zastępujący spódnicę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. wiejski fartuch kobiecy, zakładany na spódnicę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. zapaseczka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zdrobn. zapasy
Wiktionary
potocznie: zanieczyszczać, zabrudzać; zasyfiać, zaświniać, zapaprywać
SJP.pl
potocznie: zanieczyścić, zabrudzić; popaskudzić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co intensywnie zużywa zapasy
Wiktionary
przymiotnik od: zapas
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stanowiący zapas (na wszelki wypadek)
Wiktionary
rzecz. zapas mrz.
:: zdrobn. zapasik mrz.
Wiktionary
(1.1) rezerwowy
Wiktionary
zniszczyć bakterie i inne drobnoustroje w produktach spożywczych i farmaceutycznych, podgrzewając taki produkt do określonej temperatury; spasteryzować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapastować.
Wiktionary
czas. zapastować dk.
Wiktionary
obsmarowywać, nacierać coś pastą
SJP.pl
sport walki, którego celem jest położenie przeciwnika na łopatki; mogą być w stylu klasycznym lub wolnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) sport. konkurencja polegający na fizycznym zmaganiu się dwóch zawodników lub zawodniczek;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: zapas
Wiktionary
Za
Wikipedia
IPA: zaˈpasɨ, AS: zapasy
Wiktionary
rzecz. zapaśnik m., zapaśniczka ż., zapaśnictwo n.
przym. zapaśniczy
Wiktionary
wkładać za pas
SJP.pl
1. zdrobnienie od: zapach;
2. słaby, lekko wyczuwalny zapach, zwykle nieprzyjemny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zapach
(1.2) słaby, zwykle nieprzyjemny, zapach
Wiktionary
rzecz. zapach m.
przym. zapachowy
Wiktionary
potocznie: zapasowe koło w samochodzie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko obce
SJP.pl
zapatrywać się - mieć pewien stosunek do czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapatrywać.
Wiktionary
czas. zapatrywać ndk.
Wiktionary
zapatrywać się - mieć pewien stosunek do czegoś
SJP.pl
rzadko: zapatrzać się - długo przyglądać się komuś lub czemuś; zapatrywać się
SJP.pl
zapatrzyć się; zapatrzeć się:
1. utkwić w czymś, w kimś wzrok;
2. wziąć z kogoś lub czegoś wzór;
3. o kobiecie ciężarnej: patrząc na kogoś lub na coś, ulec silnym emocjom, które odbiją się na wyglądzie lub charakterze dziecka (zgodnie z przesądem)
SJP.pl
taki, który się zapatrzył, przypatrujący się czemuś lub komuś uważnie
SJP.pl
zapatrzeć się; zapatrzyć się:
1. utkwić w czymś, w kimś wzrok;
2. wziąć z kogoś lub czegoś wzór;
3. o kobiecie ciężarnej: patrząc na kogoś lub na coś, ulec silnym emocjom, które odbiją się na wyglądzie lub charakterze dziecka (zgodnie z przesądem)
SJP.pl
potocznie: zakryć, zawinąć dla ochrony przed zimnem, deszczem itp.
SJP.pl
współtowarzysz, zwolennik Emiliano Zapaty, przywódcy Rewolucji Meksykańskiej
SJP.pl
zrobić pauzę, przerwę; spauzować
SJP.pl
werwa; animusz; chęć do zrobienia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. stan ogromnego podniecenia, gotowość do działania
Wiktionary
Zapał (otwór zapałowy) – w dawnej odprzodowej ręcznej broni palnej oraz artyleryjskiej niewielki otwór w tylnej części lufy, łączący panewkę z ładunkiem miotającym umieszczonym w przewodzie lufy.
Umożliwiał doprowadzenie ognia za pomocą lontu (albo miałkiego prochu) do ładunku w dennej części lufy.
Wikipedia
(1.1) Pracował bez zapału i motywacji.
Wiktionary
IPA: ˈzapaw, AS: zapau̯
Wiktionary
rzecz. zapaleniec m., zapalnik m., zapalność ż., zapałka ż., zapalarka ż., zapalanie n., zapalenie n.
czas. odpalić, palić, zapalać ndk., zapalić dk.
przym. zapalony
Wiktionary
(1.1) entuzjazm, ferwor, pasja
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Za
Wikipedia
drewno przeznaczone do wyrobu zapałek i pudełek na zapałki
SJP.pl
Zapałczanka – sortyment drewna nadający się do skrawania obwodowego, przeznaczony na patyczki i pudełka zapałczane. Najczęściej jest to drewno świerkowe, osikowe, topolowe, olchowe, brzozowe, bukowe, w postaci dłużyc, kłód lub wyrzynków.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zapałkami, dotyczący zapałek
Wiktionary
rzecz. zapałeczka ż., zapałka ż.
przym. zapałkowy
Wiktionary
kobieta pracująca w fabryce zapałek
SJP.pl
fabryka zapałek
SJP.pl
robotnik pracujący w fabryce zapałek
SJP.pl
zdrobnienie od: zapałka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: zapałka
Wiktionary
IPA: ˌzapaˈwɛt͡ʃka, AS: zapau̯ečka
Wiktionary
rzecz. zapałka ż.
przym. zapałczany, zapałkowy
Wiktionary
patyczek zakończony łebkiem z masy zapalającej się przy potarciu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cienki, krótki patyczek zakończony łebkiem z masy zapalającej się przy potarciu o draskę;
(1.2) środ. harc. pionowy element stelażu dużego namiotu typu harcerskiego, podtrzymujący jego boki, w formie metalowej rurki zakończonej plastikowym łebkiem
(1.3) środ. harc. poziomy element stelaża łóżka polowego, tzw. kanadyjki, mający formę drewnianej lub metalowej rurki (czasem zakończonej plastikowym łebkiem) i służący do rozpierania materiału z obu stron;
Wiktionary
Zapałka – służący do rozpalania ognia, specjalnie w tym celu przygotowany patyczek z drewna (rzadziej – pasków tektury), dodatkowo nasączony w całości lub części substancją ułatwiającą spalanie i na jednym końcu pokryty masą ulegającą zapłonowi wskutek tarcia; końcówka taka nazywana jest główką (lub łebkiem) zapałki.
Wikipedia
(1.1) Nie baw się zapałkami, bo się poparzysz.
(1.1) Dopiero trzecią zapałką rozpaliłem ognisko.
(1.1) Poszła do sklepu po pudełko zapałek.
(1.2) Namiot naszego zastępu wyglądałby całkiem porządnie, gdyby nie brak kilku zapałek.
(1.3) Bez zapałek moja kanadyjka jest bardzo niewygodna.
Wiktionary
IPA: zaˈpawka, AS: zapau̯ka
Wiktionary
rzecz. zapalenie n., zapaleniec m., zapalarka ż., zapalanie n., rozpalanie n., rozpalenie n., palenie n., paliwo n., zapalnik m., zapał m.
:: zdrobn. zapałeczka ż.
czas. rozpalać ndk., rozpalić dk., zapalać ndk., zapalić dk., palić ndk.
przym. zapałczany, zapałkowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk sztrachecla
Wiktionary
patyczek zakończony łebkiem z masy zapalającej się przy potarciu
SJP.pl
→ zapałka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z zapałkami, dotyczący zapałek
Wiktionary
rzecz. zapałka ż., zapałczarnia ż., zapałczarz mos., zapałczanka ż., zapałeczka ż.
przym. zapałczany, zapałczarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dyscyplina sportu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sport. dotyczący zapasów
Wiktionary
rzecz. zapasy nmos., zapaśnik mos.
Wiktionary
dawny stopień wyższy od przymiotnika: zapaśny
SJP.pl
sportowiec uprawiający zapasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sportowiec uprawiający zapasy (bez względu na styl)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: zaˈpaɕɲik, AS: zapaśńik
Wiktionary
rzecz. zapasy nmos., zapaśnictwo n.
:: fż. zapaśniczka ż.
przym. zapaśniczy
Wiktionary
dawniej:
1. zapasowy;
2. przenośnie: bogaty w wiedzę, pomysły itp.
SJP.pl
1. zagłębić się w czymś miękkim (np. w fotelu);
2. wklęsnąć;
3. opaść, spaść;
4. ukryć się;
5. zachorować;
6. nadejść, nastąpić;
7. pozostawić silne wrażenie;
8. zapaść się - osunąć się lub stać się wklęsłym;
9. zapaść się - zagłębić się w czymś miękkim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. stan ostrej niewydolności krążenia połączony z nagłym spadkiem ciśnienia krwi
(1.2) bardzo zły stan czegoś, znacznie obniżenie wydolności czegoś
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zapadać)
(2.1) dokonany od|zapadać.
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapasać)
(3.1) dokonany od|zapasać.
czasownik zwrotny zapaść się
(4.1) dokonany od|zapadać się.
Wiktionary
(1.2) Włoska służba zdrowia jest już na granicy zapaści.
Wiktionary
IPA: ˈzapaɕt͡ɕ, AS: zapaść
Wiktionary
rzecz. zapadlisko n., zapadanie n., zapadnięcie n., zapadka ż., zapasienie n., zapadnia ż.
czas. zapadać ndk.
przym. zapadkowy
Wiktionary
potocznie: kobieta lub rzecz zastępująca kogoś lub coś; także o mężczyźnie z silniejszym zabarwieniem ekspresywnym; zatkajdziura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prowizoryczny element niskiej jakości stworzony w celu wypełnienia wolnej przestrzeni
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapchać.
Wiktionary
rzecz. zapychanie n., zapychacz m.
czas. zapchać dk., zapychać ndk.
Wiktionary
taki, który się zapchał; przepełniony
SJP.pl
spowodować, że gdzieś pojawią się pchły
SJP.pl
1. taki, w którym lub na którym jest dużo pcheł;
2. potocznie: nędzny, marny, lichy, kiepski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. zakonserwowanie mięsa w roztworze solankowo-saletrowym
Wiktionary
(1.1) Ile zajmie ci zapeklowanie tej wołowiny?
Wiktionary
rzecz. peklówka ż., peklowanie n., peklowina ż., peklownia ż.
czas. peklować ndk., zapeklować dk.
przym. peklowy, peklowniczy
Wiktionary
utrwalić mięso w roztworze soli z saletrą i przyprawami
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. peklować)
(1.1) kulin. zakonserwować mięso w roztworze solankowo-saletrowym
Wiktionary
(1.1) Może jutro zdążę zapeklować te nóżki.
Wiktionary
rzecz. peklowanie n., zapeklowanie n., peklowina ż., peklówka ż., peklownia ż.
czas. peklować ndk.
przym. peklowy, peklowniczy
Wiktionary
1. zasypać, zapełnić perłami;
2. zaperlić się:
a) pokryć się perłami;
b) zajaśnieć, zabłyszczeć jak perły
SJP.pl
zaperzać się - potocznie:
1. unosić się gniewem, wpadać w złość; zacietrzewiać się;
2. pokrywać się perzem
SJP.pl
zaperzyć się - potocznie:
1. unieść się gniewem, wpaść w złość; zacietrzewić się;
2. pokryć się perzem
SJP.pl
potocznie:
1. taki, który się zaperzył; zacietrzewiony;
2. pokryty perzem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zacietrzewiony
Wiktionary
zaperzyć się - potocznie:
1. unieść się gniewem, wpaść w złość; zacietrzewić się;
2. pokryć się perzem
SJP.pl
ściągać na kogoś pecha
SJP.pl
1. prawdopodobnie, może;
2. niewątpliwie, naturalnie
SJP.pl
partykuła
(1.1) książk. partykuła sygnalizująca, że stwierdzenie jest domysłem mówiącego
(1.2) książk. użyta samodzielnie sygnalizuje, że mówiący chce wnieść pewne zastrzeżenia do danego stwierdzenia, choć w zasadzie się z nim zgadza
Wiktionary
(1.1) Zapewne dobrze wiesz, że to nieprawda.
(1.1) Zbliżył się do drzwi, zrobił nagły, zapewne pożegnalny piruet i znikł we drzwiach raz na zawsze
(1.2) Zapewne jest w tym trochę racji, ale…
Wiktionary
IPA: zaˈpɛvnɛ, AS: zapevne
Wiktionary
przysł. pewnie
wykrz. pewnie
czas. zapewnić dk., zapewniać ndk.
partyk. pewnie, zapewnie
Wiktionary
(1.1) reg. śl. isto
(1.2) reg. śl. isto
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapewniać.
Wiktionary
IPA: ˌzapɛvʲˈɲä̃ɲɛ, AS: zapevʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. zapewniać, zapewnić
rzecz. zapewnienie n.
partyk. zapewnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapewnić)
(1.1) oświadczać komuś, że coś jest lub będzie na pewno
(1.2) powodować, że coś będzie się stawać lub sprawiać, że ktoś będzie coś uzyskiwał
czasownik zwrotny niedokonany zapewniać się
(2.1) przest. doświadczać prawdziwości, zaistnienia czegoś, np. oglądając to
Wiktionary
(1.1) Zapewniam was, że tym razem mówię prawdę!
(1.2) Rodzice zapewniają byt swoim dzieciom.
Wiktionary
IPA: zaˈpɛvʲɲät͡ɕ, AS: zapevʹńäć
Wiktionary
rzecz. zapewnienie n., zapewnianie n., pewność ż., pewniak m., pewniczka ż., pewnik m.
czas. zapewnić dk.
partyk. zapewne, zapewnie
Wiktionary
(1.1) zaręczać
(1.2) gwarantować
(2.1) przekonywać się
Wiktionary
partykuła
(1.1) rzad. zob. zapewne.
Wiktionary
rzecz. zapewnianie n., zapewnienie n., pewność ż., pewniak m.
przym. pewny, pewien
czas. zapewniać ndk., zapewnić dk.
partyk. pewnie, zapewne
przysł. pewnie
wykrz. pewnie
zaim. pewien
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapewnić.
(1.2) stwierdzenie, które upewnia
(1.3) sprawienie, że coś jest pewne
Wiktionary
(1.2) Panie marszałku, szanuję pana zapewnienie, że wszystkich pan traktuje równo.
(1.3) Pierwszym obowiązkiem Cianne, a przynajmniej tak widzi to sama doradczyni, jest zapewnienie bezpieczeństwa senatorce.
Wiktionary
rzecz. zapewnianie n.
czas. zapewniać, zapewnić
partyk. zapewnie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapewniać)
(1.1) dokonany od|zapewniać.
Wiktionary
(1.1) Dzienna racja pokarmowa określa jakie produkty i w jakiej ilości należy uwzględnić w całodziennym żywieniu człowieka, aby zapewnić organizmowi wszystkie niezbędne składniki.
Wiktionary
IPA: zaˈpɛvʲɲit͡ɕ, AS: zapevʹńić
Wiktionary
rzecz. zapewnianie n., zapewnienie n.
czas. zapewniać ndk.
partyk. zapewne, zapewnie
Wiktionary
coś mało wartościowego, mającego na celu wyłącznie wypełnienie jakiejś luki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapełniać.
Wiktionary
IPA: ˌzapɛwʲˈɲä̃ɲɛ, AS: zapeu̯ʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. zapełniać ndk., zapełnić dk.
rzecz. zapełnienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapełnić)
(1.1) sprawiać, że coś staje się pełne
(1.2) pozbywać się jakiegoś braku
czasownik zwrotny niedokonany zapełniać się (dk. zapełnić się)
(2.1) stawać się pełnym czegoś
Wiktionary
(1.1) Wynalazków, które zapełniają szafy urzędów patentowych jest znacznie więcej.
(1.2) Pewna mieszkanka Mińska skarżyła mi się, że na jej osiedlu sklep jest położony zbyt daleko. Dziwne, że nie znalazł się nikt, kto by zrozumiał, że zapełniając tę lukę na rynku, może nieźle zarobić.
(2.1) W każdą środę i sobotę droga z Jabłonki do Chyżnego zapełnia się setkami samochodów.
Wiktionary
rzecz. zapełniacz m., zapełnianie n.
czas. pozapełniać dk., zapełnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapełniać)
(1.1) zająć coś całkowicie czymś lub kimś
czasownik zwrotny dokonany zapełnić się (ndk. zapełniać się)
(2.1) zostać zapełnionym
Wiktionary
(1.1) Organizatorzy zapełnili salę gośćmi.
Wiktionary
rzecz. zapełnienie n., zapełnianie n.
czas. zapełniać
Wiktionary
taki, który gdzieś zapełzł
SJP.pl
niskie drzewo zwane mydlanym drzewem; mydleniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wydanie głosu przez koguta
Wiktionary
rzecz. pianie
czas. piać ndk., zapiać dk.
Wiktionary
pokrywać, zabrudzać piaskiem
SJP.pl
pokryć, zabrudzić piaskiem
SJP.pl
1. wydać dźwięk charakterystyczny dla koguta;
2. potocznie:
a) zachwycić się czymś, bardzo się ucieszyć;
b) powiedzieć coś cienkim, ostrym głosem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. piać)
(1.1) ornit. o kogucie wydać głośny dźwięk
(1.2) wydobyć z siebie wysoki, donośny głos
(1.3) pochwalić z przesadą
(1.4) żart. zaśpiewać
Wiktionary
(1.1) Niedźwiednik pochwalił Boga, zapiał potem kiej kokot, zabeczał jak baran, zarżał niby ogier rozgrzany […].
(1.2) – Na honor! – zapiał młodzieńczym głosem drugi, z tarczą jednolicie błękitną.
(1.3) Na widok odnowionej figury Najświętszej Panienki kobieciny aż zapiały z zachwytu.
Wiktionary
rzecz. zapianie n.
czas. piać ndk.
Wiktionary
1. piekąc zarumienić coś z wierzchu;
2. wywołać piekący ból;
3. połączyć przy udziale wysokiej temperatury
SJP.pl
miejsce, legowisko za piecem lub na piecu w dawnych wiejskich izbach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce za piecem lub na piecu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. piec mrz., piecyk mrz., zapiekanka ż.
czas. piec
Wiktionary
miejsce, legowisko za piecem lub na piecu w dawnych wiejskich izbach
SJP.pl
Zapiecki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie nowodworskim, w gminie Pomiechówek.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapieczętować.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛt͡ʃɛ̃ntɔˈvãɲɛ, AS: zapʹi ̯ečẽntovãńe
Wiktionary
czas. zapieczętować
rzecz. pieczętowanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. pieczętować)
(1.1) dokonany od|pieczętować.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛt͡ʃɛ̃nˈtɔvat͡ɕ, AS: zapʹi ̯ečẽntovać
Wiktionary
rzecz. zapieczętowanie n., pieczętowanie n., pieczątka ż.
Wiktionary
zamykać coś, opatrując pieczęcią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: zapiekanka
Wiktionary
rzecz. zapiekanka ż., piec mrz.
czas. piec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapiekać.
Wiktionary
rzecz. zapieczenie n., zapiekanka n., piec mrz.
czas. piec, zapiekać ndk., zapiec dk.
przym. piekarski
Wiktionary
1. potrawa z różnych składników zapiekanych razem w piekarniku;
2. bułka z dodatkami zapiekana i podawana z sosem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. danie zapiekane w piekarniku, składającego się z różnych składników;
(1.2) kulin. polski fast food z połówki bułki zapiekanej z dodatkami i żółtym serem, podawany z sosami;
Wiktionary
Zobacz też: zapiekanka – rodzaj fast foodu.
Zapiekanka – w podstawowym znaczeniu jest to rodzaj jednogarnkowej potrawy – mieszaniny różnych produktów (makaronów, mięsa, jarzyn, serów) zapiekanych razem w piekarniku, często z dodatkiem sosów.
Zapiekankami są m.in. takie potrawy jak:
Wikipedia
(1.1) Dziś na obiad będzie zapiekanka z makaronem i szpinakiem.
(1.2) Asia kupiła zapiekankę z pieczarkami w budce z jedzeniem.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛˈkãnka, AS: zapʹi ̯ekãnka
Wiktionary
rzecz. pieczeń ż., zapiekanie n., zapieczenie n., zapiecek m., piekarnik m.
:: zdrobn. zapiekaneczka ż.
czas. zapiekać ndk., zapiec dk., piec ndk.
przym. zapiekankowy
Wiktionary
przymiotnik od: zapiekanka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zapiekanek
Wiktionary
rzecz. zapiekanka ż.
Wiktionary
taki, który przyrządzono przez zapiekanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. kulin. zapiekany makaron
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. zapiec)
(1.1) piec
Wiktionary
(1.1) Co powie mama na ananasa z pieczarkami zapiekanymi w batatach?
Wiktionary
rzecz. zapiekanka ż., zapiekanie n., zapieczenie n., piec mrz., pieczeń ż.
czas. piec
przym. piekarski
Wiktionary
zapieklać się - zapamiętywać się w gniewie, uniesieniu; zaperzać się, zacietrzewiać się
SJP.pl
taki, który się zapieklił
SJP.pl
potocznie: zapiekanka
SJP.pl
1. piekąc zarumienić coś z wierzchu;
2. wywołać piekący ból;
3. połączyć przy udziale wysokiej temperatury
SJP.pl
spieniać;
1. czynić coś pieniącym się;
2. pokrywać po wierzchu pianą;
3. potocznie: złościć; wkurzać, wnerwiać, wpieniać;
4. zapieniać się -
a) pokrywać się pianą;
b) potocznie: złościć się; pienić się, wpieniać się
SJP.pl
1. pokryty pianą;
2. potocznie: taki, który wpadł w gniew, rozzłościł się
SJP.pl
potocznie: długa, ciężka praca; zapierdziel, zapiernicz, zapierdol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. posp. ciężka praca, także jej nadmiar
Wiktionary
IPA: ˈzapʲjɛpʃ, AS: zapʹi ̯epš
Wiktionary
czas. zapieprzać ndk., zapieprzyć dk.
Wiktionary
(1.1) harówka, harówa, katorga, krwawica, zachrzan
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapieprzać.
Wiktionary
czas. zapieprzać ndk.
Wiktionary
wulgaryzm, zwykle w znaczeniach:
a) biec bardzo szybko
b) kraść
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) wulg. pot. intensywnie, dużo pracować, harować
(1.2) wulg. pot. poruszać się bardzo szybko (np. jechać, biec), także upływać bardzo szybko
Wiktionary
IPA: zaˈpʲjɛpʃat͡ɕ, AS: zapʹi ̯epšać
Wiktionary
czas. zapieprzyć dk., pieprzyć
rzecz. zapieprzanie n., zapieprz
przym. pieprznięty
Wiktionary
(1.1) wulg. zapierdzielać, pot. zasuwać, pot. zapylać
(1.2) wulg. zapierdzielać, pot. zasuwać, pot. zapylać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapieprzyć.
Wiktionary
czas. zapieprzyć
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) wulg. ukraść
(1.2) wulg. uderzyć kogoś, uderzyć w coś
(1.3) wulg. zabić kogoś
(1.4) wulg. źle coś wykonać, nie wykonać czegoś
czasownik zwrotny zapieprzyć się
(2.1) wulg. mocno się upić
(2.2) wulg. odurzyć się narkotykami do nieprzytomności
Wiktionary
IPA: zaˈpʲjɛpʃɨt͡ɕ, AS: zapʹi ̯epšyć
Wiktionary
czas. zapieprzać ndk., pieprzyć
rzecz. zapieprz ż., zapieprzenie n.
przym. pieprznięty
Wiktionary
(1.1) pot. zarąbać, wulg. zajebać
(1.2) pot. zarąbać, pot. przywalić, wulg. zajebać
(1.3) pot. zarąbać, wulg. zajebać
(1.4) pot. zawalić
Wiktionary
Zapieraczka – jedna z technik wspinaczkowych. We wspinaczce skalnej jest to sposób pokonywania formacji skalnych typu komin i szczelina, czyli takich, które mają dwie równoległe, pionowe ściany. Zapieraczkę często wykorzystuje się także w jaskiniach przy pokonywaniu kominów, studni i szczelin.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapierać.
Wiktionary
rzecz. niezapieranie n., pranie n.
czas. zapierać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapierdalać.
(1.2) wulg. wykonywanie ciężkiej pracy
(1.3) wulg. uderzanie, bicie, zabijanie kogoś
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛrdaˈlãɲɛ, AS: zapʹi ̯erdalãńe
Wiktionary
rzecz. zapierdolenie n., zapierdol m.
czas. pierdolić, zapierdalać ndk., zapierdolić dk.
Wiktionary
zapieprzać; wulgaryzm, zwykle w znaczeniach:
a) robić coś bardzo szybko;
b) ciężko pracować;
c) kraść
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapierdolić)
(1.1) wulg. kraść
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zapierdolić)
(2.1) wulg. bić, uderzać
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(3.1) wulg. ciężko pracować
(3.2) wulg. szybko się przemieszczać
(3.3) wulg. śmierdzieć
Wiktionary
(1.1) Jakiś sukinsyn zapierdolił mojej starej torebkę w autobusie!
(3.1) Nie dość, że zapierdalam w tej robocie po 12 godzin dziennie, to jeszcze muszę przyjść w niedzielę!
(3.2) Ale Henio zapierdala motocyklem po lesie!
(3.3) Ale ten nowy zapierdala starą rybą.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛrˈdalat͡ɕ, AS: zapʹi ̯erdalać
Wiktionary
rzecz. opierdol mrz., pierdolec mrz., pierdoleniec mos., pierdoła ż., pierdółka ż., pierdółeczka ż., pierdolnik mrz., pierduśnik mrz., popierdoleniec mos., pierdolenie n., pierdolnięcie n., dopierdalanie n., napierdalanie n., odpierdolenie n., odpierdalanie n., opierdolenie n., opierdalanie n., podpierdolenie n., podpierdalanie n., popierdolenie n., popierdalanie n., przepierdolenie n., przepierdalanie n., przypierdolenie n., przypierdalanie n., rozpierdolenie n., rozpierdalanie n., spierdolenie n., spierdalanie n., upierdolenie n., upierdalanie n., wpierdolenie n., wpierdalanie n., wypierdolenie n., wypierdalanie n., zapierdolenie n., zapierdalanie n., wpierdol mrz., pierdu-pierdu n., pierd mrz.
czas. pierdolić ndk., pierdolnąć dk., dopierdalać ndk., napierdalać ndk., odpierdolić dk., odpierdalać ndk., opierdolić dk., opierdalać ndk., podpierdolić dk., podpierdalać ndk., popierdolić dk., popierdalać ndk., porozpierdalać dk., przepierdolić dk., przepierdalać ndk., przypierdolić dk., przypierdalać ndk., rozpierdolić dk., rozpierdalać ndk., spierdolić dk., spierdalać ndk., upierdolić dk., upierdalać ndk., wpierdolić dk., wpierdalać ndk., wypierdolić dk., wypierdalać ndk., zapierdolić dk.
przym. pierdolony, dopierdolony, napierdolony, opierdolony, opierdalany, pierdolnięty, podpierdolony, popierdolony, przepierdolony, przypierdolony, rozpierdolony, spierdolony, upierdolony, wypierdolony, zapierdolony
wykrz. pierdut, pierdu-pierdu, wypierdalać
Wiktionary
(3.1-2) zapierdzielać, zapieprzać
Wiktionary
wulgarnie: długa, ciężka praca; zapierdziel, zapiernicz, zapieprz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapierdolić.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛrdɔˈlɛ̃ɲɛ, AS: zapʹi ̯erdolẽńe
Wiktionary
rzecz. zapierdalanie n., zapierdol m.
czas. pierdolić, zapierdalać ndk., zapierdolić dk.
Wiktionary
zajebać; wulgaryzm o wielu znaczeniach, m.in.:
1. ukraść;
2. zabić;
3. zapierdolić się - upić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wulg. ukraść
(1.2) wulg. zabić
(1.3) wulg. uderzyć
Wiktionary
(1.1) O, kurwa, jakiś chuj zapierdolił mi portfel!
(1.2) Jak znajdę tego skurwiela, co ukradł mi portfel, to normalnie go zapierdolę.
(1.3) Zapierdoliłem mu w mordę z całej siły.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲjɛrˈdɔlʲit͡ɕ, AS: zapʹi ̯erdolʹić
Wiktionary
rzecz. zapierdolenie n., zapierdalanie n., zapierdol m.
czas. spierdolić, napierdalać, pierdolić, zapierdalać ndk.
przym. upierdolony
Wiktionary
(1.1) zakosić, zachrzanić wulg. zajebać, podpierdolić
(1.2-3) zajebać
Wiktionary
nieco wulgarnie: długa, ciężka praca; zapiernicz, zapieprz, zapierdol
SJP.pl
potocznie: długa, ciężka praca; zapierdziel, zapieprz, zapierdol
SJP.pl
wulgaryzm, zwykle w znaczeniach:
a) biec bardzo szybko
b) kraść
SJP.pl
brzuszna płytka zatułowia owadów
SJP.pl
Za
Wikipedia
potocznie: zamęczać pieszczotami
SJP.pl
potocznie: zamęczyć pieszczotami
SJP.pl
potocznie: dodać pigmentu włosom lub ustom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapijać.
Wiktionary
czas. zapijać ndk.
Wiktionary
1. pić czegoś dużo, bez umiaru;
2. pić wolno, raczyć się napojem; popijać, pociągać;
3. dawniej: pić alkohol od czasu do czasu, upijać się czasami
SJP.pl
piknąć; potocznie:
1. o sercu: uderzyć;
2. wydać krótki, słaby, urywany głos; pisnąć
SJP.pl
1. skierować samolot pionowo w dół; rozpocząć lot nurkowy; spikować;
2. rozsadzić, przesadzić młode rośliny; przepikować
SJP.pl
zniekształcić obraz cyfrowy lub obraz wideo, ukazując poszczególne piksele, zwykle w celu uniemożliwienia rozpoznania określonych szczegółów; spikselizować, spikselować, zapikselować, wypikselować, wypikselizować
SJP.pl
zniekształcić obraz cyfrowy lub obraz wideo, ukazując poszczególne piksele, zwykle w celu uniemożliwienia rozpoznania określonych szczegółów; spikselizować, spikselować, zapikselizować, wypikselować, wypikselizować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapinać.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲĩˈnãɲɛ, AS: zapʹĩnãńe
Wiktionary
czas. zapinać, zapiąć
rzecz. zapinka ż., zapięcie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapiąć)
(1.1) łączyć dwa brzegi tkaniny przy pomocy guzików, haftek, zatrzasków, zamka błyskawicznego itp.
(1.2) grub. o mężczyźnie: odbywać z kimś aktywny stosunek seksualny
czasownik zwrotny niedokonany zapinać się (dk. zapiąć się)
(2.1) łączyć dwa brzegi tkaniny przy pomocy guzików, haftek, zatrzasków, zamka błyskawicznego itp. – na własnym ubraniu
(2.2) mieć zdolność łączenia się dwoma brzegami przy pomocy guzików, haftek, zatrzasków, zamka błyskawicznego itp.
Wiktionary
(2.2) Chcę taki czerwony sweter, który zapina się na zamek błyskawiczny, a nie na guziki.
Wiktionary
IPA: zaˈpʲĩnat͡ɕ, AS: zapʹĩnać
Wiktionary
rzecz. zapinanie n., zapięcie n., zapinka ż., upinanie n., upięcie n., spinanie n., spięcie n., dopięcie n., dopinanie n.
czas. upinać ndk., upiąć dk., spinać ndk., spiąć dk., dopinać ndk., dopiąć dk.
Wiktionary
(1.2) posuwać, pieprzyć, walić
Wiktionary
zdrobnienie od: zapinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: zapinka
Wiktionary
IPA: ˌzapʲĩˈnɛt͡ʃka, AS: zapʹĩnečka
Wiktionary
rzecz. zapinka ż.
Wiktionary
środowiskowo: sprawdzić jakość połączenia do urządzenia w sieci; spingować
SJP.pl
urządzenie do zapinania czegoś; spinka; zapięcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przedmiot służący do zapinania czegoś
Wiktionary
IPA: zaˈpʲĩnka, AS: zapʹĩnka
Wiktionary
rzecz. zapinanie n., zapięcie n.
:: zdrobn. zapineczka
czas. upinać, zapinać ndk., zapiąć dk.
Wiktionary
1. zapisanie lub zarejestrowanie czegoś;
2. to, co zostało zapisane lub zarejestrowane;
3. umieszczenie kogoś na liście uczestników lub członków czegoś;
4. rozporządzenie w testamencie wydane przez spadkodawcę;
5. to, co zostało przeznaczone komuś w testamencie;
6. rozporządzenie prawne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zapisanie, rejestracja czegoś
(1.2) trwały ślad powstały na skutek rejestracji lub zapisania
(1.3) sposób zapisywania
(1.4) praw. rozporządzenie w testamencie o przeznaczeniu komuś czegoś w spadku;
(1.5) praw. punkt umowy, ustawy, rozporządzenia
(1.6) zapisy: okres czasu, kiedy można zapisać się na pewną listę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pierwszego zapisu dźwięku dokonał w 1877 r. Amerykanin Thomas Alva Edison.
(1.2) Ten zapis jest bardzo kiepskiej jakości.
(1.3) Zapis matematyczny jest bardziej ścisły niż słowa.
(1.4) Zapisobiorcy po śmierci spadkodawcy przysługuje roszczenie o wydanie rzeczy na podstawie zapisu testamentowego.
(1.5) Niezgodny z prawem jest zapis, który stanowi, że cena lokalu nie zawiera VAT.
(1.6) Jutro startują zapisy do przedszkola – pamiętaj, żeby pójść i zapisać naszą małą.
Wiktionary
IPA: ˈzapʲis, AS: zapʹis
Wiktionary
rzecz. zapisywacz mos./mrz., zapisek m., zapisywanie n., zapisobiorca m., zapisanie n., pisanina ż.
czas. zapisać, zapisywać
Wiktionary
(1.3) notacja
(1.4) punkt testamentu
(1.5) punkt umowy, artykuł ustawy, paragraf
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapisać.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲiˈsãɲɛ, AS: zapʹisãńe
Wiktionary
czas. zapisać dk., zapisywać ndk.
rzecz. pisanina ż., zapis, zapiski, zapisywanie
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapisywać)
(1.1) dokonany od|zapisywać.
Wiktionary
IPA: zaˈpʲisat͡ɕ, AS: zapʹisać
Wiktionary
rzecz. zapisywacz mos./mrz., zapis mrz., zapisanie n., pismo n., zapisek mrz., pisarz mos., pisanina ż.
czas. pisać
Wiktionary
notatka, zapisek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) drobna notatka
Wiktionary
IPA: zaˈpʲisɛk, AS: zapʹisek
Wiktionary
czas. zapisać dk., zapisywać ndk.
rzecz. zapisywacz mos./mrz., zapisywanie n., zapis mrz., pisarz mos., pisanina ż.
Wiktionary
(1.1) adnotacja
Wiktionary
notatka, zapisek
SJP.pl
dawniej: zapisobiorca, legatariusz
SJP.pl
przymiotnik od: zapis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto zapisuje
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) techn. element zapisujący
Wiktionary
(1.1) W tej nazwie greckie „ου” występuje chyba na miejscu dawnego słowiańskiego „i” (potem „ь”), które widocznie obcy zapisywacz (Grek?) usłyszał jako samogłoskę zaokrągloną […].
Wiktionary
czas. zapisać dk., zapisywać ndk.
rzecz. zapis m., zapisek m., pisanina ż.
Wiktionary
dający się zapisać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapisywać.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲisɨˈvãɲɛ, AS: zapʹisyvãńe
Wiktionary
czas. zapisywać
rzecz. zapis mrz., zapisanie n., zapisek mrz., pisanina ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapisać)
(1.1) trwale coś pisać, notować, zwykle krótką informację
(1.2) inform. zachowywać dane w pamięci
(1.3) wypełniać coś pismem, literami
(1.4) oddawać coś komuś w spadku tworząc testament
(1.5) o lekarzu: wskazywać komuś leki tworząc receptę
(1.6) włączać kogoś na listę uczestników
Wiktionary
(1.1) Czy zapisałeś godziny odjazdów pociągów?
(1.2) Zapomniałem zapisać dokumentu przed wyłączeniem komputera!
(1.3) Profesor miał brzydki zwyczaj i zapisywał marginesy książek.
(1.4) Ojciec zapisał mojej siostrze cały majątek, a mnie nie dał ani grosza!
(1.5) Ten głupi konował zapisał mi aspirynę na bolące nogi!
(1.6) Wczoraj zapisaliśmy się na wycieczkę do Grecji.
Wiktionary
IPA: ˌzapʲiˈsɨvat͡ɕ, AS: zapʹisyvać
Wiktionary
rzecz. zapisywacz mos./mrz., pisanina ż., pisarz mos., zapisek mrz., zapisywanie, zapisanie, zapis, zapiski, pismo
czas. zapisywać się, zapisać się, pisać
Wiktionary
(1.1) notować, pisać
(1.2) nagrywać
(1.3) zapełniać
(1.4) przekazywać, cedować
(1.5) przepisywać
(1.6) wpisywać
Wiktionary
zasuwać, zapierniczać, zapieprzać, zapierdzielać; potocznie:
1. robić coś bardzo szybko;
2. ciężko pracować
SJP.pl
potocznie: napój do popijania alkoholu; popitka, zapojka
SJP.pl
potocznie: ukraść; zajumać, zwędzić, zakosić, zwinąć
SJP.pl
potocznie:
1. upojony alkoholem, pijany; upity, spity;
2. charakterystyczny dla pijaka, np. zapity głos, zapita morda; pijacki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Mościska. zaniedbany, chorowity
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. zob. weekend.
Wiktionary
przym. zapiątkowy
Wiktionary
złączyć dwie części (zazwyczaj ubrania) guzikiem, haftką, zatrzaskiem itp.
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapinać)
(1.1) dokonany od|zapinać.
Wiktionary
(1.1) Miała tę samą sukienkę, w której rozpoznał teraz męską koszulę, zbyt dużą i niedbale zapiętą.
Wiktionary
IPA: ˈzapʲjɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: zapʹi ̯o̊̃ńć
Wiktionary
rzecz. zapinka ż., zapinanie, zapięcie
czas. upinać
Wiktionary
1. napić się alkoholu w celu zapomnienia o problemach, zmartwieniach;
2. wypić coś po zjedzeniu czegoś;
3. potocznie: upić się
SJP.pl
złączyć dwie części (zazwyczaj ubrania) guzikiem, haftką, zatrzaskiem itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) element umożliwiający powtarzalne łączenie i rozłączanie części większej całości
Wiktionary
(1.1) Pierwsze zapięcia podobne do dzisiejszego zamka błyskawicznego wynaleziono w połowie XIX wieku.
(1.1) Kolega niestety nie powstrzymał swojego popędu i rozwalił mi zapięcie od biustonosza.
Wiktionary
IPA: zaˈpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zapʹi ̯ė̃ńće
Wiktionary
rzecz. zapinka ż., zapinanie n.
czas. zapiąć dk., zapinać ndk.
Wiktionary
(1.1) zamek, zapinka, spinka
Wiktionary
1. specjalna wkładka wypełniająca wolne miejsce w zbyt dużym bucie;
2. tylna część buta nad obcasem; zapiętek
SJP.pl
1. specjalna wkładka wypełniająca wolne miejsce w zbyt dużym bucie;
2. tylna część buta nad obcasem; zapiętek
SJP.pl
złączyć dwie części (zazwyczaj ubrania) guzikiem, haftką, zatrzaskiem itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wulg. zapóźniony, prymitywny, niefajny, zdegenerowany
Wiktionary
rzecz. pizda ż.
przym. pizdowaty
Wiktionary
robić na czymś plamy, pokrywać plamami; plamić
SJP.pl
zrobić plamy na czymś; poplamić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. plamić)
(1.1) dokonany odamić.
czasownik zwrotny dokonany zaplamić się (ndk. plamić się)
(2.1) dokonany odamić się.
Wiktionary
rzecz. plamienie n.
czas. odplamiać
przym. plamisty
Wiktionary
(1.1) poplamić
(2.1) poplamić się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaplanować.
Wiktionary
przym. planowy
Wiktionary
ułożyć plan, opracować projekt czegoś; obmyślić, uplanować
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. planować)
(1.1) poczynić plan, postanowić w jakich warunkach coś wykonać
Wiktionary
rzecz. plan mrz., planista mos.
czas. planować
przym. planowy
Wiktionary
(1.1) zaaranżować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pomieszczenie pomocnicze
(1.2) pomocniczy zespół osób lub środków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) pomieszczenie gospodarcze
(1.2) baza
Wiktionary
część zbroi rycerskiej
SJP.pl
złożyć plemniki w pobliżu komórek jajowych
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany odombować.
Wiktionary
(1.1) Drzwi nie były zamknięte, a jedynie zaplombowane kawałkiem sznurka wciśniętego w kapsel i przyklejonego plastelinaasteliną.
Wiktionary
rzecz. plomba ż.
Wiktionary
1. środowiskowo: zaplatanie koła rowerowego;
2. dawniej: zaplatanie, zaplecenie, splot
SJP.pl
dopuszczać do rozplenienia się gdzieś pluskiew
SJP.pl
dopuścić do rozplenienia się gdzieś pluskiew
SJP.pl
potocznie: zaimponować, przypodobać się komuś
SJP.pl
1. napluć obficie, pokryć coś plwociną lub napluć na coś w wielu miejscach;
2. zapluć się - zaślinić się mówiąc nerwowo lub szybko, zaślinić się ze złości
SJP.pl
1. napluć obficie, pokryć coś plwociną lub napluć na coś w wielu miejscach;
2. zapluć się - zaślinić się mówiąc nerwowo lub szybko, zaślinić się ze złości
SJP.pl
podjąć w porę działanie, które usunie zagrożenie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zapobiegać)
(1.1) dokonany od|zapobiegać.
Wiktionary
(1.1) Nie było jednak wyboru, jeśli dalszemu rozlewowi krwi chcieli zapobiec.
Wiktionary
IPA: zaˈpɔbʲjɛt͡s, AS: zapobʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. zapobiegliwość ż., zapobieganie ndk., zapobiegnięcie dk., zapobieżenie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiegać ndk., zapobiegnąć dk.
przysł. zapobiegawczo
Wiktionary
(1.1) zapobiegnąć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapobiegać.
Wiktionary
(1.1) Przerwy śródlekcyjne to takie treści i sposoby działania nauczycieli, które zmierzają do zapobiegania zmęczeniu i znużeniu uczniów w trakcie trwania lekcji…
Wiktionary
IPA: ˌzapɔbʲjɛˈɡãɲɛ, AS: zapobʹi ̯egãńe
Wiktionary
rzecz. zapobiegliwość ż., zapobiegnięcie dk., zapobieżenie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiegać ndk., zapobiec dk., zapobiegnąć dk.
przysł. zapobiegawczo
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) chcąc zapobiec czemuś
Wiktionary
rzecz. zapobieganie n., zapobiegliwość ż., zapobieżenie n.
czas. zapobiec dk., zapobiegać ndk.
przym. zapobiegawczy
przysł. zapobiegliwie
Wiktionary
(1.1) prewencyjnie, profilaktycznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony do zapobiegania czemuś niekorzystnemu
(1.2) med. służący do zapobiegania chorobom
Wiktionary
rzecz. zapobieganie n., zapobieżenie n., zapobiegnięcie n.
czas. zapobiec dk., zapobiegać ndk., zapobiegnąć dk.
przym. zapobiegliwy, zapobiegły
przysł. zapobiegawczo
Wiktionary
(1.1) prewencyjny, zaradczy
(1.2) profilaktyczny
Wiktionary
czasownik nieprzechodni
(1.1) nie dopuszczać (do czegoś), nie pozwalać (na coś), zabezpieczać się (przed czymś)
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈbʲjɛɡat͡ɕ, AS: zapobʹi ̯egać
Wiktionary
rzecz. zapobiegliwość ż., zapobieganie ndk., zapobiegnięcie dk., zapobieżenie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiec dk., zapobiegnąć dk.
przysł. zapobiegawczo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: zapobiegliwie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest zapobiegliwy
Wiktionary
rzecz. zapobieganie n.
czas. zapobiegać ndk., zapobiec dk.
przym. zapobiegliwy
przysł. zapobiegliwie, zapobiegawczo
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: zapobiegliwy
SJP.pl
1. taki, który stara się zapobiegać przyszłym problemom, troszczy się o przewidywane potrzeby i przygotowuje się do ich zaspokojenia; przewidujący, przezorny;
2. świadczący o takich cechach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) cechujący się przezornością, zdolnością przewidywania i zapobiegania niekorzystnym sytuacjom
(1.2) świadczący o przezorności
Wiktionary
czas. zapobiegnąć, zapobiec, zapobiegać ndk.
rzecz. zapobieżenie n., zapobiegnięcie n., zapobieganie n., zapobiegliwość ż.
przym. zapobiegawczy
Wiktionary
(1.1) dalekowzroczny, przewidujący, przezorny, troskliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapobiegnąć.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔbʲjɛ̇ɟˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: zapobʹi ̯ėǵńė̃ńće
Wiktionary
rzecz. zapobieganie ndk., zapobieżenie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiegać ndk., zapobiec dk., zapobiegnąć dk.
Wiktionary
(1.1) zapobieżenie
Wiktionary
nie dopuścić do czegoś; zapobiec
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zapobiegać)
(1.1) dokonany od|zapobiegać.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈbʲjɛɡnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: zapobʹi ̯egnõńć
Wiktionary
rzecz. zapobieganie ndk., zapobiegnięcie dk., zapobieżenie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiegać ndk., zapobiec dk.
Wiktionary
(1.1) zapobiec
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapobiec.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔbʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zapobʹi ̯ežẽńe
Wiktionary
rzecz. zapobieganie ndk., zapobiegnięcie dk.
przym. zapobiegawczy, zapobiegliwy
czas. zapobiegać ndk., zapobiec dk., zapobiegnąć dk.
przysł. zapobiegawczo
Wiktionary
(1.1) zapobiegnięcie
Wiktionary
pokryty wilgocią, potem
SJP.pl
zapoczwarzać się - o owadach: zamieniać się w poczwarkę; przepoczwarzać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapoczątkować.
Wiktionary
czas. zapoczątkować dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapoczątkowywać)
(1.1) dać czemuś początek, zainicjować
Wiktionary
czas. zapoczątkowywać ndk.
rzecz. początkujący m., początek m., zapoczątkowanie n.
przym. początkujący
przysł. początkowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapoczątkowywać.
Wiktionary
czas. zapoczątkowywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zaproponowanie czegoś
(1.2) urz. oświadczenie, doniesienie
Wiktionary
(1.1) Nie wysiliłeś się nawet na zapodanie kielicha gościowi?
Wiktionary
rzecz. zapodawanie n.
czas. zapodać dk., zapodawać ndk.
Wiktionary
potocznie:
1. proponować, przedstawiać;
2. donosić na kogoś;
3. wykonywać solo utwór muzyczny lub jego część
SJP.pl
potocznie:
1. zaproponować, przedstawić;
2. donieść na kogoś;
3. wykonać solo utwór muzyczny lub jego część
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapodawać)
(1.1) pot. zaproponować
(1.2) pot. donieść na jakąś osobę
Wiktionary
(1.1) Zapodaj, pan, szluga, kochaniutki.
(1.2) Jego własna kobieta na niego zapodała, wredne babsko...
Wiktionary
rzecz. zapodanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapodziać.
Wiktionary
rzecz. podzianie n., podziewanie n., zapodziewanie n.
czas. zapodziać dk., podziewać ndk., zapodziewać ndk., podziać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapodziewać.
Wiktionary
rzecz. zapodzianie n., podzianie n.
czas. zapodziewać ndk., zapodziać dk., podziać dk.
Wiktionary
młodzieżowo: zatańczyć pogo - taniec punków
SJP.pl
regionalnie: napój do popijania alkoholu; popitka, zapitka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) białystok. napój do popijania alkoholu
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) znajdujący się za kręgiem polarnym
Wiktionary
(1.1) Tym razem los mnie rzucił hen na północ, w zapolarny dziki kraj Workuta.
Wiktionary
1. regionalnie: miejsce na zboże w stodole; sąsiek, zasiek;
2. regionalnie: miejsce w spichrzu do przechowywania ziaren i nasion
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Zapolice
SJP.pl
1. wziąć udział w polowaniu;
2. w łowiectwie: zamęczyć podczas polowania; zagonić, wycieńczyć;
3. potocznie: postarać się zdobyć czyjeś względy lub coś trudnego od osiągnięcia
SJP.pl
baseballista grający na zapolu (części boiska najbardziej oddalonej od bazy domowej)
SJP.pl
Zapolowy (ang. outfielder, w skrócie OF) – w baseballu zawodnik drużyny broniącej, który gra na zapolu, części boiska najbardziej oddalonej od bazy domowej.
W meczu występuje zawsze trzech zapolowych:
W zapisie meczowym lewozapolowego zapisuje się jako numer 7, środkowozapolowego jako 8, zaś prawozapolowego jako 9.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: kobieta, która często o czymś zapomina
SJP.pl
potocznie: osoba, która często o czymś zapomina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma skłonność do łatwego / szybkiego zapominania czegoś przez roztargnienie
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) mężczyzna lub chłopiec łatwo zapominający coś przez roztargnienie
Wiktionary
rzecz. zapominalstwo n., zapominanie n., zapomnienie n.
:: fż. zapominalska ż.
czas. zapominać ndk., zapomnieć dk.
przym. zapomniany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapominać.
Wiktionary
Zapominanie – utrata zdolności do przypominania sobie, rozpoznawania lub reprodukowania tego, co poprzednio zostało zapamiętane.
Zapominanie doczekało się kilku teorii, które mają wyjaśnić jego naturę.
Zaznaczyć należy, że pod pojęciem zapominania kryje się kilka odmiennych procesów pamięciowych, które prowadzą do utraty możliwości wydobycia informacji. Jest tak z kilku powodów:
Wikipedia
IPA: ˌzapɔ̃mʲĩˈnãɲɛ, AS: zapõmʹĩnãńe
Wiktionary
rzecz. zapominalstwo n., zapominalski m., zapomnienie n., niezapominajka ż.
czas. zapominać ndk., zapomnieć dk.
przym. zapominalski, zapomniany
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapomnieć)
(1.1) tracić coś z pamięci, przestawać pamiętać o czymś
(1.2) gubić coś, zostawiać coś gdzieś (= zapominać (1.1) zabrać coś ze sobą)
czasownik zwrotny niedokonany zapominać się (dk. zapomnieć się)
(2.1) przekraczać pewne granice, przyjęte normy
Wiktionary
(1.1) Nie zapomina się łatwo swojej pierwszej miłości.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔ̃ˈmʲĩnat͡ɕ, AS: zapõmʹĩnać
Wiktionary
rzecz. niezapominajka ż., zapominalstwo n., zapominalski m., zapominka ż., zapominanie n., zapomnienie n.
czas. przypominać ndk., zapomnieć dk., zapomnieć się dk.
przym. zapominalski, zapomniany
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, o którym nikt już nie pamięta i o którego nikt nie dba
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika zapomnieć
Wiktionary
(1.1) Wiele zapomnianych lub mniej znanych kryminalnych historii rozegrało się na wrzeszczańskich ulicach i we wrzeszczańskich domach w pierwszej połowie XX wieku.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔ̃mʲˈɲãnɨ, AS: zapõmʹńãny
Wiktionary
czas. zapomnieć dk., zapominać ndk.
rzecz. zapominalski mos., zapomnienie n., zapominanie n., niezapominajka ż.
przym. zapominalski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapomnieć.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔ̃mʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: zapõmʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. zapominalski m., zapominanie n., niezapominajka ż.
czas. zapominać ndk., zapomnieć dk.
przym. zapominalski, zapomniany
Wiktionary
1. przestać pamiętać o kimś lub o czymś;
2. nie wziąć czegoś przez nieuwagę;
3. nie zrobić czegoś w odpowiednim momencie;
4. stracić po pewnym czasie jakąś umiejętność;
5. przestać troszczyć się o kogoś lub coś albo interesować się kimś lub czymś;
6. zapomnieć się - stracić panowanie nad sobą; zachować się nieodpowiednio
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapominać)
(1.1) dokonany od|zapominać.
czasownik zwrotny dokonany zapomnieć się (ndk. zapominać się)
(2.1) dokonany od|zapominać się.
Wiktionary
(1.1) Proszę mi wybaczyć, ale zapomniałem, jak pan ma na imię.
(1.1) Zapomniałem parasola i oczywiście zaczął padać deszcz.
(2.1) Znany piłkarz w trakcie ostrej telewizyjnej dyskusji zapomniał się i sklął jednego z gości.
(2.1) Niestety zapomniałaś się w tej grze.
Wiktionary
IPA: zaˈpɔ̃mʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: zapõmʹńėć
Wiktionary
rzecz. zapominalski m., zapominanie n., zapomnienie n., niezapominajka ż.
czas. przypomnieć dk., zapominać ndk., zapominać się ndk.
przym. zapomniany, zapominalski
Wiktionary
(1.1) gwara. zaboczyć
Wiktionary
1. pomoc finansowa udzielana bezzwrotnie osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, losowej; wsparcie, zasiłek;
2. potocznie: bardzo niska pensja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomoc finansowa udzielana bezzwrotnie osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, losowej
Wiktionary
Zapomoga − doraźna, bezzwrotna pomoc finansowa udzielana osobom fizycznym zwykle w związku ze zdarzeniem losowym.
Zapomogi mogą być udzielane przez zakłady pracy (z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych), organizacje charytatywne czy też organizacje samopomocowe (ze składek członków).
Wikipedia
(1.1) Wojna zostawiła ich bez dachu nad głową i bez żywności; teraz wegetują dzięki zapomogom.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔ̃ˈmɔɡa, AS: zapõmoga
Wiktionary
przym. zapomogowy
rzecz. zapomożenie
Wiktionary
(1.1) wsparcie, zasiłek
Wiktionary
przymiotnik od: zapomoga
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący zapomogi, związany z zapomogą
Wiktionary
IPA: ˌzapɔ̃mɔˈɡɔvɨ, AS: zapõmogovy
Wiktionary
rzecz. zapomoga ż., zapomożenie n., pomaganie n.
Wiktionary
dawniej:
1. ozdobne zapięcie, klamra, fibula;
2. zasłona, kotara
SJP.pl
Zapona – ozdobna zapinka w postaci broszy, agrafy, klamry, haftki lub guza, służąca do spinania płaszczy, opończy, kap, futer, niekiedy drobniejszych elementów odzieży (np. pasów); używana też jako element dekoracyjny, np. jako pektorał lub do zdobienia kołpaków.
Wikipedia
przeszkoda uniemożliwiająca przejście na drugą stronę; blokada; bariera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przeszkoda fizycznie uniemożliwiająca przejście, przedostanie się, lub zmianę położenia czegoś w przestrzeni
(1.2) stała budowla hydrotechniczna umożliwiająca piętrzenie wody;
(1.3) wojsk. zespół środków służących do powstrzymania ruchu wojsk nieprzyjaciela
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Drzewa na pastwisku to również naturalna zapora przeciwwietrzna i schronienie dla zwierząt w czasie niesprzyjającej pogody.
Wiktionary
IPA: zaˈpɔra, AS: zapora
Wiktionary
rzecz. parcie n., opór m.
czas. przeć, zapierać się, zaprzeć się
przym. zaporowy
Wiktionary
(1.1) przeszkoda, bariera
(1.2) tama
Wiktionary
zabezpieczenie na drzwiach pozwalające uchylić je na bezpieczną szerokość
SJP.pl
1. → Zaporoże;
2. obwód zaporoski - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Zaporoża, związany z Zaporożem, pochodzący z Zaporoża (krainy)
(1.2) dotyczący Zaporoża, związany z Zaporożem, pochodzący z Zaporoża (miasta)
Wiktionary
(1.1) Jako sprzymierzeńcy w walkach z Turkami występowali Kozacy zaporoscy.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈrɔsʲci, AS: zaporosʹḱi
Wiktionary
rzecz. Zaporoże n., Zaporożec mos., zaporożanin mos., zaporożanka ż., Zaporoszczyzna ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: zapora
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) powstały na skutek zlokalizowania zapory
(1.2) stanowiący zaporę
Wiktionary
rzecz. zapora ż.
Wiktionary
mieszkaniec Zaporoża (miasta na Ukrainie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zaporoża; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Zaporoże n., Zaporożec mos.
:: fż. zaporożanka ż.
przym. zaporoski
Wiktionary
mieszkanka Zaporoża (miasta na Ukrainie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Zaporoża; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Zaporoże n., Zaporożec mos.
:: fm. zaporożanin mos.
przym. zaporoski
Wiktionary
1. obszar nad dolnym Dnieprem, na którym Kozacy zakładali swoje obozy; Dzikie Pola, Sicz;
2. miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hist. obszar nad dolnym Dnieprem, na południowo-wschodnich krańcach Rzeczpospolitej, obecnie w granicach Ukrainy;
(1.2) geogr. miasto nad Dnieprem w południowo-wschodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wiedziałeś, że albertyni mają placówkaacówkę na Zaporożu?
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈrɔʒɛ, AS: zaporože
Wiktionary
rzecz. Zaporożec m., zaporożanin mos., zaporożanka ż., zaporożec m., Zaporoszczyzna ż.
przym. zaporoski
Wiktionary
(1.1) Dzikie Pola
Wiktionary
marka samochodów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Zaporoża, obszaru nad dolnym Dnieprem
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈrɔʒɛt͡s, AS: zaporožec
Wiktionary
rzecz. Zaporoże n., zaporożanin m., zaporożanka ż., zaporożec m.
przym. zaporoski
Wiktionary
we wspinaczce i nurkowaniu: założyć linę poręczową dla zabezpieczenia trasy
SJP.pl
potocznie: opublikować post w internecie
SJP.pl
wysunąć postulat, zaproponować coś
SJP.pl
→ Zapotek; zapotekijski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zapotekami, dotyczący Zapoteków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język zapotecki;
Wiktionary
rzecz. Zapotek mos.. Zapotekijczyk mos., Zapotekijka ż.
przym. zapotekijski
Wiktionary
(1.1) zapotekijski
Wiktionary
członek ludu indiańskiego; Zapotekijczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. przedstawiciel indiańskiego ludu meksykańskiego żyjącego w środkowej i wschodniej części stanu Oaxaca
Wiktionary
przym. zapotecki, zapotekijski
rzecz. zapotecki mrz.
Wiktionary
członek ludu indiańskiego; Zapotek
SJP.pl
członkini ludu indiańskiego
SJP.pl
→ Zapotek; zapotecki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Zapotekami, dotyczący Zapoteków
Wiktionary
rzecz. zapotecki mrz., Zapotek mos.. Zapotekijczyk mos., Zapotekijka ż.
przym. zapotecki
Wiktionary
(1.1) zapotecki
Wiktionary
lud indiański w Meksyku zamieszkujący środkowo-wschodnią część obecnego stanu Oaxaca
SJP.pl
Zapotekowie – grupa rdzennych mieszkańców Meksyku, zamieszkujących środkowo-wschodnią część obecnego stanu Oaxaca.
Obecnie ich populacja liczy około 400 tys., większość posługuje się językiem hiszpańskim, w użyciu jest też silnie rozdrobniony dialektalnie język zapotecki z rodziny oto-mangueskiej.
Wikipedia
urzędowo, środowiskowo: zamówić, wydać polecenie dostarczenia sobie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapotrzebować.
(1.2) druk, dokument z wyszczególnionymi potrzebami, np. w zakresie zakupów
Wiktionary
czas. trzeba, zapotrzebować dk.
Wiktionary
urzędowo, środowiskowo: zamówić, wydać polecenie dostarczenia sobie czegoś
SJP.pl
dawniej:
1. potrzebując, zlecać dostarczenie sobie czegoś, wyrażać chęć kupna czegoś;
2. odczuwać potrzebę czegoś
SJP.pl
redaktorka zapowiadająca coś; spikerka, prezenterka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapowiadać.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔvʲjaˈdãɲɛ, AS: zapovʹi ̯adãńe
Wiktionary
czas. zapowiadać, zapowiedzieć, powiedzieć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapowiedzieć)
(1.1) dawać zapowiedź – zwiastować, przewidywać coś co nastąpi w przyszłości, dawać znaki charakteryzujące zdarzenie, które ma nastąpić
Wiktionary
(1.1) Eleganckie ekwipaże, roztrącając beztrosko ludzką ciżbę, zapowiadały rychły koniec świetlistego festynu.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈvʲjadat͡ɕ, AS: zapovʹi ̯adać
Wiktionary
rzecz. zapowiadanie ndk. n., zapowiedzenie dk. n., zapowiedź ż.
czas. powiedzieć, zapowiedzieć dk.
Wiktionary
(1.1) wróżyć
Wiktionary
1. w językoznawstwie: wyraz wprowadzający zdanie podrzędnie złożone;
2. w Rosji i krajach byłego ZSRR: teren pod ochroną ze względu na cechy przyrodnicze, gatunki zwierząt lub roślin;
3. dawniej: zapowiedź
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapowiedzieć.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔvʲjɛˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: zapovʹi ̯eʒẽńe
Wiktionary
czas. zapowiedzieć, zapowiadać, powiedzieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kościelne ogłoszenie czyjegoś zamiaru zawarcia związku małżeńskiego;
forma rzeczownika.
(2.1) lm. M. od: zapowiedź
Wiktionary
Zapowiedzi – publiczne ogłoszenie przez proboszcza parafii, zamiaru wstąpienia w związek małżeński danych członków wspólnoty wiernych. Zapowiedzi stanowią jeden z elementów tak zwanego dochodzenia przedślubnego.
Wikipedia
(1.1) Teraz zajadę do proboszcza, żeby dać formalnie na zapowiedzi. Ksiądz już wie i mam nadzieję, że popiera nasze zamiary.
(1.1) Niejaka Franciszka Wacławiak zerwała wprawdzie długoletnie narzeczeństwo z policjantem Danielem Lachowiczem, ale gdy w kościele usłyszała jego zapowiedzi - wylała na niego butelkę kwasu siarkowego.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈvʲjɛ̇d͡ʑi, AS: zapovʹi ̯ėʒ́i
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapowiadać)
(1.1) zob. zapowiadać.
czasownik zwrotny
(2.1) zob. zapowiadać się.
Wiktionary
(1.1) Mama zrobiła dzieciom awanturę i zapowiedziała częste inspekcje.
(2.1) Na wieczór zapowiedział się gość z filmami.
Wiktionary
IPA: ˌzapɔˈvʲjɛ̇d͡ʑɛ̇t͡ɕ, AS: zapovʹi ̯ėʒ́ėć
Wiktionary
rzecz. zapowiadanie ndk. n., zapowiedzenie dk. n., zapowiedź ż.
czas. powiedzieć, zapowiadać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogłaszanie tego, co ma stać się lub nadejść
(1.2) oznaka czegoś zbliżającego się
(1.3) krótki, wstępny utwór
Wiktionary
(1.1) To była zapowiedź niekończących się przygód i perypetii ze zwierzętami i dzieciakami z nowo odkrytej planetaanety.
Wiktionary
IPA: zaˈpɔvʲjɛ̇t͡ɕ, AS: zapovʹi ̯ėć
Wiktionary
czas. zapowiadać, zapowiedzieć, powiedzieć
Wiktionary
(1.1) denuncjacja, ogłoszenie, obwieszczenie, zawiadomienie, anons, proroctwo, prognoza,przepowiednia
(1.2) przejaw, oznaka, sygnał, zwiastun, wyznacznik, wróżba, znak, objaw, symptom, prognostyk, zadatek, prekursor, przedświt, herold, podmuch
(1.3) preludium, wstęp, szkic, zarys, zwiastun
Wiktionary
dawniej: człowiek zapowietrzony (zarażony); morowiec
SJP.pl
archaicznie: kobieta chora zakaźnie
SJP.pl
archaicznie: człowiek chory zakaźnie
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zapowietrzyć
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. osoba chora zakaźnie
przymiotnik
(3.1) gwara. obraź. rodzaj wyzwiska
Wiktionary
(3.1) (…) Zarno wszyćko dokumentnie rzeknę, z czego się pokaże la prześwietnego sądu i la zgromadzonego narodu, co jestem niewinowaty a Dominikowa cygan jest baba, pleciuch i ozornica zapowietrzona!
Wiktionary
rzecz. zapowietrzenie n.
czas. zapowietrzyć dk., zapowietrzać ndk.
Wiktionary
(3.1) przeklęty
Wiktionary
taki, o którym nie pamięta się należycie, dostatecznie; niedoceniony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) proces wprowadzania kogoś w nową sytuację, zagadnienie lub środowisko, polegający na przekazywaniu informacji; może się także odnosić do kontaktów interpersonalnych
Wiktionary
(1.1) Co roku na początku semestru odbywa się zapoznawanie studentów z kampusem.
(1.1) Program nauczania w pierwszej klasie skupia się na zapoznawaniu dzieci z alfabetem.
(1.1) Reksio jest przyjacielskim psem, nie mającym problemów z zapoznawaniem nowych osób.
Wiktionary
czas. zapoznawać ndk.
rzecz. znawstwo n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapoznać)
(1.1) przekazywać komuś informacje na pewien temat
(1.2) przekazywać komuś imię, nazwisko lub inne informacje o kimś innym, sprawiając, że te osoby zawierają znajomość
czasownik zwrotny niedokonany zapoznawać się (dk. zapoznać się)
(2.1) zdobywać komuś informacje na pewien temat
(2.2) zawierać z kimś znajomość
Wiktionary
(1.1) Oprócz życia rodzinnego, towarzyskiego, wystawa zapoznaje nas z życiem zawodowym Józefa Fedorowicza.
(1.2) Lussinge, człowiek najbardziej przezorny jakiego znałem, chcąc sobie zapewnić towarzysza przechadzki na rano, bardzo niechętnie zapoznawał mnie ze swymi znajomymi.
(2.2) Dopiero niedawno, podczas pobytu w Spale, zapoznawałam się z czterema nowymi koleżankami.
Wiktionary
czas. rozpoznawać, zapoznać dk.
rzecz. zapoznawanie n., znawstwo n.
Wiktionary
służący do poznania się i połączony z zabawą lub pracą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający za cel wzajemne poznanie się uczestników
Wiktionary
(1.1) Zajmij się Na’Talą, a ja przygotuję spotkanie zapoznawcze. Przytakuję, akceptuję układ i duszę w sobie narastające poczucie winy. Znalazłam się bliżej celu i tylko to ma znaczenie.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapoznawać)
(1.1) przekazać wiedzę o czymś
(1.2) skłonić do zawarcia znajomości z kimś
Wiktionary
czas. rozpoznawać, zapoznawać, odpoznać
rzecz. znawstwo n.
Wiktionary
przybrać odpowiednią postawę i posłużyć jako model fotografowi, malarzowi itp.
SJP.pl
skrót od: zapożyczony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona z języka obcego;
Wiktionary
IPA: ˌzapɔʒɨˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: zapožyčẽńe
Wiktionary
rzecz. zapożyczanie n., pożyczka ż.
czas. zapożyczać ndk., zapożyczyć dk.
przym. pożyczkowy
Wiktionary
(1.1) barbaryzm, pożyczka, wyraz obcy, kalka
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapożyczać)
(1.1) dokonany od|zapożyczać.
czasownik zwrotny dokonany zapożyczyć się (ndk. zapożyczać się)
(2.1) dokonany od|zapożyczać się.
Wiktionary
czas. zapożyczać ndk.
rzecz. zapożyczanie n., zapożyczenie n., pożyczka ż.
przym. zapożyczony
Wiktionary
osoba bezustannie przełączająca kanały telewizyjne
SJP.pl
1. ciągłe zmienianie kanałów telewizyjnych pilotem;
2. rzadko: przerwanie nagrywania filmu w magnetowidzie na czas emisji reklam
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bezcelowe, szybkie przełączanie kanałów telewizyjnych za pomocą pilota
Wiktionary
Za
Wikipedia
(1.1) A czy wiesz, że zappingowi ulegają prawie wyłącznie faceci?
Wiktionary
IPA: ˈzapʲĩŋk, AS: zapʹĩŋk
Wiktionary
bezmyślnie przełączać kanały telewizyjne pilotem
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) ciągle zajęty pracą
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: zapracować
Wiktionary
rzecz. pracowniczka ż., pracowanie n., praca ż., pracowitość ż., pracownia ż., pracownica ż., pracownik mos., spracowany mos., dopracowywanie n., dopracowanie n., nadpracowanie n., napracowanie n., opracowywanie n., opracowanie, popracowanie n., przepracowywanie n., przepracowanie n., rozpracowywanie n., rozpracowanie n., spracowanie n., wypracowywanie n., wypracowanie n., zapracowywanie n., zapracowanie n.
czas. pracować, dopracowywać ndk., dopracować dk., nadpracować dk., napracować się dk., opracowywać ndk., opracować dk., popracować dk., przepracowywać ndk., przepracować dk., rozpracowywać ndk., rozpracować dk., spracować dk., wypracowywać ndk., wypracować dk., zapracowywać ndk., zapracować dk.
przym. pracowity, pracowniczy, przepracowany, spracowany
Wiktionary
1. zdobywać, osiągać coś pracą; zarobić;
2. zapracowywać się - przemęczać się nadmierną pracą
SJP.pl
zagięcie na ubraniu, powstałe przez założenie materiału i zaprasowanie go lub częściowe zaszycie; fałda (fałd), plisa, zakładka, pliska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) usztywnienie fałd, kantów w spodniach, zgięć w złożonym materiale itp. w wyniku prasowania
(1.2) rzad. wygładzenie fałd, zmarszczek w wyniku prasowania
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprasowywać)
(1.1) prasując utrwalić, usztywnić fałdy, kant w spodniach, zgięcia w złożonym materiale itp.
(1.2) rzad. prasując wygładzić fałdy, zmarszczki
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) usztywnianie fałd, kantów w spodniach, zgięć w złożonym materiale itp. w wyniku prasowania
(1.2) rzad. wygładzanie fałd, zmarszczek w wyniku prasowania
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprasować)
(1.1) niedokonany od|zaprasować.
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
zachęcający do wejścia dokądś lub zajęcia jakiegoś miejsca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapraszać.
Wiktionary
rzecz. zaproszenie n., zaprosiny nmos., dopraszanie n., doproszenie n.
czas. zapraszać ndk., zaprosić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprosić)
(1.1) proponować komuś, aby przyszedł w odwiedziny
(1.2) zachęcać kogoś do zrobienia czegoś lub skorzystania z czegoś
Wiktionary
(1.1) Zapraszam do mojego mieszkania. Zobaczycie, jak się urządziłem.
(1.2) Mój chłopak zaprasza mnie do kina.
Wiktionary
IPA: zaˈpraʃat͡ɕ, AS: zaprašać
Wiktionary
rzecz. doproszenie n., dopraszanie n., zapraszanie n., zaproszenie n.
Wiktionary
(1.2) namawiać
Wiktionary
1. spoiwo używane do łączenia elementów muru lub do tynkowania;
2. działanie wdrażające kogoś do czegoś;
3. coś, czym zaprawia się potrawy dla dodania smaku lub zapachu; zaprawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. półpłynny, krzepliwy lepik mineralny służący w budownictwie za spoinę lub okładzinę;
(1.2) czynności przygotowujące do czegoś, przygotowanie do czegoś
(1.6) plast. substancja stosowana jako podkład pod farbę, lakier, politurę itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) przygotowywanie / przygotowanie, wdrażanie / wdrożenie
(1.3) wprawa
(1.6) bejca, grunt
Wiktionary
przestarzałe: partykuła podkreślająca prawdziwość komunikowanego w zdaniu sądu, odnosząca się do treści całego zdania, zwykle je otwierająca; naprawdę, rzeczywiście, istotnie, doprawdy
SJP.pl
partykuła
(1.1) podn. …podkreślająca prawdziwość przedstawianego w zdaniu sądu
Wiktionary
(1.1) Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.
Wiktionary
IPA: zaˈpravdɛ, AS: zapravde
Wiktionary
rzecz. prawda
partyk. naprawdę
wykrz. prawda
Wiktionary
(1.1) naprawdę, rzeczywiście, doprawdy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprawić)
(1.1) niedokonany od|zaprawić.
czasownik zwrotny niedokonany zaprawiać się (dk. zaprawić się)
(2.1) niedokonany od|zaprawić się.
Wiktionary
(1.1) A on rzadko mówi poważnie, wszystko zaprawia lekką ironią.
(1.1) Sosy ich różne od naszych: [...] zaprawiają pieprzem, cynamonem, cukrem, gałką muszkatołową, oliwkami, śliwkami.
(2.1) Armia zaprawiała się do boju.
(2.1) Człowiek, który przez lata nie zaprawia się do pokonywania przeszkód, nie może być psychicznie silny.
Wiktionary
wdrożyć kogoś do czegoś
SJP.pl
wdrożyć kogoś do czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprawiać)
(1.1) roln. pokryć nasiona, ziarna lub sadzonki środkiem chemicznym chroniącym przed chorobami i szkodnikami
(1.2) kulin. poddać produkty spożywcze obróbce zabezpieczającej przed psuciem, przygotować zapasy
(1.3) przest. przygotować rolę pod zasiew, użyźnić lub zaorać
(1.4) książk. nasycić określoną emocją, nadać specyficzny charakter, ton lub wyraz
(1.5) przest. negatywnie nastawić do kogoś, podburzyć
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprawiać, przest. zaprawować)
(2.1) wzbogacić potrawę lub płyn odpowiednim dodatkiem w celu zmiany smaku, zapachu, barwy lub konsystencji
(2.2) przest. wypełnić ubytek masą murarską, trwale osadzić element w murze lub zatkać otwór
(2.3) przest. poddać obróbce piec hutniczy, tkaninę (przed farbowaniem) lub skórę
(2.4) przyuczyć do wykonywania określonych czynności, wyrobić pożądane nawyki, sprawność lub odporność na trudności
czasownik zwrotny dokonany zaprawić się (ndk. zaprawiać się)
(3.1) pot. wprowadzić się w stan silnego upojenia alkoholowego
czasownik zwrotny dokonany zaprawić się (ndk. zaprawiać się, przest. zaprawować się)
(4.1) nabyć biegłości poprzez regularne powtarzanie, oswoić się z nową sytuacją, odbyć pierwsze próby
Wiktionary
(1.1) Ze względu na brak skutecznych chemicznych metod ograniczania rizoktoniozy w czasie wegetacji, ochrona przed nią polega na zaprawieniu sadzeniaków przed ich wysadzeniem.
(1.1) Po zaprawieniu bulw preparatami Monceren 250 FS lub Vitavax 200 FS obserwowano tendencję do mniejszego porażania się roślin rizoktoniozą, niezależnie od terminu zaprawienia bulw [...].
(1.2) Wczoraj na rynku Jeżyckim kilka słoików jagód kupił Stanisław Rybarczyk. – Część zjemy, a pozostałe żona zaprawi w słoikach – mówi mężczyzna.
(1.3) - No to zaprawcie ziemię. Jeżeli my na szczerych piachach podwarszawskich sadzimy drzewa owocowe, to możecie i wy.
(1.4) Dzieciom XX wieku odebrano sielankę. Każda lekkomyślna nostalgia okazuje się zaprawiona goryczą, goryczą człowieka, który przeżył i zobaczył za dużo.
(1.6) Drugiego dnia jak się psiarstwo zaprawiło na owcach, gdzie! ani go strzymać. Poczęli dusić znowu.
(1.7) - Spokojnie, tatuśku - wysyczał przez zaciśnięte zęby. Chciał zaprawić go prawym hakiem, ale komisarz uchylił się i pociągnął papierosowego za rękę.
(1.7) - O Jezu, ale mnie zaprawił ten kałakutas. Jedry jego pałki, coś mi się stało, patrzę w zupełnie drugą stronę.
(1.8) Zasypanie oczu szkłem zmieszanym z ołówkiem kopiowym (można stracić wzrok, ale to szczegół). Pocięcie się żyletką lub zaprawienie połyku. Szczególnie częste są owe połyki. Więźniowie łykają łyżki, gwoździe…
(2.1) Zupę zaprawić śmietaną, zamieszać i już nie gotować.
(2.1) Wlać w ten przecedzony rosół tyle kwasu ogórkowego, ile smak wymaga; wrzucić kilka ogórków kwaszonych pokrajanych w kostkę, a gdy się kilka razy zagotuje, zaprawić mąką i śmietaną kwaśną.
(2.2) A tać była przyczyna, dla której podniósł rękę swą przeciwko królowi, że Salomon zbudowawszy Mello, zaprawił dziurę w mieście Dawida, ojca swego.
(2.2) Kiedy po srogiéj ulewie opadła gdzieś ze ściany nalepa, albo w skwar oschła osypała się glina, i wiatr, gość nieproszony, po izdebce przeleciał: wdowa szła za chatę, rozmiesiła gliny, przyłożyła gruzu z kuźni, zaprawiła otwór, i znowuż na jakiś czas było zaciszno i cało.
(2.3) Skórę, wywarem trującej liany już zaprawioną przeciw pasożytom, można było wydać bez obawy, że zniszczeje.
(2.4) Sami zaprawieni w bojach ludzie, których walki na Woli podczas natarć Niemców [...] przeszły do legendy.
(2.4) Pan to odciągnął go od nauk, zaprawił do wszystkich możliwych sportów, wprowadził do wszystkich miejsc zabawy…
(3.1) Między jednym a drugim zalaniem mordy miał jednak wcześniej okresy całkowitej trzeźwości. [...] Pochylony nad muszlą, na klęczkach przysięgał sobie i Jadzi, że już nigdy więcej się tak nie zaprawi.
(3.1) Wczorajszy uroczysty dzień zakończył się niezbyt wesoło. Halina z nadmiaru wzruszeń mocno zaprawiła się winem, od czego już się prawie odzwyczaiłem.
(4.1) Chcąc się pomału do urzędu misyonarskiego zaprawić, prosił przełożonych, żeby mu oddali zajęcie się czeladzią…
(4.1) Zaprawiwszy się na heretykach, obrócił się błogosł. Paweł z Sadochem i inną bracią na nawracanie pogan Kumanów…
Wiktionary
(1.1) zabejcować
(1.2) zakonserwować, zamarynować
(1.4) zabarwić, nasycić
(1.7) ugodzić, zdzielić, palnąć, grzmotnąć, gwizdnąć, rąbnąć
(2.1) doprawić, przyprawić, przyrządzić, okrasić
(2.4) wdrożyć, wprawić, przyzwyczaić, przyuczyć, przysposobić, wyćwiczyć
(3.1) spić się, upoić się, nawalić się, wstawić się, dziabnąć sobie
Wiktionary
1. zdrobnienie od: zaprawa;
2. coś, czym zaprawia się potrawy dla dodania smaku lub zapachu; zaprawa
SJP.pl
przymiotnik od: zaprawa
SJP.pl
prowizorycznie uprać tylko zabrudzoną część tkaniny lub dzianiny w celu uniknięcia utrwalenia się plamy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprezentować.
Wiktionary
czas. zaprezentować dk.
rzecz. prezent mrz., prezentacja ż., prezenter mos.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. prezentować)
(1.1) dokonany od|prezentować.
Wiktionary
(1.1) Na wystawie zaprezentowano wiele zaskakujących zastosowań wyrobów bednarskich.
Wiktionary
rzecz. prezent mrz., zaprezentowanie n., prezentacja ż., prezenter mos.
Wiktionary
młodzieżowo: zaproszenie
SJP.pl
przewidzieć poprzez analizę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprogramować.
Wiktionary
czas. programować, zaprogramować dk.
rzecz. program mrz., programista mos.
przym. programowalny, programowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprojektować.
Wiktionary
czas. projektować, zaprojektować dk.
rzecz. projektant mos.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. projektować)
(1.1) dokonany od|projektować.
Wiktionary
(1.1) Pierwszy raz była na pokładzie gwiezdnego superniszczyciela, ale, według bliskich jej oficerów, „Executor” zdawał się być zaprojektowany z myślą o wzbudzaniu strachu nie tylko wśród tych, przeciwko którym działał, lecz również wśród osób, które nim latały.
Wiktionary
czas. projektować ndk.
rzecz. projekcja ż., projekt mrz., projektant mos., projektantka ż., projektor mrz., projektowanie n., zaprojektowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaproklamować.
Wiktionary
czas. zaproklamować dk.
Wiktionary
w matematyce: przybliżyć wartość, zaokrąglić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) złożenie propozycji
Wiktionary
rzecz. proponowanie n., propozycja ż.
czas. zaproponować dk., proponować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. proponować)
(1.1) dokonany od|proponować.
Wiktionary
IPA: ˌzaprɔpɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: zapropõnovać
Wiktionary
czas. proponować
rzecz. propozycja ż., zaproponowanie n., proponowanie n.
Wiktionary
przepowiedzieć coś; wyprorokować
SJP.pl
dawniej: zaproszenie
SJP.pl
zapłodnić samicę świni lub dzika
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapraszać)
(1.1) dokonany od|zapraszać.
Wiktionary
(1.1) Wyszedł, ale zaraz przed budynkiem spotkał młodą Austriaczkę. Zaczepił ją, rozmawiali jak gdyby nigdy nic, chciał zaprosić ją na drinka.
Wiktionary
IPA: zaˈprɔɕit͡ɕ, AS: zaprośić
Wiktionary
rzecz. zaproszenie n., zapraszanie n., dopraszanie n., doproszenie n.
Wiktionary
zapłodnić samicę świni lub dzika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) informacja o byciu mile widzianym w roli uczestnika określonego zdarzenia
(1.2) kartka papieru wyrażająca taką informację
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌzaprɔˈʃɛ̃ɲɛ, AS: zaprošẽńe
Wiktionary
rzecz. zapraszanie n., zaprosiny nmos., dopraszanie n., doproszenie n.
czas. zapraszać ndk., zaprosić dk.
Wiktionary
zdrobnienie od: zaproszenie; zaproszonko
SJP.pl
zdrobnienie od: zaproszenie; zaproszeńko
SJP.pl
osoba zaproszona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprowadzać.
Wiktionary
rzecz. zaprowadzenie n., prowadzenie n., prowadzanie n., prowadnica ż., prowadnik m., uprowadzanie n., uprowadzenie n.
czas. zaprowadzać ndk., zaprowadzić dk., prowadzić ndk., prowadzać ndk., uprowadzać ndk., uprowadzić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprowadzić)
(1.1) prowadzić do określonego miejsca
(1.2) podpowiadać drogę
(1.3) o pewnej sytuacji lub postępowaniu: stawać się przyczyną czegoś
(1.4) doprowadzać do określonego stanu
(1.5) zakładać, urządzać, instalować coś
Wiktionary
czas. przeprowadzać, zaprowadzić dk., prowadzić dk., prowadzać ndk., wyprowadzić dk., wyprowadzać ndk., wprowadzać ndk., wprowadzać dk.
rzecz. zaprowadzanie n., zaprowadzenie n., prowadzenie n., prowadzanie n., wyprowadzenie n., wyprowadzanie n., wprowadzanie n., wprowadzenie n., uprowadzanie n.
Wiktionary
(1.1-4) prowadzić
(1.5) wprowadzać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprowadzać)
(1.1) dokonany od|zaprowadzać.
Wiktionary
rzecz. uprowadzanie n., zaprowadzanie n.
czas. zaprowadzać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zaopatrzenie w żywność, prowiant
Wiktionary
rzecz. prowiantowanie n., prowiant m., prowiantura ż.
czas. prowiantować, zaprowiantować dk.
przym. prowiantowy, prowiancki
Wiktionary
dawniej: zaopatrzyć w artykuły pierwszej potrzeby, zwłaszcza w żywność; zaaprowidować
SJP.pl
dawniej: miejsce za progiem lub koło progu
SJP.pl
pospolicie: pijany, rzadziej będący pod niedużym wpływem alkoholu
SJP.pl
zapruć się - potocznie: upić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprzać.
Wiktionary
czas. zaprzać dk.
Wiktionary
dawniej:
1. ten, kto się zaparł, sprzeniewierzył się czemuś; odszczepieniec, odstępca;
2. osoba, która dopuściła się zdrady
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ktoś, kto dopuścił się zdrady, zwykle jakiejś idei
Wiktionary
IPA: zaˈpʃãɲɛt͡s, AS: zapšãńec
Wiktionary
rzecz. zaprzaństwo n., zaparcie n.
czas. zaprzeć dk., zapierać ndk.
przym. zaprzańczy
Wiktionary
(1.1) zdrajca
Wiktionary
roślina zielna z rodziny marzanowatych; przytulia, przytulinka
SJP.pl
taki, który zaprzał (uległ częściowemu rozkładowi wskutek działania ciepła i wilgoci); zatęchły, stęchły
SJP.pl
wyparcie się czegoś, zapieranie się, odszczepieństwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. pejor. wyparcie się swojej ojczyzny, religii, rodziny itp.
Wiktionary
(1.1) Zbawiciel wtedy radził mu czuwać i modlić się, by nie uległ pokusie. Lecz Piotr czuł się od niej bezpieczny i właśnie dlatego popełnił tak okropny i obrzydliwy grzech zaprzaństwa.
Wiktionary
IPA: zaˈpʃãj̃stfɔ, AS: zapšãĩ ̯stfo
Wiktionary
rzecz. zaprzaniec m.
czas. zaprzeć, zaprzeć się
Wiktionary
(1.1) odstępstwo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest zaprzeczalne
Wiktionary
przym. zaprzeczalny
Wiktionary
dający się zaprzeczyć
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) możliwy do zaprzeczenia
Wiktionary
rzecz. zaprzeczalność ż.
czas. zaprzeczać ndk.
Wiktionary
(1.1) sporny, wątpliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprzeczać.
Wiktionary
czas. zaprzeczać ndk.
rzecz. zaprzeczenie n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) kwestionować prawdziwość
(1.2) być z czymś sprzecznym
(1.3) nie uznawać czegoś
Wiktionary
IPA: zaˈpʃɛt͡ʃat͡ɕ, AS: zapšečać
Wiktionary
rzecz. zaprzeczenie n., zaprzeczanie n., przeczenie n.
czas. zaprzeczyć dk., przeczyć ndk.
przym. zaprzeczalny
Wiktionary
(1.1,3) odrzucać, negować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprzeczyć.
(1.2) wypowiedź zaprzeczająca czemuś, przeczenie, negacja
(1.3) przeciwieństwo
Wiktionary
Zaprzeczenie – nieświadomy mechanizm obronny w psychologii i psychoanalizie. Klasyfikowany jako niedojrzały lub prymitywny mechanizm obronny.
Zaprzeczanie to fałszowanie obrazu teraźniejszości poprzez nieprzyjmowanie do wiadomości realnych faktów, w celu odsunięcia negatywnych myśli i uczuć, które mogłyby się z tym wiązać. Spostrzeganie rzeczywistości zachodzi z unikaniem uświadomienia sobie jej przykrych aspektów.
Wikipedia
czas. przeczyć, zaprzeczać ndk., zaprzeczyć dk.
rzecz. zaprzeczanie n., przeczenie n.
zaim. przecz
Wiktionary
(1.2) negacja
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. zaprzeczać, przeczyć)
(1.1) uznać za nieprawdziwe
(1.2) pozostać w sprzeczności
Wiktionary
zaim. przecz
czas. przeczyć, zaprzeczać
rzecz. zaprzeczenie n.
Wiktionary
(1.1) zakwestionować, zanegować
Wiktionary
1. zdradzać dla własnych korzyści; sprzedawać;
2. wyrzekać się swoich przekonań, ideałów dla korzyści materialnych lub osiągnięcia danego celu;
3. zaprzedawać się:
a) podporządkowywać się komuś lub czemuś w zamian za korzyści;
b) oddawać się całkowicie moralnie wątpliwej działalności, idei itp.
SJP.pl
1. zdradzić dla własnych korzyści; sprzedać;
2. wyrzec się swoich przekonań, ideałów dla korzyści materialnych lub osiągnięcia danego celu;
3. zaprzedać się:
a) podporządkować się komuś lub czemuś w zamian za korzyści;
b) oddać się całkowicie moralnie wątpliwej działalności, idei itp.
SJP.pl
1. prowadzić do zguby, utraty lub zmarnowania czegoś, np. szans, dorobku; marnować, niszczyć, trwonić;
2. zaprzepaszczać się:
a) być zaprzepaszczanym, gubionym, trwonionym;
b) ginąć, gubić się, przepadać
SJP.pl
1. doprowadzić do zguby, utraty lub zmarnowania czegoś, np. szans, dorobku; zmarnować, zniszczyć, roztrwonić;
2. zaprzepaścić się:
a) zostać zaprzepaszczonym;
b) zaginąć, zagubić się, przepaść
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przerwanie wykonywania czynności
Wiktionary
(1.1) Dwanaście godzin po zaprzestaniu palenia poziom tlenku węgla we krwi spada do normalnego poziomu.
Wiktionary
rzecz. zaprzestawanie n.
czas. postawić, zaprzestać dk., zaprzestawać ndk.
Wiktionary
(1.1) zaniechanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przerywanie czynności przed jej zakończeniem
Wiktionary
rzecz. zaprzestanie dk.
czas. postawić, zaprzestawać ndk., zaprzestać dk.
Wiktionary
(1.1) zaniechanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprzestać)
(1.1) niedokonany od|zaprzestać.
Wiktionary
czas. postawić, przestawać, zaprzestać
rzecz. zaprzestanie n., zaprzestawanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprzestawać)
(1.1) przestać coś robić; przerwać jakąś czynność, zaniechać czegoś
Wiktionary
czas. postawić, przestać dk., przestawać ndk., zaprzestawać ndk.
rzecz. zaprzestanie n., zaprzestawanie n.
Wiktionary
rzadko: zgnić, zmurszeć, zbutwieć
SJP.pl
ustawiać armatę na przodku; procować
SJP.pl
zaksięgować
SJP.pl
1. złożyć przysięgę;
2. odebrać od kogoś przysięgę;
3. przyrzec coś solennie sobie lub komuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprzysięgać.
Wiktionary
rzecz. niezaprzysięganie n., przysięgły mos.
czas. zaprzysięgać ndk.
przym. przysięgły
Wiktionary
zagorzały; niezmienny, niezłomny (np. zaprzysięgły wróg komunizmu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zaprzysiężać.
Wiktionary
rzecz. niezaprzysiężanie n.
czas. zaprzysiężać ndk.
Wiktionary
przysięga, ślubowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ceremonia składania przysięgi
(1.2) odczasownikowy od|zaprzysięgać.
Wiktionary
IPA: ˌzapʃɨɕɛ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: zapšyśẽũ̯žẽńe
Wiktionary
rzecz. przysięga ż., przysięgły m., przysięgła ż., przysięganie n., zaprzysięganie n., zaprzysięgnięcie n., przysięgnięcie n.
czas. zaprzysiąc (się) dk., zaprzysięgnąć (się) dk., zaprzysięgać (się) ndk., przysiąc dk., przysięgnąć (się) dk., przysięgać (się) ndk.
przym. zaprzysięgły, przysięgły
Wiktionary
czas zaprzyszły - czas wyrażający czynność przyszłą, która nastąpi przed inną czynnością przyszłą lub przed określonym czasem w przyszłości
SJP.pl
zaprzęgnąć;
1. przypiąć zwierzę pociągowe do wozu, kieratu, pługa itp.;
2. potocznie: zmusić do ciężkiej pracy, nauki itp.;
3. zaprząc się - przypiąć samego siebie do pługa, wozu itp.
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprzęgać)
(1.1) przywiązać zwierzę pociągowe do pojazdu za pomocą uprzęży
(1.2) pot. zmusić do ciężkiej pracy
czasownik zwrotny zaprząc się
(2.1) przypiąć siebie do pojazdu
Wiktionary
(1.1) Kargulowi przyszło zaprząc do wozu dwie pozostałe krowy.
(1.1) Konie zaprzęgli do sieci i powoli a z wielkim wysiłkiem wyciągnęli szczupaka na wyspę.
Wiktionary
IPA: ˈzapʃɔ̃nt͡s, AS: zapšõnc
Wiktionary
rzecz. zaprzęg mrz., zaprzęgowy mos., zaprząg mrz.
przym. zaprzęgowy
Wiktionary
zaprzęgnąć
Wiktionary
zaprzęg;
1. kierowany przez woźnicę pojazd razem ze zwierzęciem pociągowym przywiązanym uprzężą, np. koniem;
2. zwierzęta przywiązane uprzężą do pojazdu;
3. zespół połączonych ze sobą pasów zakładanych na konia; uprząż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. zaprzęg.
Wiktionary
(1.1) Z góry, po wertepach drogi, po wybojach i kamieniach ostrożnie zjeżdżał zaprząg solidny.
Wiktionary
rzecz. zaprzęg m., zaprzęgowy mos.
czas. zaprząc dk., zaprzęgać ndk.
przym. zaprzęgowy
Wiktionary
(1.1) war. zaprzęg
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprzątnąć)
(1.1) książk. skupiać czyjąś uwagę
Wiktionary
(1.1) Znano go jako pełnego nadziei poczynającego archeologa, zaprzątnionego historią guzików herbowych.
Wiktionary
rzecz. zaprzątanie n., zaprzątnięcie n., sprzątanie n., sprzątnięcie n., sprzątacz m., sprzątaczka ż., uprzątnięcie n.
czas. zaprzątnąć dk., sprzątać ndk., sprzątnąć dk., uprzątać ndk., uprzątnąć dk., posprzątać ndk.
Wiktionary
zaprząg;
1. kierowany przez woźnicę pojazd razem ze zwierzęciem pociągowym przywiązanym uprzężą, np. koniem;
2. zwierzęta przywiązane uprzężą do pojazdu;
3. zespół połączonych ze sobą pasów zakładanych na konia; uprząż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zwierzęta pociągowe ciągnące pojazd
(1.2) mot. pojazd zaprzężony w konie lub inne zwierzęta pociągowe;
(1.3) uprząż lub pojazd razem z uprzężą
Wiktionary
(1.1) Psie zaprzęgi używane były od wieków przez Indian. Biali docenili je dopiero w 1896 roku, gdy w Klondike odkryto złoto i zapanowała słynna „gorączka”.
Wiktionary
IPA: ˈzapʃɛ̃ŋk, AS: zapšẽŋk
Wiktionary
rzecz. zaprzęganie n., zaprzęgnięcie n., zaprzęgowy mos., zaprzęga ż., zaprząg mrz.
czas. zaprzęgać ndk., zaprząc dk.
przym. zaprzęgowy, zaprzężny
Wiktionary
(1.1) war. zaprząg
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zaprząc, zaprzęgnąć)
(1.1) przywiązywać uprzężą w celu przewiezienia kogoś lub wykonania pracy na roli
(1.2) pot. zmuszać kogoś do wykonywania niełatwej albo ciężkiej pracy
czasownik zwrotny niedokonany zaprzęgać się (dk. zaprząc się, zaprzęgnąć się)
(2.1) zaprzęgać samego siebie
(2.2) zaprzęgać siebie nawzajem
Wiktionary
rzecz. zaprzęg mrz., zaprzęganie n., zaprząg mrz., zaprzęgowy mos.
przym. zaprzęgowy
Wiktionary
zaprząc;
1. przypiąć zwierzę pociągowe do wozu, kieratu, pługa itp.;
2. potocznie: zmusić do ciężkiej pracy, nauki itp.;
3. zaprząc się - przypiąć samego siebie do pługa, wozu itp.
SJP.pl
zaprząc;
1. przypiąć zwierzę pociągowe do wozu, kieratu, pługa itp.;
2. potocznie: zmusić do ciężkiej pracy, nauki itp.;
3. zaprząc się - przypiąć samego siebie do pługa, wozu itp.
SJP.pl
→ zaprzęg
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zootechn. zdatny do zaprzęgu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) zootechn. osoba odpowiadająca za zaprzęgi i konie cugowe
Wiktionary
(1.1) Wojsko skonfiskowało dwa ostatnie konie zaprzęgowe, które mieliśmy.
(2.1) Dziadek mój był zatrudniony jako zaprzęgowy w dobrach książęcych.
Wiktionary
rzecz. zaprzęg m., zaprzęga ż., zaprzęganie n., zaprzęgnięcie n., zaprząg mrz.
czas. zaprzęgać ndk., zaprzęgnąć dk., zaprząc dk.
przym. zaprzężny
Wiktionary
(1.1) cugowy; daw. zaprzężny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) daw. zootechn. zdatny do zaprzęgu
Wiktionary
rzecz. zaprzęg mrz., zaprzęgowy mos.
przym. zaprzęgowy
Wiktionary
(1.1) współcz. zaprzęgowy, cugowy
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zaprószać)
(1.1) o pyle, kurzu: pokryć coś cienką warstwą zanieczyszczenia, dostać się gdzieś
Wiktionary
(1.1) Jedynie zaprószone popiołem, wielkie i potężne rogi przypominały chwałę żywego zwierzęcia.
Wiktionary
rzecz. naprószenie n., oprószanie n., oprószenie n., poprószanie n., poprószenie n., prószenie n., przeprószanie n., przeprószenie n., przyprószanie n., przyprószenie n., rozprószanie n., rozprószenie n., sprószanie n., sprószenie n., zaprószanie n., zaprószenie n.
czas. naprószyć dk., oprószać ndk., oprószyć dk., poprószać ndk., poprószyć dk., prószyć ndk., przeprószać ndk., przeprószyć dk., przyprószać ndk., przyprószyć dk., rozprószać ndk., rozprószyć dk., sprószać ndk., sprószyć dk., zaprószać ndk.
przym. zaprószony
Wiktionary
potocznie: pokryć jakąś powierzchnię rozpylonym strumieniem jakiejś substancji
SJP.pl
potocznie: zaznaczyć za pomocą znaczka w kształcie litery v; odhaczyć, odfajkować, odptaszkować
SJP.pl
taki, który zapuchł; zapuchły; spuchnięty
SJP.pl
taki, który zapuchł; zapuchnięty; spuchnięty
SJP.pl
pokryć pudrem; upudrować, napudrować, popudrować
SJP.pl
pokrywać pudrem; napudrowywać, pudrować
SJP.pl
potocznie: zamknąć w areszcie lub więzieniu
SJP.pl
potocznie: zamykać w areszcie lub więzieniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapukać.
Wiktionary
IPA: ˌzapuˈkãɲɛ, AS: zapukãńe
Wiktionary
czas. zapukać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni
(1.1) puknąć w coś kilka razy, by zwrócić czyjąś uwagę, zwykle do drzwi
(1.2) pot. zwrócić się do kogoś w jakiejś sprawie
Wiktionary
(1.1) Późnym popołudniem stanął przed drzwiami mieszkania i mocno zapukał, w charakterystyczny sposób - jakby wystukiwał alfabet Morse'a.
Wiktionary
IPA: zaˈpukat͡ɕ, AS: zapukać
Wiktionary
rzecz. zapukanie n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) zostać ocenionym korzystnie i zyskać akceptację dzięki wykonaniu określonej czynności lub z powodu posiadania określonej cechy
Wiktionary
(1.1) W tak odległym miejscu jak to plotkaotki okazały się kluczową bronią w walce z nudą, a boleśnie widoczne próby Solo, by zapunktować u księżniczki, zapewniały mnóstwo tematów do rozmów.
Wiktionary
czas. punktować
rzecz. punktowanie n.
Wiktionary
w malarstwie: uzupełniać zniszczone części obrazu, pokrywając je farbą
SJP.pl
młode drzewa rosnące dziko na terenie dawnego lasu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) leśn. młody zagajnik rosnący na miejscu ściętego drzewostanu
(1.2) dziś tylko w lm. zob. zapusty.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Zimą przejazdki, brygad parady, • W zapust kuliki, miłe szlichtady • Czoło zakwaszą.
(1.2) […] Tam w późne dosiewki ślij swata z pierścieniem, • A w zapust wyprawiaj wesele!
Wiktionary
IPA: ˈzapust, AS: zapust
Wiktionary
rzecz. zapustnica ż., zapusty nmos., zapustnik m., zapustowanie n.
czas. zapustować
przym. zapustowy, zapustny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. kobieta bawiąca się w zapusty
Wiktionary
rzecz. zapusty, zapustnik, zapust, zapustowanie
czas. zapustować
przym. zapustowy, zapustny
Wiktionary
(1.1) zdrobn. zapustniczka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. zob. zapustnica.
Wiktionary
(1.1) zapustnica
Wiktionary
zapust; dawniej:
1. osoba obchodząca zapusty, chodząca w przebraniu po domach;
2. osoba lubiąca się dobrze bawić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ktoś, kto przebrany chodzi po domach w zapusty
(1.2) przest. przen. człowiek lubiący dobre życie
Wiktionary
IPA: zaˈpustʲɲik, AS: zapustʹńik
Wiktionary
rzecz. zapustnica ż., zapusty nmos., zapust m., zapustowanie n.
czas. zapustować
przym. zapustowy, zapustny
Wiktionary
(1.1) zapust, mięsopustnik
(1.2) sybaryta
Wiktionary
→ zapusty; zapustowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. związany z zapustami
(1.2) przen. wesoły, biesiadny, gotowy
Wiktionary
(1.1) Poczynały się te kuligi zwyczajnie w przedostatni tydzień zapustny i trwały do Wstępnej Środy.
Wiktionary
IPA: zaˈpustnɨ, AS: zapustny
Wiktionary
przym. zapustowy
rzecz. zapustnica ż., zapusty, zapustnik, zapust, zapustowanie
czas. zapustować
Wiktionary
(1.1) ostatkowy, zapustowy, mięsopustny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapustować.
Wiktionary
czas. zapustować ndk.
rzecz. zapust m., zapustnica ż., zapustnik m., zapusty nmos.
przym. zapustny, zapustowy
Wiktionary
czasownik
(1.1) daw. bawić się w zapusty, karnawałować
(1.2) przest. hulać, biesiadować
Wiktionary
IPA: ˌzapuˈstɔvat͡ɕ, AS: zapustovać
Wiktionary
rzecz. zapustnica ż., zapustowanie, zapusty, zapustnik, zapust
przym. zapustowy, zapustny
Wiktionary
(1.1) rzad. mięsopustować, karnawałować
Wiktionary
→ zapusty; zapustny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. zob. zapustny.
Wiktionary
IPA: ˌzapuˈstɔvɨ, AS: zapustovy
Wiktionary
przym. zapustny
rzecz. zapustnica ż., zapusty, zapustnik, zapust, zapustowanie
czas. zapustować
Wiktionary
(1.1) ostatkowy, zapustny, mięsopustny
Wiktionary
1. ostatnie dni karnawału (okresu od święta Trzech Króli do Środy Popielcowej); ostatki, mięsopusty, mięsopust, kusaki, kuse dni;
2. zabawy związane z obchodzeniem tego karnawału;
3. wtorek przed Środą Popielcową
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. ostatnie dni karnawału; zwyczaje ludowe związane z obchodzeniem tych dni, zabawa organizowana w tym okresie;
(1.2) reg. ostatnie dni przed adwentem
(1.3) reg. zob. zapusty weselne.
Wiktionary
(1.1) Oto zapusty, dalej kulikiem, • Każdy wesoły, a każdy zbrojny, • Jedzie na wojnę jak gdyby z wojny, • Z szczękiem pałaszy, śmiechem i krzykiem.
Wiktionary
IPA: zaˈpustɨ, AS: zapusty
Wiktionary
przym. zapustowy, zapustny
rzecz. przyzapuście n., zapustnica ż., zapustnik, zapust, zapustowanie
czas. zapustować
Wiktionary
(1.1) ostatki, mięsopust; reg. zimne zapusty, stpol. zaposty, daw. zapust, reg. śl. duchy
(1.3) pustotka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapuszczać.
Wiktionary
czas. puszczać, zapuszczać ndk.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) fryz. nie obcinać, nie strzyc owłosienia
(1.2) pot. pejor. nie myć, nie czyścić, nie sprzątać
(1.3) wprowadzać coś do wnętrza czegoś
(1.4) pot. zasłaniać rozwijając lub opuszczając coś w dół
Wiktionary
(1.1) Kilka razy zapuszczała długie włosy, ale doszła do wniosku, że jednak lepiej jej w krótkich.
(1.2) Tak zapuścił kantorek, że nie można do niego w ogóle wejść.
(1.3) Krople te należy zapuszczać do oczu trzy razy dziennie.
(1.4) Wieczorem matka zapuszczała zawsze żaluzje, zanim zapaliła światło.
Wiktionary
IPA: zaˈpuʃt͡ʃat͡ɕ, AS: zapuščać
Wiktionary
rzecz. zapuszczanie n.
czas. zapuścić dk., puszczać ndk.
ims. zapuszczany
Wiktionary
(1.3) wpuszczać
(1.4) opuszczać
Wiktionary
zaniedbany, źle utrzymany; nieporządny, niechlujny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zaniedbany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapuszkować.
(1.2) pot. osadzenie kogoś w więzieniu lub zatrzymanie w areszcie
Wiktionary
rzecz. pucha ż., puszkowanie n., puszka ż., puszeczka ż., puszkownica ż., puszkarka ż.
czas. puszkować ndk., zapuszkować dk.
Wiktionary
umieszczać w puszcze i zamykać hermetycznie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapuszczać)
(1.1) dokonany od|zapuszczać.
Wiktionary
(1.1) Chcę sobie zmienić fryzurę i zapuścić brodę.
(1.1) Cały dzień robię porządki w jednym pokoju – tępię pluskwauskwy, które mi tam zapuścili, i zagipsowuję wszystkie szpary. Atakuję od razu esencją octową, flitem i katolem – myślę, że teraz wyniszczę je ostatecznie.
Wiktionary
IPA: zaˈpuɕt͡ɕit͡ɕ, AS: zapuśćić
Wiktionary
czas. zapuszczać, puszczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. pokarm jedzony dla zabicia głodu, dający uczucia sytości na dłużej, często, choć nie zawsze, o niskiej wartości odżywczej
(1.2) pot. kosmet. składnik kosmetyku o właściwościach zatykających, zapychających pory skóry
(1.3) pot. kosmet. kosmetyk zatykający pory skóry
Wiktionary
(1.1) Owsianka to zdrowy zapychacz: jedząc ją, można dłużej wytrzymać do kolejnego posiłku.
(1.1) (…) nawet chleb pszenny (który zwykle się podaje w przedszkolach) może bardziej zaszkodzić niż pomóc, bo działa jako zwykły zapychacz – ani tam witamin, ani błonnika ani nic poza węglowodanami.
(1.3) Jeśli już padliśmy ofiarą zapychacza, możemy sięgnąć po maseczkę z aspiryny.
Wiktionary
IPA: zaˈpɨxat͡ʃ, AS: zapyχač
Wiktionary
czas. zapychać ndk., zapchać dk.
rzecz. zapchanie n., zapychanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapychać.
Wiktionary
rzecz. zapchanie n., zapychacz m.
czas. zapychać ndk., zapchać dk.
przym. na zapych
Wiktionary
rodzaj ptaków z podrodziny kolibrów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. proces przenoszenia pyłku z pręcików na znamię słupka;
(1.2) zanieczyszczanie pyłem
Wiktionary
rzecz. pylność ż., pylnik mrz., pył mrz., pyłek mrz.
czas. pylić, zapylać ndk., zapylić dk.
Wiktionary
rodzina roślin jednoliściennych licząca około 2000 gatunków, głównie z wilgotnych lasów Ameryki Południowej i Północnej; ananasowate, bromeliowate
SJP.pl
o cechach zapylcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin jednoliściennych; ananasowiec
SJP.pl
zapylec magdaleński - gatunek rośliny jednoliściennej z rodziny bromeliowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. przeniesienie pyłku na znamię słupka
(1.2) zanieczyszczenie gazu cząsteczkami ciała stałego
Wiktionary
Zapylenie – proces dokonujący się w kwiatach roślin nasiennych, polegający na przeniesieniu pyłku i jego rozwoju zakończonym zapłodnieniem komórki jajowej. W przypadku nagonasiennych pyłek przenoszony jest bezpośrednio na zalążek, u okrytonasiennych – na znamię słupka. Zapłodnienie poprzedzone jest rozluźnieniem kontaktu między komórkami tkanki stygmatoidalnej budującej znamię kwiatu oraz rozwojem pyłku, z którego wyrasta łagiewka pyłkowa przenosząca komórki plemnikowe do woreczka zalążkowego.
Wikipedia
rzecz. pylnik mrz.
czas. pylić
Wiktionary
potocznie: odezwać się do kogoś niegrzecznie, zuchwale
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. oficjalna wypowiedź zawierająca pytanie
(1.2) inform. fraza powodująca wygenerowanie raportu z bazy danych
Wiktionary
(1.1) (…) w tymże samym mgnieniu oka, niby odpowiedź na zapytanie albo kula krzyżująca się ze strzałą, od strony ławki w stronę nauczyciela leciał powietrzem wielki szklany kałamarz roniąc po drodze strumień czarnego płynu.
Wiktionary
IPA: ˌzapɨˈtãɲɛ, AS: zapytãńe
Wiktionary
czas. zapytać dk., zapytywać ndk.
rzecz. pytanie n., pytajnik m.
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński spytani
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. zapytywać)
(1.1) zadać pytanie
czasownik zwrotny dokonany zapytać się (ndk. zapytywać się)
(2.1) zadać pytanie
Wiktionary
(1.1) To wygląda tak, jakbyśmy mieli już sprawę na zakończeniu, proszę ja ciebie, Fred, a oni wleźli i wszystko spaprali? – zapytał ostrożnie pułkownik, który wreszcie dojrzał cały sens wypowiedzi swojego podwładnego.
Wiktionary
IPA: zaˈpɨtat͡ɕ, AS: zapytać
Wiktionary
rzecz. pytanie n., zapytanie n., pytajnik m.
czas. pytać ndk., spytać dk.
Wiktionary
(1.1) spytać
Wiktionary
zadawać pytania, pytać
SJP.pl
potocznie: niechlujny, zaniedbany, zapuszczony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest mało rozwinięty
Wiktionary
1. rozpęd, rozmach;
2. uniesienie, poryw
SJP.pl
Zapędowo – wieś w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Czersk. Wieś borowiacka, leży na obszarze Tucholskiego Parku Krajobrazowego, na południowy zachód od Czerska przy drodze Rytel - Raciąż.
W skład sołectwa "Zapędowo" wchodzą także miejscowości Nowy Młyn, Gartki, Lutom, Lutomski Most, Brda, Czerska Struga, Kosowa Niwa i Żukowo.
Wikipedia
1. skłonności do czegoś;
2. pragnienie osiągnięcia czegoś w jakiejś dziedzinie; ambicje, zamiary;
3. nieprzyjazne zamiary w stosunku do kogoś; zakusy
SJP.pl
popędzając, zmuszać kogoś do pójścia lub wejścia gdzieś
SJP.pl
popędzając, zmusić kogoś do pójścia lub wejścia gdzieś
SJP.pl
popędzając, zmusić kogoś do pójścia lub wejścia gdzieś
SJP.pl
skrót od: zapłacono, zapłacony
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. płacić)
(1.1) dokonany od|płacić.
Wiktionary
(1.1) Dzięki kredytom, które za chwilę wygra, spłaci co bardziej naglące długi, zapłaci pierwszą transzę za statek, znów będzie w ruchu i przekona się, jakie to cuda ma do zaoferowania galaktyka osobie o jego wyjątkowych zdolnościach i wrażliwości.
Wiktionary
IPA: zaˈpwat͡ɕit͡ɕ, AS: zapu̯aćić
Wiktionary
rzecz. płacenie n., płatnik mos./mrz.
czas. płacić ndk.
Wiktionary
potocznie: ten, kto zapładnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|zapładniać.
Wiktionary
IPA: ˌzapwadʲˈɲä̃ɲɛ, AS: zapu̯adʹńä̃ńe
Wiktionary
czas. zapładniać
rzecz. zapłodnienie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zapłodnić)
(1.1) powodować wniknięcie plemnika do komórki jajowej i utworzenie zarodka
(1.2) dawać natchnienie, inspirować
Wiktionary
(1.1) W tej zagrodzie byk zapładniał krowy sprowadzane z okolicznych wiosek.
Wiktionary
IPA: zaˈpwadʲɲät͡ɕ, AS: zapu̯adʹńäć
Wiktionary
rzecz. zapłodnienie n., zapładnianie n., płodność ż., rozpłodnik m., płodzenie n.
czas. zapłodnić dk., płodzić ndk.
przym. zapłodniony, płodny
przysł. płodnie
Wiktionary
(1.1) pokrywać
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) o człowieku: ze śladami płaczu na twarzy
(1.2) noszący ślady płaczu
Wiktionary
(1.1) (…) ojciec do swej Basi mówi zapłakany (…)
(1.1) Obudziła się zapłakana i zmęczona śmiertelnie
(1.2) A potem umywszy zapłakane oczy wróciła do swoich uczennic i odrabiała z nimi lekcje, usiłując śmiać się, ażeby niewczesnym smutkiem nie zatruć ich dziecięcej wesołości…
(1.2) Dziewczyna przysiadła na ławeczce i ukrywszy rozczerwienioną, zapłakaną twarz w rękach, na próżno starała się powstrzymać spazmatyczne łkanie.
Wiktionary
IPA: ˌzapwaˈkãnɨ, AS: zapu̯akãny
Wiktionary
(1.1) rozszlochany, rozmazany; gw. Górny Śląsk uślimtany
(1.2) załzawiony
Wiktionary
1. zapłacenie należnych pieniędzy;
2. należność za coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zapłacenie należnych pieniędzy
(1.2) należność za coś
(1.3) odpłacenie się
Wiktionary
IPA: zaˈpwata, AS: zapu̯ata
Wiktionary
rzecz. dopłata ż.
Wiktionary