1. to, co jest charakterystyczne dla deklamacji - wygłaszania utworu literackiego w sposób artystyczny;
2. napuszoność, sztuczność, mówienie pustych słów; gołosłowność, deklamatorstwo, patetyczność
SJP.pl
deklamatorski;
1. taki, który dotyczy deklamacji - wygłaszania utworu literackiego w sposób artystyczny; recytatorski;
2. taki, który dotyczy deklamacji - mowy, przemówienia, tekstu o nieszczerej treści, pełnych przesady i sztuczności; pusty, pompatyczny, czczy, górnolotny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. związany z deklamacją; mający charakter, formę deklamacji
Wiktionary
rzecz. deklamatorka ż., deklamator mos., deklamacja ż., deklamowanie n.
czas. deklamować
Wiktionary
1. osoba deklamująca, wygłaszająca utwór literacki; recytator;
2. przenośnie: osoba posługująca się czczymi frazesami; blagier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba recytująca utwór literacki
(1.2) osoba używająca frazesów, udawająca
Wiktionary
(1.1) Kilku deklamatorów wybrało utwory polskich poetów.
Wiktionary
czas. deklamować ndk., wydeklamować dk., zadeklamować dk.
przym. deklamacyjny, deklamatorski, deklamatoryczny
przysł. deklamatorsko
rzecz. deklamacja ż., deklamacyjność ż., deklamatorstwo n., deklamatoryka ż., deklamowanie n.
:: fż. deklamatorka ż.
Wiktionary
(1.1) recytator
Wiktionary
1. kobieta deklamująca, wygłaszająca utwór literacki; recytator;
2. przenośnie: kobieta posługująca się czczymi frazesami; blagierka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta recytująca utwór literacki
Wiktionary
(1.1) Trzy deklamatorki wybrały utwory Norwida.
Wiktionary
czas. deklamować ndk., wydeklamować dk., zadeklamować dk.
przym. deklamacyjny, deklamatorski, deklamatoryczny
przysł. deklamatorsko
rzecz. deklamacja ż., deklamacyjność ż., deklamatorstwo n., deklamatoryka ż., deklamowanie n.
:: fm. deklamator m.
Wiktionary
(1.1) recytatorka
Wiktionary
deklamacyjny;
1. taki, który dotyczy deklamacji - wygłaszania utworu literackiego w sposób artystyczny; recytatorski;
2. taki, który dotyczy deklamacji - mowy, przemówienia, tekstu o nieszczerej treści, pełnych przesady i sztuczności; pusty, pompatyczny, czczy, górnolotny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z deklamatorem; taki jak u deklamatora
Wiktionary
rzecz. deklamacja ż., deklamowanie n., deklamator mos., deklamatorka ż.
czas. deklamować
Wiktionary
(1.1) recytatorski
Wiktionary
napuszoność, sztuczność, mówienie pustych słów; gołosłowność, deklamacyjność, patetyczność
SJP.pl
nauka o zmieniających się na przestrzeni epok prawidłach deklamacji; teoria, reguły artystycznego wygłaszania utworu literackiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deklamować.
Wiktionary
rzecz. deklamacja ż., deklamacyjność ż., deklamator m., deklamatorka ż., deklamatorstwo n., deklamatoryka ż., wydeklamowanie n.
czas. deklamować ndk., zadeklamować dk.
przym. deklamacyjny, deklamatorski
przysł. deklamatorsko
Wiktionary
1. wygłaszać utwór literacki, recytować;
2. przenośnie: mówić w sposób nienaturalny, napuszony, posługiwać się frazesami; koloryzować, fantazjować
SJP.pl
czasownik
(1.1) z ekspresją wygłaszać utwór literacki
(1.2) wypowiadać się w sposób napuszony, używając rozmaitych frazesów
Wiktionary
(1.1) Co czwartek w kawiarence akademickiej deklamowaliśmy wiersze współczesnych artystów, a raz w miesiącu - klasykę.
Wiktionary
IPA: ˌdɛklãˈmɔvat͡ɕ, AS: deklãmovać
Wiktionary
rzecz. wydeklamowanie n., deklamacja, deklamacyjność, deklamator, deklamatorka, deklamatorstwo, deklamatoryka, deklamowanie
czas. zadeklamować
przym. deklamacyjny, deklamatorski
przysł. deklamatorsko
Wiktionary
(1.1) recytować, wygłaszać
(1.2) przemawiać (z patosem), pogard. klepać
Wiktionary
1. publiczne oświadczenie w danej sprawie, wyrażone ustnie lub pisemnie; manifest, proklamacja;
2. pisemne zobowiązanie, oświadczenie, które mają moc prawną;
3. blankiet, formularz do podpisywania zeznań i zobowiązań;
4. wyraźne wyrażenie zgody na coś;
5. w informatyce: wyrażenie języka źródłowego, które określa najczęściej typy zmiennych, obszary pamięci lub stałe programu;
6. dawniej: prośba o rękę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) oficjalna wypowiedź przedstawiająca czyjś punkt widzenia, stan wiedzy o czymś lub wolę oświadczającego
(1.2) pismo zawierające deklarację (1.1)
(1.3) praw. zobowiązanie mające moc prawną, akt prawny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Zbrodnią jest wymuszanie groźbą i szantażem podpisywania deklaracji o współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa – mówił ks. Jerzy Popiełuszko.
Wiktionary
IPA: ˌdɛklaˈrat͡sʲja, AS: deklaracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. deklaratywność ż., deklaratywizm m., deklarant m., deklarowanie n., zadeklarowanie n., zdeklarowanie n.
czas. deklarować ndk., zadeklarować dk., zdeklarować dk.
przym. deklaracyjny, deklaratywny
przysł. deklaratywnie
Wiktionary
(1.1) oświadczenie
(1.2) oświadczenie
Wiktionary
mający charakter deklaracji, oświadczenia
SJP.pl
potwierdzający istniejący stan prawny
SJP.pl
cecha orzeczenia sądu, w którym stwierdzone zostaje uprzednie (niezależne od bytu orzeczenia) zaistnienie określonego stanu faktycznego lub prawnego; deklaratoryjność; przeciwieństwo konstytutywności
SJP.pl
ograniczający się do deklaracji, stwierdzenia faktu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ograniczający się do samego stwierdzenia lub zapowiedzi, bez wewnętrznego przekonania, bez rzeczywistego działania; stanowiący jedynie deklarację
Wiktionary
rzecz. deklarowanie n., deklaracja ż., zadeklarowanie n., deklaratywność ż.
przysł. deklaratywnie
czas. deklarować
Wiktionary
(1.1) gołosłowny, nieszczery, ostentacyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deklarować.
Wiktionary
rzecz. zadeklarowanie n., zdeklarowanie n., deklaracja ż., deklarant m., deklaratywność ż., deklaratywizm m.
czas. deklarować ndk., zadeklarować dk., zdeklarować dk.
przym. deklaracyjny, deklaratywny
przysł. deklaratywnie
Wiktionary
1. wyrazić, wyrażać gotowość do czegoś, przyrzec, przyrzekać pomoc, zobowiązać się, zobowiązywać się do czegoś;
2. oficjalnie podać, podawać do wiadomości, ogłosić, ogłaszać coś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zadeklarować)
(1.1) wypowiadać oficjalnie
(1.2) wyrażać gotowość, przyrzekać pomoc
czasownik zwrotny niedokonany deklarować się (dk. zadeklarować się, zdeklarować się)
(2.1) zobowiązywać się do zrobienia czego
(2.2) wyrażać swoje poparcie lub sprzeciw
Wiktionary
rzecz. deklaracja ż., deklaratywizm m., deklaratywność ż., zadeklarowanie n., deklarowanie n.
przym. deklaracyjny, deklaratywny
Wiktionary
(1.1) ogłaszać, okazywać, oświadczać, pokazywać, ujawniać
(1.2) obiecywać, oferować, przyrzekać, przysięgać, zobowiązywać się
(2.1) oferować się, zgłaszać się, zobowiązywać się
Wiktionary
1. obniżanie pozycji klasowej;
2. przewyższanie w znacznym stopniu kogoś w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obniżenie się czyjejś pozycji społecznej, zwłaszcza na skutek pogorszenia się sytuacji ekonomicznej
(1.2) wypadnięcie lub wyrzucenie poza obręb klasy
Wiktionary
Deklasacja – jest to obniżenie, utrata przez jednostkę, grupę jej dotychczasowej pozycji społecznej, mające związek z degradacją ekonomiczną, pauperyzacją, osłabieniem prestiżu społecznego.
Wikipedia
1. obniżyć, obniżać pozycję społeczną lub towarzyską jakiejś osoby lub grupy ludzi;
2. osiągnąć, osiągać rezultat znacznie lepszy niż przeciwnicy
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) sprawiać, że ktoś ulega deklasacji
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) plural|dekiel.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Zaolzie. zdrobn. od: dekiel
(1.2) gw-pl|Zaolzie. górna część maśniczki
Wiktionary
rzecz. dekiel mrz., deklik mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. dekielek, wieczko
Wiktionary
(1.1) Kaj sie podzioł tyn deklik?
Wiktionary
rzecz. dekliczek mrz.
Wiktionary
1. odmiana rzeczowników, przymiotników, zaimków i liczebników przez przypadki i liczby;
2. odległość kątowa danego punktu na niebie mierzona od płaszczyzny równika niebieskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gram. odmiana przez przypadki i liczby;
(1.2) astr. jedna ze współrzędnych ciała niebieskiego w układach równikowych;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Uczniom trudność sprawiła deklinacja słów rodzaju nijakiego.
(1.2) Deklinacja biegunów niebieskich wynosi 90 stopni.
Wiktionary
IPA: ˌdɛklʲĩˈnat͡sʲja, AS: deklʹĩnacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. deklinowanie n.
:: zdrobn. deklinacyjka ż.
czas. deklinować ndk.
przym. deklinacyjny
Wiktionary
(1.1) przest. przypadkowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. rzad. zdrobn. od deklinacja (odmiana wyrazów przez przypadki i liczby)
Wiktionary
(1.1) — Podstawą języka łacińskiego — ciągnie Izdebski — są deklinacje i koniugacje. Bez Korneliusza, Owidiusza, Wergiliusza możesz zostać choćby biskupem — ale jeśli nie znasz deklinacyjki i koniugacyjki, nie będziesz nawet dobrym… / — Organistą! — kończy[ł] któryś z chłopców, na pamięć już znający tę przemowę, przez wszystkie klasy nieustannie powtarzaną.
Wiktionary
rzecz. deklinowanie n., deklinacja ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. związany z deklinacją, odmianą przez przypadki i liczby, przypadkowaniem
Wiktionary
rzecz. deklinacja ż., deklinowanie n.
czas. deklinować
Wiktionary
(1.1) odmianowy
Wiktionary
igła magnetyczna umieszczona na osi pionowej w taki sposób, że może się obracać w płaszczyźnie poziomej; igła deklinacyjna
SJP.pl
teoria zanikania państwa wskutek przejmowania przez niesuwerenne podmioty zadań przypisywanych uprzednio państwu
SJP.pl
przyrząd do pomiaru deklinacji magnetycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gram. dokonywanie odmiany przez przypadki i liczby
Wiktionary
rzecz. deklinacja ż., deklinacyjka ż.
czas. deklinować ndk.
przym. deklinacyjny
Wiktionary
(1.1) przest. przypadkowanie
Wiktionary
odmieniać rzeczowniki, przymiotniki, zaimki lub liczebniki przez przypadki i liczby
SJP.pl
czasownik
(1.1) jęz. odmieniać przez przypadki
Wiktionary
(1.1) Czyż nie dziwnym jest, iż choć w tekście powtarzane jest słowo „Holocaust”, to ani razu nie pada słowo „Niemcy”, natomiast słowa „Polacy” i „Armia Krajowa” deklinowane są nieustannie?
Wiktionary
rzecz. deklinacja ż., deklinowanie n.
przym. deklinacyjny
Wiktionary
(1.1) przypadkować
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg-pl|Poznań. uderzyć
Wiktionary
(1.1) Deknął kwierlejką po gnyku, a z kluki zrobił mu pyndzel. (Juliusz Kubel)
Wiktionary
potocznie: dekagram; deka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. dekagram
Wiktionary
(1.1) Potrzebujemy dziesięć deko cukru.
Wiktionary
urządzenie lub program komputerowy do odszyfrowywania informacji; deszyfrator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie służące do odkodowywania zaszyfrowanych informacji;
Wiktionary
Nie mylić z: dekoderem telewizyjnym.
Dekoder – układ cyfrowy, posiadający n wejść oraz k=2n wyjść, należący do klasy układów kombinacyjnych. Jego działanie polega na zamianie naturalnego kodu binarnego (o długości n), lub każdego innego kodu, na kod „1 z k” (o długości k). Działa odwrotnie do kodera, tzn. zamienia kod binarny na jego reprezentację w postaci tylko jednego wybranego wyjścia. W zależności od ilości wyjść nazywa się go "dekoderem 1 z N".
Wikipedia
rzecz. kod mrz., dekodowanie n.
czas. dekodować, zakodować
Wiktionary
(1.1) deszyfrator
Wiktionary
przetwarzać informację zakodowaną na informację pierwotną
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdekodować)
(1.1) przetwarzać zakodowaną/zaszyfrowaną informację tak, by uzyskać ją taką, jaka była przed zakodowaniem/zaszyfrowaniem
(1.2) przen. odczytywać ukryte znaczenie informacji, jej „drugie dno”
(1.3) środ. kosmet. usuwać lub zakrywać oryginalne oznaczenia produktu (bez uszkadzania oryginalnej folii lub nakładając potem nową folię), takie jak kod kreskowy lub numer partii, aby zataić informacje o jego pochodzeniu
Wiktionary
(1.1) Możliwość dekodowania dźwięku stereo i obecność tunera radiowego to najistotniejsze cechy różnicujące tunery TV.
(1.2) Komunikat musi więc dotrzeć do odbiorcy, zostać dekodowany przez niego na poziomie pierwszego kontaktu z wiadomością.
(1.3) Niestety flakon został dekodowany, więc nie da się rozszyfrować roku produkcji po batch codzie.
Wiktionary
rzecz. kod mrz., koder mos./mrz., dekoder mrz.
czas. kodować, zakodować
Wiktionary
proces pozbawiania kawy kofeiny
SJP.pl
w browarnictwie: sposób zacierania słodu przez poddawanie go gwałtownym zmianom temperatury
SJP.pl
Dekokcja (łac. "decoquere, decoctum" = zagotowanie, wygotowanie) – metoda zacierania słodu browarnego, w trakcie której gęsta część zacieru (ze słodem) czyli ok. 1/3 całego zacieru zostaje oddzielona i zagotowana w oddzielnym kotle. Następnie gorąca zwracana jest do kadzi zaciernej z zacierem głównym (rzadszym), podnosząc skokowo jego temperaturę. Czynność tę wykonuje się głównie dla lepszego skleikowania skrobi i osiągnięcia piwa o pełniejszym smaku.
Wikipedia
napój leczniczy składający się z ziół itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. odwar; napój sporządzony z wywaru ziół lub innych substancji; wywar leczniczy
(1.2) spec. w piwowarstwie: część zacieru pobierana z kadzi zaciernej, doprowadzana do wrzenia w kotle zaciernym, a następnie ponownie wlewana do zacieru głównego;
Wiktionary
Dekokt (z łac. "decoquo", "decocsi", "decoctum" = gotować) - w piwowarstwie określenie części zacieru, zwykle 1/3, która pobierana jest z kadzi zaciernej, doprowadzana do wrzenia w kotle zaciernym, a następnie ponownie wlewana do zacieru głównego.
Dawniej dekokt oznaczał wywar wodny z ziół lekarskich lub innych składników.
Wikipedia
(1.1) Jeżeli pacjentowi zda się smak przykry tego dekoktu, może kłaść cukru kandysbrotu do szklanki wiele się podoba, bo ten nic nie szkodzi.
(1.1) Medyk książęcy przygotowywał jakieś bezoary i dekokty odurzające.
(1.1) Leczył się dekoktem z kłączy malin.
Wiktionary
rzecz. dekokcja ż., dekoktacja ż.
przym. dekokcyjny
przysł. dekokcyjnie
Wiktionary
(1.1) odwar
Wiktionary
kilkunastominutowe działanie wrzątkiem lub gorącą parą wodną w celu zniszczenia drobnoustrojów
SJP.pl
Dekoktacja – dawniej stosowane wyjaławianie przez gotowanie w maszynkach elektrycznych lub podgrzewanych płomieniem palnika. Poddawano temu procesowi strzykawki, igły, narzędzia chirurgiczne.
W procesie dekoktacji nie są niszczone wirusy zapalenia wątroby oraz przetrwalniki bakterii. Należy stosować wodę destylowaną, gdyż woda wodociągowa pozostawia osad (kamień kotłowy)
Wikipedia
urządzenie do niszczenia drobnoustrojów, używane w przypadku braku sterylizatorów
SJP.pl
zdrobnienie od: dekolt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dekolt
Wiktionary
(1.1) To nie dekolt, lecz tylko mały dekolcik.
Wiktionary
rzecz. dekolt m.
Wiktionary
rozdzielenie uprzednio skolektywizowanych gospodarstw rolnych, gruntów
SJP.pl
przywracać własność indywidualną gospodarstw rolnych i środków produkcji rolnej
SJP.pl
proces polegający na wyzwalaniu się narodów spod zależności kolonialnej i tworzeniu niepodległych państw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. polit. proces uzyskiwania niezależności państwowej przez terytoria będące koloniami; obalanie systemu kolonialnego, likwidacja kolonializmu;
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˌdɛkɔlɔ̃ɲiˈzat͡sʲja, AS: dekolõńizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dekolonizowanie n., kolonializm mrz.
czas. dekolonizować ndk., zdekolonizować dk.
przym. dekolonizacyjny, kolonialistyczny
Wiktionary
przymiotnik od: dekolonizacja
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. polit. związany z dekolonizacją, dotyczący dekolonizacji
Wiktionary
rzecz. dekolonizacja ż., dekolonizowanie n., zdekolonizowanie n.
czas. dekolonizować ndk., zdekolonizować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. dokonywanie procesu dekolonizacji
Wiktionary
rzecz. dekolonizacja ż.
czas. dekolonizować ndk., zdekolonizować dk.
przym. dekolonizacyjny
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonywać procesu dekolonizacji
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔlɔ̃ɲiˈzɔvat͡ɕ, AS: dekolõńizovać
Wiktionary
rzecz. dekolonizacja ż., dekolonizowanie n., zdekolonizowanie n.
czas. zdekolonizować dk.
przym. dekolonizacyjny
Wiktionary
usuwanie naturalnego koloru
SJP.pl
De
Wikipedia
usuwać naturalny kolor, np. włosów
SJP.pl
wycięcie w ubraniu odsłaniające szyję, ramiona, piersi, plecy; ciało odsłonięte przez to wycięcie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wycięcie w ubraniu (np. w sukni, swetrze, bluzce), odsłaniające szyję, czasem ramiona, piersi lub plecy
(1.2) część ciała odsłonięta przez dekolt (1.1)
Wiktionary
(1.1) Ten dekolt doskonale podkreśla kształt twoich piersi.
(1.2) W dzisiejszych czasach wszystkie nastolatki chodzą z dekoltem na wierzchu.
Wiktionary
IPA: ˈdɛkɔlt, AS: dekolt
Wiktionary
rzecz. dekoltowanie n.
:: zdrobn. dekolcik m.
czas. dekoltować ndk.
przym. dekoltowany
Wiktionary
(1.1) gors, wycięcie
Wiktionary
odsłaniający plecy, szyję, ramiona lub piersi
SJP.pl
proces przeciwny do komercjalizacji
SJP.pl
pozbawiać jakąś dziedzinę cech komercyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. załamanie się wydolności narządu pod wpływem dużych obciążeń
(1.2) psych. załamanie się mechanizmòw obronnych psychiki
Wiktionary
przym. dekompensacyjny
Wiktionary
(1.2) załamanie psychiczne
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dekompensacji
Wiktionary
rzecz. dekompensacja ż.
Wiktionary
doprowadzać do przekroczenia granicy zdolności przystosowania się narządu do zwiększonych obciążeń, objawiającego się jego niewydolnością
SJP.pl
odtworzenie postaci źródłowej programu w oparciu o jego kod wynikowy
SJP.pl
w informatyce: program przekształcający kod wynikowy (np. binarny) na postać zbliżoną do kodu źródłowego
SJP.pl
Dekompilator – program przekształcający język maszynowy lub kod bajtowy do postaci języka wyższego poziomu. Proces tłumaczenia kodu nazywa się dekompilacją. Dekompilacja nie odtwarza kodu źródłowego programu sprzed jego kompilacji, a jedynie postać źródłową w pewnym języku wyższego rzędu (zależnym od dekompilatora) i mającą identyczne działanie jak dekompilowany kod.
Wikipedia
odtwarzać postać źródłową programu w oparciu o jego kod wynikowy
SJP.pl
rozdzielanie elementów, które powinny tworzyć komplet
SJP.pl
1. pozbawiać jakąś całość jednego lub wielu elementów, powodować niekompletność czegoś;
2. dekompletować się - stawać się niekompletnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekomponować.
Wiktionary
rzecz. dekompozycja ż.
czas. dekomponować ndk.
Wiktionary
rozkładać jakąś całość na części, doprowadzać do rozpadu czegoś
SJP.pl
zawór w silniku spalinowym zmniejszający ciśnienie przy rozruchu; dekompresor
SJP.pl
1. obniżenie ciśnienia;
2. rozpakowanie skompresowanego pliku lub folderu do postaci sprzed kompresji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spadek ciśnienia w zamkniętej przestrzeni, wywołany umyślnie lub spowodowane uszkodzeniem
(1.2) stopniowe zmniejszanie ciśnienia działającego na osobę wynurzającą się z dużej głębokości w celu zapobiegnięcia chorobie dekompresyjnej
(1.3) inform. przywrócenie pierwotnego rozmiaru informacji, której rozmiar został uprzednio zmniejszony
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przy dużych uszkodzeniach kadłuba gwałtowna dekompresja może wyssać z kabiny nie tylko bagaż podręczny, ale i osoby znajdujące się w pobliżu.
(1.2) W XVII wieku zawód nurka był bardzo niebezpieczny. Nie znano wówczas jeszcze techniki dokonywania dekompresji i po dłuższym nurkowaniu, zwłaszcza na większych głębokościach, czuli się oni źle i często nawet poważnie chorowali.
(1.3) Problemy mogą wystąpić podczas dekompresji poprzedzającej skanowanie plików RAR np. w załącznikach pocztowych.
Wiktionary
rzecz. dekompresator m., dekompresor m.
czas. dekompresować dk./ndk.
przym. dekompresyjny
Wiktionary
zawór w silniku spalinowym zmniejszający ciśnienie przy rozruchu; dekompresator
SJP.pl
1. przeprowadzać proces odwrotny do kompresji, najczęściej w odniesieniu do danych, potocznie: rozpakować (pliki), przywracać formę początkową sprzed zakodowania zmniejszającego wielkość pliku;
2. powodować spadek ciśnienia np. poprzez rozszczelnienie pomieszczenia lub obiektu
SJP.pl
działania mające na celu oczyszczenia życia politycznego, społecznego i kulturalnego w krajach dawnego bloku radzieckiego z komunizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. polit. likwidowanie komunizmu, proces odchodzenia od komunizmu
Wiktionary
Dekomunizacja – postulat eliminowania komunizmu z przestrzeni publicznej, jak też penalizacji osób zaangażowanych w jego promocję i legitymizację.
Obecnie proces dekomunizacji dotyczy głównie państw dawnego bloku wschodniego (Niemcy, Polska, Litwa, Estonia[], Czechy, Słowacja, Węgry, Ukraina, Rosja[]).
Wikipedia
(1.1) Z wielkimi oporami rozpoczęto wreszcie proces dekomunizacji.
Wiktionary
czas. zdekomunizować, dekomunizować ndk.
rzecz. komunizm mrz., dekomunizowanie n.
przym. dekomunizacyjny
Wiktionary
przymiotnik od: dekomunizacja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z procesem dekomunizacji
Wiktionary
rzecz. komunizm mrz., dekomunizacja ż., dekomunizator mos.
czas. zdekomunizować
Wiktionary
osoba likwidująca struktury właściwe komunizmowi, usuwająca ze stanowisk ludzi związanych z ustrojem komunistycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się dekomunizacją
Wiktionary
przym. dekomunizacyjny
czas. zdekomunizować
rzecz. komunizm mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. usuwanie wpływów doktryny komunistycznej
Wiktionary
rzecz. komunizm mrz., dekomunizacja ż.
czas. zdekomunizować, dekomunizować ndk.
Wiktionary
likwidować struktury właściwe ustrojowi komunistycznemu; odkomunizowywać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) hist. polit. usuwać wpływy doktryny komunistycznej
Wiktionary
(1.1) Nowe pokolenie rozpoczęło dekomunizować sferę ekonomiczną i społeczną.
Wiktionary
czas. komunizować, zdekomunizować
rzecz. dekomunizowanie n., dekomunizacja ż., komunizm mrz.
Wiktionary
1. rozproszenie uwagi;
2. rozpraszanie czegoś, co jest skupione w jednym miejscu, skoncentrowane
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozpraszanie tego co było skupione
Wiktionary
Dekoncentracja – formalny lub nieformalny podział kompetencji władczych pomiędzy kilka podmiotów, instytucji, ośrodków decyzyjnych. Metoda dekoncentracji kompetencji jest na dużą skalę stosowana w obrębie poszczególnych szczebli organizacyjnych (np. w każdej gminie, powiecie i województwie).
Wikipedia
rzecz. zdekoncentrowanie n.
Wiktionary
przymiotnik od: dekoncentracja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekoncentrować.
Wiktionary
rzecz. zdekoncentrowanie n.
czas. dekoncentrować ndk., zdekoncentrować dk.
Wiktionary
2. rozpraszać uwagę;
2. rozpraszać coś, co było skoncentrowane w jednym miejscu
SJP.pl
proces rozluźniania struktury materiału genetycznego w komórce
SJP.pl
ogół zjawisk wywierających negatywny wpływ na rozwój ekonomiczny jakiejś branży lub całego kraju; kryzys
SJP.pl
Dekoniunktura – pojęcie ekonomiczne oznaczające ogół czynników decydujących o niekorzystnej sytuacji na rynku; kryzys; zastój; recesja; zahamowanie rozwoju ekonomicznego.
Wikipedia
odwrotność konsolidacji
SJP.pl
wyjawienie czegoś ukrywanego, zakonspirowanego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ujawnienie prawdziwej tożsamości kogoś
Wiktionary
1. pozbawiać tajności; ujawniać, demaskować;
2. dekonspirować się - ujawniać się, demaskować się
SJP.pl
analiza tekstu pod kątem jego semiotyczno-językowej budowy
SJP.pl
De
Wikipedia
kontrowersyjna teoria analizy tekstu przypisująca mu brak stałego odniesienia przedmiotowego
SJP.pl
specjalista zajmujący się dekonstrukcją maszyn, budynków itp.
SJP.pl
nurt we współczesnej sztuce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekonstruować.
Wiktionary
rzecz. dekonstrukcja ż., konstruktor mos.
czas. dekonstruować ndk.
przym. dekonstrukcyjny
Wiktionary
zmieniać konstrukcję czegoś
SJP.pl
ograniczenie konsumpcji produktów i usług
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) świadome i dobrowolne ograniczanie nabywania oraz zużywania dóbr i usług do poziomu zaspokajającego rzeczywiste potrzeby, zwykle motywowane względami etycznymi, ekologicznymi lub społecznymi
Wiktionary
(1.1) Serwis wskazuje, że dekonsumpcja, czyli postawa polegająca na świadomym ograniczeniu konsumpcji do niezbędnego minimum, wciąż — niestety — jest bardziej modnym hasłem, niż światopoglądem większości polskiego społeczeństwa.
(1.1) Głównym ośrodkiem rozwoju dekonsumpcji jest — o, ironio — TikTok. Jeden z największych wehikułów marketingowych na świecie zrodził trend […]. Jego propagatorem jest przede wszystkim młode pokolenie, zmęczone reklamami, zakupowymi haulami, sprzedażową presją i — jak można się domyślać — niedoborem funduszy pozwalających na „uprawianie” konsumpcjonizmu.
Wiktionary
1. odkażanie biologiczne, radiologiczne lub chemiczne ludzi, sprzętu, terenu itp.;
2. oczyszczenie lub usunięcie zużytej powłoki czegoś, np. lakieru samochodowego
SJP.pl
Dekontaminacja (łac. "de-" 'od-, wy-'; "contaminatio" 'zetknięcie; splamienie') – proces polegający na usunięciu i dezaktywacji substancji szkodliwej (chemikaliów, materiałów radioaktywnych, czynników biologicznych), która zagraża życiu lub zdrowiu organizmu żywego poprzez kontakt bezpośredni lub używane sprzęty. Dekontaminacji poddawani są zarazem ludzie, zwierzęta, jak i środowisko nieożywione (infrastruktura itd.).
Wikipedia
dawniej: brak swobody w zachowaniu, niepewność siebie
SJP.pl
motyw dekoracyjny, zwłaszcza na wyrobach ceramicznych i na dawnej zbroi
SJP.pl
1. ozdabianie, dekorowanie;
2. ozdoba, ornament;
3. dekorowanie odznaką, orderem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) element upiększający, ozdabiający dany przedmiot, budynek lub jego wnętrze
(1.2) w lm.: plastycznyastyczne tło sceny teatralnej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Smukła sylwetka i subtelna dekoracja tego neogotyckiego kościoła jest niezwykła.
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔˈrat͡sʲja, AS: dekoracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. udekorowanie n., dekorowanie n., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekoratorstwo n., dekorator m., dekoratorka ż., dekoratornia ż.
czas. dekorować ndk., udekorować dk.
przym. dekoracyjny, dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
(1.1) ozdoba
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dekoracyjny, z dużą ilością dekoracji
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔraˈt͡sɨjɲɛ, AS: dekoracyi ̯ńe
Wiktionary
rzecz. dekoracja ż., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekoratorstwo n., dekorator m., dekoratorka ż., dekoratornia ż., dekor m., dekorowanie n., udekorowanie n.
czas. dekorować ndk., udekorować dk.
przym. dekoratorski, dekoracyjny
Wiktionary
(1.1) ozdobnie, zdobniczo
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dekoracyjnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dekoracyjny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dekoracyjne; cecha tych, którzy są dekoracyjni
Wiktionary
przym. dekoracyjny
przysł. dekoracyjnie
rzecz. dekoracja ż., dekorowanie n., udekorowanie n.
czas. dekorować
Wiktionary
1. służący do upiększania czegoś; ozdobny;
2. mający piękną formę;
3. dotyczący dekoracji teatralnej, filmowej itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dekoracją, stanowiący dekorację
Wiktionary
(1.1) W budownictwie labradorytu używa się w celach dekoracyjnych.
(1.1) To dekoracyjne kwiatostany sprawiają, że lilak należy do najbardziej lubianych i rozpoznawalnych roślin ozdobnych.
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔraˈt͡sɨjnɨ, AS: dekoracyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dekoracja ż., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekoratorstwo n., dekorator m., dekoratorka ż., dekoratornia ż., dekor m., dekorowanie n., udekorowanie n.
czas. dekorować ndk., udekorować dk.
przym. dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
(1.1) ozdobny, zdobniczy
Wiktionary
1. osoba projektująca dekoracje w teatrze; scenograf;
2. osoba specjalizująca się w projektowaniu wystroju wnętrz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zajmująca się dekorowaniem wnętrz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dekoracja ż., dekorowanie n.
:: fż. dekoratorka ż.
czas. dekorować ndk.
przym. dekoracyjny, dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
1. kobieta projektująca dekoracje w teatrze;
2. kobieta specjalizująca się w projektowaniu wystroju wnętrz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej zajmująca się dekorowaniem wnętrz
Wiktionary
rzecz. dekoracja ż., dekorowanie n.
:: fm. dekorator
czas. dekorować ndk.
przym. dekoracyjny, dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
zakład, firma zajmująca się urządzaniem mieszkań
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z osobą lub zawodem dekoratora
Wiktionary
rzecz. dekoratorka ż., dekoracja ż., dekorator mos., dekorowanie n., udekorowanie n.
przysł. dekoracyjnie
przym. dekoracyjny
czas. dekorować
Wiktionary
1. zajęcie dekoratora;
2. sztuka dekoratorska
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dekoratywny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dekoratywne; cecha tych, którzy są dekoratywni
Wiktionary
przym. dekoratywny, dekoracyjny
przysł. dekoratywnie, dekoracyjnie
rzecz. dekoracja ż., dekorowanie n., udekorowanie n.
czas. dekorować
Wiktionary
służący jako dekoracja, upiększenie; dekoracyjny, zdobniczy, ozdobny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zootechn. zabieg usuwania rogów bydłu;
Wiktionary
De
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekorować.
Wiktionary
(1.1) Na Wielkanoc jest tradycja malowania i dekorowania jajek.
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔrɔˈvãɲɛ, AS: dekorovãńe
Wiktionary
rzecz. udekorowanie n., dekoracja ż., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekoratorstwo n., dekorator m., dekoratorka ż., dekoratornia ż.
czas. dekorować ndk., udekorować dk.
przym. dekoracyjny, dekoratorski
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
czasownik
(1.1) upiększać coś, dodawać dekoracje
(1.2) przypinać odznaczenie, order lub odznakę
Wiktionary
(1.1) A jak nakazuje tradycja, w maju dekorowana jest papierowymi kwiatami.
Wiktionary
IPA: ˌdɛkɔˈrɔvat͡ɕ, AS: dekorovać
Wiktionary
rzecz. dekoracja ż., dekor m., dekoratorstwo n., dekoratornia ż., dekorator m., dekoratorka ż., dekoracyjność ż., dekoratywność ż., dekorowanie ż., udekorowanie n.
czas. udekorować dk.
przym. dekoratorski, dekoracyjny
przysł. dekoracyjnie
Wiktionary
(1.1) upiększać, adornować, ozdabiać
(1.2) odznaczać
Wiktionary
w handlu: obniżka ceny towaru; bonifikacja, bonifikata, rabat, opust, opust
SJP.pl
wydobywanie do celów przędnych włókien łykowych z łodyg lnu, konopi, juty
SJP.pl
Dekortykacja – zabieg operacyjny, polegający na usunięciu części zewnętrznej warstwy tkanek organów, takich jak płuca, nerki, mózg.
Najczęściej[] wykonywana jest dekortykacja płuca.
Wikipedia
decorum;
1. zasada literacka układu i wyglądu dzieła;
2. przestarzale: należyty wygląd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) japoński styl obfitego, monumentalnego dekorowania ciężarówek, często w liczne iluminacje, malowidła, elementy przestrzenne, rzeźby itp.
(1.2) ciężarówka ozdobiona w stylu dekotora (1.1)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekować.
Wiktionary
rzecz. zadekowanie n., dekownictwo n., dekownik m.
czas. dekować ndk., zadekować dk.
Wiktionary
1. zwykle w odniesieniu do służby wojskowej: unikać obowiązków, chronić w bezpiecznym miejscu, osłaniać;
2. zabezpieczać rośliny na polu przed wymarzaniem poprzez okrycie słomą, obornikiem lub łętami
SJP.pl
czasownik
(1.1) pomagać komuś w ukrywaniu się i uchylaniu się od obowiązku
(1.2) wykonywać czynności ochraniające zasiew przed przemarznięcie zimą
(1.3) gw-pl|Mazury, Warmia. pokrywać, nakrywać
Wiktionary
(1.1) Sztubowy Benio go dekował, bo Benio miał bardzo pobożnego ojca, którego zagazowali w stammlagrze, i często mówił, że Weiskranz przypomina mu ojca.
(1.1) Jürgen Stroop był tchórzem. W czasie pierwszej wojny światowej nie wyróżnił się niczym szczególnym i starał się możliwie najdłużej dekować na tyłach.
Wiktionary
IPA: dɛˈkɔvat͡ɕ, AS: dekovać
Wiktionary
rzecz. dekowanie n., zadekowanie n., dekownictwo n., dekownik m.
czas. zadekować dk.
Wiktionary
potocznie: osoba unikająca obowiązków; leń, kunktator, dezerter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba uchylająca się od czegoś
(1.2) pot. wojsk. osoba uchylająca się od służby wojskowej
Wiktionary
(1.2) Prezydenckie ułaskawienia w USA wiele razy bywały przedmiotem kontrowersji. Dziwiono się, kiedy prezydent Truman ułaskawił dekowników uchylających się od wojska w czasie II wojny światowej.
Wiktionary
rzecz. dekowanie n.
czas. dekować
Wiktionary
(1.2) uchylant
Wiktionary
potocznie: dekagramowy (ważący 1 dekagram)
SJP.pl
przestarzałe: zmniejszanie się, ubywanie czegoś; ubytek
SJP.pl
operacja w programowaniu, która zmniejsza wartość o jeden
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. operacja zmniejszenia wartości o jeden
(1.2) inform. operacja zmiany wskazania iteratora z pewnego elementu na poprzedni
Wiktionary
IPA: ˌdɛkrɛ̃mɛ̃nˈtat͡sʲja, AS: dekrẽmẽntacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dekrementować ndk., zdekrementować dk.
Wiktionary
w chemii:
1. głośne pękanie niektórych materiałów krystalicznych podczas wyprażania;
2. odgłos towarzyszący temu procesowi
SJP.pl
Dekrepitacja (ang. "decrepitation") - pękanie materiałów z charakterystycznym odgłosem pod wpływem działania wysokiej temperatury, przykładowo podczas prażenia. Przykładem substancji ulegającej dekrepitacji jest azotan ołowiu(II), Pb(NO3)2.
Wikipedia
wiersz, w którym każdy kolejny wers jest krótszy od poprzedniego o jedną sylabę
SJP.pl
akt prawodawczy mający moc ustawy, wydany z upoważnienia władzy ustawodawczej przez inny organ państwowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. akt prawny mający moc ustawy, wydany przez organ władzy wykonawczej;
(1.2) hist. w Polsce w XV-XVI w. – akt prawny wydany samodzielnie przez króla
(1.4) rel. dokument wydawany przez zwierzchnika diecezji rzymskokatolickiej, decydujący o przydzieleniu duchownego do parafii
(1.5) adnotacja na dokumencie określająca sposób ujęcia w księgach
Wiktionary
Dekret – akt normatywny mający moc ustawy, wydany nie przez parlament, ale przez organ władzy wykonawczej.
Wikipedia
(1.1) Nowy dekret daje rządowi szeroką władzę.
Wiktionary
IPA: ˈdɛkrɛt, AS: dekret
Wiktionary
rzecz. dekretowanie n., zadekretowanie n., dekretacja ż., dekretalia m. lm., dekretały m. lm.
czas. dekretować
przym. dekretowy
Wiktionary
w administracji, księgowości: adnotacja na dokumencie ustalająca dalszy tryb załatwiania sprawy
SJP.pl
Dekretacja – zarządzenie odpowiedniej osoby, dotyczące zwłaszcza pism wpływających do komórki organizacyjnej, nadaje właściwy bieg dokumentacji wpływającej zgodnie z przyjętą instrukcją kancelaryjną lub innymi przepisami regulującymi obieg danego rodzaju dokumentów (np. księgowych).
Wikipedia
dekretały;
1. orzeczenia papieskie w sprawach związanych z prawem kościelnym;
2. zbiory tych orzeczeń, stanowiące prawo kanoniczne
SJP.pl
dawniej: księga sądowa, w której zapisywano orzeczenia wraz z ich uzasadnieniami
SJP.pl
dekretalia;
1. wypowiedź papieska na piśmie zawierająca normatywne wyjaśnienia z zakresu prawa kościelnego;
2. zbiór takich wypowiedzi, które stanowiły kiedyś prawo kanoniczne w Kościele katolickim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dekretować.
Wiktionary
rzecz. zadekretowanie n., dekret m., dekretarz m., dekretał m.
czas. dekretować ndk., zadekretować dk.
Wiktionary
1. wydawać (wydać) dekret, ustanawiać (ustanowić) coś dekretem;
2. dokonywać (dokonać) dekretacji, głównie w dokumentach księgowych
SJP.pl
związany z dekretem
SJP.pl
potocznie, żartobliwie: usunięcie z życia publicznego niemądrych osób i bezsensownych zjawisk
SJP.pl
1. zespół działań mających na celu zmniejszenie przestępczości;
2. w prawie: uznanie, że czyn nie jest już przestępstwem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ograniczenie zakresu i złagodzenie kary ustawowej za określone przestępstwa
Wiktionary
Dekryminalizacja – uznanie, iż czyn nie jest już przestępstwem. Termin ten niekoniecznie musi oznaczać to samo co depenalizacja, ponieważ dany czyn może być kwalifikowany jako wykroczenie, które nie jest przestępstwem, a mimo to ponosi się z tego tytułu odpowiedzialność.
Wikipedia
ustawowo uznawać, że coś nie jest przestępstwem
SJP.pl
odczytanie zaszyfrowanego tekstu; rozszyfrowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. analog alkoholowy będący witaminą kwasu pantotenowego, regenerujący skórę
Wiktionary
(1.1) Bez dekspantenolu nie poradziłabym sobie z jego zapaleniem skóry.
Wiktionary
IPA: ˌdɛkspãnˈtɛ̃nɔl, AS: dekspãntẽnol
Wiktionary
(1.1) nazwy handlowe: ApiPanten, Bepanthen, Dermopanten, Panthenol
Wiktionary
położony z prawej strony; prawy
SJP.pl
polimer glukozy o wysokim ciężarze cząsteczkowym
SJP.pl
De
Wikipedia
sytuacja, kiedy serce znajduje się w prawej części klatki piersiowej
SJP.pl
Dekstrokardia ( dextrocardia) – medyczne określenie sytuacji, gdy serce znajduje się po prawej stronie klatki piersiowej.
Jeżeli towarzyszy mu nieprawidłowe (po przeciwnych stronach, jakby odbite w lustrze) położenie innych narządów w obrębie klatki piersiowej i jamie brzusznej mówimy o odwróceniu trzewi (łac. "situs inversus").
Wikipedia
organiczny związek chemiczny (pochodna morfiny), używany jako środek przeciwkaszlowy (bromowodorek)
SJP.pl
Dekstrometorfan, DXM ( dextromethorphanum) – organiczny związek chemiczny, prawoskrętny enancjomer metorfanu używany w medycynie pod postacią bromowodorku jako lek przeciwkaszlowy.
Wikipedia
monosacharyd (cukier prosty) łatwo rozpuszczalny w wodzie, będący źródłem energii dla każdego żywego organizmu, stosowany głównie w przemyśle spożywczym i w lecznictwie; glukoza, glikoza, cukier gronowy, cukier skrobiowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. prawoskrętna postać glukozy;
Wiktionary
(1.1) D-glukoza
Wiktionary
pośredni produkt rozkładu skrobi lub glikogenu
SJP.pl
zakład lub oddział fabryki chemicznej, gdzie wytwarza się dekstryny
SJP.pl
związany z dekstryną
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dekstryną; zawierający dekstrynę
Wiktionary
rzecz. dekstryna ż.
Wiktionary
Dekulturacja – proces społeczny, który zachodzi w trakcie kontaktów międzykulturowych doprowadzających do ubożenia danej kultury poprzez zanikanie jej określonych elementów w danym czasie. Dekulturacja prowadzi do ujednolicania się wszystkich kultur, które pozostają ze sobą we względnie stałym kontakcie. Jest efektem procesów akulturacji.
Wikipedia
dekowanie się; ukrywanie się
SJP.pl
decoupage;
1. metoda zdobienia przedmiotów kawałkami wycinanego papieru i lakierów;
2. technologia tłoczenia płaskich kształtów, zwłaszcza w kartonie lub warstwie plastiku
SJP.pl
zgrupowanie dziesięciu cząstek elementarnych
SJP.pl
dawniej:
1. odbierać odwagę, zniechęcać, zrażać;
2. dekurażować się - tracić odwagę
SJP.pl
1. w starożytnym Rzymie dowódca dziesięcioosobowego oddziału jazdy;
2. w starożytnych rzymskich mniejszych miastach i osadach wyższy urzędnik lub senator
SJP.pl
Dekurion ( decurio) – ma trzy różne znaczenia:
Wikipedia
utrata kwalifikacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Mazury, Warmia. dachówka
Wiktionary
rzeczownik
(1.1) inform. jeden z klawiszy na klawiaturze komputerowej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɛl, AS: del
Wiktionary
skrót od: deleatur (w poligrafii: znak przekreślenia używany w korekcie drukarskiej)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Delabializacja – proces fonetyczny przeciwny do labializacji, zanik zaokrąglenia warg przy wymowie samogłosek tylnych. Np. przejście "ū" w "y" (IPA [ɯ:]) i zapewne krótkiego "u" w "ъ" (prawdopodobnie [ɯ]) w języku prasłowiańskim.
Wikipedia
wymawiać samogłoskę tylną z wargami spłaszczonymi
SJP.pl
denuncjacja, tajne oskarżenie
SJP.pl
[czytaj: delaKRŁA] nazwisko, m.in.: Eugene Delacroix, przedstawiciel malarstwa romantycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ostateczny termin
Wiktionary
proces biologiczny zachodzący podczas rozwoju zarodka zwierząt; jeden ze sposobów przebiegu gastrulacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uszkodzenie laminatu polegające na utracie spójności poszczególnych warstw składowych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: delanoE] nazwisko, m.in. Bertrand Delanoe, francuski polityk
SJP.pl
[czytaj: dölaROSZ] nazwisko francuskie, m.in. Paul Delaroche (właściwie: Hippolyte Delaroche) ( 1797-1856) - malarz francuski
SJP.pl
1. tajny oskarżyciel, denuncjator;
2. w dawnej Polsce: oskarżyciel w sprawach karnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ktoś, kto denuncjuje, donosi; zdrajca
(1.2) daw. gwara. więz. osoba okradziona na ulicy
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) – Rozumiem, rozumiem! – zakrzyknął pan Zagłoba. – On to musiał Bohuna na złość puścić. Ale to kryminał taka sprawa i gardłem pachnie. Pierwszy będę delatorem!
Wiktionary
IPA: dɛˈlatɔr, AS: delator
Wiktionary
rzecz. delatorstwo n.
przym. delatorski
Wiktionary
(1.1) denuncjator, denuncjant, donosiciel, oskarżyciel
Wiktionary
dotyczący delatora lub delatorstwa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z osobą lub funkcją delatora
Wiktionary
rzecz. delator mos.
Wiktionary
(1.1) oskarżycielski
Wiktionary
1. poufne donoszenie na innych do władz lub przełożonych; denuncjatorstwo, donosicielstwo;
2. w dawnej Polsce: wniesienie oskarżenia przed sąd; doniesienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. osiedle typu miejskiego w obwodzie iwanofrankiwskim rejonie nadwórniańskim Ukrainy, niedaleko Nadwórnej u wschodniego przedproża Gorganów;
Wiktionary
Delatyn ( Делятин) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie nadwórniańskim, do 1945 miasto w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie nadwórniańskim.
W granicach Delatyna znajduje się dawniej wieś Łuh.
W miejscowości jest stacja kolejowa Delatyn.
Wikipedia
przym. delatyński
Wiktionary
[czytaj: dölaWIŃ] nazwisko francuskie, m.in. Casimir Delavigne (1793-1843) - poeta francuski
SJP.pl
Indianin Ameryki Północnej
SJP.pl
[czytaj: delełer] język Delawarów
SJP.pl
rzeczownik, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. stan w Stanów Zjednoczonych;
(1.2) geogr. rzeka na wschodzie Stanów Zjednoczonych;
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. Delawar m., Delawarka ż.
przym. delawarski
Wiktionary
(1.1) skr. DE
Wiktionary
Indianka Ameryki Północnej
SJP.pl
Indianie Ameryki Północnej
SJP.pl
Delawarowie – plemię Indian Ameryki Północnej należące do algonkiańskiej rodziny językowej. Sami siebie nazywali "Lenni Lenape", znani także jako "Wapanachki" (Naród Czystej Krwi). Nazwa "Delaware" nadana została przez Francuzów.
Wikipedia
przymiotnik od: Delaware
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany ze stanem Delaware, rzeką Delaware lub zatoką Delaware
(1.2) związany z plemięemieniem Delawarów
Wiktionary
(1.2) Heyward spostrzegł, że zwiadowca jest zagorzałym przyjacielem Delawarów czy Mohikanów (którzy byli tylko odgałęzieniem licznego plemięemienia delawarskiego), i gotów jest przeciągnąć ten jałowy spór, zmienił więc temat rozmowy.
Wiktionary
rzecz. Delaware
Wiktionary
rodzaj szczepionki wzmacniającej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. farm. szczepionka działająca immunostymulująco, składająca się z paciorkowców, gronkowców i pałeczek ropy błękitnej, podawana domięśniowo lub podskórnie
Wiktionary
(1.1) Konował walnie szeregowemu delbetę i zaraz wstanie jak nowonarodzony.
Wiktionary
(1.1) szczepionka Delbeta
Wiktionary
w poligrafii: znak przekreślenia używany w korekcie drukarskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) poligr. znak używany w korekcie drukarskiej dla oznaczenia skreśleń w tekście
Wiktionary
Deleatur, kasownik (z łac.: "ma zostać usunięty, usunięta") – znak korektorski, którym oznacza się fragmenty tekstu, które mają zostać usunięte (pojedyncze litery, słowa, zdania czy całe akapity).
Kształt znaku pochodzi od litery "d" w odręcznym piśmie niemieckim (kurrenta).
Wikipedia
skr. del.
Wiktionary
jeden z typów spontanicznej mutacji genowej dotyczącej zmiany składu nukleotydowego DNA, polegający na utracie jednej lub kilku par nukleotydów z DNA genowego
SJP.pl
Delecja – zmiana w materiale genetycznym polegająca na utracie jego fragmentu. Ubytek taki może obejmować od jednego lub kilku nukleotydów (mutacja punktowa), poprzez ubytek większych fragmentów genów, całych genów lub ich grup (strukturalna aberracja chromosomowa), aż po całe chromosomy (liczbowa aberracja chromosomowa). Niektóre delecje są przyczyną chorób genetycznych, inne mają charakter neutralny.
Wikipedia
[czytaj: delekta] marka spożywcza
SJP.pl
Delecta – marka branży spożywczej, należąca do grupy kapitałowej Bakalland, dawniej nazwa włocławskich zakładów spożywczych.
Pod marką Delecta sprzedawane są dania gotowe, zupy, desery (kisiele mleczne, kisiele owocowe, galaretki), ciasta gotowe, ciasta do samodzielnego przygotowania, dodatki do ciast, przyprawy oraz kawa zbożowa (Anatol i Kujawianka). Czołowym produktem marki Delecta jest ciasto i krem Karpatka oraz ciasto Krówka.
Wikipedia
skrót od: delegacja, delegat
SJP.pl
1. wyjazd w sprawach służbowych;
2. grupa ludzi reprezentująca interesy jakiejś zbiorowości;
3. dokument upoważniający do wyjazdu służbowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyjazd w sprawach służbowych
(1.2) grupa osób reprezentująca pewną społeczność
(1.3) praw. urz. częściowe lub całkowite przeniesienie swoich kompetencje na inny organ
(1.4) dokument potwierdzający delegację (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mama pojechała w delegację do Łodzi.
(1.1) Jestem w delegacji, utrzymuję kontakt, ale proszę do mnie ciągle nie dzwonić.
(1.2) Delegacja firmy uczestniczyła w rozmowach z władzami miasta.
(1.3) Delegacja odbyła się szybko, ale chyba zrozumiałam swoje tymczasowe obowiązki.
(1.4) Dojechałem, czy może mi Pani podstemplować delegację?
Wiktionary
IPA: ˌdɛlɛˈɡat͡sʲja, AS: delegacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. delegat m., delegatka ż., delegatura ż., delegowanie n., wydelegowanie n., oddelegowanie n.
czas. delegować ndk., wydelegować dk., oddelegować dk.
przym. delegacyjny
Wiktionary
→ delegat (rzadko)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. związany z delegatem, delegatami, dotyczący delegatów
Wiktionary
rzecz. delegat mos.
Wiktionary
dotyczący delegacji
SJP.pl
uznanie czegoś za nielegalne; zdelegalizowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urzędowe uznanie czegoś za nielegalne
Wiktionary
Delegalizacja – wyjęcie spod prawa, zakazanie działalności.
Wikipedia
(1.1) Uporczywe łamanie prawa przez partię polityczną może spowodować jej delegalizację.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlɛɡalʲiˈzat͡sʲja, AS: delegalʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. delegalizowanie n., zdelegalizowanie n.
czas. delegalizować ndk., zdelegalizować dk.
przym. delegalizacyjny
Wiktionary
(1.1) zdelegalizowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uznawanie czegoś za nielegalne od jakiegoś momentu
Wiktionary
rzecz. zdelegalizowanie n., delegalizacja ż.
czas. zdelegalizować dk., delegalizować ndk.
przym. delegalizacyjny
Wiktionary
1. uznawać jakąś organizację lub instytucję za nielegalną; odbierać prawo do istnienia i działania;
2. delegalizować się - stawać się nielegalnym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdelegalizować)
(1.1) praw. uznawać coś za niezgodne z prawem
Wiktionary
(1.1) To właśnie Jelcyn w listopadzie zawiesza i delegalizuje rządzącą partię komunistyczną (liczy ona w tym momencie blisko dwadzieścia milionów członków).
Wiktionary
rzecz. delegalizowanie n., zdelegalizowanie n., delegalizacja ż.
czas. zdelegalizować dk.
przym. delegalizacyjny
Wiktionary
osoba reprezentująca interesy jakiejś zbiorowości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) oficjalny wysłannik jakiejś zbiorowości reprezentujący jej interesy
Wiktionary
(1.1) Po wspólnym pokłonie przed pomnikiem delegaci udali się w stronę trybuny.
Wiktionary
IPA: dɛˈlɛɡat, AS: delegat
Wiktionary
czas. delegować
rzecz. delegacja, delegatka, delegatura
przym. delegacki
Wiktionary
(1.1) wysłannik, przest. ablegat
Wiktionary
→ delegat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od delegat
Wiktionary
rzecz. delegatura ż., delegacja ż., delegat mos.
czas. delegować
Wiktionary
1. przedstawicielstwo jakiejś firmy lub urzędu w terenie;
2. funkcja delegata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urz. oficjalnie przedstawicielstwo upoważnione do reprezentowania czyichś interesów na danym terenie
(1.2) pot. siedziba delegatury (1.1)
(1.3) urz. funkcja delegata, przedstawiciela
Wiktionary
(1.1) W marcu 1929 r. powołano w Szanghaju delegaturę RP, przemianowaną w sierpniu 1931 r. na poselstwo.
(1.2) Podobnego zdania jest pani Zdzisława, którą spotkaliśmy w delegaturze na Widzewie.
(1.3) Stanisław Ciągło i Wiesław Kądziołka, konkurujący o delegaturę na krajowy kongres PSL, zdobyli w pierwszej turze taką samą liczbę głosów.
Wiktionary
rzecz. delegacja ż., delegat mos., delegatka ż.
czas. delegować
Wiktionary
odbierać zaufanie społeczne, dobre imię, władzę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|delegować.
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. delegacja ż.
czas. delegować ndk.
przym. delegacyjny
Wiktionary
urzędowo:
1. wysłać, wysyłać kogoś w charakterze swego delegata;
2. wysłać, wysyłać pracownika do pracy poza miejscem, w którym pracuje on na co dzień
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wydelegować)
(1.1) wysyłać jako przedstawiciela celem wykonania określonego zadania
Wiktionary
rzecz. delegacja ż., delegat mos., delegatka ż., delegatura ż., delegowanie n., delegowany mos.
czas. oddelegować dk., wydelegować dk.
przym. delegowany
Wiktionary
w językoznawstwie: używanie wyrazu lub zwrotu w znaczeniu pierwotnym, wynikającym z jego budowy
SJP.pl
Deleksykalizacja – rodzaj chwytu stylistycznego, który ma za istotę odwołanie się do określonej etymologii użytego wyrazu w danej wypowiedzi. Ten chwyt jest stosowany do uzyskiwania efektu humorystycznego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|delektować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlɛktɔˈvãɲɛ, AS: delektovãńe
Wiktionary
czas. delektować
Wiktionary
delektować się - smakować w czymś, zajmować się czymś z przyjemnością, upajać się
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
glon z typu krasnorostów, mający plechę rozgałęzioną, która u niektórych gatunków przybiera kształt liści; rośnie w morzach; żebrowiec
SJP.pl
minerał z grupy leptochlorytów, występujący w promienisto-pręcikowych lub ziemistych skupieniach wypełniających próżnie migdałowe w melafirze
SJP.pl
[czytaj: dilit] klawisz na klawiaturze komputera usuwający znak znajdujący się za kursorem; Delete
SJP.pl
obniżanie poziomu dźwigni finansowej
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Delftem, dotyczący Delftu, pochodzący z Delftu (miasta w Holandii)
Wiktionary
rzecz. Delft mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: Delfy (starożytne miasto greckie); m.in. wyrocznia delficka - słynna wyrocznia, znajdująca się w światyni Apollina w Delfach, gdzie Pytia odpowiadała na stawiane jej pytania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który jest niejasny, proroczy, wróżbiarski; wieloznaczny
(1.2) geogr. związany z Delfami
Wiktionary
(1.1) Na architrawie świątyni delfickiej starożytni napisali: "Poznaj samego siebie", i za Platonem sądzili, że prawda jest przypomnieniem, anamnezą.
Wiktionary
IPA: dɛlˈfʲit͡sʲci, AS: delfʹicʹḱi
Wiktionary
rzecz. Delfy
Wiktionary
(1.1) pytyjski, nieokreślony, dwuznaczny
Wiktionary
1. dawniej: następca tronu francuskiego;
2. żartobliwie: syn pierworodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. ssak morski z rzędu waleni;
(1.2) sport. jeden z czterech podstawowych stylów pływackich;
(2.2) przen. żart. syn pierworodny
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(3.1) D. lm. od delfina
Wiktionary
Delfin – ogólne określenie wodnych ssaków z rzędu waleni, z rodzin Delphinidae (delfiny oceaniczne) i Platanistidae (delfiny słodkowodne), obejmujące średniej wielkości walenie charakteryzujące się wydłużonym pyskiem i obecnością melonu. W ściślejszym ujęciu odnosi się ono też do rodzaju należącego do rodziny delfinowatych.
Wikipedia
(1.1) Delfin należy do rodziny zębowców.
(1.2) Pływanie delfinem jest bardzo męczące.
(2.1) Pierworodni synowie królów we Francji to delfini.
Wiktionary
IPA: ˈdɛlfʲĩn, AS: delfʹĩn
Wiktionary
rzecz. Delfinat m., delfiniec m., delfinowiec m., delfinowate nmos.
:: zdrobn. delfinek m.
:: ż. delfina ż.
przym. delfini, delfinowski
Wiktionary
(1.1) orka, morświn
(1.2) motylek, styl motylkowy
Wiktionary
1. dawniej: następca tronu francuskiego;
2. żartobliwie: syn pierworodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. żona delfina (następcy tronu francuskiego);
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: delfin
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. delfin m.
przym. delfinowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Delfinatem, dotyczący Delfinatu
Wiktionary
rzecz. Delfinat mrz.
Wiktionary
duży zbiornik wody przeznaczony do hodowli, tresury i pokazów wytresowanych delfinów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) obiekt przeznaczony do hodowli, tresury i pokazów wytresowanych delfinów lub innych waleni
Wiktionary
Delfinarium – zbiornik wodny przeznaczony do hodowli, tresury i pokazów wytresowanych delfinów, a czasem innych waleni. W pierwotnym znaczeniu "delfinarium" to akwarium dla delfinów. W szerszym znaczeniu delfinarium nazywany jest cały obiekt, w którym znajduje się zasadniczy zbiornik, jego zaplecze techniczne oraz miejsca przeznaczone dla zwiedzających. Delfinarium jest szczególnym rodzajem oceanarium.
Wikipedia
(1.1) Chorzowskim ogrodem zoologicznym zainteresowani są z kolei Francuzi, którzy chcieliby otworzyć tutaj całoroczne delfinarium oraz egzotarium.
Wiktionary
kraina historyczna w południowo-wschodniej Francji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. kraina w południowo-wschodniej Francji;
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. delfin mos.
przym. delfinacki, delfinowski
Wiktionary
zdrobnienie od: delfin
SJP.pl
Delfinek ("Stenella") – rodzaj wodnych ssaków z podrodziny Delphininae w obrębie rodziny delfinowatych (Delphinidae).
Wikipedia
→ delfin (ssak); delfinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. dotyczący delfina
Wiktionary
(1.1) Spytałem Antoniego, czy widział jakieś delfinie harce w Morzu Południowochińskim.
Wiktionary
rzecz. delfin m.
Wiktionary
drewniana rozpórka umocowana do bukszprytu do napięcia watersztagu
SJP.pl
Delfiniak (łabędziak, strzała Marcina) – rozpórka watersztagu.
Delfiniak to krótkie drzewce stosowane na niektórych żaglowcach, biegnące w płaszczyźnie symetrii jednostki, oparte prostopadle (lub prawie prostopadle) o bukszpryt, zwiększające kąt działania watersztagu na bukszpryt, a przez to zwiększające jego działanie usztywniające. Stosowane jest przy dłuższych bukszprytach.
Wikipedia
potocznie: sportowiec pływający delfinem; delfinista
SJP.pl
barwnik roślinny
SJP.pl
Delfinidyna – organiczny związek chemiczny z grupy antocyjanidynów; występuje naturalnie jako barwnik roślinny, między innymi w owocach (np. winogrona, czarne jagody, czarny bez, żurawina) i płatkach kwiatów (np. bratek, kosaciec i malwa), nadając im niebieski kolor. Stosowana jako niebieski barwnik do żywności o numerze E163b.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Delfiny lub z nią związany
SJP.pl
1. sportowiec pływający delfinem; delfiniarz;
2. w dawnej Francji: zwolennik delfina - następcy francuskiego tronu
SJP.pl
roślina z rodziny jaskrowatych; ostróżka
SJP.pl
zoolog badający życie delfinów
SJP.pl
terapeuta leczący poprzez kontakt z delfinami
SJP.pl
terapia poprzez kontakt z delfinami
SJP.pl
Delfinoterapia – odmiana zooterapii oraz hydroterapii, w której pacjent znajduje się w bliskim kontakcie z delfinami. Nie istnieją przekonujące dowody naukowe potwierdzające skuteczność tej terapii. Kontrowersyjne są również kwestie etycznego traktowania delfinów w bardzo sztucznym dla nich środowisku.
Wikipedia
rodzina waleni uzębionych, dużych, posługujących się echolokacją, żywiących się rybami, mięczakami i skorupiakami, żyjących w grupach we wszystkich oceanach i przyległych do nich morzach
SJP.pl
Delfinowate, delfiny oceaniczne (Delphinidae) – rodzina ssaków wodnych z parworząd zębowców w obrębie infrarzędu waleni (Cetacea). Należą do niej delfiny oceaniczne i przybrzeżne, których naturalnym środowiskiem życia jest woda słona.
Wikipedia
o cechach delfinowatych (rodzina waleni uzębionych)
SJP.pl
rodzaj wodnych ssaków z rodziny delfinowatych
SJP.pl
Delfinowiec ("Lagenorhynchus") – rodzaj wodnych ssaków z rodziny delfinowatych (Delphinidae).
Wikipedia
→ delfin (następca tronu francuskiego); delfinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z osobą lub tytułem delfina
(1.2) należący do delfina
Wiktionary
rzecz. delfin mos., Delfinat mrz., delfinowa ż., delfina ż.
przym. delfinowy
Wiktionary
(1.2) delfinowy
Wiktionary
grupa ssaków wodnych z rzędu waleni, posiadających wydłużony pysk i narząd echolokacyjny
SJP.pl
holenderski fajans użytkowy lub dekoracyjny, wytwarzany w Delfcie w XVII i XVIII wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej Holandii, w prowincji Holandia Południowa;
(1.2) geogr. adm. gmina z siedzibą w Delfcie (1.1)
Wiktionary
Delft – miasto i gmina w zachodniej Holandii w prowincji Holandia Południowa, nad rzeką Schie, na południe od Hagi. Od końca XVI wieku jeden z głównych europejskich ośrodków produkcji fajansu, a później porcelany. Ośrodek przemysłu metalowego (produkcja kabli), chemicznego (farmaceutyki), optycznego i elektronicznego, niegdyś również skórzanego i tytoniowego.
Wikipedia
przym. delfcki
Wiktionary
starożytne miasto w środkowej Grecji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. starożytne miasto i sanktuarium w Grecji, położone na zboczu góry Parnas, w Fokidzie; jeden z najważniejszych ośrodków religijnych świata greckiego
Wiktionary
Delfy (gr. Δελφοί "Delfoi", łac. "Delphi)" – stanowisko archeologiczne w Grecji Środkowej obejmujące ruiny antycznego sanktuarium poświęconego Apollinowi, gdzie funkcjonowała wyrocznia delficka oraz sanktuarium Ateny Pronaja („Ateny Strażniczki Świątyni”); ze stanowiskiem sąsiaduje współczesna miejscowość Delfy.
Wikipedia
przym. delficki
Wiktionary
Delgado – miasto w środkowym Salwadorze, w departamencie San Salvador, w zespole miejskim San Salvador, położone na północny wschód od stolicy kraju. Ludność (2007): 112,2 tys. (miasto), 120,2 tys. (gmina).
W mieście rozwinął się przemysł ceramiczny oraz rolno-spożywczy.
Wikipedia
[czytaj: deli]
1. stolica Indii;
2. terytorium związkowe w Indiach
SJP.pl
De
Wikipedia
[czytaj: delijczyk] mieszkaniec Delhi (stolicy Indii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Nowego Delhi
Wiktionary
IPA: dɛˈlʲijt͡ʃɨk, AS: delʹii ̯čyk
Wiktionary
rzecz.
:: fż. delhijka ż.
przym. delhijski
Wiktionary
[czytaj: delijka] mieszkanka Delhi (stolicy Indii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Nowego Delhi
Wiktionary
IPA: dɛˈlʲijka, AS: delʹii ̯ka
Wiktionary
rzecz.
:: fm. delhijczyk mos.
przym. delhijski
Wiktionary
→ Delhi [czytaj: delijski]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Nowe Delhi
(1.2) odnoszący się do miasta Delhi
Wiktionary
(1.1) Indie — jak podała wczorajsza prasa delhijska — dały Pakistanowi dwa miesiące czasu na „likwidację transgranicznego terroryzmu”.
Wiktionary
IPA: dɛˈlʲijsʲci, AS: delʹii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Delhi n., delhijczyk mos., delhijka ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dłużej
Wiktionary
Deliler ( deliler, dosł. „szaleni”, lp. "deli") – w Imperium Osmańskim formacja oddziałów lekkiej jazdy utrzymywanej przy granicy z krajami chrześcijańskimi, podczas wojny pełniąca funkcję straży przedniej.
Deliler pochodzili głównie z Rumelii, od żyjących tam Turków, Bośniaków, Chorwatów lub innych ludów słowiańskich. Formacja składała się z ochotników w wieku 20–25 lat, wyróżniających się odwagą. Ich patronem był drugi kalif Umar.
Wikipedia
(1.1) delij
Wiktionary
długi, lekko dopasowany wierzchni ubiór męski, podbity futrem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. długie, lekko dopasowane męskie okrycie wierzchnie, podbite futrem, z futrzanym kołnierzem i szerokimi niezszytymi rękawami, noszone w Polsce przez szlachtę głównie w XVI–XVIII w.
(1.2) rzad. koc, dera podbita futrem i okrywająca nogi w czasie jazdy powozem, saniami itp.
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˈdɛlʲja, AS: delʹi ̯a
Wiktionary
przestarzale: zastanawianie się nad czymś, rozważanie, naradzanie się; namysł, rozwaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. wnikliwe rozważanie pewnej kwestii, namysł nad czymś
Wiktionary
Deliberacja (łac. "deliberare" 'rozważać; zastanawiać się' od "libra" 'waga') to proces rozważania i konfrontowania ze sobą lub z innymi własnych uczuć, emocji czy poglądów.
W psychologii jest to, według Pierre'a Janet, jeden z głównych procesów odpowiadających za kształtowanie i ewolucję osobowości.
Wikipedia
(1.1) Radzimy panu, żeby pan porzucił te zbędne deliberacje, tylko się skupił, bo będą wobec pana stawiane wysokie wymagania.
Wiktionary
czas. deliberować
rzecz. deliberowanie n.
Wiktionary
w Polsce przedrozbiorowej: pisma kancelarii królewskiej, rozsyłane do senatorów przed sejmem
SJP.pl
mający charakter rozważania; rozważający, zastanawiający się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deliberować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲibɛrɔˈvãɲɛ, AS: delʹiberovãńe
Wiktionary
rzecz. deliberacja ż.
czas. deliberować
Wiktionary
(1.1) rozważanie
Wiktionary
przestarzale: zastanawiać się nad czymś, rozważać, naradzać się; rozmyślać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. żart. rozważać, rozmyślać, debatować, roztrząsać
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲibɛˈrɔvat͡ɕ, AS: delʹiberovać
Wiktionary
rzecz. deliberacja ż., deliberowanie n.
Wiktionary
[czytaj: deLIB] nazwisko
SJP.pl
coś bardzo smacznego; smakołyk, rarytas, specjał, delikates
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. coś pysznego; smakołyk
(1.2) pot. ciastko biszkoptowe z galaretką polane czekoladą
Wiktionary
(1.1) Serniczek cioci Jadzi to prawdziwe delicje.
(1.2) Kupiłam delicje na wagę, ale nie tak dobre jak wadowickie kremówki.
Wiktionary
IPA: dɛˈlʲit͡sʲja, AS: delʹicʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) specjał, smakołyk, przysmak, rarytas, frykas, marcepan, cymes; gw. Śląsk maszket
Wiktionary
coś bardzo smacznego; smakołyk, rarytas, specjał, delikates
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) stpol. rozkosze
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲiˈt͡sɨjɛ, AS: delʹicyi ̯e
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dłużej
Wiktionary
(1.1) deli
Wiktionary
1. → Delos (wyspa);
2. problem delijski - jeden z trzech, obok trysekcji kąta i kwadratury koła, wielkich problemów starożytnej matematyki greckiej; podwojenie sześcianu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Delos, dotyczący Delos
Wiktionary
rzecz. Delos
Wiktionary
rzadko: stawać się delikatniejszym; delikatnieć
SJP.pl
delikatniaczek; lekceważąco:
1. osoba mało odporna psychicznie, przesadnie wrażliwa;
2. osoba słaba fizycznie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
książkowo: smaczny, drogi, wykwintny artykuł spożywczy; specjał, rarytas, przysmak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. kulin. wykwintny, wyszukany artykuł spożywczy;
Wiktionary
Ja
Wikipedia
(1.1) Dziś zabawiać mnie będą tabuny dziewcząt, a stoły będą uginać się od delikatesów. O! Taka będzie impreza!
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲiˈkatɛs, AS: delʹikates
Wiktionary
rzecz. delikatesy nmos., delikatność ż.
przym. delikatesowy, delikatny
Wiktionary
(1.1) frykas, przysmak, specjał
Wiktionary
1. zdrobnienie od: delikates;
2. żartobliwie: osoba rozpieszczona, rozkapryszona
SJP.pl
→ delikatesy, → delikates
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hand. związany z delikatesami
Wiktionary
(1.1) Czy w tym dyskoncie znajdę stoisko delikatesowe?
Wiktionary
rzecz. delikates mrz., delikatesy nmos.
Wiktionary
duży sklep spożywczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hand. dobrze zaopatrzony sklep spożywczy z wykwintnymi artykułami;
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) M., B. i W. lm. od delikates
Wiktionary
Delikatesy (z fr. "délicatesse" lub niem. "Delikatesse") – wykwintne, niecodzienne, wyszukane artykuły spożywcze, dawniej często sprowadzane z kolonii. Niektóre występują tylko lokalnie, na przykład fugu w Japonii lub escamoles w Meksyku. Słowo to ma kilka synonimów, o takim samym lub zbliżonym znaczeniu: specjały, frykasy, delicje, rarytasy, przysmaki, smakołyki.
Wikipedia
(1.1) Potrzebuję kilku przypraw, zejdę do delikatesów.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲikaˈtɛsɨ, AS: delʹikatesy
Wiktionary
rzecz. delikates m.
przym. delikatesowy
Wiktionary
delikacik; lekceważąco:
1. osoba mało odporna psychicznie, przesadnie wrażliwa;
2. osoba słaba fizycznie
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób delikatny, subtelnie, nieznacznie
Wiktionary
(1.1) Staś ma zamknięte oczka i delikatnie wydęte usta.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲiˈkatʲɲɛ, AS: delʹikatʹńe
Wiktionary
rzecz. delikatność ż.
przym. delikatny
Wiktionary
(1.1) taktownie, lekko
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: delikatnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: delikatny; bardziej delikatny
SJP.pl
stawać się delikatniejszym; delikacieć
SJP.pl
kobieta bardzo rozpieszczona, wydelikacona
SJP.pl
zdrobnienie od: delikatny; delikatniutki
SJP.pl
zdrobnienie od: delikatny; delikatniuchny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: delikatny
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲikatʲˈɲutʲci, AS: delʹikatʹńutʹḱi
Wiktionary
człowiek bardzo rozpieszczony, wydelikacony; pieszczoch
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest delikatne
Wiktionary
Delikatność (fr. "La Délicatesse") – francuska komedia romantyczna w reżyserii Stéphane'a Foenkinosa i Davida Foenkinosa. Film jest ekranizacją książki Davida Foenkinosa pod tym samym tytułem, która osiągnęła sprzedaż ponad 700 tys. egzemplarzy we Francji jeszcze przed premierą filmu. Zdjęcia kręcono w Paryżu, Clichy i Montgeroult.
Wikipedia
IPA: ˌdɛlʲiˈkatnɔɕt͡ɕ, AS: delʹikatność
Wiktionary
rzecz. delikates mrz.
przym. delikatny
przysł. delikatnie
Wiktionary
1. kruchy, łamliwy, słaby;
2. drobny, niemasywny;
3. wrażliwy, subtelny;
4. słaby, lekki, nieznaczny;
5. lekkostrawny, lekki;
6. w przenośni: trudny, drażliwy problem
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) charakteryzujący się delikatnością, subtelnością, kruchością
(1.2) skomplikowany
(1.3) wymagający taktu, taktowny
Wiktionary
(1.1) Śliczna, delikatna, o cudnych, koloru morskiej wody oczach, deklamowała dość sztucznie, ale z sobie tylko właściwą manierką, cedząc słowa cukrzonym głosikiem.
(1.1) Opinię zdrowego mięsa miała wołowina i delikatniejsza cielęcina.
Wiktionary
IPA: ˌdɛlʲiˈkatnɨ, AS: delʹikatny
Wiktionary
rzecz. delikates mrz., delikatność ż.
przysł. delikatnie
Wiktionary
(1.1) subtelny, słaby, łagodny, smukły, kruchy, lekki
Wiktionary
czyn niedozwolony, naruszenie prawa; przestępstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) praw. wykroczenie przeciw prawu
Wiktionary
Delikt ( delictum – czyn niedozwolony, błąd, przewinienie) – pojęcie prawnicze, mające swe korzenie w czasach starożytnego Rzymu, współcześnie funkcjonuje w wielu dziedzinach prawa.
Wikipedia
IPA: ˈdɛlʲikt, AS: delʹikt
Wiktionary
przym. deliktowy
Wiktionary
→ delikt
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z deliktem, dotyczący deliktu
Wiktionary
rzecz. delikt mrz.
Wiktionary
(1.1) przestępczy
Wiktionary
1. w prawodawstwie: osoba sądzona za przestępstwo; skazaniec; przestępca;
2. potocznie: ktoś, kto jest zależny od kogoś, np. klient, pacjent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna sądzony za przestępstwo
(1.2) pot. klient, petent
Wiktionary
kobieta sądzona za przestępstwo, winowajczyni
SJP.pl
[czytaj: deLIL] nazwisko francuskie, np. Jacques Delille, francuski poeta, tłumacz
SJP.pl
1. rozdzielenie czegoś, rozgraniczenie;
2. wytyczenie granic między państwami na podstawie umowy międzynarodowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyznaczenie granic czegoś (np. miasta, państwa)
Wiktionary
Delimitacja (z łac. "limes" dpn. "limitis" „granica”) – pojęcie z zakresu prawa międzynarodowego oznaczające ustalenie przebiegu granicy państwowej. Zazwyczaj podstawą jej przeprowadzenia jest odpowiednia umowa międzynarodowa. Postanowienia o delimitacji najczęściej spotkać można w traktatach pokoju oraz umowach o cesji terytorium.
Wikipedia
przym. delimitacyjny
Wiktionary
dotyczący delimitacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z delimitacją, rozgraniczaniem, odgraniczaniem
Wiktionary
rzecz. delimitacja ż.
Wiktionary
(1.1) rozgraniczeniowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|delimitować.
Wiktionary
czas. delimitować
Wiktionary
usuwać (usunąć) granicę, limit czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. deska w podłodze
Wiktionary
rzecz. delinka ż., deliny lm nm.
Wiktionary
wyrażenie
(1.1) formułka stawiana czasami przez twórców rycin i rysunków, w podpisie dzieła, obok swojego nazwiska;
Wiktionary
Delineavit, del. (łac. "narysował") – formułka (wyrażenie lub skrót) stawiana czasami przez twórców rycin i rysunków, w podpisie dzieła, obok własnego nazwiska.
Podobnie stosowane formułki to: "pinxit" (u malarza i grafika) oraz "sculpsit" (u rytownika).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. belka podłogowa w chlewie
Wiktionary
rzecz. delina ż., deliny lm nm.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. podłoga
Wiktionary
(1.1) Mama umyli deliny.
Wiktionary
czas. delować ndk.
rzecz. delinka ż., delina ż.
Wiktionary
określenie wykonawcze: gorączkowo, z wściekłością
SJP.pl
1. zaburzenie świadomości, któremu towarzyszą omamy, lęki oraz pobudzenie psychoruchowe; obłęd;
2. delirium tremens - obłęd drżący, ostry stan zaburzeniowy u nałogowych alkoholików objawiający się drżeniem mięśni, zakłóceniem krążenia krwi, urojeniami; biała gorączka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. psych. ostra psychoza pod postacią przemijających zaburzeń świadomości, charakteryzująca się dezorientacją w czasie i miejscu, zmienną uwagą, zaburzeniami myślenia, percepcji i emocji; często towarzyszą temu omamy, pobudzenie i lęk
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. deliryczny
Wiktionary
(1.1) majaczenie
Wiktionary
potocznie: stan po wypiciu alkoholu, charakteryzuje się trzęsieniem rąk; delirium tremens
SJP.pl
deliryjny;
1. związany z delirium, dotyczący delirium;
2. wywołujący halucynacje, zaburzenia świadomości
SJP.pl
deliryczny;
1. związany z delirium, dotyczący delirium;
2. wywołujący halucynacje, zaburzenia świadomości
SJP.pl
potocznie: osoba przeżywająca delirium tremens (psychozę występującą u nałogowych alkoholików)
SJP.pl
firma i marka komputerów
SJP.pl
Dell Technologies Inc. (wcześniej Dell Inc. i Dell Computer Corporation) – amerykańskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Round Rock w stanie Teksas, które opracowuje, sprzedaje, naprawia i obsługuje komputery oraz powiązane produkty i usługi. Nazwa pochodzi od nazwiska założyciela firmy Michaela Della i jest jednym z największych przedsiębiorstw technologicznych na świecie, zatrudniającą ponad 97 000 osób w różnych krajach.
Wikipedia
odmiana petrograficzna porfiru
SJP.pl
rzadko: człowiek zajmujący się wypychaniem nieżywych zwierząt; dermoplasta, taksidermik (rzadko), taksidermista, taksydermista
SJP.pl
rzadko: sztuka preparowania zwierząt; taksydermia, taksidermia
SJP.pl
[czytaj: dilojt] międzynarodowa firma świadcząca usługi konsultingowe i audytorskie
SJP.pl
Deloitte – międzynarodowe przedsiębiorstwo świadczące usługi doradcze i audytorskie. Należy do tzw. wielkiej czwórki podmiotów zajmujących się audytem finansowym (pozostałe trzy to EY, KPMG i PwC).
Deloitte nie stanowi jednej globalnej spółki, lecz jest siecią niezależnych podmiotów działających w różnych państwach, podlegających lokalnym regulacjom. Globalna jednostka koordynująca – Deloitte Touche Tohmatsu Limited – nie świadczy usług klientom.
Wikipedia
1. przesunięcie z miejsca właściwego, typowego w inne; przemieszczenie;
2. w chemii: delokalizacja elektronów - stan, w którym elektron bierze udział w tworzeniu więcej niż jednego wiązania
SJP.pl
nazwisko francuskie, m.in. Alain Delon [czytaj: aLĘ deLĄ albo aLEN deLON] - aktor francuski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: deLOR] nazwisko, m.in. Jacques Delors, francuski polityk
SJP.pl
skalista grecka wyspa w archipelagu Cyklad na Morzu Egejskim
SJP.pl
Delos (gr. Δήλος, "Dḗlos", "Dilos") – w starożytności zwana początkowo "Ortygią", mała, skalista grecka wysepka w archipelagu Cyklad na Morzu Egejskim, na południowy wschód od Grecji kontynentalnej.
Leży w administracji zdecentralizowanej Wyspy Egejskie, w regionie Wyspy Egejskie Południowe, w jednostce regionalnej Mykonos, w gminie Mykonos.
Wikipedia
ciepłolubna roślina z rodziny goździków
SJP.pl
Delosperma ("Delosperma" N. E. Brown) – rodzaj roślin należący do rodziny pryszczyrnicowatych (przypołudnikowatych). Obejmuje 170 gatunków występujących w południowej i wschodniej Afryce, na Madagaskarze i na Półwyspie Arabskim. Jako rośliny zawleczone i zdziczałe rosną na obszarach o ciepłym klimacie.
Wikipedia
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. układać podłogę z desek
Wiktionary
rzecz. delówka ż., deliny lm nm.
Wiktionary
gwarowo: usuwać (usunąć) kogoś z jakiegoś miejsca, eksmitować
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Kresy. usuwać z mieszkania
Wiktionary
(1.1) Dulska chciała ją początkowo delożować z powodu niemoralnego prowadzenia się, jednak namyśliła się, iż kokotka może dowieść, że Dulska wiedziała doskonale, komu odnajmuje i przez dwa lata tolerowała ją najspokojniej w swej kamienicy.
Wiktionary
nazwa środowiska programistycznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dłuższy
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dalszy
Wiktionary
1. czwarta litera alfabetu greckiego;
2. równinny obszar u ujścia rozwidlającej się rzeki, mający kształt trójkąta;
3. trójkątny układ skrzydeł samolotu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. nazwa czwartej litery alfabetu greckiego, δ;
(1.2) geogr. ujście rzeki w kształcie trójkąta, wielkiej litery delta (1.1);
(1.3) mat. pot. wyróżnik funkcji kwadratowej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Życie w starożytnym Egipcie koncentrowało się wzdłuż Nilu, a szczególnie w jego delcie.
(1.3) Kiedy delta jest mniejsza od zera, to równanie nie ma pierwiastków rzeczywistych.
Wiktionary
IPA: ˈdɛlta, AS: delta
Wiktionary
przym. deltowaty, deltowy
Wiktionary
kolekcjoner pocztówek
SJP.pl
hobby polegające na zbieraniu pocztówek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolekcjonowanie pocztówek;
Wiktionary
Deltiologia (filokartystyka) – hobby polegające na zbieraniu pocztówek.
Oficjalnie największą kolekcję pocztówek posiada Mario Morby z Wielkiej Brytanii i zawiera ona 1 000 265 sztuk. Jest to oficjalny rekord zatwierdzony przez Księgę Rekordów Guinnessa, albowiem od 1991 w tej kategorii nie są już przyjmowane zgłoszenia.
Wikipedia
(1.1) filokartystyka
Wiktionary
czworokąt mający dwie pary boków sąsiednich równych; romboid
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. czworokąt symetryczny względem jednej z przekątnych
Wiktionary
Nie mylić z: deltoida – inna linia zamknięta.
Deltoid – rodzaj czworokąta, definiowany różnie i nierównoważnie:
W deltoidzie oś symetrii jest symetralną drugiej przekątnej, a pary sąsiednich boków są równej długości.
Wikipedia
(1.1) W deltoidzie kąty między bokami różnej długości są równe.
Wiktionary
rzadko: czworokąt mający dwie pary boków sąsiednich równych; deltoid, romboid
SJP.pl
Nie mylić z: deltoid – rodzaj czworokąta.
Deltoida – krzywa płaska konstruowana toczeniem okręgu wewnątrz innego okręgu, trzykrotnie szerszego. Jeśli formula_1 to promień toczonego okręgu, a formula_2 – okręgu zewnętrznego, to formula_3
Deltoida jest przykładem – czyli szczególnym przypadkiem – hipocykloidy i przez to krzywej cyklicznej. Pierwszy opis deltoidy pochodzi z XVIII wieku, kiedy Leonhard Euler rozważał ją w kontekście optyki.
Wikipedia
ujście deltowate - rozgałęzione ujście rzeki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki jak delta
Wiktionary
rzecz. delta ż.
przym. deltowy
Wiktionary
związany z deltą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący delty, stworzony w delcie lub przez deltę
Wiktionary
rzecz. delta ż.
przym. deltowaty
Wiktionary
oderwanie od rzeczywistości, naiwne lub nierealistyczne myślenie i fantazjowanie
SJP.pl
w geologii: osadowy, np. gleby deluwialne - gleby powstające na skutek osadzania się cząstek mineralnych u podnóży wzniesień podczas erozji
SJP.pl
w geologii: osad materiału zmytego ze stoku i osadzonego u jego stóp
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) geol. osad powstały u podnóża wzgórz w wyniku zmywania zboczy przez wody opadowe
Wiktionary
Deluwium (łac. "deluvium", wymycie), osad deluwialny – luźny lub słabo spojony osad powstający w wyniku akumulacji (osadzania) drobnych cząstek mineralnych z gleb, glin, lessów, pokryw zwietrzelinowych itp., wypłukanych i zmytych ze stoków przez wody opadowe. Deluwia powstają przez przenoszenie produktów wietrzenia z wyższych do niższych części stoku.
Wikipedia
przym. deluwialny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. deski na podłogę
Wiktionary
czas. delować ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
jednostka administracyjna starożytnego państwa ateńskiego; demos
SJP.pl
De
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji, w Baszkortostanie i obwodzie orenburskim, uchodzi do Biełej w dorzeczu Wołgi;
Wiktionary
DE
Wikipedia
(1.1) Dioma
Wiktionary
w fizyce: przywracanie namagnesowanemu ciału ferromagnetycznego stanu obojętnego; odmagnesowanie
SJP.pl
służący do demagnetyzacji - przywracania namagnesowanemu ciału ferromagnetycznemu stanu obojętnego; odmagnesowujący
SJP.pl
urządzenie do demagnetyzacji
SJP.pl
przywracać namagnesowanemu ciału stan obojętny; odmagnesowywać
SJP.pl
1. osoba starająca się uzyskać poparcie społeczne, posługując się czczymi obietnicami lub czasem nawet kłamstwem; populista, politykier;
2. przywódca ludu podczas buntu w starożytnych Atenach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polityk, działacz, który wygłasza hasła nierealne, lecz dające mu szerokie poparcie
(1.2) hist. przywódca ludowy w starożytnej Grecji
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jeśli ten demagog zostanie przewodniczącym, wystąpię z partii!
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmaɡɔk, AS: dẽmagok
Wiktionary
rzecz. demagogia ż., demagogizm m., demagogizowanie n.
czas. demagogizować ndk.
przym. demagogiczny
przysł. demagogicznie
Wiktionary
1. głoszenie chwytliwych, nierealnych, zgodnych z oczekiwaniami większości haseł politycznych w celu zdobycia poparcia społecznego; populizm, politykierstwo;
2. wszelka akcja obliczona na łatwy poklask i schlebianie najniższym gustom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) oddziaływanie na uczucia i nastroje polityczne lub społeczne nieuświadomionych mas przez nierealne obietnice, pochlebstwa itp. dla osiągnięcia własnych celów;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Prasa zgodnie oceniła wystąpienie premiera jako nieudolną demagogię.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃maˈɡɔɟja, AS: dẽmagoǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. demagog m., demagogizm m., demagogizowanie n.
czas. demagogizować ndk., demagogować ndk.
przym. demagogiczny
przysł. demagogicznie
Wiktionary
cecha czegoś polegającego na głoszeniu nierealistycznych haseł i posługiwaniu się czczymi obietnicami
SJP.pl
właściwy demagogowi - osobie starającej się uzyskać poparcie społeczne, posługując się czczymi obietnicami lub czasem nawet kłamstwem; populistyczny, politykierski, pokazowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z demagogią; typowy dla demagoga; pokrętnie schlebiający masom
Wiktionary
rzecz. demagogizowanie n., demagog mos., demagogia ż.
czas. demagogizować ndk.
przysł. demagogicznie
Wiktionary
przestarzałe: postępowanie właściwe demagogowi - osobie starającej się uzyskać poparcie społeczne, posługując się czczymi obietnicami lub czasem nawet kłamstwem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|demagogizować.
Wiktionary
rzecz. demagogia m., demagog m., demagogizm m., , demagogiczność ż.
czas. demagogizować ndk., demagogować ndk.
przym. demagogiczny
przysł. demagogicznie
Wiktionary
postępować jak demagog - osoba starająca się uzyskać poparcie społeczne, posługując się czczymi obietnicami lub czasem nawet kłamstwem; mamić, bałamucić, zwodzić
SJP.pl
usuwanie makijażu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) usuwanie makijażu przy pomocy wacika nasączonego odpowiednimi kosmetykami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Idąc spać, nie zapomnij o demakijażu.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃maˈcijaʃ, AS: dẽmaḱii ̯aš
Wiktionary
minerał z grupy granatów, zielona odmiana andradytu; szmaragd uralski
SJP.pl
Demantoid – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy granatów (gemmologiczna odmiana andradytu). Minerał bardzo rzadki.
Nazwa pochodzi od niderlandzkiego "demant" – diament, co ma wskazywać na znaczne podobieństwo ogni kamienia oszlifowanego do diamentu.
Wikipedia
demarcha;
1. w starożytnym państwie ateńskim i jego koloniach: urzędnik kierujący administracją demu, wybierany na rok
2. w cesarstwie bizantyjskim: urzędnik administracji lokalnej
SJP.pl
demarch;
1. w starożytnym państwie ateńskim i jego koloniach: urzędnik kierujący administracją demu, wybierany na rok
2. w cesarstwie bizantyjskim: urzędnik administracji lokalnej
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. wyznaczenie granic w terenie na podstawie zawartych umów;
2. oddzielanie się tkanek żywych od martwych w postaci nacieku na granicy ogniska martwiczego w organizmie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wytyczenie granicy pomiędzy dwoma obszarami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Podsumowaniem prac nad delimitacją i demarkacją granicy zachodniej było podpisanie 27 stycznia 1951 r. we Frankfurcie nad Odrą aktu (…)
Wiktionary
(1.1) rozgraniczenie
Wiktionary
dotyczący demarkacji
SJP.pl
rzadko: demaskowanie, ujawnianie; demaskatorstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ujawnienie prawdy o kimś lub o czymś nieuczciwym lub negatywnym
Wiktionary
(1.1) Demaskacja mitów narodowych w dramacie Stanisława Wyspiańskiego.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃maˈskat͡sʲja, AS: dẽmaskacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demaskowanie n., demaskator m., demaskatorka ż.
czas. demaskować
przym. demaskacyjny, demaskatorski
Wiktionary
przymiotnik od: demaskacja
SJP.pl
osoba ujawniająca tajne spiski, nielegalne powiązania, działania osób, które swoją działalność chcą pozostawić w ukryciu; sygnalista, demistyfikator, whistleblower
SJP.pl
Demaskator (ang. "Blacklight") – australijsko-amerykańsko-chiński dreszczowiec z 2022 roku w reżyserii Marka Williamsa. W głównych rolach wystąpili Liam Neeson, Aidan Quinn i Taylor John Smith. Film miał premierę 10 lutego 2022 roku.
Wikipedia
kobieta ujawniająca tajne spiski, nielegalne powiązania, działania osób, które swoją działalność chcą pozostawić w ukryciu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej, która kogoś lub coś demaskuje, ujawnia ukryte fakty
Wiktionary
rzecz. demaskacja ż.
:: fm. demaskator
czas. demaskować
przym. demaskatorski
Wiktionary
wydobywający prawdę spod maskujących ją pozorów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który demaskuje; który ujawnia to, co skrywane (np. czyjeś tajemnice, tajne informacje)
Wiktionary
(1.1) W dokumentach ujawnionych przez demaskatorski portal internetowy Wikileaks Rosja i Białoruś zostały określone przez hiszpańskiego prokuratora, specjalistę ds. przestępczości zorganizowanej (…) jako „dosłownie państwa mafijne”.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃maskaˈtɔrsʲci, AS: dẽmaskatorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. demaskacja ż., demaskator m., demaskatorka ż., demaskowanie n., zdemaskowanie n., maska ż., demaskatorstwo n.
czas. demaskować ndk., zdemaskować dk., maskować ndk.
przysł. demaskatorsko
Wiktionary
działanie demaskatora, demaskowanie kogoś lub czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|demaskować.
Wiktionary
Demaskowanie – ujawnianie przez przeciwnika danych o wojskach na podstawie cech, według których można wykryć lub ustalić określone obiekty, rozpoznać zamierzenia i działania wojsk. Na podstawie cech demaskujących można np. według pracy radiostacji ustalić typ i miejsce, kolein czołgu określić jego rodzaj, czas przejazdu, kierunek i szybkość jazdy, na podstawie błysków i wybuchów wystrzałów w nocy zdemaskować artylerię.
Wikipedia
rzecz. zdemaskowanie n., demaskatorstwo n., demaskator m., demaskatorka ż., demaskacja ż.
czas. demaskować ndk., zdemaskować dk.
przym. demaskacyjny, demaskatorski
przysł. demaskacyjnie, demaskatorsko
Wiktionary
(1.1) demistyfikowanie, obnażanie, negliżowanie
Wiktionary
ujawniać prawdę o kimś lub o czymś nieuczciwym, negatywnym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdemaskować)
(1.1) ujawniać prawdziwą tożsamość lub charakter kogoś albo czegoś
Wiktionary
rzecz. demaskowanie n., demaskatorka ż., demaskacja ż.
przym. demaskatorski
Wiktionary
znikanie przedmiotów, zjawisko postrzegane w spirytyzmie i okultyzmie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żart. nagłe zniknięcie z pola widzenia
(1.2) książk. całkowite, tajemnicze zniknięcie
(1.3) fiz. anihilacja cząstek i antycząstek
(1.4) ekon. wniesienie papierów wartościowych na rachunek inwestycyjny
Wiktionary
(1.2) Ja i mój asystent Pietro pokażemy państwu dematerializację.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃matɛrʲjalʲiˈzat͡sʲja, AS: dẽmaterʹi ̯alʹizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dematerializowanie n.
czas. dematerializować się, zdematerializować
Wiktionary
(1.1-2) wyparowanie, znikanie, zniknięcie
Wiktionary
1. sprawiać, żeby jakaś postać lub rzecz przestała istnieć;
2. w ekonomii: oddawać papiery wartościowe do banku lub biura maklerskiego w celu zastąpienia ich materialnej postaci zapisem na rachunku inwestycyjnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Iranie, w ostanie Teheran;
Wiktionary
Demawend (5610 m n.p.m.) – wulkan drzemiący w górach Elburs, najwyższy szczyt Iranu, położony około 70 km na północny wschód od Teheranu i ok. 60 km na południe od miasta Amol. Wulkan zbudowany głównie z kwasowych law andezytowych. Duży kąt nachylenia stoków (stratowulkan) – ok. 30-40°. U podnóża występują licznie wody siarczanowe. Wysokość wulkanu wynosi 5610 m. [], jest to jednak wartość zawyżona[].
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
otępienie; zespół symptomów związanych z pogarszającą się pamięcią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. utrata zdolności umysłowych organizmu spowodowana chorobą lub starzeniem się
Wiktionary
(1.1) Sąd Najwyższy uznał, że generał cierpi na demencję starczą i w związku z tym nie może być sądzony
Wiktionary
(1.1) otępienie
Wiktionary
oficjalne sprostowanie nieprawdziwej lub nieścisłej informacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) polit. dypl. zaprzeczenie ogłoszone oficjalnie; sprostowanie określonych wiadomości (zazwyczaj politycznych), wcześniej udostępnionych publicznie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W związku z pogłoską o śmierci premiera, rząd wydał natychmiastowe dementi.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɛ̃ntʲi, AS: dẽmẽntʹi
Wiktionary
rzecz. dementowanie n., zdementowanie n.
czas. dementować ndk., zdementować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dementować.
Wiktionary
rzecz. dementi n., zdementowanie n.
czas. dementować ndk., zdementować dk.
Wiktionary
stwierdzać fałszywość jakiejś informacji; prostować, zaprzeczać, przeczyć
SJP.pl
czasownik
(1.1) prostować nieprawdziwe informacje, zaprzeczać
Wiktionary
(1.1) W sondażach wymieniani są także Donald Tusk (PO), prezenter telewizyjny Tomasz Lis i były prezydent Lech Wałęsa, który już jednak dementował te pogłoski.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɛ̃nˈtɔvat͡ɕ, AS: dẽmẽntovać
Wiktionary
rzecz. dementi n., dementowanie n., zdementowanie n.
czas. zdementować dk.
Wiktionary
dawniej: ksiądz skazany za wykroczenie przeciw prawu kościelnemu na karę odosobnienia w domu poprawy dla duchownych; demeryta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. ksiądz, który po wejściu w konflikt z prawem kanonicznym odbywa karę odosobnienia w domu poprawy dla duchownych;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Co to takiego dom demerytów, zapewne nie wiesz również lub z równą zręcznością udasz, że nie wiesz.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɛrɨt, AS: dẽmeryt
Wiktionary
dawniej: ksiądz skazany za wykroczenie przeciw prawu kościelnemu na karę odosobnienia w domu poprawy dla duchownych; demeryt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. szabla z damasceńskiej stali
Wiktionary
(1.1) Jaśniéj widzieć będą oczy
I demeszka śmieléj błyśnie,
Gdy krwi polskiej nie wytoczy,
Gdy łzy polskiéj nie wyciśnie.
Wiktionary
przym. damasceński
rzecz. damascenka ż.
Wiktionary
w mitologii greckiej: bogini zbóż, jedno z najstarszych bóstw ziemi uprawnej; Demetra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. bogini ziemi uprawnej, urodzaju, zboża i rolnictwa, utożsamiana z rzymską Ceres;
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 1108;
Wiktionary
Demeter (także Demetra; Δημήτηρ, Δήμητρα Dēmḗtēr, Dḗmētra, Ceres) – w mitologii greckiej bogini płodności ziemi, urodzaju, ziemi uprawnej, zbóż, rolnictwa; matka Kory-Persefony. Siostra Zeusa, Posejdona, Hadesa, Hestii i Hery. Miała z Zeusem córkę Korę-Persefonę. Córka Rei i Kronosa.
Wikipedia
(1.1) Demeter opiekowała się wzrostem zbóż od siewu aż po żniwa.
(1.1) Atrybutami Demeter były: kłosy zbóż, kwiaty maku, makówki, złotogłów (asfodel), narcyz, cyprys, pszczoła, świnia, żuraw, kogut, sierp i pochodnia.
(1.1) Makówki ofiarowywano Demeter na misteriach eleuzyńskich jako symbol ziemi, snu i zapomnienia (po śmierci i przed odrodzeniem).
(1.2) Demeter porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɛtɛr, AS: dẽmeter
Wiktionary
rzecz. Demetria ż., Demetriusz mos.
zob. Demetra.
Wiktionary
(1.1) war. Demetra; Ceres / Cerera
Wiktionary
mit. gr. bogini zbóż, jedno z najstarszych bóstw ziemi uprawnej; Demeter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. zob. Demeter.
Wiktionary
(1.1) Demetra opiekowała się wzrostem zbóż od siewu aż po żniwa.
(1.1) Atrybutami Demetry były kłos zboża, mak, narcyz, pszczoła, świnia, żuraw i sierp.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɛtra, AS: dẽmetra
Wiktionary
rzecz. Demetria ż., Demetriusz mos.
przym. Demetrzyn
zob. Demeter.
Wiktionary
(1.1) war. Demeter; Ceres / Cerera
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Demetria – żeński odpowiednik imienia Demetriusz. Znaczy "należący do Demeter".
Demetria imieniny obchodzi: 9 kwietnia i 21 czerwca.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) A jeżeli Demetriusz i jego rzemieślnicy mają sprawy przeciw komuś, to na rynku odbywają się sądy, są też prokonsulowie, niechże jedni drugich oskarżają.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɛtrʲjuʃ, AS: dẽmetrʹi ̯uš
Wiktionary
rzecz. Demeter ż., Demetra ż., Dymitr m.
Wiktionary
potocznie: osoba odczuwająca popęd płciowy wyłącznie do osób, z którymi nawiązała silną więź emocjonalną; demiseksualista
SJP.pl
Demi (stylizowany na "D E M I") – czwarty solowy studyjny album amerykańskiej piosenkarki Demi Lovato wydany w Stanach Zjednoczonych 14 maja 2013 roku nakładem Hollywood Records. W pierwszym tygodniu sprzedaży, album trafił na 3. miejsce amerykańskiej listy przebojów "Billboard 200" sprzedając się tam w 110 tysięcy egzemplarzy. Do tej pory[] płyta rozeszła się w nakładzie 500 tysięcy kopii w Stanach Zjednoczonych.
Wikipedia
[czytaj: dmi-mąd] z francuskiego, przestarzałe: półświatek; środowisko prostytutek i sutenerów usiłujących dorównać światu wyższego towarzystwa
SJP.pl
[czytaj: dmiseZĄ] z francuskiego: przejściowy, międzysezonowy; zwykle o odzieży noszonej wiosną lub jeszienią, np. płaszcz demi-saison
SJP.pl
[czytaj: demi sek] o trunku, zwykle winie: półwytrawny
SJP.pl
De
Wikipedia
[czytaj: dmi wierż] z francuskiego: półdziewica; kobieta zachowująca fizyczne dziewictwo, ale nieunikająca erotycznych kontaktów
SJP.pl
De
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie halickim;
Wiktionary
Demianów ( Дем'янів) – wieś na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie iwanofrankiwskim.
Przez wieś przebiega droga krajowa N09. Znajduje tu się stacja kolejowa Bursztyn, położona na linii Lwów – Czerniowce.
Wikipedia
przym. demianowski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. osiedle typu miejskiego na Ukrainie, stolica rejonu w obwodzie rówieńskim;
Wiktionary
Demidówka (ukr. Демидівка) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu obwodu rówieńskiego, położone na Wołyniu.
Wikipedia
przym. demidówecki
Wiktionary
zanik lub rozpad osłonek mielinowych włókien nerwowych (dendrytów i aksonów) spowodowany przez zakażenia, zatrucia, niedotlenienie i procesy autoimmunologiczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proces patologicznego rozpadu osłonek mielinowych w układzie nerwowym
Wiktionary
Demielinizacja – proces patologiczny układu nerwowego polegający na rozpadzie osłonek mielinowych w ośrodkowym lub obwodowym układzie nerwowym.
Większość włókien nerwowych (aksonów) otoczonych jest osłonką mielinową, w skład której wchodzi mielina. Za wytwarzanie mieliny w ośrodkowym układzie nerwowym odpowiadają oligodendrocyty, zaś w obwodowym układzie nerwowym komórki Schwanna.
Wikipedia
[czytaj: DEmidżon] pękaty pojemnik opleciony łoziną, o pojemności najczęściej od 8 do 54 litrów
SJP.pl
1. ograniczenie lub likwidacja sił wojskowych na określonym terytorium; rozbrojenie;
2. przywrócenie cywilnego charakteru czemuś wcześniej zmilitaryzowanemu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. proces, w którym określony obszar, państwo lub organizacja pozbawiane są zdolności wojskowych
Wiktionary
Demilitaryzacja (łac. "de-" 'z (czego), od, wy-' i "militaria" 'ćwiczenia wojskowe' od "militaris" 'wojskowy' od "miles" dpn. "militis" 'żołnierz') – proces, w którym pozbawia się dany teren wojsk oraz budynków i maszyn o charakterze wojennym. Pojęcie to odnosi się także do rozbrajania formacji militarnych i paramilitarnych (także oddziałów partyzanckich), stanowiąc najczęściej element demobilizacji. Obszar poddany takiemu procesowi nazywany jest strefą zdemilitaryzowaną.
Wikipedia
czas. demilitaryzować ndk., zdemilitaryzować dk.
przym. demilitaryzacyjny
rzecz. remilitaryzacja ż.
Wiktionary
(1.1) rozbrojenie
Wiktionary
dotyczący demilitaryzacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z demilitaryzacją, dotyczący demilitaryzacji, rozbrojenia
Wiktionary
rzecz. demilitaryzacja ż.
czas. demilitaryzować ndk., zdemilitaryzować dk.
Wiktionary
dawniej: dama z półświatka; demimondówka
SJP.pl
dawniej: dama z półświatka; demimondka
SJP.pl
1. usuwanie soli mineralnych z jakiejś substancji, zwłaszcza z wody;
2. utrata soli mineralnych, np. demineralizacja płynów ustrojowych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący demineralizacji
SJP.pl
zdrobnienie, wyraz powstały poprzez dodanie odpowiedniego formantu, oznaczający przedmiot mniejszy w stosunku do przedmiotu opisywanego przez wyraz, do którego dodany został formant; deminutiwum; deminutyw; deminutywum
SJP.pl
zdrobnienie, wyraz powstały poprzez dodanie odpowiedniego formantu, oznaczający przedmiot mniejszy w stosunku do przedmiotu opisywanego przez wyraz, do którego dodany został formant; deminutivum; deminutyw; deminutywum
SJP.pl
zdrobnienie, wyraz powstały poprzez dodanie odpowiedniego formantu, oznaczający przedmiot mniejszy w stosunku do przedmiotu opisywanego przez wyraz, do którego dodany został formant; deminutivum; deminutiwum; deminutywum
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. zdrobnienie
Wiktionary
(1.1) Tworzenie deminutywów w języku niemieckim jest proste i sprowadza się do dodania do rdzenia odpowiedniego sufiksu.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mʲĩˈnutɨf, AS: dẽmʹĩnutyf
Wiktionary
rzecz. deminutywność ż.
przym. deminutywny
Wiktionary
(1.1) zdrobnienie
Wiktionary
w językoznawstwie: zdrabniający, mający charakter zdrobnienia; zdrobniały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobniały
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mʲĩnuˈtɨvnɨ, AS: dẽmʹĩnutyvny
Wiktionary
rzecz. deminutyw, deminutywum, deminutiwum, deminutivum, deminutywność
Wiktionary
zdrobnienie, wyraz powstały poprzez dodanie odpowiedniego formantu, oznaczający przedmiot mniejszy w stosunku do przedmiotu opisywanego przez wyraz, do którego dodany został formant; deminutivum; deminutiwum; deminutyw
SJP.pl
nazwisko, m.in. Süleyman Demirel, turecki polityk
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
osoba odczuwająca popęd płciowy wyłącznie do osób, z którymi nawiązała silną więź emocjonalną; demi
SJP.pl
popęd płciowy wyłącznie do osób, z którym nawiązało się silną więź emocjonalną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) seks. neol. odczuwanie popędu seksualnego pod warunkiem nawiązania silnej więzi emocjonalnej;
Wiktionary
(1.1) (…) można powiedzieć, że demiseksualizm leży w połowie drogi między seksualizmem a aseksualizmem.
Wiktionary
rzecz. seks mrz., demiseksualista mos., demiseksualistka ż., demiseksualność ż.
przym. demiseksualny
Wiktionary
(1.1) demiseksualność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, męski
(1.1) seks. neol. odczuwanie popędu seksualnego pod warunkiem nawiązania silnej więzi emocjonalnej;
Wiktionary
Demiseksualność, inaczej demiseksualizm – orientacja seksualna osób, które mogą odczuwać pociąg seksualny do innej osoby wyłącznie w przypadku nawiązania z nią wcześniej silnej więzi emocjonalnej.
Wikipedia
(1.1) Termin demiseksualność odnosi się do osób, które zaczynają odczuwać pociąg seksualny dopiero wtedy, gdy zbudują z kimś głęboką więź emocjonalną.
Wiktionary
rzecz. seks mrz., demiseksualista mos., demiseksualistka ż., demiseksualizm m.
przym. demiseksualny
Wiktionary
(1.1) demiseksualizm
Wiktionary
odczuwający popęd płciowy wyłącznie do osób, z którymi nawiązało się silną więź emocjonalną
SJP.pl
o odzieży: przejściowy, przeznaczony do noszenia wiosną lub jesienią
SJP.pl
wykrycie, ujawnienie mistyfikacji; zdemaskowanie
SJP.pl
ujawniający mistyfikację; demistyfikatorski
SJP.pl
ten, kto demaskuje jakąś mistyfikację
SJP.pl
kobieta, która demaskuje jakąś mistyfikację
SJP.pl
ujawniający mistyfikację; demistyfikacyjny
SJP.pl
wykrywać i ujawniać mistyfikację; demaskować
SJP.pl
1 pozbawienie czegoś cech mitu, legendy; odmitologizowanie;
2. obalenie mitów, legend; odmitologizowanie;
3. nurt religijny dążący do oddzielenia istotnej treści Słowa Bożego od mitów
SJP.pl
Demitologizacja (niem. "Entmythologisierung") – postulat w hermeneutyce biblijnej zaproponowany przez Rudolfa Bultmanna, biblistę i teologa ewangelickiego. Demitologizacja oznacza egzystencjalną interpretację mitów biblijnych w zwiastowaniu Nowego Testamentu, aby utrzymać jego ważność dla współczesnego człowieka. Choć pojęcie to zostało wprowadzone i spopularyzowane przez Bultmanna, to potrzeba przezwyciężenia mityczności religii pojawiała się już wcześniej w historii Kościoła i myśli teologicznej.
Wikipedia
1. twórca, protoplasta;
2. dawniej: twórca świata;
3. dawniej: wykonawca wolnego zawodu lub rękodzielnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) filoz. idealna siła stwórcza, której dziełem jest rzeczywistość
(1.2) książk. przen. człowiek obdarzony niesamowitym talentem twórczym
(1.3) hist. w państwach doryckich starożytnej Grecji wysoki tytuł urzędniczy
(1.4) hist. w starożytnej Grecji urzędnik wysokiego szczebla
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˈdɛ̃mʲjurk, AS: dẽmʹi ̯urk
Wiktionary
przym. demiurgiczny
Wiktionary
zdrobnienie od: demo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Demlin (kaszb."Demlënò", za II RP "Dęblin") – wieś kociewska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Skarszewy przy drodze wojewódzkiej nr 224. W skład sołectwa Demlin wchodzi również Nowe Gołębiewko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
1. demonstracyjna wersja programu komputerowego;
2. demonstracyjne nagranie muzyczne lub zbiór takich nagrań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. wersja demonstracyjna, np. gry komputerowej, utworu, programu
(1.2) pot. demonstracja (protest uliczny)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdɛ̃mɔ, AS: dẽmo
Wiktionary
(1.1) demówka
(1.2) manifa
Wiktionary
1. sprzęt wojskowy, który wyszedł z użycia;
2. potocznie: odzież wzorowana na mundurach żołnierskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przestarzały lub zużyty sprzęt wojskowy sprzedawany na rynku cywilnym
(1.2) pot. instytucja, która zarządza demobilem (1.1) bądź miejsce, gdzie można go nabyć
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: dɛ̃ˈmɔbʲil, AS: dẽmobʹil
Wiktionary
rzecz. demobilizacja ż.
czas. demobilizować ndk.
Wiktionary
1. przechodzenie państwa ze stanu wojny do stanu pokoju;
2. zwolnienie do rezerwy osób pełniących służbę wojskową;
3. utrata gotowości do działania, osłabienie chęci do aktywności, walki; zniechęcenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozbrojenie, przejście sił zbrojnych państwa ze stanu wojennego do stanu pokojowego
(1.2) zwalnianie odbywających czynną służbę wojskową do rezerwy
(1.3) przen. utrata motywacji do działania
Wiktionary
Demobilizacja – ogół czynności związanych z przejściem państwa ze stanu wojennego do pokojowego. Jest przeciwieństwem mobilizacji.
Celem demobilizacji jest przestawienie gospodarki narodowej, tj. m.in.: przemysłu, rolnictwa, transportu, łączności z produkcji wojskowej na produkcję na potrzeby cywilne, a także redukcja sił zbrojnych poprzez zwalnianie części żołnierzy do rezerwy oraz redukcji środków i sprzętu służącego wojsku podczas prowadzenia wojny.
Wikipedia
(1.2) Rząd Rwandy planowaćanuje demobilizację wielu żołnierzy.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔbʲilʲiˈzat͡sʲja, AS: dẽmobʹilʹizacʹi ̯a
Wiktionary
czas. demobilizować
rzecz. demobilizowanie n., demobil mrz.
przym. demobilizacyjny
Wiktionary
dotyczący demobilizacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z demobilizacją, dotyczący demobilizacji
Wiktionary
rzecz. demobilizacja ż., demobilizowanie n.
czas. demobilizować ndk., zdemobilizować dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdemobilizować)
(1.1) wojsk. przenosić powołanych do udziału w walce zbrojnej do rezerwy
(1.2) wojsk. przeznaczać sprzęt wojskowy do użytku cywilnego
(1.3) książk. zniechęcać, osłabiać chęć do działania
czasownik zwrotny niedokonany demobilizować się (dk. zdemobilizować się)
(2.1) wojsk. poddawać się rozbrojeniu i przeniesieniu do rezerwy
(2.2) książk. zniechęcać się, tracić chęć do działania
Wiktionary
(1.3) Równocześnie nauczyciel, będąc człowiekiem swego czasu, ulega programom i mentalności, które raczej demobilizują człowieka, zwalniając go od trudu koniecznego wzrastania.
Wiktionary
rzecz. demobil mrz., demobilizacja ż., mobilizacja ż., demobilizowanie n., mobilizowanie n., zdemobilizowanie n., zmobilizowanie n.
czas. mobilizować ndk., zdemobilizować dk., zmobilizować dk.
przym. mobilizujący, demobilizacyjny
Wiktionary
(1.3) zniechęcać
(2.2) zniechęcać się
Wiktionary
w sposób odbierający motywację i zdolność do działania, walki
SJP.pl
związany z demobilem
SJP.pl
nużyca; choroba pasożytnicza koni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zob. nużyca.
Wiktionary
nużyca; choroba pasożytnicza koni
SJP.pl
proces, w którym z przebiegu zmodulowanego uzyskuje się przebieg modulujący; umożliwia odtworzenie dźwięków mowy i myzyki lub sygnału obrazu w odbiornikach radiowych i telewizyjnych; detekcja
SJP.pl
urządzenie lub układ służący do detekcji zmodulowanego przebiegu elektrycznego
SJP.pl
skrót od: demografia, demograficzny
SJP.pl
osoba wyspecjalizowana w demografii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zawodowo zajmująca się demografią
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɔɡraf, AS: dẽmograf
Wiktionary
rzecz. demografia ż.
:: fż. demografka ż.
przym. demograficzny
Wiktionary
nauka zajmująca się ludnością, a zwłaszcza jej statystycznym, ogólnym opisem pod względem: liczby, wieku, płci, rasy, wykształcenia, zawodu itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. eduk. nauka zajmująca się jakościowym i ilościowym badaniem stanów, struktur, ruchów i rozwoju ludności w określonych warunkach historycznych;
Wiktionary
Demografia – dziedzina nauki zajmująca się powstawaniem, życiem i przemijaniem społeczności ludzkiej. Obejmuje m.in. takie zagadnienia jak: przyrost naturalny, migracje, struktura społeczna (wiek, płeć, przynależność zawodowa, narodowość, wyznanie) oraz ich rozmieszczenie przestrzenne i oddziaływania społeczne i socjologiczne.
Wikipedia
(1.1) Zweryfikowanie grupy docelowej dokonuje się na podstawie parametrów, którymi są: geografia, czyli pochodzenie, miejsce zamieszkania; demografia tj. płeć, wykształcenie, stan cywilny, narodowość, zawód.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈɡrafʲja, AS: dẽmografʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demograf m., demografka ż.
przym. demograficzny
przysł. demograficznie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący demografii
Wiktionary
rzecz. demograf m., demografia ż., demografka ż.
przysł. demograficznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: demografia
Wiktionary
w socjologii: koncepcja, według której czynniki demograficzne zasadniczo wpływają na zjawiska społeczne
SJP.pl
→ demograf
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zawodowo zajmująca się demografią
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈɡrafka, AS: dẽmografka
Wiktionary
rzecz. demografia ż.
:: fm. demograf m.
przym. demograficzny
Wiktionary
skrót od: demokracja, demokratyczny
SJP.pl
1. ustrój polityczny, w którym o sprawach państwa większością głosów decydują wszyscy obywatele;
2. państwo o takim ustroju;
3. demokracja socjalistyczna - określenie totalitarnego ustroju w państwach komunistycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. ustrój polityczny, w którym źródło władzy stanowi wola większości obywateli;
(1.2) polit. państwo o ustroju demokratycznym
(1.3) polit. stronnictwo polityczne opowiadające się za zasadami demokratycznymi
(1.4) socjol. sposób funkcjonowania i wzajemne relacje w grupie
Wiktionary
Demokracja (gr. "dḗmos" „lud”, "krátos" „władza” – dosł. „rządy ludu, ludowładztwo”) – jeden z typów ustroju państwa, zakładający udział obywateli w sprawowaniu władzy.
Demokracja ma swój początek w starożytnej Grecji. Znaczący wkład w rozwój demokracji miał także starożytny Rzym oraz kultura Zachodu (Europa, Ameryka Północna i Południowa).
Wikipedia
(1.1) W wyniku referendum został odwołany - prawo demokracji. Ale paradoksalnie wójt miał przestać pracować dla gminy w czasie, gdy z powodzeniem finalizował kilka najważniejszych inwestycji.
(1.1) Gwarantem istnienia demokracji parlamentarnej jest konstytucja (…)
(1.2) Wprowadziła ona również prawo wyborcze dla kobiet, które w innych demokracjach ustanowiono dopiero w XX wieku.
(1.3) Wyniki głosowania będą zależeć od tego, jak zagłosuje demokracja.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈkrat͡sʲja, AS: dẽmokracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demokrata mos., demokratka ż., demokratyczność ż., demokratyzm mrz., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
czas. demokratyzować ndk., zdemokratyzować dk., zdemokratyzować się dk.
przym. demokratyczny, demokratyzacyjny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
(1.1) ludowładztwo
Wiktionary
1. członek partii demokratycznej;
2. zwolennik demokracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik demokracji
(1.2) osoba należąca do partii demokratycznej
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈkrata, AS: dẽmokrata
Wiktionary
rzecz. demokracja ż., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
:: fż. demokratka ż.
czas. demokratyzować
przym. demokratyczny, demokratyzacyjny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
1. kobieta o przekonaniach demokratycznych;
2. w gwarze szoferskiej: samochód marki Chevrolet
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwolenniczka demokracji
Wiktionary
rzecz. demokracja ż., demokratyczność ż., demokratyzm m., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
:: fm. demokrata
czas. demokratyzować ndk.
przym. demokratyczny, demokratyzacyjny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: demokrata
Wiktionary
forma rządów z elementami demokracji i dyktatury
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. forma sprawowania władzy będąca dyktaturą przybierającą pozory demokracji
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) zgodnie z założeniami demokracji, w sposób demokratyczny
Wiktionary
(1.1) Nowy prezydent państwa wygrał w demokratycznie przeprowadzonych wyborach.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔkraˈtɨt͡ʃʲɲɛ, AS: dẽmokratyčʹńe
Wiktionary
rzecz. demokratyzm m., demokratyczność ż., demokracja ż., demokrata m., demokratka ż., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
czas. demokratyzować
przym. demokratyczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: demokratycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: demokratyczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co demokratyczne
Wiktionary
rzecz. demokracja ż., demokrata m., demokratka ż., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
czas. demokratyzować ndk.
przym. demokratyczny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. związany z demokracją
Wiktionary
(1.1) W krajach demokratycznych władzę wybiera społeczeństwo.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔkraˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dẽmokratyčny
Wiktionary
rzecz. demokracja ż., demokratyczność ż., demokratyzm m., demokrata m., demokratka ż., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
przysł. demokratycznie
czas. demokratyzować ndk.
Wiktionary
wprowadzanie zasad demokratycznych, reorganizacja państwa, organizacji itp. według zasad demokracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. proces przeobrażania systemu politycznego celem rozszerzenia uczestnictwa politycznego obywateli państwa, wprowadzanie zasad rządzenia opartych na współdecydowaniu wszystkich obywateli;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Stworzenie na gruzach dawnego aparatu państwowego, który był aparatem kapitalistycznej przemocy w stosunku do mas ludowych, nowego aparatu państwowego, złożonego w swych zasadniczych ogniwach z nowych, ludowych kadr, aparatu, który stał się orężem walki z wszelkimi próbami przywrócenia panowania burżuazji oraz dźwignią podstawowych przeobrażeń ustrojowych w kierunku socjalizmu; ścisłe powiązanie wojska z ludem i demokratyzacja korpusu oficerskiego; coraz szerszy i aktywniejszy udział mas w rządzeniu państwem.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔkratɨˈzat͡sʲja, AS: dẽmokratyzacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demokratyczność ż., demokratyzm mrz., demokracja ż., demokrata m., demokratka ż., demokratyzowanie n.
czas. zdemokratyzować, demokratyzować ndk.
przym. demokratyzacyjny, demokratyczny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
dotyczący demokratyzacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. przekształcający w duchu zasad demokratycznych
Wiktionary
(1.1) Czy opozycja sprzyja działaniom demokratyzacyjnym w naszym kraju?
Wiktionary
rzecz. demokratyzowanie n., demokratka ż., demokrata mos., demokracja ż., demokratyzacja ż.
czas. demokratyzować ndk., demokratyzować się ndk., zdemokratyzować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. wyznawanie demokratycznych zasad
Wiktionary
Demokratyzm – ideologia polityczna i filozoficzna oparta na poparciu dla demokracji uznawanej za najlepszą formę rządów. Przeciwieństwem demokratyzmu jest antydemokratyzm, którego zwolennicy wolą monarchię absolutną albo despotyczną lub dyktaturę.
Wikipedia
rzecz. demokracja ż., demokrata m., demokratka ż., demokratyzacja ż., demokratyzowanie n.
czas. demokratyzować ndk.
przym. demokratyczny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nadawanie czemuś demokratycznego charakteru
Wiktionary
(1.1) Proces demokratyzowania socjalizmu został jednak zahamowany, owocem odwilży było nasycenie reżimowej propagandy sloganami nacjonalistycznymi, pogorszenie relacji z Kościołem i powszechne rozczarowanie.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔkratɨzɔˈvãɲɛ, AS: dẽmokratyzovãńe
Wiktionary
rzecz. demokratyczność ż., zdemokratyzowanie n., demokratyzm mrz., demokratyzacja ż., demokracja ż., demokrata mos., demokratka ż.
czas. demokratyzować ndk., zdemokratyzować dk.
przym. demokratyzacyjny, demokratyczny
przysł. demokratycznie
Wiktionary
(1.1) demokratyzacja
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) dokonywać procesu demokratyzacji
czasownik zwrotny niedokonany demokratyzować się (dk. brak)
(2.1) dokonywać na sobie procesu demokratyzacji
Wiktionary
(1.1) Liberalizm był aprobowany, bowiem demokratyzował romantyzm i zmuszał do dokonania następnego kroku.
(1.1) Rewolucja irańska była fascynującym i ważnym wydarzeniem historycznym. Pokazała, jak trudno jest demokratyzować wielonarodowe państwo.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔkratɨˈzɔvat͡ɕ, AS: dẽmokratyzovać
Wiktionary
rzecz. demokratyczność ż., demokratyzacja ż., demokracja ż., demokrata m., demokratka ż., demokratyzowanie n., demokratyzm m.
przym. demokratyzacyjny, demokratyczny
przysł. demokratycznie
czas. zdemokratyzować
Wiktionary
Demokryt z Abdery (ok. 460-ok. 370 p.n.e.), filozof grecki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: dɛ̃ˈmɔkrɨt, AS: dẽmokryt
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Demokryta lub z nim związany
SJP.pl
szkło okularowe o zerowej zdolności skupiającej
SJP.pl
odmiana dziewiętnastowiecznego liberalizmu dopuszczająca pewne elementy demokratyczne; liberalizm demokratyczny
SJP.pl
potocznie: demolowanie, niszczenie czegoś; rozróba
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. czynność celowego niszczenia czegoś, zwłaszcza pomieszczenia
(1.2) pot. efekt demolki (1.1)
(1.3) środ. bójka, bijatyka
(1.4) środ. przestępców napad na mieszkanie
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɔlka, AS: dẽmolka
Wiktionary
rzecz. demolowanie n., zdemolowanie n.
czas. zdemolować, demolować
Wiktionary
(1.1) demolowanie, dewastacja
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|demolować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔlɔˈvãɲɛ, AS: dẽmolovãńe
Wiktionary
czas. demolować
rzecz. demolka
Wiktionary
1. niszczyć, rozwalać w gwałtowny sposób;
2. działać na szkodę kogoś lub czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdemolować)
(1.1) świadomie niszczyć coś w sposób nieodwracalny
Wiktionary
(1.1) Uczestnicy kłótni w barze demolowali wszystko co im wpadło w ręce.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈlɔvat͡ɕ, AS: dẽmolovać
Wiktionary
rzecz. demolka ż., demolowanie n., zdemolowanie n.
czas. zdemolować dk.
Wiktionary
(1.1) dewastować
Wiktionary
potocznie: kraj byłego systemu socjalistycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraj o ustróju komunistycznym
Wiktionary
(1.1) Z tym dokumentem mógł sobie jeździć, gdzie mu się żywnie podoba, pod warunkiem że będą to „demoludy”.
Wiktionary
uosobienie złych mocy; szatan; zły duch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mit. istota nadprzyrodzona występująca w wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, zajmująca pozycję pośrednią między bogami a ludźmi; o cechach na wpół ludzkich, na wpół boskich; najczęściej nieprzyjazna człowiekowi;
(1.2) inform. program, który automatycznie przeprowadza określone procesy bez konieczności interakcji z użytkownikiem;
Wiktionary
Demon ( δαίμων "daimon", "nadprzyrodzona potęga", "dola"; daemon) – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między bogami a ludźmi, między sferą ziemsko-ludzką, materialną a sferą boską, czysto duchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół boskich; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.
Wikipedia
(1.1) Wszyscy uznali, że został opętany przez demony.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃mɔ̃n, AS: dẽmõn
Wiktionary
rzecz. demonizm m., demoniczność ż., demonizowanie n., zdemonizowanie n.
:: zdrobn. demonek m.
:: zgrub. demonisko n.
:: fż. demonica ż., demoniczka ż.
czas. demonizować ndk., zdemonizować dk.
przym. demoniczny
przysł. demonicznie
Wiktionary
1. odebranie banknotom lub monetom prawnego znaczenia pieniądza, wycofanie ich z obiegu;
2. spadek wartości obiegowego pieniądza w okresie inflacji;
3. demonetaryzacja złota - odstąpienie od traktowania złota jako równoważnika pieniądza
SJP.pl
demonetaryzacja;
1. odebranie banknotom lub monetom prawnego znaczenia pieniądza, wycofanie ich z obiegu;
2. spadek wartości obiegowego pieniądza w okresie inflacji;
3. demonetyzacja złota - odstąpienie od traktowania złota jako równoważnika pieniądza
SJP.pl
1. wycofywać z obiegu banknoty, monety;
2. pozbawiać możliwości uzyskania dochodu z opublikowanej w internecie treści
SJP.pl
→ demon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) demon płci żeńskiej
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. demon mzw.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) charakterystycznie dla demona (dosłownie lub w przenośni)
Wiktionary
(1.1) A wtedy martwe powieki drgnęły, zatrzepotały i odsłoniły oczy, demonicznie zielone na tle szkarłatnej od posoki twarzy.
Wiktionary
rzecz. demonizacja ż., demon m., demonik m., demoniczność ż., demonizowanie n., zdemonizowanie n.
czas. demonizować ndk., zdemonizować dk.
przym. demoniczny
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: demoniczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co demoniczne
Wiktionary
rzecz. demon m., demonizowanie n., demonizacja ż.
czas. demonizować
przym. demoniczny
przysł. demonicznie
Wiktionary
niesamowity; upiorny; szatański
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przen. taki, który ma w sobie coś z demona; niesamowity
(1.2) związany z demonem, dotyczący demona
Wiktionary
(1.1) Nie należy imputować globalnemu mocarstwu ani demonicznych, ani imperialistycznych zamiarów pozaplanetarnej ekspansji.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: dẽmõńičny
Wiktionary
rzecz. demonizacja ż., demon m., demonizowanie n., demoniczność ż.
czas. demonizować
przysł. demonicznie
Wiktionary
(1.1) czarci, czartowski, diabelski, diabli, diaboliczny, lucyferyczny, mefistofeliczny, mefistofelowy, sataniczny, szatański, upiorny, z piekła rodem
Wiktionary
1. przypisywanie, przypisanie komuś lub czemuś cech demonicznych;
2. wyolbrzymianie, wyolbrzymienie roli lub złych cech kogoś lub czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przypisywanie lub wyolbrzymianie negatywnych cech
Wiktionary
(1.1) Na początku zapowiadało się nudne studium demonizacji i degradacji całego pokolenia, w dodatku kiepsko napisane, bo epatujące tylko ogólnikami.
Wiktionary
rzecz. demon mzw., demoniczność ż., demonizm mrz., demonizowanie n.
czas. demonizować ndk., zdemonizować dk.
przym. demoniczny, demoniacki
przysł. demonicznie
Wiktionary
(1.1) diabolizacja
Wiktionary
1. wiara w demony, złe duchy;
2. demoniczny charakter kogoś lub czegoś; diabolizm, szatańskość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyolbrzymianie negatywnych zjawisk lub złych cech
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃ɲizɔˈvãɲɛ, AS: dẽmõńizovãńe
Wiktionary
rzecz. demon m., demonizacja ż., demoniczność ż., demonizm m.
przym. demoniczny, demoniacki
przysł. demonicznie
czas. zdemonizować dk., demonizować ndk.
Wiktionary
(1.1) demonizacja, diabolizowanie
Wiktionary
1. wyolbrzymiać złe cechy, negatywne zjawiska;
2. przypisywać demoniczne cechy
SJP.pl
czasownik
(1.1) wyolbrzymiać znaczenie czegoś złego
Wiktionary
(1.1) Nie demonizuj zagrożenia ze strony tsunami, bo mieszkasz w Zakopanem.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃ɲiˈzɔvat͡ɕ, AS: dẽmõńizovać
Wiktionary
rzecz. demon m., demonizacja ż., demoniczność ż., demonizm m., demonizowanie n.
czas. zdemonizować dk.
przym. demoniczny, demoniacki
przysł. demonicznie
Wiktionary
(1.1) przejaskrawiać
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z demonem
Wiktionary
(1.1) demonofobia • demonokracja • demonolatria • demonolog • demonologiczny • demonomania
Wiktionary
rzecz. demon mzw.
Wiktionary
chorobliwy lęk przed demonami, złymi duchami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lęk przed złymi duchami
Wiktionary
rządy demonów, władza szatana
SJP.pl
oddawanie czci demonom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. czczenie demonów
Wiktionary
(1.1) Owego Żyda skazano za demonolatrię, do czego on też się przyznał.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃nɔˈlatrʲja, AS: dẽmõnolatrʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demonolatra m.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie demonologii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) teol. specjalista w dziedzinie demonologii
Wiktionary
(1.1) W przedziale poznałem demonologa z Katowic.
Wiktionary
rzecz. demonologia ż.
:: fż. demonolożka ż.
przym. demonologiczny
Wiktionary
1. dział teologii, którego przedmiotem są moce i siły, które zajmują pośrednią pozycję między Bogiem a ludźmi;
2. dział kulturoznawstwa i etnografii zajmujący się badaniem wyobrażeń o demonach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teol. dział teologii zajmujący się demonami
(1.2) etn. dział etnografii i religioznawstwa zajmujący się badaniem wyobrażeń o demonach;
Wiktionary
Demonologia (gr. δαίμων, "daimon"; λογος, "logos" – nauka; dosł. nauka o demonach) – termin wieloznaczny
W pierwszych dwóch przypadkach demonologia może obejmować wiarę w:
Wikipedia
(1.1) Ten znany demonolog zajmował się demonologią od wielu lat.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃nɔˈlɔɟja, AS: dẽmõnoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. demonolog m., demonolożka ż.
przym. demonologiczny
przysł. demonologicznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) teol. dotyczący demonologii (działu teologii)
(1.2) etn. dotyczący demonologii (działu etnografii)
Wiktionary
(1.1) Uczelnia zorganizuje kongres demonologiczny.
Wiktionary
rzecz. demon mzw., demonolog m., demonologia ż.
przysł. demonicznie
przym. demoniczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teol. specjalistka w dziedzinie demonologii
Wiktionary
(1.1) Wilhelm poznał tę demonolożkę w Maceracie.
Wiktionary
rzecz. demonologia ż.
:: fm. demonolog mos.
Wiktionary
1. opętanie przez demony;
2. przeświadczenie o wszechobecności złych mocy, demonów
SJP.pl
likwidowanie monopoli w dziedzinie przemysłu, handlu, komunikacji, informacji, organizacji społecznych itd.
SJP.pl
likwidować monopol
SJP.pl
1. wystąpienie zbiorowe, np. pochód, zgromadzenie, mające na celu wyrażenie opinii (najczęściej protestu lub poparcia dla kogoś, czegoś); manifestacja;
2. publiczne okazywanie uczuć, poglądów wobec kogoś lub czegoś; manifestacja, przejaw;
3. pokaz, podczas którego wyjaśnia się obserwatorom lub klientom zasady działania jakiegoś urządzenia; prezentacja, promocja;
4. w naukach doświadczalnych: metoda nauczania opierająca na wykonywaniu doświadczeń przed audytorium; pokaz;
5. w wojsku: ruchy wojska w celu zmylenia, odwrócenia uwagi wroga; dywersja;
6. w wojsku: działania wojskowe wobec innego państwa mające na celu stworzenie stanu zagrożenia, wywarcie nacisku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) czynność pokazywania czegoś
(1.2) ostentacyjne wyrażanie czegoś w taki sposób, żeby zwrócić na siebie uwagę
(1.3) polit. zbiorowe wystąpienie mające na celu wyrażenie protestu lub poparcia, zwykle głośne lub gwałtowne;
(1.4) wojsk. manewr taktyczny odciągający uwagę przeciwnika;
Wiktionary
Demonstracja (łac. "demonstratio" – wskazanie, inaczej "manifestacja") – wystąpienie zbiorowe, zgromadzenie, mające na celu wyrażenie protestującej przeciw czemuś lub popierającej coś części opinii publicznej. Jest to publiczne okazywanie uczuć, postawy wobec czegoś lub kogoś przez jednostkę lub grupę. W państwie demokratycznym stanowi sposób korzystania z wolności zgromadzeń. Jest jednym z przejawów protestu politycznego.
Wikipedia
(1.1) Aby wziąć udział w konkursie, należy stworzyć nagranie filmowe będące oryginalną demonstracją własnej metody oszczędzania pieniędzy i wysłać je na YouTube.
(1.3) Brałem udział w demonstracjach na rzecz praw kobiet, ciemnoskórych, gejów i dla pokoju.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃ˈstrat͡sʲja, AS: dẽmõũ̯stracʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. demonstracyjność ż., demonstrator m., demonstrant m., demonstrantka ż., demonstratorka ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
czas. demonstrować ndk., zademonstrować dk.
przym. demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób demonstracyjny
Wiktionary
(1.1) Oburzeni wierni odsuwają się od niego demonstracyjnie, a on, nieświadom zgorszenia, które szerzy, toczy życzliwym okiem dokoła i mówi coś do siebie półgłosem.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃straˈt͡sɨjɲɛ, AS: dẽmõũ̯stracyi ̯ńe
Wiktionary
rzecz. demonstracja ż., demonstrant m., demonstrantka ż., demonstrator m., demonstratorka ż., demonstracyjność ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
czas. demonstrować
Wiktionary
(1.1) manifestacyjnie
Wiktionary
książkowo: prowokacyjny, demonstracyjny sposób zachowania się, mający na celu zwrócenie czyjejś uwagi, zamanifestowanie swojej obecności; ostentacja, ostentacyjność, manifestacyjność
SJP.pl
1. taki, który publicznie coś okazuje, zwraca na siebie uwagę; ostentacyjny, manifestacyjny;
2. taki, który służy prezentacji zasad działania jakiegoś urządzenia, czyichś osiągnięć, pomysłów, np. wersja demonstracyjna gry komputerowej;
3. mający charakter demonstracji - wystąpienia zbiorowego, mającego na celu wyrażenie opinii (najczęściej protestu lub poparcia dla kogoś, czegoś); manifestacyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) służący do pokazania produktu, doświadczenia albo urządzenia
(1.2) obliczony na efekt
(1.3) związany z demonstracjami ulicznymi
Wiktionary
przysł. demonstracyjnie
rzecz. demonstrant mos., demonstrantka ż., demonstrator mos., demonstratorka ż., demonstrowanie n.
czas. demonstrować
Wiktionary
(1.1) poglądowy, pokazowy
(1.2) ostentacyjny, na pokaz
Wiktionary
uczestnik demonstracji, zgromadzenia, pochodu zwołanego dla wyrażenia poglądów grupy ludzi; manifestant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczestnik demonstracji
Wiktionary
(1.1) Demonstranci zgromadzili się przed amerykańską ambasadą w Londynie.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɔ̃w̃strãnt, AS: dẽmõũ̯strãnt
Wiktionary
rzecz. demonstrator m., demonstratorka ż., demonstracja ż., demonstracyjność ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
:: fż. demonstrantka ż.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
czas. demonstrować
Wiktionary
(1.1) manifestant
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: demonstrant
Wiktionary
(1.1) Aresztowano trzy najbardziej aktywne demonstrantki.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃ˈstrãntka, AS: dẽmõũ̯strãntka
Wiktionary
rzecz. demonstrator m., demonstratorka ż., demonstracja ż., demonstracyjność ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
:: fm. demonstrant m.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
czas. demonstrować
Wiktionary
1. osoba dokonująca pokazu, wykonująca prezentację czegoś przed jakąś publicznością;
2. organizator lub uczestnik demonstracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba demonstrująca lub prezentująca coś
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃ˈstratɔr, AS: dẽmõũ̯strator
Wiktionary
rzecz. demonstrant m., demonstrantka ż., demonstracja ż., demonstracyjność ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
:: fż. demonstratorka ż.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
Wiktionary
1. kobieta dokonująca pokazu, wykonująca prezentację czegoś przed jakąś publicznością;
2. organizatorka lub uczestniczka demonstracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: demonstrator
Wiktionary
(1.1) Wszyscy patrzyli z zainteresowaniem, gdy demonstratorka pokazywała działanie nowego specyfiku.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃straˈtɔrka, AS: dẽmõũ̯stratorka
Wiktionary
rzecz. demonstrant m., demonstrantka ż., demonstracja ż., demonstracyjność ż., demonstrowanie n., zademonstrowanie n.
:: fm. demonstrator m.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
Wiktionary
(1.1) prezenterka
Wiktionary
rzadko: mający charakter dowodu, oparty na dowodzeniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|demonstrować.
Wiktionary
(1.1) Demonstrowanie swoich poglądów nie jest mile widziane.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃strɔˈvãɲɛ, AS: dẽmõũ̯strovãńe
Wiktionary
rzecz. zademonstrowanie n., demonstracyjność ż., demonstracja ż., demonstrant m., demonstrantka ż., demonstrator m., demonstratorka ż.
czas. demonstrować ndk., zademonstrować dk.
przym. demonstracyjny, demonstratywny
przysł. demonstracyjnie
Wiktionary
(1.1) pokazywanie, uzewnętrznianie, przejawianie
Wiktionary
1. brać udział w demonstracji; manifestować;
2. publicznie wyrażać swoje uczucia, poglądy, postawy; manifestować;
3. dokonywać pokazu; prezentować
SJP.pl
czasownik
(1.1) prezentować coś – urządzenie, towar lub działanie czegoś
(1.2) brać udział w publicznym proteście, demonstracji
(1.3) okazywać w sposób ostentacyjny swoje uczucia, siłę, możliwości
Wiktionary
(1.1) Doświadczenie demonstruje zasadę zachowania momentu pędu w ruchu obrotowym.
(1.2) Na placu przed ministerstwem demonstrowali niezadowoleni.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃w̃ˈstrɔvat͡ɕ, AS: dẽmõũ̯strovać
Wiktionary
rzecz. demonstracja ż., demonstrant m., demonstrantka ż., demonstrowanie n.
czas. zademonstrować dk.
przym. demonstracyjny
przysł. demonstracyjnie
Wiktionary
1. rozkładanie na części składowe maszyn, urządzeń, konstrukcji itp.; rozbiórka;
2. zjawisko stopniowego rozkładu, niszczenia czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rozkładanie na części przedmiotu tak, że przestaje istnieć jako całość
(1.2) usunięcie skądś pełniącej daną funkcję instalacji
(1.3) książk. unicestwienie danej całości mającej określony cel, np. instytucji lub ustroju
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈmɔ̃ntaʃ, AS: dẽmõntaš
Wiktionary
rzecz. demontowanie n., zdemontowanie n.
czas. demontować ndk., zdemontować dk.
przym. demontażowy
Wiktionary
(1.1) demontowanie
(1.2) demontowanie
(1.3) demontowanie
Wiktionary
związany z demontażem
SJP.pl
specjalista od rozkładania maszyn, urządzeń na części
SJP.pl
1. dający się rozłożyć na zespoły lub części;
2. dający się zdjąć z miejsca, w którym był zamontowany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przeprowadzanie demontażu
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃ntɔˈvãɲɛ, AS: dẽmõntovãńe
Wiktionary
rzecz. zdemontowanie n., demontaż m.
czas. demontować ndk., zdemontować dk.
przym. demontażowy
Wiktionary
(1.1) rozmontowanie
Wiktionary
zdemontowywać;
1. rozkładać na zespoły lub części; rozbierać, rozmontowywać;
2. zdejmować jakieś urządzenie z miejsca, w którym było zamontowane;
3. 2. przenośnie: burzyć jakiś porządek; rozmontowywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) rozkładać jakąś całość na części; dokonywać demontażu
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔ̃nˈtɔvat͡ɕ, AS: dẽmõntovać
Wiktionary
rzecz. demontaż m., demontowanie n., zdemontowanie n.
czas. zdemontować dk.
przym. demontażowy
Wiktionary
(1.1) rozmontowywać
Wiktionary
fabryka lub hala fabryczna, w której się odbywa rozbieranie na części maszyn, urządzeń itp.
SJP.pl
upadek moralności i zepsucie obyczajów, które przejawiają się w nasileniu przestępstw, rozwiązłości, nieuczciwości, korupcji itp.; deprawacja, zepsucie, wykolejenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odrzucanie ogólnie przyjętych zasad moralnych
(1.2) działanie powodujące demoralizację (1.1) u innych
Wiktionary
przym. demoralizacyjny
czas. demoralizować
Wiktionary
(1.2) deprawacja
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z demoralizacją; powodujący demoralizację
Wiktionary
rzecz. demoralizacja ż.
Wiktionary
osoba, która demoralizuje otoczenie, powoduje czyjś upadek moralności i zepsucie obyczajów; deprawator, gorszyciel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ten, kto demoralizuje
Wiktionary
kobieta, która demoralizuje otoczenie, powoduje czyjś upadek moralności i zepsucie obyczajów; deprawatorka, gorszycielka
SJP.pl
1. powodować upadek moralności i zepsucie obyczajów; deprawować, gorszyć, znieprawiać;
2. podejmować działania mające na celu obniżenie morale osoby lub grupy osób
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) gorszyć, szerzyć demoralizację
Wiktionary
(1.1) Akceptowanie drobnych kradzieży na terenie zakładu działa demoralizująco na załogę.
(1.1) Każda radiofonia czyni wysiłki aby wyplenić plagaagę radiopajęczarstwa, narażającą na szwank interesy radia oraz demoralizującą radiosłuchaczy.
Wiktionary
rzecz. demoralizacja ż., demoralizowanie n.
Wiktionary
taki, który powoduje upadek moralności i zepsucie obyczajów; deprawujący, gorszący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który powoduje demoralizację
Wiktionary
w językoznawstwie: proces utraty wyrazistości morfologicznej, zwłaszcza fleksyjnej, przez określone formy lub całe kategorie fleksyjne
SJP.pl
1. w starożytnej Grecji: lud, pospólstwo;
2. jednostka administracyjna starożytnego państwa ateńskiego; dem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) obywatele, lud
Wiktionary
Dimos, demos "(gr. δήμος – dimos)" – jednostka podziału administracyjnego Grecji, odpowiadająca polskiemu pojęciu gminy lub dzielnicy miasta. W starożytności słowo to posiadało więcej znaczeń.
Wikipedia
IPA: ˈdɛ̃mɔs, AS: dẽmos
Wiktionary
przym. demotyczny
Wiktionary
subkultura użytkowników komputerów tworzących dema (dzieła audiowizualne), demonstrujące ich umiejętności
SJP.pl
De
Wikipedia
osoba badająca metodami statystycznymi opinie i nastroje społeczne w celu ustalenia istniejącego stanu i opracowania prognoz; statystyk społeczny
SJP.pl
badanie poglądów i nastrojów społeczeństwa w celu określenia istniejącego stanu i opracowania prognozy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) socjol. badanie opinii publicznej
Wiktionary
rzecz. demoskop mos.
Wiktionary
związany z badaniem poglądów i nastrojów społeczeństwa w celu określenia istniejącego stanu i opracowania prognozy; demoskopowy
SJP.pl
związany z badaniem poglądów i nastrojów społeczeństwa w celu określenia istniejącego stanu i opracowania prognozy; demoskopijny
SJP.pl
Demostenes (384-322 p.n.e.), grecki mówca, polityk
SJP.pl
Demostenes (gr. Δημοσθένης "Dēmosthénēs", 384–322 p.n.e.) – mówca grecki, polityk, stanowczy przeciwnik macedońskiej dominacji w świecie greckim.
Wikipedia
potocznie: demotywator
SJP.pl
pismo demotyczne - najbardziej uproszczona forma staroegipskiego pisma hieratycznego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do demosu, ludowy
Wiktionary
(1.1) Każda litera wyrażała się za pomocą kilku symbolów hieroglificznych lub kilku znaków demotycznych.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mɔˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dẽmotyčny
Wiktionary
rzecz. demos m.
Wiktionary
grecki język ludowy (mówiony)
SJP.pl
1. odmiana pisma hieratycznego w Dolnym Egipcie w Trzecim Okresie Przejściowym;
2. język potoczny zapisywany tym pismem, używanym w Starożytnym Egipcie
SJP.pl
De
Wikipedia
1. ogół czynników wpływających na niechęć lub wzrost niechęci do podjęcia jakichś działań lub decyzji;
2. stan psychiczny objawiający się brakiem energii, chęci, zapału; zniechęcenie, apatia
SJP.pl
obniżający motywację; demotywujący
SJP.pl
połączenie wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem, wywołujące najczęściej uczucie nostalgii, smutku, tęsknoty lub wzrost niechęci do podjęcia jakichś działań lub decyzji; demot
SJP.pl
Demotywator, demot – demotywujący obrazek, połączenie wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem. Demotywator ma najczęściej charakter ironiczny lub cyniczny.
Demotywatory są parodią plakatów motywacyjnych. W wielu biurach (głównie amerykańskich) wiszą plakaty motywujące pracowników do osiągnięcia celu.
Wikipedia
powodować, że ktoś traci chęć działania, pozytywne nastawienie wobec kogoś lub czegoś; zniechęcać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) zniechęcać do działania
Wiktionary
(1.1) Już nie bądź takim płatkiem śniegu, że byle opinia z netu Cię demotywuje.
Wiktionary
rzecz. motyw mrz., demotywacja ż., demotywator m., demotywatorka ż.
czas. zdemotywować dk.
Wiktionary
nazwisko, m.in. Jack Dempsey (1895-1983), amerykański bokser
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyodrębnianie z obrazu wideo ścieżki audio, napisów i innych elementów
Wiktionary
proces odwrotny do emulgacji polegający na rozdzieleniu emulsji poprzez łączenie się drobnych cząsteczek jednego ze składników; deemulgacja
SJP.pl
substancja, która dodana do emulsji powoduje rozdzielenie wchodzących w jej skład faz ciekłych; deemulgator
SJP.pl
powodować rozdzielenie faz ciekłych emulsji; deemulgować
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z demultiplekserem, dotyczący demultipleksera
Wiktionary
rzecz. demultiplekser m., multiplo n.
Wiktionary
[czytaj: demarejdż] opłata karna, odszkodowanie płacone przez:
1. port armatorowi statku za jego przestój na redzie lub w porcie z winy władz portowych;
2. czarterującego armatorowi w przypadku przedłużenia czasu czarteru ponad ustaloną umowę
SJP.pl
potocznie:
1. nagranie demonstracyjne; demo;
2. wersja demonstracyjna programu komputerowego; demo;
3. kobieta, której nie da się poderwać i namówić na seks
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dna moczanowa (potocznie skaza moczanowa), zapalenie stawów o charakterze napadowym, potem przewlekłym, spowodowane krystalizacją moczanu sodu w płynie stawowym, należy do chorób reumatycznych; artretyzm
SJP.pl
forma rzeczownika|en.
(1.1) D. lm. od: dno
Wiktionary
Den – piąty władca starożytnego Egiptu z I dynastii, pierwszy noszący tytuł króla Górnego i Dolnego Egiptu.
Wikipedia
IPA: dɛ̃n, AS: dẽn
Wiktionary
zwrot majątku przejętego przez państwo jego uprzednim właścicielom; odpaństwowienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. zwrot skonfiskowanych przez państwo dóbr ich prawowitym właścicielom
(1.2) daw. zniszczenie poczucia przynależności kogoś do określonego narodu
Wiktionary
Denacjonalizacja – proces przekazywania majątku państwowego w ręce prywatne.
Wikipedia
(1.1) Denacjonalizacja polega na sprzedaży własności publicznej jednostkom prywatnym.
Wiktionary
czas. denacjonalizować ndk., zdenacjonalizować dk.
przym. denacjonalizacyjny
Wiktionary
(1.1) prywatyzacja
(1.2) wynarodowienie
Wiktionary
działania podjęte po II wojnie światowej w celu oczyszczenia życia politycznego, społecznego i kulturalnego w Niemczech i Włoszech z nazizmu; denazyfikacja, defaszyzacja
SJP.pl
przymiotnik od: denacyfikacja
SJP.pl
oczyszczać z nazizmu; denazyfikować
SJP.pl
dynar;
1. w średniowieczu: podstawowa moneta srebrna różnych krajów europejskich, także i Polski;
2. starorzymska moneta srebrna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hist. numizm. srebrna moneta rzymska, później średniowieczna jednostka monetarna różnych krajów europejskich;
(1.2) monet. waluta Macedonii;
(1.3) daw. metrol. jednostka miary masy równa 1/16 łuta
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. ustawiany na ogniu żelazny trójnóg, służący za podstawę dla kotła lub garnka
Wiktionary
Denar (łac. "dēnārǐŭs", l.mn. "denarii", stgr. "δηνάριον") – dawna moneta srebrna, pierwszy raz wybita w Rzymie około 215–211 roku p.n.e. Nazwa pochodzi z łac. "deni" („po dziesięć”), gdyż wówczas miała wartość dziesięciu brązowych asów.
Wikipedia
(1.1) Większość trzynastowiecznych polskich denarów była brakteatami.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃nar, AS: dẽnar
Wiktionary
(1.1) rzecz. półdenar, denarek
przym. denarowy
Wiktionary
(2.1) dynarek, dryfus
Wiktionary
zdrobnienie od: denar
SJP.pl
związany z denarem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący denara
Wiktionary
zjawisko zaniku rezonansu nosowego głoski
SJP.pl
działania mające na celu oczyszczenia życia politycznego, społecznego i kulturalnego Egiptu z socjalistycznej ideologii Gamala Abdela Nasera, autorytarnego władcy Egiptu w latach 1954-70
SJP.pl
1. osoba zmarła śmiercią gwałtowną, nienaturalną;
2. żartobliwie: osoba bardzo zmęczona lub pijana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która zginęła w wyniku morderstwa, samobójstwa lub wypadku
(1.2) pot. ktoś bardzo pijany lub zmęczony
(1.3) pot. denaturat
Wiktionary
(1.1) Dowody wskazują, że denat umarł przez truciznę.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃nat, AS: dẽnat
Wiktionary
rzecz.
:: fż. denatka ż.
Wiktionary
1. kobieta zmarła śmiercią gwałtowną, nienaturalną;
2. żartobliwie: kobieta bardzo zmęczona lub pijana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która zginęła w wyniku morderstwa, samobójstwa lub wypadku
(1.2) pot. kobieta bardzo pijana lub zmęczona
(1.3) pot. kobieta, która jest nieobeznana w danej dziedzinie
Wiktionary
IPA: dɛ̃ˈnatka, AS: dẽnatka
Wiktionary
rzecz.
:: fm. denat
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od denaturat
Wiktionary
(1.1) To nie denaturat, lecz tylko mały denaturacik.
Wiktionary
rzecz. denaturat m.
Wiktionary
1. zmiana struktury cząsteczek białkowych pod wpływem działania czynników fizycznych lub chemicznych;
2. zanieczyszczenie spirytusu w celu uniemożliwienia użycia go do konsumpcji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pozbawienie obywatelstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozbawienie kogoś obywatelstwa
Wiktionary
1. pozbawiać obywatelstwa;
2. dawniej: pozbawiać naturalności, czynić sztucznym;
3. denaturalizować się -
a) tracić obywatelstwo;
b) dawniej: tracić naturalność, stawać się sztucznym
SJP.pl
etanol skażony barwnikiem i substancjami trującymi, wykorzystywany jako rozpuszczalnik i paliwo, np. w kuchenkach turystycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nazwa handlowa skażonego alkoholu etylowego;
Wiktionary
Ni
Wikipedia
(1.1) Denaturat to alkohol używany do celów technicznych.
(1.1) W sklepach alkoholi olbrzymi wybór, ale nie brakuje amatorów picia denaturatu.
(1.1) Od czasu do czasu szybki powiększalnika należy przemyć denaturatem i wytrzeć do sucha.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃naˈturat, AS: dẽnaturat
Wiktionary
rzecz. denaturator mrz., denaturacja ż., denaturowanie n.
:: zdrobn. denaturacik mrz.
czas. denaturować ndk.
przym. denaturatowy, denaturacyjny
Wiktionary
(1.1) skażony spirytus, jagodzianka, jagodzianka na kościach
Wiktionary
potocznie: denaturat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. denaturat
Wiktionary
1. nieodwracalnie zmieniać strukturę cząsteczek białkowych przez działanie czynników fizycznych lub chemicznych;
2. skażać spirytusu w celu uniemożliwienia użycia go do konsumpcji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdenaturować)
(1.1) zmieniać właściwości, pozbawiać cech naturalnych
(1.2) biochem. zmieniać strukturę i funkcję białka pod wpływem wysokiej temperatury lub kwasu
(1.3) chem. spoż. dodawać substancji toksycznej lub gorzkiej, aby alkohol stał się niezdatny do picia
Wiktionary
rzecz. denaturacja ż., denaturat mrz., denaturowanie n.
Wiktionary
potocznie: alkoholik pijący denaturat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. proces w wyniku którego zanikają samogłoski nosowe;
Wiktionary
Denazalizacja lub odnosowienie to zmiana fonetyczna polegająca na zatracie artykulacji nosowej przez samogłoskę nosową i przejściu jej w samogłoskę ustną.
Wikipedia
(1.1) Regionalne anomalie w udźwięcznieniach czy denazalizacjach zależą bardziej od indywidualnego słuchu językowego danego człowieka i jego staranności niż od wpływu dialektu i spotyka się wśród ludzi z różnych stron.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nazalʲiˈzat͡sʲja, AS: dẽnazalʹizacʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) odnosowienie
Wiktionary
działania podjęte po II wojnie światowej w celu oczyszczenia życia politycznego, społecznego i kulturalnego w Niemczech z nazizmu; denacyfikacja, defaszyzacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. eliminacja wpływów nazizmu, usunięcie nazistów z życia politycznego i społecznego;
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. nazista mos., nazizm mrz., denazyfikowanie n.
czas. denazyfikować ndk.
przym. denazyfikacyjny, nazistowski
Wiktionary
przymiotnik od: denazyfikacja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. związany z denazyfikacją, służący denazyfikacji
Wiktionary
rzecz. denazyfikacja ż., denazyfikowanie n., nazista mos., nazizm mrz.
czas. denazyfikować ndk.
przym. nazistowski
Wiktionary
osoba oczyszczająca życie polityczne, społeczne i kulturalne z nazizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. polit. przeprowadzanie procesu denazyfikacji, likwidowanie nazizmu
Wiktionary
rzecz. denazyfikacja ż.
czas. denazyfikować ndk.
przym. denazyfikacyjny
Wiktionary
oczyszczać z nazizmu; denacyfikować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdenazyfikować)
(1.1) polit. przeprowadzać denazyfikację
Wiktionary
rzecz. denazyfikacja ż., denazyfikowanie n., nazista mos., nazizm mrz.
przym. denazyfikacyjny, nazistowski
Wiktionary
regionalna nazwa rośliny z rodziny psiankowatych - bielunia dziędzierzawy; dędera
SJP.pl
Dendera, Tentyra (egip. "Junet", Τεντυρις) – miasto w Górnym Egipcie (Tebaida), na prawym brzegu Nilu; w starożytności ośrodek kultu bogini Hathor, przez Greków utożsamianej z Afrodytą. Położone w okolicy, w której bieg Nilu nietypowo kieruje się ze wschodu na zachód.
Wikipedia
powierzchnia uprawna drzew i krzewów dla celów hodowlanych i badawczych; arboretum
SJP.pl
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy z drzewem lub drewnem
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃ndrɔ, AS: dẽndro
Wiktionary
dżdżownica używana jako przynęta przy łowieniu ryb
SJP.pl
gatunek storczyka; drzewoporzec
SJP.pl
Dendrobium ("Dendrobium" Sw.) – rodzaj roślin z rodziny storczykowatych ("Orchidaceae"). Należy do niego ponad 1500 gatunków. Jest to jeden z rodzajów storczykowatych, obejmujących największą liczbę gatunków, dodatkowo odznaczających się niezwykle dużą zmiennością oraz adaptacją do różnych warunków klimatycznych.
Wikipedia
metoda określania wieku drewnianych przedmiotów na podstawie analizy koncentrycznych pierścieni wzrostu drzew, tzw. słojów drzewnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. metoda datowania drewna i wytworów z niego;
Wiktionary
Dendrochronologia – gałąź dendrologii, naukowa metoda datowania zjawisk przyrodniczych, zabytków i znalezisk archeologicznych zawierających drewno. Polega na analizie wzoru przyrostów rocznych (słojów) drzew i pozwala określić wiek z próbek drewna z dokładnością przynajmniej do roku, a czasem nawet co do sezonu. Metoda została opracowana w latach 20. XX wieku przez amerykańskiego astronoma A.E. Douglassa, założyciela Laboratory of Tree-Ring Research na Uniwersytecie Stanu Arizona w Tucson.
Wikipedia
(1.1) Po przebadaniu artefaktu metodą dendrochronologii stwierdzono próby sztucznego postarzania i fałszerstwo.
Wiktionary
przym. dendrochronologiczny
Wiktionary
dotyczący dendrochronologii; związany z dendrochronologią (np. metoda dendrochronologiczna, badania dendrochronologiczne)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dendrochronologią, dotyczący dendrochronologii
Wiktionary
rzecz. dendrochronologia ż.
Wiktionary
dziedzina wiedzy wykorzystująca dendrometrię do rozwiązywania zagadnień ekologicznych, takich jak np. badanie historii pożarów czy gradacji owadów
SJP.pl
osoba cierpiąca dewiację seksualną, w której obiektem seksualnym są drzewa
SJP.pl
dewiacja seksualna, w której obiektem seksualnym są drzewa
SJP.pl
kobieta cierpiąca dewiację seksualną, w której obiektem seksualnym są drzewa
SJP.pl
diagram w kształcie drzewa ukazujący związki pomiędzy wybranymi elementami na podstawie przyjętego kryterium
SJP.pl
Dendrogram – diagram w kształcie drzewa ukazujący związki pomiędzy wybranymi elementami na podstawie przyjętego kryterium. Dendrogramem jest filogram, kladogram i fenogram. Dendrogram stosowany jest powszechnie w naukach przyrodniczych do przedstawiania zależności ewolucyjnych i podobieństw między organizmami i zespołami roślinnymi lub zwierzęcymi.
Wikipedia
Dendroklimatologia – nauka zajmująca się rekonstruowaniem warunków klimatycznych i ich zmian w czasie i przestrzeni na podstawie pomiarów słojów drzew. Dzięki technikom dendroklimatologii jest możliwe poznanie kierunków zmian klimatu. Techniki umożliwiają rekonstrukcję danych dotyczących temperatury, opadów i innych czynników klimatycznych.
Wikipedia
specjalista w dziedzinie nauki o drzewach i krzewach; drzewoznawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) specjalista zajmujący się badaniem, identyfikacją i oceną stanu zdrowotnego drzew oraz krzewów
Wiktionary
nauka o drzewach i krzewach; drzewoznawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. dział botaniki, nauka o drzewach, krzewach, krzewinkach i pnączach o zdrewniałych łodygach;
Wiktionary
Dendrologia (gr. "déndron" „drzewo”, "lógos" „słowo, nauka”), drzewoznawstwo – dział botaniki zajmujący się drzewami i krzewami, w tym m.in. ich morfologią, anatomią, geografią, genetyką. Zajmuje się też introdukcją – wprowadzeniem do uprawy obcych gatunków roślin oraz ich aklimatyzacją.
Wikipedia
(1.1) Podział ten istnieje we wszystkich mi znanych pracach o świerku, dendrologiach, monografiach, kluczach.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃ndrɔˈlɔɟja, AS: dẽndroloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. dendrolog mos., dendrolożka ż., dendrologiczność ż.
przym. dendrologiczny
Wiktionary
(1.1) rzad. drzewoznawstwo; skr. dendr.
Wiktionary
związany z nauką o drzewach i krzewach; drzewoznawczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. leśn. związany z dendrologią, wiedzą o drzewach
Wiktionary
rzecz. dendrologia ż.
Wiktionary
(1.1) drzewoznawczy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka zajmująca się badaniem, identyfikacją i oceną stanu zdrowotnego drzew oraz krzewów
Wiktionary
Dendrometria (gr. "déndron" – drzewo; "metréō" – mierzę) – nauka zajmująca się metodami pomiaru drzew i drzewostanów. Przede wszystkim określa się:
Miąższość drzew określa się najczęściej na podstawie takich cech jak:
Do określania miąższości drzewostanu wykorzystuje się przeciętną wysokość, pierśnicową liczbę kształtu oraz pole pierśnicowego przekroju.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna drzewa
Wiktionary
pierwsza sztucznie otrzymana substancja, której cząsteczki mają trójwymiarową formę
SJP.pl
1. zespół drobnych kryształów tworzący się podczas tężenia stopów metali lub odlewów
2. krystaliczny osad minerałów o kształcie przypominającym odciski liści paproci
3. wypustka neuronu odbierająca impulsy nerwowe od innych komórek
4. wykres w formie rozgałęzionego drzewa; popularnie: drzewo, drzewko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawny, wschodni asceta, który spędzał życie na drzewach
SJP.pl
przymiotnik od: dendryt (np. agat dendrytowy, metoda dendrytowa); dendrytyczny
SJP.pl
przymiotnik od: dendryt (np. kryształ dendrytyczny, komórka dendrytyczna); dendrytowy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
celowe uszkodzenie czuciowych włókien nerwowych jako metoda leczenia przewlekłego bólu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|denerwować.
Wiktionary
(1.1) Czy denerwowanie innych sprawia ci przyjemność?
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nɛrvɔˈvãɲɛ, AS: dẽnervovãńe
Wiktionary
czas. denerwować (się) ndk., zdenerwować (się)
rzecz. zdenerwowanie
Wiktionary
(1.1) drażnienie, dokuczanie
Wiktionary
1. drażnić, wyprowadzać z równowagi;
2. martwić się o kogoś lub o coś;
3. denerwować się - wpadać w rozdrażnienie, złość
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. zdenerwować)
(1.1) działać komuś na nerwy, wyprowadzać kogoś z równowagi emocjonalnej / psychicznej
czasownik zwrotny niedokonany denerwować się (dk. zdenerwować się)
(2.1) być czymś przejętym, wzburzonym, podekscytowanym; odczuwać zdenerwowanie
Wiktionary
(1.1) Denerwuje mnie twoje zachowanie.
(2.1) Bardzo denerwowałem się przed tą trudną rozmową.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nɛrˈvɔvat͡ɕ, AS: dẽnervovać
Wiktionary
rzecz. zdenerwowanie n., denerwowanie n., nerw mrz., nerwica ż.
przym. zdenerwowany, nerwowy, denerwujący
Wiktionary
(1.1) irytować, niepokoić, zakłócać spokój, mącić, drażnić, dolewać oliwy do ognia; pot. wnerwiać; wulg. wkurwiać
Wiktionary
pobudzający do gniewu; drażniący, irytujący
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wprowadzający w stan zdenerwowania, irytacji, wywołujący zdenerwowanie; dokuczliwy, wkurzający
Wiktionary
(1.1) Jego pretensjonalne zainteresowanie sztuką było wyjątkowo denerwujące.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nɛrvuˈjɔ̃nt͡sɨ, AS: dẽnervui ̯õncy
Wiktionary
czas. denerwować
przysł. denerwująco
rzecz. denerwowanie, zdenerwowanie, poddenerwowanie
Wiktionary
(1.1) wpieniający, wnerwiający
Wiktionary
nazwisko francuskie, m.in. Catherine Deneuve [czytaj: katRIN deNEW] - francuska aktorka filmowa
SJP.pl
ostra wirusowa choroba zakaźna, przenoszona przez komary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. ostra wirusowa choroba przenoszona przez komary powodująca m.in. ból głowy, mięśni i stawów oraz charakterystyczną wysypkę;
Wiktionary
Denga – infekcyjna choroba tropikalna wywoływana przez wirus dengi. Objawy obejmują gorączkę, ból głowy, mięśni i stawów oraz charakterystyczną wysypkę, przypominającą spotykaną w odrze. W odosobnionych przypadkach choroba prowadzi do zagrażającej życiu gorączki krwotocznej z krwotokami, trombocytopenią i hipowolemią, może się także rozwinąć wstrząs.
Wikipedia
(1.1) Nie istnieją swoiste leki przeciwwirusowe przeciwko wirusowi dengi.
Wiktionary
moneta macedońska, 1/100 denara
SJP.pl
Deni – dawna północnomacedońska moneta zdawkowa. 1 denar dzielił się na 100 deni.
Deni stał się oficjalnym środkiem płatniczym 10 maja 1993, w związku z ówczesną denominacją denara. W obiegu znajdowały się monety o nominale jedynie 50 deni. Zostały one wycofane z użycia 1 stycznia 2013.
Wikipedia
sceptyk odrzucający, podważający jakąś prawdę naukową lub fakt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) psych. socjol. osoba, która odrzuca określone ustalenia naukowe, zaprzecza faktom, hołduje zaklinaniu rzeczywistości
Wiktionary
(1.1) Dookoła pełno jest wciąż klimatycznych denialistów, apologetów przemysłowej produkcji mięsa i rabunkowej deforestacji, a wybory w Polsce wygrywają ci, którzy przyrodę mają za nic.
Wiktionary
rzecz. denializm m.
:: fż. denialistka ż.
przym. denialistyczny
Wiktionary
odrzucanie, podważanie prawdy, faktu, rzeczywistości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) społ. psych. postawa zaprzeczenia faktów i odrzucenia wiedzy naukowej
Wiktionary
rzecz. denialista m., denialistka ż.
przym. denialistyczny
Wiktionary
jednostka miary grubości włókna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) daw. rzad. rozpowiadać krzywdzące, nieprawdziwe informacje na czyjś temat
Wiktionary
(1.1) Ten sam Sienkiewicz, którego przed paru laty jeszcze, gdybyśmy mieli wolną elekcyę, wybranoby niechybnie królem polskim, wkrótce później ciągany był w błoto i denigrowany aż do odmowy ostatniej szczypty talentu […]
Wiktionary
(1.1) zob. oczerniać.
Wiktionary
dżins, jeans;
1. mocna i gruba tkanina bawełniana;
2. ubranie uszyte z denimu
SJP.pl
dżins, jeans;
1. mocna i gruba tkanina bawełniana;
2. ubranie uszyte z denimu
SJP.pl
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: denis] obce imię żeńskie
SJP.pl
Denise – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Mato Grosso.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wymarły gatunek człowieka, znany z DNA odkrytego w jaskini Denisowa w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wymarły gatunek człowieka, którego szczątki znaleziono w Denisowej Jaskini
Wiktionary
Cz
Wikipedia
kobieta wymarłego gatunku człowieka, znanego z DNA odkrytego w jaskini Denisowa w Rosji
SJP.pl
proces zachodzący w środowiskach beztlenowych (np. w zalanych wodą glebach), podczas którego azotany zostają zredukowane do azotu gazowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. proces redukcji azotanów do azotu cząsteczkowego w warunkach beztlenowych;
Wiktionary
Denitryfikacja – reakcja chemiczna polegająca na redukcji azotanów do azotu.
Wikipedia
czas. denitryfikować ndk., zdenitryfikować dk.
przym. denitryfikacyjny
Wiktionary
dotyczący denitryfikacji
SJP.pl
Denitryfikator, źródełko – filtr akwarystyczny ostatniego etapu oczyszczania wody. Pozwala na rzadszą wymianę wody oraz ogranicza wzrost glonów.
Usuwa azotany będące końcowym produktem oczyszczania wody przez bakterie tlenowe w filtrze biologicznym. Dodatkowo usuwa część fosforanów.
Wikipedia
różnica pomiędzy najwyższym i najniższym wzniesieniem na określonym terenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. geol. różnica wysokości terenu;
Wiktionary
Deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem na określonym terenie. Termin jest stosowany jako względna miara wysokości góry od jej podstawy lub danego punktu (np. parkingu, początku szlaku, schroniska).
Stosuje się go również w speleologi jako miarę głębokości jaskini. W przypadku gdy najwyżej położonym punktem jest otwór wejściowy, deniwelacja jest głębokością jaskini.
Wikipedia
(1.1) Klimat obszaru Koszalina kształtują masy powietrza napływające znad Oceanu Atlantyckiego, których cechy ulegają modyfikacji za sprawą sąsiedztwa Morza Bałtyckiego i deniwelacji terenu na granicy Pobrzeża Południowobałtyckiego i Pojezierza Pomorskiego.
Wiktionary
przym. deniwelacyjny
Wiktionary
(1.1) nierówność
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do deniwelacji, związany z deniwelacją
Wiktionary
rzecz. deniwelacja ż.
Wiktionary
przyrząd służący w geodezji do ustalania poziomu terenu
SJP.pl
obrabiarka używana w bednarstwie do wycinania drewnianych den do beczek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: dno
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. dno
(1.2) pot. dno niewielkiego pojemnika
(1.3) przykrywka czegoś
(1.4) górna część niektórych nakryć głowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Renia nosi okulary grube jak denka od butelek.
(1.3) „Chwalicie mą tabakę mości dobrodzieje, • Obaczcież co się wewnątrz tabakierki dzieje.” • Tu wycierając chustką zabrudzone denko, • Pokazał malowaną armiję maleńką (…)
(1.4) Rogatywka to czapka o główce z kwadratowym denkiem, szczególnie rozpowszechniona w Polsce.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃nkɔ, AS: dẽnko
Wiktionary
rzecz. dno n., denuszko n.
przym. denny
przysł. dennie
Wiktionary
(1.1) denuszko
(1.3) wieczko, przykrywka
Wiktionary
wymarły paleozoiczny koralowiec; tabulat
SJP.pl
[czytaj: dener] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w górnictwie: dolna warstwa pokładu rudy żelaza
SJP.pl
1. spód ula;
2. deska kładziona na całą długość wozu między drabinami;
3. ścianka zamykająca otwór cylindrycznego walczaka lub pionowego zbiornika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pszcz. dolny element ula
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wiosną należy oczyścić dennice z osypu zimowego.
Wiktionary
IPA: dɛ̃ɲˈːit͡sa, AS: dẽ•ńica
Wiktionary
przym. dennicowy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dennie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: denny (potocznie: beznadziejny, bezwartościowy)
SJP.pl
1. ryba morska;
2. poprzeczny element konstrukcji dennej statku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina głębinowych ryb morskich, obejmująca wiele gatunków żyjących w Atlantyku i Pacyfiku
SJP.pl
Dennikowate (Liparidae) – rodzina morskich ryb skorpenokształtnych (Scorpaeniformes).
Wikipedia
o cechach dennikowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
1. obce imię męskie;
2. nazwisko obce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dotyczący dna
2. w przenośni: kiepski, bezwartościowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dnem, dolną powierzchnią jakiegoś zagłębienia
(1.2) pejor. pot. pozbawiony jakiejkolwiek wartości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dno n., denko n.
Wiktionary
(1.2) beznadziejny, bezwartościowy, kiepski
Wiktionary
1. wymiana pieniędzy w państwie związana z obniżeniem ich nominału (przy zachowanej wartości nabywczej) lub ze zmianą nazwy;
2. zmiana nazwy czegoś; przemianowanie;
3. w Europie: grupa wyznaniowa, która oddzieliła się od macierzystej formacji religijnej; w USA: każda grupa wyznaniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. obniżenie nominału danej waluty;
(1.2) jęz. zmiana nazwy czegoś
(1.3) kośc. w Europie – grupa wyznaniowa, która oddzieliła się od macierzystej formacji religijnej; w USA – każda grupa wyznaniowa;
Wiktionary
Denominacja – reforma pieniężna, polegająca na zastąpieniu dotychczasowych znaków pieniężnych nowymi o niższych nominałach i przeliczeniu wszystkich wartości według ustalonych proporcji. Denominacji nie należy mylić z dewaluacją, ta bowiem zakłada realne obniżenie wartości waluty krajowej wobec innych walut, podczas gdy denominacja ma charakter usprawnienia czysto technicznego, a wszelkie obniżki mają w tym wypadku charakter wyłącznie nominalny.
Wikipedia
rzecz. denominator m.
przym. denominacyjny, bezdenominacyjny
Wiktionary
(1.2) przemianowanie
Wiktionary
przymiotnik od: denominacja (np. podział denominacyjny, reforma denominacyjna)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) ekon. związany z denominacją, dotyczący denominacji
(1.2) rel. związany z denominacją, dotyczący denominacji
Wiktionary
rzecz. denominacja ż.
przym. bezdenominacyjny
Wiktionary
w ekonomii: waluta służąca do wyznaczania kursów innych walut
SJP.pl
zmieniać wartość wyrażaną przez jakąś jednostkę
SJP.pl
zbiór wszystkich desygnatów danej nazwy, zakres znaczenia nazwy; ekstensja
SJP.pl
Denotacja – w semantyce językoznawczej, semantyce logicznej, logice, semiotyce oraz filozofii języka termin odnoszący się do związku między wyrażeniem językowym albo znakiem a tym, do czego dane wyrażenie lub znak się odnosi. W zależności od przyjętej teorii denotacją nazywa się także wartość semantyczną wyrażenia, np. jego zakres, zbiór obiektów spełniających dany opis, referent albo, w przypadku zdań, wartość logiczna.
Wikipedia
osoba lub przedmiot będący odniesieniem przynależnej mu nazwy; desygnat
SJP.pl
o nazwie: odnosić się, wyznaczać pewien zakres przedmiotów
SJP.pl
przyrząd do mierzenia gęstości optycznej; densytometr
SJP.pl
przyrząd do mierzenia gęstości cieczy lub stężenia roztworu (używany m.in. do pomiaru gęstości elektrolitu w akumulatorach samochodowych); gęstościomierz; areometr
SJP.pl
Densymetr ( densus – gęsty, metréō – mierzę) – rodzaj areometru wyskalowanego w jednostkach gęstości. Służy do mierzenia gęstości cieczy.
Wikipedia
przyrząd do mierzenia gęstości optycznej; densometr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie do pomiaru gęstości optycznej materiałów;
(1.2) med. urządzenie diagnostyczne do pomiaru gęstości kości
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. densytometria ż.
przym. densytometryczny
Wiktionary
metoda pomiaru stopnia zaczernienia materiałów światłoczułych w wyniku działania światła oraz obróbki chemicznej
SJP.pl
Densytometria – technika pomiaru stopnia zaczernienia światłoczułego materiału fotograficznego w wyniku działania światła i obróbki chemicznej (wywołania i utrwalenia). Stosowana jest w pomiarach czułości ogólnej i barwoczułości materiałów fotograficznych (sensytometria), oraz pomiaru stopnia zaczernienia materiału światłoczułego, a poprzez to pośrednio do pomiaru stopnia pochłaniania promieniowania zaczerniającego materiał światłoczuły.
Wikipedia
skrót od: dentysta, dentystyczny
SJP.pl
skrót
(1.1) = med. dentysta
Wiktionary
(1.1) O dużym zaskoczeniu przy przylocie do Afryki opowiada lek. dent. Sławomir Burda, który w ramach akcji „Dentysta w Afryce” spędził kilka tygodni w Kamerunie.
Wiktionary
wymawiany z udziałem czubka języka i górnego szeregu zębów; zębowy
SJP.pl
autobus z gabinetem stomatologicznym
SJP.pl
tkanka kostna otaczająca miazgę zębową; zębina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stomat. tkanka leżąca pod szkliwem w obrębie korony zęba i pod cementem w obrębie szyjki i korzenia zęba
Wiktionary
(1.1) Profesor długo rozwodził się na temat dentyny i szkliwa.
Wiktionary
rzecz. dentysta m., dentystka ż., dentystyka ż.
Wiktionary
(1.1) zębina
Wiktionary
lekarz specjalizujący się w zakresie dentystyki (stomatologii); stomatolog
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zob. stomatolog.;
Wiktionary
(1.1) Boli mnie ząb, więc muszę iść do dentysty.
(1.1) Chodzę regularnie do dentysty co sześć miesięcy.
(1.1) Możesz mi polecić dobrego dentystę?
Wiktionary
IPA: dɛ̃nˈtɨsta, AS: dẽntysta
Wiktionary
rzecz. dentystyka ż.
:: fż. dentystka ż.
przym. dentystyczny
przysł. dentystycznie
temsłow. dento-, -dont
Wiktionary
(1.1) stomatolog, wyrwiząb; gw. Śląsk Cieszyński zymbiorz
Wiktionary
kobieta specjalizująca się w dziedzinie dentystyki (stomatologii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kobieta stomatolog
Wiktionary
(1.1) Ta dentystka pastwiła się nade mną prawie godzinę!
Wiktionary
IPA: dɛ̃nˈtɨstka, AS: dẽntystka
Wiktionary
rzecz. dentystyka ż., dentofobia ż.
:: fm. dentysta mos.
przym. dentystyczny
przysł. dentystycznie
temsłow. dento-, -dont
Wiktionary
(1.1) stomatolog, stomatolożka
Wiktionary
→ dentystyka; stomatologiczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dentystą (stomatologiem) lub dentystyką (stomatologią)
Wiktionary
(1.1) Nie znoszę zapachu gabinetu dentystycznego.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃ntɨˈstɨt͡ʃnɨ, AS: dẽntystyčny
Wiktionary
rzecz. dentysta m., dentystka ż., dentystyka ż.
Wiktionary
(1.1) stomatologiczny
Wiktionary
dział medycyny, nauka zajmująca się chorobami i wadami rozwojowymi zębów, jamy ustnej oraz metodami ich leczenia; stomatologia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. pot. stomatologia
Wiktionary
IPA: dɛ̃nˈtɨstɨka, AS: dẽntystyka
Wiktionary
rzecz. dentysta ż., dentystka ż., dentyna ż.
przym. dentystyczny
przysł. dentystycznie
temsłow. dento-, -dont
Wiktionary
proces wietrzenia, erozji i osuwania się mas skalnych, prowadzący do obniżenia wysokości kontynentów
SJP.pl
De
Wikipedia
dotyczący denudacji
SJP.pl
tworzenie stref pozbawionych broni nuklearnej; dezatomizacja
SJP.pl
dotyczący denuklearyzacji
SJP.pl
tworzyć terytoria pozbawione broni nuklearnej; dezatomizować
SJP.pl
tajne oskarżenie przed władzą, doniesienie, donos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poufna skarga na kogoś naruszającego ustalony porządek
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nũnˈt͡sʲjat͡sʲja, AS: dẽnũncʹi ̯acʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. denuncjator m., denuncjatorka ż., denuncjowanie n.
przym. denuncjatorski, denuncjacyjny
czas. denuncjować ndk.
Wiktionary
(1.1) doniesienie; pot. donos, zakapowanie, zakablowanie, podkablowanie, wsypanie, wkopanie
Wiktionary
osoba denuncjująca (poufnie donosząca władzy o popełnieniu wykroczenia); donosiciel, denuncjator, konfident
SJP.pl
kobieta denuncjująca (poufnie donosząca władzy o popełnieniu wykroczenia); donosicielka, denuncjatorka
SJP.pl
osoba denuncjująca (poufnie donosząca władzy o popełnieniu wykroczenia); donosiciel, denuncjant, konfident
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto skrycie oskarża przed władzą o wykroczenie przeciw prawu
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nũnˈt͡sʲjatɔr, AS: dẽnũncʹi ̯ator
Wiktionary
rzecz. denuncjacja ż., denuncjowanie n., zadenuncjowanie n.
:: fż. denuncjatorka ż.
czas. denuncjować ndk., zadenuncjować dk.
przym. denuncjatorski, denuncjacyjny
Wiktionary
(1.1) rzad. denuncjant; daw. delator
Wiktionary
kobieta denuncjująca (poufnie donosząca władzy o popełnieniu wykroczenia); donosicielka, denuncjantka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej, która potajemnie donosi na kogoś
Wiktionary
rzecz. denuncjacja ż., denuncjowanie n., zadenuncjowanie n.
:: fm. denuncjator
czas. denuncjować ndk., zadenuncjować dk.
przym. denuncjatorski, denuncjacyjny
Wiktionary
związany z denuncjacją (np. nadzorowanie czegoś w denuncjatorski sposób, list denuncjatorski)
SJP.pl
poufne donoszenie na innych do władz lub przełożonych; delatorstwo, donosicielstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) potajemne donoszenie władzom o popełnieniu przez kogoś wykroczenia
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nũnt͡sʲjɔˈvãɲɛ, AS: dẽnũncʹi ̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. denuncjacja ż., denuncjator m., denuncjatorka ż., zadenuncjowanie n.
czas. denuncjować ndk., zadenuncjować dk.
przym. denuncjacyjny
Wiktionary
informować poufnie o czymś władze, zwykle o wykroczeniu przeciw obowiązującemu prawu; donosić
SJP.pl
czasownik
(1.1) donosić władzom poufnie o popełnieniu przez kogoś wykroczenia, potajemnie oskarżać o takie czyny lub poglądy
Wiktionary
(1.1) Pracownicy denuncjowali uczestników spisku.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃nũnˈt͡sʲjɔvat͡ɕ, AS: dẽnũncʹi ̯ovać
Wiktionary
rzecz. denuncjacja ż., denuncjator m., denuncjatorka ż., denuncjant m., denuncjantka ż., denuncjowanie n., zadenuncjowanie n.
czas. zadenuncjować dk.
przym. denuncjatorski, denuncjacyjny
Wiktionary
miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kolorado
SJP.pl
De
Wikipedia
mieszkaniec Denver
SJP.pl
mieszkanka Denver
SJP.pl
potocznie o dezodorancie
SJP.pl
enzym trawienny pochodzenia trzustkowego; dezoksyrybonukleaza
SJP.pl
kwas deoksyrybonukleinowy - organiczny związek chemiczny pełniący rolę nośnika informacji genetycznej organizmów żywych i wirusów; DNA, kwas dezoksyrybonukleinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. tylko w wyrażeniu: kwas deoksyrybonukleinowy
Wiktionary
rzecz. deoksyryboza ż.
Wiktionary
(1.1) daw. dezoksyrybonukleinowy
Wiktionary
pięciowęglowy cukier wchodzący w skład DNA; dezoksyryboza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. monosacharyd będący składnikiem kwasów deoksyrybonukleinowych;
Wiktionary
Deoksyryboza ("2-deoksyryboza", "dezoksyryboza") – cukier prosty z grupy aldopentoz. W deoksyrybozie w pozycji 2, zamiast grupy hydroksylowej obecnej w rybozie, znajduje się atom wodoru, w związku z czym nie podlega ona pod wzór ogólny węglowodanów [Cx(H2O)y].
Wikipedia
(1.1) Deoksyryboza jest składnikiem nukleozydów, nukleotydów i kwasów nukleinowych (w tym DNA).
Wiktionary
przym. deoksyrybonukleinowy
Wiktionary
(1.1) dezoksyryboza
Wiktionary
specjalista w zakresie deontologii
SJP.pl
1. dział etyki traktujący o obowiązkach moralnych i o tym, co decyduje o moralnej wartości czynów
2. ogół elementarnych zasad moralnych obowiązujących w danym środowisku, zawodzie, np. lekarza, prawnika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. filoz. dział etyki zajmujący się obowiązkami moralnymi i zasadami postępowania, zwłaszcza w określonych zawodach
Wiktionary
Deontologia (gr. "déon", „to, co niezbędne, właściwe”; „obowiązek” i "logos", „mowa”, „słowo”; przez ang. "deontology", pierwotnie „etyka prywatna” (Jeremy'ego Benthama)) – nauka o powinnościach i obowiązkach, a także pogląd przeciwstawny konsekwencjalizmowi – jeśli chce się osiągnąć dobry rezultat, należy do niego dojść dobrą drogą („cel nie uświęca środków”).
Wikipedia
(1.1) Immanuel Kant jest twórcą klasycznej deontologii w etyce.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) filoz. w sposób deontologiczny
Wiktionary
odnoszący się do deontologii (np. argumenty deontologiczne, kodeks deontologiczny, wymiar deontologiczny); deontyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) filoz. związany z deontologią; rozumiany w zakresie deontologii
Wiktionary
kierunek w etyce, wg którego nakaz miarodajnego autorytetu konstytuuje moralną powinność działania człowieka i zobowiązuje go do działania
SJP.pl
wynikający z obowiązku lub powinności, np. logika deontyczna, normy deontyczne; deontologiczny
SJP.pl
Deorbitacja – sprowadzenie statku kosmicznego z orbity w gęste warstwy atmosfery. Początek deorbitacji powoduje praca silnika rakietowego o wstecznym ciągu, czyli o ciągu ze zwrotem przeciwnym do zwrotu prędkości statku kosmicznego. Impuls całkowity silnika rakietowego niezbędny do inicjacji deorbitacji zależy od masy statku kosmicznego i wysokości orbity.
Wikipedia
grecka filozofka z V w. p.n.e., uważana za nauczycielkę Sokratesa i twórczynię koncepcji miłości platonicznej
SJP.pl
skrót od: departament
SJP.pl
skrót
(1.1) = departament
Wiktionary
(1.1) Wiceszef IV Dep. MSW płk Adam Pietruszka usłyszał wyrok 25 lat za podżeganie do zabójstwa.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w językoznawstwie: zanik palatalnej (miękkiej) wymowy głosek, zwłaszcza spółgłosek (np. mazowieckie "lypa" zamiast "lipa"); dyspalatalizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fonet. zmiana artykulacji głoski polegająca na utracie jej miękkości; zniesienie palatalizacji
Wiktionary
Depalatalizacja – proces fonetyczny przeciwny do palatalizacji (zmiękczenia). Np. zanik miękkości "sz", "cz", "ż", "c" w języku polskim.
Wikipedia
(1.1) Jeżeli palatalizowane [tʲ] przechodzi w [t], jest to depalatalizacja.
Wiktionary
(1.1) odpodniebiennienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozładowywanie towaru z palet
Wiktionary
IPA: ˌdɛpalɛtɨˈzat͡sʲja, AS: depaletyzacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. depaletyzator, depaletyzowanie
czas. depaletyzować
Wiktionary
(1.1) depaletyzowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie do rozładowywania towaru z palet
Wiktionary
IPA: ˌdɛpalɛtɨˈzatɔr, AS: depaletyzator
Wiktionary
rzecz. depaletyzacja, depaletyzowanie
czas. depaletyzować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozładowywanie towaru z palet
Wiktionary
IPA: ˌdɛpalɛtɨzɔˈvãɲɛ, AS: depaletyzovãńe
Wiktionary
rzecz. depaletyzacja, depaletyzator
czas. depaletyzować
Wiktionary
(1.1) depaletyzacja
Wiktionary
czasownik
(1.1) rozładowywać towar z palet
Wiktionary
IPA: ˌdɛpalɛtɨˈzɔvat͡ɕ, AS: depaletyzovać
Wiktionary
rzecz. depaletyzacja, depaletyzowanie, depaletyzator
Wiktionary
[czytaj: döparDJÖ albo deparDJE] nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od departament
Wiktionary
(1.1) To nie departament, lecz tylko mały departamencik.
Wiktionary
rzecz. departament m.
przym. departamentalny, departamentowy
Wiktionary
1. jednostka administracyjna Republiki Francuskiej oraz wielu państw Afryki i Ameryki Łacińskiej;
2. jednostka organizacyjna wyższego rzędu w ministerstwie lub innej instytucji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) adm. jednostka organizacyjna ministerstwa lub innej instytucji,
(1.2) adm. jednostka podziału administracyjnego w niektórych państwach,
(1.3) daw. na Litwie sąd główny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Do Departamentu należy wykonywanie zadań wynikających z polityki rządu w zakresie ochrony zabytków.
(1.2) Podział na departamenty został wprowadzony we Francji na miejsce dotychczasowych prowincji.
Wiktionary
IPA: ˌdɛparˈtãmɛ̃nt, AS: departãmẽnt
Wiktionary
przym. departamentowy, departamentalny
rzecz. departamencik mrz.
Wiktionary
struktura administracyjna charakteryzująca się niezależnością departamentów, skutkująca zmniejszonym podporządkowaniem organom władzy politycznej
SJP.pl
związany z departamentem (np. komitet departamentalny, szczebel departamentalny); departamentowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z departamentem, dotyczący departamentu, obejmujący zakresem departament
Wiktionary
rzecz. departament mrz., departamencik mrz.
przym. departamentowy
Wiktionary
(1.1) departamentowy
Wiktionary
związany z departamentem (np. system departamentowy, rady departamentowe); departamentalny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z departamentem, dotyczący departamentu, obejmujący zakresem departament
Wiktionary
rzecz. departament mrz., departamencik mrz.
przym. departamentalny
Wiktionary
(1.1) departamentalny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: fan zespołu Depeche Mode; depeszowiec, depesz
SJP.pl
potocznie: dom pomocy społecznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. praw. nazwa od DPK – dobrowolne poddanie się karze
Wiktionary
IPA: ˈdɛpɛk, AS: depek
Wiktionary
(1.1) DPK
Wiktionary
obniżenie wymiaru i ograniczenie zakresu kar ustawowych za pewne rodzaje przestępstw lub uznanie za legalne czynów wcześniej karalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ograniczenie i złagodzenie wymiaru karalności określonego typu czynu, uznawanego dotychczas za przestępstwo lub wykroczenie;
Wiktionary
Depenalizacja – przeciwieństwo penalizacji, rezygnacja z karalności określonego typu czynu uznawanego dotychczas za przestępstwo lub wykroczenie.
Wikipedia
(1.1) Inaczej mówiąc dekryminalizacja lub depenalizacja powoduje przede wszystkim zaniechanie wywierania na tę grupę osób nieustannego nacisku policyjnego.
Wiktionary
rezygnować z karania określonego rodzaju czynów, łagodzić kary za pewne rodzaje przestępstw
SJP.pl
1. dawniej: zależność, zawisłość, podległość;
2. dobra, majątek, instytucje zależne od innych instytucji;
3. kraj, państwo zależne od innego;
4. praktyka prawnicza, zajęcie dependenta
SJP.pl
Dependencja – termin wywodzący się z łacińskiego dependare, czyli „być rządzonym przez kogoś”, „zależeć od kogoś”. Obecnie termin dependencja stosowany w politologii, dotyczy dwóch rodzajów zależności terytoriów.
Pierwszy rodzaj dotyczy specyficznej formy zależności kolonialnej terytorium od metropolii. W sensie tym termin dependencja jest wyróżniany w języku polskim – w wielu innych językach jest on natomiast synonimem określenia „terytorium zależne”. Obecnie istnieją cztery takie terytoria:
Wikipedia
przestarzale: praktykant, pomocnik u adwokata lub notariusza
SJP.pl
depersonifikacja;
1. odebranie czemuś indywidualnego charakteru lub pozbawienie kogoś odrębności;
2. zaburzenie psychiczne występujące głównie w schizofrenii i głębokich stanach depresyjnych, polegające na braku wiary w swoje odczucia, w swój obraz, we własne istnienie itp.
SJP.pl
De
Wikipedia
1. odbierać czemuś indywidualny charakter;
2. pozbawiać kogoś poczucia odrębności;
3. usuwać z dokumentów czyjeś dane personalne;
4. powodować, że relacje międzyludzkie tracą charakter osobowy
SJP.pl
depersonalizacja;
1. odebranie czemuś indywidualnego charakteru lub pozbawienie kogoś odrębności;
2. zaburzenie psychiczne występujące głównie w schizofrenii i głębokich stanach depresyjnych, polegające na braku wiary w swoje odczucia, w swój obraz, we własne istnienie itp.
SJP.pl
komunikat w formie tekstu przesłany telegraficznie; telegram
SJP.pl
komunikat w formie tekstu przesłany telegraficznie; telegram
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) telekom. tekst przesłany telegraficznie, blankiet z tym tekstem
(1.2) telekom. prasowa wiadomość telegraficzna
(1.3) daw. urzędowa wiadomość, list pilny, dotyczący spraw państwowych
Wiktionary
(1.1) Dostał depeszę, że jego matka ciężko zachorowała i musiał zaraz jechać.
Wiktionary
(1.1) telegram
Wiktionary
fanka zespołu muzycznego Depeche Mode
SJP.pl
wysyłać depeszę, zawiadamiać o czymś telegraficznie; telegrafować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zadepeszować)
(1.1) nadawać depeszę
Wiktionary
1. dziennikarz redagujący najnowsze wiadomości;
2. potocznie: fan zespołu Depeche Mode; depesz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. członek subkultury związanej z zespołem Depeche Mode;
(1.2) środ. muz. młodz. fan zespołu Depeche Mode
Wiktionary
(1.1) Depeszowcy często nosili ubrania z logo swojego ulubionego zespołu.
(1.2) Pamiętam nieformalną „wojnę” między depeszowcami a metalowcami.
Wiktionary
rzecz. depesz
przym. depeszowski
Wiktionary
(1.1) depesz
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) charakterystyczny dla okresu działania i twórczości grupy Depeche Mode
Wiktionary
(1.1) Na co dzień z depeszowskich ciuchów zostają mi tylko buty, bo martensy pasują do wszystkiego i są bardzo wygodne.
Wiktionary
rzecz. depeszowiec mos.
Wiktionary
związany z depeszą
SJP.pl
proces usuwania pigmentu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) utrata barwy skóry
Wiktionary
usuwać pigment
SJP.pl
epilacja;
1. usuwanie nadmiernego, niepożądanego owłosienia w celach leczniczych lub kosmetycznych;
2. mechaniczne usuwanie sztywnych włosów ze skór futerkowych w celu ich wykończenia i uszlachetnienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kosmet. med. usuwanie włosów z miejsc niepożądanych za pomocą urządzeń lub środków chemicznych;
(1.2) techn. proces uszlachetniania i wykańczania skór futerkowych poprzez mechaniczne usuwanie sztywnych, wystających włosów
Wiktionary
Depilacja – termin określający usuwanie owłosienia ciała.
Wikipedia
(1.1) Poddałem się bezbolesnej depilacji klatki piersiowej.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpʲiˈlat͡sʲja, AS: depʹilacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. depilator m., depilowanie n., wydepilowanie n.
czas. depilować ndk., wydepilować dk.
przym. depilacyjny
Wiktionary
(1.1) epilacja
(1.2) epilacja
Wiktionary
dotyczący depilacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z depilacją, dotyczący depilacji
Wiktionary
rzecz. depilacja ż., depilator m., depilowanie n., wydepilowanie n.
czas. depilować ndk., wydepilować dk.
Wiktionary
przyrząd służący do usuwania nadmiernego, niechcianego owłosienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kosmet. przyrząd służący do usuwania owłosienia razem z cebulkami;
(1.2) kosmet. preparat kosmetyczny służący do usuwania owłosienia razem z cebulkami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dostępne są depilatory z pęsetami lub z obracającymi się dyskami, które usuwają owłosienie.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpʲiˈlatɔr, AS: depʹilator
Wiktionary
rzecz. depilacja ż., depilowanie n., wydepilowanie n.
czas. depilować ndk., wydepilować dk.
przym. depilacyjny
Wiktionary
środek do usuwania zbędnego owłosienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kosmet. usuwanie zbędnego owłosienia
Wiktionary
rzecz. depilacja ż., depilator mrz., wydepilowanie n.
czas. depilować ndk., wydepilować dk.
przym. depilacyjny
Wiktionary
usuwać niepożądane owłosienie
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonywać depilacji, usuwać owłosienie z ciała
Wiktionary
(1.1) Zarys i grubość brwi, nadane nam przez naturę możemy zmieniać depilując część włosów.
(1.1) Wosk jest też najpopularniejszą metodą depilacji wśród Włoszek, które oprócz nóg, okolic bikini i skóry pod pachami depilują też włoski znad górnej wargi.
Wiktionary
rzecz. depilator m., depilacja ż., depilowanie n., wydepilowanie n.
czas. wydepilować dk.
przym. depilacyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) harc. zajęcia związane z rozebraniem obozu harcerskiego na jego koniec po zakończeniu wszystkich zajęć, przed wyjazdem
Wiktionary
(1.1) Dziś zaczynamy depionierkę.
Wiktionary
(1.1) dekwaterka
Wiktionary
wypaczenie się elementu początkowego płaskiego
SJP.pl
przenikanie wody z otoczenia do odwodnionej komórki; turgor
SJP.pl
Deplazmoliza – proces odwrotny do plazmolizy, polegający na pobieraniu wody przez komórkę przeniesioną z roztworu hipertonicznego i zanurzoną w roztworze hipotonicznym. W wyniku deplazmolizy komórka odzyskuje turgor, a błona komórkowa w komórkach roślinnych, ponownie w pełni przylega do ściany komórkowej.
Wikipedia
zmniejszenie, wyczerpanie, uszczuplenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. przekształcenie zapożyczanego wyrazu występującego pierwotnie w liczbie mnogiej do liczby pojedynczej w języku pożyczającym
Wiktionary
(1.1) Dziś można jednak przypuszczać, że coraz lepsza i powszechniejsza znajomość angielskiego przynajmniej w relacjach polszczyzny z tym językiem depluralizacji zapożyczeń sprzyjać nie będzie, a regułą się staną zachowania gramatyczne takie jak Andrzeja Osęki.
Wiktionary
potocznie:
1. nadepnąć;
2. przyspieszyć, prowadząc samochód; wcisnąć gaz do dechy
SJP.pl
dépôt;
1. miejsce postoju oraz naprawy parowozów, wagonów; lokomotywownia;
2. skład, magazyn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. kolej. miejsce postoju, konserwacji i obsługi lokomotyw i wagonów
(1.2) przest. magazyn, skład
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. remiza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) daw. dépôt; współcz. lokomotywownia
(1.2) daw. dépôt; współcz. magazyn, skład, składnica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. guzik
Wiktionary
Depok – miasto w Indonezji na Jawie w prowincji Jawa Zachodnia w zespole miejskim Dżakarty.
Wikipedia
zmniejszenie stopnia polaryzacji światła, ogniwa galwanicznego itp.
SJP.pl
substancja zmniejszająca polaryzację elektrod w pracujących elektrolizerach
SJP.pl
Depolaryzator ("substancja elektroaktywna") – substancja chemiczna obecna w roztworze elektrolitu, która ulegając procesom utleniania bądź redukcji na powierzchni elektrody, przeciwdziała jej polaryzacji, tj. powoduje zmiany potencjału elektrody w kierunku potencjału równowagowego. Pojęcie "depolaryzator" jest też często używane w sensie ogólniejszym, jako określenie substancji dodawanej do elektrolitu w celu zapobiegania wszelkim niepożądanym reakcjom elektrodowym.
Wikipedia
znosić lub osłabiać polaryzację
SJP.pl
proces rozpadu polimeru w monomer lub w polimer o zmniejszonym ciężarze cząsteczkowym, zachodzący ze zmianą lub bez zmiany składu chemicznego
SJP.pl
De
Wikipedia
doprowadzać do rozpadu polimeru w monomer lub w polimer o zmniejszonym ciężarze cząsteczkowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|depolimeryzować.
Wiktionary
czas. depolimeryzować
Wiktionary
doprowadzać do rozpadu polimeru w monomer lub w polimer o zmniejszonym ciężarze cząsteczkowym
SJP.pl
doprowadzać do rozpadu polimeru w monomer lub w polimer o zmniejszonym ciężarze cząsteczkowym
SJP.pl
pozbawienie czegoś charakteru politycznego, oddzielenie od wpływu polityki i polityków
SJP.pl
zatracenie polskości, wynaradawianie się Polaków
SJP.pl
Depolonizacja – działania w zakresie języka, kultury, własności zmierzające do zmniejszenia poczucia polskości, zaniku pamięci o polskim języku, korzeniach i tradycjach. Przeciwieństwo polonizacji.
Depolonizacja w XVIII/XIX wieku obejmowała celowe działania na terenie wszystkich 3 rozbiorów (zabór pruski, zabór austriacki, zabór rosyjski) Polski.
Wikipedia
dotyczący depolonizacji
SJP.pl
1. odbierać czemuś cechy polskości, polski charakteru;
2. wynaradawiać Polaków;
3. depolonizować się - o Polaku: wynaradawiać się
SJP.pl
osoba, u której coś zdeponowano; depozytariusz
SJP.pl
czasownik mający formę bierną, a znaczenie czynne - głównie w łacinie
SJP.pl
1. osoba składająca pieniądze lub przedmioty na przechowanie, w depozyt; depozytor;
2. dawniej: osoba składająca zeznania, świadek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekon. osoba posiadająca depozyt
(1.2) praw. zaprzysiężony świadek
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) ekon. firma lub organizacja posiadająca depozyt
Wiktionary
Nie mylić z: Depozytariusz.
Deponent – osoba, przedsiębiorstwo lub organizacja, która złożyła depozyt. W odniesieniu do deponentów nie należy stosować terminu depozytariusz, ponieważ odnosi się on do osoby lub instytucji, która przyjmuje depozyt.
Wikipedia
IPA: dɛˈpɔ̃nɛ̃nt, AS: depõnẽnt
Wiktionary
czas. deponować ndk., zdeponować dk.
Wiktionary
(1.1) depozytor
Wiktionary
składać coś, np. pieniądze, w depozyt
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) praw. pozostawiać gdzieś lub u kogoś pieniądze albo kosztowności, w celu ich zabezpieczenia
(1.3) ekol. składować dane materiały lub płyny w miejscu, gdzie nie stanowią one zagrożenia dla ludzi i środowiska naturalnego
Wiktionary
(1.1) Sztabki złota i pierścionki deponowaliśmy w zamówionym przez nas sejfie
(1.2) Pieniądze na budowę tego domu deponowałem na oprocentowanym koncie
(1.1) Odpady radioaktywne deponujemy w specjalnej strefie, z dala od elektrowni atomowej
Wiktionary
rzecz. deponowanie n., deponent m., deponens m., deponariusz m.
czas. zdeponować dk.
Wiktionary
zmniejszenie się zaludnienia w terenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyludnienie, zmniejszenie stanu zaludnienia
Wiktionary
Depopulacja albo spadek populacji – dowolne zmniejszenie liczebności jakiegoś organizmu na wskazanym terenie. Zwykle określa się tym terminem drastyczne zmniejszenie populacji ludzi na jakimś obszarze. Może ono być spowodowane zarówno powolnymi trendami demograficznymi, jak migracje czy ujemny przyrost naturalny, bądź gwałtownymi wydarzeniami, takimi jak katastrofy naturalne, epidemie czy wojny.
Wikipedia
przym. depopulacyjny
Wiktionary
dotyczący depopulacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z depopulacją
Wiktionary
rzecz. depopulacja ż.
Wiktionary
utrata popularności, stawanie się niepopularnym
SJP.pl
1. zmniejszać popularność kogoś lub czegoś;
2. depopularyzować się - stawać się mniej popularnym, tracić popularność
SJP.pl
zmniejszać liczbę ludności
SJP.pl
umowa na określony termin
SJP.pl
Deport (ang. "backwardation") – to warunki rynkowe, w których cena towaru o dostawie w bliższym terminie jest wyższa niż cena towaru o dłuższym terminie dostawy.
Uwaga: W żargonie branżowym backwardation może odnosić się do sytuacji, w której ceny kontraktów futures znajdują się poniżej bieżącej ceny spot.
Wikipedia
1. przymusowe przesiedlenie, zesłanie skazanego do odległego, izolowanego miejsca, połączone z częściowym lub całkowitym ograniczeniem wolności;
2. wydalenie z terenu państwa przebywającego w nim nielegalnie obywatela innego kraju, głównie do kraju ojczystego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zesłanie do określonego miejsca na przymusowy pobyt
(1.2) praw. polit. wydalenie cudzoziemca poza granice danego kraju
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W zeszłym tygodniu miały miejsce deportacje nielegalnych imigrantów.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpɔrˈtat͡sʲja, AS: deportacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. deportowanie n.
czas. deportować ndk.
przym. deportacyjny
Wiktionary
(1.1) zesłanie, zsyłka
(1.2) wydalenie
Wiktionary
dotyczący deportacji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący deportacji, deportowania
Wiktionary
(1.1) W 2015 r. doszło do blisko 400 prób samobójczych w brytyjskich ośrodkach deportacyjnych.
Wiktionary
rzecz. deportacja ż., deportowanie n.
czas. deportować ndk.
Wiktionary
nazwa wielu klubów sportowych w krajach hispanojęzycznych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kobieta skazana na deportację;
2. kobieta poddana deportacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deportować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpɔrtɔˈvãɲɛ, AS: deportovãńe
Wiktionary
rzecz. deportacja ż.
czas. deportować
przym. deportacyjny
Wiktionary
(1.1) zsyłanie
Wiktionary
osoba skazana na deportację
SJP.pl
czynność polegająca na wydaleniu cudzoziemca z danego kraju
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) zsyłać, wywozić z rozkazu władz poza granice państwa lub miejscowości
Wiktionary
(1.1) Nielegalni imigranci zostali deportowani.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpɔrˈtɔvat͡ɕ, AS: deportovać
Wiktionary
rzecz. deportacja ż., deportowanie n.
przym. deportacyjny
Wiktionary
dépôt, depo; dawniej:
1. miejsce postoju oraz naprawy parowozów, wagonów; lokomotywownia;
2. skład, magazyn;
3. dworzec, zajezdnia
SJP.pl
Depot – przysiółek wsi Dąbrówka Wielkopolska w Polsce położony w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Zbąszynek.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od depozyt
Wiktionary
(1.1) To nie depozyt, lecz tylko mały depozycik.
Wiktionary
rzecz. depozyt m.
przym. depozytowy
Wiktionary
1. pozbawienie urzędu duchownego;
2. stopniowe przemieszczanie się luźnych materiałów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. umowa, na mocy której jedna osoba lub instytucja przyjmuje na przechowanie np. pieniądze czy kosztowności drugiej osoby;
2. pieniądze, kosztowności itp., przechowywane na podstawie tej umowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) formalne przejęcie na przechowanie czegoś należącego do kogoś innego
(1.2) miejsce przechowywania wartościowych rzeczy
(1.3) bank. środki pieniężne przechowywane w banku
Wiktionary
Depozyt (z łac. "depositum", r. n. od "depositus", imiesłów od "deponere" ‘odłożyć’, "de-" 'od-' i "ponere" ‘ustawić, położyć’) – miejsce przeznaczone do przetrzymywania zabezpieczonych pieniędzy lub innych, wartościowych dla deponenta przedmiotów. Pojęcie to ma wielorakie znaczenie, z biegiem czasu stając się ważnym elementem szeregu instytucji w sferze prawa i bankowości.
Wikipedia
rzecz. depozytariusz mos., depozytor mos., depozytorium n.
:: zdrobn. depozycik mrz.
przym. depozytowy
Wiktionary
(1.1) przechowanie
(1.2) depozytorium, skarbiec, skrytka, trezor
(1.3) lokata
Wiktionary
osoba, u której złożono depozyt
SJP.pl
Ni
Wikipedia
kobieta, u której złożono depozyt
SJP.pl
osoba składająca pieniądze lub przedmioty wartościowe w depozyt; deponent
SJP.pl
kobieta składająca pieniądze lub przedmioty wartościowe w depozyt; deponentka
SJP.pl
powierzać coś do przechowania instytucji lub osobie uprawnionej
SJP.pl
związany z depozytem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z depozytem, dotyczący depozytu, stanowiący depozyt
Wiktionary
rzecz. depozyt mrz., depozycik mrz., depozytariusz mos., depozytor mos., depozytorium n.
Wiktionary
(1.1) powierniczy
Wiktionary
potocznie: depresja
SJP.pl
zdemoralizowanie kogoś, doprowadzenie do zepsucia, zgorszenia, upadku moralności; demoralizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zepsucie obyczajów, przyjętych zasad, zejście z uczciwej drogi
Wiktionary
(1.1) Deprawacja nieletnich jest przestępstwem.
Wiktionary
IPA: ˌdɛpraˈvat͡sʲja, AS: depravacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. deprawowanie n., zdeprawowanie n., deprawator m.
czas. deprawować ndk., zdeprawować dk.
przym. deprawacyjny, zdeprawowany
Wiktionary
(1.1) demoralizacja
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) powodujący deprawację
Wiktionary
przym. zdeprawowany
rzecz. deprawowanie n., deprawacja ż.
Wiktionary
osoba demoralizująca otoczenie, powodująca czyjś upadek moralności i zepsucie obyczajów; demoralizator, gorszyciel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która deprawuje
Wiktionary
przym. zdeprawowany
rzecz. deprawowanie n., deprawacja ż.
Wiktionary
(1.1) gorszyciel, demoralizator
Wiktionary
kobieta, która deprawuje otoczenie, powoduje czyjś upadek moralności i zepsucie obyczajów; demoralizatorka, gorszycielka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deprawować.
Wiktionary
rzecz. zdeprawowanie n., deprawacja ż., deprawator m.
czas. deprawować ndk., zdeprawować dk.
przym. deprawacyjny, zdeprawowany
Wiktionary
pozbawiać zasad moralnych, szerzyć zgorszenie, doprowadzać do zepsucia; demoralizować, gorszyć, znieprawiać
SJP.pl
książkowo: w sposób powodujący deprawację; demoralizująco, gorsząco
SJP.pl
potocznie: depresja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. pot. psych. depresja
Wiktionary
(1.1) W naszym słowniku deprecha to po prostu uczucie przygnębienia. Często używamy słowa „depresja” do określenia naszego stanu, kiedy po prostu mamy gorszy dzień.
Wiktionary
rzecz. depresja ż.
przym. depresyjny
przysł. depresyjnie
Wiktionary
obniżenie wartości czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. spadek wartości dobra lub usługi, zwykle pieniądza w systemie płynnych kursów walut;
(1.2) obniżenie wartości czegoś
Wiktionary
Deprecjacja (łac. "depretiare" 'obniżać cenę' od "de-" 'z, od, wy-' i "pretium" 'cena; wartość; nagroda') – spadek wartości towaru lub dobra.
Wikipedia
(1.1) Spadek popytu na polskie towary spowodował deprecjację złotego, przez co kurs euro wzrósł z 3,80 zł do 4,20 zł.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛˈt͡sʲjat͡sʲja, AS: deprecʹi ̯acʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. deprecjonowanie n., zdeprecjonowanie n.
czas. deprecjonować ndk., zdeprecjonować dk.
przym. deprecjacyjny, deprecjatywny
Wiktionary
obniżający wartość, wyrażający pogardę, negatywny stosunek do kogoś lub czegoś; deprecjatywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od deprecjacja
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛt͡sʲjaˈt͡sɨjnɨ, AS: deprecʹi ̯acyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. deprecjacja ż., deprecjonowanie n., zdeprecjonowanie n.
czas. deprecjonować, zdeprecjonować
przym. deprecjatywny
Wiktionary
(1.1) deprecjatywny
Wiktionary
cecha czegoś obniżającego wartość, wyrażającego pogardę, negatywny stosunek do kogoś lub czegoś
SJP.pl
obniżający wartość, wyrażający pogardę, negatywny stosunek do kogoś lub czegoś; deprecjacyjny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) jęz. wyrażający negatywny stosunek do kogoś lub czegoś, obniżający jego wartość, wyrażający pogardę lub ironię
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛt͡sʲjaˈtɨvnɨ, AS: deprecʹi ̯atyvny
Wiktionary
rzecz. deprecjacja ż., deprecjatywność ż., deprecjonowanie n., zdeprecjonowanie n.
czas. deprecjonować ndk., zdeprecjonować dk.
przym. deprecjacyjny
Wiktionary
(1.1) skr. depr.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deprecjonować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛt͡sʲjɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: deprecʹi ̯õnovãńe
Wiktionary
rzecz. zdeprecjonowanie n., deprecjacja ż.
czas. deprecjonować ndk., zdeprecjonować dk.
przym. deprecjacyjny, deprecjatywny
Wiktionary
obniżać wartość
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) obniżać wartość, powodować utratę wartości
(1.2) przedstawiać coś w gorszym świetle, umniejszać wartość
czasownik zwrotny niedokonany deprecjonować się
(2.1) zmniejszać swoją wartość, tracić na wartości
Wiktionary
(1.2) Problem z patronami ulic. PiS nie deprecjonuje kandydatów, ale woli innych.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛt͡sʲjɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: deprecʹi ̯õnovać
Wiktionary
czas. zdeprecjonować dk.
rzecz. deprecjacja ż., deprecjonowanie n., zdeprecjonowanie n.
przym. deprecjacyjny, deprecjatywny
Wiktionary
dawniej: przepraszać, przeprosić w obecności świadków
SJP.pl
czasownik przechodni dwuaspektowy
(1.1) daw. przeprosić/przepraszać w obecności świadków
Wiktionary
(1.1) Przed pojedynkiem zwyczaj jest posłać przyjacioł, / Układać się. Wszak Hrabia może nas przeprosić, / Deprekować; czekaj Waść, czasu jeszcze dosyć.
Wiktionary
osoba cierpiąca na depresję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. substancja psychoaktywna działająca depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, powodująca uspokojenie, rozluźnienie, senność;
Wiktionary
(1.1) Depresanty są przepisywane m.in. osobom cierpiącym na bezsenność, lęk lub ataki paniki.
Wiktionary
IPA: dɛˈprɛsãnt, AS: depresãnt
Wiktionary
rzecz. depresja ż., antydepresant mrz.
Wiktionary
(1.1) środek uspokajający
Wiktionary
kobieta cierpiąca na depresję
SJP.pl
dodatek do paliwa obniżający temperaturę zamarzania
SJP.pl
1. zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się m. in. obniżeniem nastroju;
2. potocznie: niechorobowy stan pogorszonego nastroju; przygnębienie;
3. niezalany obszar leżący poniżej poziomu morza;
4. okres braku popytu na towary, niskiego poziomu cen i słabej aktywności gospodarczej; dekoniunktura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. med. chorobliwe przygnębienie i zahamowanie czynności psychicznych;
(1.2) pozorne pogłębienie poziomu, kąt między płaszczyzną poziomą a linią wiodącą od oka obserwatora do wyodrębnionego punktu na horyzoncie
(1.3) ekon. faza cyklu koniunkturalnego następująca po kryzysie
(1.4) geogr. obszar leżący poniżej poziomu morza;
(1.5) meteorol. obszar obniżonego ciśnienia atmosferycznego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) On choruje na depresję.
(1.3) Nastąpiła depresja.
(1.4) Znajdujemy się na obszarze depresji.
Wiktionary
IPA: dɛˈprɛsʲja, AS: depresʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. depresjonik m., depresjonista m., depresjoniczka ż., depresjonistka ż., depresyjność ż.
:: zdrobn. depresyjka ż.
przym. depresyjny, depresjonistyczny
przysł. depresyjnie, depresjonistycznie
Wiktionary
(1.1) daw. pot. melancholia
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) psych. sprzyjający rozwijaniu się depresji
Wiktionary
(1.1) Depresjogenne działanie alkoholu tłumaczy się jego pośrednim wpływem na wiele układów neuroprzekaźnikowych, powodującym taki ich stan, jak spotykany w niektórych depresjach.
Wiktionary
→ depresja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) psych. taki, który wywołuje depresję, przygnębienie
(1.2) psych. taki, który prezentuje depresję, zniechęcenie
(1.3) geol. położony poniżej poziomu morza
(1.4) psych. med. taki, który spowalnia lub hamuje przekazywanie sygnałów między mózgiem a ciałem
Wiktionary
(1.2) Samobójstwo jest skrajną konsekwencją niechcianej bezdzietności, ale oprócz niego stan ten często wiąże się także z innymi depresyjnymi objawami.
(1.3) Zagrożenie powodziowe dotyczy mierzei nisko położonych oraz depresyjnych obszarów przymorskich, a także wysokich brzegów klifowych.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɛˈsɨjnɨ, AS: depresyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. depresja ż., deprecha ż., depresyjność ż.
Wiktionary
(1.1) dołujący, przygnębiający, smutny
(1.2) przygnębiony, smutny, załamany, zdołowany, zniechęcony
Wiktionary
rodzaj aparatu ortodontycznego
SJP.pl
proces wzbogacania pracowników najemnych przez uzyskanie praw własności do środków produkcji
SJP.pl
dawniej: barometr - przyrząd do mierzenia ciśnienia powietrza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deprymować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɨ̃mɔˈvãɲɛ, AS: deprỹmovãńe
Wiktionary
czas. deprymować
rzecz. zdeprymowanie n.
Wiktionary
1. wprowadzać w zakłopotanie, powodować, że ktoś traci pewność siebie;
2. deprymować się - wpadać w zakłopotanie, tracić pewność siebie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdeprymować)
(1.1) wprawiać w stan zakłopotania, niepewności
(1.2) zniechęcać, przygnębiać
Wiktionary
(1.1) Student zarzucił komisji, że umyślnie deprymuje zdających.
(1.2) Dźwięk uderzających o szybę kropli deszczu deprymuje mnie i wpędza w depresję.
Wiktionary
IPA: ˌdɛprɨ̃ˈmɔvat͡ɕ, AS: deprỹmovać
Wiktionary
rzecz. deprymowanie n., zdeprymowanie n.
czas. zdeprymować dk.
przym. deprymujący
Wiktionary
(1.2) dołować, przygnębiać
Wiktionary
taki, który wprowadza w zakłopotanie, powoduje, że ktoś traci pewność siebie; przygnębiający, przygniatający, przytłaczający
SJP.pl
1. w psychologii: pozbawienie możliwości działania, doprowadzenie do bezsilności;
2. w polityce: utrudnianie lub zamknięcie dostępu do stanowisk publicznych określonym grupom ludzi ze względu na narodowość lub rasę
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
odebranie czemuś cech prywatności, spowodowanie, że coś prywatnego, np. religia, staje się przedmiotem publicznym
SJP.pl
pozbawiać kogoś czegoś istotnego (np. praw, potrzeb, bodźców)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
osoba udeptująca coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. ten, który depcząc ugniata coś
Wiktionary
rzecz. deptak m., deptanie n., podeptanie n., zdeptanie n., wydeptanie n., wydeptywanie n., przydeptywanie n., przydepnięcie n., depnięcie n.
czas. deptać ndk., podeptać dk., zdeptać dk., wydeptać dk., wydeptywać ndk., przydeptywać ndk., przydepnąć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od deptak
Wiktionary
rzecz. deptak m.
Wiktionary
1. potocznie: elegancki aleja spacerowa, najczęściej w obrębie miasta, wyłączona z ruchu kołowego;
2. w technice: pedał miechów przy organach, służący do kalikowania;
3. w technice: pedał w danych maszynach tkackich;
4. krąg udeptany przez chodzące w kieracie konie;
5. dawniej:urządzenie napędowe w postaci koła z łopatkami, poruszane ciężarem wspinających się ludzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ulica, aleja lub plac tylko dla pieszych
Wiktionary
(1.1) Jeżdżenie na rowerze po deptaku jest surowo zabronione.
Wiktionary
IPA: ˈdɛptak, AS: deptak
Wiktionary
rzecz. deptacz mos., deptanka ż., deptanie n.
:: zdrobn. deptaczek m.
czas. deptać ndk., udeptywać ndk.
przym. deptakowy
Wiktionary
(1.1) strefa piesza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przygniatanie czegoś, następowanie na coś w czasie chodzenia
(1.2) reg-pl|Mazury. okres godowy ptactwa domowego
Wiktionary
IPA: dɛˈptãɲɛ, AS: deptãńe
Wiktionary
rzecz. rozdeptywanie n., rozdeptanie n., zdeptanie n., udeptanie n., deptacz mos., deptak m., deptanka ż.
czas. deptać, udeptywać, rozdeptać
Wiktionary
deptanie po czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chodzenie po czymś z celowym deptaniem
Wiktionary
czas. deptać
rzecz. deptanie n., deptak mrz.
Wiktionary
przygniatać coś, stąpając po tym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. depnąć)
(1.1) przygniatać coś, stąpając po tym
(1.2) przemierzać jakąś drogę lub przestrzeń pieszo, chodzić dużo, stale po jakichś miejscach
(1.3) przen. brutalnie znieważać, poniewierać kogoś lub coś
(1.4) przen. brutalnie łamać zasadę, umowę
(1.5) pot. chodząc zostawiać ślady stóp, brudzić nogami
(1.6) pot. (także gw-pl|Śląsk Cieszyński.) ornit. o samcach ptaków: zapładniać
(1.7) kulin. ugniatać kapustę lub winogrona we wstępnej obróbce
Wiktionary
(1.1) Gnaliśmy na miejsce wypadku, przewracając menażki i depcąc ogniska.
Wiktionary
IPA: ˈdɛptat͡ɕ, AS: deptać
Wiktionary
rzecz. rozdeptywanie n., rozdeptanie n., nadepnięcie n., nadeptywanie n., deptak m., deptanie n., depnięcie n., udeptywanie n., udeptanie n., wydeptywanie n., wydeptanie n., przydeptywanie n., przydepnięcie n., zadeptywanie n., zadeptanie n., deptacz mos., deptanka ż.
czas. depnąć dk., udeptywać ndk., udeptać dk., wydeptywać ndk., wydeptać dk., przydeptywać ndk., przydeptać dk., przydepnąć dk., zadeptywać ndk., zadeptać dk.
Wiktionary
(1.1) miażdżyć stopami, rozdeptywać, tratować
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od deputat
Wiktionary
(1.1) To nie deputat, lecz tylko mały deputacik.
Wiktionary
rzecz. deputat m.
Wiktionary
1. przestarzale: grupa przedstawicieli, pełnomocników jakiejś zbiorowości, delegacja
2. grupa osób wyznaczona do spełnienia określonej czynności, określonego zadania; komisja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. urząd posła
(1.2) hist. wysłanie osoby
(1.3) przest. delegacja
Wiktionary
IPA: ˌdɛpuˈtat͡sʲja, AS: deputacʹi ̯a
Wiktionary
czas. deputować
rzecz. deputat
Wiktionary
związany z deputatem
SJP.pl
przestarzale: członek deputacji; deputowany, delegat; deputat
SJP.pl
przestarzale: członek deputacji; deputowany, delegat; deputant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. członek deputacji
(1.2) przest. deputowany
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) część uposażenia lub uposażenie dodatkowe wypłacane w naturze artykułami pierwszej potrzeby, typu opał, żywność;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(2.1) W tym roku żadna z pracowniczek nie dostała deputatu.
Wiktionary
IPA: dɛˈputat, AS: deputat
Wiktionary
rzecz. deputacja ż., deputowany m., deputacik mrz.
czas. deputować
Wiktionary
osoba, której przysługuje deputat
SJP.pl
przymiotnik od: deputat
SJP.pl
kobieta będąca członkiem parlamentu lub innych władz wybieralnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) członkini parlamentu lub innych władz wybieralnych
Wiktionary
(1.1) Nasza Jola została deputowaną do izby niższej.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. deputowany m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deputować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛputɔˈvãɲɛ, AS: deputovãńe
Wiktionary
czas. deputować
Wiktionary
1. członek niższej izby parlamentu w niektórych krajach
2. w Polsce przedrozbiorowej: poseł na sejm wybierany przez stan mieszczański
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wybrany członek parlamentu lub innego ciała wybieralnego w głosowaniu
Wiktionary
Deputowany (forma żeńska: deputowana; etymologia: deputatus – wyznaczony) – przedstawiciel ludności w wybieralnym organie przedstawicielskim, takim jak parlament, rada gminy, rada powiatu czy też sejmik województwa.
W Polsce odpowiednikiem deputowanego jest poseł (członek niższej izby polskiego parlamentu – Sejmu) lub senator (członek wyższej izby parlamentu – Senatu). W Polsce deputowanych do Europarlamentu nazywa się europosłami, eurodeputowanymi lub europarlamentarzystami.
Wikipedia
(1.1) Patrzcie, jak te deputowane się rozlazły po salonach.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. deputowana ż.
Wiktionary
dawniej: posłać, posyłać kogoś jako przedstawiciela, wysłannika, pełnomocnika; delegować (wydelegować)
SJP.pl
czasownik
(1.1) zastępować się kimś
Wiktionary
IPA: ˌdɛpuˈtɔvat͡ɕ, AS: deputovać
Wiktionary
rzecz. deputowanie n., deputacja, deputat
Wiktionary
gruby koc, używany głównie jako okrycie na konie; derka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od: derka
Wiktionary
Dera (cyr. Дера) – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Republice Serbskiej, w mieście Prijedor. W 2013 roku liczyła 753 mieszkańców.
Wikipedia
rzecz. derka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyzbycie się racjonalizmu, poznania rozumowego
Wiktionary
(1.1) Drugim ważnym elementem wpływającym na poziom debat jest środowisko społeczno-polityczne. Im bardziej jest ono zracjonalizowane tym większa szansa na racjonalizację dyskusji. Jednak ogólnoświatowy (nie)ład polityczny zmierza w kierunku deracjonalizacji dyskusji.
Wiktionary
czas. racjonalizować ndk.
rzecz. racjonalizm mrz., racjonalizacja ż.
przym. racjonalny, racjonalistyczny
przysł. racjonalnie, racjonalistycznie
Wiktionary
proces ograniczania radykalnych zachowań i poglądów
SJP.pl
[czytaj: deRĘ] nazwisko, m.in. André Derain (1880-1954), francuski malarz
SJP.pl
dawniej: wprawiać w stan zakłopotania, sprawiać zamieszanie; przeszkadzać, deprymować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. przeszkadzać, krępować
czasownik zwrotny niedokonany deranżować się
(2.1) daw. krępować się, żenować się
Wiktionary
(1.1) (…) konduktor w zasadzie urzędował tylko na platformach, aby spacerowaniem przez przedziały nie deranżować pasażerów.
Wiktionary
dawniej: zarzucanie tylnej części samochodu przy gwałtownym hamowaniu lub jeździe po drodze pokrytej lodem albo błotem; dérapage
SJP.pl
tępienie szkodliwych gryzoni (głównie szczurów i myszy), przeprowadzane ze względu na wyrządzane przez nie szkody gospodarcze i zagrożenie zdrowia ludzi; odszczurzanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zob. odszczurzanie.;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) W naszym bloku przeprowadzono wczoraj deratyzację.
Wiktionary
IPA: ˌdɛratɨˈzat͡sʲja, AS: deratyzacʹi ̯a
Wiktionary
czas. deratyzować ndk.
przym. deratyzacyjny
Wiktionary
dotyczący deratyzacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z deratyzacją, odszczurzaniem, dotyczący deratyzacji
Wiktionary
rzecz. deratyzacja ż.
czas. deratyzować ndk.
Wiktionary
osoba zajmująca się zawodowo deratyzacją
SJP.pl
tępić szkodliwe gryzonie; odszczurzać, odmyszać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto rejonowe na Ukrainie, w obwodzie chmielnickim;
Wiktionary
Derażnia ( Деражня) – miasto na Ukrainie, w obwodzie chmielnickim, w rejonie chmielnickim, nad rzeką Wowk, siedziba hromady. Do 2020 r. siedziba rejonu derażniańskiego, który został zlikwidowany w wyniku reforrny administracyjno-terytorialnej. W 2016 roku liczyło ok. 10,4 tys. mieszkańców, a w 2022 r. ta liczba zmniejszyła się do 9772 osób.
Wikipedia
przym. derażnieński
Wiktionary
przymiotnik od: Derbent
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Derbentem, dotyczący Derbentu
Wiktionary
rzecz. Derbent mrz.
Wiktionary
miasto w Federacji Rosyjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Dagestanie, najdalej na południe wysunięte miasto Rosji, położone pomiędzy Morzem Kaspijskim a Kaukazem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. derbentczyk mos., derbentka ż.
przym. derbencki
Wiktionary
klacz uczestnicząca w zawodach
SJP.pl
związany z derbami
SJP.pl
1. zawody sportowe z udziałem dwóch drużyn z jednego miasta lub regionu;
2. gonitwa koni odbywająca się raz w roku na dystansie 2400 metrów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rodzaj angielskiej gonitwy dla koni;
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) sport. spotkanie dwóch drużyn z tego samego miasta w ramach jednego turnieju, w którym uczestniczą też drużyny z innych miast;
(2.2) obuwie męskie z otwartą przyszwą, w którym boki buta z dziurkami na sznurowadła są naszyte na wierzch przyszwy
Wiktionary
Derby (wym.) – miasto i dystrykt (unitary authority) w środkowej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie ceremonialnym Derbyshire, nad rzeką Derwent (dopływ Trentu).
Miasto założone zostało ok. 2000 lat temu. Jest obecnie podzielone na 17 okręgów. Derby to miasto typowo przemysłowe. Było ośrodkiem angielskiej rewolucji przemysłowej w XVIII w. Znajduje się tam drugoligowy klub piłkarski Derby County.
Wikipedia
(1.1) Konie tego milionera co roku wygrywają derby.
(2.1) W derbach Warszawy Legia wygrała z Polonią 1:0 (jeden zero lub jeden do zera).
Wiktionary
IPA: ˈdɛrbɨ, AS: derby
Wiktionary
przym. derbowy
Wiktionary
(2.2) angielki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Derda – gra karciana dla dwóch lub trzech osób, rozgrywana talią 32 kart, popularna w PRL. Gra polega na zbieraniu lew i punktów za karty oraz zgłaszane meldunki. Celem jest uzbieranie jako pierwszy 500 pkt.
Derda należy, obok m.in. francuskiej belote, do rodziny gier jass charakteryzującej się tym, że walet i dziewiątka atutowe są najstarszymi atutami.
Wikipedia
dawniej: dyrdać - podbiegać drobnymi kroczkami
SJP.pl
pojawiające się w chorobach psychicznych przekonanie o nierzeczywistości otaczającego świata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. med. zaburzenie psychiczne polegające na poczuciu obcości świata zewnętrznego i odbieraniu go jako zmienionego lub nierzeczywistego
Wiktionary
Derealizacja – zaburzenie psychiczne określające różnego rodzaju odczuwanie zmian otaczającego świata. Osoba dotknięta derealizacją ma poczucie jakby otaczający ją świat był w jakiś sposób zmieniony, nierealny, oddalony. Główną przyczyną pojawienia się tego zaburzenia jest lęk, jednak może do niej również doprowadzić zmęczenie.
Wikipedia
(1.1) Powiedział, że jedną z reakcji na stres jest niewiara w prawdziwość wydarzeń, derealizacja.
(1.1) Psychiatria współczesna zna dwa — ściśle ze sobą złączone — typy zaburzeń psychicznych: depersonalizację i derealizację.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: derka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. uzyskanie dostępu do zmiennej lub obiektu w pamięci na podstawie ich adresów lub referencji;
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˌdɛrɛfɛˈrɛ̃nt͡sʲja, AS: dereferẽncʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) wyłuskanie
Wiktionary
wycofywanie się państwa z regulowania jakichś dziedzin życia społecznego lub gospodarczego, unieważnienie uznanych za zbędne przepisów prawnych, regulujących jakiś rodzaj aktywności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. ekon. zniesienie lub ograniczenie przepisów określających coś
Wiktionary
Deregulacja (łac.) – zmniejszenie oddziaływania państwa na rynek. Proces usuwania lub zmniejszania liczby regulacji prawnych lub "quasi" prawnych ograniczających konkurencję, stwarzających bariery wejścia na rynek, dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej lub ustalania cen.
Wikipedia
przym. deregulacyjny
Wiktionary
(1.1) odregulowanie, zderegulowanie, liberalizacja, poluzowanie przepisów
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) adm. ekon. związany z deregulacją, dotyczący deregulacji
Wiktionary
rzecz. deregulacja ż.
Wiktionary
zmniejszać liczbę regulacji prawnych w jakiejś dziedzinie życia, gospodarki itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. wyłączenie z kategorii rzeczy (zwykle o zwierzętach)
Wiktionary
(1.1) W najprostszych słowach dereifikacja (dosłownie: odprzedmiotowienie) oznacza uznanie, że obiekt traktowany wcześniej jak rzecz nie jest rzeczą.
(1.1) Ponadto, w innych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla związek pomiędzy dereifikacją zwierzęcia a prawnym obowiązkiem podejmowania takich rozstrzygnięć prawnych, które uwzględniają to, że nie jest ono rzeczą, lecz żywą istotą zdolną do odczuwania cierpienia.
Wiktionary
IPA: ˌdɛrɛjifʲiˈkat͡sʲja, AS: derei ̯ifʹikacʹi ̯a
Wiktionary
przym. dereifikacyjny
czas. dereifikować, zdereifikować
Wiktionary
(1.1) odrzeczowienie, odprzedmiotowienie
Wiktionary
myślenie odwracające się od realności świata i praw logiki
SJP.pl
De
Wikipedia
gruby koc, używany głównie jako okrycie na konie; dera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) daw. rzecz porzucona
Wiktionary
IPA: dɛˈrɛlʲikt, AS: derelʹikt
Wiktionary
dracena deremeńska - roślina uprawna z rodziny szparagowatych
SJP.pl
wódka otrzymywana za pomocą fermentacji moszczu owoców derenia - małego drzewa, osiągającego wysokość do 9 metrów
SJP.pl
krzew derenia
SJP.pl
rodzina drzew i krzewów dwuliściennych strefy umiarkowanej
SJP.pl
De
Wikipedia
o cechach dereniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający dereń, podobny do derenia
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) zob. dereniowate.
Wiktionary
rzecz. dereń m., dereniówka ż., Dereniówka ż., dereniowce nmos., dereniowate nmos., derenina ż.
przym. dereniowy
Wiktionary
rząd roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Dereniowce ("Cornales") – rząd roślin okrytonasiennych stanowiący klad bazalny grupy roślin astrowych odpowiadającej nadrzędowi astropodobnych "Asteranae" w systemie Ruggiero i in. z 2015. Oddzielony ze wspólnego pnia po zróżnicowaniu się linii rozwojowej goździkowców "Caryophyllales", a przed wyodrębnieniem się wrzosowców "Ericales".
Wikipedia
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
przymiotnik od: dereniem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dereniem, dotyczący derenia
Wiktionary
rzecz. dereń m., dereniówka ż., Dereniówka ż., dereniowce nmos., dereniowate nmos., derenina ż., dereniowaty nmos.
przym. dereniowaty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dereniówka
Wiktionary
rzecz. dereniówka ż.
Wiktionary
nalewka sporządzona z jadalnych owoców derenia - małego drzewa, osiągającego wysokość do 9 metrów; nalewka dereniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. nalewka z derenia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Napiłbym się babcinej dereniówki.
Wiktionary
rzecz. dereń ż., Dereniówka ż., dereniowce nmos., dereniowate nmos., derenina ż., dereniowaty nmos., derenióweczka ż.
przym. dereniowy, dereniowaty
Wiktionary
1. koń o maści karej, gniadej lub kasztanowej z domieszką szarych włosów, dających wrażenie "szpakowatości"; dereszowaty
2. potocznie, przestarzałe: lichy, słaby alkohol; lura, rzadzizna, cienkusz;
3. dawniej: ławka, na której wymierzano uczniom chłosty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hipol. koń, którego maść sierści ma mieszane kolory: kary, gniady lub kasztanowaty z białym
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. stpol. ławka, na której wymierzano uczniom karę chłosty
(2.2) dendr. zepsuty sęk w drewnie dębu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Więc coraz częściej popędzał konia: deresz rwał już, jakby na skrzydłach, aż mu grała wątroba i pokrywał się pianą.
Wiktionary
przym. dereszowaty
Wiktionary
(1.1) dereszowaty
Wiktionary
klacz o maści karej, gniadej lub kasztanowej z domieszką szarych włosów, dających wrażenie "szpakowatości"
SJP.pl
o koniu lub jego maści: podobny do deresza, charakterystyczny dla deresza
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) hipol. ciemnej barwy z domieszką białej sierści
Wiktionary
(1.1) Duży, dereszowaty koń, szedł stępa, dysząc ciężko, kiwając łbem spoconym, żeby go trochę ochłodzić.
Wiktionary
rzecz. deresz mzw.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. drzewo lub krzew z rodziny dereniowatych, występujący w około 50 gatunkach, o czerwonych, jadalnych owocach;
2. owoc tego drzewa lub krzewu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Cornus|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny dereniowatych;
(1.2) bot. ozdobny lub uprawny krzew albo drzewo z rodzaju dereń (1.1), często o jadalnych owocach
(1.3) spoż. drobny, czerwony owoc derenia (1.2) jadalnego
(1.4) drewno derenia (1.2)
(1.5) przest. jujuba
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.2) Podwórka oddzielone były żywopłotem z derenia.
(1.2) (…) całe bowiem widły rzeczne i zewnętrzne brzegi były porośnięte częścią zwyczajnym dereniem, częścią świdwą.
(1.3) Babcia robi doskonałą nalewkę z dereni.
(1.3) Dostarczano też im bez oporu kukurydzowych placekacków, suszonego dereniu i suszonego bawolego mięsa.
(1.4) Dereń jest doskonały do toczenia.
Wiktionary
IPA: ˈdɛrɛ̃ɲ, AS: derẽń
Wiktionary
rzecz. dereniówka ż., Dereniówka ż., dereniowce nmos., dereniowate nmos., derenina ż., dereniowaty nmos.
przym. dereniowy, dereniowaty
Wiktionary
(1.2) derenina
Wiktionary
żuraw masztowy; derrik
SJP.pl
gruby koc, używany głównie jako okrycie na konie; dera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stary, zniszczony koc
(1.2) jeźdz. okrycie dla konia
Wiktionary
Derka – okrycie konia, zakrywające jego cały tułów ("kłodę"), zad i czasem szyję, wykonane z różnych materiałów w zależności od funkcji, jaką mają spełniać. Derki mocuje się paskami przebiegającymi w okolicy mocowania popręgu oraz między tylnymi nogami konia.
Wikipedia
(1.1) Przykryty tą derką wyglądam jak kloszard.
(1.2) Zimna noc przed nami. Okryj siwka derką, bo zmarznie.
Wiktionary
IPA: ˈdɛrka, AS: derka
Wiktionary
rzecz. dera ż.
Wiktionary
(1.2) kapa, kropierz
Wiktionary
ptak z rodziny chruścieli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Crex crex|ref=tak., smukły ptak o terkoczącym głosie;
Wiktionary
Derkacz, derkacz zwyczajny ("Crex crex") – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Wędrowny; w sezonie lęgowym zamieszkuje Eurazję, zimuje w Afryce na południe od równika. Większość obserwacji dotyczy jedynie jego charakterystycznego głosu, ponieważ jest to ptak bardzo płochliwy, o skrytym trybie życia.
Wikipedia
(1.1) Grały jej tedy do snu derkacze i przepiórki, migotały gwiazdy, gdy powiew poruszył gałęzie, brzęczały chrząszcze na dębowych liściach – i usnęła wreszcie.
Wiktionary
IPA: ˈdɛrkat͡ʃ, AS: derkač
Wiktionary
rzecz. derkanie n.
czas. derkać ndk., derknąć dk.
Wiktionary
(1.1) daw. pot. chruściel, reg. dziergacz/dzierkacz, kiecak, kaspar
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny chruścieli
SJP.pl
o derkaczu: wydawać głos
SJP.pl
o derkaczu: wydać charakterystyczny głos
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Zobacz też: Andrzej Derlatka.
Derlatka – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, w gminie Trojanów.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. tworzywo sztuczne imitujące skórę; dermatoid;
2. potoczna nazwa skóry właściwej, czyli środkowej warstwy skóry naturalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. tworzywo imitujące skórę;
(1.2) anat. środkowa warstwa skóry
Wiktionary
IPA: ˈdɛrma, AS: derma
Wiktionary
temsłow. dermo-, dermato-
Wiktionary
(1.1) skaj, skay, dermatoid, eko-skóra, skóra ekologiczna, sztuczna skóra
Wiktionary
zabieg chirurgii estetycznej, polegający na złuszczeniu naskórka
SJP.pl
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy ze skórą
Wiktionary
IPA: dɛrˈmatɔ, AS: dermato
Wiktionary
rzecz. derma ż.
temsłow. dermo-
Wiktionary
(1.1) dermo-
Wiktionary
grzyb chorobotwórczy pasożytujący na naskórku, we włosach i paznokciach, wywołujący grzybicę - dermatomikozę
SJP.pl
zaraźliwa choroba zakaźna zwierząt (w tym człowieka); grzybica skóry
SJP.pl
rysunek linii papilarnych na dolnych powierzchniach dłoni i stóp
SJP.pl
1. urządzenie do ozdabiania skór lub imitacji skóry różnego rodzaju deseniami poprzez odciskanie;
2. specjalny ołówek do rysowania i pisania na taśmie filmowej; dermograf;
3. w prawie: odcisk palca
SJP.pl
tworzywo sztuczne imitujące skórę; derma
SJP.pl
przymiotnik od: dermatoid
SJP.pl
kosmetyk do pielęgnacji skóry; dermokosmetyk, dermoceutyk
SJP.pl
zabiegi kosmetyczne do pielęgnacji skóry; dermokosmetyka
SJP.pl
lek o działaniu wysuszającym; bizmutawy galusan zasadowy
SJP.pl
De
Wikipedia
lekarz chorób skórnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. lekarz specjalista zajmujący się rozpoznaniem, profilaktyką oraz leczeniem chorób, objawiających się na skórze, paznokciach i włosach
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) med. kobieta dermatolog (1.1), dermatolożka
Wiktionary
(1.1) Lepiej idź z tą zmianą do dermatologa – to może być czerniak.
(2.1) Żona Stefana jest dermatologiem.
(2.1) Moja dermatolog nie cierpi, kiedy ktoś mówi o niej „dermatolożka”, jej zdaniem wszyscy powinni używać zwrotu: „pani dermatolog”.
Wiktionary
IPA: ˌdɛrmaˈtɔlɔk, AS: dermatolok
Wiktionary
rzecz. dermatologia ż., dermatologiczność ż.
:: fż. dermatolożka ż.
przym. dermatologiczny
przysł. dermatologicznie
Wiktionary
(2.1) pot. dermatolożka
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D., B. lp. od: dermatolog
Wiktionary
IPA: ˌdɛrmatɔˈlɔɡa, AS: dermatologa
Wiktionary
1. dział medycyny zajmujący się problemami i chorobami skóry;
2. oddział chorób skórnych w szpitalu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nauka zajmująca się chorobami skóry i jej przydatków;
Wiktionary
Dermatologia (gr. "derma" – skóra) – dziedzina medycyny zajmująca się badaniem oraz opisem struktury i funkcji skóry, a także schorzeniami skóry i jej przydatków (włosów, paznokci) oraz niektórymi chorobami ogólnoustrojowymi, ujawniającymi się przede wszystkim na skórze (np. łagodne i złośliwe nowotwory, jak czerniak złośliwy lub rumień guzowaty).
Wikipedia
(1.1) Piotr postanowił studiować dermatologię.
Wiktionary
IPA: ˌdɛrmatɔˈlɔɟja, AS: dermatoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. dermatolog m.
przym. dermatologiczny
Wiktionary
dotyczący dermatologii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. związany z dermatologią, dotyczący dermatologii
Wiktionary
(1.1) Łuszczyca to schorzenie dermatologiczne.
Wiktionary
rzecz. dermatolog mos./ż.
Wiktionary
aparat lub nóż chirurgiczny służący do pobierania przeszczepów skóry, stosowany w chirurgii plastycznej
SJP.pl
rodzaj grzybicy o przebiegu łagodnym
SJP.pl
dziedzina chirurgii zajmująca się operacyjnym uzupełnianiem ubytków skóry i poprawą jej stanu; dermoplastyka
SJP.pl
urządzenie do badania zmian na skórze
SJP.pl
w medycynie: badanie diagnostyczne skóry pod powiększeniem
SJP.pl
Dermatoskopia – metoda diagnostyczna stosowana do oceny zmian skórnych. Jest to nieinwazyjna, metoda obrazowania skóry in vivo wykonywana za pomocą ręcznego dermatoskopu, wyposażonego w własne źródło światła i optykę powiększającą 10x. Umożliwia obserwację struktur skóry, które nie są widoczne gołym okiem.
Wikipedia
choroba skóry
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. choroba skóry
Wiktionary
IPA: ˌdɛrmaˈtɔza, AS: dermatoza
Wiktionary
minerał, brunatnozielony żelazokrzemian magnezu, zbliżony do serpentynu
SJP.pl
temat słowotwórczy
(1.1) zob. dermato-.
Wiktionary
rzecz. derma ż.
temsłow. dermato-
Wiktionary
(1.1) dermato-
Wiktionary
kosmetyk do pielęgnacji skóry; dermatokosmetyk, dermokosmetyk
SJP.pl
1. ołówek do rysowania na skórze, imitacjach skóry i szkle, stosowany w celach dydaktycznych i diagnostycznych;
2. specjalny ołówek do rysowania i pisania na taśmie filmowej; dermatograf
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. przyrząd używany do pisania po ludzkiej skórze
Wiktionary
(1.1) Po omówieniu oczekiwań następuje zebranie wywiadu lekarz zaznacza dermografem obszar przeznaczony do lipolizy na ciele lub twarzy.
Wiktionary
występowanie na skórze wypukłych linii pod wpływem mechanicznych podrażnień, świadczące zwykle o zaburzeniu regulacji wegetatywnej naczyń krwionośnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. zmiany skórne wywoływane przez zadrapanie, potarcie lub ucisk skóry;
Wiktionary
(1.1) pokrzywka dermograficzna
Wiktionary
badanie skóry w celu dobrania odpowiednich kosmetyków
SJP.pl
specjalista w sprawach pielęgnacji skóry
SJP.pl
specjalistka w sprawach pielęgnacji skóry
SJP.pl
kosmetyk do pielęgnacji skóry; dermatokosmetyk, dermoceutyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) kosmet. farm. produkt kosmetyczny zawierający aktywne biologicznie substancje, które mają mieć działanie podobne do tego, jakie mają leki
Wiktionary
zabiegi kosmetyczne do pielęgnacji skóry; dermatokosmetyka
SJP.pl
człowiek zajmujący się wypychaniem nieżywych zwierząt; delmoplastyk (rzadko), taksidermik (rzadko), taksidermista, taksydermista
SJP.pl
dziedzina chirurgii zajmująca się operacyjnym uzupełnianiem ubytków skóry i poprawą jej stanu; dermatoplastyka
SJP.pl
Dermoplastyka – dział chirurgii plastycznej zajmujący się operacyjnym pokrywaniem ubytków skóry oraz usuwaniem wrodzonych i nabytych zniekształceń skóry, w celu poprawienia jej czynności i wyglądu. Do pokrycia ubytków stosuje się przeszczepy różnych tkanek, najczęściej skóry (z innej okolicy ciała lub od innego osobnika), powięzi, tkanki tłuszczowej, a także tworzywa sztuczne.
Wikipedia
nazwa handlowa kremu ochronno‑pielęgnacyjnego do skóry
SJP.pl
urządzenie optyczne do oglądania zmian skórnych w powiększeniu i z podświetleniem
SJP.pl
badanie skóry przy użyciu dermoskopu
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. uciec
Wiktionary
IPA: ˈdɛrnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: dernõńć
Wiktionary
1. w prawodawstwie: pozbawienie przepisu prawnego mocy obowiązującej przez zastąpienie go innym przepisem prawnym;
2. zawieszenie obowiązywania jakiegoś prawa Unii Europejskiej wobec któregoś państwa członkowskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. pozbawienie normy prawnej jej mocy, z zastąpieniem lub bez zastąpienia jej nową;
(1.2) wyłączenie państwa członkowskiego Unii Europejskiej z obowiązku wypełniania części zobowiązań płynących ze stosowania prawa Unii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wskazuje się, że stan wyjątkowy to przejściowa sytuacja, w której instytucje państwowe są postawione w zagrożonej pozycji, przez co czują się upoważnione do derogacji, czyli zawieszenia pewnych zasad, co wiąże się z ograniczeniem praw i wolności człowieka.
Wiktionary
rzecz. abrogacja ż., obrogacja ż.
Wiktionary
dotyczący derogacji, związany z derogacją
SJP.pl
1. uchylić (uchylać) dotychczas obowiązujący akt prawny, ustawę, przywilej w całości lub częściowo;
2. czasowo lub trwale wyłączyć (wyłączać) nowego członka Unii Europejskiej spod pewnych zasad prawnych Unii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Kresy. posp. dorożka
Wiktionary
nazwisko, m.in. Jacques Derrida (1930-2004), francuski filozof
SJP.pl
żuraw masztowy; derik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kieszonkowy pistolet o krótkiej lufie bądź lufach;
Wiktionary
(1.1) Był to mały, przesadnie zdobiony derringer o dwóch lufach umieszczonych jedna nad drugą.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
dawniej:
1. zdzierca, zdzierus;
2. obszarpaniec, obdartus
SJP.pl
uwalnianie od wpływów rosyjskich
SJP.pl
uwalniać od wpływów rosyjskich
SJP.pl
dawniej: ucieczka w nieładzie; zamieszanie, zdezorientowanie, dezorientacja
SJP.pl
Deruta – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Umbria, w prowincji Perugia.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 8085 osób, 183,8 os./km².
Wikipedia
dawniej:
1. wprowadzać w błąd, dezorientować;
2. derutować się - tracić pewność siebie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. sprowadzać kogoś z prostej drogi, zbijać z tropu
czasownik zwrotny niedokonany derutować się (dk. brak)
(2.1) przest. być zmieszanym, tracić pewność siebie
Wiktionary
IPA: ˌdɛruˈtɔvat͡ɕ, AS: derutovać
Wiktionary
1. członek muzułmańskiego bractwa religijnego o charakterze mistycznym; mewlewita;
2. w niektórych krajach islamskich: pobożny żebrak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek muzułmańskiego bractwa religijnego o charakterze mistycznym
(1.2) rel. pobożny i ascetyczny muzułmański mnich wędrowny
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. niegrzeczne dziecko
Wiktionary
Derwisz (pers. درویش, "darwisz") – członek muzułmańskiego bractwa religijnego o charakterze mistycznym; także żebrzący, ascetyczny, wędrowny mnich muzułmański (fakir). Bractwa derwiszów zaczęły powstawać w XI wieku i opierały się na doktrynie sufizmu. Część historyków nazywa derwiszami ogólnie mahdystów – bojowników biorących udział w sudańskim powstaniu Mahdiego i w takim kontekście pojawiają się oni w powieści Henryka Sienkiewicza pt. "W pustyni i w puszczy".
Wikipedia
(1.2) Cisza panująca po zagarnięciu ludzi przez derwiszów i widok bananów przynęciły tu spore stado szympansów, które na wyższych drzewach pourządzały sobie nawet rodzaj parasoli lub daszków dla ochrony od deszczu.
Wiktionary
IPA: ˈdɛrvʲiʃ, AS: dervʹiš
Wiktionary
przym. derwiszowski, derwiszowy
Wiktionary
(1.2) fakir
Wiktionary
1. członek muzułmańskiego bractwa religijnego o charakterze mistycznym; mewlewita;
2. w niektórych krajach islamskich: pobożny żebrak
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z derwiszem, dotyczący derwiszów
Wiktionary
rzecz. derwisz mos.
przym. derwiszowy
Wiktionary
1. tworzenie wyrazów pochodnych od wyrazu podstawowego;
2. odchylenie pocisku od płaszczyzny rzutu w prawo lub w lewo;
3. przemieszczanie się samolotu w kierunku poprzecznym do wyznaczonej trasy pod wpływem wiatru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. tworzenie nowych wyrazów przez dodanie lub usunięcie przedrostków i przyrostków;
(1.2) jęz. rozwinięcie zdania
(1.3) lotn. kąt znoszenia samolotu;
(1.4) wojsk. kąt znoszenia pocisku
(1.5) socjol. pozalogiczne uzasadnienie ludzkiego działania;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɛrɨˈvat͡sʲja, AS: deryvacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. derywat m.
przym. derywacyjny
Wiktionary
(1.1) afiksacja
Wiktionary
dotyczący derywacji
SJP.pl
wyraz utworzony od innego wyrazu; wyraz pochodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wyraz pochodny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wyraz czołg jest derywatem od czasownika czołgać się.
Wiktionary
rzecz. derywacja ż.
Wiktionary
przyrząd pokładowy do wyznaczania derywacji samolotu; znoszeniomierz
SJP.pl
1. w językoznawstwie: tworzyć wyrazy pochodne od podstawowych
2. w gramatyce generatywnej: rozwijać zdanie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. uciekać, pędzić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dźwięk d obniżony o pół tonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. dźwięk d obniżony o półton;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɛs, AS: des
Wiktionary
(1.1) symbol. D♭
Wiktionary
w muzyce: gama lub tonacja muzyczna oparta na skali durowej, rozpoczynająca się od dźwięku des
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. gama lub tonacja durowa zaczynająca się od dźwięku des (w zapisie nutowym z pięcioma bemolami)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) muz. akord durowy oparty na tonice tonacji Des-dur (1.1)
Wiktionary
Des-dur – gama muzyczna oparta na skali durowej, której toniką jest des. Gama Des-dur zawiera dźwięki: des, es, f, ges, as, b, c. Tonacja Des-dur zawiera pięć bemoli.
Wikipedia
w muzyce: gama lub tonacja muzyczna oparta na skali molowej, rozpoczynająca się od dźwięku des
SJP.pl
des-moll – gama muzyczna oparta na skali molowej, której toniką jest des. Gama des-moll zawiera dźwięki: des, es, fes, ges, as, heses, ces. Częściej używanym enharmonicznym odpowiednikiem des-moll jest gama cis-moll. Pokrewną jej gamą durową jest Fes-dur.
Wikipedia
potocznie: salon staroci, handlujący głównie dziełami sztuki oraz antykami; antykwariat, antykwarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szt. pot. sklep z dziełami sztuki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdɛsa, AS: desa
Wiktionary
1. przejście określonego podmiotu spod władzy kościelnej do świeckiej; zeświecczenie, laicyzacja, sekularyzacja;
2. pozbawienie czegoś cech świętości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozbawienie czegoś cech świętości lub utrata przez coś tych cech
(1.2) proces eliminowania elementów sakralnych (odwrotność konsekracji); jej przejawami są laicyzacja i sekularyzacja, skrajnymi - nawet profanacja; ograniczanie tego, co należy do sfery sacrum
Wiktionary
IPA: ˌdɛsakralʲiˈzat͡sʲja, AS: desakralʹizacʹi ̯a
Wiktionary
czas. desakralizować
Wiktionary
zeświecczenie, laicyzacja, sekularyzacja
Wiktionary
nadawać czemuś cechy świeckie, usuwać wpływ duchowieństwa z różnych dziedzin życia społecznego; zeświecczać, sekularyzować, laicyzować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od desant
Wiktionary
(1.1) To nie desant, lecz tylko mały desancik.
Wiktionary
rzecz. desant m., desantowiec mos./mrz.
przym. desantowy
Wiktionary
przetransportowanie wojsk na teren zajęty przez wroga; także oddziały przerzucone w ten sposób na teren nieprzyjaciela
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. operacja taktyczna przeniesienia wojsk na teren nieprzyjaciela;
(1.2) wojsk. część załogi pojazdu bojowego przeznaczona do spieszenia w czasie walki;
(1.3) wojsk. żołnierze przewożeni np. na czołgu;
(1.4) wojsk. formacja wojskowa, która została przerzucona na teren wroga;
(1.5) więz. paczka żywnościowa
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Desant w Normandii był największą operacją morską w Europie w czasie II wojny światowej.
(1.2) W transporterze opancerzonym przewożeni żołnierze są zwani desantem.
(1.3) Rosjanie często przewozili żołnierzy piechoty na czołgach jako desant.
(1.4) Żołnierze desantu zaatakowali działa.
Wiktionary
IPA: ˈdɛsãnt, AS: desãnt
Wiktionary
rzecz. desantowiec m., desantowanie n., desancik mrz.
czas. desantować ndk.
przym. desantowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|desantować.
Wiktionary
Desantowanie – działanie wojsk obejmujące załadowanie wydzielonych sił i środków na określone rodzaje transportu (morskiego, powietrznego), przewóz (przelot) do nakazanego rejonu, przygotowanie i zabezpieczenie lądowania desantu w celu wykonania zadania.
Wikipedia
rzecz. desant m., desantowiec m.
czas. desantować ndk.
przym. desantowy
Wiktionary
1. w wojsku: dokonywać desantu;
2. żartobliwie: uciekać, ulatniać się
SJP.pl
żołnierz dokonujący desantu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. żegl. okręt służący do desantu morskiego
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) wojsk. żołnierz, którego zadaniem jest wykonanie desantu
Wiktionary
rzecz. desant m., desancik m., kontrdesant m., desantówka ż., desantowanie n., desantówka ż.
czas. desantować ndk.
przym. desantowy, kontrdesantowy, przeciwdesantowy
Wiktionary
przymiotnik od: desant
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wojsk. związany z desantem, dotyczący desantu
Wiktionary
rzecz. desant mrz., desantowiec m., desantowanie n., desancik mrz.
czas. desantować ndk.
Wiktionary
[czytaj: dezarg] nazwisko
SJP.pl
zmniejszenie nasycenia czegoś, np. tlenu we krwi, koloru w obrazie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. proces odsycania gazu z cieczy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Proces desaturacji przebiega gwałtowniej w wyższej temperaturze.
Wiktionary
rzecz. saturator mrz., saturacja ż.
czas. saturować ndk.
Wiktionary
René Descartes (Kartezjusz) [czytaj: reNE deKART] - francuski filozof i matematyk (1596-1650)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
krewny w linii zstępnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. upław
Wiktionary
IPA: ˈdɛst͡sɛ̃w̃s, AS: descẽũ̯s
Wiktionary
[czytaj: deskort] rodzaj pieśni w poezji staroprowansalskiej o zmiennej długości wersów, ich rytmu i melodii
SJP.pl
[czytaj: deskriptio] w retoryce: obrazowe, plastyczne opisanie czegoś lub kogoś
SJP.pl
zdrobnienie od: deska; deszczułka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: deska
Wiktionary
IPA: dɛˈsɛt͡ʃka, AS: desečka
Wiktionary
rzecz. deskarka ż., deskowiec mrz., deska ż.
Wiktionary
proces znoszenia wszelkich praktyk oddzielania, izolacji grup rasowych, narodowych lub wyznaniowych
SJP.pl
prasa do wyciskania deseni na skórze
SJP.pl
drobny deseń
SJP.pl
środowiskowo: zdobić deseniem, układać deseń
SJP.pl
przymiotnik od: deseń
SJP.pl
1. zabieg medyczny zmniejszający lub likwidujący alergię; odczulanie;
2. zmniejszenie lub zlikwidowanie światłoczułości materiału fotograficznego;
3. w psychologii: zmniejszenie wrażliwości na jakiś bodziec; relaksacja
SJP.pl
zanikanie wrażliwości organizmu na jakiś bodziec w wyniku jego powtarzania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. terapia polegająca na redukowaniu intensywności reakcji lękowej;
Wiktionary
Desensytyzacja lub odwrażliwianie – proces terapeutyczny polegający na redukowaniu intensywności reakcji lękowej (np. na traumatyczne przeżycia, obiekt wywołujący fobię) poprzez konstruowanie sytuacji, w których osoba (w rzeczywistości lub w wyobraźni) może skonfrontować się ze złagodzoną wersją swoich doświadczeń (czy obiektem lęku). Może oznaczać także pozbawienie wrażliwości wynikające z przyzwyczajenia się do widoku drastycznych scen.
Wikipedia
IPA: ˌdɛsɛ̃w̃sɨtɨˈzat͡sʲja, AS: desẽũ̯sytyzacʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) odwrażliwianie
Wiktionary
jedno z dań podawanych zwykle na końcu posiłku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. danie, najczęściej słodkie, serwowane po daniu głównym
Wiktionary
Deser (wyraz pochodzi od francuskiego "desservir" = „sprzątać ze stołu”) – słodka potrawa podawana jako osobne słodkie danie na koniec posiłku (obiadu, kolacji lub przyjęcia), ale także na podwieczorek albo podczas niezobowiązującego spotkania o dowolnej porze dnia.
Wikipedia
(1.1) A na deser zjemy dziś lody z truskawkami.
Wiktionary
IPA: ˈdɛsɛr, AS: deser
Wiktionary
rzecz. deserant m.
:: zdrobn. deserek m.
przym. deserowy
Wiktionary
(1.1) daw. wety
Wiktionary
osoba zajmująca się robieniem deserów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która przyrządza desery w kawiarni lub restauracji
Wiktionary
rzecz. deser mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: deser; nieduży deser
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: deser
Wiktionary
rzecz. deser mrz.
Wiktionary
przymiotnik od: deser
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący deseru, właściwy deserowi, słodki, serwowany na deser
Wiktionary
(1.1) Widelec deserowy należy zostawić na talerzu z lewej strony łyżeczki.
Wiktionary
rzecz. deser m.
Wiktionary
proces powstawania obszarów pustynnych; dezertyfikacja, pustynnienie
SJP.pl
dźwięk d obniżony o dwa półtony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. dźwięk d obniżony o cały ton;
Wiktionary
."
Dźwięki deses na pięciolinii. W kolejności: deses¹, deses², Deses, deses°.
Deses – dźwięk, którego częstotliwość dla deses¹ wynosi około 261,6 Hz. Jest to obniżony za pomocą podwójnego bemola dźwięk d. Dźwięki enharmonicznie równoważne to: his i c.
Wikipedia
IPA: ˈdɛsɛs, AS: deses
Wiktionary
haftowany lub wytłaczany wzór zdobiący tkaninę, tapetę, posadzkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ozdobny, powtarzający się wzór – drukowany, tkany lub wytłaczany na powierzchni czegoś
(1.2) przypadkowy układ powtarzalnych elementów, który daje wrażenie wzoru
Wiktionary
rzecz. deseniarka ż., deseniowanie n.
czas. deseniować ndk.
przym. deseniowy
przysł. deseniowo
Wiktionary
[czytaj: des-iderium] dawniej: jasno sformułowane żądanie, życzenie lub propozycja; postulat, dezyderium, dezyderat
SJP.pl
[czytaj: diZAJN] wzornictwo, projektowanie, projekt; dizajn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zaw. szt. wzór, projekt wyrobu przemysłowego; także zajmowanie się wzornictwem przemysłowym
(1.2) zaw. szt. stylistyka jakiegoś przedmiotu, projektu; zespół cech charakterystycznych dla projektanta, firmy itp.
Wiktionary
Design (z design //, wzór), wzornictwo, dizajn lub wzornictwo przemysłowe (z industrial design) – wieloznaczny termin odnoszący się do przedmiotów użytkowych i dzieł sztuki, oznaczający ich wygląd albo projektowanie. Design można zdefiniować jako „ogół działań o charakterze twórczym, dotyczącym projektowania dóbr i usług, których celem jest tworzenie wartości dodanej z perspektywy klienta, firmy oraz w wymiarze całego kraju jego powstawania”
Wikipedia
(1.1) Podoba mi się ten najnowszy design depilatora.
Wiktionary
rzecz. designer mos., designerka ż.
przym. designerski
Wiktionary
(1.1) wzornictwo
(1.2) wzornictwo
Wiktionary
z łaciny: wybrany; w republice rzymskiej: tytuł noszony przez osobę wybraną na urząd od dnia wyboru do momentu objęcia funkcji
SJP.pl
[czytaj: dizajner] projektant przedmiotów lub systemów użytkowych; dizajner
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zaw. szt. specjalista od designu, projektant wzorów dla wyrobów przemysłowych
Wiktionary
(1.1) Odkąd firma ma nowego designera, znacznie wzrosła jej sprzedaż.
Wiktionary
rzecz. design n.
:: fż. designerka
przym. designerski
Wiktionary
[czytaj: dizajnerka] projektantka przedmiotów lub systemów użytkowych; dizajnerka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaw. szt. forma żeńska od: designer, projektantka
Wiktionary
(1.1) Od kilku dni pomagam znajomej designerce w przygotowaniu świątecznych targów. (z Internetu)
Wiktionary
zob. designer.
Wiktionary
(1.1) projektantka
Wiktionary
[czytaj: dizajnerski] mający ciekawą formę plastyczną, interesujące wzornictwo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zaw. szt. projektancki; przym. od designer
Wiktionary
(1.1) Marek wygrał konkurs designerski.
Wiktionary
zob. designer.
Wiktionary
(1.1) dizajnerski, projektancki
Wiktionary
[czytaj: dizajnerstwo] zajęcie designera
SJP.pl
1. płaski, prostokątny kawałek drewna;
2. płaski przedmiot, np. deska surfingowa lub deska kreślarska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płaski kawałek drewna;
(1.2) podłużny, płaski sprzęt, np. sportowy, domowy, kuchenny
(1.3) przen. grub. kobieta z małym biustem
(1.4) przen. pot. narta lub snowboard
(1.5) gwara. sport. plastikowy ochraniacz wkładany w getry
(1.6) gwara. muz. gitara elektryczna bez pudła rezonansowego
(1.13) gwara. sport. szachownica
Wiktionary
Deska – drewniany element w kształcie płaskiego i silnie wydłużonego prostopadłościanu, wykorzystywany głównie jako materiał budowlany, półprodukt stolarski do wykonywania mebli lub materiał wykończeniowy w architekturze wnętrz, wykorzystywany na przykład do układania boazerii.
Wikipedia
(1.1) Do budowy szopy użyłem mocnych, dębowych desek.
(1.1) Mój dziadek zawsze miał w garażu kilka desek na wszelki wypadek.
(1.3) Moja koleżanka uważa, że bycie deską to nie powód do wstydu.
(1.3) Nawet jako deska miała dużo pewności siebie.
(1.4) Wczoraj widziałem nowe deski w serwisie snowboardowym w internecie.
(1.5) Deski powinny być regularnie czyszczone, żeby były higieniczne.
(1.5) Zakładanie desek to dla mnie rutyna przed każdym treningiem.
(1.5) Nowe deski są dużo lżejsze i bardziej elastyczne niż te, których używałem kilka lat temu.
(1.6) Po koncercie muzycy chętnie rozmawiali o swoich deskach i sprzęcie.
(1.6) Kasia dostała deskę jako prezent na osiemnaste urodziny.
(1.8) A cholera by jego wzięła z tym kolegą. Pierdolony gnojek z bezpieczniackiej bandy! – mamrotał do siebie Teofil, siedząc na desce.
(1.13) Na trzeciej desce Bartosz Soćko zremisował z Davidem Navarą, a zwycięski punkt dla drużyny zdobył Jacek Tomczak, który pokonał czarnymi wyżej notowanego Markusa Raggera po bardzo dobrej partii.
Wiktionary
IPA: ˈdɛska, AS: deska
Wiktionary
rzecz. deskowanie n., deskowiec mrz.
:: zdrobn. deseczka ż., deszczułka ż.
:: zgrub. decha ż.
przym. deskowy, deskowaty
Wiktionary
(1.6) decha
Wiktionary
malowidło na drewnianych powierzchniach przypominające mural
SJP.pl
potocznie:
1. snowboardzistka (snowboarderka);
2. windsurferka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. kobieta jeżdżąca lub serfująca na desce
Wiktionary
(1.1) Polskim deskarkom dostało się najcenniejsze trofeum zawodów.
Wiktionary
rzecz. deska ż., deskowanie n., deskowiec mrz., deseczka ż., deszczułka ż., decha ż.
:: fm. deskarz mos.
przym. deskowy, deskowaty
Wiktionary
1. osoba jeżdżąca na deskorolce; deskorolkowiec, deskorolkarz, deskorolkowicz, skateboardzista, skateowiec, skejt, skate, skater, skejter;
2. osoba jeżdżąca na desce snowboardowej; snowboardzista;
3. osoba pływająca na desce windsurfingowej; windsurfer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. sport. osoba jeżdżąca na snowboardzie
(1.2) pot. sport. osoba jeżdżąca na deskorolce
(1.3) pot. sport. osoba serfująca na wodzie
Wiktionary
(1.2) Strażnicy chcą dorwać deskarzy jeżdżących wieczorem wokół pomnika.
Wiktionary
rzecz. deska ż.
:: fż. deskarka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przen. scena teatralna
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. oraz M., B. i W. lm. od: deska
Wiktionary
(1.1) Na deskach Teatru Dramatycznego wystawiane jest „Wesele” Wyspiańskiego.
Wiktionary
IPA: ˈdɛsʲci, AS: desʹḱi
Wiktionary
rzecz. deskowanie n.
Wiktionary
proces mający na celu ograniczenie roli szkolnictwa w życiu społecznym; descholaryzacja
SJP.pl
deska z czterema rolkami, na której można jeździć i wykonywać ewolucje
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. deska na kółkach, służąca do rekreacji oraz sportu;
Wiktionary
Deskorolka ( skateboard) – deska wykonana ze sklejki (zwykle 7-warstwowej) pokryta papierem ściernym (grip), posiadająca 4 kółka i 8 łożysk mocowanych do dwóch trucków (osiek) używana do rekreacji, oraz wykonywania ewolucji. Deskorolka pojawiła się w Kalifornii w latach 50. XX wieku, kiedy to entuzjaści surfingu doczepili do desek kółka, żeby móc szlifować technikę surfowania na suchym podłożu.
Wikipedia
(1.1) Lubię jeździć na deskorolce.
(1.1) Deskorolka przydatna jest jako środek transportu.
Wiktionary
IPA: ˌdɛskɔˈrɔlka, AS: deskorolka
Wiktionary
rzecz. deskorolkowiec mos., deskorolkowicz mos., deskorolkarstwo n., deska ż., deskorolkarz mos.
Wiktionary
kobieta jeżdżąca na deskorolce; skateboardzistka, skateboarderka
SJP.pl
jazda na deskorolce; skateboard, skateboarding, skating, skate, skejt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. jazda na deskorolce;
Wiktionary
(1.1) Zawody w deskorolkarstwie wygrał chłopak z Ostrawy.
Wiktionary
rzecz. deskorolka ż., deskorolkarz mos., deskorolkowicz mos., deskorolkowiec mos.
Wiktionary
(1.1) skateboard, skateboarding, skejt
Wiktionary
osoba jeżdżąca na deskorolce; deskorolkowiec, deskorolkowicz, deskarz, skateboardzista, skateowiec, skejt, skate, skater, skejter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. ktoś, kto jeździ na deskorolce
Wiktionary
(1.1) Kilku deskorolkarzy rozjeżdżało plac przed pomnikiem.
Wiktionary
IPA: ˌdɛskɔˈrɔlkaʃ, AS: deskorolkaš
Wiktionary
rzecz. deskorolkarstwo n., deskorolka ż.
:: fż. deskorolkarka
Wiktionary
(1.1) deskorolkowicz, deskorolkowiec, skateboardzista, skater, skejt
Wiktionary
deska z czterema rolkami, na której można jeździć i wykonywać ewolucje
SJP.pl
osoba jeżdżąca na deskorolce; deskorolkowiec, deskorolkarz, deskarz, skateboardzista, skateowiec, skejt, skate, skater, skejter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. osoba jeżdżąca na deskorolce
Wiktionary
(1.1) W skateparku spotykamy deskorolkowiczów z pobliskiego osiedla.
Wiktionary
rzecz. deskorolka ż., deskorolkarz mos., deskorolkarstwo n., deskorolkowiec mos.
Wiktionary
(1.1) deskorolkarz, deskorolkowiec, skateboardzista, skater, skejt
Wiktionary
osoba jeżdżąca na deskorolce; deskorolkowicz, deskorolkarz, deskarz, skateboardzista, skateowiec, skejt, skate, skater, skejter
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. osoba jeżdżąca na deskorolce
Wiktionary
(1.1) Na wiosnę deskorolkowcom udało się zdobyć kolejny puchar.
Wiktionary
rzecz. deskorolka ż., deskorolkarz mos., deskorolkarstwo n., deskorolkowicz mos.
Wiktionary
(1.1) deskorolkarz, deskorolkowicz, skateboardzista, skater, skejt
Wiktionary
szalunek, szalówka, deskówka, szalowanie; w budownictwie:
1. wewnętrzne obicie z desek pokrywające ściany budowli, pomieszczeń, wykopów itp.;
2. prowizoryczna konstrukcja z drewna, tworząca formę dla masy betonowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|deskować.
(1.2) bud. ściana, sufit, pokrycie dachu wykonane z desek połączonych lub przylegających krawędziami
(1.3) bud. forma stosowana przy wznoszeniu konstrukcji, utrzymująca mieszankę betonową aż do jej zastygnięcia w gotowy element
Wiktionary
(1.2) Po ułożeniu każdej warstwy dla zapewnienia właściwej izolacji cieplnej do płyt zewnętrznego deskowania od strony wewnętrznej przymocowujemy płyty styropianowe.
Wiktionary
rzecz. deskarka ż., deski nmos., deskowiec mrz., deska ż.
Wiktionary
(1.3) szalunek, szalowanie
Wiktionary
1. przypominający deskę, podobny do deski;
2. potocznie:
a) płaski;
b) mający mało wydatny biust
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) podobny do deski, mający cechy deski
Wiktionary
rzecz. deskarka ż., deskowiec mrz., decha ż., deska ż.
przym. deskowy
Wiktionary
tworzyć formę do zalania mieszanką betonową; szalować
SJP.pl
potocznie: wysoki i długi blok mieszkalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. archit. pogard. wysoki i długi blok mieszkalny
Wiktionary
rzecz. deskarka ż., deska ż., deseczka ż., deszczułka ż., decha ż., deskowanie n., odeskowanie n.
czas. deskować ndk., odeskowanie n.
przym. deskowy, deskowaty
Wiktionary
skład tarcicy w tartaku
SJP.pl
Deskowisko – składowisko tarcicy na terenie tartaku.
Ponieważ tarcica zwykle nie jest odbierana natychmiast po przetarciu, musi być przez pewien czas, w odpowiednich warunkach, przechowywana na terenie tartaku. W tym celu składowana jest w sztaplach na deskowisku. Sztaplowanie, oprócz ładu na składowisku umożliwia przewietrzanie tarcicy, co ogranicza paczenie się drewna.
Wikipedia
przymiotnik od: deska
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z deską, dotyczący deski
Wiktionary
rzecz. deskarka ż., deskowiec mrz., deska ż.
przym. deskowaty
Wiktionary
1. opis;
2. wyrażenie nie będące imieniem własnym oraz posiadające jedną lub więcej danych nazw odnoszących się do osoby lub zjawiska
SJP.pl
Deskrypcja – w filozofii języka i logice wyrażenie opisowe, które odnosi się do przedmiotu lub przedmiotów przez podanie ich własności, relacji albo roli, np. „autor "Waverleya"”, „obecny król Francji” albo „pewien człowiek”. W literaturze anglojęzycznej odpowiada temu terminowi "description". W szczególności odróżnia się "definite descriptions", czyli deskrypcje określone, oraz "indefinite descriptions", czyli deskrypcje nieokreślone.
Wikipedia
opisowy, opisujący coś; deskryptywny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: deskryptor
SJP.pl
opisowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dążność do opisywania faktów w sposób neutralny
(1.2) jęz. dążność do opisywania realnie używanego języka w sposób neutralny, bez wartościowania jego elementów;
(1.3) jęz. amerykański strukturalizm;
(1.4) filoz. deskryptywna teoria nazw
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. deskryptywista m., deskryptywność ż., deskrypcja ż.
czas. deskrybować ndk.
przym. deskryptywny, deskryptywistyczny, deskrypcyjny
Wiktionary
opisowy, opisujący coś; deskrypcyjny
SJP.pl
typ obudowy komputera
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Andrzej Deskur, polski aktor
SJP.pl
Deskur (Descour, Góra Złotoskalista) – polski herb szlachecki z indygenatu.
Wikipedia
złuszczanie się naskórka występujące w chorobach zakaźnych
SJP.pl
wewnętrzne obicie z desek pokrywające ściany budowli, pomieszczeń lub wykopów; szalowanie, szalówka
SJP.pl
ziemnowodny ssak z rodziny kretowatych; chochoł; wychuchol
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Desmanini|ref=tak. zwierzę futerkowe z rodziny kretowatych;
Wiktionary
Desman ("Desmana") – rodzaj ssaków z podrodziny kretów (Talpinae) w obrębie rodziny kretowatych (Talpidae).
Wikipedia
IPA: ˈdɛsmãn, AS: desmãn
Wiktionary
słodkowodny glon należący do zielenic
SJP.pl
rodzina glonów z gromady zielenic
SJP.pl
De
Wikipedia
pospolity minerał z gromady krzemianów; stilbit, stylbit
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. zob. stilbit.
Wiktionary
morski organizm jednokomórkowy rozmnażający się wegetatywnie przez podział podłużny
SJP.pl
dział anatomii zajmujący się budową i działaniem powięzi i ścięgien
SJP.pl
dotyczący desmologii
SJP.pl
połączenie między komórkami przypominające swoisty zatrzask zbudowany z białkowych włókienek
SJP.pl
przedstawiciel rzędu wymarłych ssaków
SJP.pl
rząd wymarłych ssaków
SJP.pl
Desmostyle (†Desmostylia) – rząd wymarłych ssaków spokrewnionych blisko z trąbowcami (Proboscidae) i brzegowcami (Sirenia). Były to ssaki ziemnowodne, o czteropalczastych kończynach z palcami najprawdopodobniej spiętymi błoną pławną i zakończonymi kopytkami.
Wikipedia
nauka o opatrunkach i materiałach opatrunkowych
SJP.pl
De
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji i na Ukrainie, najdłuższy, lewostronny dopływ Dniepru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Desna, rzeka w Rosji i na Ukrainie
SJP.pl
wyobcowanie osoby z jakiejś grupy społecznej na skutek nieprzestrzegania obowiązujących w niej reguł
SJP.pl
1. izolować od jakiejś społeczności; wyobcowywać;
2. desocjalizować się - odizolowywać się od jakiejś społeczności; wyobcowywać się
SJP.pl
odsunięcie od władzy ludzi wywodzących się z Solidarności
SJP.pl
ogrzewany zbiornik chłodziarki absorpcyjnej; warnik
SJP.pl
Desorber (warnik) – ogrzewany zbiornik chłodziarki absorpcyjnej służący do odparowywania czynnika chłodniczego z jego stężonego roztworu.
Wikipedia
proces przeciwny do absorpcji i adsorpcji, polegający na uwolnieniu przyswojonych przez absorbent lub adsorbent składników w celu ich identyfikacji i odtworzenia absorbentu (adsorbentu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. chem. proces uwalniania cząsteczek z wnętrza lub z powierzchni ciała stałego lub cieczy;
Wiktionary
Desorpcja – przemiana fizyczna, odwrotna do sorpcji, polegająca na uwalnianiu cząsteczek, atomów lub jonów z powierzchni lub z masy jednej ciągłej fazy fizycznej do drugiej.
Wikipedia
(1.1) Podczas równowagi termodynamicznej szybkość adsorpcji musi być równa szybkości desorpcji.
Wiktionary
czas. desorbować, adsorbować
przym. desorpcyjny, adsorpcyjny
rzecz. sorpcja ż., absorbent mrz., adsorbat mrz., adsorbent mrz., adsorber mrz., adsorpcja ż.
Wiktionary
uwalnianie od wpływów sowieckich i systemu ustrojowego narzucanego przez ZSRR
SJP.pl
uwalniać od wpływów sowieckich i systemu ustrojowego narzucanego przez ZSRR
SJP.pl
dawniej: uchybienie komuś, ubliżenie; afront
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. postępek uchybiający komu
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. despektowanie n.
czas. despektować ndk.
Wiktionary
(1.1) afront, dotknięcie, dyshonor, dyzgust, epitet, hańba, niesława, obelga, obraza, plama, policzek, poniżenie, ubliżenie, uchybienie, ujma, urażenie, wstyd, wzgarda, zhańbienie, zmaza, zniewaga, znieważenie
Wiktionary
stan rozpaczy, brak nadziei
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwątpienie w powodzenie działań
(1.2) stanowczość i zdecydowanie w postępowaniu, spowodowane znalezieniem się w skrajnie trudnym położeniu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jednak pomimo niedoli, potrafią być ze sobą blisko, kochać się i trwać w zgodzie - nikt tu nie krzyczy w desperacji "Jak żyć?!".
Wiktionary
rzecz. desperat m., desperatka ż.
czas. desperować ndk.
przym. desperacki, zdesperowany
Wiktionary
(1.1) rozpacz
(1.1) determinacja
Wiktionary
filozofia osób zrozpaczonych, zrezygnowanych; defetyzm
SJP.pl
właściwy desperatowi - osobie zrozpaczonej, pogrążonej w rozpaczy, beznadziejności; rozpaczliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy desperacie, świadczący o rozpaczy, utracie nadziei i gotowości na wszystko
Wiktionary
rzecz. desperat m., desperatka ż., desperacja ż.
Wiktionary
(1.1) rozpaczliwy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) rozpaczliwie
Wiktionary
(1.1) Rebelia desperacko potrzebowała pilotów, więc bez trudu dostała się na szkolenie.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
osoba, która wskutek rozpaczy lub z powodu znalezienia się w sytuacji ekstremalnej, skłonna jest do gwałtownych, czasem nieobliczalnych zachowań; straceniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek, który stracił nadzieję na coś; ktoś, kto jest gotowy na wszystko, bez zwracania uwagi na konsekwencje
Wiktionary
(1.1) Jakiś desperat wyszedł na dach i grozi, że skoczy!
Wiktionary
IPA: dɛsˈpɛrat, AS: desperat
Wiktionary
rzecz. desperacja ż.
:: fż. desperatka ż.
przym. desperacki, zdesperowany
Wiktionary
kobieta, która wskutek rozpaczy lub z powodu znalezienia się w sytuacji ekstremalnej, skłonna jest do gwałtownych, czasem nieobliczalnych zachowań
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która jest zdesperowana
Wiktionary
(1.1) Przechodnie ocalili życie desperatce, która chciała skoczyć z estakady.
Wiktionary
IPA: ˌdɛspɛˈratka, AS: desperatka
Wiktionary
zob. desperat.
Wiktionary
rozpaczać, lamentować
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozpaczać
Wiktionary
rzecz. desperacja ż.
Wiktionary
despiralizacja chromosomów - proces zachodzący w przebiegu podziału komórki w etapie mejozy prowadzący do odtworzenia chromatyny
SJP.pl
despotia; przestarzałe:
1. państwo rządzone despotycznie;
2. nieograniczona, absolutna władza, sprawowana przez jednostkę lub grupę z zastosowaniem przemocy, terroru, łamaniem praw obywatelskich; tyrania
SJP.pl
tytuł przysługujący władcom niektórych państw (czasem też członkom ich rodzin), zwłaszcza cesarzom bizantyjskim i władcom państwa serbskiego w XV wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. tytuł cesarzy bizantyjskich i ich krewnych
(1.2) hist. tytuł władców serbskich
Wiktionary
IPA: ˈdɛspɔt, AS: despot
Wiktionary
rzecz. despotat m., despotyczność ż.
przym. despotyczny
Wiktionary
tyran, dyktator, satrapa, autokrata;
1. osoba mająca władzę nieograniczoną, niekontrolowaną przez nikogo, rządząca bezwzględnie; władca absolutny, samowładca;
2. osoba bezkompromisowa, narzucająca innym swoje zdanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. tytuł dworski w Cesarstwie Bizantyjskim, nadawany honorowo synom lub zięciom cesarzy;
(1.2) polit. władca absolutny, mający nieograniczoną władzę
(1.3) przen. człowiek bezwzględny, narzucający swoją wolę
Wiktionary
Despota ( δεσπότης, "despotēs", r.ż. δέσποινα, "despoina", bułg. i serb. деспот, "despot", r.ż. деспотица, "despotitsa") – tytuł dworski w Cesarstwie Bizantyjskim, przyjęty w Cesarstwie Łacińskim, Bułgarii, Serbii i Cesarstwie Trapezuntu.
Był to tytuł honorowy nadawany synom lub zięciom cesarzy bizantyjskich. Pierwszy raz został użyty w 1163 wobec przyszłego króla Węgier Beli III, który był zięciem cesarza Manuela I Komnena.
Wikipedia
(1.1) Jako młodszy syn został w roku 1428 wysłany do Morei w południowej Grecji, gdzie współrządził jako despota ze swymi braćmi (…)
(1.2) Był bezwzględnym władcą i despotą, który po objęciu tronu zgładził krewnych zagrażających jego władzy.
(1.3) Dziwię się, jak ona wytrzymuje z takim mężem despotą.
Wiktionary
IPA: dɛsˈpɔta, AS: despota
Wiktionary
rzecz. despotyzm m., despotyczność ż., despotat m.
:: fż. despotka ż.
przym. despotyczny
przysł. despotycznie
Wiktionary
(1.2) dyktator, tyran, hegemon, autokrata, jedynowładca, satrapa
(1.3) tyran, autarcha, autokrata, dyktator, dzierżymorda, zamordysta, sobiepanek, satrapa
Wiktionary
despocja; przestarzałe:
1. państwo rządzone despotycznie;
2. nieograniczona, absolutna władza, sprawowana przez jednostkę lub grupę z zastosowaniem przemocy, terroru, łamaniem praw obywatelskich; tyrania, anarchia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sposób sprawowania władzy, w którym jednostka sprawuje nieograniczoną władzę
Wiktionary
kobieta narzucająca wszystkim swoje zdanie, nielicząca się z opiniami innych, tyranizująca otoczenie; tyranka, ksantypa, dyktatorka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: despota
Wiktionary
IPA: dɛsˈpɔtka, AS: despotka
Wiktionary
zob. despota.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób despotyczny
Wiktionary
(1.1) Hiszpania rządziła swymi koloniami w Ameryce Łacińskiej wyjątkowo despotycznie i brutalnie.
Wiktionary
IPA: ˌdɛspɔˈtɨt͡ʃʲɲɛ, AS: despotyčʹńe
Wiktionary
rzecz. despotyczność ż., despotyzm m., despotia ż., despocja ż., despota m., despotka ż.
przym. despotyczny
Wiktionary
(1.1) apodyktycznie, arbitralnie, autorytarnie, autokratycznie, kategorycznie, władczo, tyrańsko
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: despotycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: despotyczny
SJP.pl
cecha despoty - osoby, która narzuca wszystkim swoją wolę, nie liczy się z opiniami innych; apodyktyczność, bezwzględność, bezkompromisowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co despotyczne; cecha tych, którzy są despotyczni
Wiktionary
rzecz. despotyzm m., despotia ż., despota m., despot m., despotka ż.
przym. despotyczny
przysł. despotycznie
Wiktionary
(1.1) autokratyczność, apodyktyczność, autorytarność
Wiktionary
1. dotyczący despotyzmu, mający nieograniczoną władzę, rządzący państwem w sposób bezwzględny (np. despotyczny władca); tyrański, dyktatorski, totalitarny;
2. odnoszący się do despoty - osoby bezwzględnej, charakterystyczny dla takiej osoby (np. despotyczne zachowanie); autorytatywny, absolutny, autorytarny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hist. polit. związany z despotyzmem jako formą rządów lub z despotą
(1.2) książk. narzucający własną wolę i wymagający od innych bezwzględnego posłuszeństwa
(1.3) charakterystyczny dla despoty lub despotki
Wiktionary
rzecz. despotyzm m., despotia ż., despotyczność ż., despot m., despota m., despotka ż.
przysł. despotycznie
Wiktionary
(1.1) absolutystyczny, autokratyczny, tyrański
(1.2-3) apodyktyczny, arbitralny, autokratyczny, autorytarny, autorytatywny, dyktatorski, kategoryczny, samowładny, tyrański, władczy
Wiktionary
1. system rządów opartych na nieograniczonej władzy monarchy rządzącego w sposób bezwzględny, nieuznającego żadnych praw oprócz własnej woli, opierający się na terrorze i argumentach siły; tyrania, dyktatura, despotia, despocja, reżim, reżym;
2. bezwzględne, bezkompromisowe działanie, nie respektujące opinii innych; absolutyzm, autokracja, autokratyzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) polit. bezwzględna i nieograniczona władza, opierająca się na terrorze oraz nieprzestrzeganiu praw i wolności obywatelskich
(1.2) bezwzględne postępowanie, nieliczące się z nikim i niczym wymuszanie na innych swej woli
Wiktionary
IPA: dɛsˈpɔtɨsm̥, AS: despotysm̦
Wiktionary
rzecz. despocja ż., despotia ż., despota mos., despotka ż., despotyczność ż.
przym. despotyczny
przysł. despotycznie
Wiktionary
(1.1) autorytaryzm, dyktatura, tyrania, reżim; pot. zamordyzm
(1.2) apodyktyczność, autokratyzm, autorytaryzm, despotyczność, dyktatura, tyrania
Wiktionary
1. miasto w Niemczech;
2. Paul Dessau (1894-1979), niemiecki kompozytor i dyrygent
SJP.pl
De
Wikipedia
[czytaj: deSU] książkowo, czasem żartobliwie lub eufemistycznie: komplet lub część dziennej bielizny damskiej; desu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zachwianie, utrata stanu pewności, trwałości, brak równowagi, zakłócenie spokojnego rozwoju; chwiejność, nierównowaga, labilność, rozchwianie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zachwianie równowagi, zakłócenie porządku, wprowadzenie chaosu
Wiktionary
(1.1) Wydawać by się mogło, iż podstawowym celem wojny w Iraku była jego całkowita destabilizacja.
Wiktionary
IPA: ˌdɛstabʲilʲiˈzat͡sʲja, AS: destabʹilʹizacʹi ̯a
Wiktionary
czas. destabilizować ndk., zdestabilizować dk.
przym. destabilizacyjny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z destabilizacją; powodujący destabilizację
Wiktionary
rzecz. destabilizacja ż.
czas. destabilizować ndk., zdestabilizować dk.
Wiktionary
1. czynnik zmniejszający lub znoszący równowagę;
2. dodatkowy płat na przedniej części kadłuba samolotu lub rakiety, polepszający sterowności przy prędkościach przydźwiękowych
SJP.pl
powodować destabilizację, zachwianie stanu równowagi
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) wprowadzać destabilizację, doprowadzać do utraty stabilności przez jakiś podmiot, często w sensie politycznym
czasownik zwrotny niedokonany destabilizować się
(2.1) wchodzić w stan destabilizacji, tracić równowagę
Wiktionary
(1.1) UE stanowczo zamierza nadal dawać odpór tym, którzy destabilizują nasze bezpośrednie sąsiedztwo.
Wiktionary
rzecz. destabilizacja ż.
przym. destabilizacyjny
Wiktionary
taki, który powoduje zachwianie stanu równowagi, prowadzi do destabilizacji
SJP.pl
działania prowadzone po śmierci Stalina, mające na celu oczyszczenia ze stalinizmu życia politycznego, społecznego i kulturalnego w Związku Radzieckim i krajach bloku sowieckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. polit. likwidowanie stalinizmu, proces odchodzenia od stalinizmu;
Wiktionary
De
Wikipedia
czas. destalinizować ndk.
Wiktionary
usuwać cechy stalinizmu w dziedzinie politycznej, gospodarczej i kulturalnej
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) hist. polit. usuwać wpływy doktryny stalinowskiej
Wiktionary
(1.1) W latach przełomu rozpoczęto destalinizować podręczniki szkolne.
Wiktionary
czas. stalinizować ndk.
rzecz. destalinizacja ż.
Wiktionary
epika wierszem i prozą nawiązująca do dawnych legend, podań, baśni oraz klasycznej, heroicznej poezji irańskiej; dastan
SJP.pl
1. usuwać jednolite normy, zwłaszcza w przemyśle;
2. destandaryzować się - przestawać być standardowym; różnicować się
SJP.pl
prawa ręka; prawica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie zapobiegające warstwowemu układowi czegoś
Wiktionary
środowiskowo: silny, bezwzględny kibic, stojący najwyżej w hierarchii w swoim środowisku
SJP.pl
[czytaj: destroj] typowy dla młodzieży styl bycia, charakteryzujący się celowo eksponowanym nieładem
SJP.pl
Destroy – trzeci album studyjny węgierskiej grupy muzycznej Ektomorf.
Wikipedia
organizm cudzożywny; reducent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekol. zob. reducent.
Wiktionary
(1.1) reducent
Wiktionary
akt przeciwstawny kreacji; całkowite zniszczenie lub samoistny rozpad czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niszczenie, zniszczenie, rozpad
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɛˈstrukt͡sʲja, AS: destrukcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. destrukcyjność ż., destruktywność ż.
czas. destruować ndk.
przym. destrukcyjny, destruktywny
przysł. destrukcyjnie, destruktywnie
Wiktionary
(1.1) rozpad
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób destrukcyjny
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż., destrukcyjność ż.
przym. destrukcyjny, destruktywny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: destrukcyjnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest destrukcyjne; cecha tych, którzy są destrukcyjni
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż.
przym. destrukcyjny
przysł. destrukcyjnie
Wiktionary
powodujący rozprzężenie lub zniszczenie; destruktywny, niszczący, rujnujący, zgubny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający własność niszczenia czegoś lub burzenia jego struktury
Wiktionary
(1.1) Nadużywanie alkoholu ma destrukcyjny wpływ na osobowość człowieka.
Wiktionary
IPA: ˌdɛstrukˈt͡sɨjnɨ, AS: destrukcyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż., destruktor m., destrukcyjność ż.
czas. dekonstruować, destruować
przym. destruktywny, zdestruowany
przysł. destrukcyjne, destrukcyjnie
Wiktionary
(1.1) destruktywny, niszczycielski
Wiktionary
1. papier przeznaczony do zniszczenia; makulatura;
2. banknot wycofany z obiegu;
3. arkusz zepsuty w druku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zniszczona lub uszkodzona rzecz
Wiktionary
Destrukt (z łac. "destruetus" ‘zniszczony’) – termin odnoszący się do zniszczonych, uszkodzonych przedmiotów, są to np.:
Destrukty np. broni (zwane również "deko") bywają przedmiotem kolekcjonerstwa, co rodzi niejasne sytuacje prawne.
Destrukty numizmatyczne poprzez swą unikatowość również stanową przedmiot zainteresowania kolekcjonerów.
Wikipedia
czynnik niszczący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskorzeczowy
(1.1) czynnik lub osoba niszcząca
Wiktionary
De
Wikipedia
przym. destrukcyjny
czas. destruować
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób destruktywny
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż., destruktywność ż.
przym. destruktywny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: destruktywnie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest destruktywne; cecha tych, którzy są destruktywni
Wiktionary
przym. destruktywny
przysł. destruktywnie
rzecz. destrukcja ż.
Wiktionary
powodujący rozprzężenie lub zniszczenie; destrukcyjny, niszczący, rujnujący, zgubny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. powodujący zniszczenie
Wiktionary
(1.1) […] coś niemożliwie destruktywnego i negatywnego […]
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż., destruktywność ż.
przysł. destrukcyjnie, destruktywnie
przym. destrukcyjny
czas. destruować
Wiktionary
(1.1) destrukcyjny, niszczący, rujnujący, zgubny
Wiktionary
dokonywać destrukcji, niszczyć
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. niszczyć, rozkładać
Wiktionary
(1.1) W takich warunkach demagogia partii politycznych destruuje politykę państwa
(1.1) Miliony ludzi, których wyobrażenie szczęścia łączy się z symboliczną konsumpcją, popadają w katastrofalne długi, niszczą sobie życie, zaharowują się, destruują rodziny, skazują się na samotność.
Wiktionary
rzecz. destrukcja ż., destruktor m.
przym. destrukcyjny, destruktywny
Wiktionary
znoszenie stygmatyzacji związanej z jakąś grupą, chorobą lub cechą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od destylat
Wiktionary
(1.1) To nie destylat, lecz tylko mały destylacik.
Wiktionary
rzecz. destylat m.
Wiktionary
oddzielanie ciał lotnych od nielotnych lub składników ciekłej mieszaniny przez zamianę ich w stan pary, a następnie oziębianie i skraplanie tej pary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. sposób rozdziału substancji wykorzystujący różnicę w prężnościach par (temperaturach wrzenia);
Wiktionary
Destylacja (łac. "destilatio", "de-" 'od' i "stillare" 'skraplanie' od "stilla" 'kropla') – rozdzielanie ciekłej mieszaniny wieloskładnikowej poprzez odparowanie, a następnie skroplenie jej składników. Stosuje się ją w celu wyizolowania lub oczyszczenia jednego lub więcej związków składowych. Proces wykorzystuje różną lotność względną składników mieszaniny.
Wikipedia
(1.1) W celu rozdzielenia substancji naukowcy przeprowadzili destylację.
Wiktionary
IPA: ˌdɛstɨˈlat͡sʲja, AS: destylacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. destylat m., destylator m., destylarnia ż., destylatornia ż., destylowanie n., przedestylowanie n., wydestylowanie n.
czas. destylować, przedestylować, wydestylować, oddestylowywać
przym. destylacyjny, destylowany, destylarniany, destylatorski, destylatowy
przysł. destylacyjnie
Wiktionary
dotyczący destylacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z destylacją, destylowaniem, dotyczący destylacji, destylowania
Wiktionary
rzecz. destylat m., destylacja ż., destylator m., destylarnia ż., destylatornia ż., destylowanie n., przedestylowanie n., wydestylowanie n.
czas. destylować, przedestylować, wydestylować
przym. destylatowy, destylowany, destylatorski, destylarniany
przysł. destylacyjnie
Wiktionary
mały aparat do destylacji
SJP.pl
zakład lub dział fabryki, gdzie odbywa się destylacja
SJP.pl
Destylarnia – zakład przemysłowy lub laboratorium, w którym przeprowadza się destylację.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z destylarnią, dotyczący destylarnii
Wiktionary
rzecz. destylator mos. / mrz., destylat m., destylacja ż., destylarnia ż., destylatornia ż., destylowanie n., przedestylowanie n., wydestylowanie n.
czas. destylować, przedestylować, wydestylować
przym. destylatowy, destylowany, destylacyjny, destylatorski
przysł. destylacyjnie
Wiktionary
czysty produkt destylacji; odpęd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) produkt destylacji;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Na czystość destylatu znaczny wpływ ma też tempo destylacji (…)
Wiktionary
IPA: dɛˈstɨlat, AS: destylat
Wiktionary
rzecz. destylacja ż., destylacik mrz.
czas. oddestylowywać, destylować ndk.
przym. destylacyjny, destylowany, destylarniany, destylatorski, destylatowy
Wiktionary
urządzenie służące do destylacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. aparat służący do destylacji
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba zatrudniona przy destylowaniu
(2.2) przest. właściciel destylarni
Wiktionary
rzecz. destylacja ż., destylarnia ż.
przym. destylacyjny, destylarniany, destylatorski, destylatowy, destylowany
czas. destylować
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z destylatorem, dotyczący destylatora (osoby coś destylującej)
Wiktionary
rzecz. destylator mos. / mrz., destylat m., destylacja ż., destylarnia ż., destylatornia ż., destylowanie n., przedestylowanie n., wydestylowanie n.
czas. destylować, przedestylować, wydestylować
przym. destylatowy, destylowany, destylacyjny
przysł. destylacyjnie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z destylatem, dotyczący destylatów
Wiktionary
rzecz. destylator mos. / mrz., destylat m., destylacja ż., destylarnia ż., destylatornia ż., destylowanie n., przedestylowanie n., wydestylowanie n.
czas. destylować, przedestylować, wydestylować
przym. destylatorski, destylowany, destylacyjny
przysł. destylacyjnie
Wiktionary
oczyszczony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. poddany procesowi destylacji
Wiktionary
rzecz. destylacja ż., destylarnia ż., destylat mrz., destylator mrz.
czas. destylować ndk., przedestylować dk.
przym. destylacyjny, destylarniany, destylatorski, destylatowy
Wiktionary
poddawać destylacji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) chem. poddawać destylacji czyli procesowi odparowywania i skraplania cieczy w celu usunięcia z niej substancji nielotnych
Wiktionary
(1.1) Pan Schmidt destyluje wódkę w swojej stodole.
Wiktionary
rzecz. destylacja ż., destylarnia ż., destylat mrz., destylator m., destylowanie n.
czas. oddestylowywać, wydestylować dk.
przym. destylowany, destylacyjny, destylarniany, destylatorski, destylatowy
Wiktionary
zmienna charakteryzująca się ujemną korelacją ze zmienną objaśnianą
SJP.pl
1. środowiskowo: cel podróży;
2. dawniej: przeznaczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. przeznaczenie
(1.2) cel podróży
Wiktionary
IPA: ˌdɛstɨ̃ˈnat͡sʲja, AS: destỹnacʹi ̯a
Wiktionary
czas. destynować ndk.
rzecz. destynowanie n., destynator mos.
Wiktionary
osoba, dla której coś przeznaczono; odbiorca towaru wskazany ekspedytorowi przez wysyłającego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, dla której coś przeznaczono, odbiorca
Wiktionary
rzecz. destynacja ż.
Wiktionary
dawniej: przeznaczać, wyznaczać
SJP.pl
dawniej: złożenie z urzędu, wydalenie, zwolnienie ze służby państwowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) złożenie kogoś z urzędu
Wiktionary
czas. destytuować ndk.
Wiktionary
dawniej: zwalniać ze służby państwowej, odwoływać z urzędu; dymisjonować
SJP.pl
[czytaj: deSU] książkowo, czasem żartobliwie lub eufemistycznie: komplet lub część dziennej bielizny damskiej; dessous
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) żart. eufem. część lub komplet damskiej bielizny
Wiktionary
(1.1) Niesforny wiatr podwinął Hani spódnicę, ukazując różowe, koronkowe desu.
Wiktionary
(1.1) dessous n.
Wiktionary
(1.1) dessous, niewymowne
Wiktionary
zjawisko długotrwałego niestosowania lub nieprzestrzegania normy prawnej, wskutek czego traci ona moc obowiązującą; martwe prawo
SJP.pl
Desuetudo (wym. [deswetudo] lub [desłetudo], nie „desuetudo”; z łac. odwyknienie, odzwyczajenie) – termin prawniczy oznaczający jedną z reguł derogacyjnych, według której długotrwałe niestosowanie lub nieprzestrzeganie w praktyce określonej normy prawnej skutkuje utratą przez nią mocy obowiązującej.
Wikipedia
usuwanie z przetworów (najczęściej owocowych i warzywnych) dwutlenku siarki, użytego do ich konserwacji
SJP.pl
usuwanie się ze związku chemicznego grupy sulfonowej
SJP.pl
żartobliwie: damskie majtki; desu, dessous
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) żart. kobiece majtki
Wiktionary
wyznaczanie lub proponowanie kogoś na jakieś stanowisko, do pełnienia określonych funkcji
SJP.pl
1. przedmiot myśli odpowiadający wyrazowi
2. osoba lub przedmiot będący odniesieniem przynależnej mu nazwy; denotat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. log. dowolny obiekt, do którego zastosowanie danej nazwy ma sens;
Wiktionary
Desygnat ( designatus, 'oznaczony') (rzadko: "referent") – pojęcie stosowane w logice, językoznawstwie, filozofii oznaczające każdy konkretny obiekt pasujący (denotowany) do nazwy. Ściślej mówiąc, każdy obiekt oznaczany przez dany znak, wyraz, wyrażenie lub pojęcie. Przykładowo "desygnatem" słowa "pies" jest zwierzę, o którym można zgodnie z prawdą powiedzieć, że jest psem.
Wikipedia
(1.1) Ten konkretny pies z obrazka jest desygnatem nazwy „pies”.
Wiktionary
IPA: dɛˈsɨɡnat, AS: desygnat
Wiktionary
rzecz. desygnacja ż., desygnowanie n.
czas. desygnować ndk.
Wiktionary
w republice rzymskiej: osoba wybrana na urząd, ale jeszcze go niepełniąca
SJP.pl
1. zlecić, zlecać komuś objęcie jakiejś funkcji, władzy, jakiegoś stanowiska; nominować, wyznaczyć (wyznaczać), obwołać (obwoływać), powołać (powoływać);
2. w logice: wiązać nazwę z jej odniesieniem przedmiotowym; nazywać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) mianować kogoś, powierzyć komuś stanowisko
Wiktionary
rzecz. desygnat mrz.
Wiktionary
(1.1) wskazywać, wyznaczyć, mianować
Wiktionary
1. metoda elektrochirurgii polegająca na wysuszaniu powierzchniowej warstwy tkanki, np. płaskiego naczyniaka skóry, za pomocą jednobiegunowej diatermii;
2. stosowanie środków chemicznych do wysuszania liści i łodyg roślin uprawnych przed zbiorem w celu ułatwienia zbioru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chemiczny zabieg stosowany w celu wysuszenia roślin uprawnych przed zbiorem:
Wiktionary
Desykacja ( desicco ‘osuszam’), wysychanie – chemiczny zabieg agrotechniczny stosowany w celu wysuszenia roślin uprawnych przed zbiorem (tzw. dosychanie na pniu). Do jego przeprowadzenia wykorzystuje się desykanty (chociaż proces ten może zachodzić również naturalnie, np. pod wpływem działania suchego powietrza).
Wikipedia
środek chemiczny stosowany do wysuszania listowia i źdźbeł roślin przed zbiorami
SJP.pl
chemicznie wysuszać rośliny uprawne przed zbiorem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) elektron. pot. stan utraty synchronizacji
Wiktionary
1. zakłócenie synchronizacji, zaburzenie zgodności czasowej jakichś zjawisk, zdarzeń;
2. w medycynie: nierytmiczne pobudzenia neuronów korowych mózgu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proces tracenia synchronizacji
Wiktionary
pozbawiać zgodności, rozstrajać lub zrywać współdziałanie między elementami, procesami lub rytmami
SJP.pl
dawniej: strzelać salwami lub w celu pozbycia się naboju
SJP.pl
1. krople wody spadające z chmur;
2. przenośnie: bardzo duża ilość czegoś; grad, ulewa;
3. potocznie: złoty deszcz - oddawanie moczu na ciało partnera lub partnerki; chiński deszczyk, pissing
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. opad atmosferyczny, krople wody powstające w chmurach i spadające na ziemię;
(1.2) przen. duża ilość czegoś, co spada lub pojawia się niespodziewanie
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Za oknem padał pierwszy, wiosenny deszcz i zmywał z ulic nagromadzony brud i kurz.
(1.1) Deszcze niespokojne / potargały sad / a my na tej wojnie ładnych parę lat.
(1.2) Deszczem nagród w tym roku został obsypany film Glińskiego „Cześć Tereska”.
(1.2) Kiedy zobaczyłem Lilę, trafiła mnie strzała Amora, a właściwie to był deszcz strzał.
Wiktionary
IPA: dɛʃt͡ʃ, AS: dešč
Wiktionary
rzecz. deszczowiec m., deszczówka ż., deszczownia ż., deszczownica ż., dżdżenie n., deżdż m., dżdżownica ż.
:: zdrobn. deszczyk m.
czas. dżdżyć ndk.
przym. deszczowy, dżdżysty
przysł. deszczowo
Wiktionary
(1.1) dżdża; slang. wacha
(1.2) ulewa, burza, grad
Wiktionary
związany z Deszcznem
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Deszczno ( "Dechsel") – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, siedziba gminy Deszczno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego a w latach 1950–1975 do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
dawniej: parasol
SJP.pl
będący przyczyną deszczu; powodujący deszcz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) poet. dający deszcz, będący przyczyną deszczu
Wiktionary
(1.1) Wieczór w katedrze Świętego Jana organizowało wiele stowarzyszeń, w tym obrońcy deszczodajnych dżungli, […].
Wiktionary
o roślinie: lubiący klimat o dużej ilości opadów; ombrofilny
SJP.pl
przyrząd służący do pomiaru ilości opadów atmosferycznych; ombrometr, pluwiometr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) meteorol. metrol. aparat do pomiaru opadów deszczowych;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Obecnie wprowadzane deszczomierze automatyczne dokonują pomiaru wysokości opadu (…) i zapisują tę informację w pamięci elektronicznej (…)
Wiktionary
IPA: dɛʃˈt͡ʃɔ̃mʲjɛʃ, AS: deščõmʹi ̯eš
Wiktionary
(1.1) pluwiometr, ombrometr
Wiktionary
przynoszący deszcz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przynoszący opady deszczu
Wiktionary
nieprzepuszczający wody deszczowej; nieprzemakalny
SJP.pl
rozsiewanie diaspor roślin przez wodę deszczową; ombrochoria
SJP.pl
w rolnictwie: nawadniać pola uprawne, sady itp. za pomocą sztucznego deszczu z deszczownic
SJP.pl
płaszcz z tkaniny impregnowanej, chroniący od deszczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. płaszcz przeciwdeszczowy; okrycie wierzchnie chroniące przed opadami atmosferycznymi, wykonane z materiału nieprzepuszczającego wody
Wiktionary
(1.1) Mieszkańcy każdej gminy, uzbrojeni w gumowce, deszczowce i parasole tłumnie wystawali na mostach i komentowali poziom rzek.
(1.1) Podczas próby utrwalenia skutków nawałnicy na zdjęciu, podeszła do mnie kobieta w deszczowcu.
(1.1) Mussolini był ubrany na czarno, w mundurze wodza faszystów, miał mnóstwo orderów – Hitler był w jakimś obskurnym deszczowcu.
(1.1) Towarzysza z baru spotkał dopiero, schodząc na ląd; z lewej strony wlókł go mundurowy strażnik, z prawej tajniak w zielonym deszczowcu.
Wiktionary
rzecz. deszcz mrz., deszczyk mrz., deszczówka ż., deszczownia ż.
czas. deszczować
przym. deszczowy, bezdeszczowy, przeciwdeszczowy
Wiktionary
(1.1) płaszcz przeciwdeszczowy, peleryna
Wiktionary
1. urządzenie do wytwarzania sztucznego deszczu; deszczownica;
2. zbiornik wody deszczowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w rolnictwie: urządzenie do wytwarzania sztucznego deszczu; deszczownia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rodzaj baterii prysznicowej o dużym „talerzu” zapewniającym szeroki strumień wody, montowanej podtynkowo (na ścianie lub na suficie)
Wiktionary
rzecz. deszcz m., deszczówka ż.
przym. deszczowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. bot. zimowit
Wiktionary
Deszczownik ("Hylaeamys") – rodzaj ssaków z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Wikipedia
dawniej: deszczowy, dżdżysty
SJP.pl
przysłówek
(1.1) tak, jak jest podczas deszczu
Wiktionary
(1.1) Było bardzo mało czasu, zrobiło się pochmurno, deszczowo, wyjątkowo wcześnie zaczęło się zmierzchać.
Wiktionary
rzecz. deszcz m., deszczyk m., deżdż mrz., dżdżystość ż.
czas. deszczyć ndk.
przym. deszczowy, dżdżysty
Wiktionary
deszczowy i gradowy
SJP.pl
przymiotnik od: deszcz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z deszczem, odnoszący się do deszczu
przymiotnik jakościowy
(2.1) obfitujący w deszcz
Wiktionary
(2.1) W deszczowy dzień przydaje się parasol.
Wiktionary
IPA: dɛʃˈt͡ʃɔvɨ, AS: deščovy
Wiktionary
rzecz. deszczowiec mrz., deszczownica ż., dżdżystość ż., deszcz m., deszczyk m., deszczówka ż., deżdż m.
przym. dżdżysty
przysł. deszczowo
Wiktionary
(2.1) słotny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: deszczułka
Wiktionary
rzecz. deszczułka ż.
Wiktionary
mała deska; deseczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) deseczka
Wiktionary
rzecz. deszczułeczka ż., deskowiec mrz., deskarka ż., deska ż.
Wiktionary
obrabiarka do obróbki deszczułek posadzkowych; parkieciarka
SJP.pl
wytwórnia deszczułek posadzkowych
SJP.pl
zdrobnienie od: deszcz (opad lub duża ilość czegoś)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: deszcz
(1.2) mały, drobny deszcz lub mżawka
(1.3) deseń z drobnych kresek
Wiktionary
Deszczyk (ros. Дождик, дождик, пуще!) – radziecki krótkometrażowy film animowany z 1982 roku w reżyserii Borisa Chraniewicza.
Wikipedia
IPA: ˈdɛʃt͡ʃɨk, AS: deščyk
Wiktionary
rzecz. deszczowiec mrz., deszcz m., deszczownia ż.
przym. deszczowy
przysł. deszczowo
Wiktionary
zgrubienie od: deszcz; niespodziewany, uporczywy deszcz
SJP.pl
Deszczysko (nazwa oboczna: Deszczówka) – część wsi Zabrnie w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie dąbrowskim, w gminie Szczucin.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnowskiego.
Wikipedia
deszczowy; dżdżysty
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. o deszczu padać
Wiktionary
przysł. deszczowo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie:
1. woda deszczowa;
2. opona deszczowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. woda pochodząca z opadów deszczu
(1.2) techn. rura kanalizacyjna służąca do odprowadzania wody deszczowej
Wiktionary
(1.1) Śmieci zapchały rurę odprowadzającą deszczówkę.
Wiktionary
rzecz. deszczowiec mrz., deszcz mrz., deszczownica ż., deżdż mrz.
przym. deszczowy
Wiktionary
potocznie:
1. woda deszczowa;
2. opona deszczowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. czerwona korona władców Dolnego Egiptu w okresie predynastycznym, mająca podwyższony tył i spiralę z przodu;
Wiktionary
Deszeret (staroegip. dšrt) także: Net – (dosł. "czerwony" – tzn. korona czerwona) lub Bit (dosł. "pszczoła" – symbol Dolnego Egiptu, także oznacza: "król Dolnego Egiptu") lub Mehes (dosł. "korona Dolnego Egiptu") – korona egipskich władców o kształcie ściętej czapy o wysokiej tylnej części, dekorowanej z przodu spiralą "Chabet". Był to atrybut władzy faraona nad Dolnym Egiptem.
Wikipedia
IPA: dɛˈʃɛrɛt, AS: dešeret
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Desznica (j. łemkowski Дошниця) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Nowy Żmigród. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Miejscowość jest siedzibą parafii Matki Bożej Niepokalanej, należącej do dekanatu Nowy Żmigród, diecezji rzeszowskiej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. niegodziwość
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rozkładanie towaru ze sztapli
Wiktionary
IPA: ˌdɛʃtaplɔˈvãɲɛ, AS: deštaplovãńe
Wiktionary
czas. desztaplować
Wiktionary
czasownik
(1.1) rozkładać towar ze sztapli
Wiktionary
IPA: ˌdɛʃtaˈplɔvat͡ɕ, AS: deštaplovać
Wiktionary
rzecz. desztaplowanie
Wiktionary
odczytywanie zaszyfrowanej, zakodowanej informacji; odczytywanie kodu, dekodowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. proces przetwarzania zakodowanej informacji w informację pierwotną; odczytywanie kodu, dekodowanie
Wiktionary
(1.1) Pełna deszyfracja trzech czarnych skrzynek, które znajdowały się na pokładzie rządowego Tu-154M, potrwa tydzień – twierdzą eksperci z Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych […].
Wiktionary
rzecz. deszyfrowanie n., deszyfrator m., deszyfratorka ż.
czas. deszyfrować ndk.
Wiktionary
osoba odczytująca zaszyfrowane, zakodowane informacje
SJP.pl
urządzenie (lub program komputerowy), służący do odgadywania zaszyfrowanych informacji; dekoder
SJP.pl
1. odczytywanie informacji zapisanych szyfrem, stosowane zwykle w służbie wywiadowczej lub wojskowej;
2. grupa osób systematycznie zajmujących się rozwiązywaniem szyfrów
SJP.pl
przetwarzać zakodowaną informację w informację pierwotną, bez zmiany jej treści; odczytywać kod, dekodować
SJP.pl
skrót od: detaliczny
SJP.pl
[czytaj: ditejler] osoba zawodowo odnawiająca samochody; autodetailer, autodetailingowiec, detailingowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zawodowo zajmująca się auto detailingiem
Wiktionary
(1.1) Osoby obawiające się samodzielnego polerowania lakieru, powinny oddać samochód w ręce profesjonalnego detailera.
Wiktionary
rzecz. auto detailing
przym. autodetailingowy
Wiktionary
[czytaj: ditejling] dokładne czyszczenie, odnowienie i konserwacja samochodu; autodetailing, auto detailing, cardetailing, car detailing
SJP.pl
[czytaj: ditejlingowiec] osoba zawodowo odnawiająca samochody; autodetailer, detailer, autodetailingowiec
SJP.pl
zwrot podatku VAT od towaru zakupionego z zamiarem wywozu za granicę
SJP.pl
ocenianie wartości, szacowanie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. ocenianie wartości czegoś, szacowanie
Wiktionary
1. szczegół, drobiazg, drobnostka;
2. drobny element architektoniczny;
3. handel detaliczny, sprzedaż towarów bezpośrednio konsumentowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szczegół, coś mało ważnego
(1.2) ekon. forma handlu, w małych ilościach, sprzedaż niehurtowa, bezpośrednio konsumentowi
(1.3) szczegół, fragment dzieła sztuki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Każdy detal ma często duże znaczenie.
(1.2) W detalu wszystko kosztuje więcej.
Wiktionary
IPA: ˈdɛtal, AS: detal
Wiktionary
rzecz. detalista m., detalistka ż.
:: zdrobn. detalik m.
przym. detaliczny
przysł. detalicznie
Wiktionary
(1.1) szczegół, niuans, drobiazg, drobnostka
(1.3) szczegół
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) hand. w handlu detalicznym
(1.2) w sposób dokładny, szczegółowy
Wiktionary
rzecz. detal mrz., detalista mos.
przym. detaliczny
Wiktionary
(1.2) dokładnie, szczegółowo
Wiktionary
dawny stopień wyższy od przysłówka: detalicznie (dokładnie, drobiazgowo)
SJP.pl
1. odnoszący się do sprzedaży towarów w małych ilościach;
2. przestarzałe: szczegółowy, drobiazgowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hand. dotyczący drobnej sprzedaży
(1.2) pot. odnoszący się do szczegółu
Wiktionary
rzecz. detal mrz., detalista mos.
czas. detalizować ndk., detalować ndk.
przysł. detalicznie
Wiktionary
(1.1) niehurtowy
(1.2) dokładny, drobiazgowy, szczegółowy, wierny
Wiktionary
kupiec prowadzący handel detaliczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hand. przedsiębiorstwo lub kupiec zajmujący się handlem w małych ilościach
(1.2) przen. człowiek skupiający się na szczegółach
Wiktionary
IPA: ˌdɛtaˈlʲista, AS: detalʹista
Wiktionary
rzecz. detal m.
:: fż. detalistka
przym. detaliczny
przysł. detalicznie
Wiktionary
szczegółowo, drobiazgowo rozpatrywać; opowiadać ze szczegółami
SJP.pl
odtwarzać z rysunków zbiorczych lub montażowych poszczególne elementy składowe jakiegoś mechanizmu w celu sporządzania rysunków warsztatowych, pozwalających na wykonanie każdej części składowej z osobna
SJP.pl
szczegółowy, drobiazgowy; detaliczny
SJP.pl
dawniej:
1. odłączyć (odłączać), oddzielić (oddzielać);
2. w wojsku: odkomenderować (odkomenderowywać) grupę, oddział
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rad. prosty radioodbiornik detektorowy nie wymagający zasilania, produkowany masowo po 1927 roku w Polsce;
Wiktionary
De
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. poufała forma męskiego imienia Detlef (Detlev)
Wiktionary
Detek – wieś i gmina w północno-wschodniej części Węgier, w pobliżu miasta Encs.
Miejscowość leży na obszarze Średniogórza Północnowęgierskiego. Administracyjnie gmina należy do powiatu Encs, wchodzącego w skład komitatu Borsod-Abaúj-Zemplén i jest jedną z jego 36 gmin.
Wikipedia
(1.1) Ale gdy tak słuchała, jak mówił Detek, mogłaby z radości zapłakać, że dziousze trafił się taki fajnisty karlus.
Wiktionary
rzecz. Detlef m.
Wiktionary
1. wykrywanie dowolnych sygnałów, np. elektrycznych, promieniowania jonizującego;
2. proces, w którym z przebiegu zmodulowanego uzyskuje się przebieg modulujący; umożliwia odtworzenie dźwięków mowy i myzyki lub sygnału obrazu w odbiornikach radiowych i telewizyjnych; demodulacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wykrywanie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Detekcja twarzy to odnajdywanie twarzy na obrazie, fotografii.
Wiktionary
IPA: dɛˈtɛkt͡sʲja, AS: detekcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. detektor m., detektyw m., detektorysta mos.
przym. detekcyjny
Wiktionary
cecha czegoś związanego z detekcją, np. parametry detekcyjności
SJP.pl
1. urządzenie do wykrywania czegoś;
2. urządzenie służące do wyodrębnienia z modulowanego prądu sygnału modulacyjnego; demodulator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie służące wykrywaniu obecności substancji, cząsteczek albo obiektów;
Wiktionary
Detektor – urządzenie służące do wykrywania (detekcji) i ewentualnie rejestracji. Detekcji podlegać mogą różne obiekty, zjawiska i parametry fizyczne. Detektory stosuje się wówczas, gdy badany sygnał nie możne być zarejestrowany bezpośrednio zmysłami człowieka lub wówczas, gdy działa jako element urządzenia automatycznie reagującego na nadejście sygnału oraz wtedy, gdy pożądana jest bezobsługowa rejestracja sygnałów. Detektor zamienia wykrywany sygnał na formę możliwą do obserwacji lub rejestracji.
Wikipedia
IPA: dɛˈtɛktɔr, AS: detektor
Wiktionary
rzecz. detekcja ż., detektyw mos., detektorysta mos.
przym. detektorowy
Wiktionary
(1.1) czujnik, sensor, wykrywacz
Wiktionary
→ detektor
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. związany z detektorem; służący do wykrywania
Wiktionary
rzecz. detektor mrz., detektorysta mos.
Wiktionary
osoba szukająca przedmiotów zakopanych pod ziemią za pomocą wykrywacza metali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba poszukująca artefaktów historycznych przy pomocy detektora metali
Wiktionary
(1.1) W tym roku odbyła się już siódma edycja prac poszukiwawczych, w których pod nadzorem archeologa brało udział 70 detektorystów z całego kraju.
Wiktionary
rzecz. detektor m., detektorek m., detekcja ż., detektyw m.
:: fż. detektorystka ż.
przym. detektywistyczny, detektorowy, detekcyjny, detektorystyczny
Wiktionary
kobieta szukająca przedmiotów zakopanych pod ziemią za pomocą wykrywacza metali
SJP.pl
1. człowiek zajmujący się odpłatnie wynajdywaniem informacji;
2. tajny agent śledczy policji kryminalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek zajmujący się w sposób niejawny dochodzeniem, śledzeniem, rozwiązywaniem spraw o charakterze kryminalnym jako funkcjonariusz policji lub jako pracownik prywatnej agencji śledczej
Wiktionary
Detektyw ( detective, z detego, co oznacza „odkryć, wykryć, wyjawić”.) – tytuł zawodowy osoby świadczącej usługi detektywistyczne oraz nazwa stanowiska utajnionego pracownika policji zajmującego się czynnościami śledczymi w sposób dyskretny. W niektórych krajach nazywany jest tak jawny funkcjonariusz policji albo innych służb ochrony porządku publicznego zajmujący się czynnościami śledczymi.
Wikipedia
(1.1) Zwykle głównymi bohaterami kryminałów są detektywi.
(1.1) Detektyw długo myślał nad rozwiązaniem tej sprawy.
(1.1) Kontakt detektywa był nieudolny i nie dostarczał żadnych wartościowych informacji.
(1.1) Teraz jego detektywi wysłali do CBŚ i Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu dokumenty, które według detektywa Waldemara Czerwińskiego dowodzą, że Jurkiewicz został zamordowany na zlecenie.
(1.1) Takie działania już zaczynają owocować - powiedział reporterowi "Detektywa" jeden z utajnionych specjalistów grupy "Obcy".
(1.1) Ciałem detektywa wstrząsnął lekki dreszcz. Ktoś buszował w apartamencie, podczas gdy on był praktycznie bezbronny.
Wiktionary
IPA: dɛˈtɛktɨf, AS: detektyf
Wiktionary
rzecz. detektorysta mos., detekcja ż., detektor m.
przym. detektywistyczny
Wiktionary
(1.1) śledczy m., pogard. szpicel, żart. szerlok
Wiktionary
1. dotyczący detektywa, związany z detektywem;
2. przedstawiający przygody, pracę detektywów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z detektywistyką i detektywami
Wiktionary
rzecz. detektorysta mos., detektywistyka ż., detektyw m.
Wiktionary
działalność detektywistyczna lub śledcza
SJP.pl
1. kobieta zajmująca się odpłatnie wynajdywaniem informacji;
2. tajna agentka śledcza policji kryminalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaw. kobieta zajmująca się w sposób niejawny dochodzeniem, śledzeniem, rozwiązywaniem spraw o charakterze kryminalnym jako funkcjonariuszka policji lub jako pracowniczka prywatnej agencji śledczej
Wiktionary
przestarzale:
1. detektywistyczny;
2. związany z detekcją sygnałów radiowych; detektorowy
SJP.pl
dawniej:
1. przymusowe zatrzymanie kogoś w areszcie lub zakładzie psychiatrycznym, najczęściej stosowane wobec sprawcy przestępstwa
2. bezprawne zatrzymanie cudzej własności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. przymusowe umieszczenie w zamkniętym ośrodku pod nadzorem, np. w szpitalu psychiatrycznym, ośrodku dla uchodźców
Wiktionary
przym. detencyjny
Wiktionary
(1.1) internacja, internowanie
Wiktionary
→ detencja
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z detencją, dotyczący detencji
Wiktionary
rzecz. detencja ż.
Wiktionary
środowiskowo: osoba zawodowo zajmująca się przygotowywaniem publikacji za pomocą komputera; DTP-owiec
SJP.pl
środek powierzchniowo czynny, tj. zmniejszający napięcie powierzchniowe wody; znajduje się w szamponach, płynach do mycia naczyń, proszkach do prania i innych środkach myjących i piorących
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. środek piorący, myjący lub czyszczący; także. substancja chemiczna zawarta w takim środku;
Wiktionary
(1.1) W domu używamy jedynie detergentów biodegradowalnych.
Wiktionary
IPA: dɛˈtɛrɡɛ̃nt, AS: detergẽnt
Wiktionary
przym. detergentowy
Wiktionary
przymiotnik od: detergent
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) chem. związany z detergentami, dotyczący detergentów
Wiktionary
rzecz. detergent mrz.
Wiktionary
pogorszenie się stanu czegoś; zrujnowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pogorszenie stanu, spadek sprawności, przydatności, wartości
Wiktionary
IPA: ˌdɛtɛrʲjɔˈrat͡sʲja, AS: deterʹi ̯oracʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) pogorszenie, zepsucie, zniszczenie, zrujnowanie
Wiktionary
w językoznawstwie: wyraz nacechowany ujemnie, deprecjonująco; deterioratywum
SJP.pl
przymiotnik od: deterioracja
SJP.pl
w językoznawstwie: wyraz nacechowany ujemnie, deprecjonująco; deterioratiwum
SJP.pl
marka detergentu
SJP.pl
1. zdolność do podejmowania konkretnych, stanowczych decyzji spowodowana mocnym wewnętrznym przekonaniem i siłą woli;
2. determinacja płci - uwarunkowanie płci przez rodzaj chromosomu płciowego niesionego przez zapładniający plemnik;
3. dawniej: postanowienia, decyzja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdecydowanie i wytrwałość w dążeniu do celu mimo przeciwności
Wiktionary
(1.1) Realizacja projektu przebiega z determinacją, ale też zgodnie ze zdrowymi zasadami zarządzania finansowego.
Wiktionary
rzecz. zdeterminowanie n.
Wiktionary
(1.1) zdeterminowanie, desperacja
Wiktionary
parametr określający, wyznaczający coś, wpływający w zasadniczy sposób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czynnik mający decydujący wpływ
Wiktionary
IPA: ˌdɛtɛrˈmʲĩnãnt, AS: determʹĩnãnt
Wiktionary
(1.1) determinanta
Wiktionary
czynnik wpływający na coś w zasadniczy sposób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. występujący w niektórych językach znak określający klasę pojęciową charakteryzującą dane słowo i umieszczany przed lub po nim;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Determinatywy występują m.in. w języku staroegipskim.
Wiktionary
IPA: ˌdɛtɛrmʲĩˈnatɨf, AS: determʹĩnatyf
Wiktionary
zwolennik poglądu filozoficznego, że każde zdarzenie jest ściśle wyznaczone przez warunki, w jakich zachodzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zwolennik determinizmu
Wiktionary
IPA: ˌdɛtɛrmʲĩˈɲista, AS: determʹĩńista
Wiktionary
rzecz. determinizm m.
:: fż. deterministka ż.
przym. deterministyczny
przysł. deterministycznie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwolenniczka determinizmu
Wiktionary
rzecz. determinizm mrz.
:: fm. determinista
czas. determinować ndk., zdeterminować dk.
przym. deterministyczny
przysł. deterministycznie
Wiktionary
uwarunkowany przyczynowo, nieprzypadkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący determinizmu, związany z determinizmem, oparty na determinizmie
Wiktionary
(1.1) Tylko nie zapominajmy, że koncepcja Pawłowa jest w istocie rzeczy koncepcją deterministyczną, a chrześcijańska koncepcja wychowania - indeterministyczną. [...]
Wiktionary
rzecz. determinizm m., determinista m., deterministka ż., indeterminizm mrz.
przysł. deterministycznie
Wiktionary
1. twierdzenie, że wszystkie zjawiska i działania są połączone związkiem przyczynowo-skutkowym;
2. pogląd filozoficzny głoszący, że każde zdarzenie jest jednoznaczne i uwarunkowane swoimi przyczynami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. teoria przyczynowo-skutkowa zakładająca, że ciąg określonych zdarzeń nieuchronnie prowadzi do danego skutku, rezultatu;
Wiktionary
Determinizm przyczynowy ( determinare – oddzielić, ograniczyć, określić) – koncepcja filozoficzna, według której wszystkie zdarzenia w ramach przyjętych paradygmatów są połączone związkiem przyczynowo-skutkowym, a zatem każde zdarzenie i stan jest "zdeterminowane" przez swoje uprzednio istniejące przyczyny (również zdarzenia i stany).
Wikipedia
rzecz. indeterminizm mrz., determinista mos., deterministka ż.
czas. determinować ndk., zdeterminować dk.
przym. deterministyczny
przysł. deterministycznie
Wiktionary
wpływać na coś w decydujący sposób
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdeterminować)
(1.1) mieć wpływ na przebieg czy wynik
(1.2) daw. przywodzić kogoś do postanowienia
Wiktionary
rzecz. indeterminizm mrz., determinizm mrz., determinowanie n., deterministka ż.
czas. zdeterminować dk.
Wiktionary
(1.1) określać, kształtować, przesądzać, warunkować, wyznaczać
(1.2) decydować
Wiktionary
wygładzanie i szlifowanie podłoża skalnego materiałem niesionym w dnie lodowca
SJP.pl
Detersja – wygładzanie rzeźby terenu przez transportowany w stopie lodowca materiał morenowy. W wyniku detersji powstają m.in. wygłady lodowcowe.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. usuwanie z organizmu substancji trujących; odtruwanie, detoksykacja;
2. oddział szpitalny, w którym przeprowadza się detoks;
3. potocznie: odwyk
SJP.pl
usuwanie z organizmu substancji trujących; odtruwanie, detoks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) toksykol. oczyszczanie organizmu z substancji trujących;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) detoks, odtruwanie
Wiktionary
związany z detoksykacją
SJP.pl
1. huk towarzyszący eksplozji pocisków, wystrzałom, pękaniu wielkich mas jakiejś substancji itp. ;
2. rodzaj reakcji chemicznej przebiegającej wybuchowo, odznaczającej się bardzo dużą, stałą prędkością liniową rozprzestrzeniania się;
3. nadmiernie szybkie spalanie się paliwa w cylindrze silnika połączone z eksplozją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eksplozja materiału wybuchowego połączona z hukiem;
(1.2) spowodowanie detonacji (1.1)
(1.3) chem. reakcja chemiczna przebiegająca wybuchowo
(1.4) mech. nadmiernie szybkie spalanie się mieszanki paliwowej w cylindrze silnika połączone z charakterystycznym stukaniem
Wiktionary
Detonacja ( détonation z detonare ‘grzmieć’) – wybuch (fala reakcji chemicznych) rozprzestrzeniający się w materiale wybuchowym z prędkością ponaddźwiękową, a najczęściej z wysoką prędkością hiperdźwiękową (z reguły wynosi od kilku tysięcy m/s do ponad 10 tysięcy m/s), powodujący powstanie w otaczającym go ośrodku fali uderzeniowej. Na jej czole występuje bardzo wysokie ciśnienie (do ok. 50 GPa) i temperatura (do ok. 5800 °C).
Wikipedia
IPA: ˌdɛtɔ̃ˈnat͡sʲja, AS: detõnacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. detonowanie n., zdetonowanie n., detonator m.
czas. detonować ndk., zdetonować dk.
przym. detonacyjny
Wiktionary
(1.1) eksplozja, wybuch
(1.2) detonowanie
Wiktionary
związany z detonacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z detonacją, służący do detonacji
Wiktionary
rzecz. detonacja ż., detonowanie n., zdetonowanie n., detonator m.
czas. detonować ndk., zdetonować dk.
Wiktionary
niewielki ładunek materiału wybuchowego do detonacji właściwego ładunku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ładunek materiału wybuchowego przenoszący detonację ze spłonki do kruszącego materiału wybuchowego;
Wiktionary
Detonator:
Wikipedia
(1.1) Przyczyną niewybuchu był uszkodzony detonator.
Wiktionary
IPA: ˌdɛtɔ̃ˈnatɔr, AS: detõnator
Wiktionary
rzecz. detonacja ż., detonowanie n., zdetonowanie n.
czas. detonować ndk., zdetonować dk.
przym. detonacyjny
Wiktionary
przyrząd sygnalizujący zjawiska detonacji, stosowany w silnikach lotniczych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) inicjowanie, powodowanie detonacji
Wiktionary
rzecz. zdetonowanie n., detonacja ż., detonator m.
czas. detonować ndk., zdetonować dk.
przym. detonacyjny
Wiktionary
1. eksplodować, wybuchać;
2. powodować wybuch;
3. książkowo: peszyć, onieśmielać;
4. w muzyce: grać lub śpiewać nieczysto; fałszować
SJP.pl
1. eksplodować, wybuchać;
2. powodować wybuch;
3. książkowo: peszyć, onieśmielać;
4. w muzyce: grać lub śpiewać nieczysto; fałszować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdetonować)
(1.1) powodować wybuch
(1.2) wywoływać onieśmielenie
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zdetonować)
(2.1) rozrywać się z hukiem; ulegać eksplozji
(2.2) muz. wykonywać dźwięki nieczysto
czasownik zwrotny niedokonany detonować się (dk. zdetonować się)
(3.1) być lub stawać się speszonym
Wiktionary
rzecz. zdetonowanie n., detonator mrz., detonowanie n., detonacja ż.
przym. detonacyjny
czas. zdetonować
Wiktionary
(1.2) onieśmielać, peszyć, zawstydzać
(2.1) eksplodować, wybuchać
(2.2) fałszować
(3.1) onieśmielać się, peszyć się, zawstydzać się
Wiktionary
działania po obaleniu rządów totalitarnych, mające na celu oczyszczenia życia politycznego, społecznego i kulturalnego z totalitaryzmu
SJP.pl
wyrywanie przez lodowiec bloków i okruchów skalnych z podłoża
SJP.pl
Detrakcja – proces wyrywania, wydzierania przez lodowiec okruchów i bloków skalnych z podłoża poprzez działalność mechaniczną i zamróz.
Wikipedia
proces odwracania tranzycji płciowej
SJP.pl
De
Wikipedia
nazwa handlowa antybiotyku stosowanego w dermatologii do leczenia ropnych zakażeń skóry, zawierającego chloramfenikol
SJP.pl
[czytaj: ditrojcki albo potocznie detrojcki] przymiotnik od: Detroit
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Detroit, dotyczący Detroit
Wiktionary
rzecz. Detroit n.
Wiktionary
[czytaj: ditrojczanin] mieszkaniec Detroit
SJP.pl
[czytaj: ditrojczanka] mieszkanka Detroit
SJP.pl
[czytaj: diTROJT albo potocznie deTROit] rzeka i miasto w Stanach Zjednoczonych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka na granicy Kanady i Stanów Zjednoczonych;
(1.2) geogr. miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan;
(1.3) geogr. toponim, nazwa kilku miast i gmin w Stanach Zjednoczonych;
Wiktionary
Detroit (wym. []; z fr. "cieśnina") – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan na północnym brzegu rzeki Detroit łączącej jeziora St. Clair i Erie. Na południu sąsiaduje z kanadyjskim miastem Windsor. Według danych z 2023 roku liczy 633,2 tys. mieszkańców, oraz 4,3 mln w obszarze metropolitalnym (14. co do wielkości metropolia Stanów Zjednoczonych).
Wikipedia
(1.1) Statek spokojnie płynął po wodach Detroit.
(1.2) Bartek przyleci z Detroit na ślub Mirka.
Wiktionary
przym. detroicki
Wiktionary
1. pozbawienie panującego monarchy władzy;
2. pozbawienie kogoś najwyższej pozycji w jakiejś grupie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. pozbawienie monarchy jego władzy i tytułu;
(1.2) przen. pozbawienie kogoś (czegoś) pierwszego miejsca
Wiktionary
Detronizacja (gr. "thrónos", tron) – rodzaj depozycji, pozbawienie panującego władcy tronu, pozbawienie urzędu siłą lub pokojowym traktatem. Najczęściej detronizacja jest skutkiem zamachu stanu.
Wikipedia
rzecz. detronizowanie n., zdetronizowanie n., tron mrz.
czas. detronizować ndk., zdetronizować dk.
przym. detronizacyjny
Wiktionary
(1.1) zdetronizowanie
Wiktionary
związany z detronizacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z detronizacją, dotyczący detronizacji
Wiktionary
rzecz. detronizacja ż., detronizowanie n., zdetronizowanie
czas. detronizować ndk., zdetronizować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) usuwanie monarchy z tronu
Wiktionary
rzecz. zdetronizowanie n., detronizacja ż.
czas. detronizować ndk., zdetronizować dk.
przym. detronizacyjny
Wiktionary
1. pozbawiać panującego monarchę władzy;
2. pozbawiać kogoś najwyższej pozycji w jakiejś grupie
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) pozbawiać panującego władzy monarszej
(1.2) przen. pozbawiać kogoś stanowiska lub pozycji
Wiktionary
rzecz. zdetronizowanie n., tron mrz., detronizowanie n., detronizacja ż.
przym. detronizacyjny
czas. zdetronizować
Wiktionary
1. rezygnacja z przynależności plemiennej lub jej zatracenie;
2. rezygnacja z odrębności plemiennych na rzecz nowego procesu narodowotwórczego w państwach postkolonialnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ekol. zwierzę odżywiające się detrytusem
Wiktionary
(1.1) detrytusożerca
Wiktionary
1. geologia: pokruszony materiał skalny;
2. ekologia: podlegająca rozkładowi lub silnie rozdrobniona materia organiczna pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, występująca w toni wodnej w postaci zawiesiny lub w postaci osadów dennych, w środowisku lądowym wchodząca w skład próchnicy glebowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekol. drobnoszczątkowa, martwa materia organiczna;
(1.2) geol. produkt rozpadu skał;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. detrytusofag mzw., detrytusożerca mzw.
przym. detrytusowy, detrytyczny
Wiktionary
(1.1) detryt, trypton, abioseston
(1.2) materiał detrytyczny
Wiktionary
→ detrytus
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do detrytusu, mający związek z detrytusem
Wiktionary
rzecz. detrytus mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Szczęsny Dettloff (1878-1961), polski historyk sztuki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
z włoskiego: to samo, jak wyżej; ditto
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zob. dezubekizacja.
Wiktionary
(1.1) Mitologia martyrologizująca i wybielająca konfidentów SB - zwłaszcza tych z kręgu kultury (twórczej i akademickiej) oraz z kręgu kruchty - stała się agresywną doktryną polskiego Salonu, kolejnym mechanizmem antylustracyjnym, zmierzającym do zahamowania deubekizacji i do zamknięcia (lub przynajmniej spacyfikowania) Instytutu Pamięci Narodowej (IPN-u).
Wiktionary
rzecz. dezubekizacja ż.
przym. deubekizacyjny, dezubekizacyjny
Wiktionary
(1.1) dezubekizacja, deesbekizacja
Wiktionary
izotop wodoru o liczbie masowej 2, którego jądro zawiera jeden proton i jeden neutron; ciężki wodór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. izotop wodoru mający w jądrze jeden proton i jeden neutron;
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˈdɛwtɛr, AS: deu̯ter
Wiktionary
rzecz. deuteron mrz., deuterowanie n., deuton mrz.
czas. deuterować ndk.
przym. deuterowy
Wiktionary
(1.1) ciężki wodór, symbol. ²H, D
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. teatr. w starożytnej Grecji: drugi co do ważności aktor odgrywający rolę w antycznej sztuce greckiej
(1.2) rzad. liter. druga najważniejsza postać w narracji
Wiktionary
(1.1) Na przykład Lehmann, (…) pokazuje, jak długo tragedia nie miała rozpoznawalnych dla nas cech formy dramatycznej. Brak było w niej dialogu, nawet wtedy, kiedy pojawił się drugi aktor. Deuteragonista nie został bowiem wprowadzony po to, by toczyć rozmowę z protagonistą, ale jako posłaniec.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. deuteragonistka
Wiktionary
niedowidzenie barwy zielonej
SJP.pl
Deuteranomalia – zaburzenie rozpoznawania barw, podobnie jak protanomalia charakteryzujące się jedynie obniżoną percepcją nasycenia (ale nie jaskrawości) zieleni. Barwa czerwona, pomarańczowa, żółta, kanarkowa i zielona są przesunięte w kierunku zieleni. Deuteranomalia dotyczy około 6% mężczyzn i około 0,4% kobiet (daje to około 95% wszystkich zaburzeń rozpoznawania barw u mężczyzn).
Wikipedia
Deuteranopia (daltonizm) – wada wzroku, odmiana ślepoty barw, polegająca na nierozpoznawaniu barwy zielonej (lub myleniu jej z barwą czerwoną). Objawia się to dokładnie brakiem rozróżnienia koloru czerwonego, pomarańczowego, żółtego i zielonego. Percepcja jaskrawości nie zmienia się. Występuje za to brak rozróżnienia w percepcji składowych czerwonej i zielonej, co prowadzi do odbioru fioletu i cyjanu jako ten sam kolor.
Wikipedia
związek chemiczny zawierający deuter (ciężki izotop wodoru)
SJP.pl
dawniej: izotop wodoru o liczbie masowej 2, którego jądro zawiera jeden proton i jeden neutron; deuter, ciężki wodór
SJP.pl
umowna nazwa anonimowego autora rozdziałów 40-55 biblijnej Księgi Izajasza
SJP.pl
De
Wikipedia
księgi deuterokanoniczne - księgi Starego Testamentu, które chrześcijaństwo włączyło do kanonu Biblii później niż pozostałe; odrzucone wcześniej przez protestantyzm i judaizm; księgi wtórokanoniczne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rel. o księdze biblijnej: początkowo nieuznawany za kanoniczny
Wiktionary
IPA: ˌdɛwtɛrɔkãnɔ̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: deu̯terokãnõńičny
Wiktionary
jądro atomowe deuteru, złożone z neutronu i protonu; deuton
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. chem. jądro atomu deuteru;
Wiktionary
Deuteron – jądro atomowe deuteru, czyli izotopu wodoru #PATRZ, zwanego ciężkim wodorem. Deuteron składa się z jednego neutronu i jednego protonu.
Liczba atomowa deuteronu wynosi Z=1, zaś liczba masowa A=2, energia wiązania 2,225 MeV. Deuteron oznaczany jest symbolem chemicznym D, lub częściej symbolem d, przyjętym w zapisach przemian jądrowych.
Wikipedia
IPA: dɛwˈtɛrɔ̃n, AS: deu̯terõn
Wiktionary
rzecz. deuter m., deuterowanie n., daw. deuton m.
czas. deuterować ndk.
przym. deuterowy
Wiktionary
(1.1) daw. deuton
Wiktionary
związany z Księgą Powtórzonego Prawa (Deuteronomium)
SJP.pl
Księga Powtórzonego Prawa; ostatnia księga Pięcioksięgu
SJP.pl
→ deuter
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. dotyczący deuteru, związany z deuterem, zasilany deuterem
Wiktionary
(1.1) Otóż cząsteczki wody w atmosferze, zarówno zwykłej, jak i tej cięższej - deuterowej (tzw. ciężkiej wody) są rozbijane na atomy przez promieniowanie słoneczne.
Wiktionary
IPA: ˌdɛwtɛˈrɔvɨ, AS: deu̯terovy
Wiktionary
rzecz. deuter mrz., deuteron mrz., deuterowanie n., deuton mrz.
czas. deuterować ndk.
Wiktionary
jądro atomowe deuteru, złożone z neutronu i protonu; deuteron
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. fiz. chem. deuteron
Wiktionary
(1.1) Dla budowy atomu azotu (ciężar atomowy w zaokrągleniu 14) mamy wzór: N¹⁴ = π₇ w₇ = α₃η (7 protonów i 7 neutronów, albo 3 heljony i 1 deuton).
Wiktionary
rzecz. deuter m., deuteron m., deuterowanie n.
czas. deuterować ndk.
przym. deuterowy
Wiktionary
(1.1) współcz. deuteron
Wiktionary
żółtko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żółtko
Wiktionary
[czytaj: dojcz] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
deweloper;
1. osoba lub firma przeznaczająca środki finansowe na budowę domów w celu sprzedaży lub wynajmu;
2. osoba lub instytucja tworząca programy komputerowe
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
deweloperka;
1. kobieta przeznaczająca środki finansowe na budowę domów w celu sprzedaży lub wynajmu;
2. potocznie: rynek, branża budownictwa deweloperskiego
SJP.pl
nazwisko, m.in. Danny DeVito, amerykański aktor
SJP.pl
wyspa na Morzu Arktycznym
SJP.pl
De
Wikipedia
w hinduizmie: ogólna nazwa każdego z bogów uosabiających siły dobra i harmonii kosmicznej, biorących udział w tworzeniu świata
SJP.pl
Dewa (sanskryt देव, trl. "deva", „świetlisty”, „jaśniejący”, „oświecony”, ang. Deva; w innych językach: tybetański "lha", chiński "tiān" (天), koreański "chǒn", japoński "ten", wiet. "thiên") – nieposiadająca ciała fizycznego istota nadprzyrodzona, bóg lub półbóg, występujący w religiach dharmicznych i mitach kultur azjatyckich. Żeńskim odpowiednikiem dewy jest dewi.
Wikipedia
tancerka świątynna wykonująca klasyczne tańce hinduskie
SJP.pl
Dewadasi (w sanskrycie boska niewolnica, port. "bailadeira" – tancerka, z fr. "bayadère" – bajadera) – tancerka kultowa w Indiach wykonująca klasyczne tańce indyjskie. Zazwyczaj mieszkała blisko świątyni, była oficjalnie uznawana za boską małżonkę i otaczana dużym szacunkiem. Rozpoczynała naukę tańca w bardzo młodym wieku, około szóstego roku życia.
Wikipedia
Zobacz też: Dewajtis (serial telewizyjny).
Dewajtis. Powieść współczesna – pozytywistyczna powieść obyczajowa Marii Rodziewiczówny z 1889 roku.Pełny tekst: ' w Wikiźródłach
Wikipedia
obniżenie się wartości lub znaczenia czegoś; dewaluacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obniżanie się wartości czegoś
Wiktionary
obniżać wartość lub znaczenie czegoś; dewaluować
SJP.pl
1. urzędowe obniżenie wartości danej waluty w stosunku do złota lub walut zagranicznych; obniżenie się realnej wartości pieniędzy;
2. przenośnie: obniżenie się wartości lub znaczenia czegoś; dewaloryzacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. urzędowe obniżenie kursu danej waluty;
(1.2) książk. obniżenie (się) wartości lub znaczenia czegoś
Wiktionary
Dewaluacja (łac. "de" 'z (czego), od, niżej' (wskazujące na zmniejszenie) i "valor" 'wartość') – ustawowe bądź administracyjne osłabienie sztywnego kursu waluty narodowej wobec innych walut przez rząd lub bank centralny, np. w celu poprawienia bilansu płatniczego albo zwiększenia cenowej konkurencyjności zewnętrznej gospodarki danego kraju.
Wikipedia
(1.1) Dewaluacja łata może wprowadzić panikę na rynkach.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaluˈwat͡sʲja, AS: devaluu̯acʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dewaluowanie n., zdewaluowanie n.
czas. dewaluować ndk., zdewaluować dk.
przym. dewaluacyjny
Wiktionary
związany z dewaluacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od dewaluacja
Wiktionary
(1.1) To zaś może wywołać – zdaniem prezes Gronkiewicz-Waltz – presję dewaluacyjną, co będzie godzić w inny cel założony w "Pakiecie", czyli ograniczanie inflacji.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaluwaˈt͡sɨjnɨ, AS: devaluu̯acyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dewaluacja ż., dewaluowanie n., zdewaluowanie n.
czas. dewaluować ndk., zdewaluować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dewaluować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaluwɔˈvãɲɛ, AS: devaluu̯ovãńe
Wiktionary
rzecz. zdewaluowanie n., dewaluacja ż.
czas. dewaluować ndk., zdewaluować dk.
przym. dewaluacyjny
Wiktionary
1. przeprowadzać (przeprowadzić) reformę pieniężną opartą na dewaluacji;
2. przenośnie: obniżać (obniżyć) wartość lub znaczenie czegoś; dewaloryzować
SJP.pl
czasownik
(1.1) ekon. urzędowo obniżać kurs danej waluty
(1.2) książk. obniżać wartość lub znaczenie czegoś
czasownik zwrotny
(2.1) książk. tracić na wartości
Wiktionary
(2.1) Wystarczy przyjrzeć się zmianom rynków Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, aby zauważyć, że tradycyjny model konsumpcji towarów powoli się dewaluuje, a ludzie pragną czegoś więcej.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaluˈwɔvat͡ɕ, AS: devaluu̯ovać
Wiktionary
rzecz. dewaluacja ż., dewaluowanie n., zdewaluowanie n.
czas. zdewaluować dk.
przym. dewaluacyjny
Wiktionary
sylabiczne pismo północnoindyjskie używane do zapisu np. sanskrytu i hindi; nagari
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jęz. pismo sylabiczne używane do zapisu m.in. sanskrytu i hindi;
Wiktionary
celowe niszczenie czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bezwzględne niszczenie, rujnowanie
Wiktionary
Dewastacja – umyślne i bezprawne spowodowanie szkody w mieniu, niszczenie czegoś w wyniku celowego działania lub następujące wskutek zaniedbań. W myśl prawa dewastacja jest zniszczeniem mienia i jest czynem zabronionym.
Wikipedia
(1.1) W gazecie pisali dziś o dewastacji cmentarza żydowskiego.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaˈstat͡sʲja, AS: devastacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. zdewastowanie n., dewastowanie n., dewastator mos.
czas. dewastować ndk., zdewastować dk.
przym. dewastacyjny, dewastatorski
Wiktionary
(1.1) ruina; pot. rujnacja
Wiktionary
związany z dewastacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dewastacją; mający na celu dewastację
Wiktionary
rzecz. dewastacja ż., zdewastowanie n., dewastowanie n., dewastator mos.
czas. dewastować ndk., zdewastować dk.
przym. dewastatorski
Wiktionary
osoba siejąca spustoszenie, zniszczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba, która niszczy, dewastuje
Wiktionary
(1.1) Policja powinna wyłapać tych dewastatorów parku miejskiego.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaˈstatɔr, AS: devastator
Wiktionary
rzecz. dewastacja ż., dewastowanie n., zdewastowanie n.
czas. dewastować ndk., zdewastować dk.
przym. dewastatorski, dewastacyjny
Wiktionary
(1.1) destruktor, niszczyciel, szkodnik, wandal; pot. żart. psuj
Wiktionary
kobieta siejąca spustoszenie, zniszczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dewastować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvastɔˈvãɲɛ, AS: devastovãńe
Wiktionary
rzecz. zdewastowanie n., dewastacja ż., dewastator mos.
czas. dewastować ndk., zdewastować dk.
przym. dewastacyjny, dewastatorski
Wiktionary
(1.1) niszczenie, rujnowanie, pustoszenie
Wiktionary
niszczyć, pustoszyć, rujnować
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) niszczyć coś celowo
Wiktionary
(1.1) Grupy satanistyczne dewastują cmentarze chrześcijańskie i obiekty kultu.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvaˈstɔvat͡ɕ, AS: devastovać
Wiktionary
rzecz. dewastacja ż., dewastator m., dewastowanie n., zdewastowanie n.
czas. zdewastować dk.
przym. dewastacyjny, dewastatorski
Wiktionary
(1.1) burzyć, demolować, niszczyć, rozwalać, druzgotać, niszczyć, psuć, rujnować, uszkadzać, pustoszyć
Wiktionary
liczebnik główny
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewiętnaście
Wiktionary
(1.1) dewatnoście
Wiktionary
liczebnik główny
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewiętnaście
Wiktionary
(1.1) dewatnost
Wiktionary
developer;
1. osoba lub firma przeznaczająca środki finansowe na budowę domów w celu sprzedaży lub wynajmu;
2. osoba lub instytucja tworząca programy komputerowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) bud. osoba lub przedsiębiorstwo inwestujące w budowę nieruchomości;
(1.2) inform. twórca oprogramowania
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) druk. magnetyczny proszek, który transportuje toner na wałek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. deweloperski
Wiktionary
developerka;
1. kobieta przeznaczająca środki finansowe na budowę domów w celu sprzedaży lub wynajmu;
2. potocznie: rynek, branża budownictwa deweloperskiego;
3. kobieta tworząca programy komputerowe
SJP.pl
zbytnie nagromadzenie budynków mieszkalnych wybudowanych przez deweloperów na jakimś terenie
SJP.pl
inwestowanie w budowę domów na sprzedaż
SJP.pl
rzadko: deweloperstwo - inwestowanie w budowę domów na sprzedaż
SJP.pl
w językoznawstwie: pochodzący, utworzony od czasownika; odczasownikowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. zob. odczasownikowy.
Wiktionary
(1.1) odczasownikowy
Wiktionary
tkanina będąca imitacją aksamitu; dywetyna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. z dewetyny
Wiktionary
(1.1) Było ciepło, wręcz gorąco, ale niejaki Gibbo, weteran wojny w Omanie i w ogóle bywalec tych okolic, łaził od rana w grubej kurtce dewetynowej i narzekał na zimno.
(1.1) Dla chłopców od 7 do 4 lat — można tu kupić ubranka, poszukiwane kurtki dewetynowe po 330 zł, wiatrówki i marynarki welwetowe.
Wiktionary
rzecz. dewetyna ż.
Wiktionary
(1.1) rzad. dywetynowy
Wiktionary
[czytaj: diłej] nazwisko, m.in. John Dewey (1859-1952), amerykański filozof
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Dewi (devanagari: देवी ; „Bogini”), Śri Devi – imię, którym nazywane są często wszystkie bóstwa żeńskie panteonu hinduistycznego, jako różne aspekty tej samej bogini. Dewi często uważana jest za główne bóstwo na równi z Wisznu i Śiwą. Jest bóstwem dobrotliwym jako Parwati, lub traktowana jest całkowicie niezależnie, a wówczas górę biorą jej groźniejsze aspekty w postaci Durgi i Kali.
Wikipedia
1. silne odchylenie od pewnych ustalonych wartości, norm w postępowaniu, zachowaniu itp. (np. dewiacja seksualna);
2. odchylenie kątowe między kierunkiem magnetycznym a kierunkiem wskazywanym przez igłę magnetyczną kompasu, wywołane przez obiekty znajdujące się w pobliżu kompasu;
3. zboczenie z właściwego kierunku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. zaburzenie osobowości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dewiant mos., dewiantka ż., dewiacyjność ż.
przym. dewiacyjny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest dewiacyjne
Wiktionary
rzecz. dewiacja ż., dewiant mos., dewiantka ż.
przym. dewiacyjny
Wiktionary
związany z dewiacją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) psych. związany z dewiacją, dotyczący dewiacji
Wiktionary
rzecz. dewiacja ż., dewiant mos., dewiantka ż., dewiacyjność ż.
Wiktionary
osoba zachowująca się w sposób odbiegający od normy; dewiat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. psych. osoba cierpiąca na zaburzenia psychiczne, przejawiające się w zachowaniu odbiegającym od norm moralnych lub obyczajowych
Wiktionary
(1.1) Ponownie dopuścili dewianta do pracy z dziećmi!
Wiktionary
rzecz. dewiacja ż., dewiacyjność ż.
:: fż. dewiantka ż.
przym. dewiacyjny
Wiktionary
(1.1) wykolejeniec
Wiktionary
kobieta zachowująca się w sposób odbiegający od normy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. psych. kobieta cierpiąca na zaburzenia psychiczne, przejawiające się w zachowaniu odbiegającym od norm moralnych lub obyczajowych
Wiktionary
(1.1) Nie powinni zatrudniać dewiantki, skoro wiedzieli, że była już karana.
Wiktionary
rzecz. dewiacja ż., dewiacyjność ż.
:: fm. dewiant mos.
przym. dewiacyjny
Wiktionary
osoba zachowująca się w sposób odbiegający od normy; dewiant
SJP.pl
specjalista w zakresie przeprowadzania dewiacji kompasu (ustalania różnicy między kursem kompasowym a kursem magnetycznym, spowodowanej zakłóceniami wskazań kompasu przez obiekty znajdujące się w jego pobliżu)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zachowywać się w sposób rażąco odbiegający od przyjętych norm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. pozbawienie funkcji życiowych organizmu lub tkanki;
(1.2) stomat. procedura stomatologiczna polegająca na celowym wywołaniu martwicy miazgi zębowej przy użyciu specjalnych środków chemicznych (zatrucie zęba)
Wiktionary
Dewitalizacja (dosł. pozbawienie funkcji życiowych) - termin stosowany w wielu procedurach. W odniesieniu do stomatologii oznacza tak zwane zatrucie zęba. Zabieg ten polega na założeniu do ubytku zębowego na obnażony nerw środka chemicznego (np. parapasty, której podstawowym składnikiem jest paraformaldehyd) powodującego martwicę miazgi, a następnie jej mumifikację. W dendrologii natomiast dewitalizacja oznacza uśmiercenie drzewa (np. za pomocą środków chemicznych).
Wikipedia
(1.2) ''Dewitalizację stosuje się zazwyczaj gdy pacjent jest uczulony na leki znieczulające lub u pacjentów chorych na hemofilię [...]''.
Wiktionary
proces krystalizacji składników szkła, zachodzący w warunkach naturalnych pod wpływem zmian ciśnienia i temperatury lub w czasie produkcji wyrobów szklanych; odszklenie
SJP.pl
tworzywo o jednorodnej, drobnoziarnistej strukturze, otrzymywane w wyniku odszklenia; tworzywo dewitryfikacyjne, dewitryfikator
SJP.pl
tworzywo o jednorodnej, drobnoziarnistej strukturze, otrzymywane w wyniku odszklenia; tworzywo dewitryfikacyjne, dewitryfikat
SJP.pl
1. zwięzła zasada, którą ktoś kieruje się w życiu; motto, sentencja, myśl przewodnia;
2. rzadkie zgrubienie od: dewizka (łańcuszek przy zegarku kieszonkowym)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zasada postępowania, którą ktoś wyznaje
(1.2) herald. tekst umieszczony na wstędze pod herbem
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. dewizy nmos., dewizka ż.
przym. dewizowy
przysł. dewizowo
Wiktionary
(1.1) credo / kredo, motto, idea przewodnia, myśl przewodnia, reguła życiowa
Wiktionary
potocznie: człowiek nielegalnie handlujący obcymi walutami; cinkciarz, waluciarz
SJP.pl
1. łańcuszek przy zegarku kieszonkowym;
2. zdrobnienie od: dewiza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łańcuszek do zegarka kieszonkowego
(1.2) zdrobn. od: dewiza
Wiktionary
Dewizka – złoty lub srebrny łańcuszek do zegarka noszony obecnie tylko do żakietu.
Wikipedia
(1.1) Srebrna, gruba dewizka połyskiwała na czarnej kamizelce.
Wiktionary
rzecz. dewiza ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. relacja pomiędzy ilością dewiz (walut obcych) wydanych na określone składniki do wartości towarów z nich wyprodukowanych
(1.2) ekon. całkowite zapotrzebowanie na dewizy (walut obce)
Wiktionary
IPA: ˌdɛvʲizɔxˈwɔ̃nːɔɕt͡ɕ, AS: devʹizoχu̯õ•ność
Wiktionary
przym. dewizochłonny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) ekon. wymagający relatywnie dużej ilości dewiz (walut obcych) wydanych na składniki potrzebne do bycia wytworzonym w stosunku do własnej wartości
(1.2) ekon. wymagający dużej ilości dewiz (walut obcych) w ujęciu całkowitym
Wiktionary
IPA: ˌdɛvʲizɔˈxwɔ̃nːɨ, AS: devʹizoχu̯õ•ny
Wiktionary
rzecz. dewizochłonność
Wiktionary
zapewniający dopływ dewiz
SJP.pl
potocznie: cudzoziemiec płacący w Polsce dewizami
SJP.pl
związany z dewizą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dewizami, dotyczący dewiz
Wiktionary
(1.1) Zakres wymienialności zdeterminowany jest rodzajem polityki gospodarczej, a przede wszystkim handlowej państwa i jest on odwrotnie proporcjonalny do ograniczeń dewizowych.
Wiktionary
rzecz. dewizy nmos., dewiza ż.
Wiktionary
zagraniczne środki płatnicze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ekon. zagraniczne środki płatnicze
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) M. B. W. lm. zob. dewiza.
Wiktionary
Dewizy (tylko w l. mnogiej) – według polskiego prawa są to papiery wartościowe i inne dokumenty pełniące funkcję środka płatniczego, wystawione w walutach obcych. Nazwa pochodzi z franc. "devise" – „waluta”.
Wikipedia
(1.1) I jutro te bandziory w samo południe mają wymienić te bejmy na dewizy, na Winogradach, Pasieka osiem.
Wiktionary
IPA: dɛˈvʲizɨ, AS: devʹizy
Wiktionary
przym. dewizowy
rzecz. dewiza ż.
Wiktionary
w Polsce Ludowej:
1. potocznie: kobieta uprawiająca prostytucję za dewizy (zagraniczne środki płatnicze);
2. środowiskowo: oddział Milicji Obywatelskiej do zwalczania handlu dewizami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. przestępcza: prostytutka, która świadczy swoje usługi za dewizy
Wiktionary
Dewizówka (ros. "Интердевочка") – radziecko-szwedzki dramat obyczajowy z 1989 roku w reżyserii Piotra Todorowskiego, na podstawie powieści Władimira Kunina.
Wikipedia
IPA: ˌdɛvʲiˈzufka, AS: devʹizufka
Wiktionary
(1.1) zob. prostytutka.
Wiktionary
właściwy dewotom, dewotkom; nacechowany dewocją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. nacechowany dewocją, właściwy dewocji
Wiktionary
(1.1) Grażyna zapisała się do jakiejś dewociarskiej grupy, z którą w każdy weekend jeździ do Łagiewnik.
Wiktionary
rzecz. dewociarskość ż., dewocja ż., dewocyjność ż., dewot mos., dewotka ż.
przym. dewocyjny
przysł. dewociarsko
Wiktionary
1. pobożność, gotowość służenia Bogu przez życie w zgodzie z religią;
2. przerost form zewnętrznej pobożności przy braku istotnych treści duchowych; bigoteria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gorliwe spełnianie praktyk religijnych na pokaz przy jednoczesnym zaniedbaniu duchowości wewnętrznej;
Wiktionary
Dewocja (łac. "devotio" – poświęcenie, ofiarowanie) lub bigoteria (z fr. "bigoterie") – pobożność, gorliwość w zachowaniach religijnych. Cechuje się zwykle rygoryzmem moralnym wobec zachowań własnych oraz innych ludzi. Termin „dewocja” może mieć znaczenie melioratywne jak i pejoratywne, z kolei „bigoteria” ma konotacje wyłącznie negatywne.
Wikipedia
IPA: dɛˈvɔt͡sʲja, AS: devocʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dewot mos., dewotka ż., dewocyjność ż., dewocjonalia lm nm.
przym. dewocyjny, dewociarski
przysł. dewocyjnie
Wiktionary
(1.1) bigoteria, świętoszkowatość, religianctwo
Wiktionary
1. przedmioty przedstawiające świętych lub symbolizujące prawdy wiary;
2. przedmioty używane w praktykach religijnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) hand. różne drobne przedmioty związane z kultem religijnym, zwykle te będące w obiegu handlowym;
Wiktionary
Dewocjonalia (z łac. "devovere" – poświęcić) – drobne przedmioty kultu religijnego (np. medaliki, różańce, obrazki) znajdujące się w handlu.
Wikipedia
(1.1) W sklepie z dewocjonaliami kupiłem dziecku strój do pierwszej komunii.
Wiktionary
IPA: ˌdɛvɔt͡sʲjɔ̃ˈnalʲja, AS: devocʹi ̯õnalʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dewocjonalista m., dewocjonalistka ż., dewot m., dewotka ż., dewocja ż., wotum n., dewocyjność ż.
przym. dewocyjny, dewocjonalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) drobny przedmiot związany z kultem religijnym
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący dewocjonalium
Wiktionary
rzecz. dewocjonalia nmos.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dewocyjne; cecha tych, którzy są dewocyjni
Wiktionary
rzecz. dewocja ż., dewot m., dewotka ż., dewociarstwo n., dewocjonalia nmos.
przym. dewocyjny, dewociarski
przysł. dewocyjnie, dewociarsko
Wiktionary
(1.1) bigoteryjność, religianckość, świętoszkowatość
Wiktionary
związany z dewocją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dewocją
przymiotnik jakościowy
(2.1) pogard. świętoszkowaty, przesadnie pobożny
Wiktionary
(1.1) Literaturę dewocyjną znajdziecie w bibliotece parafialnej.
(2.1) Dewocyjny charakter przemówienia ministra wyśmiała lokalna prasa.
Wiktionary
rzecz. dewocjonalia nmos., dewociarskość ż., dewocja ż., dewot mos., dewotka ż., dewocyjność ż.
przym. dewociarski
przysł. dewociarsko
Wiktionary
(1.1) kultowy, pobożnościowy
(2.1) bigoteryjny, dewociarski, religiancki, świętoszkowaty
Wiktionary
odchodzenie od nauk i poglądów Jana Pawła II
SJP.pl
rodzaj kotletów
SJP.pl
w administracji - przeniesienie kompetencji z jednego organu na drugi
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stan prawny przenoszący postępowanie do organu wyższej instancji
SJP.pl
Dewolutywność – stan prawny przenoszący postępowanie do organu wyższej instancji. Dewolutywność spotykana jest w postępowaniu administracyjnym, administracyjnosądowym, cywilnym oraz karnym. Zaskarżony środek rozpatrywany jest przez organ wyższego stopnia w stosunku do tego, który ów środek wydał (w postępowaniu administracyjnym) albo sąd wyższej instancji.
Wikipedia
czwarty okres ery paleozoicznej, trwający od ok. 395 do ok. 345 mln lat temu, dzielący się na trzy epoki: dewon dolny, środkowy i górny; okres dewoński
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. czwarty okres geologiczny ery paleozoicznej;
Wiktionary
Dewon – termin o dwojakim znaczeniu:
Dewon został nazwany od hrabstwa Devon w południowo-zachodniej Anglii, skąd pochodzą pierwsze zbadane skały tego systemu. System dewoński wydzielili Roderick Murchison i Adam Sedgwick w 1839 roku.
Na mapach i przekrojach geologicznych skały dewońskie znaczy się barwą brązową.
Wikipedia
(1.1) Ile kontynentów liczyła Ziemia w dewonie?
Wiktionary
IPA: ˈdɛvɔ̃n, AS: devõn
Wiktionary
przym. dewoński
Wiktionary
człowiek świętoszkowaty, przesadnie religijny; bigot; pobożniś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba manifestacyjnie pobożna
Wiktionary
(1.1) Sąsiad jest dewotem, ma w przedpokoju aż cztery święte obrazy.
(1.1) Niech herosi pobożności cię poganiają, niech kumple się śmieją, żeś dewot, a ty spaceruj po swojej Krynicy z kubkiem w ręku, to znacznie skuteczniejsze niż sinusoida: szczytowanie – zawał – szczytowanie.
Wiktionary
rzecz. dewociarskość ż., dewocja ż., dewocyjność ż.
:: fż. dewotka ż.
przym. dewociarski, dewocyjny
przysł. dewociarsko
Wiktionary
(1.1) bigot
Wiktionary
człowiek świętoszkowaty, przesadnie religijny; bigot; pobożniś
SJP.pl
kobieta manifestacyjnie religijna; bigotka; świętoszka; nabożnisia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od: dewot
Wiktionary
IPA: dɛˈvɔtka, AS: devotka
Wiktionary
rzecz. dewocja ż., dewocyjność ż., dewocjonalia nmos.
:: fm. dewot m.
przym. dewocyjny, dewociarski
przysł. dewocyjnie
Wiktionary
(1.1) bigotka, nabożnisia, pobożnisia, świętoszka; pot. moherowy beret, moher
Wiktionary
przymiotnik od: dewon (np. okres dewoński)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geol. dotyczący dewonu, występujący, powstały w dewonie
Wiktionary
(1.1) W okresie międzywojennym w pobliżu Trembowli na dużą skalę eksploatowano złoża piaskowca dewońskiego, cennego wówczas surowca do budowy nawierzchni dróg i elewacji gmachów.
(1.1) Migracja związków ropopochodnych może dochodzić do znacznych głębokości, degradując zbiorniki wód kredowych, jurajskich, triasowych i dewońskich.
Wiktionary
IPA: dɛˈvɔ̃j̃sʲci, AS: devõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. dewon m.
Wiktionary
utrata, zanik cechy ordynarności, nieprzyzwoitości
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
[czytaj: dejna] nazwisko, np. Kazimierz Deyna (1947-1989), polski piłkarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przedrostek
(1.1) odwraca znaczenie wyrazu pierwotnego
Wiktionary
(1.1) dez- + aktywować — dezaktywować
Wiktionary
IPA: ˌdɛz, AS: dez
Wiktionary
(1.1) roz-, od-
Wiktionary
swobodny strój domowy poranny lub nocny; niekompletne ubranie, strój negliżowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) przest. żart. ubiór domowy, negliż
Wiktionary
(1.1) Była przybrana w czarny dezabil, zapięty pod szyję, a doskonale uwydatniający jej szczupłą i bardzo foremną figurę.
Wiktionary
(1.1) negliż
Wiktionary
dawniej: swobodny, domowy ubiór ranny lub nocny: negliż, dezabil
SJP.pl
w psychologii: uniemożliwiający przystosowanie się do otoczenia, warunków, środowiska
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) psych. taki, który uniemożliwia komuś przystosowanie się do otoczenia, warunków, środowiska
Wiktionary
rzecz. dysadaptacja ż.
Wiktionary
usunięcie z czegoś powietrza lub innych gazów
SJP.pl
odpowietrzać, pozbawiać gazu; dokonywać dezaeracji
SJP.pl
usuwanie tajnych agentów z urzędów, wojska itp.; deagenturyzacja
SJP.pl
odchodzenie od rolniczego charakteru gospodarki
SJP.pl
utrata aktualności, stanie się nieaktualnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) utrata aktualności
Wiktionary
czas. aktualizować ndk., dezaktualizować ndk.
Wiktionary
pozbawiać aktualności, czynić nieaktualnym; deaktualizować
SJP.pl
dezaktywizacja, deaktywacja;
1. oczyszczanie z elementów radioaktywnych;
2. pozbawienie czegoś aktywności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozbawienie albo osłabienie aktywności czegoś
(1.2) wyłączenie usługi
Wiktionary
Dezaktywacja ("dez-" z fr. "dés-" od łac. "de-"; "aktywacja" z łac. "activus" 'czynny') – usuwanie substancji powodujących skażenie promieniotwórcze terenu, wody, żywności, sprzętu, uzbrojenia, itp.
Procesy dezaktywacji świadczone są przez specjalistyczne służby DDD.
Wikipedia
rzecz. zdezaktywowanie n.
czas. dezaktywować
Wiktionary
dezaktywacja, deaktywacja;
1. oczyszczanie z elementów radioaktywnych;
2. pozbawienie czegoś aktywności
SJP.pl
powodować brak aktywności w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
deaktywować (niezalecane);
1. czynić nieaktywnym, wyłączać;
2. usuwać skażenie promieniotwórcze
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdezaktywować)
(1.1) wyłączać funkcję czegoś
Wiktionary
rzecz. dezaktywacja ż., dezaktywizacja ż.
przym. dezaktywacyjny
Wiktionary
reakcja chemiczna polegająca na wyeliminowaniu z cząsteczki grupy aminowej; dezaminacja
SJP.pl
w biochemii: dezaminaza (adeninowa) - enzym katalizujący rozerwanie wiązania pomiędzy węglem i azotem, przy utworzeniu amoniaku jako produktu tej reakcji; aminohydrolaza adenozyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. przejmowanie przez państwo oraz sprzedaży dóbr należących do Kościoła trwający oficjalnie od końca XVIII w. do XX w Hiszpanii
Wiktionary
Dezamortyzacja (hiszp. desamortización) – hiszpański proces zainicjowanej przez państwo i regulowanej ustawowo redystrybucji ziemi; polegał on najpierw na wywłaszczaniu terenów będących pod kontrolą różnych instytucji (głównie Kościoła Katolickiego i wspólnot komunalnych), a następnie ich sprzedaży na licytacjach.
Wikipedia
(1.1) W pewnym sensie całokształt działań związanych z uwłaszczeniem kopalń Basków wpisywał się w prowadzony przez cały XIX wiek w Hiszpanii proces „dezamortyzacji”.
(1.1) Koszty całego przedsięwzięcia ponosił Kościół, ponieważ dezamortyzacja była kolejnym, po obciążeniach finansowych, bezwzględnym uderzeniem w przywileje ekonomiczne kleru.
Wiktionary
dawniej: dezaprobata - negatywna ocena czegoś
SJP.pl
negatywny stosunek do czegoś, negatywna ocena
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) negatywny stosunek do czegoś, negatywna ocena
Wiktionary
(1.1) Mówiąc łachmaniarz, łachmyta, obdartus, łachudra, oberwaniec, obrzępała czy obszarpaniec wyrażamy dezaprobatę wobec źle, biednie lub brudno odzianych.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzaprɔˈbata, AS: dezaprobata
Wiktionary
rzecz. aprobata ż.
Wiktionary
ujemnie oceniać coś, nie pochwalać czegoś; potępiać
SJP.pl
w informatyce: odtworzenie kodu źródłowego z programu zapisanego w kodzie maszynowym; deasemblacja
SJP.pl
w informatyce: program komputerowy tłumaczący język maszynowy na język asemblera; deasembler
SJP.pl
tworzenie stref pozbawionych broni nuklearnej; denuklearyzacja
SJP.pl
tworzyć terytoria pozbawione broni nuklearnej; denuklearyzować
SJP.pl
szkoda, strata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. strata, ubytek
Wiktionary
IPA: ˌdɛzaˈvãntaʃ, AS: dezavãntaš
Wiktionary
(1.1) strata, szkoda, ujma, ubytek
Wiktionary
pomniejszanie czyichś zasług lub wartości czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dezawuować.
Wiktionary
czas. dezawuować ndk.
Wiktionary
nie uznawać czyjegoś prawa do jakichś działań
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdezawuować)
(1.1) umniejszać wartość czegoś lub czyjeś zasługi
Wiktionary
IPA: ˌdɛzavuˈwɔvat͡ɕ, AS: dezavuu̯ovać
Wiktionary
rzecz. dezawuacja ż., dezawuowanie n.
czas. zdezawuować dk.
Wiktionary
potocznie: stary, zniszczony lub podniszczony przedmiot; rupiec, grat, gruchot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pot. stary, wyeksploatowany, zniszczony samochód
Wiktionary
(1.1) Mój znajomy ciągle jeździ tym swoim dezelem z lat osiemdziesiątych.
Wiktionary
czas. dezelować ndk., zdezelować dk.
Wiktionary
(1.1) grat, gruchot, rupieć, rzęch
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dezelować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɛlɔˈvãɲɛ, AS: dezelovãńe
Wiktionary
czas. dezelować
Wiktionary
potocznie: niszczyć w wyniku używania; dezolować
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. brak)
(1.1) pot. niszczyć coś wskutek intensywnego używania
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɛˈlɔvat͡ɕ, AS: dezelovać
Wiktionary
przym. zdezelowany
rzecz. dezelowanie n., dezel mzw./mrz.
Wiktionary
(1.1) niszczyć
Wiktionary
1. ucieczka z wojska;
2. przenośnie: ucieczka skądś lub rezygnacja z czegoś z braku odwagi, by stawić czoła trudnościom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ucieczka z wojska
(1.2) odejście skądś, rezygnacja, odstąpienie
Wiktionary
De
Wikipedia
rzecz. dezerter m., dezerterstwo n., dezerterka ż.
czas. dezerterować ndk., zdezerterować dk.
przym. dezerterski, dezercyjny
Wiktionary
(1.2) rejterada
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dezercją, dotyczący dezercji
Wiktionary
rzecz. dezerterka ż., dezerter mos., dezercja ż.
czas. dezerterować ndk., zdezerterować dk.
przym. dezerterski
Wiktionary
1. żołnierz, który uciekł z wojska; zbieg;
2. przenośnie: osoba unikająca obowiązków, czegoś sprawiającego kłopot; kapitulant, kunktator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. mężczyzna dokonujący dezercji – ucieczki z wojska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W czasie wojny dezerterów karzą śmiercią przez rozstrzelanie.
Wiktionary
rzecz. dezercja ż.
:: fż. dezerterka
czas. dezerterować ndk.
przym. dezerterski, dezercyjny
Wiktionary
(1.1) zbieg
Wiktionary
kobieta uciekająca z wojska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. kobieta dokonująca dezercji – ucieczki z wojska
Wiktionary
rzecz. dezercja ż.
:: fm. dezerter
czas. dezerterować ndk.
przym. dezerterski, dezercyjny
Wiktionary
1. dopuszczać się dezercji, uciekać z wojska;
2. przenośnie: uciekać z jakiegoś miejsca, aby uniknąć czegoś przykrego, niewygodnego, sprawiającego kłopot
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zdezerterować)
(1.1) wojsk. opuszczać bez zezwolenia swoje stanowisko, jednostkę wojskową lub miejsce obowiązkowej służby
(1.2) pot. porzucać coś nagle i nielegalnie
Wiktionary
rzecz. dezerterka ż., dezerter mos., dezerterowanie n., dezercja ż.
przym. dezercyjny, dezerterski
Wiktionary
→ dezerter
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dezerterem, dotyczący dezertera
Wiktionary
rzecz. dezerterka ż., dezerter mos., dezercja ż.
czas. dezerterować ndk., zdezerterować dk.
przym. dezercyjny
Wiktionary
proces powstawania obszarów pustynnych; desertyfikacja, pustynnienie
SJP.pl
DZ - dezeta - typ łodzi żaglowej
SJP.pl
DZ
Wikipedia
ograniczenie wpływu władz państwowych na gospodarkę, usamodzielnienie i prywatyzacja przedsiębiorstw; deetatyzacja
SJP.pl
mała dezeta (łódź żaglowa)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w południowo-zachodnim Iranie, w ostanie Chuzestan;
Wiktionary
Dezful (perski: دزفول) – miasto w południowo-zachodnim Iranie, w ostanie Chuzestan, nad rzeką Dez, przy Kolei Transirańskiej.
W 2011 roku miejscowość liczyła 248 380 mieszkańców; dla porównania, w 2006 było ich 235 819, w 1996 – 202 639[], zaś w 1966 – około 84,5 tysiąca. Ośrodek przemysłu spożywczego i skórzanego. Wyrabia się tam dywany. Miejscowość leży na trasie Kolei Transirańskiej.
Wikipedia
usuwanie lub przekształcanie danych pozwalających zidentyfikować konkretną osobę; deidentyfikacja
SJP.pl
[czytaj: dez-ideologizacja] pozbawienie czegoś charakteru ideologicznego, oddzielenie od ideologii, zaprzestanie kierowania się jakąś ideologią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pozbawienie czegoś charakteru ideologicznego
Wiktionary
[czytaj: dez-iluzja] brak, pozbawienie iluzji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak iluzji
(1.2) pozbawienie złudzeń, rozczarowanie
Wiktionary
IPA: ˌdɛzʲiˈluzʲja, AS: dezʹiluzʹi ̯a
Wiktionary
przym. deziluzyjny
Wiktionary
→ deziluzja [czytaj: dez-iluzyjny]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący deziluzji
Wiktionary
rzecz. deziluzja ż.
Wiktionary
proces spadku znaczenia przemysłu w gospodarce, ograniczanie produkcji przemysłowej i zatrudnienia w tym sektorze; odprzemysłowienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zanikanie uprzemysłowienia;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) W Polsce dezindustrializacja nastąpiła po transformacji systemowej (1989).
Wiktionary
rzecz. industrializacja ż.
Wiktionary
(1.1) odprzemysłowienie
Wiktionary
[czytaj: dez-inflacja] w ekonomii: spadek tempa inflacji, wolniejszy wzrost cen
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. spadek tempa inflacji przy zachowaniu jej dodatniej wartości;
Wiktionary
Dezinflacja – obniżanie stopy inflacji, czyli wolniejszy wzrost cen.
Wikipedia
(1.1) Koszty dezinflacji stają się zdecydowanie bardziej wyraźne, gdy tempo wzrostu ulega spowolnieniu z powodu zewnętrznego szoku popytowego, tak jak to się stało w wyniku kryzysu w Rosji
Wiktionary
IPA: ˌdɛzʲĩnfˈlat͡sʲja, AS: dezʹĩnflacʹi ̯a
Wiktionary
przym. dezinflacyjny
rzecz. inflacja ż.
Wiktionary
→ dezinflacja [czytaj: dez-inflacyjny]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od dezinflacja
Wiktionary
(1.1) Dane październikowe potwierdzają spowolnienie wzrostu gospodarczego, jak również potwierdzają, że spokojny trend dezinflacyjny będzie utrzymany w najbliższych miesiącach.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzʲĩnflaˈt͡sɨjnɨ, AS: dezʹĩnflacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dezinflacja
Wiktionary
[czytaj: dez-informacja]
1. fałszywa, rzekoma informacja;
2. zamierzone wprowadzanie w błąd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wprowadzenie kogoś w błąd przez podanie mylących lub fałszywych informacji;
Wiktionary
Dezinformacja – zamierzona i konsekwentna formuła
przekazu informacji w tym fałszywych lub zmanipulowanych oraz fabrykowanie takiego przekazu poprzez tworzenie różnego rodzaju nieprawdziwych dokumentów, obrazów graficznych, zdjęć zmodyfikowanych, filmów, organizacji itd. które wprowadzają w błąd (powodują powstanie obrazu świata niezgodnego z rzeczywistością) i wywołują określone efekty w postaci:
Wikipedia
(1.1) Zajmowali się teorią dezinformacji w zastosowaniach wojskowo-politycznych.
Wiktionary
rzecz. dezinformowanie n.
czas. dezinformować ndk.
przym. dezinformacyjny
Wiktionary
[czytaj: dez-informacyjny] przymiotnik od: dezinformacja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. związany z dezinformacją, celowo wprowadzający w błąd
Wiktionary
rzecz. dezinformacja ż., dezinformator mos., dezinformowanie n.
czas. dezinformować ndk.
Wiktionary
[czytaj: dez-informator] osoba wprowadzająca kogoś w błąd; matacz, krętacz, kombinator
SJP.pl
kobieta wprowadzająca kogoś w błąd; mataczka, krętaczka, kombinatorka
SJP.pl
[czytaj: dez-informować] wprowadzać w błąd podając fałszywe informacje, udzielać mylących informacji
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. celowo wprowadzać w błąd przez podanie mylących lub fałszywych informacji
Wiktionary
rzecz. dezinformacja ż., dezinformator mos., dezinformowanie n.
przym. dezinformacyjny
Wiktionary
[czytaj: dez-instalacja] usunięcie zainstalowanego programu komputerowego; deinstalacja, odinstalowanie
SJP.pl
De
Wikipedia
[czytaj: dez-instalator] program do odinstalowywania innych programów; deinstalator
SJP.pl
usuwać zainstalowany program komputerowy; odinstalowywać, deinstalować
SJP.pl
[czytaj: dez-integracja] dezyntegracja;
1. osłabienie integralności lub rozpad całości na elementy cząstkowe;
2. w psychologii: osłabienie lub rozpad wewnętrznej organizacji psychiki (osobowości);
3. w geologii: rozpad skał na bloki, płyty lub ziarna pod wpływem zmian temperatury lub rozrastania się korzeni roślin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozpad jakiejś całości
(1.2) osłabienie czynników jednoczących
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dezintegracyjny
Wiktionary
(1.1) war. dezyntegracja, rozpad
Wiktionary
[czytaj: dez-integracyjny] związany z dezintegracją (dezyntegracją); dezyntegracyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dezintegracji
Wiktionary
rzecz. dezintegracja ż.
Wiktionary
[czytaj: dez-integralny] nieobejmujący wszystkich elementów; dezyntegralny
SJP.pl
[czytaj: dez-integrator] maszyna do rozdrabniania brył na kawałki określonej wielkości; kruszarka, rozdrabniarka; łamacz; dezyntegrator
SJP.pl
[czytaj: dez-integrować] powodować dezintegrację, pozbawiać spójności, jednolitości; dezyntegrować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zarz. eliminowanie pośredników z łańcucha dostaw i świadczonych usług;
Wiktionary
Dezintermediacja („odpośredniczenie”) – pojęcie stosowane w ekonomii oznaczające eliminowanie pośredników.
W miejsce rozwijania tradycyjnych kanałów dystrybucji, które zawierają pewne rodzaje pośrednictwa (jak np. dystrybutor, hurtownik, broker czy agent), przedsiębiorstwa mogą obsługiwać każdego klienta w sposób bezpośredni (np. przez Internet). Głównym celem tego typu rozwiązań jest ograniczanie kosztów.
Wikipedia
IPA: ˌdɛzʲĩntɛrmɛˈdʲjat͡sʲja, AS: dezʹĩntermedʹi ̯acʹi ̯a
Wiktionary
[czytaj: dez-inwestycja] wyzbycie się aktywów o niskiej produktywności lub uznanych za zbędne; dywestycja
SJP.pl
[czytaj: dez-inwestycyjny] związany z dezinwestycją (formą restrukturyzacji przedsiębiorstwa), dotyczący dezinwesycji, np. transakcja dezinwestycyjna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dezodorant
Wiktionary
rzecz. dezodorant m.
Wiktionary
1. kosmetyk eliminujący lub osłabiający przykry zapach ciała;
2. środek do odświeżania powietrza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hig. produkt kosmetyczny pomagający zwalczać nieprzyjemny zapach ciała i jego potu;
Wiktionary
Dezodorant – środek chemiczny pomagający zwalczać nieprzyjemny zapach ciała.
Pierwsze wzmianki o pierwowzorze dezodorantu pojawiły się około 5500 lat temu na terenie dzisiejszych Chin. Początkowo były to olejki naturalne na bazie ziół, kwiatów i ałunu, zawierającego sole glinu W Europie odpowiedniki dzisiejszych dezodorantów pojawiły się w I wieku p.n.e, 3400 lat później niż w Chinach. Uzyskiwane były również ze związków glinu przez Rzymian.
Wikipedia
(1.1) (…) Julia Roberts przyznała się u Oprah Winfrey, że nie używa dezodorantu, a kąpiel bierze raz w tygodniu.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɔˈdɔrãnt, AS: dezodorãnt
Wiktionary
rzecz. dezodoryzowanie n., dezodoryzacja ż., dezodoryzowanie n., dezodorancik mrz.
czas. dezodoryzować
Wiktionary
(1.1) antyperspirant
Wiktionary
dezodoryzować;
1. usuwać przykry zapach, niemiłą woń z produktów lub pomieszczeń; odwaniać;
2. dezodorować się - używać preparatu zmniejszającego lub eliminującego nieprzyjemny zapach ciała
SJP.pl
likwidacja przykrej woni z produktów lub pomieszczeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) usuwanie niemiłego zapachu;
Wiktionary
De
Wikipedia
IPA: ˌdɛzɔdɔrɨˈzat͡sʲja, AS: dezodoryzacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dezodoryzować n., dezodoryzowanie, dezodorant
czas. dezodoryzować
Wiktionary
odwaniacz;
1. substancja eliminująca lub osłabiająca nieprzyjemne zapachy
2. urządzenie przemysłowe do odwaniania produktów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przyrząd do dezodoryzowania
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dezodoryzować.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɔdɔrɨzɔˈvãɲɛ, AS: dezodoryzovãńe
Wiktionary
rzecz. dezodoryzować n., dezodoryzacja, dezodorant
czas. dezodoryzować
Wiktionary
dezodorować;
1. usuwać przykry zapach, niemiłą woń z produktów lub pomieszczeń; odwaniać;
2. dezodoryzować się - używać preparatu zmniejszającego lub eliminującego nieprzyjemny zapach ciała
SJP.pl
czasownik
(1.1) usuwać niemiły zapach
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɔdɔrɨˈzɔvat͡ɕ, AS: dezodoryzovać
Wiktionary
rzecz. dezodoryzacja, dezodoryzowanie, dezodorant
Wiktionary
usuwanie tlenu ze związku chemicznego; odtlenianie, redukcja
SJP.pl
hormon wytwarzany przez korę nadnerczy, mający wpływ na gospodarkę sodu i potasu w ustroju; DOCA
SJP.pl
enzym trawienny pochodzenia trzustkowego; deoksyrybonukleaza
SJP.pl
kwas dezoksyrybonukleinowy - organiczny związek chemiczny pełniący rolę nośnika informacji genetycznej organizmów żywych i wirusów; DNA, kwas deoksyrybonukleinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. chem. tylko w wyrażeniu: kwas dezoksyrybonukleinowy
Wiktionary
rzecz. dezoksyryboza ż.
Wiktionary
(1.1) współcz. deoksyrybonukleinowy
Wiktionary
pięciowęglowy cukier wchodzący w skład DNA; deoksyryboza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biochem. zob. deoksyryboza.
Wiktionary
przym. dezoksyrybonukleinowy
Wiktionary
(1.1) deoksyryboza
Wiktionary
przestarzałe: rozpacz, desperacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. zniszczenie, spustoszenie
Wiktionary
potocznie: niszczyć w wyniku używania; dezelować
SJP.pl
brak organizacji, porządku; nieład, zamęt, rozprzężenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak porządku, zamęt w jakiejś strukturze, działaniu
Wiktionary
(1.1) W pierwszych dniach oblężenia zaopatrzenie w środki lekarskie uległo dezorganizacji, gdyż większość właścicieli aptek i składnic opuściła miasto.
Wiktionary
rzecz. dezorganizowanie n., zdezorganizowanie n.
czas. dezorganizować ndk., zdezorganizować dk.
przym. dezorganizacyjny, zdezorganizowany
Wiktionary
(1.1) chaos
Wiktionary
związany z dezorganizacją
SJP.pl
osoba wprowadzająca zamęt, chaos, niszcząca coś zorganizowanego
SJP.pl
1. powodować dezorganizację, niszczyć ład; rozprzęgać;
2. dezorganizować się - ulegać dezorganizacji; rozprzęgać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdezorganizować)
(1.1) zaburzać lub likwidować uporządkowaną strukturę czegoś; wywoływać dezorganizację
czasownik zwrotny niedokonany dezorganizować się (dk. zdezorganizować się)
(2.1) ulegać dezorganizacji
Wiktionary
rzecz. dezorganizacja ż., dezorganizowanie n.
czas. zdezorganizować dk.
Wiktionary
(1.1) zakłócać, burzyć, rozprzęgać, rozstrajać
Wiktionary
1. powodować dezorganizację, niszczyć ład; rozprzęgać;
2. dezorganizować się - ulegać dezorganizacji; rozprzęgać się
SJP.pl
1. utrata, brak orientacji;
2. mylny, błędny pogląd;
3. zaburzenie orientacji związanej z miejscem, czasem, sytuacją lub własną osobą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) brak orientacji w jakiejś sprawie, niewłaściwy pogląd
(1.2) utrata lub zaburzenie orientacji dotyczącej czasu, miejsca, sytuacji lub tożsamości
Wiktionary
(1.2) Błyskawicznie postępujące odrętwienie prowadzi do utraty sił w kończynach, a narastająca dezorientacja sprawia, że ryzyko utonięcia staje się bezpośrednie.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɔrʲjɛ̃nˈtat͡sʲja, AS: dezorʹi ̯ẽntacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dezorientować, zdezorientować
przym. zdezorientowany
Wiktionary
1. powodować utratę orientacji, wprowadzać w błąd; mylić;
2. dezorientować się - tracić orientację
SJP.pl
1. powodować utratę orientacji, wprowadzać w błąd; mylić;
2. dezorientować się - tracić orientację
SJP.pl
potocznie: ogół działań mających na celu zniwelowanie efektów działania UB i SB w PRL i pozbawienie agentów tych służb wpływów na życie polityczne i gospodarcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. publ. element dekomunizacji, postulat pozbawienia przywilejów byłych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa PRL;
Wiktionary
Dezubekizacja (nienormatywne formy: deubekizacja, deesbekizacja) – postulat zgłaszany przez różne ugrupowania określające się jako antykomunistyczne dotyczący pozbawienia przywilejów byłych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa PRL. Dezubekizacja jest elementem szeroko rozumianej dekomunizacji.
Wikipedia
rzecz. deubekizacja ż.
przym. deubekizacyjny, dezubekizacyjny
Wiktionary
(1.1) deubekizacja, deesbekizacja
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) publ. związany z dezubekizacją, dotyczący dezubekizacji
Wiktionary
(1.1) Ustawa dezubekizacyjna ma łącznie objąć 32 tys. byłych funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa PRL.
Wiktionary
rzecz. deubekizacja ż., dezubekizacja ż., dezubekizowanie n.
czas. dezubekizować ndk.
Wiktionary
1. odchodzenie od miejskiego charakteru zabudowy;
2. odpływ ludności miejskiej na wieś;
3. tendencja do unikania zwartych skupień w planowaniu i budowaniu miast; dezurbanizm
SJP.pl
De
Wikipedia
tendencja do unikania zwartych skupień w planowaniu i budowaniu miast; dezurbanizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dezyderat
Wiktionary
(1.1) To nie dezyderat, lecz tylko mały dezyderacik.
Wiktionary
rzecz. dezyderat m.
Wiktionary
jasno sformułowane żądanie, życzenie lub propozycja; postulat, dezyderium, desiderium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. jasno wyrażone żądanie, życzenie, postulat
(1.2) praw. spisany zbiór postulatów uchwalony przez komisję sejmową, skierowany do jednego z określonych w ustawie organów;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Był to narazie tylko ogólnikowo wyrażony dezyderat (…).
(1.1) Wizyta miała natomiast wpływ na sfinalizowanie, już od wielu lat wysuwanego przez rząd polski, dezyderatu podniesienia poselstw polskiego i włoskiego do rangi ambasad.
(1.1) — Z dzieckiem mam rzecz, nie z dojrzałym mężem! — (…) Dzieckiem, które doprasza się gwiazdy z nieba! Bo do czego innego dezyderatów waści porównać nie mogę!
(1.2) Posłowie sformułowali dezyderaty pod adresem premiera.
(1.2) Pod koniec czerwca sejmowe komisje zdrowia i polityki społecznej wystosowały do premiera dezyderat, w którym żądają poprawy dostępności środków antykoncepcyjnych i wprowadzenia niektórych na listę leków dostępnych ze zniżką.
(1.2) Komisja ma przyjąć dezyderat do premiera w sprawie poszanowania życia.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨˈdɛrat, AS: dezyderat
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dezyderacik mrz.
Wiktionary
poemat napisany przez Maxa Ehrmanna, zawierający wskazówki odnośnie dobrego życia
SJP.pl
Dezyderata, oryg. ang. "Desiderata" (dezyderaty, życzenia) – poemat napisany przez Maxa Ehrmanna, zawierający wskazówki na temat dobrego życia.
Polskie tłumaczenie "Dezyderatów" w przekładzie Andrzeja Jakubowicza ukazało się w książce Kazimierza Jankowskiego „Hipisi w poszukiwaniu ziemi obiecanej” (Warszawa 1972).
Wikipedia
dawniej: jasno sformułowane żądanie, życzenie lub propozycja; postulat, dezyderat, desiderium
SJP.pl
Dezyderia – żeński odpowiednik imienia Dezydery. Oznacza "upragniona".
Dezyderia imieniny obchodzi razem z Dezyderym/Dezyderiuszem: 11 lutego i 23 maja.
Wikipedia
dawniej: jasno sformułowane żądanie, życzenie lub propozycja; postulat, dezyderat, desiderium
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Dezyderiusz z małżonką; Dezyderiuszowie
SJP.pl
Dezyderiusz z małżonką; Dezyderiuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dezyderiusza lub z nim związany
SJP.pl
Dezydery z małżonką; Dezyderowie
SJP.pl
Dezydery z małżonką; Dezyderostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dezyderego lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Dezydery, również: Dezyderiusz lub Dezyder – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa "desiderius" oznaczającego „upragniony”. Imię to jest obecne w Polsce od XIII w. Patronem imienia jest m.in. św. Dezydery, arcybiskup Bourges.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dezyderii lub z nią związany
SJP.pl
niszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych lub gnilnych w celu zapobiegnięcia zakażeniu; odkażanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odkażanie, postępowanie mające na celu maksymalne zmniejszenie liczby drobnoustrojów w odkażanym materiale;
Wiktionary
Dezynfekcja, odkażanie – postępowanie mające na celu niszczenie drobnoustrojów i ich przetrwalników. Dezynfekcja niszczy formy wegetatywne mikroorganizmów, ale nie zawsze usuwa formy przetrwalnikowe. Zdezynfekowany materiał nie musi być jałowy. Dezynfekcja, w przeciwieństwie do antyseptyki, dotyczy przedmiotów i powierzchni użytkowych.
Wikipedia
(1.1) To pomieszczenie trzeba poddać dezynfekcji.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nˈfɛkt͡sʲja, AS: dezỹnfekcʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dezynfektor m., zdezynfekowanie n., dezynfekowanie n.
czas. dezynfekować ndk., zdezynfekować dk.
przym. dezynfekcyjny
Wiktionary
(1.1) antyseptyka, sterylizacja, odkażanie, wyjaławianie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który dezynfekuje
Wiktionary
(1.1) Kupiłem wczoraj płyn dezynfekcyjny.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nfɛkˈt͡sɨjnɨ, AS: dezỹnfekcyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dezynfekcja ż., dezynfektor m., zdezynfekowanie n., dezynfekowanie n.
czas. dezynfekować ndk., zdezynfekować dk.
Wiktionary
(1.1) antyseptyczny, odkażający
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. usuwanie drobnoustrojów chorobotwórczych
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nfɛkɔˈvãɲɛ, AS: dezỹnfekovãńe
Wiktionary
rzecz. zdezynfekowanie n., dezynfekcja ż., dezynfektor m.
czas. dezynfekować ndk., zdezynfekować dk.
przym. dezynfekcyjny
Wiktionary
niszczyć drobnoustroje chorobotwórcze lub gnilne w celu zapobiegnięcia zakażeniu; odkażać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) dokonywać dezynfekcji
Wiktionary
(1.1) Domestos jest naprawdę silnym środkiem dezynfekującym.
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nfɛˈkɔvat͡ɕ, AS: dezỹnfekovać
Wiktionary
rzecz. dezynfekcja ż., dezynfektor m., dezynfekowanie n., zdezynfekowanie n.
czas. zdezynfekować dk.
przym. dezynfekcyjny
Wiktionary
(1.1) odkażać
Wiktionary
środek służący do dezynfekcji
SJP.pl
człowiek zatrudniony przy dezynfekowaniu, przeprowadzający dezynfekcję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która dezynfekuje
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) przyrząd do dezynfekcji
Wiktionary
(1.1) Jan jest profesjonalnym dezynfektorem.
(2.1) Korzystałeś kiedyś z dezynfektora?
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nˈfɛktɔr, AS: dezỹnfektor
Wiktionary
rzecz. dezynfekowanie n., dezynfekcja ż.
czas. dezynfekować ndk.
przym. dezynfekcyjny
Wiktionary
kobieta zatrudniona przy dezynfekowaniu, przeprowadzająca dezynfekcję
SJP.pl
środek do niszczenia drobnoustrojów; antyseptyk, środek dezynfekcyjny (odkażający)
SJP.pl
niszczyć drobnoustroje chorobotwórcze lub gnilne w celu zapobiegnięcia zakażeniu; odkażać
SJP.pl
tępienie owadów i innych szkodliwych stawonogów, zwłaszcza środkami chemicznymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) tępienie stawonogów ze względów sanitarnych i gospodarczych;
Wiktionary
De
Wikipedia
(1.1) Po dezynsekcji w domu nie pozostał ani jeden karaluch.
Wiktionary
rzecz. dezynsekowanie n.
czas. dezynsekować ndk.
przym. dezynsekcyjny
Wiktionary
związany z dezynsekcją
SJP.pl
tępić owady i inne szkodliwe stawonogi, zwłaszcza środkami chemicznymi
SJP.pl
dezintegracja;
1. osłabienie integralności lub rozpad całości na elementy cząstkowe;
2. w psychologii: osłabienie lub rozpad wewnętrznej organizacji psychiki (osobowości);
3. w geologii: rozpad skał na bloki, płyty lub ziarna pod wpływem zmian temperatury lub rozrastania się korzeni roślin
SJP.pl
związany z dezyntegracją (dezintegracją); dezintegracyjny
SJP.pl
nieobejmujący wszystkich elementów; dezintegralny
SJP.pl
maszyna do rozdrabniania brył na kawałki określonej wielkości; kruszarka, rozdrabniarka, dezintegrator, łamacz
SJP.pl
powodować dezyntegrację, pozbawiać spójności, jednolitości; dezintegrować
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. uciekać z wojska
(1.2) gw-pl|księstwo łowickie. rzad. robić wiwisekcję
Wiktionary
nadmierna swoboda w zachowaniu; nonszalancja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lekceważące, zbyt swobodne zachowanie
Wiktionary
(1.1) Odnosicie się do mnie z dezynwolturą!
Wiktionary
IPA: ˌdɛzɨ̃nvɔlˈtura, AS: dezỹnvoltura
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. deszcz
Wiktionary
(1.1) Z nieba lał się deżdż.
Wiktionary
IPA: dɛʃt͡ʃ, AS: dešč
Wiktionary
rzecz. deszcz m., dżdżownica ż., deszczownia ż., deszczówka ż., dżdżawka ż., dżdżownicowate nmos., dżdżystość ż.
czas. dżdżyć ndk.
przym. dżdżysty, deszczowy
przysł. dżdżysto, dżdżyście, deszczowo
Wiktionary
dcg; decygram
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: druh (odczytywany jako cały, odmieniany wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = harc. druh
Wiktionary
Dh dh
Dh – dwuznak występujący w języku albańskim. Reprezentuje spółgłoskę szczelinową międzyzębową dźwięczną /ð/.
Jest szóstym znakiem alfabetu albańskiego.
Wikipedia
skrót od: druhna
SJP.pl
[czytaj: Daka] stolica Bangladeszu; Dakka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Bangladeszu;
Wiktionary
Dhaka, Dakka (beng. ঢাকা Ḍhākā, wym. [], Dhaka, hist. Dacca) – stolica Bangladeszu, licząca około 17 mln mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) audio|Pl-Na lotnisku w Dhace nikt nie chciał rozmawiać po angielsku.ogg. Na lotnisku w Dhace nikt nie chciał rozmawiać po angielsku.
Wiktionary
rzecz. dhakijczyk mos., dhakijka ż.
przym. dhakijski
Wiktionary
mieszkaniec Dhaki (Dakki); Dakijczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dhaki
Wiktionary
IPA: daˈcijt͡ʃɨk, AS: daḱii ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Dhaka ż.
:: fż. dhakijka ż.
przym. dhakijski
Wiktionary
mieszkanka Dhaki (Dakki); Dakijka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dhaki
Wiktionary
IPA: daˈcijka, AS: daḱii ̯ka
Wiktionary
rzecz. Dhaka ż.
:: fm. dhakijczyk mos.
przym. dhakijski
Wiktionary
→ Dhaka (stolica Bangladeszu); dakkijski, dakijski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Dhaka
Wiktionary
IPA: daˈcijsʲci, AS: daḱii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dhaka ż., dhakijczyk mos., dhakijka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jedna z asan; pozycja leżąca na brzuchu, w której tułów jest wygięty do góry, nogi uniesione w górę, a ręce chwytają z tyłu za stopy
Wiktionary
(1.1) pozycja łuku, łuk
Wiktionary
1. w hinduizmie: norma postępowania nakazana przez tradycję i wynikająca z ładu kosmicznego;
2. jeden z trzech klejnotów buddyzmu - nauka Buddy;
3. w filozofii buddyjskiej: element rzeczywistości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. w hinduizmie i buddyzmie: prawo karmiczne decydujące o życiu człowieka (prawo przyczyny i skutku);
(1.2) filoz. w hinduizmie i buddyzmie: podstawowe zasady etyczne
(1.3) filoz. w buddyzmie: doktryna buddyjska
(1.4) filoz. w buddyzmie: ostateczna rzeczywistość, prawda
(1.5) filoz. w buddyzmie: element składowy materii
Wiktionary
Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin "fǎ"; kor. pŏp 법, "talma"; jap. 法 "hō" lub ダルマ "daruma"; wiet. "pháp", "đạt-ma"; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie "lha chos") – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.
Wikipedia
dhamma, Buddhadharma
Wiktionary
[czytaj: darman] w hinduizmie: norma postępowania nakazana przez tradycję i wynikająca z ładu kosmicznego; dharma
SJP.pl
[czytaj: dałlagiri] szczyt w Wysokich Himalajach
SJP.pl
Dhaulagiri lub Dhaulagiri I ( धौलागिरी ‘Biała Góra’) – szczyt w Himalajach środkowo-zachodnich o wysokości 8167 m, oddzielony od pobliskiej Annapurny głęboko wciętą doliną rzeki Kali Gandaki. Różnica wysokości między szczytem Dhaulagiri a rzeką – około 6 km – jest jedną z największych deniwelacji górskich na świecie. Dhaulagiri jest siódmym co do wysokości ośmiotysięcznikiem. Przez pewien czas, od pomiarów z 1818 r. do połowy XIX w., uważany za najwyższą górę świata.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. protokół dynamicznego konfigurowania hostów; protokół komunikacyjny umożliwiający hostom uzyskanie od serwera na bieżąco danych konfiguracyjnych takich jak: adres IP, adres IP bramy sieciowej, adres serwera DNS, maska podsieci;
Wiktionary
(1.1) Konflikty adresów należą do przeszłości, ponieważ serwer DHCP steruje centralnie przydzielaniem adresów IP.
Wiktionary
[czytaj: dekelja] terytorium zamorskie Wielkiej Brytanii, położone na Cyprze
SJP.pl
Dh
Wikipedia
[czytaj: de-ha-el] niemiecka firma zajmująca się przewozem przesyłek i logistyką
SJP.pl
DHL Paket GmbH – niemieckie przedsiębiorstwo zajmujące się przewozem przesyłek i logistyką, działające w segmencie międzynarodowych przesyłek kurierskich. Ma ono zasięg ogólnoświatowy. Spółka dostarcza ponad 1,6 miliarda przesyłek rocznie.
Wikipedia
rodzaj długiego męskiego okrycia noszonego na biodrach w Indiach
SJP.pl
Dhoti – tradycyjny strój męski noszony w Indiach składający się z upiętego w pasie kawałka materiału (bawełna, jedwab) o długości 4–5 m i ok. 1 m szerokości. Dhoti występuje zwykle w jasnych kolorach (białym, szarym, jasnobrązowym, żółtym itp.). Kolor szafranowy zarezerwowany jest dla mnichów żyjących w celibacie (patrz: brahmaćarja i sannjasa).
Wikipedia
[czytaj: dał] dwumasztowiec arabski często spotykany na Morzu Czerwonym i Oceanie Indyjskim
SJP.pl
skrót od: Dynamic HyperText Markup Language, dynamiczny hipertekstowy język znaczników, technologia obecna w najnowszych przeglądarkach stron WWW umożliwiająca zmianę każdego jej elementu
SJP.pl
oddziaływanie poezji umożliwiające czytelnikowi zauważenie przenośnych znaczeń czytanych słów
SJP.pl
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczających dwukrotne wystąpienie czegoś
Wiktionary
(1.1) tlenek → ditlenek
Wiktionary
(1.1) dwu-
Wiktionary
w fizyce: związany z przepływem energii, np. proces diabatyczny - proces, w którym następuje wymiana ciepła z otoczeniem
SJP.pl
magmowa skała żyłowa; doleryt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. magmowa skała żyłowa;
Wiktionary
Diabaz (inna nazwa doleryt) – magmowa skała wulkaniczna o składzie mineralnym bazaltu, ale o grubszym ziarnie (paleobazalt). Najczęściej nazywa się tak skały powstałe w erze paleozoicznej, zwłaszcza w dolnej jej części. Zawiera dużo wapnia. Składa się z plagioklazu i piroksenu, ma strukturę ofitową.
Wikipedia
IPA: ˈdʲjabas, AS: dʹi ̯abas
Wiktionary
przym. diabazowy
Wiktionary
przymiotnik od: diabaz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonany z diabazu, zawierający diabaz
Wiktionary
rzecz. diabaz mrz.
Wiktionary
człowiek nieznośny, przekorny
SJP.pl
Diabelec – osada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Górzno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) pot. ekspr. w sposób bardzo silny
Wiktionary
(1.1) To jest diabelnie trudne zadanie!
Wiktionary
przym. diabelny, diabelski
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
(1.1) cholernie, niesamowicie, okropnie, strasznie
Wiktionary
przenośnie: ogromny, niesamowity; diaboliczny, diabelski, piekielny
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) książk. należący do diabła
przymiotnik relacyjny
(2.1) książk. związany z diabłem, dotyczący diabła
przymiotnik jakościowy
(3.1) książk. mający cechy diabelskie
(3.2) pot. taki, o którym mówiący ma złe zdanie
(3.3) pot. niezwykły
Wiktionary
(3.3) Mam diabelną ochotę na flaki od samego rana.
Wiktionary
rzecz. diabeł mos./mzw., diabełek mos./mzw., diablę n., diablica ż., diablik mos./mzw., diablisko mos./n.
przym. diabelski, diabli
przysł. diabelnie, diable, diablo
Wiktionary
(1.1) czarci, diabli, piekielny
(2.1) czarci, diabli, piekielny
(3.1) mefistofeliczny, mefistofelowy
(3.2) piekielny
(3.3) straszny
Wiktionary
diaboliczny;
1. mający cechy przypisywane diabłu; szatański;
2. przebiegły, niebezpieczny; szatański;
3. przenośnie: ogromny, niesamowity; diabelny, piekielny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z diabłem, dotyczący diabła
Wiktionary
(1.1) Święty Michale Archaniele, broń nas w walce przeciw złobie i zasadzkom diabelskim.
Wiktionary
IPA: dʲjaˈbɛlsʲci, AS: dʹi ̯abelsʹḱi
Wiktionary
rzecz. diabeł mos., diabełek m., diablik m., diablę n., półdiablę n., diablątko n., diablisko n., diablica ż., diabliczka ż., diablotka ż., diabelskość ż., diaboliczność ż., diabelstwo n.
przym. diabli, diabelny, diaboliczny
przysł. diablo, diabelnie, diabelsko, diabolicznie
Wiktionary
(1.1) czarci, czartowski, demoniczny, diabli, diaboliczny, lucyferyczny, mefistofeliczny, mefistofelowy, sataniczny, szatański, z piekła rodem; gw. Górny Śląsk diobelski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób diabelski, przebiegły
(1.2) pot. bardzo mocno
Wiktionary
rzecz. diablątko n., diabelskość ż., diabeł mos., diablica ż.
przym. diabelski, diabli
przysł. diablo
Wiktionary
(1.1) podstępnie, przebiegle
(1.2) bardzo, intensywnie, niesamowicie, niezwykle, strasznie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest diabelskie; cecha tych, którzy są diabelscy
Wiktionary
przym. diabelski
przysł. diabelsko
Wiktionary
potocznie:
1. cechy przypisywane diabłu, np. zło, przebiegłość;
2. coś złośliwego, denerwującego, niebezpiecznego lub ktoś o takich cechach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) działanie lub skutki działania diabła
Wiktionary
przym. diabelski
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
nazwa handlowa leku przeciwcukrzycowego zawierającego tolbutamid
SJP.pl
specjalista zajmujący się leczeniem cukrzycy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. lekarz specjalista zajmujący się profilaktyką, rozpoznawaniem i leczeniem cukrzycy i jej powikłań
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) med. lekarka specjalistka diabetologii
Wiktionary
(1.1) Ile razy w roku w twojej sytuacji należy odwiedzać diabetologa?
(2.1) Agata po studiach chce zostać diabetologiem.
(2.1) Ile za wizytę bierze twoja diabetolog?
Wiktionary
IPA: ˌdʲjabɛˈtɔlɔk, AS: dʹi ̯abetolok
Wiktionary
rzecz. diabetologia ż.
przym. diabetologiczny
Wiktionary
pot. cukrzyk
Wiktionary
dział medycyny, nauka zajmująca się przyczynami, rozpoznaniem i leczeniem cukrzycy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. dziedzina medycyny zajmująca się profilaktyką, rozpoznawaniem i leczeniem cukrzycy oraz jej powikłań;
Wiktionary
Di
Wikipedia
IPA: ˌdʲjabɛtɔˈlɔɟja, AS: dʹi ̯abetoloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. diabetolog m.
przym. diabetologiczny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z diabetologią, dotyczący diabetologii, leczenia cukrzycy
Wiktionary
IPA: ˌdʲjabɛtɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯abetoloǵičny
Wiktionary
rzecz. diabetolog m., diabetologia ż.
Wiktionary
chora na cukrzycę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta chora na cukrzycę, cukrzyczka
Wiktionary
rzecz. diabetyk m.
przym. diabetyczny
Wiktionary
→ diabetyk; cukrzycowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z cukrzycą, dotyczący cukrzycy
Wiktionary
rzecz. diabetyk mos., diabetyczka ż.
Wiktionary
(1.1) cukrzycowy
Wiktionary
człowiek chory na cukrzycę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. osoba chora na cukrzycę
Wiktionary
(1.1) Według doniesień prasowych niektórzy diabetycy, ryzykując zdrowie, sprzedają sprzęt do podawania insuliny, który ufundowało im państwo.
(1.1) Na rynku kosmetycznym pojawiły się specjalne kosmetyki dla diabetyków.
Wiktionary
IPA: dʲjaˈbɛtɨk, AS: dʹi ̯abetyk
Wiktionary
rzecz. diabetol m.
:: fż. diabetyczka ż.
przym. diabetyczny
Wiktionary
(1.1) cukrzyk
Wiktionary
1. zły duch, wyobrażany jako istota z rogami, ogonem i kopytami; szatan, czart, bies;
2. potocznie: ktoś zły, niebezpieczny, nieznośny;
3. potocznie: ktoś zdolny, odważny, sprytny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) rel. mit. upadły anioł, kuszący do grzechu;
(1.2) pot. przen. o kimś niebezpiecznym, denerwującym lub złym
(1.3) pot. przen. o człowieku ze szczególnymi zdolnościami
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. nazwa systematyczna|Sarcophilus|ref=tak., rodzaj ssaka z rodziny niełazów;
(2.2) icht. zob. diabeł morski.
Wiktionary
Demon (z gr. δαίμων "daimon" – dosł. ten, który coś rozdziela lub ten, który wie; dæmon) – w wielu religiach i wierzeniach uosobienie niematerialnego bytu duchowego.
W starożytnej Grecji pojęcie to pierwotnie miało charakter neutralny lub pozytywny, oznaczając pomniejsze bóstwa, duchy opiekuńcze lub wręcz głos sumienia. Z czasem, głównie pod wpływem religii abrahamowych (judaizmu, a następnie chrześcijaństwa), pojęcie to nabrało niemal wyłącznie znaczenia pejoratywnego.
Wikipedia
(1.1) Wiedźma zdecydowanie wyparła się znajomości z diabłem.
(1.1) Nie zmieni się za wiele, a zwłaszcza w niedzielę, gdy nic się nie dzieje, a diabeł z nudów śpi.
(1.2) Te małe diabły schowały mi telefon.
(2.1) Jedynym przedstawicielem rodzaju diabeł jest diabeł tasmański.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjabɛw, AS: dʹi ̯abeu̯
Wiktionary
rzecz. diaboliczność ż., diabelstwo n., diablotka ż., półdiablę n.
:: zdrobn. diabełek m., diablik m., diablątko m., diablę m.
:: zgrub. diablisko n.
:: fż. diablica ż., diabliczka ż.
przym. diabelski, diabli, diaboliczny, diabelny
przysł. diablo, diabelnie, diabolicznie, diabelsko
Wiktionary
(1.1) szatan; przest. czart, czort, bies, złe, daw. diasek; dial. diabół, diabuł, dieboł, dioboł; gwara. deboł; gw. Górny Śląsk korfanty
Wiktionary
zdrobnienie od: diabeł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od diabeł
(1.2) mały diabeł
(1.3) pot. przen. urwis, łobuziak
(1.4) lud. kukła postaci diabła, rekwizyt zabaw ludowych
(1.5) daw. hazardowa gra karciana
(1.6) meteorol. wir pyłowy
Wiktionary
Diabełek – położone na wysokości ok. 1470 m siodełko pomiędzy Wielką Kopą Królową (1531 m) a Skupniowym Upłazem (ok. 1475 m) w polskich Tatrach Zachodnich. Nazwa pochodzi od tego, że podczas wichury wiatr porywa tutaj ziarenka piasku i sypie nimi w oczy „jak sam diabeł”. Do Doliny Olczyskiej opada z niej na północ Żleb Roja o deniwelacji ok. 300 m, w południowo-zachodnim kierunku do Długiego Żlebu w Jaworzynce opada stromy, skalisto-trawiasty stok.
Wikipedia
(1.3) Eleonora uważa, że straszny diabełek z tego twojego Maciusia.
Wiktionary
rzecz. diabeł m., diabelstwo n., diablę n., diablątko n.
przym. diabelski, diabli, diabelny
przysł. diablo
Wiktionary
(1.2) czarcik, gw. Śląsk Cieszyński jaroszek
(1.4) dziad, judasz, bałwan, jop
Wiktionary
Diablak lub Babia Góra ( Babia hora, 1724 m) – najwyższy szczyt masywu Babiej Góry w Paśmie Babiogórskim w Beskidzie Żywiecko-Orawskim (w regionalizacji według Jerzego Kondrackiego w Beskidzie Żywieckim, w słowackiej Oravské Beskydy). W masywie Babiej Góry wyróżniono wiele wierzchołków, aby więc sprecyzować, o który dokładnie z nich chodzi, dla najwyższego używa się odrębnej nazwy Diablak.
Wikipedia
forma rzeczownika.
(1.1) Ms., W. lp. od: diabeł
Wiktionary
Diable (zapis stylizowany: D I A B L E) – piąty singel polskiego piosenkarza Dawida Podsiadły z jego czwartego albumu studyjnego, zatytułowanego "Lata dwudzieste". Singel został wydany 13 września 2023.
Kompozycja znalazła się na 8. miejscu listy OLiA, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status platynowego singla, przekraczając liczbę 50 tysięcy sprzedanych kopii.
Wikipedia
IPA: ˈdʲjablɛ, AS: dʹi ̯able
Wiktionary
przym. diabelny, diabli
przysł. diablo
rzecz. diablę n., diablątko n.
Wiktionary
związany z diabłem; diabelski
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do diabła
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z diabłem, dotyczący diabła
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla diabła, mający cechy diabła
forma rzeczownika.
(4.1) M. i W. lm. zob. diabeł.
Wiktionary
rzecz. diaboliczność ż., diabelstwo n., diablotka ż., półdiablę n., diabełek mos./mzw., diablik mos./mzw., diablątko n., diablę n., diablisko n., diablica ż., diabliczka ż., diabeł mos./mzw.
czas. diabłować ndk., diabolizować ndk., diabolizować się ndk.
przym. diabelski, diaboliczny, diabelny
przysł. diable, diablo, diabelnie, diabolicznie, diabelsko
Wiktionary
→ diabeł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) folk. mit. żeńska forma diabła
(1.2) przen. zła kobieta
(1.3) przen. wiedźma, czarownica
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na moczarach spotykają się diablice i porywają młode łosie.
(1.2) Ta diablica z parteru znowu mnie zwyzywa.
(1.3) To diablica zamknęła Jasia w komórce, chcąc go potem zjeść.
Wiktionary
rzecz. diabeł m., diablę n., diablątko n.
przym. diabli, diabelski, diabelny
przysł. diablo, diabelsko
Wiktionary
(1.2) jędza, sekutnica, złośnica
Wiktionary
malutki demon, imp
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) diabełek, złośliwy duszek
Wiktionary
Diablik ( Teufelsgraben, Höllen Graben) – struga na ziemi prudnickiej, w południowo-zachodniej Polsce, w województwie opolskim, powiecie prudnickim, gminie Biała. Dopływ Brodni.
Wikipedia
przym. diabelny, diabelski
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
zgrubienie od: diabeł
SJP.pl
przysłówek
(1.1) pot. bardzo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) One są już diablo stare, nie jedz ich!
Wiktionary
IPA: ˈdʲjablɔ, AS: dʹi ̯ablo
Wiktionary
rzecz. diabeł mos./mzw., diabełek mos./mzw., diablę n., diablica ż., diablik mos./mzw., diablisko mos./n.
przym. diabelny, diabelski, diabli
przysł. diabelnie, diabelsko, diable
Wiktionary
(1.1) strasznie; pot. diabelnie, diabelsko
Wiktionary
krążek albo pałeczka z kruchego lub francuskiego ciasta, podawane do zup czystych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. dodatek do czystych zup, podawany na gorąco, w postaci zapiekanych kromek bułki paryskiej lub paluszków bądź krążków z kruchego lub francuskiego ciasta;
Wiktionary
Diablotka ( diablotins „diabełki, łakocie”) – wypiek z ciasta francuskiego lub kruchego w kształcie krążka lub pałeczki, podawany do bulionu lub barszczu.
Wikipedia
(1.1) Do barszczu podamy diablotki.
Wiktionary
przym. diabelski
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
zdrobnienie od: diablę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od diablę
(1.2) mit. mały diabeł
(1.3) pot. figlarne dziecko
Wiktionary
(1.3) Usadź te twoje diablątka, bo jeszcze coś ciotce z kredensu strącą.
Wiktionary
rzecz. diaboliczność ż., diabelstwo n., diablotka ż., półdiablę n., diabełek mos./mzw., diablik mos./mzw., diablę n., diablisko n., diablica ż., diabliczka ż., diabeł mos./mzw.
czas. diabłować ndk., diabolizować ndk., diabolizować się ndk.
przym. diabelski, diabli, diaboliczny, diabelny
przysł. diable, diablo, diabelnie, diabolicznie, diabelsko
Wiktionary
(1.2) diabełek
(1.3) rozrabiaka
Wiktionary
mały diabeł, potomek diabła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mit. mały diabeł
(1.2) pot. figlarny malec
Wiktionary
(1.1) Patrzcie jak to diablę szybko biega!
Wiktionary
rzecz. diabeł mos./mzw., diabełek mos./mzw., diablica ż., diablik mos./mzw., diablisko mos./n.
przym. diabelny, diabelski, diabli
przysł. diabelnie, diable, diablo
Wiktionary
(1.1) diabełek
(1.2) diabełek, łobuziak, psotnik, urwis
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób typowy dla diabelskiego zachowania
Wiktionary
przym. diaboliczny, diabelski
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: diabolicznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: diaboliczny; bardziej diaboliczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest diaboliczne; cecha tych, którzy są diaboliczni
Wiktionary
przym. diaboliczny, diabelski
przysł. diabolicznie
rzecz. diabeł mzw./mos.
Wiktionary
diabelski;
1. mający cechy przypisywane diabłu; szatański;
2. przebiegły, niebezpieczny; szatański;
3. przenośnie: ogromny, niesamowity; diabelny, piekielny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który przejawia cechy diabła
Wiktionary
przym. diabelski, diabli
rzecz. diablątko n., diabeł mzw., diaboliczność ż.
przysł. diabolicznie
Wiktionary
(1.1) czarci, czartowski, demoniczny, diabelski, diabli, lucyferyczny, mefistofeliczny, mefistofelowy, sataniczny, szatański, z piekła rodem
Wiktionary
przypisywanie komuś lub czemuś cech diabelskich, szatańskich
SJP.pl
ogół cech zwykle przypisywanych diabłu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) cecha tego co diaboliczne, cecha tego co przejawia diabeł
Wiktionary
przypisywać cechy diabła; demonizować
SJP.pl
rodzaj gry zręcznościowej polegającej na podrzucaniu i chwytaniu obracającej się szpulki sznurkiem umocowanym na dwóch pałeczkach
SJP.pl
Diabolo – zabawa zręcznościowa wymyślona ok. 2000 roku p.n.e. w Chinach, polegająca na obracaniu za pomocą dwóch kijków połączonych ze sobą cienką linką, zabawki w kształcie klepsydry, zwanej właśnie diabolo. W 1906 roku Francuz Gustave Philippart opracował diabolo składające się z dwóch połączonych ze sobą za pomocą śruby metalowych półkul. Z czasem zaczęto stosować półkule z tworzyw sztucznych (najczęściej z gumy).
Wikipedia
zaburzenie odżywiania u cukrzyków polegające na pomijaniu wstrzykiwania insuliny w celu utraty na wadze
SJP.pl
Diabulimia – zaburzenie odżywiania specyficzne dla osób chorujących na cukrzycę typu 1. Od innych zaburzeń tego typu, ujętych w klasyfikacji DSM-5, odróżnia ją intencjonalne unikanie lub redukowanie przyjmowanych dawek insuliny w celu redukcji lub utrzymania masy ciała.
Wikipedia
[czytaj: di-acetyl] organiczny związek chemiczny zbudowany z dwóch grup acetylowych; dwuacetyl, biacetyl
SJP.pl
Diacetyl, 2,3-butanodion, dimetyloglioksal, – organiczny związek chemiczny zbudowany z dwóch grup acetylowych ().
Wikipedia
silny narkotyk z grupy opiatów, pochodna morfiny; heroina, diamorfina
SJP.pl
rodzaj zmiękczającego tynku
SJP.pl
diachroniczność;
1. następstwo zjawisk, czynności lub procesów w czasie;
2. w językoznawstwie: analiza faktów językowych uwzględniająca ich rozwój w czasie
SJP.pl
diachronia;
1. następstwo zjawisk, czynności lub procesów w czasie;
2. w językoznawstwie: analiza faktów językowych uwzględniająca ich rozwój w czasie
SJP.pl
dotyczący diachronii
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. uwarunkowany czasowo
Wiktionary
rzecz. diachronia ż.
przysł. diachronicznie
Wiktionary
zdrobnienie od: diak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od diak
Wiktionary
rzecz. diak m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zespół dwóch elementów
SJP.pl
Di
Wikipedia
przedstawiciel podrzędu dużych czworonogów żyjących w karbonie i permie
SJP.pl
przedstawiciel podrzędu dużych czworonogów żyjących w karbonie i permie
SJP.pl
Diadektomorfy (Diadectomorpha) – klad dużych czworonogów żyjących w Euroameryce w karbonie i wczesnym permie oraz na obszarze dzisiejszych Chin w późnym permie, blisko spokrewnionych z przodkami owodniowców. Obejmuje duże (do 2 metrów długości) formy drapieżne i jeszcze większe (do 3 metrów) roslinożerne, częściowo wodne lub w pełni lądowe.
Wikipedia
złota lub srebrna przepaska na głowę wysadzana drogimi kamieniami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) złota lub srebrna opaska na głowę, zakładana przez królów, książęta i duchownych jako oznaka ich władzy;
Wiktionary
Diadem (z fr. "diadème" od διάδημα diádēma, łac. "dĭădēmă" – przepaska, przewiązka) – ozdobna opaska z drogiej tkaniny lub obręcz ze szlachetnego metalu (złota, srebra), na ogół dodatkowo wysadzana szlachetnymi kamieniami.
Noszona na głowie jako oznaka władzy królewskiej (książęcej, cesarskiej) lub kapłańskiej (pierwowzór korony). Znana od czasów starożytnych; od średniowiecza coraz częściej używana jako ozdoba fryzury – zwłaszcza kobiecej, aż do czasów dzisiejszych.
Wikipedia
IPA: ˈdʲjadɛ̃m, AS: dʹi ̯adẽm
Wiktionary
przym. diademowy
Wiktionary
rodzina morskich ryb z rzędu okoniokształtnych
SJP.pl
Diademkowate (Pseudochromidae) – rodzina morskich ryb okoniokształtnych.
Wikipedia
1. wódz macedoński, który po śmierci Aleksandra Wielkiego władał jego imperium;
2. dziedzic, potomek, następca;
3. epoka (wojny) diadochów - okres po śmierci Aleksandra Wielkiego, kiedy doszło do wielu konfliktów o władzę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. jeden z wodzów wojsk Aleksandra Wielkiego, którzy po śmierci władcy podzielili między siebie jego państwo;
Wiktionary
zdolność wzajemnego zastępowania się atomów, jonów lub cząsteczek w obrębie sieci krystalicznych mieszanin ciał stałych o podobnej budowie
SJP.pl
Di
Wikipedia
Di
Wikipedia
1. złożony z dwóch elementów;
2. w matematyce: iloczyn diadyczny - iloczyn dwóch wektorów dający w wyniku tensor
SJP.pl
prąd diadymiczny - prąd elektryczny o niskiej częstotliwości, powstały z nałożenia dwóch prądów zmiennych o różnych relacjach fazy i amplitudy
SJP.pl
rodzaj zabiegu fizjoterapeutycznego, stymulacja prądami o niskiej częstotliwości; diadynamika
SJP.pl
rodzaj zabiegu fizjoterapeutycznego, stymulacja prądami o niskiej częstotliwości; diadynamik
SJP.pl
przyrząd do badania płynów za pomocą prześwietlania promieniami świetlnymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. hist. techn. papier. przyrząd do sprawdzania przeświecalności papieru
(1.2) techn. med. chem. przyrząd do sprawdzania przezroczystości cieczy lub gazu
Wiktionary
(1.2) Nie stosując narazie sic. precyzyjnych „nefelometrów”, używamy do tego celu przyrząd dość prosty, znany pod nazwą „diafanometru” Königa, w którym stopień przezroczystości (mętności) badanego roztworu […] porównywa się ze wzorcowem „mętnem” szkiełkiem, rozpatrując roztwór przez szkiełko czerwone, a następnie zielone; poczem według tablic i wzorów oblicza się stopień przezroczystości badanego roztworu, t.j. procentową ilość światła, przepuszczonego przez dany roztwór.
Wiktionary
Diafanoskop ( diaphanoscope) – aparat medyczny do oświetlania jam lub tkanek ciała za pomocą transiluminacji (prześwietlania). Czasami stosowany jest w diagnostyce guzów piersi.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) jęz. uwarunkowany stylistycznie
Wiktionary
urządzenie do nadawania powietrznych sygnałów dźwiękowych podczas mgły, poprzez nabrzeżne stacje ostrzegawcze lub inne statki
SJP.pl
Diafon – urządzenie okrętowe lub nabrzeżne do nadawania sygnałów dźwiękowych podczas mgły.
Dźwięk wytwarzany jest przy przechodzeniu sprężonego powietrza (lub pary pod ciśnieniem) przez szczeliny nadajnika.
Wikipedia
1. dawna forma śpiewu dwugłosowego, spotykana w muzyce ludowej;
2. rozdźwięk, dysharmonia, dysonans;
3. w telekomunikacji: rodzaj zakłócenia w przesyle sygnału, przesłuch międzykanałowy
SJP.pl
miernik przesłuchu stosowny do oceny jakości linii telekomunikacyjnych
SJP.pl
powtórzenie retoryczne wzmacniające ekspresywności wypowiedzi
SJP.pl
Diafora (gr. διαφορά "diaphorá" – "przesunięcie, różnica, odmienność") – figura retoryczna polegająca na powtarzaniu tego samego wyrazu, jednak za każdym razem w innym jego znaczeniu, budując w ten sposób kalambur, grę słów. Diafora może być zbliżona do tautologii lub pleonazmu (określana jest wtedy mianem dilogii), np.:
Wikipedia
powodujący diaforezę (obfite pocenie się na całym ciele); napotny
SJP.pl
obfite pocenie się na całym ciele, zwłaszcza wywołane zabiegami medycznymi lub środkami farmakologicznymi
SJP.pl
1. w anatomii: duży mięsień w kształcie kopuły, oddzielający klatkę piersiową od niżej położonych narządów; przepona;
2. urządzenie nastawcze w obiektywie, które służy do regulowania ilości światła wpadającego do aparatu; przesłona, przysłona;
3. tarcza z otworem w środku umieszczana w rurze w celu pomiaru lub ograniczenia ilości przepływającej substancji; kryza;
4. przyrząd do prawidłowego ustawiania muszki i szczerbiny w broni strzeleckiej;
5. krążek dopochwowy stosowany jako środek antykoncepcyjny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
regulować dopływ światła w przyrządzie optycznym za pomocą przesłony
SJP.pl
przymiotnik od: diafragma
SJP.pl
proces powtórnego przeobrażenia skał metamorficznych, które wskutek ruchów górotwórczych wydźwignięte zostały w płytsze strefy skorupy ziemskiej i znalazły się w warunkach niższych ciśnień i temperatur; metamorfizm wsteczny
SJP.pl
zespół procesów zachodzących przy względnie niskiej temperaturze i niskim ciśnieniu, prowadzących do wytworzenia litych skał z materiałów osadowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geol. zespół procesów fizycznych, chemicznych i biologicznych, którym podlegają osady po ich pierwotnym odkładaniu, prowadzących do ich zagęszczenia, zestalania i przekształcenia w skały osadowe
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Badania diagenezy pomagają odtworzyć historię geologiczną danego obszaru.
Wiktionary
urządzenie do badania prądów sterujących działaniem układów samochodu
SJP.pl
1. osoba oceniająca i wydająca opinię o stanie lub właściwościach czegoś;
2. mechanik uprawniony do wykonywania przeglądów pojazdów mechanicznych;
3. samodzielny pracownik laboratorium medycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) med. lekarz, który stawia diagnozę
Wiktionary
(1.1) Lista specjalistów upatrujących nadzieję w przeciwciałach monoklonalnych stale się wydłuża: to już nie tylko onkolodzy, diagności laboratoryjni, wirusolodzy, ale też reumatolodzy, gastrolodzy, alergolodzy.
Wiktionary
rzecz. zdiagnozowanie n., diagnoza ż., diagnozowanie n., diagnostyka ż.
czas. diagnozować ndk.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób diagnostyczny, w sposób dotyczący diagnostyki
Wiktionary
rzecz. diagnozowanie n., diagnostyka ż., diagnoza ż., zdiagnozowanie n.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny
czas. diagnozować
Wiktionary
służący do diagnozowania, oparty na diagnozie, dotyczący diagnozy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący diagnostyki, służący do oceny stanu czegoś lub kogoś
Wiktionary
(1.1) W ostatnim czasie coraz częściej zamiast laparotomii diagnostycznej (zwiadowczej) stosuje się laparoskopię zwiadowczą.
(1.1) Gazometria z krwi żylnej jest najrzadziej wykonywana ze względu na swoją niską wartość diagnostyczną.
(1.1) Biopsja to zabieg diagnostyczny.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjaɡnɔˈstɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯agnostyčny
Wiktionary
rzecz. diagnoza ż., diagnostyka ż., diagnostyk m., diagnosta m., diagnozowanie n., zdiagnozowanie n.
czas. diagnozować ndk., zdiagnozować dk.
przysł. diagnostycznie
przym. diagnozowalny
Wiktionary
(1.1) badawczy
Wiktionary
lekarz stawiający diagnozę; diagnosta
SJP.pl
1. rozpoznawanie chorób na podstawie wywiadu, badania lekarskiego, analizy objawów i wyników badań laboratoryjnych;
2. określanie stanu technicznego urządzenia i ustalanie źródeł awarii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. rozpoznawanie chorób na podstawie przeprowadzonych badań (zarówno u ludzi, jak i u zwierząt);
(1.2) psych. proces oceny cech i stanów psychicznych człowieka dokonywany przez psychologa za pomocą metod psychologicznych, którymi najczęściej są testy psychologiczne, obserwacja psychologiczna i wywiad;
(1.3) techn. ocena stanu technicznego maszyny lub urządzenia technicznego;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: diagnostyk
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Diagnostyka nadprodukcji hormonów obejmuje testy laboratoryjne mierzące poziom hormonów we krwi lub moczu, testy dynamiczne oceniające funkcję gruczołów oraz badania obrazowe (USG, TK, MRI) identyfikujące potencjalne zmiany anatomiczne.
(1.1) TK obrazuje bardziej szczegółowo kości, natomiast MR tkanki miękkie, dzięki czemu jest on szczególnie przydatny w diagnostyce zapalenia szpiku kostnego, zapalenia mięśni i martwiczego zapalenia powięzi.
Wiktionary
IPA: dʲjaˈɡnɔstɨka, AS: dʹi ̯agnostyka
Wiktionary
rzecz. diagnoza ż., diagnostyk m., diagnosta, diagnozowanie n., zdiagnozowanie n.
czas. diagnozować ndk., zdiagnozować dk.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny
przysł. diagnostycznie
Wiktionary
(1.2) diagnostyka psychologiczna
(1.3) diagnostyka techniczna
Wiktionary
1. rozpoznanie choroby na podstawie jej objawów, badania chorego, wywiadu lekarskiego i badań laboratoryjnych;
2. ocena stanu czegoś wystawiona na podstawie badań i analiz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. rozpoznanie choroby
(1.2) określenie stanu rzeczy lub zjawiska na podstawie dogłębnej analizy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Diagnoza była jednoznaczna – rak płuc.
Wiktionary
IPA: dʲjaˈɡnɔza, AS: dʹi ̯agnoza
Wiktionary
rzecz. diagnostyka ż., diagnostyk m., diagnosta m., diagnozowanie n., zdiagnozowanie ż.
czas. diagnozować ndk., zdiagnozować dk.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny, diagnozowy
przysł. diagnostycznie
Wiktionary
(1.1) rozpoznanie
(1.2) analiza, ocena
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. dający się zdiagnozować
Wiktionary
rzecz. diagnoza ż., diagnostyka ż., diagnostyk m., diagnosta m., diagnozowanie n., zdiagnozowanie ż.
czas. diagnozować ndk., zdiagnozować dk.
przym. diagnostyczny
przysł. diagnostycznie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) med. stawianie diagnozy
(1.2) ustalanie przyczyn jakiegoś zjawiska i tego, jaki jest stan rzeczy
Wiktionary
(1.1) Niepowodzenia w diagnozowaniu wynikają prawdopodobnie z niedoceniania częstości występowania tych zaburzeń wśród płci żeńskiej oraz niedoskonałości kryteriów klasyfikujących.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjaɡnɔzɔˈvãɲɛ, AS: dʹi ̯agnozovãńe
Wiktionary
rzecz. zdiagnozowanie n., diagnoza ż., diagnostyka ż., diagnostyk m., diagnosta m.
czas. diagnozować ndk., zdiagnozować dk.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny
przysł. diagnostycznie
Wiktionary
1. rozpoznawać chorobę na podstawie odpowiednich badań;
2. oceniać coś, wydawać opinię
SJP.pl
czasownik
(1.1) wystawiać diagnozę, rozpoznawać daną chorobę po przeprowadzeniu badań
Wiktionary
(1.1) W noc sylwestrową internista, neurolog i neurochirurg diagnozują: nastąpiła śmierć mózgu.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjaɡnɔˈzɔvat͡ɕ, AS: dʹi ̯agnozovać
Wiktionary
rzecz. diagnoza ż., diagnostyka ż., diagnostyk m., diagnosta, diagnozowanie n., zdiagnozowanie n.
czas. zdiagnozować dk.
przym. diagnostyczny, diagnozowalny
przysł. diagnostycznie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z diagnozą, dotyczący diagnozy
Wiktionary
rzecz. diagnoza ż.
Wiktionary
1. linia, oś ukośna; przekątna, diagonala;
2. tkanina wełniana lub bawełniana o splocie ukośnym;
3. ukośny (biegnący po przekątnej) chodnik w kopalni
SJP.pl
Diagonal – rodzaj tkaniny wełnianej o splocie skośnym z bardzo dużym nachyleniem prążków. Jest stosowana na odzież oraz podszewki.
Wikipedia
linia, oś ukośna; przekątna, diagonal
SJP.pl
Diagonala – wyrobisko podziemne drążone w kierunku pośrednim między rozciągłością a nachyleniem pokładu.
Wikipedia
w matematyce: transformacja macierzy do postaci diagonalnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. przekształcenie macierzy w macierz diagonalną przez pomnożenie jej przez drugą macierz oraz jej odwrotność
Wiktionary
Diagonalizacja – sprowadzenie macierzy kwadratowej do postaci diagonalnej, a konkretniej rozkład macierzy formula_1 na iloczyn macierzy formula_2
Wikipedia
(1.1) Diagonalizację macierzy rzeczywistych symetrycznych omówimy w dodatkowym paragrafie 4.7.
Wiktionary
rzecz. diagonalizowalność ż.
czas. diagonalizować ndk.
przym. diagonalizowalny
Wiktionary
w sztuce: zasada komponowania obrazu lub rzeźby, polegająca na akcentowaniu osi ukośnych
SJP.pl
Di
Wikipedia
o układzie ukośnym
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geom. biegnący po ukosie; położony pod kątem; przebiegający po przekątnej
Wiktionary
(1.1) Na planszaanszy szachowej ruch diagonalny należy do gońca.
Wiktionary
przysł. diagonalnie
Wiktionary
(1.1) ukośny
Wiktionary
przyrząd optyczny pozwalający na przerysowanie z natury konturów przedmiotu
SJP.pl
1. przedstawienie w umowny, określony sposób zależności pomiędzy różnymi wielkościami lub pojęciami; wykres;
2. urzędowo: graficznie przedstawiony plan jakichś czynności; tabela;
3. rysunek pustych pól krzyżówki;
4. rysunkowy zapis pozycji szachowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) graficzna, schematyczna ilustracja czegoś, np. struktury, idei, procesu, wartości;
(1.2) rysunek pól krzyżówki bądź sudoku
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Przedstawiony diagram ukazuje korelację między liczbą bocianów a przyrostem naturalnym.
(1.2) W każde pole diagramu należy wpisać literę tak, żeby litery sąsiadujące w wierszach i kolumnach tworzyły słowa o podanym znaczeniu.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjaɡrãm, AS: dʹi ̯agrãm
Wiktionary
przym. diagramowy
rzecz. diagramik mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od diagram
Wiktionary
(1.1) To nie diagram, lecz tylko mały diagramik.
Wiktionary
rzecz. diagram m.
Wiktionary
1. kleryk, psalmista w Kościele prawosławnym i greckokatolickim
2. pisarz kancelarii książęcej na Rusi
3. urzędnik stojący na czele resortu w Rosji carskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kośc. muz. śpiewak cerkiewny;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) elektron. tyrystor składający się z dwóch połączonych antyrównolegle dynistorów;
Wiktionary
Di
Wikipedia
IPA: dʲjak, AS: dʹi ̯ak
Wiktionary
(1.1)
rzecz. diakówka ż., diakon m., diakonia ż.
:: zdrobn. diaczek m.
przym. diakowy, diakoński
Wiktionary
(1.1) daskał
Wiktionary
stożkowato wklęsła powierzchnia utworzona przez załamujące się ogniskowane promienie
SJP.pl
piąte stadium profazy pierwszego podziału mejotycznego
SJP.pl
Diakineza (z gr. "dia" – przypadek, "kinesis" – ruch) – ostatni, piąty etap profazy I mejozy, zachodzący po diplotenie. Po diakinezie następuje metafaza I.
Wikipedia
pęknięcie skały powstałe na skutek ciśnienia wewnątrz skorupy ziemskiej, biegnące w wielu kierunkach
SJP.pl
1. w Kościele katolickim i prawosławnym: duchowny bez pełnych święceń kapłańskich;
2. w Kościele protestanckim: pastor nadzorujący akcje charytatywne;
3. we wczesnym chrześcijaństwie: opiekun ubogich i chorych, pomocnik biskupa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kośc. duchowny z najniższym stopniem święceń sakramentalnych;
Wiktionary
Diakon (gr. διάκονος "diákonos" „sługa”) – pierwszy z trzech stopni święceń sakramentalnych w katolicyzmie i prawosławiu oraz trzecia posługa urzędu duchownego w Kościołach protestanckich.
Diakon w starożytności chrześcijańskiej.
Wikipedia
(1.1) Ojciec diakon odczytał dziś ewangelię.
(1.1) Diakoni nie noszą ornatów, ich strojem jest dalmatyka.
Wiktionary
rzecz. diakonat m., diakonia ż., diakonikon m., diakonówka ż.
:: fż. diakonisa ż.
przym. diakoński, diakonacki
skr. dk.
Wiktionary
1. w Kościele katolickim i prawosławnym: pierwszy stopień święceń, uprawniających do sprawowania niektórych czynności kapłańskich;
2. w Kościele protestanckim: instytucja dobroczynna będąca pod opieką diakona;
3. urząd, godność diakona
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) plural| diakon.
Wiktionary
1. nieodpłatna posługa w Kościele katolickim;
2. grupa ludzi pełniąca określoną posługę w ramach jakiejś wspólnoty;
3. dawniej: rzymska kaplica, przy której rezydowali diakoni;
4. dawniej: przytułek dla chorych i ubogich
SJP.pl
Diakonia ( διακονία, "diakonia" – służba) – określenie nieodpłatnej posługi. W Kościele katolickim słowo diakonia dotyczy różnych form działalności, może być np. diakonia liturgiczna, muzyczna, itp. W kościołach protestanckich posługa diakonacka wiąże się głównie z pracą socjalną, oraz pomocą potrzebującym.
Wikipedia
pomieszczenie w kościołach przeznaczone dla kapłanów przygotowujących się do mszy
SJP.pl
1. w Kościele protestanckim: siostra zajmująca się działalnością charytatywną; diakoniska;
2. w okresie wczesnochrześcijańskim: dziewica lub wdowa pełniąca posługi religijne i charytatywne
SJP.pl
w Kościele protestanckim: siostra zajmująca się działalnością charytatywną; diakonisa
SJP.pl
1. w Kościele protestanckim: pastorka nadzorująca akcje charytatywne;
2. w Kościele anglikańskim: kobieta mająca święcenia diakonatu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dom, w którym mieszka śpiewak cerkiewny
Wiktionary
rzecz. diakon m., diakonat m., diakonia ż., diakonikon m., diakonisa ż.
przym. diakoński, diakonacki
Wiktionary
w utworze literackim: wtrącenie przedzielające powtórzenie wyrazów
SJP.pl
przedzielenie powtórzonych słów w zdaniu przez wtrącenie (np. pójdźcie, o dziatki, pójdźcie wszystkie razem)
SJP.pl
odnoszący się do diakona, diakonatu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kośc. związany z osobą lub tytułem diakona
Wiktionary
rzecz. diakon mos., diakonówka ż.
Wiktionary
rodzaj rozrywki umysłowej, w której wszystkie litery odgadywanych wyrazów tworzą całość (np. fragment wiersza)
SJP.pl
Di
Wikipedia
znak graficzny informujący o sposobie wymawiania głoski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. typogr. dodatkowy znak w postaci kropki, kreseczki, daszka, haczyka itp. umieszczany przy literze
Wiktionary
(1.1) Przerzucił kilka kartek. Ani znaki akcentuacyjne, ani inne francuskie diakryty i abrewiatury nigdzie nie były dopisane ręcznie.
Wiktionary
przym. diakrytyczny
Wiktionary
(1.1) znak diakrytyczny
Wiktionary
w językoznawstwie:
1. odróżniający, wyróżniający;
2. znak diakrytyczny - znak graficzny dodawany do litery w celu oznaczenia brzmień odpowiadających danym literom
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. odróżniający
Wiktionary
(1.1) Znakiem diakrytycznym charakterystycznym dla alfabetu języka polskiego jest "ogonek" w literach: "ą" i "ę".
Wiktionary
IPA: ˌdʲjakrɨˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯akrytyčny
Wiktionary
rzecz. diakryt mrz.
Wiktionary
ogół znaków diakrytycznych, charakterystycznych dla określonego języka
SJP.pl
związek organiczny o działaniu uspokajającym i nasennym, stosowany w bezsenności, nerwicach i stanach lękowych; dwuallyl; allobarbital
SJP.pl
[czytaj: dialap] rodzaj połączenia z internetem; przeciwieństwo stałego łącza
SJP.pl
skrót od: dialekt, dialektalny, dialektyka, dialektyczny
SJP.pl
minerał z grupy piroksenów, składnik skał magmowych; diallag
SJP.pl
w językoznawstwie: odmiana języka ogólnego (narodowego) charakterystyczna dla jakiegoś terytorium, np. dialekt śląski, mazowiecki; gwara, narzecze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. swoista odmiana języka, właściwa dla pewnej społeczności, grupy społecznej lub pewnego terytorium;
(1.2) jęz. terytorialna odmiana języka, przeciwstawiana jego formie ogólnoetnicznej, standardowej;
(1.3) pot. jęz. język pozbawiony formy pisanej lub standaryzacji, używany w kraju rozwijającym się lub w odizolowanej części świata, język wernakularny;
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Narzecze sztokawskie jest dialektem południowosłowiańskim.
(1.3) Chwała Zmartwychwstałego Pana rozbrzmiewa w j. hiszpańskim, francuskim, polskim, angielskim, włoskim, arabskim i w wielu dialektach afrykańskich.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjalɛkt, AS: dʹi ̯alekt
Wiktionary
rzecz. dialektolog m., dialektologia ż., dialektyzacja ż., dialektyzm m.
przym. dialektalny, dialektologiczny, dialektyczny, dialektowy
przysł. dialektycznie
czas. dialektyzować
Wiktionary
(1.1) narzecze
(1.2) narzecze, gwara
(1.3) narzecze, język wernakularny
Wiktionary
→ dialekt; dialektowy, dialektyczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. będący częścią dialektu; należący do dialektu; dotyczący dialektu
Wiktionary
rzecz. dialekt mrz., dialektalność ż., dialektolog mos., dialektologia ż., dialektologiczność ż., dialektowość ż., dialektyczność ż., dialektyk mos., dialektyka ż., dialektyzacja ż., dialektyzm mrz., dialektyzowanie n.
czas. dialektyzować ndk.
przym. dialektologiczny, dialektowy, dialektyczny
przysł. dialektycznie
Wiktionary
(1.1) war. dialektowy, dialektyczny; skr. dial.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie językoznawstwa zajmującej się gwarami i dialektami; gwaroznawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) jęz. badacz dialektów
Wiktionary
(1.1) Powszechne wśród badaczy współczesnej polszczyzny, także dialektologów, jest przekonanie o dokonującym się w szybkim tempie procesie zanikania gwar na obszarze Polski.
Wiktionary
rzecz. dialektologia ż.
przym. dialektologiczny
Wiktionary
(1.1) gwaroznawca
Wiktionary
dziedzina językoznawstwa zajmująca się gwarami i dialektami; gwaroznawstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. jęz. nauka o dialektach i gwarach;
Wiktionary
Di
Wikipedia
rzecz. dialektolog m.
przym. dialektologiczny
Wiktionary
(1.1) gwaroznawstwo
Wiktionary
dotyczący dziedziny językoznawstwa zajmującej się gwarami i dialektami; gwaroznawczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. związany z dialektologią, nauką o dialektach i gwarach
Wiktionary
rzecz. dialekt mrz., dialektolog mos., dialektologia ż.
przym. dialektalny
Wiktionary
(1.1) gwaroznawczy
Wiktionary
→ dialekt; dialektalny, dialektyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. związany z dialektem; właściwy dla danego dialektu
Wiktionary
rzecz. dialekt mrz.
przym. dialektalny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dialektyczny
Wiktionary
przym. dialektyczny, dialektalny
rzecz. dialektyk mos., dialekt mrz., dialektyka ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dialektycznie
SJP.pl
1. oparty na dialektyce;
2. przestarzałe: dotyczący dialektu, charakterystyczny dla dialektu; dialektalny, dialektowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) filoz. związany z dialektyką, zgodny z zasadami dialektyki
(1.2) przest. charakterystyczny dla dialektu, związany z dialektem
Wiktionary
(1.1) - Cóż za brak myślenia dialektycznego, właśnie przez brak rodzi się nadmiar.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjalɛkˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯alektyčny
Wiktionary
rzecz. dialekt mrz., dialektyk mos., dialektyka ż.
przysł. dialektycznie
przym. dialektalny
Wiktionary
(1.2) dialektalny, gwarowy
Wiktionary
1. filozof posługujący się metodą dialektyczną;
2. reprezentant dialektycznej filozofii marksistowskiej;
3. przestarzałe: człowiek wyćwiczony w prowadzeniu dyskusji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) filoz. zwolennik teorii filozoficznej, która za nadrzędne prawo uznaje rozwój przez przeciwieństwa
(1.2) ktoś, kto umiejętnie posługuje się rozumowaniem, w którym wyciąga się wnioski ze sprzeczności
(1.3) pot. ktoś biegły w dyskusji
Wiktionary
rzecz. dialektyka ż.
przym. dialektyczny, dialektalny
przysł. dialektycznie
Wiktionary
1. nauka ujmująca wszystkie zjawiska we wzajemnym powiązaniu, traktująca rozwój jako walkę wewnętrznych przeciwieństw;
2. sztuka rozumowania i dyskusji polegająca na dochodzeniu do prawdy poprzez ujawnianie sprzeczności tkwiących w pojęciach i sądach;
3. sprzeczności i przeciwieństwa właściwe jakiemuś zjawisku;
4. umiejętność udowadniania swoich racji; argumentacja, tłumaczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. teoria rzeczywistości postrzeganej jako ciągłe zmiany
(1.2) filoz. metoda wyrażania myśli polegająca na dochodzeniu do prawdy poprzez ukazywanie sprzeczności zawartych w pojęciach i przekonaniach
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: dialektyk
Wiktionary
Dialektyka ( διαλεκτική τέχνη, dialectica, ars dialectica, ratio dialectica) – nauka zajmująca się poprawnością argumentacji i refutacji podczas wypowiedzi. Kodyfikuje ona zasady poprawnego rozumowania służące do analizy argumentów potwierdzających lub kwestionujących udowadnianą w czasie dyskursu tezę, a także sposoby prowadzenia debaty, w czasie której jeden z uczestników stara się udowodnić tezę, a drugi ją obalić. Przez niektórych autorów niekiedy mylona z logiką.
Wikipedia
rzecz. dialektyk mos.
przym. dialektyczny, dialektalny
przysł. dialektycznie
Wiktionary
stylizacja polegająca na wprowadzaniu dialektyzmów do tekstów języka ogólnego
SJP.pl
Dialektyzacja, gwaryzacja – stylizacja polegająca na wprowadzeniu do utworu literackiego (całości lub jego części) słownictwa, zwrotów, form gramatycznych pochodzących z określonego dialektu ludowego, tzw. dialektyzmów. Dialektyzacja jest świadomym zabiegiem literackim służącym odtworzeniu lokalnego kolorytu, charakterystyce środowiska lub poszczególnych bohaterów, np. "Chłopi" W. Reymonta, "Na Skalnym Podhalu" K. Przerwy Tetmajera.
Wikipedia
wyraz, forma gramatyczna lub zdanie pochodzące z dialektu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. cecha lub element językowy właściwe jakiemuś dialektowi wernakularnemu;
Wiktionary
Dialektyzm ( "diálogos" „rozmowa” i "dialektikē" „dialektyka” z "diálektos" „sposób mówienia”), gwaryzm – element językowy właściwy dla dialektu lub grupy dialektów, używany głównie w komunikacji ustnej. Dialektyzmem może być np. pojedynczy wyraz (np. "uświerknąć" zamiast "zmarznąć") lub połączenie wyrazowe (frazeologizm); wyróżnia się także dialektyzmy gramatyczne ("pójdźwa" zam. "pójdźmy"), składniowe (np. "gęsi lecieli") i fonetyczne (np. "kóń" zam. "koń").
Wikipedia
rzecz. dialekt m., dialektyzacja ż.
przym. dialektalny
skr. dial.
Wiktionary
(1.1) gwaryzm
Wiktionary
wprowadzać dialektyzmy do tekstów języka ogólnego
SJP.pl
program komputerowy do łączenia się z internetem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. telekom. program obsługujący połączenie komputera z siecią telefoniczną
Wiktionary
Dialer – wyspecjalizowany rodzaj programu komputerowego do łączenia się z Internetem za pomocą modemu. Niekiedy program tego rodzaju, zainstalowany w komputerze bez wiedzy i zgody użytkownika, jest wykorzystywany do nawiązywania połączenia z siecią.
Wikipedia
rzadki minerał wywodzący się z alkalicznego granitu
SJP.pl
zabieg stosowany w ostrej niewydolności nerek, którego celem jest oczyszczenie krwi z nadmiaru mocznika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej.
(1.2) med. zabieg wykonywany u chorych z niewydolnością nerek, stosowany by usunąć szkodliwe produkty przemiany materii;
Wiktionary
Dializa (gr. "diálysis" = „rozpuszczanie”, „rozdzielanie”) – metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej.
W nefrologii stosuje się zabiegi dializacyjne u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, którzy nie kwalifikują się do zabiegu przeszczepienia nerki albo oczekują na ten zabieg.
Wikipedia
rzecz. hemodializa ż.
czas. dializować ndk.
przym. dializacyjny
Wiktionary
związany z dializą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. mający związek z dializą - zabiegiem leczniczym
(1.2) chem. mający związek z dializą - rozdzielaniem substancji
Wiktionary
(1.1) Każdy stanowisko wyposażony będzie w wygodny, elektrycznie sterowany fotel dializacyjny z własnym odbiornikiem telewizyjnym.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjalʲizaˈt͡sɨjnɨ, AS: dʹi ̯alʹizacyi ̯ny
Wiktionary
czas. dializować, dializować się
rzecz. dializa ż., dializat m., dializator m.
Wiktionary
preparat poddawany dializie
SJP.pl
przyrząd do dializy
SJP.pl
leczenie polegające na oczyszczaniu krwi z substancji toksycznych dla organizmu
SJP.pl
potocznie: poddawać pacjenta zabiegowi dializy - metodzie leczniczej polegającej na usuwaniu z organizmu nadmiaru produktów odpadowych
SJP.pl
minerał z grupy piroksenów, składnik skał magmowych; dialag
SJP.pl
Diallag – minerał z gromady krzemianów łańcuchowych, zaliczany do piroksenów jednoskośnych (klinopiroksen).
Wikipedia
1. rozmowa co najmniej dwóch osób na określony temat; polemika, dyskusja, konwersacja, rozmowa;
2. forma wypowiedzi literackiej, mająca postać rozmowy co najmniej dwóch osób;
3. utwór literacki złożony z odrębnych wypowiedzi dwóch lub więcej osób, nie mający jednak charakteru dzieła dramatyczno-scenicznego;
4. gatunek, który występował w literaturze staropolskiej, często o przeznaczeniu dramatycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rozmowa dwóch osób
(1.2) liter. utwór literacki niesceniczny, napisany w formie rozmowy
(1.3) film. teatr. rozmowa toczona przez bohaterów powieści, filmu, sztuki teatralnej itp.
(1.4) przen. długotrwałe negocjacje, rozmowy między stronami w celu uzgodnienia stanowisk
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tomek i Marek prowadzili dialog na temat przyszłości przemysłu polskiego.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjalɔk, AS: dʹi ̯alok
Wiktionary
rzecz. dialogowość ż., dialogowanie n.
czas. dialogować ndk.
przym. dialogowy
przysł. dialogowo
Wiktionary
(1.1) dwugłos
Wiktionary
1. → dialogiczny;
2. w kulturoznawstwie: cecha dzieł nawiązujących do różnych innych utworów, wypowiedzi, poglądów itp.
SJP.pl
rzadko: napisany w formie dialogu, zawierający dialogi, będący dialogiem - rozmową co najmniej dwóch osób; dialogowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rzad. zob. dialogowy.
Wiktionary
1. książkowo: człowiek biegły w sztuce rozmowy;
2. środowiskowo: osoba opracowująca dialogi w filmach
SJP.pl
Dialogista – osoba zawodowo zajmująca się tłumaczeniem lub opracowywaniem ścieżki dialogowej w filmach.
Termin „dialogista” w odniesieniu do dialogów filmowych jest najczęściej kojarzony z dubbingiem, jednak odnosi się on również do opracowywania dialogów w formie napisów oraz narracji, potocznie zwanych „szeptankami” (czytane przez lektora). Z kolei osoba pisząca dialogi do seriali w oryginalnej wersji językowej nazywana jest dialogistą scripterem.
Wikipedia
minerał, węglan manganu; rodochrozyt
SJP.pl
wprowadzenie dialogu (rozmowy co najmniej dwu osób) do utworu literackiego
SJP.pl
Dialogizm (gr. διαλογισμός "dialogismós") – figura retoryczna polegająca na wpleceniu w narrację krótkiego dialogu, wykorzystanego zwykle jako aluzja lub reminiscencja.
Wikipedia
wprowadzać dialog (rozmowę co najmniej dwu osób) do utworu literackiego; dialogować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dialogować.
Wiktionary
rzecz. dialog m.
czas. dialogować ndk.
Wiktionary
1. prowadzić dzialog, rozmawiać co najmniej w dwie osoby; rozmawiać, dyskutować, konwersować;
2. wprowadzać dialog (rozmowę co najmniej dwu osób) do utworu literackiego; dialogizować
SJP.pl
czasownik
(1.1) prowadzić dialog
Wiktionary
rzecz. dialog mrz., dialogowanie n.
Wiktionary
1. występowanie w formie dialogu - rozmowy co najmniej dwu osób, np. dialogowość wiersza;
2. według Michała Bachtina: podstawowa forma funkcjonowania języka, który żyje w sferze dialogowego obcowania
SJP.pl
napisany w formie dialogu, zawierający dialogi, będący dialogiem - rozmową co najmniej dwóch osób; dialogiczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dialogiem, dotyczący dialogu
Wiktionary
rzecz. dialog m.
Wiktionary
[czytaj: dajalować] potocznie: łączyć się z Internetem za pomocą łącza telefonicznego
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) fiz. mający mniejszą przenikalność magnetyczną niż próżnia, słabo odpychany przez magnes
Wiktionary
(1.1) Cząsteczka hemoglobiny związana z tlenem ma własności diamagnetyczne i nie wpływa na czasy relaksacji jąder wodoru wody.
Wiktionary
rzecz. diamagnetyk m., diamagnetyzm m.
przysł. diamagnetycznie
Wiktionary
ciało o przenikalności magnetycznej mniejszej od jedności (od przenikalności magnetycznej próżni)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. ciało o przenikalności magnetycznej mniejszej od próżni, słabo odpychane przez magnes
Wiktionary
(1.1) Szybko okazało się, że woda jest tzw. diamagnetykiem — nie lubi pola magnetycznego i ucieka tam, gdzie ono jest najsłabsze.
Wiktionary
rzecz. diamagnetyzm m., magnes mrz.
przym. diamagnetyczny
przysł. diamagnetycznie
Wiktionary
cecha lub zjawisko słabej zależności namagnesowania ciała od pola magnetycznego
SJP.pl
Diamagnetyzm – zjawisko polegające na indukcji w ciele znajdującym się w zewnętrznym polu magnetycznym pola przeciwnego, osłabiającego działanie zewnętrznego pola.
Namagnesowanie diamagnetyka jest proporcjonalne do natężenia pola magnetycznego, w którym się znajduje i nie zależy od temperatury. Jest ono zawsze bardzo słabe.
Wikipedia
stopień (wielkość) czcionki drukarskiej
SJP.pl
rzeka w Australii
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: materializm dialektyczny
SJP.pl
zdrobnienie od: diament
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: diament
Wiktionary
rzecz. diament mrz.
przym. diamentowy
Wiktionary
1. polimorficzna odmiana pierwiastka węgla, najtwardszy minerał występujący w przyrodzie
2. przyrząd służący do rżnięcia szkła i szlifowania drogich kamieni
3. stopień pisma równy czterem punktom typograficznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geol. miner. minerał, przezroczysta odmiana węgla występująca w przyrodzie;
(1.2) pot. kamień szlachetny oszlifowany z diamentu (1.1) zob. brylant.
(1.3) techn. przyrząd przeznaczony do rżnięcia szkła i szlifowania kamieni szlachetnych, zazwyczaj z diamentowym ostrzem
(1.4) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota, stopień pisma odpowiadający czterem punktom (1,5036 mm)
Wiktionary
Diament – minerał z gromady pierwiastków rodzimych. Nazwa pochodzi od ἀδάμας "adamas" (dopełniacz ἀδάμαντος "adamantos", diamentum) ‛niepokonany, niezniszczalny’ i nawiązuje do jego wyjątkowej twardości. Jest najtwardszą znaną substancją występującą w przyrodzie.
Wikipedia
(1.1) To jest twarde jak diament.
(1.1) Odpowiednio oszlifowany diament to brylant.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjãmɛ̃nt, AS: dʹi ̯ãmẽnt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. diamencik m.
przym. diamentowy
przysł. diamentowo
Wiktionary
obfitujący w diamenty, dostarczający diamentów; diamentonośny
SJP.pl
obfitujący w diamenty
SJP.pl
mający niektóre właściwości diamentu
SJP.pl
toczyć, wytaczać coś narzędziami o diamentowych ostrzach
SJP.pl
przysłówek
(1.1) tak jak diament, w sposób diamentowy
Wiktionary
rzecz. diament mrz.
przym. diamentowy
Wiktionary
przymiotnik od: diament
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z diamentem, dotyczący diamentu
(1.2) zbudowany z diamentów
przymiotnik jakościowy
(2.1) taki jak diament, posiadający cechy diamentu
Wiktionary
(1.2) Pracuję niemalże jak drogowiec albo budowlaniec, bo używam młota pneumatycznego i tarczy diamentowej – śmieje się Maciej Wokan.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjãmɛ̃nˈtɔvɨ, AS: dʹi ̯ãmẽntovy
Wiktionary
rzecz. diament m., diamencik m., diamentówka ż.
przysł. diamentowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) obrabiarka do diamentowania
Wiktionary
przym. diamentowy
Wiktionary
dawniej: średnica, diametr
SJP.pl
dawniej: średnica, diameter
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) przeciwstawnie, krańcowo różnie
Wiktionary
(1.1) Moja opinia o jego charakterze zmieniła się z upływem czasu diametralnie.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjãmɛˈtralʲɲɛ, AS: dʹi ̯ãmetralʹńe
Wiktionary
przym. diametralny
Wiktionary
(1.1) przeciwstawnie, krańcowo różnie
Wiktionary
1. przebiegający wzdłuż średnicy, związany z nią;
2. krańcowo różny, odmienny, przeciwstawny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. uwarunkowany środkiem przekazu
Wiktionary
[czytaj: di-amid] związek chemiczny zawierający dwie grupy amidowe, np. diamid kwasu węglowego; dwuamid
SJP.pl
[czytaj: di-amina] związek chemiczny, którego cząsteczka zawiera dwie grupy aminowe; dwuamina
SJP.pl
nazwa techniczna węglika wapnia, wykazującego bardzo dużą twardość
SJP.pl
silny narkotyk z grupy opiatów, pochodna morfiny; diacetylomorfina, heroina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. diament
Wiktionary
związek organiczny, ciało stałe dobrze rozpuszczalne w roztworach wodorotlenków litowców, acetonie, alkoholu etylowym; otrzymywany przez kondensację fenolu z acetonem
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitrzym. bogini łowów i przyrody, utożsamiana z grecką Artemidą;
(1.2) imię|polski|ż.;
(1.3) astr. planetoida o numerze katalogowym 78;
(1.4) zoonim imię dla suki
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Moja cioteczna babka ma na imię Diana.
(1.2) Diany imieniny obchodzą 10 czerwca, a także 13 i 15 sierpnia.
(1.3) Diana porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
(1.4) Rano Diana użarła mleczarkę.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjãna, AS: dʹi ̯ãna
Wiktionary
(1.1) mitgr. Artemida, Artemis
(1.2) przest. Dyjanna
Wiktionary
ogół idei i metod psychoterapii będących podstawą scjentologii
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Diany lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
w starożytnej Grecji, głównie u Platona i Arystotelesa: stopniowe poznanie, przeciwne do poznania bezpośredniego
SJP.pl
u stawonogów (głównie owadów): okresowe zwolnienie procesów rozwojowych organizmu, będące formą przystosowania do przetrwania niekorzystnych warunków środowiska, np. suszy, chłodów
SJP.pl
Di
Wikipedia
skala dźwięków instrumentu lub głosu śpiewaka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. pełen zakres dźwięków, jakie jest w stanie wydobyć jakiś instrument lub głos ludzki
(1.2) muz. przyrząd wydający wzorcowy dźwięk o określonej wysokości, według którego stroi się instrumenty muzyczne
(1.3) szeroki zakres działań lub zjawisk
(1.4) market. tablica reklamowa wsparta na metalowej konstrukcji, postawiona prostopadle do ulicy lub chodnika
Wiktionary
(1.2) kamerton
Wiktionary
zdolność do przenikania krwinek poza światło naczynia krwionośnego
SJP.pl
Di
Wikipedia
struktura tektoniczna powstała wskutek przebicia się plastycznego jądra antykliny przez młodsze, sztywniejsze skały nadkładu; wysad, egzemat
SJP.pl
Di
Wikipedia
pokaz z użyciem przezroczy i podkładu dźwiękowego
SJP.pl
Diaporama – spektakl multimedialny, którego tworzywem są nieruchome obrazy w postaci przezroczy rzutowanych na ekran i zsynchronizowany z nimi dźwięk. Ścieżkę dźwiękową może stanowić muzyka, nagrane dźwięki, słowo czytane itp.
Dźwięk i obraz stanowiącą w tej formie wyrazu nierozerwalną całość. W efekcie otrzymujemy oryginalną formę przekazu autorskiego plasującą się pomiędzy filmem a niezależnymi od siebie prezentacjami zdjęć i form dźwiękowych.
Wikipedia
obraz pozytywowy fotograficzny (czarno-biały lub kolorowy), służący do projekcji za pomocą rzutnika; przezrocze; slajd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fot. slajd, przezrocze
(1.2) poligr. przezroczysty pozytyw fotograficzny używany w drukarstwie
Wiktionary
Diapozytyw – pozytywowy obraz (monochromatyczny lub wielobarwny) naniesiony na materiał przezroczysty lub wytworzony w jego wnętrzu. Aby móc go obejrzeć lub wykorzystać do innych celów, niezbędne jest użycie światła przechodzącego. Najczęściej diapozytywy występują w postaci błon fotograficznych, rzadziej w postaci płyt szklanych lub wysokoprzezroczystych tworzyw sztucznych.
Wikipedia
przym. diapozytywowy
Wiktionary
związany z diapozytywem
SJP.pl
przedstawiciel wymarłej grupy gadów z gromady zauropsydów
SJP.pl
przedstawiciel wymarłej grupy gadów z gromady zauropsydów
SJP.pl
Diapsydy (Diapsida, z gr. "di" – dwa + "apsis" – łuk) – grupa owodniowców z gromady zauropsydów (Sauropsida), w których czaszce rozwinęły się dwie pary otworów skroniowych (po dwa – górny i dolny – za każdym okiem), przez które przewleczone są silne mięśnie szczęk. Dzięki temu czaszka stała się lżejsza a szczęki ruchliwsze. Choć część diapsydów wtórnie straciła jedną lub obie pary otworów skroniowych (m.in. węże), są nadal zaliczane do tej grupy, gdyż ich przodkowie mieli diapsydalną budowę czaszki.
Wikipedia
skrót od: diariusz
SJP.pl
forma administracji i zarządzania, polegająca na istnieniu dwu autorytatywnych władz, np. władz lokalnych i gubernatorów; rządy dwu osób, rząd dwuosobowy
SJP.pl
Diarchia – system rządów, w którym funkcję głowy państwa sprawują dwie osoby. Jest to rzadka forma ustroju.
Wikipedia
1. pamiętnik, dziennik;
2. księga protokołów z obrad parlamentu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dziennik
(1.2) dziennik obrad parlamentu
Wiktionary
Diariusz ( diārium) – rodzaj pamiętnika lub dziennika, w którym opisane wydarzenia są uporządkowane w sposób chronologiczny. Podane w nim informacje opisują najważniejsze wydarzenia z życia codziennego danego człowieka, który je opisuje. Diariusze charakteryzują się tym, że nie jest w nich ważna literacka forma przekazu.
Wikipedia
rzecz. diarystyka ż., diarysta mos., diarystka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: diariusz
SJP.pl
gad ssakozębny z górnego triasu
SJP.pl
osoba pisząca diariusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) książk. osoba prowadząca diariusz
Wiktionary
(1.1) Dzieła tego wybitnego węgierskiego diarysty rozchodziły się jak ciepłe bułeczki.
Wiktionary
rzecz. diarystyka ż., diarystka ż., diariusz mrz.
Wiktionary
kobieta pisząca diariusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta prowadząca diariusz
Wiktionary
rzecz.
:: fm. diarysta
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. dział piśmiennictwa, który obejmuje pamiętniki i diariusze
Wiktionary
rzecz. diariusz m., diarysta m., diarystka ż.
przym. diariuszowy, diarystyczny
Wiktionary
dawniej: diabeł
SJP.pl
eufemistyczne określenie diabła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) daw. diabeł
Wiktionary
jednoroczna ozdobna roślina doniczkowa
SJP.pl
aparat projekcyjny do wyświetlania pojedynczych obrazów w świetle przechodzącym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. urządzenie projekcyjne służące do wyświetlania przezroczy na ekranie;
Wiktionary
IPA: ˈdʲjaskɔp, AS: dʹi ̯askop
Wiktionary
przym. diaskopowy
Wiktionary
(1.1) rzutnik, rzutnik przezroczy
Wiktionary
test blednięcia wykonywany poprzez napięcie skóry palcem lub szklaną płytką i obserwację zmiany barwy skóry
SJP.pl
Diaskopia jest stosowanym w diagnostyce dermatologicznej i stomatologicznej testem blednięcia wykonywanym w prosty sposób − poprzez napięcie skóry palcem lub szklaną płytką i obserwację zmiany barwy. Ucisk wywołuje chwilowy odpływ krwi z naczyń w obrębie uciskanego obszaru.
Wikipedia
związany ze światłem przechodzącym przez coś, z diaskopem lub diaskopią
SJP.pl
minerał o doskonałej łupliwości, wodorotlenek glinu
SJP.pl
Diaspor (gr. "diaspora" = rozproszyć, rozsypywać się) – rzadki minerał z gromady wodorotlenków.
Jego nazwa nawiązuje do zachowania tego minerału podczas ogrzewania. Ogrzany do wysokich temperatur przechodzi w korund.
Wikipedia
1. rozproszenie jakiejś narodowości wśród innej; grupa tych ludzi, a także terytorium, na którym żyją;
2. ogół części roślin służących do rozmnażania, przenoszone przez wiatr, wodę itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. rozproszenie wspólnoty narodowej lub religijnej poza obszar jej bazowego zamieszkania
(1.2) książk. członkowie jakiegoś narodu lub wyznawcy jakiejś religii żyjący na obczyźnie lub poza miejscem tradycyjnego zamieszkania;
(1.3) bot. mykol. twór służący do rozmnażania i rozprzestrzeniania rośliny lub grzyba;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Żydzi żyjący w diasporze mieli odwieczną ambicję powrotu do Syjonu i Ziemi Izraela.
(1.2) Diasporę polską zwykliśmy nazywać Polonią.
(1.3) Analogicznie, jak to jest w przypadku nasion, wyróżnia się diaspory rozprzestrzeniające się samoczynnie (autochoryczne), jak i rozsiewane biernie (allochoryczne).
Wiktionary
IPA: dʲjaˈspɔra, AS: dʹi ̯aspora
Wiktionary
przym. diasporyczny, diasporowy
Wiktionary
→ diaspora
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z diasporą, dotyczący diaspory
Wiktionary
rzecz. diaspora ż.
Wiktionary
→ diaspora
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od diaspora
Wiktionary
(1.1) Ani izraelskie, ani diasporyczne władze rabiniczne nie zmieniły stanowiska Sądu Rabinackiego (…)
Wiktionary
IPA: ˌdʲjaspɔˈrɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯asporyčny
Wiktionary
zob. diaspora.
Wiktionary
enzym rozkładający wielocukry na cukry o mniejszych cząsteczkach; amylaza
SJP.pl
krótka przerwa w sedymentacji osadu, spowodowana rozmyciem osadu głównie przez prądy denne; diastem; diastema
SJP.pl
krótka przerwa w sedymentacji osadu, spowodowana rozmyciem osadu głównie przez prądy denne; diastema; diastea
SJP.pl
1. krótka przerwa w sedymentacji osadu, spowodowana rozmyciem osadu głównie przez prądy denne; diastem; diastea
2. symetryczna obustronna przerwa w szeregu zębowym u niektórych ssaków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. stomat. przestrzeń między zębami u niektórych ssaków;
(1.2) geol. zob. diastem.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Diastema Tomka Karolaka obrosła legendą i stała się jego znakiem rozpoznawczym.
Wiktionary
IPA: dʲjaˈstɛ̃ma, AS: dʹi ̯astẽma
Wiktionary
rzecz. diastematyka, diastem
przym. diastematyczny
Wiktionary
izomeria przestrzenna obejmująca m.in. izomerię cis-trans i izomerię optyczną
SJP.pl
w metryce antycznej: wydłużenie krótkiej samogłoski, występujące pod wpływem wzorca metrycznego
SJP.pl
Diastola – proces fonetyczny polegający na wydłużeniu samogłoski wewnątrz wyrazu: "dooobra", "Red Bull doda ci skrzyyyydeł",
Wikipedia
faza cyklu pracy serca, w której komory serca będące w rozkurczu napełniają się krwią; rozkurcz serca
SJP.pl
Diastole (rozkurcz) – faza w cyklu pracy serca, w której serce jest w spoczynku (włókna mięśnia sercowego wydłużają się), a komory serca i przedsionki wypełniają się krwią. Rozkurcz komorowy rozpoczyna się wraz z pojawieniem się drugiego tonu serca i kończy się pierwszym tonem serca.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) jęz. uwarunkowany socjokulturowo
Wiktionary
(1.1) Termin diastratyczny oznacza sposób zróżnicowania pomiędzy warstwami socjokulturowymi społeczności używającej danego języka .
Wiktionary
ogół procesów powodujących deformacje skorupy ziemskiej
SJP.pl
Diastrofizm to w geologii ogół procesów powodujących mechaniczne deformacje skorupy ziemskiej w jej geologicznej ewolucji, np.: wypiętrzenia i zapadnięcia całych obszarów, fałdowania, powstawanie uskoków, trzęsienia ziemi, zmiany linii brzegowej, transgresje i regresje mórz.
Wikipedia
rodzaj kolumnady, w której rozstęp między kolumnami jest równy czterokrotności średnicy kolumny
SJP.pl
skrót od: diatoniczny
SJP.pl
leczniczy zabieg przegrzewania tkanek organizmu za pomocą energii cieplnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) terapia ciepłem z wykorzystaniem fal wysokiej częstotliwości
Wiktionary
Diatermia (z gr. "dia", czyli „przez”, oraz "thérme", czyli „ciepło”) − zabieg fizykoterapeutyczny polegający na miejscowym nagrzewaniu tkanek pod wpływem silnego pola elektromagnetycznego, co przyczynia się do rozluźnienia mięśni i łagodzi odczucia bólu.
W diatermii terapeutycznej stosowanej w rehabilitacji stosuje się pola magnetyczne lub elektryczne o częstotliwości 2,45–27,12 MHz i mocy kilkuset watów. W tej kategorii wyróżnia się dwa rodzaje diatermii:
Wikipedia
1. związany z diatermią, terapeutycznym przegrzewaniem tkanek;
2. nóż diatermiczny - przyrząd chirurgiczny, którego ostrze nagrzewane jest prądem elektrycznym w celu przypalenia lub rozcięcia tkanki z ograniczeniem krwawienia
SJP.pl
narzędzie kontrolne do stwierdzania czy wymiar lub kształt sprawdzanego przedmiotu nie wykraczają poza granice przewidzianej tolerancji; sprawdzian
SJP.pl
1. skłonność organizmu do zapadania na określone schorzenia; skaza;
2. rozróżnianie czasowników ze względu na strony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. skłonność do zachorowania na określoną chorobę;
(1.2) jęz. rozróżnianie czasowników ze względu na strony
Wiktionary
Diateza – wrodzona lub nabyta predyspozycja do zachorowania na jakąś określoną chorobę. Skłonność ta powodowana jest nieprawidłowym działaniem niektórych funkcji organizmu.
Wikipedia
(1.1) Okazało się, że jego częste choroby są wynikiem diatezy.
(1.2) Mówi się tu, że tzw. strona czynna ma diatezę nienacechowaną. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: dʲjaˈtɛza, AS: dʹi ̯ateza
Wiktionary
(1.1) skaza
Wiktionary
dyscyplina sportu zimowego składająca się z biegu narciarskiego i strzelania; biathlon; biatlon; diathlon; dwubój zimowy
SJP.pl
[czytaj: djatome] gromada mikroskopijnych glonów jednokomórkowych, obejmująca około 10 tysięcy gatunków; okrzemki
SJP.pl
osadowa skała krzemionkowa pochodzenia organicznego; składająca się głównie z opalowych szczątków okrzemek, częściowo przekrystalizowanych w chalcedon
SJP.pl
złożony z dwóch atomów; dwuatomowy
SJP.pl
w muzyce:
1. szereg diatoniczny - szereg dźwięków odpowiadający gamie C-dur; szereg zasadniczy;
2. skala diatoniczna - skala muzyczna złożona z pięciu całych tonów i dwóch półtonów w obrębie oktawy;
3. dźwięk diatoniczny - dźwięk z takiej skali;
4. półton diatoniczny - utworzony przez dwa sąsiadujące stopnie gamy znajdujące się w odległości sekundy małej lub prymy zwiększonej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z diatoniką
Wiktionary
rzecz. diatonika ż.
Wiktionary
w muzyce: ograniczenie się do wykorzystywania tylko dźwięków z szeregu diatonicznego
SJP.pl
Diatonika – pojęcie z języka greckiego, oznaczające w muzyce zasadę oparcia jej przebiegu wyłącznie na dźwiękach jednej skali diatonicznej.
Przeciwieństwem diatoniki jest chromatyka, gdzie podstawową zasadą jest podwyższanie i obniżanie dźwięków skali diatonicznej za pomocą znaków chromatycznych.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) jęz. uwarunkowany terytorialnie, regionalnie
Wiktionary
erupcyjny komin czynnego wulkanu
SJP.pl
Diatrema – część kanału doprowadzająca magmę do krateru wulkanu. Najbardziej znany jest w mieście Kimberley (RPA).
Wikipedia
krytyczny utwór literacki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. uprawiany w starożytności przez filozofów moralizatorski gatunek literacki w formie swobodnego dialogu lub mowy, łączący prostotę stylu z wywodem retorycznym
(1.2) liter. polemiczny utwór literacki wywodzący się z diatryby (1.1), wyrażający za pomocą ostrych środków wyrazu gwałtowną krytykę lub protest
(1.3) książk. emocjonalna wypowiedź w gwałtownym tonie, zawierająca ostrą krytykę kogoś lub czegoś
Wiktionary
Diatryba – gatunek filozoficzno-literacki ukształtowany w starożytnej Grecji. Miał formę dialogu, mowy, kazania lub wykładu o charakterze moralizatorskim. Łączył prostotę i ocierającą się niekiedy o rubaszność swobodę stylu z wywodem retorycznym okraszonym anegdotami i dowcipami. Formę tę upodobali sobie szczególnie cynicy z III w. p.n.e., głównie Tales i Bion z Borystenes.
Wikipedia
wielki, nielotny ptak kopalny, spokrewniony z żurawiami
SJP.pl
w starożytnych zawodach: konkurencja polegająca na dwukrotnym przebiegnięciu stadionu
SJP.pl
Diaulos (gr. δίαυλος) – dyscyplina sportowa uprawiana w starożytnej Grecji, bieg rozgrywany na dystansie dwóch stadionów – „bieg tam i z powrotem”. Po raz pierwszy wprowadzony do programu XIV igrzysk olimpijskich w 724 p.n.e. Pierwszym zwycięzcą był Hypenos z Elidy.
Wikipedia
nazwisko, m.in. Cameron Díaz, amerykańska aktorka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
lek psychotropowy z grupy benzodiazepin, o działaniu uspokajającym, przeciwlękowym, przeciwdrgawkowym, rozluźniającym mięśnie i ułatwiającym zasypianie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. anksjolityk z grupy benzodiazepin o wzorze sumarycznym wzór chemiczny|C16H13ClN2O., mający działanie uspokajające, przeciwdrgawkowe oraz zwiotczające mięśnie;
Wiktionary
Diazepam ( diazepamum) – organiczny związek chemiczny, lek psychotropowy z grupy pochodnych benzo-1,4-diazepiny. Został zsyntetyzowany w 1959 przez Leona Henryka Sternbacha, wprowadzony zaś do lecznictwa w 1963 przez koncern farmaceutyczny Hoffman-La Roche (pod nazwą handlową "Valium"). Wykazuje działanie uspokajające, przeciwlękowe, przeciwdrgawkowe, rozluźniające mięśnie i ułatwiające zasypianie. Wykazuje około pięć razy silniejsze działanie niż chlorodiazepoksyd ("Elenium").
Wikipedia
(1.1) Na przykład w Tajlandii, która jest czołowym producentem podróbek i królową przemytu, władze przechwyciły ponad pół miliona tabletek i kapsułek diazepamu.
Wiktionary
(1.1) relanium, valium; środ. rolki
Wiktionary
sole diazoniowe - związki chemiczne powstające w reakcji diazowania pierwszorzędowych amin aromatycznych za pomocą kwasu azotawego; dwuazoniowy
SJP.pl
[czytaj: di-azotan] związek zawierający dwie grupy azotanowe; dwuazotan
SJP.pl
metoda wykonywania stykowych kopii rysunków wykonanych na materiałach przezroczystych; dwuazotypia
SJP.pl
Diazografia, diazotypia – metoda stykowego kopiowania kontrastowych rysunków i dokumentów o podłożu przezroczystym lub półprzezroczystych, wykorzystująca właściwości materiałów diazograficznych
Wikipedia
[czytaj: di-azowanie] reakcja chemiczna aminy aromatycznej z kwasem azotawym, w której powstaje związek diazoniowy; dwuazowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|diazować.
Wiktionary
Diazowanie – reakcja chemiczna między pierwszorzędową aminą aromatyczną i kwasem azotawym, w wyniku której powstaje związek diazoniowy. Reakcja diazowania przebiega tylko w środowisku kwaśnym, więc amina, która bierze udział w takiej reakcji ulega rozpuszczeniu w roztworze kwasu solnego lub też kwasu siarkowego, a następnie tworzy chlorowodorek lub siarczan. Reakcja taka przebiega według wzoru:
Wikipedia
czas. diazować
Wiktionary
[czytaj: di-azowy] zawierający dwa atomy azotu związane ze sobą podwójnie; dwuazowy
SJP.pl
dawniej: gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny wołowatych; antylopik ogadeński
SJP.pl
[czytaj: dibetu] afrykański gatunek drzewa z rodziny meliowatych
SJP.pl
[czytaj: dikaprio] nazwisko, m.in. Leonardo DiCaprio, amerykański aktor
SJP.pl
związek chemiczny zawierający w cząsteczce dwa atomy chloru, np. dwuchlorek siarki; dwuchlorek
SJP.pl
związek chemiczny używany dawniej jako środek owadobójczy; dwuchlorodwufenylotrójchloroetan, DDT
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. roln. wysokotoksyczny chemiczny związek organiczny z grupy chlorowanych węglowodorów, stosowany jako środek owadobójczy;
Wiktionary
Dichlorodifenylotrichloroetan (łac. "Clofenotanum"; DDT, "Azotox") – organiczny związek chemiczny z grupy chlorowanych węglowodorów. Stosowany jest jako środek owadobójczy. Syntezę DDT przeprowadził po raz pierwszy w 1874 austriacki chemik Othmar Zeidler. Właściwości owadobójcze tego związku odkrył Szwajcar Paul Müller, za co otrzymał Nagrodę Nobla w 1948 r.
Wikipedia
(1.1) dwuchlorodwufenylotrójchloroetan, skr. DDT
Wiktionary
Di
Wikipedia
skrótowa nazwa 1,2-dichloroetanu (dichlorku etylenu) - związku chemicznego używanego jako rozpuszczalnik np. żywic; dwuchloroetan
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związek chemiczny używany jako rozpuszczalnik do reakcji oraz ekstrakcji; dwuchlorometan, chlorek metylenu
SJP.pl
Dichlorometan, chlorek metylenu, – organiczny związek chemiczny z grupy halogenków alkilowych, chlorowa pochodna metanu. W temperaturze pokojowej i przy ciśnieniu atmosferycznym jest bezbarwną, szybko parującą cieczą. Ma charakterystyczny, słodkawy zapach[].
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) slang. uczn. dyskoteka
(1.2) slang. rodzaj muzyki
Wiktionary
Dicho – dwudziesty ósmy album zespołu Boys wydany w sierpniu 2009 roku w firmie fonograficznej Green Star. Do piosenek "Tu jest", "Kochać to kochać" oraz "Będziesz moja" zostały nakręcone teledyski.
W piosence "Polo dicho" wykorzystano fragmenty utworów "Radia Chlew" i "Żiżeja Skwarki".
Wikipedia
IPA: ˈdʲixɔ, AS: dʹiχo
Wiktionary
wytwarzanie przez jednego osobnika gamet męskich i żeńskich w różnym czasie, zapobiegające samozapłodnieniu
SJP.pl
Di
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny powojowatych
SJP.pl
w starożytnej wersyfikacji: czterozgłoskowa stopa wierszowa; podwójny chorej (trochej), dychorej, dytrochej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. zob. dychotomia.
Wiktionary
IPA: ˌdʲixɔˈtɔ̃mʲja, AS: dʹiχotõmʹi ̯a
Wiktionary
przym. dichotomiczny
Wiktionary
(1.1) współcz. dychotomia
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. zob. dychotomiczny.
Wiktionary
rzecz. dichotomia ż.
Wiktionary
(1.1) współcz. dychotomiczny
Wiktionary
minerał, glinokrzemian magnezu i glinu; kordieryt
SJP.pl
dwubarwność wykazywana przez niektóre optycznie czynne substancje
SJP.pl
Dichroizm (od greckiego "dikhroos" – dwubarwny) – początkowo oznaczał właściwość materiału czy urządzenia polegającą na podziale padającej wiązki światła na dwie wiązki o różnych barwach. Obecnie odnosi się przede wszystkim do właściwości materiałów polegającej na różnym pochłanianiu światła, w zależności od jego polaryzacji, np. dla światła spolaryzowanego liniowo w kierunkach wzajemnie prostopadłych czy też spolaryzowanego kołowo prawo- i lewoskrętnie.
Wikipedia
dwubarwny, dwukolorowy; dychromatyczny
SJP.pl
sól kwasu chromowego; dwuchromian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. zob. dwuchromian.
Wiktionary
rzecz. chromian mrz.
Wiktionary
(1.1) dwuchromian
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. uszczelniać
Wiktionary
[czytaj: dik] obce imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko angielskie, m.in. Charles (Karol) Dickens [czytaj: czarls dikens] - powieściopisarz angielski (1812-70)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dikensowski] właściwy Dickensowi, charakterystyczny dla stylu Dickensa itp.
SJP.pl
[czytaj: DIkinson] nazwisko, m.in. Emily Dickinson (1830-1886), amerykańska poetka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dikit] minerał z grupy krzemianów
SJP.pl
Dickit (dykit) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy minerałów ilastych. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska szkockiego chemika Allana Brugh Dicka (1833-1926).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fotografia penisa wysyłana przez Internet lub telefon
Wiktionary
(1.1) Wysyłanie dickpiców, nudesów czy seksualnie nacechowanych tekstów bez zgody adresata jest rodzajem przemocy seksualnej.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) socjol. krytykowana praktyka zawstydzania, ośmieszania lub obrażania kogoś twierdzeniem o niewielkim rozmiarze penisa
Wiktionary
[czytaj: dikson] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: DIktamen] sztuka pisania prozą; prozatorstwo
SJP.pl
[czytaj: diktum] powiedzenie, wypowiedź
SJP.pl
związek węgla z azotem, bezbarwny, trujący gaz o charakterystycznym zapachu gorzkich migdałów; dwucyjan, cyjan
SJP.pl
wymarły gad ssakokształtny zamieszkujący środowiska błotne
SJP.pl
wczesnochrześcijański utwór, będący kompilację wielu źródeł, zawierający opis praktyk religijnych
SJP.pl
Didache lub Nauka dwunastu apostołów ( "Διδαχὴ") – anonimowy krótki traktat starożytnego chrześcijaństwa, jedno ze starszych pism Ojców apostolskich. Niewłączany do kanonu Nowego Testamentu (apokryf), z wyjątkiem 81-księgowego kanonu etiopskiego. Powstał prawdopodobnie w pierwszej połowie II wieku, choć część badaczy jest zdania, że tekst ten jest starszy od niektórych najmłodszych ksiąg Nowego Testamentu. Tekst Didache zachował się w rękopisie Codex Hierosolymitanus z 1056 roku.
Wikipedia
wskazówka autora dotycząca sposobu wystawienia utworu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) wskazówki autora, tekst poboczny zawierający objaśnienia dotyczące sposobu wystawienia sztuki
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Początkujący lektor ośmieszył się czytaniem na głos również didaskaliów.
Wiktionary
IPA: ˌdʲidaˈskalʲja, AS: dʹidaskalʹi ̯a
Wiktionary
wskazówka autora dotycząca sposobu wystawienia utworu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zob. didaskalia.
Wiktionary
(1.1) Wędrówkę tę trzeba rozumieć dosłownie, a didaskalium w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości: „Seneka bierze za rękę Gwaranta i prowadzi przez wszystkie miejsca znakomitsze”.
Wiktionary
rzecz. dydaktyka ż., dydaktyczność ż., Dydak m.
przym. Dydakowy, dydaktyczny
przysł. dydaktycznie
Wiktionary
nazwisko francuskie, m.in. Denis Diderot [czytaj deNI diDRO albo dideRO] - francuski filozof, krytyk literatury i sztuki, pisarz i encyklopedysta (1713-84)
SJP.pl
[czytaj: didżeridu] instrument dęty australijskich aborygenów; didjeridoo
SJP.pl
Didgeridoo (IPA [dɪdʒərɪˈduː]) – instrument dęty australijskich Aborygenów.
Nie istnieją żadne wiarygodne źródła, według których można by określić dokładnie, kiedy instrument ten został wynaleziony. Badania archeologiczne aborygeńskich malowideł skalnych w północnej Australii sugerują, że mieszkańcy rejonu Kakadu używają didgeridoo od przynajmniej 1500 lat.
Wikipedia
[czytaj: diDJE] nazwisko francuskie
SJP.pl
[czytaj: didżeridu] instrument dęty australijskich aborygenów; didgeridoo
SJP.pl
krój pisma drukarskiego opracowany ok. 1775 r. przez François-Ambroise Didota
SJP.pl
moneta grecka o wartości dwóch drachm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) etn. tradycyjna ozdoba bożonarodzeniowa w postaci snopu zboża,
Wiktionary
Diduch (dosł. "dziad"), okłót – w tradycji wschodniosłowiańskiej i góralskiej pierwszy skoszony podczas żniw snop pszenicy i owsa lub niemłóconego żyta, ustawiany kłosem do góry w kącie izby na Szczodre Gody, a obecnie na Boże Narodzenie. Uważany był za wróżbę urodzaju w następnym roku i traktowany jako swego rodzaju talizman przeciw złym mocom.
Wikipedia
(1.1) Zdarzało się i tak, że w kącie pokoju stawiano inną bożonarodzeniową ozdobę – snop zboża, zwany diduchem (dosł. dziadem), który miał służyć jako zasłona nowo narodzonemu Dzieciątku, skrytemu za snopem i podglądającemu, czy w rodzinie panuje zgoda.
Wiktionary
nazwisko, m.in. Adam Didur (1874-1946), polski śpiewak
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
osoba prowadząca program muzyczny w radiu, telewizji, klubie muzycznym itp., utrzymująca kontakt z odbiorcami przez różne komentarze, niekoniecznie związane z muzyką; dyskdżokej; disc jockey
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. osoba prowadząca program muzyczny w radiu, telewizji, klubie muzycznym itp., utrzymująca kontakt z odbiorcami przez różne komentarze, niekoniecznie związane z muzyką
Wiktionary
(1.1) Kupiliśmy naszemu didżejowi nowy gramofon.
Wiktionary
rzecz. DJ mos., dyskdżokej mos., disc jockey mos., didżejka ż.
przym. didżejski
przym. rzad. didżejowski
skr. DJ
Wiktionary
(1.1) DJ, dyskdżokej, disc jockey
Wiktionary
kobieta prowadząca program muzyczny w radiu, telewizji, klubie muzycznym itp., utrzymująca kontakt z odbiorcami przez różne komentarze, niekoniecznie związane z muzyką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. kobieta prowadząca program muzyczny w radiu, telewizji, klubie muzycznym itp.
Wiktionary
(1.1) Próbowała swoich sił jako prawniczka, dziennikarka, didżejka, a także – ze szczególnie kiepskimi efektami – kelnerka.
Wiktionary
rzecz. didżej mos.
przym. didżejski
Wiktionary
potocznie: pełnić rolę didżeja
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rzad. didżejski
Wiktionary
(1.1) W tym roku MGOPS Drohiczyn organizuje: w ramach zdobywania nowych kompetencji warsztaty "didżejowskie", informatyczno—programistyczne, wideo[–]filmowania, fotograficzne, a w ramach organizacji czasu wolnego warsztaty: wokalne, umuzykalniające i wędkarskie, dziennikarskie i teatralne.
Wiktionary
rzecz. didżej mos.
Wiktionary
→ didżej
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z didżejem, dotyczący didżeja
Wiktionary
rzecz. didżej m., didżejka ż., DJ m.
skr. DJ
Wiktionary
skrót od: diecezja, diecezjalny
SJP.pl
skrót
(1.1) = kośc. diecezja
Wiktionary
(1.1) Biskup Piotr Turzyński odwiedził uchodźców, którzy przebywają na terenie gminy Wieniawa w diec. radomskiej.
Wiktionary
(1.1) bpstwo
Wiktionary
1. kościelna jednostka administracyjna pod zarządem biskupa, dzieląca się na dekanaty i parafie;
2. jednostka administracyjna w imperium rzymskim, zarządzana przez wikariusza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. jednostka administracyjna zarządzana przez biskupa;
(1.2) hist. jednostka administracyjna w starożytnym Rzymie;
Wiktionary
Zobacz też: Diecezja (starożytność).
Diecezja (pot. biskupstwo, dawniej również kościół partykularny) – jednostka administracyjna w kościołach chrześcijańskich podległa biskupowi.
Jest zarządzana przez biskupa diecezjalnego, którego w zarządzaniu wspierają kuria, synod, kapituła katedralna, konsultorzy, rada kapłańska i rada duszpasterska.
Wikipedia
(1.1) Sąsiaduje z diecezją przemyską od wschodu, z diecezją sandomierską od północy i z diecezją tarnowską od zachodu.
Wiktionary
IPA: dʲjɛˈt͡sɛzʲja, AS: dʹi ̯ecezʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. archidiecezja ż., diecezjanin mos., diecezjanka ż.
przym. diecezjalny, wewnątrzdiecezjalny, archidiecezjalny
Wiktionary
(1.1) pot. biskupstwo; reg. śl. diecezyjo
Wiktionary
→ diecezja
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący diecezji, związany z diecezją
Wiktionary
(1.1) Muzeum Diecezjalne w Pelplinie można zwiedzać codziennie oprócz poniedziałku.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjɛt͡sɛˈzʲjalnɨ, AS: dʹi ̯ecezʹi ̯alny
Wiktionary
rzecz. diecezja ż., diecezjanin mos., diecezjanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec danej diecezji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) kośc. członek wspólnoty diecezjalnej
Wiktionary
(1.1) Wszystkich diecezjan zapewniam o pamięci w modlitwie i udzielam pasterskiego błogosławieństwa.
Wiktionary
rzecz. diecezja ż.
:: fż. diecezjanka ż.
przym. diecezjalny
Wiktionary
mieszkanka danej diecezji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. członkini wspólnoty diecezjalnej
Wiktionary
(1.1) Przykład naszej błogosławionej diecezjanki sprawia, że widzimy w niej przede wszystkim patronkę teściowych.
Wiktionary
rzecz. diecezja ż.
:: fm. diecezjanin mos.
przym. diecezjalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. diecezja
Wiktionary
roślina zielna z rodziny obrazkowatych; diffenbachia; difenbachia
SJP.pl
1. w filmoznawstwie: będący częścią świata przedstawionego w filmie;
2. opowiadający historię przy użyciu słów; narracyjny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. narracyjny
(1.2) film. (np. o muzyce filmowej, dźwięku) narracyjny (nie będący tłem), należący do świata przedstawionego w filmie
Wiktionary
(1.1) Ponadto Fieguth sądzi, że wtórny poziom znaczeniowy cyklu ma charakter diegetyczny (narracyjny).
Wiktionary
rzecz. diegeza ż.
Wiktionary
1. w starożytnej Grecji: kategoria estetyczna przeciwstawiana mimesis, oznaczająca naśladowanie zdarzeń poprzez opowiadanie historii przy użyciu słów, a nie przez przedstawienie unaoczniające;
2. w filmologii: fikcyjny byt na ekranie, tworzony przez widza na podstawie literalnych wskazówek autora
SJP.pl
Diegeza (z gr. "διηγεῖσθαι" dihgeῖsthai 'opowiadać (szczegółowo)') – pojęcie z zakresu narratologii określające wszystkie elementy składające się na świat przedstawiony dzieła.
Pojęcie diegezy jest stosowane zwłaszcza w odniesieniu do struktury dzieła filmowego. Poszczególne składowe, takie jak warstwa dźwiękowa: efekty akustyczne, muzyka, komentarz narratora można określić jako diegetyczne, a więc usytuowane niejako „wewnątrz” świata filmu, bądź jako niediegetyczne – pochodzące spoza niego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Diego i jestem piłkarzem z Barcelony.
Wiktionary
syntetyczny środek owadobójczy, silnie toksyczny, wykorzystywany w rolnictwie do ochrony gleby i ziarna, w weterynarii jako środek odkażający dla owiec oraz jako środek konserwujący drewno i chroniący produkty wełniane przed molami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. toksyczny związek chloroorganiczny o wzorze sumarycznym wzór chemiczny|C12H8Cl6O., trwały w środowisku, używany, zwłaszcza dawniej, jako insektycyd;
Wiktionary
Dieldryna ( dieldrinum) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny insektycyd chloroorganiczny. W środowisku lub we wnętrzu organizmu dieldryna powstaje po szybkim rozpadzie aldryny i ma do niej podobną strukturę chemiczną. Jest ona trwała w środowisku i ulega bioakumulacji.
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. słabo lub w ogóle nie przewodzący ładunków elektrycznych
Wiktionary
IPA: ˌdʲiɛlɛkˈtrɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi elektryčny
Wiktionary
rzecz. dielektryk mrz.
Wiktionary
(1.1) izolacyjny, nieprzewodzący
Wiktionary
[czytaj: di-elektryk] materiał źle przewodzący prąd elektryczny, o bardzo dużej oporności; izolator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) materiał, który bardzo słabo przewodzi prąd;
Wiktionary
Dielektryk, izolator elektryczny – materiał, w którym bardzo słabo przewodzony jest prąd elektryczny. Może to być rezultatem niskiej koncentracji ładunków swobodnych, niskiej ich ruchliwości, lub obu tych czynników równocześnie.
Wikipedia
(1.1) Drewno to typowy dielektryk.
Wiktionary
IPA: ˌdʲiɛˈlɛktrɨk, AS: dʹi elektryk
Wiktionary
przym. dielektryczny, elektryczny
Wiktionary
(1.1) izolator
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji, prawy dopływ Irtysza;
Wiktionary
Diemjanka (ros. Демьянка) – rzeka w Rosji, prawy dopływ Irtyszu. Długość rzeki wynosi 1160 km, powierzchnia dorzecza 34 800 km².
Wikipedia
węglowodór nienasycony o dwóch wiązaniach podwójnych; diolefina
SJP.pl
w chemii: grupa związków organicznych obejmująca acykliczne i cykliczne węglowodory nienasycone, w cząsteczkach których występują 2 wiązania podwójne; diolefiny (rzadziej)
SJP.pl
Dieny – grupa organicznych związków chemicznych, węglowodory nienasycone, w których występują dwa wiązania podwójne między atomami węgla. Ogólny wzór dienów otwarto-łańcuchowych to CnH2n-2, zaś dienów cyklicznych to CnH2n-4.
W zależności od liczby wiązań pojedynczych znajdujących się pomiędzy wiązaniami podwójnymi w łańcuchu węglowym rozróżnia się trzy rodzaje dienów:
Wikipedia
[czytaj: dip] miasto we Francji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
starogrecka galera o dwóch rzędach wioseł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. staroż. mar. galera z dwoma rzędami wioseł, początkowo tylko wiosłowa, a następnie żaglowo-wiosłowa;
Wiktionary
Diera, birema (od stgr. "diērēs", łac. "biremis") – określenie starożytnych galer wyposażonych w dwa rzędy wioseł, będących rozwinięciem konstrukcji monery. Inne greckie określenie takiego dwurzędowca to dikrotos.
Wikipedia
IPA: ˈdʲjɛra, AS: dʹi ̯era
Wiktionary
(1.1) dwurzędowiec, birema
Wiktionary
1. w językoznawstwie: poziomy dwukropek (..) wpisany nad drugą samogłoską dyftongu, sygnalizujący oddzielne wymawianie każdej samogłoski;
2. w metryce antycznej i w wierszu sylabotonicznym: zbieganie się końca stopy i końca wyrazu lub zestroju akcentowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) typogr. diakryt w postaci dwóch kropek umieszczanych nad literą w celu zaznaczenia jej wymowy jako część oddzielnej sylaby;
(1.2) jęz. w metryce: zbieżność granicy stopy akcentowej z granicą wyrazu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Na koniec pierwszej połowy pentametru przypada zawsze koniec wyrazu; zachodzi więc tutaj główna diereza, dzieląca wiersz na dwie równe części.
Wiktionary
przym. dierezowy
Wiktionary
[czytaj: dizel] dizel;
1. typ tłokowego silnika spalinowego, napędzanego olejem napędowym; silnik dieslowski, silnik Diesla; ropniak;
2. potocznie:
a) samochód z silnikiem Diesla; ropniak;
b) olej napędowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. silnik wysokoprężny;
(1.2) mot. pot. pojazd z dieslem (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tradycyjnym dieslu porcja paliwa potrzebna do wykonania pojedynczego cyklu pracy dostarczana jest od razu w jednym momencie.
(1.1) (…) dla miłośników wolnych obrotów Ford przygotował dynamicznego diesla o mocy 90 KM.
(1.2) Krzysiek podjeżdża swoim starym, rozklekotanym fordem dieslem.
(1.2) Następnym razem kupię diesel, bo benzyniak mnie zbyt dużo kosztuje.
Wiktionary
IPA: ˈdʲizɛl, AS: dʹizel
Wiktionary
przym. dieslowski, dieslowy
Wiktionary
[czytaj: dizelek] zdrobnienie od: diesel
SJP.pl
dawniej: zastępowanie parowozów lokomotywami z silnikiem wysokoprężnym
SJP.pl
[czytaj dies-is] interwał stanowiący różnicę pomiędzy oktawą czystą a trzema nietemperowanymi tercjami wielkimi, odpowiadający stosunkowi częstotliwości dźwięków równemu 128:125
SJP.pl
[czytaj: dizlowski] silnik dieslowski - silnik wysokoprężny; diesel, silnik Diesla
SJP.pl
1. sposób odżywiania się;
2. wynagrodzenie z tytułu pełnienia szczególnej funkcji, suma przeznaczona na koszty utrzymania w podróży służbowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. sposób odżywiania się
(1.2) pot. odchudzanie się, niskokaloryczne jedzenie
(1.3) pieniądze na podróż służbową
(1.4) wynagrodzenie dzienne (za każdy dzień pracy) za pełnienie szczególnych funkcji (np. posła)
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Twoja dieta powinna zawierać więcej witamin.
(1.2) Pan dyrektor jest na diecie, bo ma za duży brzuch.
(1.3) Był w Pile służbowo, w delegacji, więc nie powinien płacić za coś, co mu się zwyczajnie należało. Dlatego, wyjeżdżając, nawet nie pomyślał o tym, by zatroszczyć się o diety.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjɛta, AS: dʹi ̯eta
Wiktionary
rzecz. dietetyka ż., dietetyk m., dietetyczka ż., dietetyczność ż.
przym. dietetyczny
przysł. dietetycznie
Wiktionary
urzędnik nie będący na etacie, pobierający wynagrodzenie dzienne, diety; diurnista
SJP.pl
[czytaj: diter] imię niemieckie
SJP.pl
→ dietetyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: dietetyk
Wiktionary
(1.1) Magda chodzi do dietetyczki, bo chce się skutecznie odchudzić.
Wiktionary
IPA: ˌdʲjɛtɛˈtɨt͡ʃka, AS: dʹi ̯etetyčka
Wiktionary
rzecz. dieta ż., dietetyka ż.
:: fm. dietetyk m.
przym. dietetyczny
Wiktionary
1. odpowiadanie wymaganiom diety lub dietetyki, np. dietetyczność kuchni;
2. o potrawach: zdrowość, niskokaloryczność, delikatność, np. dietetyczność posiłku
SJP.pl
1. spełniający wymagania diety lub dietetyki;
2. o potrawach: zdrowy, niskokaloryczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. spełniający wymagania diety lub dietetyki albo z nimi związany
(1.2) książk. o posiłku: niskokaloryczny, zdrowy
Wiktionary
(1.1) Mam już dość dietetycznej kuchni mojej żony.
(1.2) Od tygodnia jem dietetyczne pieczywo i nie schudłam ani kilograma!
Wiktionary
IPA: ˌdʲjɛtɛˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dʹi ̯etetyčny
Wiktionary
rzecz. dieta ż., dietetyka ż., dietetyk m., dietetyczka ż.
przysł. dietetycznie
Wiktionary
specjalista opracowujący diety
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) med. specjalista w zakresie racjonalnego żywienia, opracowujący diety dostosowane do potrzeb ludzi zdrowych oraz do różnych schorzeń;
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Mój dietetyk zabronił mi pić kawę.
(1.1) Ulryk jest dietetykiem, który właśnie wydał książkę ze stoma wegańskimi i wegetariańskimi przepisami.
Wiktionary
IPA: dʲjɛˈtɛtɨk, AS: dʹi ̯etetyk
Wiktionary
rzecz. dieta ż., dietetyka ż.
:: fż. dietetyczka ż.
przym. dietetyczny
przysł. dietetycznie
Wiktionary
1. nauka zajmująca się zasadami racjonalnego odżywiania człowieka;
2. praktyczne stosowanie odpowiednich przepisów odżywiania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nauka zajmująca się zasadami racjonalnego żywienia człowieka, w zależności od wykonywanej pracy lub stanu zdrowia;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: dietetyk
Wiktionary
Dietetyka – nauka medyczna o żywieniu człowieka zajmująca się:
Dietetyka dostarcza informacje niezbędne do opracowania zasad zdrowego odżywiania, które w połączeniu z właściwym stylem życia są najskuteczniejszą metodą zapobiegania chorobom cywilizacyjnym.
Dietetyka powiązana jest ściśle z: medycyną, farmakologią, chemią lub ściślej bromatologią, biologią i mikrobiologią, psychologią.
Wikipedia
IPA: dʲjɛˈtɛtɨka, AS: dʹi ̯etetyka
Wiktionary
rzecz. dieta ż., dietetyk m., dietetyczka ż.
przym. dietetyczny
przysł. dietetycznie
Wiktionary
zdrobnienie od: dieta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: ditmar] niemieckie imię męskie
SJP.pl
kobieta stosująca różnego rodzaju diety
SJP.pl
osoba stosująca różnego rodzaju diety
SJP.pl
stosowanie różnego rodzaju diet traktowane jako objaw choroby
SJP.pl
metoda leczenia lub wspomagania terapii odpowiednio dobraną dietą
SJP.pl
Dietoterapia – inaczej stosowanie diet terapeutycznych lub leczniczych to sposób żywienia, w którym celowo modyfikuje się podaż składników energetycznych i substancji odżywczych w celu osiągnięcia efektu terapeutycznego. Jest stosowana jako element leczenia w wielu schorzeniach, zwłaszcza tych, których rozwój jest związany z nieprawidłowym żywieniem. W zależności od celu klinicznego, diety terapeutyczne mogą:
Wikipedia
potocznie: być na diecie
SJP.pl
zależny od diety
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który zależy od diety
Wiktionary
związany z dietą zero, głodówką
SJP.pl
[czytaj: ditrich] nazwisko niemieckie, m.in. Marlena Dietrich (właściwie Maria Magdalena von Losch) (1904-92), amerykańska aktorka filmowa pochodzenia niemieckiego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
określenie wykonawcze: od tyłu, cofając się; stosowane w odniesieniu do imitacji wstecznej
SJP.pl
[czytaj: di-etyl] związek chemiczny, np. szczawian dietylu; dwuetyl
SJP.pl
[czytaj: di-etyloamid] dietyloamid kwasu lizergowego - organiczny związek chemiczny, substancja psychoaktywna; LSD, dwuetyloamid
SJP.pl
[czytaj: di-etyloamina] amina drugorzędowa stosowana do produkcji gum, farb, żywic; dwuetyloamina
SJP.pl
Dietyloamina – organiczny związek chemiczny, amina drugorzędowa.
Jest bardzo łatwopalna, rozpuszczalna w wodzie i etanolu.
Dietyloaminę otrzymuje się z amoniaku i etanolu. W wyniku reakcji powstają także etyloamina i trietyloamina. Dietyloamina używana jest jako czynnik antykorozyjny oraz przy produkcji gum, farb, leków i żywic.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. seks. wada wrodzona polegająca na posiadaniu podwójnego penisa
Wiktionary
Difalia, duplikacja prącia – rzadkie zaburzenie rozwojowe, w którym samiec przychodzi na świat z dwoma prąciami. Pierwszy odnotowany przypadek opisał Johannes Jacob Wecker w 1609. Zaburzenie to występuje z częstością około 1 na 5,5 miliona urodzeń.
Występowanie difalii wiąże się zazwyczaj z innymi zaburzeniami wrodzonymi, które mogą dotyczyć nerek, kręgów, dystalnego jelita czy też okolicy anorektalnej. Difalia wiąże się też z wyższym ryzykiem rozszczepu kręgosłupa.
Wikipedia
IPA: dʲiˈfalʲja, AS: dʹifalʹi ̯a
Wiktionary
roślina zielna z rodziny obrazkowatych; dieffenbachia; diffenbachia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. doniczkowa roślina ozdobna o nakrapianych liściach i silnie trującym soku;
Wiktionary
Di
Wikipedia
IPA: ˌdʲifɛ̃nˈbaxʲja, AS: dʹifẽnbaχʹi ̯a
Wiktionary
związek z dwoma grupami fenolowymi; dwufenol
SJP.pl
organiczny związek chemiczny, dimer benzenu; dwufenyl, bifenyl
SJP.pl
związek chemiczny używany jako fungicyd; dwufenyloamina
SJP.pl
Difenyloamina – organiczny związek chemiczny z grupy amin. Jest to bezbarwne ciało stałe o charakterystycznym zapachu.
Wikipedia
organiczny związek chemiczny; dwufenyloetan
SJP.pl
związek chemiczny powstający z benzolu przez działanie chlorku benzylu w obecności chlorku glinowego; dwufenylometan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) inform. program komputerowy wyświetlający różnice między dwoma plikami tekstowymi;
(1.2) środ. w serwisach typu wiki: strona ukazująca różnice pomiędzy dwoma wersjami artykułu; także link do takiej strony
Wiktionary
diff – program komputerowy działający w konsoli, wyświetlający różnice między dwoma plikami tekstowymi na poziomie poszczególnych wierszy. Ukazuje, które wiersze występują w obu plikach, a które są unikalne.
Poniżej przykładowe wyjście programu: wiersze wspólne dla porównywanych plików nie są oznaczane, wiersze występujące tylko w pierwszym pliku są poprzedzone minusem, a tylko w drugim – plusem:
Wikipedia
IPA: dʲif, AS: dʹif
Wiktionary
roślina zielna z rodziny obrazkowatych; dieffenbachia; difenbachia
SJP.pl
pierwotniak z rzędu tekameb
SJP.pl
środowiskowo: domyślnie
SJP.pl
sól lub ester kwasu difosforowego; dwufosforan
SJP.pl
pochodna tiaminy; pirofosforan tiaminy
SJP.pl
zwolennik jednego z dwóch kierunków dżinizmu
SJP.pl
zakon ascetów o surowej regule, zwolennicy jednego z dwóch kierunków dżinizmu
SJP.pl
Digambarowie (dewanagari: दिगंबर) – jeden z dwóch głównych (obok śwetambarów) kierunków w łonie dźinizmu.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. litera z archaicznego alfabetu greckiego, oznaczająca głoskę IPA4|v. lub IPA4|w. oraz liczbę 6
Wiktionary
Di
Wikipedia
IPA: dʲiˈɡãmːa, AS: dʹigã•ma
Wiktionary
przywry digeniczne - podgromada płazińców, obejmująca bezwarunkowe pasożyty wewnętrzne kręgowców o ciele nieczłonowanym i listkowanym; przywry digenetyczne, przywry dwurodne
SJP.pl
ciemnoniebieski minerał, siarczek miedzi; dygenit
SJP.pl
Digenit – minerał z klasy siarczków.
Wikipedia
duża część kodeksu napisanego przez Justyniana I Wielkiego na podstawie pism prawników rzymskich; faktyczna kodyfikacja prawa rzymskiego; pandekta, pandekty
SJP.pl
[czytaj: diżestif] napój alkoholowy podawany po posiłku, ułatwiający trawienie
SJP.pl
oszklona komora laboratoryjna, z której za pomocą wentylatora lub naturalnego ciągu usuwane są szkodliwe gazy; dygestorium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. laboratoryjna przeszklona komora, zaopatrzona w wentylację wywiewną
Wiktionary
rzecz. dygestorium n.
Wiktionary
(1.1) dygestorium, wyciąg laboratoryjny
Wiktionary
członek angielskiej lewicowej organizacji chłopskiej; kopacz
SJP.pl
Nie mylić z: "Diggers" (gra z 1993).
Digger – komputerowa gra zręcznościowa wydana w 1983 roku przez kanadyjskie przedsiębiorstwo Windmill Software na platformę PC. Gra polega na sterowaniu pojazdem kopiącym tunele w ziemi i zbierającym rozmieszczone na planszy szmaragdy.
Wikipedia
angielska lewicowa organizacja chłopska powstała w połowie XVII w., propagująca komunizm utopijny, dążąca do równości społecznej, zniesienia własności ziemskiej i powstania republiki demokratycznej; kopacze
SJP.pl
Di
Wikipedia
[czytaj: didżi] cyfrowy; digital
SJP.pl
[czytaj: digiBUK] książka będąca jednocześnie opakowaniem na płytę kompaktową
SJP.pl
zespół glikozydów wyizolowanych z liści naparstnicy wełnistej, wzmacniający mięsień sercowy, stosowany głównie w niewydolności krążenia
SJP.pl
[czytaj: digipak] opakowanie na płytę kompaktową
SJP.pl
[czytaj: didżital] cyfrowy; digi
SJP.pl
trująca substancja uzyskiwana z liści naparstnicy, w bardzo małych dawkach używana także jako składnik leków nasercowych
SJP.pl
naparstnica;
1. trująca bylina z rodziny trędownikowatych;
2. środek nasercowy otrzymywany z liści tej rośliny
SJP.pl
dygitalizacja, cyfryzacja;
1. nadawanie postaci cyfrowej różnego rodzaju danym; digityzacja;
2. upowszechnienie się umiejętności korzystania z techniki cyfrowej w różnych dziedzinach życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. przetwarzanie danych analogowych, pisanych do postaci cyfrowej, także. rozpowszechnianie techniki cyfrowej;
Wiktionary
(1.1) O tym, czy w celu ochrony dziedzictwa kulturowego zbiory m.in. gazet i czasopism należy poddać mikrofilmowaniu czy też digitalizacji, prowadzone są od dawna dyskusje na forach internetowych […]
Wiktionary
IPA: ˌdʲiɟitalʲiˈzat͡sʲja, AS: dʹiǵitalʹizacʹi ̯a
Wiktionary
czas. digitalizować
przym. digitalny
Wiktionary
(1.1) dygitalizacja, cyfryzacja, ucyfrowienie
Wiktionary
urządzenie przetwarzające sygnał analogowy na sygnał cyfrowy; dygitalizator, digitizer, dygitalizer, dyskretyzator, konwertor analogowo-cyfrowy
SJP.pl
nadawać czemuś (muzyce, obrazowi, danym) postać cyfrową; dygitalizować, cyfryzować
SJP.pl
wykorzystujący technikę cyfrową; cyfrowy, dygitalny, digitalowy, dygitalowy
SJP.pl
wykorzystujący technikę cyfrową; cyfrowy, digitalny, dygitalny, dygitalowy
SJP.pl
[czytaj: digiTAJzer] urządzenie przetwarzające sygnał analogowy na sygnał cyfrowy; dygitalizer, digitalizator, dygitalizator, dyskretyzator, konwertor analogowo-cyfrowy
SJP.pl
glikozyd nasercowy pozyskiwany (obok digoksyny) z liści naparstnicy purpurowej i wełnistej, stosowany w niewydolności mięśnia sercowego
SJP.pl
Digitoksyna (łac. "Digitoxinum") – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów, jego aglikon zawiera pochodną steranu. Jest silną trucizną.
Zaliczana jest do leków z grupy glikozydów nasercowych. Stosuje się ją w chorobach serca. Jest otrzymywana z naparstnicy purpurowej ("Digitalis purpurea").
Wikipedia
odprężający i relaksujący masaż punktów energetycznych ciała
SJP.pl
terapia polegająca na uciskaniu odpowiednich punktów ciała końcami palców, stosowana zwłaszcza w kosmetyce
SJP.pl
lampa elektronowa o dziesięciu katodach (ponumerowanych cyframi od 0 do 9), stosowana jako wyświetlacz cyfrowy
SJP.pl
nadawanie postaci cyfrowej różnego rodzaju danym; dygitalizacja, digitalizacja, cyfryzacja
SJP.pl
dwujęzyczność
SJP.pl
glikozyd nasercowy pozyskiwany (obok digitoksyny) z liści naparstnicy purpurowej i wełnistej, stosowany w niewydolności mięśnia sercowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. jeden z glikozydów naparstnicy, lek kardiotoniczny;
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Moja ciotka przyjmuje digoksynę na niewydolność serca i arytmię.
Wiktionary
IPA: ˌdʲiɡɔˈksɨ̃na, AS: dʹigoksỹna
Wiktionary
1. wykres matematyczny, w którym zbiór połączeń, zwanych łukami, jest zbiorem uporządkowanych par wierzchołków; graf skierowany;
2. głoska zapisana dwiema literami; dwuznak
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. lek rozszerzający obwodowe naczynia tętnicze, będący pochodną hydrazynoftalazyny
Wiktionary
Dihydralazyna ( dihydralazinum) – organiczny związek chemiczny, lek hipotensyjny, pochodna hydrazynoftalazyny. Obniża przede wszystkim ciśnienie rozkurczowe rozszerzając bezpośrednio tętniczki obwodowe, rozszerza naczynia krwionośne, zwiększa przepływ krwi oraz zmniejsza obciążenie następcze.
Wikipedia
(1.1) Maksymalna dawka dobowa dihydralazyny to 125 miligramów.
Wiktionary
IPA: ˌdʲixɨdralaˈzɨ̃na, AS: dʹiχydralazỹna
Wiktionary
organiczny związek chemiczny, analog witaminy D, regulujący prawidłowe stężenie wapnia we krwi
SJP.pl
[czytaj: diżon]
1. gatunek musztardy; musztarda diżońska;
2. sos na bazie musztardy diżońskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto i gmina we Francji, w regionie Burgundia, którego jest historyczną stolicą;
Wiktionary
Nie mylić z: miastem Gijón w Hiszpanii.
Wikipedia
(1.1) Wcześniej, bo już od 1940 r., w północnej strefie okupowanej działało siedem placówkaacówek gestapo: w Paryżu, Nancy, Dijonie, Orleanie, Rouen, Rennes, Bordeaux.
Wiktionary
przym. diżoński
Wiktionary
nazwa zwyczajowa herbicydu z grupy pochodnych kwasu benzoesowego
SJP.pl
kwasy dikarboksylowe - kwasy karboksylowe zawierające dwie grupy karboksylowe (−COOH)
SJP.pl
komórka (lub stadium) zawierająca dwa jądra komórkowe
SJP.pl
Di
Wikipedia
kolegialny organ władzy sądowniczej w starożytnej Grecji
SJP.pl
zapłata, którą otrzymywali po rozprawie sędziowie ateńscy
SJP.pl
podwójna kaustyka
SJP.pl
mała antylopa z rodziny krętorogich
SJP.pl
Dikdik ("Madoqua") – rodzaj ssaków kopytnych z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae). Pierwsze ślady pobytu antylopy na Ziemi szacuje się na okres 3,5 mln lat temu, kiedy to w północnej Tanzanii w jednym z wykopalisk w Laetoli natrafiono na ślady zostawiane w popiele wyrzucanym przez wulkan. Znaleziono tam też ich odchody, tzw. koprolity w postaci skamieniałych kulek.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) mitgr. bogini i uosobienie sprawiedliwości, utożsamiana z rzymską Justycją; jedna z Hor;
(1.2) astr. planetoida o numerze katalogowym 99;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W sztukach plastycznych Dike bywa przedstawiana jako młoda kobieta z jakimś kwiatem lub rośliną w ręce.
(1.2) Dike porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
Wiktionary
IPA: ˈdʲikɛ, AS: dʹike
Wiktionary
(1.1) Justycja; rzad. Sprawiedliwość
Wiktionary
związek organiczny o cząsteczkach zawierających 2 grupy karbonylowe (ketonowe); dwuketon
SJP.pl
przymiotnik od: diketon
SJP.pl
podium w meczecie dla czytającego głośno Koran; dakka
SJP.pl
niesteroidowy lek o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym
SJP.pl
Di
Wikipedia
w poezji antycznej: strofa złożona z dwu członów, która łączy wersy o dwu różnych miarach
SJP.pl
rodzaj dinozaura z infrarzędu zauropodów
SJP.pl
Di
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
część układu Golgiego
SJP.pl
Diktiosom, stos Golgiego – występujący u wszystkich organizmów eukariotycznych element aparatu Golgiego składający się z 5-8 łukowato wygiętych, spłaszczonych cystern oraz odpączkowujących pęcherzyków. Ich liczba zależy od aktywności wydzielniczej komórki. W diktiosomie wyróżniane są dwa bieguny: "cis" (formowania) i "trans" (dojrzewania).
Wikipedia
pochodna kumaryny, związek powstający w zgniłej koniczynie; melitoksyna, antyprotrombina, antywitamina K
SJP.pl
Dikumarol ( dicoumarolum), #PATRZ melitoksyna – naturalnie występujący i syntetyczny heterocykliczny, organiczny związek chemiczny, pochodna kumaryny, antywitamina witamin K, antyprotrombina. Na początku lat 20. XX kanadyjski lekarz weterynarii prof. Frank Schofield odkrył, że związek ten powstaje w zgniłej koniczynie. W przeszłości był wykorzystywany jako lek przeciwkrzepliwy, ale w krótkim czasie został wyparty z tego zastosowania przez nowsze syntetyczne pochodne np. warfarynę.
Wikipedia
nazwa zwyczajowa herbicydu powodującego wysuszenie rośliny
SJP.pl
potocznie: ubity interes, zawarta umowa; deal
SJP.pl
Dil (hindi: दल, urdu: دل) – bollywoodzki komediodramat wyreżyserowany w 1990 przez debiutanta Indra Kumara. W rolach głównych sławni indyjscy aktorzy Aamir Khan, Madhuri Dixit i Anupam Kher. Tematem filmu są narodziny i obrona miłości także przed nieakceptacją rodziców.
Wikipedia
komiksowa postać pracownika korporacji, stworzona przez Scotta Adamsa
SJP.pl
Di
Wikipedia
sztuczny członek służący do masturbacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) seks. sztuczny penis
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdʲildɔ, AS: dʹildo
Wiktionary
(1.1) wulg. jebadło
Wiktionary
dealer;
1. osoba lub firma pośrednicząca w sprzedaży towarów, zwłaszcza drogich
2. osoba zajmująca się rozprowadzaniem narkotyków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sprzedawca-dystrybutor
Wiktionary
Diler – anglicyzm, spolszczona wersja angielskiego słowa "dealer", oznaczającego osobę pośredniczącą w transakcjach kupna i sprzedaży.
Wikipedia
IPA: ˈdʲilɛr, AS: dʹiler
Wiktionary
rzecz. dilowanie n.
:: fż. dilerka ż.
czas. dilować ndk.
przym. dilerski
Wiktionary
dealerka;
1. kobieta pośrednicząca w sprzedaży towarów, zwłaszcza drogich;
2. kobieta zajmująca się rozprowadzaniem narkotyków;
3. potocznie: zajęcie, praca dilera, dilerki; dilerstwo, dealerstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pośrednicząca w transakcjach handlowych
(1.2) kobieta, która diluje narkotykami
(1.3) dilerstwo
Wiktionary
rzecz. dilowanie n.
:: fm. diler
czas. dilować ndk.
przym. dilerski
Wiktionary
→ diler; dealerski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dilerem, dotyczący dilera
Wiktionary
rzecz. diler mos., dilerka ż.
czas. dilować
Wiktionary
dealerstwo;
1. pośredniczenie w sprzedaży produktów określonej firmy, zwłaszcza drogich, np. samochodów;
2. rozprowadzanie narkotyków
SJP.pl
potocznie: ubity interes, zawarta umowa; deal
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Timoru Wschodniego;
Wiktionary
Dili ( Díli) – stolica Timoru Wschodniego, położona na północnym wybrzeżu wyspy Timor, w archipelagu Małych Wysp Sundajskich, nad cieśniną Ombai. Liczba mieszkańców miasta 59 tysięcy, 163 000 w aglomeracji (2006). Miasto stanowi centrum gospodarcze i handlowe kraju – znajduje się tu główny port morski i port lotniczy. Przemysł włókienniczy, chemiczny, spożywczy; rzemiosło.
Wikipedia
IPA: ˈdʲilʲi, AS: dʹilʹi
Wiktionary
rzecz. dilijczyk mos., dilijka ż.
przym. dilijski
Wiktionary
mieszkaniec Dili (stolicy Timoru Wschodniego)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dili
Wiktionary
IPA: dʲiˈlʲijt͡ʃɨk, AS: dʹilʹii ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Dili n.
:: fż. dilijka ż.
przym. dilijski
Wiktionary
mieszkanka Dili (stolicy Timoru Wschodniego)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dili
Wiktionary
IPA: dʲiˈlʲijka, AS: dʹilʹii ̯ka
Wiktionary
rzecz. Dili n.
:: fm. dilijczyk mos.
przym. dilijski
Wiktionary
→ Dili (stolica Timoru Wschodniego)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Dili
Wiktionary
IPA: dʲiˈlʲijsʲci, AS: dʹilʹii ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dili n., dilijczyk m., dilijka ż.
Wiktionary
marka herbaty i firma
SJP.pl
rodzaj dinozaura z podrzędu teropodów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. paleont. nazwa systematyczna|Dilophosaurus|ref=tak., rodzaj dinozaura żyjącego w epoce jury wczesnej na terenie Ameryki Północnej;
(1.2) zool. zwierzę z rodzaju dilofozaur (1.1)
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.2) Dilofozaur należy do najwcześniejszych dużych drapieżników wśród dinozaurów.
Wiktionary
potocznie: rozprowadzać narkotyki; dealować
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. brak)
(1.1) sprzedawać narkotyki
Wiktionary
rzecz. diler, dilerka, dilerstwo, dilowanie, dealer, dealerka, dealerstwo, dealowanie
czas. dealować
przym. dealerski, dilerski
Wiktionary
(1.1) war. dealować
Wiktionary
nazwisko, m.in. Wilhelm Dilthey (1833-1911), niemiecki filozof
SJP.pl
organiczny związek chemiczny, lek z grupy antagonistów wapnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) farm. lek rozszerzający naczynia, stosowany m.in. w nadciśnieniu tętniczym i chorobie wieńcowej, należący do pierwszej generacji antagonistów wapnia; pochodna benzotiazepiny
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Czy rzadsze stosowanie diltiazemu to oznaka końca tego farmaceutyku?
Wiktionary
(1.1) nazwy handlowe: Dilzem, Oxycardil
Wiktionary
określenie wykonawcze: gasnąco, zamierająco
SJP.pl
wymiar przestrzeni liniowej
SJP.pl
DiM (do 2006 roku jako Dusza i Mercik) – polski zespół reggae, działający w latach 2005–2009.
Wikipedia
nazwisko, m.in. Stawros Dimas, grecki polityk
SJP.pl
nazwa handlowa leku stosowanego w leczeniu mdłości i wymiotów, zawierającego dimenhydraminę; Dimenhydrinat, Awiomarina
SJP.pl
cząsteczka powstała z połączenia się dwóch monomerów, cząsteczek prostych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. oligomer zbudowany z dwóch merów;
Wiktionary
(1.1) Cyklizacji do dimerów sprzyja też prowadzenie reakcji w dużym rozcieńczeniu.
Wiktionary
IPA: ˈdʲĩmɛr, AS: dʹĩmer
Wiktionary
rzecz. dimeryzacja ż.
przym. dimeryczny
Wiktionary
syntetyczny związek stosowany jako odtrutka w zatruciach metalami ciężkimi
SJP.pl
Dimerkaprol, BAL ( dimercaprolum) – chelatujący związek chemiczny stworzony przez brytyjskich biochemików na Uniwersytecie Oxfordzkim podczas II wojny światowej. Został wynaleziony w sekrecie jako antidotum na bojowy środek trujący o nazwie luizyt.
BAL obecnie jest używany w medycynie jako antidotum w leczeniu zatruć arsenem, rtęcią i innymi metalami ciężkimi. Dodatkowo znalazł też zastosowanie przy leczeniu choroby Wilsona, genetycznego zaburzenia polegającego na spichrzaniu miedzi w tkankach.
Wikipedia
w chemii: powstały z połączenia się dwóch monomerów, takich samych cząsteczek prostych
SJP.pl
reakcja chemiczna, w czasie której z monomerów powstają dimery
SJP.pl
Dimeryzacja – reakcja chemiczna (rodzaj polimeryzacji), w której dwa monomery łączą się w dimer (często w obecności katalizatora). Przykładem tej reakcji może być kondensacja trimetylosilanolu:
Wikipedia
1. zamieniać w dimer;
2. dimeryzować się - stawać się dimerem
SJP.pl
organiczny związek chemiczny używany do zwalczania insektów i roztoczy na roślinach uprawnych
SJP.pl
Dimetoat – organiczny związek chemiczny z grupy estrów kwasu ditiofosforowego, insektycyd fosforanoorganiczny służący do zwalczania insektów i roztoczy na uprawach roślinnych.
Wikipedia
w matematyce: rodzaj rzutu aksonometrycznego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Dimetrodon – mięsożerny synapsyd zamieszkujący we wczesnym i środkowym permie około 280–265 mln lat temu tereny dzisiejszej Ameryki Północnej i Europy (większość jego skamieniałości odkryto na obszarze USA, w Teksasie, Oklahomie i fragmentaryczne w Nowym Meksyku; skamieniałości jednego gatunku "D. teutonis" odkryto w środkowych Niemczech).
Wikipedia
związek chemiczny, np. siarczan dimetylu; dwumetyl
SJP.pl
amina alifatyczna, gaz o zapachu zgniłych ryb; dwumetyloamina
SJP.pl
Dimetyloamina, #PATRZ dwumetyloamina – organiczny związek chemiczny z grupy amin, najprostsza drugorzędowa amina alifatyczna.
Wikipedia
organiczny związek chemiczny z grupy eterów, produkowany z gazu ziemnego, węgla lub biomasy; dimetyloeter, eter dimetylowy, eter dwumetylowy
SJP.pl
pochodna kwasu mrówkowego; ciecz będąca doskonałym rozpuszczalnikiem wielu związków organicznych
SJP.pl
Di
Wikipedia
kryształ nierozpuszczalny w wodzie, stosowany w analizie chemicznej
SJP.pl
Dimetyloglioksym – organiczny związek chemiczny z grupy oksymów. Jest stosowany w analizie chemicznej (jako odczynnik Czugajewa) do wykrywania szeregu metali, zwłaszcza jonów niklu ():
Reakcja ta jest bardzo czuła – pozwala wykryć jedną część niklu w 400 tysiącach części wody (tj. 2,5 ppm).
Wikipedia
eter dimetylowy - organiczny związek chemiczny z grupy eterów, produkowany z gazu ziemnego, węgla lub biomasy; dimetyloeter, eter dwumetylowy
SJP.pl
określenie wykonawcze: coraz ciszej; decrescendo
SJP.pl
Di
Wikipedia
rodzaj złącza na płycie głównej komputera
SJP.pl
DIMM ( Dual In-Line Memory Module) – szereg standardów modułów pamięci RAM, w których styki złącza krawędziowego modułu znajdują się po obu stronach płytki drukowanej. Wcześniej stosowane moduły miały styki tylko z jednej strony i były oznaczane jako SIMM.
Wikipedia
związek chemiczny stosowany w analizie chemicznej; dwumocznik
SJP.pl
występowanie organizmów jednego gatunku w dwu różnych formach (np. dymorfizm płciowy); dymorfizm
SJP.pl
roślina kwiatowa z rodziny astrowatych, uprawiana dla celów ozdobnych
SJP.pl
Dimorfoteka ("Dimorphotheca") – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 19 gatunków. Występują w południowej Afryce – na południe od Namibii, Botswany i Zimbabwe. Są to rośliny jednoroczne, byliny lub krzewinki pochodzące z Afryki Południowej i są spokrewnione z gatunkami rodzaju kościanik "Osteospermum". W Polsce rośliny te są uprawiane. Dimorfoteka gruczołowata "D. pluvialis" przejściowo dziczeje z upraw (ma status efemerofita).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) adm. grecki odpowiednik gminy administracyjnej;
Wiktionary
(1.1) demos
Wiktionary
1. Deutsches Institute für Normung, Niemiecki Instytut Normalizacyjny, instytut naukowy w Niemczech;
2. (od instytutu DIN) światłoczułość; oznaczenie stopnia światłoczułości
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) miar. fot. miara światłoczułości;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dotyczy to przede wszystkim zdjęć robionych na filmach o czułości 400 i więcej DIN.
Wiktionary
IPA: dʲĩn, AS: dʹĩn
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Dina – imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa דִּינָה oznaczającego „sędzia”. Najbardziej znaną osobą o tym imieniu była biblijna Dina córka Jakuba i Lei.
Wikipedia
dynar;
1. podstawowa jednostka monetarna byłej Jugosławii, Iraku, Jordanii i innych państw
2. dawna złota moneta arabska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. współczesny i historyczny pieniądz wielu krajów;
Wiktionary
Dinar – złota moneta arabska, bita od VII do XV wieku, używana głównie w handlu międzynarodowym. Początkowo moneta ważyła około 4,25 grama.
Wikipedia
(1.1) To kosztuje sześć dinarów.
Wiktionary
IPA: ˈdʲĩnar, AS: dʹĩnar
Wiktionary
rzecz. denar mzw.
przym. dinarowy
Wiktionary
dinner;
1. restauracja, w której odbywają się produkcje teatralne w czasie kolacji albo po niej;
2. rodzaj szybkiego w przygotowaniu posiłku spożywanego podczas oglądania telewizji
SJP.pl
Diner – pamiątkowa jednostka monetarna Andory, wydawana oficjalnie od roku 1977 (wcześniej jedynie w krótkich nieoficjalnych seriach). Przeznaczona do celów kolekcjonerskich, nie jest używana w normalnym obiegu pieniężnym. Występuje jedynie w formie monet – srebrnych, złotych i bimetalicznych (m.in. brąz z miedzioniklem, także złoto z platyną) oraz tri-metalicznych. Jednostką podwielokrotną wobec dinera jest centym ("cèntim"): 1 D. = 100 c.
Wikipedia
Ding-dong – utwór muzyczny polskiego zespołu 2 plus 1 z 1978 roku.
Wikipedia
[czytaj: dingi] dingi;
1. gumowa pneumatyczna tratwa używana jako łódka ratunkowa;
2. mały jacht mieczowy
SJP.pl
dinghy;
1. gumowa pneumatyczna tratwa używana jako łódka ratunkowa;
2. jednomasztowy mały jacht mieczowy
SJP.pl
dziki pies australijski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Canis lupus dingo|ref=tak., ssak z rodziny psowatych, zamieszkujący Australię, Nową Gwineę, oraz Azję Południowo-Wschodnią;
Wiktionary
(1.1) Dingo krzyżuje się z psem domowym, dając płodne potomstwo, różni się jednak budową czaszki.
Wiktionary
IPA: ˈdʲĩŋɡɔ, AS: dʹĩŋgo
Wiktionary
[czytaj: dęg] z francuskiego: dziwaczny, cudaczny, ekstrawagancki (w odniesieniu do przedmiotów)
SJP.pl
Dingue – solowy album francuskiej aktorki, Emmanuelle Seigner.
Autorami piosenek są francuski piosenkarz Doriand (właśc. Laurent Lescarret) oraz izraelska piosenkarka Keren Ann Zeidel. W przeciwieństwie do albumu "Ultra Orange & Emmanuelle", Emmanuelle Seigner zaśpiewała tu w swoim ojczystym języku.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
język zachodnionilotycki należący do rodziny języków nilo-saharyjskich, używany przez kilka milionów Nilotów (głównie przez plemię Dinków)
SJP.pl
lud afrykański mieszkający w południowym Sudanie, w dorzeczu Nilu
SJP.pl
Dinkowie, Dinka – afrykańskie plemię zamieszkujące Sudan Południowy, odłam Nilotów.
Liczbę Dinków szacuje się na ok. 2,9 mln (dane z końca XX wieku). Język dinka należy do rodziny nilo-saharyjskiej, a w jej obrębie do zachodniego odłamu nilotyckiej gałęzi języków wschodniosudańskich.
Wikipedia
potocznie: niewielka rzecz, której mówiący nie potrafi nazwać; dynks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zob. dynks.
Wiktionary
IPA: dʲĩŋks, AS: dʹĩŋks
Wiktionary
rzecz. dynks mrz.
Wiktionary
[czytaj: diner] diner;
1. restauracja, w której odbywają się produkcje teatralne w czasie kolacji albo po niej;
2. rodzaj szybkiego w przygotowaniu posiłku spożywanego podczas oglądania telewizji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy, nazwa własna
(1.1) zoonim imię dla psa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wymarły ssak kopytny z rodziny Dinocerata; dinocerat
SJP.pl
wymarły ssak kopytny z rodziny Dinocerata; dinoceras
SJP.pl
organizm jednokomórkowy zaopatrzony w wici, zaliczany do królestwa protistów; bruzdnica
SJP.pl
jeden z wymarłych rodzajów ptaków z rzędu moa
SJP.pl
[czytaj: diNOzałr]
1. przedstawiciel wymarłej grupy gadów znanych od późnego triasu do końca ery mezozoicznej;
2. przenośnie: osoba żyjąca bardzo długo lub zajmująca się czymś do późnych lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. paleont. wymarły gad naczelny z grupy archozaurów, która zdominowały ziemskie ekosystemy na ponad 160 mln lat, pojawiając się w środkowym triasie;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) przen. pejor. pot. stary człowiek
(2.2) pogard. osoba przejawiająca przestarzałe poglądy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) pejor. instytucja o skostniałych strukturach
Wiktionary
(1.1) Film o dinozaurach dziecko potraktowało w kategoriach bajki o smokach.
(1.1) Dinozaury dawno temu żyły, ale już wszystkie wyginęły.
(1.1) Ogród szczyci się także najstarszą w Polsce kolekcją sagowców, czyli roślinnych dinozaurów, pospolitych na ziemi w czasach mezozoiku (…)
Wiktionary
IPA: dʲĩˈnɔzawr, AS: dʹĩnozau̯r
Wiktionary
przym. dinozaurowy
Wiktionary
zdrobnienie od: dinozaur
SJP.pl
→ dinozaur; dinozaurzy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dinozaura
Wiktionary
rzecz. dinozaur mzw./mos./mrz.
Wiktionary
[czytaj: diNOzałr]
1. przedstawiciel wymarłej grupy gadów znanych od późnego triasu do końca ery mezozoicznej;
2. przenośnie: osoba żyjąca bardzo długo lub zajmująca się czymś do późnych lat
SJP.pl
Zo
Wikipedia
samica dinozaura
SJP.pl
1. sąd polubowny, rozstrzygnięcie sporu między Żydami przez rabina;
2. krwawa rozprawa wyrównująca porachunki w środowisku przestępczym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. praw. sąd polubowny przed rabinem, rozstrzygający cywilny spór między Żydami;
(1.2) gw-pl|Warszawa. więz. honorowy sąd przestępczy albo krwawa rozprawa wyrównująca przestępcze porachunki
Wiktionary
Dintojra – nazwa sądu rabinackiego wydającego orzeczenia w sprawach cywilnych Żydów w ramach autonomii gmin żydowskich w diasporze.
Nazwa pochodzi z języka hebrajskiego, gdzie słowo "din" oznacza sąd, a słowo "tora" prawo. W późniejszym czasie nazwa została przejęta przez środowisko przestępcze, w którego żargonie oznacza krwawą rozprawę wyrównującą rachunki.
Wikipedia
IPA: dʲĩnˈtɔjra, AS: dʹĩntoi ̯ra
Wiktionary
rzecz. Tora ż.
Wiktionary
(1.2) tentoira
Wiktionary
dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy - koenzym uczestniczący w procesie oddychania komórkowego, niezbędny czynnik przemiany glukozy w organizmie; NAD, dwunukleotyd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: Dino
Wiktionary
środowiskowo: mocny napój alkoholowy, np. denaturat, wódka; dinks, dynks
SJP.pl
przysłówek
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ekspr. okropnie
Wiktionary
rzecz. diobłowina ż., dioboł mzw.
przym. diobelny, diobli
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ekspr. okropny
Wiktionary
rzecz. diobłowina ż., dioboł mzw.
przysł. diobelnie
przym. diobli
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. diabelski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. diabelski, diabli
Wiktionary
rzecz. diobłowina ż., dioboł mzw.
przym. diobelny
przysł. diobelnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. diabeł
Wiktionary
rzecz. diobłowina ż.
przym. diobelny, diobli
przysł. diobelnie
Wiktionary
(1.1) deboł
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zgorszenie
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. robienie bezeceństwa
(1.3) gw-pl|Śląsk Cieszyński. niegodziwość, podłość
Wiktionary
rzecz. dioboł mzw.
przym. diobelny, diobli
przysł. diobelnie
Wiktionary
przyrząd elektroniczny przewodzący prąd tylko w jednym kierunku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) elektron. element elektroniczny wykazujący różny opór w zależności od kierunku przepływu prądu;
(1.2) slang. przen. pryszcz
Wiktionary
Dioda – dwuzaciskowe (dwuelektrodowe) urządzenie elektroniczne, które przewodzi prąd elektryczny w sposób niesymetryczny (generalnie – w jednym kierunku).
Historycznie pierwszymi diodami były detektory kryształkowe i diody próżniowe. Obecnie najczęściej spotykanym rodzajem są diody półprzewodnikowe, zbudowane z dwóch warstw odmiennie domieszkowanego półprzewodnika, tworzących razem złącze p-n.
Wikipedia
(1.1) Diody stanowią podstawowe elementy prostowników.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjɔda, AS: dʹi ̯oda
Wiktionary
rzecz. diodówka ż.
:: zdrobn. diodka ż.
przym. diodowy
Wiktionary
zdrobnienie od: dioda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dioda
Wiktionary
rzecz. dioda ż., diodówka ż.
przym. diodowy
Wiktionary
tropikalna ryba morska z rzędu najeżkokształtnych; jeżówka; najeżka; jeżoryb; rybojeż
SJP.pl
Diodon – rodzaj morskich ryb rozdymkokształtnych z rodziny najeżkowatych (Diodontidae).
Wikipedia
imię męskie pochodzenia greckiego
SJP.pl
Diodor – imię męskie pochodzenia greckiego, od "Διοδωρος (Diodoros)", co oznacza "dar Zeusa" ("dar Boga"). Imię to jest złożone z członów "Διος (Dios)" ("Zeusa") i "δωρον (doron)" ("dar") – por. Teodor i Bożydar. Imię to nosił grecki historyk z I wieku p.n.e., a także wielu świętych katolickich.
Wikipedia
przymiotnik od: dioda
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) elektr. związany z diodą, dotyczący diod; zbudowany z diod
Wiktionary
rzecz. dioda ż., diodka ż.
Wiktionary
środek kontrastowy przepuszczający promieniowanie rentgenowskie, stosowany dożylnie w urografii
SJP.pl
Diofantos (2 połowa III wieku), matematyk grecki
SJP.pl
Diofantos (gr. Διόφαντος = "Diophantos", łac. "Diophantus"; ur. ok. 200/214 n.e., zm. ok. 284/298 n.e.) – matematyk grecki żyjący w III wieku n.e. w Aleksandrii.
Wikipedia
w teorii liczb: dotyczący liczb naturalnych jako rozwiązań algebraicznych równań lub nierówności, np. równanie diofantyczne - problem ustalenia istnienia rozwiązań równania w liczbach naturalnych
SJP.pl
1. Diogenes Laertios (III w.), grecki filozof i doksograf;
2. Diogenes z Synopy (ok. 413-323 p.n.e.), filozof grecki (cynik)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
(1.2) filoz. starożytny grecki filozof o przydomku Pies, pochodzący z Synopy, głosiciel ubóstwa i powrotu do natury, prekursor cyników;
Wiktionary
Diogenes – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się z połączenia słów "Dios" - "Bóg" i "genes" - "urodzony", oznaczającego "urodzony z Boga".
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Diogenes i jestem armatorem z Salonik.
(1.2) Muszę tylko sprzedać moją willę w mieście i jak Diogenes zamieszkać w beczce po winie.
Wiktionary
IPA: dʲjɔˈɡɛ̃nɛs, AS: dʹi ̯ogẽnes
Wiktionary
przym. Diogenesowy
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Diogenesa lub z nim związany
SJP.pl
meteoryt kamienny zbudowany głównie z ziaren piroksenu
SJP.pl
Diogenit – typ meteorytu kamiennego należącego do achondrytów. Jest skałą magmową, w której skład wchodzą głównie pirokseny. Diogenity wchodzą w skład podgrupy achondrytów nazywanej też HED, do której zaliczają się jeszcze howardyty i eukryty. Badania meteorytów zaliczanych do diogenitów wykazały, że tworzyły się one pod powierzchnią planetoid.
Wikipedia
cesarz rzymski w latach 284-305
SJP.pl
Di
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dioklecjana lub z nim związany
SJP.pl
organiczny związek chemiczny w postaci bezbarwnej, oleistej cieczy; dwuoksan, dwutlenek dwuetylenu
SJP.pl
Dioksan – organiczny związek chemiczny z grupy cyklicznych eterów. Występuje w formie trzech izomerów o różnym ułożeniu atomów tlenu w pierścieniu: 1,2-dioksanu, 1,3-dioksanu i 1,4-dioksanu.
Dostępny w handlu odczynnik, stosowany jako rozpuszczalnik, zawiera zwykle prawie wyłącznie 1,4-dioksan i dlatego często nazwa „dioksan”, w uproszczonym użyciu, oznacza tylko ten jeden izomer.
Wikipedia
bardzo toksyczny związek chemiczny powstający w wyniku spalania pewnych tworzyw sztucznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. potoczna nazwa chlorowanych dibenzodioksyn
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Łososie, śledzie i szproty odławiane w Bałtyku zawierają rakotwórcze dioksyny - wykazały badania specjalistów z Państwowego Instytutu Weterynarii.
Wiktionary
bardzo toksyczny związek chemiczny powstający w wyniku spalania pewnych tworzyw sztucznych
SJP.pl
Di
Wikipedia
alkohol zawierający dwie grupy hydroksylowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) chem. organiczny związek chemiczny, alkohol, zawierający dwie grupy hydroksylowe
Wiktionary
(1.1) Reaktywność dioli jest zbliżona do innych alkoholi.
Wiktionary
węglowodór nienasycony o dwóch wiązaniach podwójnych; dien
SJP.pl
w chemii: grupa związków organicznych obejmująca acykliczne i cykliczne węglowodory nienasycone, w cząsteczkach których występują 2 wiązania podwójne; dieny (częściej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji, w Baszkortostanie i obwodzie orenburskim, uchodzi do Biełej w dorzeczu Wołgi;
Wiktionary
Dioma (ros. Дёма, baszk. Дим, "Dim") – rzeka w Rosji, w Baszkortostanie. Ma 535 km długości, powierzchnię zlewni 12 800 km² i średni przepływ 42,3 m³/s.
Źródła rzeki znajdują się na zboczach wyżyny Wielki Syrt, na granicy z obwodem orenburskim. Płynie w kierunku północno-wschodnim do Baszkortostanu, gdzie tworzy dolinę. Uchodzi do Biełej w granicach Ufy, w pobliżu ujścia rzeki Ufa. Nad Diomą leży m.in. miasto Dawlekanowo.
Wikipedia
(1.1) Dema
Wiktionary
1. Cato Diomedes (1570-po 1615), muzyk pochodzenia włoskiego;
2. mit. gr.:
a) bohater wojny trojańskiej;
b) król tracki, właściciel koni karmionych ludzkim mięsem, skradzionych przez Heraklesa w ramach 12 słynnych prac
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Diomedesa lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko, m.in. Céline Dion, kanadyjska piosenkarka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dwunasty księżyc Saturna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pochodna morfiny (etylomorfina) o właściwościach przeciwbólowych i przeciwkaszlowych
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
Dioniza – żeński odpowiednik imienia Dionizy. Imię to pochodzi z Grecji, od Dionizosa, greckiego boga wina.
Dioniza imieniny obchodzi 15 maja, 2 października, 6 grudnia.
Inną formą imienia Dioniza jest Dionizja.
Wikipedia
(1.1) Ile razy Dioniza podchodziła do egzaminu?
Wiktionary
rzecz. Dionizos mos., Dionizy mos., Dionizja ż.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dionizy lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Dionizja – żeński odpowiednik imienia Dionizy.
Dionizja imieniny obchodzi: 14 lutego, 15 maja, 2 października, 6 grudnia i 12 grudnia.
Wikipedia
rzadko: wino
SJP.pl
obrzędy ku czci boga Dionizosa, odprawiane w starożytnej Grecji; Dionizje (traktowane jako święto)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) hist. antyczne uroczystości ku czci boga Dionizosa
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) W Atenach Dionizje obchodzono na wiosnę.
Wiktionary
rzecz. Dionizos mos., Dionizy mos.
przym. dionizyjski
przysł. dionizyjsko
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Dionizjusz – oboczna forma imienia Dionizy.
Dionizjusz imieniny obchodzi 8 kwietnia, 19 kwietnia, 3 października, 9 października, 10 października i 29 grudnia.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dionizjusza lub z nim związany
SJP.pl
mit. gr. bóg sił witalnych natury, ekstazy religijnej i wina, związany też z życiem pozagrobowym; Bakchos; Bachus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. bóg latorośli winnej, wina, mistycznego szału, ekstazy, wesołości, sił witalnych natury i form scenicznych, utożsamiany z rzymskim Liberem;
Wiktionary
Dionizos (także Bakchos, Bachus; gr. Διώνυσος "Diṓnysos", Διόνυσος "Diónysos", Βάκχος "Bákchos", Dionysus, Bacchus) – w mitologii greckiej bóg płodności, dzikiej natury, winnej latorośli, teatru i wina jako napoju upajającego i mającego dobroczynny wpływ na człowieka. Syn Zeusa i śmiertelniczki Semele. Czczony także w starożytnym Rzymie.
Wikipedia
(1.1) Dionizos zapoznał ludzi z uprawą winnej latorośli.
(1.1) Atrybutami Dionizosa były: tyrs, kielich (kantaros), wino, wieniec z bluszczu lub winorośli, kiść winogron, delfin, lampart, leopard, lew, osioł, pantera i róg obfitości.
(1.1) Hestia ustąpiła Dionizosowi swoje miejsce w gronie dwunastu największych bóstw olimpijskich.
Wiktionary
IPA: dʲjɔ̇̃ˈɲizɔs, AS: dʹi ̯o̊̃ńizos
Wiktionary
rzecz. Dionizje nmos., Dionizy mos., Dioniza ż., Dionizjusz mos., Dionizja ż., Denis mos., Denisa ż., Dionizów mrz., dionizyjskość ż.
przym. Dionizosowy, dionizyjski
przysł. dionizyjsko
Wiktionary
(1.1) Bachus, Liber, Liber Pater
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dionizosa lub z nim związany
SJP.pl
Dionizy z małżonką; Dionizowie
SJP.pl
Dionizy z małżonką; Dionizostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dionizego lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lp., M. B. i W. lm. od: Dioniza
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „Denis”. Zobacz też: Denis Island – wyspa w archipelagu Seszeli.
Dionizy – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od imienia boga Dionizosa. W niektórych językach jego odpowiednikiem jest forma Denis albo Dennis; oboczną formą jest Dionizjusz. Żeńskim odpowiednikiem jest Dionizja.
Wikipedia
(1.1) Panu Dionizemu zrób herbatę z dzikiej róży.
(1.1) Żona Dionizego została radną Żoliborza.
(1.1) Przestań wysługiwać się Dionizym i sam podlej rabaty.
Wiktionary
IPA: dʲjɔ̇̃ˈɲizɨ, AS: dʹi ̯o̊̃ńizy
Wiktionary
rzecz. Dioniza ż., Dionizja ż., Dionizje lm nm., Dionizjusz m., Dionizos mos., Dionizów mrz., dionizyjskość ż.
przym. dionizyjski
przysł. dionizyjsko
Wiktionary
1. związany z kultem Dionizosa, boga sił witalnych, ekstazy religijnej i wina;
2. pełen beztroskiej radości; upojny, bachiczny, orgiastyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rel. związany z kultem Dionizosa
(1.2) filoz. w filozofii nietzscheańskiej związany z nurtem tragicznym i symbolicznym w sztuce greckiej
(1.3) żywiołowy, dynamiczny, beztroski
(1.4) związany z wczesnochrześcijańskim mnichem i pisarzem Dionizym Małym
Wiktionary
(1.1) Orfeusz nie uznawał misteriów dionizyjskich, natomiast wielką czcią otaczał Apollina.
(1.1) Zachował przy tym kult dionizyjskiego sensualizmu i pełni życia, zderzając go następnie z buddyjską ascezą i radykalnym nihilizmem samotnika żyjącego poza społeczeństwem.
(1.2) Unika przepychu, subiektywności, mistycyzmu. Jakby zarzucając nurt dionizyjski na rzecz nurtu apollińskiego.
(1.4) Od roku następującego po tej dacie (rok 1 n.e.) zaczął liczyć erę chrześcijańską, od jego imienia zwaną także erą dionizyjską.
Wiktionary
rzecz. Dionizy mos., Dionizje lm nm., Dionizos mos.
przysł. dionizyjsko
Wiktionary
(1.3) bachiczny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób dionizyjski, po dionizyjsku
Wiktionary
rzecz. Dionizy mos., Dionizos mos., Dionizje lm nm.
przym. dionizyjski
Wiktionary
minerał z grupy piroksenów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. pospolity i szeroko rozpowszechniony minerał z grupy krzemianów zaliczany do grupy piroksenów, krzemian wapnia i magnezu, wzór chemiczny|CaMg[Si2O6].;
Wiktionary
Diopsyd – minerał z grupy krzemianów zaliczany do grupy piroksenów. Jest minerałem pospolitym i szeroko rozpowszechnionym.
Nazwa pochodzi od "gr. dis" = podwójnie, podwójny i "òpsè" = twarz, wygląd, w odniesieniu do dwóch sposobów orientowania się graniastosłupa.
Wikipedia
przezroczysty, uwodniony krzemian miedzi, używany w jubilerstwie jako kamień półszlachetny
SJP.pl
Dioptaz – minerał z gromady krzemianów pierścieniowych; także jako naskorupienia. Prawidłowe kryształy (narosłe, dobrze wykształcone) spotykane są w druzach. Nie topi się w płomieniu dmuchawy, rozpuszcza się w amoniaku, kwasie solnym i azotowym. Jest kruchy, piroelektryczny, przezroczysty, przeświecający czasami zawiera domieszki żelaza. Sporadycznie wykazuje słaby pleochroizm w kolorach jasno i ciemnozielonej.
Wikipedia
przyrząd zwiększający dokładność celowania; przeziernik
SJP.pl
1. dawny przyrząd geodezyjny i astronomiczny w postaci pręta na okrągłej tarczy z podziałką kątową;
2. dawniej: dioptria (jednostka zdolności zbierającej układu optycznego)
SJP.pl
zdolność zbierająca soczewki wyrażona cyframi w dioptriach
SJP.pl
jednostka zdolności zbierającej układu optycznego (soczewki); dla soczewek skupiających mająca wartość dodatnią, dla rozpraszających - ujemną; zdolność zbierająca soczewki o ogniskowej 1 metra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) metrol. opt. jednostka zdolności skupiającej układu optycznego;
Wiktionary
Dioptria (gr. διόπτρα "urządzenie pomiarowe") – jednostka miary zdolności skupiającej układu optycznego, legalna, nienależąca do układu SI (pozaukładowa), stosowana w optyce. Legalność jednostki oznacza, że jest ona dopuszczona do użytku w oficjalnych dokumentach, mimo że jej nazwa (dioptria) nie została przyjęta jako oficjalna nazwa jednostki pochodnej w układzie SI. Obecnie nie jest używany żaden skrót dioptrii. Dawniej stosowano oznaczenia D, dpt lub symbol δ (mała delta).
Wikipedia
miernik zdolności skupiającej (mocy optycznej) układów optycznych
SJP.pl
dział optyki geometrycznej obejmujący zjawiska związane z załamaniem światła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. dział optyki zajmujący się badaniami zjawisk załamywania światła;
Wiktionary
Dioptryka ( dioptriké, διοπτρική) – dział optyki zajmujący się badaniami zjawisk załamywania światła, szczególnie przez soczewki.
Termin ten wprowadził Johannes Kepler w swoim dziele z 1611 roku: "Dioptryka, czyli dowód na to, jak obraz staje się widoczny dzięki nowo wynalezionemu teleskopowi" (oryg. " Dioptrice seu demonstratio eorum quae visui & visibilibus propter Conspicilla ita pridem inventa accident").
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
marka sprzętu radiowego i firma
SJP.pl
Diora S.A. – przedsiębiorstwo produkcyjne z siedzibą w Dzierżoniowie istniejące w latach 1945–2006. Pierwsze polskie przedsiębiorstwo produkujące odbiorniki radiowe w okresie po II wojnie światowej.
Wikipedia
obraz namalowany częściowo na materiale nieprzezroczystym, a częściowo na przezroczystym, metodą laserunkową, sprawiający wrażenie przestrzeni przy podświetleniu go od tyłu w zaciemnionym wnętrzu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. szt. namalowany na przezroczystej tkaninie lub szkle obraz dający, przy odpowiednim oświetleniu, iluzjonistyczne wrażenie trójwymiarowości
(1.2) techn. szt. zaaranżowana ekspozycja sprawiająca wrażenie przestrzenności, w której znajdujący się w tle obraz łączy się z umieszczoną przed nim makietą i rekwizytami
Wiktionary
Diorama (z gr. "dioráō" „widzę na przestrzał”) – w malarstwie rodzaj obrazu w głębokim obramowaniu, gdzie pewne jego części są nieprzezroczyste, malowane na płótnie, a inne przezroczyste są malowane na cienkim materiale techniką laserunkową. Oświetlany z dowolnej strony w ciemnym pomieszczeniu, pozwala na uzyskanie efektów plastycznych w przestrzeni (przy użyciu ruchomych źródeł światła może dawać wrażenie ruchu), czasem uzupełniony sztafażem.
Wikipedia
IPA: dʲjɔˈrãma, AS: dʹi ̯orãma
Wiktionary
przym. dioramowy
Wiktionary
przymiotnik od: diorama
SJP.pl
magmowa skała głębinowa
SJP.pl
Dioryt – obojętna skała głębinowa, składająca się głównie z (2/3 objętości) plagioklazów (zwykle andezynu i oligoklazu) i amfiboli (hornblenda), niekiedy z dodatkiem piroksenów (augit, hipersten), biotytu oraz skaleni potasowych (ortoklaz, mikroklin). Niektóre odmiany zawierają niewielkie ilości kwarcu (do 5%) bądź oliwinu. Minerałami akcesorycznymi są: magnetyt, ilmenit, apatyt, cyrkon, tytanit. Na diagramie klasyfikacyjnym QAPF dioryt zajmuje pole 10 wraz z gabrem.
Wikipedia
przymiotnik od: dioryt
SJP.pl
przenośnie, książkowo: jeden z dwóch nierozłącznych towarzyszy, przyjaciół
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przenośnie, książkowo: dwaj nierozłączni towarzysze, przyjaciele
SJP.pl
Dioskurowie (zw. także Tyndarydami; lp gr. Διόσκουρος Dióskouros, lm gr. Διόσκουροι Dióskouroi ‘synowie Zeusa’, lp łac. Dioscurus, lm łac. Dioscuri, Gemini ‘bliźnięta’), Kastor (gr. Κάστωρ Kástōr, łac. Castor) i Polideukes (także Polydeukes, Polluks; gr. Πολυδεύκης Polydeúkēs, łac. Pollux) – w mitologii greckiej bliźniacy, ubóstwieni herosi, Argonauci, uczestnicy łowów kalidońskich i amazonomachii, opiekunowie żeglarzy i żołnierzy.
Wikipedia
flawonoid stosowany w leczeniu niewydolności żylnej i żylaków
SJP.pl
Di
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) teol. hist. doktryna uznająca istnienie dwóch woli w Jezusie Chrystusie;
Wiktionary
Dioteletyzm – kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że Jezus Chrystus posiada dwa rodzaje woli, jedną Boską i jedną ludzką oraz że obydwie przejawiały się w działaniu.
Dioteletyzm został uznany za obowiązującą doktrynę na Soborze konstantynopolitańskim III w 681 roku. Doktryna uznana jako naturalna konsekwencja doktryny o dwóch naturach w Chrystusie. Przeciwieństwem dioteletyzmu jest uznawany za heretycki monoteletyzm, według którego wola ludzka została wchłonięta przez wolę Boską.
Wikipedia
(1.1) Sobór konstantynopolitański III uznał dioteletyzm za doktrynę obowiązującą w Kościele.
Wiktionary
zimny, gęsty sos do maczania pieczywa, warzyw itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. gęsty, pikantny sos lub krem do zamaczania przekąsek, podawany na zimno, przygotowany zwykle na bazie jogurtu, śmietany lub majonezu, czasem twarogu;
(1.2) sport. ćwiczenie fizyczne polegające na wykonaniu pionowego ruchu w pozycji z wyprostowanym tułowiem i zgiętymi nogami w kolanach, cały czas opierając ręce na dwóch poziomych poręczach znajdujących się po lewej i prawej stronie (mniej więcej na poziomie pasa) od linii patrzenia ćwiczącego;
Wiktionary
Dip (z to dip „zamaczać”) – gęsty sos zimny, którego podstawą jest śmietana, twaróg, jogurt, majonez. Swój wyrazisty smak zawdzięcza dodatkom: aromatycznym ziołom, marynatom, owocom, przyprawom.
Wikipedia
IPA: dʲip, AS: dʹip
Wiktionary
(1.1) maczanka
(1.2) pompka na poręczach, pompka szwedzka
Wiktionary
hinduskie święto ku czci bogini Lakszmi; diwali
SJP.pl
peptyd złożony z dwóch aminokwasów; dwupeptyd
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) organiczny związek chemiczny zbudowany z dwóch reszt aminokwasowych połączonych wiązaniem peptydowym
Wiktionary
osoba, która wywieziona na przymusowe roboty przez hitlerowskie Niemcy nie wróciła do kraju po zakończeniu II wojny światowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. osoba, która w wyniku działań wojennych znalazła się poza krajem zamieszkania, wymagająca pomocy, aby wrócić do ojczyzny;
Wiktionary
pnącze uprawne z rodziny toinowatych
SJP.pl
filtr rozdzielczy odprzęgający obwody dwóch źródeł
SJP.pl
typ planktonicznych larw u szkarłupni i półstrunowców
SJP.pl
Di
Wikipedia
wymarły roślinożerny gad z rzędu dinozaurów, o długiej szyi i bardzo długim ogonie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) paleont. gatunek dinozaura roślinożernego z okresu późnej jury;
Wiktionary
Di
Wikipedia
IPA: dʲiˈplɔdɔk, AS: dʹiplodok
Wiktionary
organizm roślinny lub zwierzęcy mający w jądrach komórek somatycznych dwa zespoły chromosomów
SJP.pl
Nie mylić z: Diplont.
Diploid (gr. "διπλος" ‘podwójny’) – komórka lub organizm zawierający w swoim genomie podwójny zestaw chromosomów homologicznych. Oznaczany jest jako 2n.
U organizmów rozmnażających się płciowo jeden z nich zazwyczaj pochodzi od matki, zaś drugi od ojca. Większość eukariontów (szczególnie wyższych) jest diploidalna.
Wikipedia
mający podwójną liczbę chromosomów w komórce
SJP.pl
bakteria o kształcie ziarenka fasoli, zwykle chorobotwórcza; dwoinka
SJP.pl
organizm składający się z komórek o podwójnej (diploidalnej) liczbie chromosomów w jądrze
SJP.pl
Nie mylić z: Diploid.
Diplont, diplobiont – organizm, którego cały cykl życiowy (z wyjątkiem fazy haploidalnych gamet) jest diploidalny. Oznacza to w praktyce, że jego komórki somatyczne zawierają w swoim genomie podwójny zestaw chromosomów homologicznych (oznaczany jako 2n). Diplontami są wszystkie tkankowce, a także niektóre brunatnice i okrzemki.
Wikipedia
podwójne widzenie spowodowane niesprawnością mięśni zewnętrznych gałki ocznej; ambiopia
SJP.pl
Diplopia (widzenie zdwojone, podwójne widzenie) - zaburzenie widzenia stereoskopowego objawiające się widzeniem podwójnych obrazów przedmiotów, które może być powodowane zaburzeniami działania ośrodkowego układu nerwowego lub porażeniem ośrodków motorycznych oka. Obrazy mogą być przesunięte względem siebie w poziomie, lub pionie.
Wikipedia
przymiotnik od: diplopora
SJP.pl
1. dwubiegunowy układ elektryczny lub magnetyczny;
2. krótkofalowa antena kierunkowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fiz. układ dwóch biegunów lub ładunków wytwarzający pole
Wiktionary
Dipol ( "dipolos", dwa bieguny) – układ dwóch różnoimiennych ładunków elektrycznych lub biegunów magnetycznych, wytwarzający pole dipolowe. Można go scharakteryzować wektorem zwanym momentem dipolowym. Odmiany:
Wikipedia
przym. dipolowy
Wiktionary
przymiotnik od: dipol
SJP.pl
największy torbacz w historii Ziemi, żyjący na terenie Australii w okresie plejstocenu
SJP.pl
Diprotodon – wymarły rodzaj ssaka z rodziny Diprotodontidae. Największy torbacz w historii Ziemi. Był wielkości dzisiejszego nosorożca białego. Prowadził podobny tryb życia do hipopotama. Szkielety tych zwierząt zostały odkryte w słonych glinach australijskiego jeziora Callabona.
Wikipedia
picie, wchłanianie wody wywoływane wzrostem stężenia jonów sodowych na zewnątrz komórki
SJP.pl
osoba cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomaniak, dipsomaniak, dypsoman
SJP.pl
okresowa potrzeba picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomania
SJP.pl
Nie mylić z: polidypsją.
Dipsomania lub dypsomania (z gr. "dipsa" - pragnienie) – zaburzenie polegające na występującej okresowo potrzebie picia alkoholu. Jest to wytworzony odruch warunkowy pojawiający się mimo prawidłowej regulacji przemiany wodnej. Zaburzenie takie może pojawić się u osób z patologicznie zwiększonym łaknieniem (hiperfagia), w alkoholizmie i u narkomanów. Charakterystyczne jest to, że chorzy odczuwają pragnienie tylko w dzień, nie w nocy.
Wikipedia
osoba cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomaniak, dypsoman, dipsoman
SJP.pl
kobieta cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomaniaczka, dypsomanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. nauka o muchówkach;
Wiktionary
Dipterologia – dział entomologii zajmujący się badaniem muchówek ("Diptera"). Naukowcy zajmujący się dipterologią to dipterolodzy.
Wikipedia
IPA: ˌdʲiptɛrɔˈlɔɟja, AS: dʹipteroloǵi ̯a
Wiktionary
rzecz. dipterolog m.
Wiktionary
świątynia grecka, w której naos otoczony był dwoma rzędami kolumn; dypteros
SJP.pl
Dipteros (dypteros, dwuskrzydłowy) – świątynia, którą otacza podwójna kolumnada.
Szczególnie popularna w architekturze jońskiej (greckiej). Najsłynniejszym przykładem dipterosu jest świątynia Artemidy w Efezie, tzw. Artemizjon.
Pseudodipteros – podobnie jak dipteros ma dwa rzędy kolumn biegnące dookoła, ale pierwszy rząd jest wtopiony w ścianę budynku. Pseudodipterosem był na przykład Herajon (świątynia Hery) niedaleko Paestum w południowych Włoszech.
Wikipedia
największa znana brama wjazdowa w starożytnej Grecji, obecnie zabytek tamtego okresu
SJP.pl
Di
Wikipedia
przymiotnik od: Dipylon
SJP.pl
miseczka, w której podaje się gęsty sos do maczania pieczywa, warzyw itp.
SJP.pl
[czytaj: diRAK] nazwisko francuskie, np. Paul Dirac (1902 - 1984), brytyjski fizyk, jeden z twórców teorii kwantowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dire] złorzeczący wiersz charakterystyczny dla poezji łacińskiej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) środ. hand. bezpośredni (odnośnie sprzedaży, sposobu dotarcia do klienta, nawiązania kontaktu)
Wiktionary
Direct - studyjny album Vangelisa, wydany w 1988 roku. Jest wprowadzeniem do cyklu, którego ideą było łączenie różnych horyzontów muzycznych i odkrywanie ścieżek pomiędzy odmiennymi stylami: od współczesnej muzyki symfonicznej do muzyki etnicznej.
Wikipedia
DirectX – zestaw funkcji API wspomagających generowanie grafiki (dwuwymiarowej i trójwymiarowej), dźwięku oraz innych zadań związanych zwykle z grami komputerowymi i innymi aplikacjami multimedialnymi. DirectX jest produktem firmy Microsoft dostępnym tylko na platformę Windows oraz konsolę Xbox.
Wikipedia
element anteny dipolowej
SJP.pl
droga wspinaczki wiodąca możliwie najprościej na wierzchołek góry
SJP.pl
Direttissima (wł. "najkrótsza") – określenie drogi wspinaczkowej poprowadzonej możliwie blisko linii spadku wierzchołka. Droga jeszcze bliższa idealnej linii spadku to "superdirettissima". W slangu wspinaczkowym oba te określenia są często skracane do "diretta" i "superdiretta".
Wikipedia
[czytaj derdż] w poezji angielskiej: pieśni żałobne wyrażające smutek z powodu śmierci bliskiej osoby lub zwierzęcia
SJP.pl
Dirge – piosenka napisana przez amerykańskiego muzyka Boba Dylana, którą nagrał w 1973 roku. Utwór wydano na albumie "Planet Waves" (1974).
Wikipedia
dirhem;
1. jednostka monetarna w Iraku, Maroku i Zjednoczonych Emiratach Arabskich
2. średniowieczna srebrna moneta arabska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. waluta Maroka i Zjednoczonych Emiratów Arabskich; ,
Wiktionary
IPA: ˈdʲirxãm, AS: dʹirχãm
Wiktionary
przym. dirhamowy
Wiktionary
dirham;
1. jednostka monetarna w Iraku, Maroku i Zjednoczonych Emiratach Arabskich
2. średniowieczna srebrna moneta arabska
SJP.pl
Dirhem (dirham) – jednostka wagi pierwotnie ustalona w Arabii jako 2/3 drachmy attyckiej. Także srebrna moneta krajów arabskich bita od VII do XI wieku.
Obecnie w użyciu są następujące waluty o nazwie nawiązującej do "dirhema":
W użyciu są również jako zdawkowe jednostki monetarne:
Wikipedia
lina przy ożaglowaniu gaflowym, służąca do podtrzymywania noku bomu; dirka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
lina przy ożaglowaniu gaflowym, służąca do podtrzymywania noku bomu; dirk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. lina podtrzymująca bom;
Wiktionary
Dirka – lina olinowania ruchomego przy ożaglowaniu gaflowym, biegnąca od noku bomu na ukos do górnej części masztu, służąca do podtrzymywania bomu. Na każdy bom przypadają dwie dirki, przy czym wybierana jest dirka nawietrzna, zaś zawietrzną luzuje się, aby nie odkształcała i nie przecierała żagla.
Wikipedia
IPA: ˈdʲirka, AS: dʹirka
Wiktionary
w mitologii greckiej: żona Likosa, króla Teb
SJP.pl
Dirke – w mitologii greckiej druga żona króla Teb Likosa. Aby ją poślubić, Likos odtrącił i uwięził swoją pierwszą żonę Antiopę. Dirke zginęła zamęczona przez synów Antiopy, którzy z zemsty przywiązali ją do byka.
Wikipedia
kobiecy strój ludowy z południowych Niemiec i Tyrolu, składający się z sukienki z gorsetem, bluzki i fartucha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) rodzaj stroju ludowego, pochodzącego z rejonu Alp;
Wiktionary
Dirndl – tradycyjny kobiecy strój ludowy, noszony w południowych Niemczech i Austrii, oparty na historycznym ubiorze chłopek zamieszkujących Alpy.
Wikipedia
nurkować zgodnie z koncepcją DIR
SJP.pl
[czytaj: dert] sport wyczynowy na rowerze typu BMX; skoki w powietrzu z akrobacjami
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: derty] w muzyce: chrapliwe, szorstkie brzmienie instrumentu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dźwięk d podwyższony o pół tonu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. dźwięk d podwyższony o półton;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dʲis, AS: dʹis
Wiktionary
(1.1) symbol. D♯
Wiktionary
w muzyce: gama lub tonacja muzyczna oparta na skali durowej, rozpoczynająca się od dźwięku dis
SJP.pl
Dis-dur – gama muzyczna oparta na skali durowej, której toniką jest dis. Gama Dis-dur zawiera dźwięki: dis, eis, fisis, gis, ais, his, cisis. Enharmonicznym odpowiednikiem Dis-dur jest gama Es-dur.
Dis-dur to także akord, zbudowany z pierwszego (dis), trzeciego (fisis) i piątego (ais) stopnia gamy Dis-dur.
Wikipedia
w muzyce: gama lub tonacja muzyczna oparta na skali molowej, rozpoczynająca się od dźwięku dis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. gama lub tonacja molowa zaczynająca się od dźwięku dis (w zapisie nutowym z trzema krzyżykami)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) muz. akord molowy oparty na tonice tonacji dis-moll (1.1)
Wiktionary
dis-moll − gama oparta na skali molowej, której toniką jest dis. Gama ta w odmianie naturalnej (eolskiej) zawiera dźwięki: dis, eis, fis, gis, ais, h, cis. W zapisie tonacji dis-moll występuje sześć krzyżyków.
Wikipedia
IPA: ˈdʲis‿mɔl, AS: dʹis‿mol
Wiktionary
idisa; w mitologii germańskiej:
1. żeńskie bóstwo opiekuńcze pokrewne nornom;
2. demon śmierci, zniszczenia i wojny, wegetacji i płodności
SJP.pl
Disa – rodzaj roślin z rodziny storczykowatych ("Orchidaceae"). Obejmuje ok. 185 gatunków. Rośliny te występują w Afryce subsaharyjskiej w takich krajach jak: Kenia, Tanzania, Uganda, Etiopia, Sudan, Angola, Malawi, Mozambik, Zambia, Zimbabwe, RPA, Gwinea, Lesotho, Wybrzeże Kości Słoniowej, Liberia, Niger, Nigeria, Sierra Leone, Burundi, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Kongo, Gabon, Rwanda, DRK, Madagaskar, Reunion oraz na Półwyspie Arabskim w Jemenie.
Wikipedia
[czytaj: disejblizm] dyskryminacja osób niepełnosprawnych; ableizm, ablizm, handicapizm, handikapizm
SJP.pl
węglowodan zbudowany z dwóch cząsteczek cukrów prostych połączonych wiązaniem glikozydowym; dwusacharyd, bisacharyd, dwucukier, bioza
SJP.pl
[czytaj: dizadżio] spadek kursu dewiz, papierów wartościowych poniżej ich wartości nominalnej; disagio; dysażio; dyzażio
SJP.pl
[czytaj: dizadżio] spadek kursu dewiz, papierów wartościowych poniżej ich wartości nominalnej; dysażio; dyzażio; disaggio
SJP.pl
[czytaj: diskantus] dawniej: śpiew dwugłosowy; dyszkant
SJP.pl
Di
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. włoski makaron w kształcie dysków-ślimaczków, stosowany najczęściej do zup lub sałatek makaronowych;
Wiktionary
Dischi, dischi volanti (czytaj: "diski", dosł. "latające talerze", także: "messicani") – rodzaj włoskiego makaronu w kształcie dysków-ślimaczków, stosowany najczęściej do zup lub sałatek makaronowych.
Nazwa rozpowszechniła się wkrótce po wymyśleniu nazwy niezidentyfikowanych obiektów latających w 1947.
Wikipedia
[czytaj: disKLEJmer] oświadczenie przedsiębiorstwa, w którym zrzeka się ono odpowiedzialności za wytworzony produkt lub oferowaną usługę
SJP.pl
Disclaimer (dosłownie: „zrzeczenie się”) – zapożyczony z języka angielskiego termin w najogólniejszym rozumieniu określający każdy zapis, którego celem jest wyłączenie przez autora części lub całości odpowiedzialności cywilnoprawnej związanej z korzystaniem ze świadczonych przez niego usług.
Wikipedia
[czytaj: dysklożer] ujawnienie w reklamie informacji o danym produkcie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: diskmen lub dyskmen] przenośny odtwarzacz płyt kompaktowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) elektron. przenośny odtwarzacz płyt CD wyposażony w słuchawki;
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Jeszcze kilka lat temu moim marzeniem był discman, dziś wolę empetrójkę.
Wiktionary
IPA: ˈdʲiskmɛ̃n, AS: dʹiskmẽn
Wiktionary
[czytaj: disko] dysko, disko;
1. dyskoteka;
2. muzyka dyskotekowa;
3. lokal, w którym tańczy się przy muzyce dyskotekowej;
4. dyskotekowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. gatunek muzyki popularnej;
(1.2) choreogr. styl popularnego współczesnego tańca
(1.3) środ. dyskoteka
przymiotnik
(2.1) mający cechy muzyki disco (1.1)
(2.2) mający cechy tańca disco (1.2)
Wiktionary
Disco, znane także pod nazwą muzyka dyskotekowa – gatunek muzyki popularnej będący rodzajem rytmicznej muzyki tanecznej, głównie, choć nie wyłącznie, przeznaczonej do tańca w dyskotekach. Szczególnie popularny w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku.
Wikipedia
(1.1) Jednak pierwsze utwory w stylu czystego disco pojawiły się około 1974.
Wiktionary
IPA: ˈdʲiskɔ, AS: dʹisko
Wiktionary
(1.3) dyskoteka
Wiktionary
[czytaj: diskopolo] rodzaj muzyki charakteryzujący się kiczem i prostotą wykonania; disco polo
SJP.pl
[czytaj: diskopolowiec] wykonawca lub fan muzyki disco polo
SJP.pl
[czytaj: diskord] darmowa aplikacja do komunikacji, umożliwiająca prowadzenie rozmów tekstowych, głosowych i wideo
SJP.pl
Di
Wikipedia
[czytaj: dyskant lub dyskont] sklep samoobsługowy mający w ofercie wybrane produkty po niskich cenach; dyskont
SJP.pl
[czytaj: disKAwery]
1. amerykański program badań Układu Słonecznego;
2. nazwa jednego z amerykańskich wahadłowców kosmicznych;
3. kanał telewizyjny nadający programy dokumentalne; Discovery Channel;
4. model samochodu marki Land Rover
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
obojnaczość, obupłciowość, dwupłciowość, obojnactwo, hermafrodytyzm;
1. u zwierząt: jednoczesne występowanie gruczołów rozrodczych męskich i żeńskich w organizmie lub gruczołu obojnaczego;
2. u człowieka: wrodzona wada rozwojowa polegająca na istnieniu u tej samej osoby gonad męskich i żeńskich
SJP.pl
[czytaj: dyzengejdżment] działanie zmierzające do zmniejszenia napięcia pomiędzy blokami państw, polegające na likwidacji baz wojskowych i wycofaniu wojska z linij demarkacyjnych
SJP.pl
[czytaj: dizEZ] artystka sceniczna, której produkcje piosenkarskie zawierają utwory o różnym stylu z pogranicza sztuki lekkiej i poważnej, zaś ich interpretacja wymaga często stylu "mówionego"; dizeza
SJP.pl
groźny wąż afrykański o bardzo silnym jadzie
SJP.pl
związek chemiczny zawierający związane z sobą dwa atomy siarki; dwusiarczek
SJP.pl
[czytaj: dis-is] dźwięk d podwyższony o dwa półtony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. dźwięk d podwyższony o cały ton;
Wiktionary
."
Dźwięki disis na pięciolinii. W kolejności: disis¹, disis², Disis, disis°.
Disis – dźwięk, którego częstotliwość dla disis¹ wynosi około 329,6 Hz. Jest to podwyższony za pomocą podwójnego krzyżyka dźwięk d. Dźwięki enharmonicznie równoważne (o tej samej wysokości) to: e i fes.
Wikipedia
IPA: ˈdʲisʲis, AS: dʹisʹis
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) didżej, disc jockey, dyskdżokej, DJ
Wiktionary
(1.1) Witajcie w Prusach, krainie "Multi Kulti" — wołał niedawno diskdżokej w radiu berlińskim.
Wiktionary
dysko, disco;
1. dyskoteka;
2. muzyka dyskotekowa;
3. lokal, w którym tańczy się przy muzyce dyskotekowej;
4. dyskotekowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: osoba prezentująca muzykę w dyskotece; didżej, dyskdżokej, disc jockey
SJP.pl
zawierający dwa łańcuchy skrobi; dwuskrobiowy
SJP.pl
internetowe oznaczenie posta informujące, że nie przypadł nam do gustu lub że się z nim nie zgadzamy; dislike
SJP.pl
środowiskowo: oznaczać post internetowy w celu pokazania, że nie przypadł nam do gustu lub że się z nim nie zgadzamy
SJP.pl
[czytaj: dislajk] internetowe oznaczenie posta informujące, że nie przypadł nam do gustu lub że się z nim nie zgadzamy; dislajk
SJP.pl
związany z filmami Disneya, taki jak w tych filmach; disneyowski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) film. występujący w produkcjach Disneya, taki jak u Disneya, związany z filmami Disneya
Wiktionary
(1.1) Dzieci uwielbiają disnejowskiego Kubusia Puchatka.
Wiktionary
przym. Disnejowski
rzecz. Disney mos.
Wiktionary
Walt (właściwie Walter Elias) Disney [czytaj: łolt disnej] - amerykański producent i reżyser filmowy (1901-66)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) film. nazwisko twórcy amerykańskiego koncernu filmowego
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Rodzina Disneyów weszła w posiadanie sporego majątku.
Wiktionary
przym. Disnejowski, disnejowski
rzecz. Disneyland mrz.
Wiktionary
[czytaj: DISnejlend albo DISnejland] przenośnie: cudowna kraina, w której spełniają się marzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) turyst. film. wspólna nazwa kilku parków rozrywki tematycznie związanych z produkcjami The Walt Disney Company;
Wiktionary
Disneyland (wymowa:) – amerykański park tematyczny położony w miejscowości Anaheim, w stanie Kalifornia. Został otwarty w 1955 roku i był to jedyny park Disneya zbudowany za życia Walta Disneya i osobiście przez niego nadzorowany. W 2001 roku został włączony jako część kompleksu rozrywkowego Disneyland Resort.
Wikipedia
(1.1) Ten obrzydliwy incydent wydarzył się w ubiegły piątek, ok. 21.00 w Disneylandzie w Los Angeles.
Wiktionary
przym. disneylandowy
rzecz. Disney mos.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Disneylandu, związany z Disneylandem
Wiktionary
rzecz. Disneyland m.
Wiktionary
[czytaj: disnejlendyzacja] komercyjne działania instytucji kultury, np. muzeów
SJP.pl
[czytaj: disnejowski] związany z filmami Disneya, taki jak w tych filmach; disnejowski
SJP.pl
dissować; środowiskowo:
1. obrażać, poniżać;
2. wykonywać lub nagrywać piosenkę ukazującą negatywne cechy jakiejś osoby
SJP.pl
określenie wykonawcze: z desperacją
SJP.pl
[czytaj: displej] displej;
1. wyświetlacz w urządzeniach elektronicznych;
2. obrazy lub słowa, które widać na monitorze komputera
SJP.pl
display;
1. wyświetlacz w urządzeniach elektronicznych;
2. obrazy lub słowa, które widać na monitorze komputera
SJP.pl
obraza, atak słowny na konkretną osobę; popularne w hip-hopie ukazywanie negatywnych cech czyjejś twórczości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) slang. obraza, atak słowny na kogoś
Wiktionary
Diss – miasto w Anglii, w hrabstwie Norfolk, w dystrykcie South Norfolk. Leży 31 km na południowy zachód od Norwich i 129 km na północny wschód od Londynu. W 2001 miasto liczyło 6742 mieszkańców.
Wikipedia
osiąganie dojrzałości płciowej dwukrotnie w ciągu życia niektórych żebropławów i pierścienic
SJP.pl
[czytaj: disować] disować; środowiskowo:
1. obrażać, poniżać; 1. wykonywać lub nagrywać piosenkę ukazującą negatywne cechy jakiejś osoby
SJP.pl
czasownik
(1.1) slang. wykonywać lub nagrywać utwór (zwykle hiphopowy) przeciwko komuś, wyśmiewający go lub obrażający
(1.2) slang. ogólniej: wyśmiewać, poniżać lub obrażać kogoś
Wiktionary
(1.1-2) disować
Wiktionary
stres negatywny, występujący podczas całkowitego fizycznego i psychicznego wycieńczenia
SJP.pl
w językoznawstwie: wyraz pełniący funkcję dystrybutywną
SJP.pl
świątynia grecka z charakterystycznymi dwoma wewnętrznymi filarami
SJP.pl
związek organiczny zaburzający metabolizm alkoholu etylowego w organizmie, stosowany w leczeniu alkoholizmu; anticol; antabus; esperal
SJP.pl
Disulfiram – organiczny związek chemiczny, lek stosowany w leczeniu alkoholizmu, którego działanie polega na wpływie na metabolizm alkoholu etylowego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek organiczny, wyjątkowo toksyczny insektycyd i akarycyd;
Wiktionary
Disulfoton – organiczny związek chemiczny, insektycyd fosforanoorganiczny należący do grupy estrów kwasu tiofosforowego, akarycyd oraz inhibitor acetylocholinoesterazy. Jest rozpylany na uprawach tytoniu, trzciny cukrowej, ziemniaków, kukurydzy w celu zwalczania mszyc, wciornastków i przędziorków.
Wikipedia
(1.1) Amerykańska EPA ograniczyła w USA użycie disulfotonu.
Wiktionary
IPA: ˌdʲisulˈfɔtɔ̃n, AS: dʹisulfotõn
Wiktionary
1. gatunek poezji popularny we Francji, ukazujący zdarzenia, zachowania człowieka jako przykład zjawisk powszechnych;
2. ilość informacji zawarta w komunikacie o występowaniu jednej z dziesięciu możliwości; jednostka informacji dziesiątkowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
osoba wierząca w dwóch bogów lub w Boga dwupostaciowego; dyteista
SJP.pl
związek z grupy związków chemicznych, do których należą m.in. fitol, forskolina
SJP.pl
związek z grupy związków chemicznych, do których należą m.in. fitol, forskolina
SJP.pl
Diterpeny (C20H32) – i ich pochodne, związki organiczne z grupy terpenów, są tetramerami izoprenu. Występują głównie w żywicach roślinnych. Charakteryzują się wysoką temperaturą wrzenia. Dotychczas nie znalazły większego zastosowania praktycznego.
Przykładami są: stewiol, kwasy żywiczne, fitol i labdany.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwa zwyczajowa fungicydu z grupy pochodnych chinonu
SJP.pl
ditionin sodu - nieorganiczny związek chemiczny używany m.in. przy produkcji papieru oraz jako wybielacz włókna drzewnego; hydrosulfit, podsiarczyn sodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny będący solą lub estrem kwasu ditionawego
Wiktionary
(1.1) Przy bieleniu ścieru drzewnego wykorzystuje się właściwości redukujące ditioninów.
Wiktionary
rzecz. ditionian
przym. ditioninowy, ditionianowy
Wiktionary
(1.1) przest. dwutionin, podsiarczyn, niepopr., przest. hydrosulfit
Wiktionary
związek organiczny stosowany w analizie chemicznej, tworzący trwałe kompleksy z jonami wielu metali; difenylotiokarbazon
SJP.pl
Ditizon, difenylotiokarbazon – organiczny związek chemiczny, pochodna tiokarbazonu, stosowany jako odczynnik chemiczny do wykrywania i oznaczania metali.
W stanie stałym ma postać czarnego lub czarnobrunatnego proszku. jest nierozpuszczalny w wodzie. Jego roztwór w etanolu, chloroformie lub czterochlorku węgla ma kolor zielony.
Wikipedia
tlen w cząsteczkach dwuatomowych; dwutlen
SJP.pl
związek chemiczny, w którym jeden atom pierwiastka połączony jest z dwoma niepowiązanymi atomami tlenu; dwutlenek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny złożony z jednego atomu danego pierwiastka połączonego z dwoma atomami tlenu
Wiktionary
(1.1) dwutlenek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Ditmar, Dietmar – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów "diot" "lud" oraz "mari" "sławny", mogło oznaczać "człowieka cieszącego się sławą wśród ludu". Staropolskim wariantem jest forma Dziećmar.
Ditmar imieniny obchodzi: 2 stycznia, 5 marca, 18 maja i 28 września.
Wikipedia
(1.1) Detek
Wiktionary
marka środka owadobójczego DDT
SJP.pl
syntetyczny związek chemiczny stosowany w leczeniu łuszczycy
SJP.pl
Ditranol ( dithranolum) – organiczny związek chemiczny z grupy polifenoli, jeden z najskuteczniejszych leków przeciwłuszczycowych, stosowany od ponad 90 lat[].
Wikipedia
z włoskiego: to samo, jak wyżej; detto
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mimowolne, omyłkowe powtarzanie sąsiednich liter, sylab lub wyrazów podczas pisania albo przepisywania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) błąd (występujący najczęściej przy przepisywaniu) polegający na niezamierzonym powtórzeniu jednej litery, sylaby, wyrazu lub linijki;
Wiktionary
Dittografia (od gr. διττός "dittós" – „podwójny” i γραφία "grafía" – „pisanie”) – mimowolne, omyłkowe powtarzanie, podczas przepisywania tekstu, jednostek literackich.
Błąd dittografii najczęściej polega na powtórzeniu tej samej litery, dotyczy również sylab, wyrazów, a nawet większych jednostek w zdaniu. Błąd dittografii popełniany jest nieświadomie.
Wikipedia
(1.1) P. Humbert (art. cyt., 250), uważa bezpodstawnie me' 'et Jahwe za dittografię wyrażenia 'et Chawwah.
Wiktionary
rodzina morskich ssaków z rzędu brzegowców
SJP.pl
Diugoniowate (Dugongidae) – rodzina morskich ssaków łożyskowych z rzędu brzegowców (Sirenia). Jedyny żyjący współcześnie gatunek tej rodziny – diugoń przybrzeżny ("Dugong dugon") – występuje w wodach tropikalnych u wybrzeża wschodniej Afryki, Azji, Australii i Nowej Gwinei. Syrena morska (†"Hydrodamalis gigas") została wytępiona w XVIII wieku. Gatunki kopalne znane są ze szczątków pochodzących z eocenu. Osiągały do 7 m długości.
Wikipedia
o cechach diugoniowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
jedyny przedstawiciel rodziny diugoni, morski ssak zaliczany do syren, żyjący w wodach Oceanu Indyjskiego i Spokojnego; piersiopławka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Dugong|ref=tak., monotypowy rodzaj ssaków z rodziny diugoniowatych;
(1.2) zool. zwierzę wodne z rodzaju diugoń (1.1)
Wiktionary
1. we Francji, Wielkiej Brytanii: wysoki tytuł arystokratyczny, książę spoza najbliższej rodziny królewskiej;
2. osoba nosząca ten tytuł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. najwyższy tytuł arystokratyczny we Francji, książę;
(1.2) najwyższy tytuł szlachecki w Wielkiej Brytanii
Wiktionary
(1.1) Korona diuka, jeśli dobrze pamiętam heraldykę, nie ma żadnych gałek.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. diuszesa ż.
przym. diukowski
Wiktionary
godność, tytuł diuka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy diukowi
Wiktionary
(1.1) Kostium diukowski miecza nie przewidywał, co zawsze wydawało się Vimesowi zadziwiająco głupie.
Wiktionary
rzecz. diuk mos., diuszesa ż.
Wiktionary
język nigero-kongijski bedący językiem urzędowym Burkina Faso
SJP.pl
Diula lub Jula – grupa etniczna z rodziny ludów Malinke, zamieszkująca przeważnie na terenach Wybrzeża Kości Słoniowej i Burkina Faso, w mniejszej liczbie w Mali i Ghanie. Posługują się językiem diula z grupy mande. Ich populację szacuje się na 4,8 mln. Większość z nich to muzułmanie, od dawna uważani za handlowców.
Wikipedia
ruchoma wydma piaszczysta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ruchoma wydma na wybrzeżu morskim powstała przez nawiewanie piasku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Diuna powoli przesuwała się na wschód.
Wiktionary
IPA: ˈdʲjũna, AS: dʹi ̯ũna
Wiktionary
(1.1) wydma
Wiktionary
wywołujący lub zwiększający wydzielanie moczu; moczopędny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. moczopędny.
Wiktionary
rzecz. diuretyna ż., diureza ż.
Wiktionary
lek moczopędny
SJP.pl
związek stosowany jako środek moczopędny
SJP.pl
proces wytwarzania moczu przez nerki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. wytwarzanie i wydalanie moczu
Wiktionary
Diureza – w medycynie, ogół zjawisk związanych z procesem wydalania moczu.
Prawidłowość przebiegu diurezy jest oceniana na podstawie pomiarów objętości moczu, który został wydalony w określonym czasie, np. w ciągu doby lub godziny ("diureza dobowa", "diureza godzinowa"), przy równoczesnym uwzględnieniu ilości podanych płynów. Niekiedy dla wykonania dokładniejszych pomiarów wymagane jest wprowadzenie cewnika na stałe (na cały czas badania) do pęcherza.
Wikipedia
przym. diuretyczny
Wiktionary
modlitewnik katolickich księży; część brewiarza
SJP.pl
urzędnik nie będący na etacie, pobierający wynagrodzenie dzienne, diety; dietariusz
SJP.pl
nazwa zwyczajowa herbicydu z grupy pochodnych mocznika
SJP.pl
Diuron, DCMU – organiczny związek chemiczny, fitotoksyczny bojowy środek trujący zaliczany do herbicydów totalnych.
Diuron jest białą, krystaliczną substancją, rozpuszczalną w rozpuszczalnikach organicznych (w wodzie praktycznie nierozpuszczalny).
W małych dawkach stymuluje wzrost roślin. Właściwości toksyczne podobne do monuronu – dawki ok. 10 kg/ha niszczą uprawy warzyw i pastwiska, użycie w ilości 20–30 kg/ha powoduje całkowite wyjałowienie gleby.
Wikipedia
1. odmiana gruszy;
2. we Francji: księżna spoza rodziny królewskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żona diuka
Wiktionary
(1.1) Proszę przekazać diuszesie moje wyrazy szacunku.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. diuk m.
przym. diukowski
Wiktionary
diwa;
1. przestarzale: słynna śpiewaczka operowa lub operetkowa; primadonna;
2. słynna artystka, np. aktorka; gwiazda
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) teatralność
Wiktionary
instrumentalna forma muzyki rozrywkowej z XVIII w.; serenada
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. niewielka, kilkuczęściowa kompozycja instrumentalna o prostym charakterze, popularna w XVIII wieku;
Wiktionary
Divertimento (określenie z języka włoskiego) – kompozycja instrumentalna stosowana w XVII i XVIII wieku o prostym charakterze, niewielkich rozmiarach i składająca się z kilku części.
Divertimento pochodzi od suity, a forma wykazuje podobieństwo z wczesną symfonią. Kompozycje w tej formie pisali m.in. Wolfgang Amadeus Mozart i Joseph Haydn. W fudze stanowi epizod, w którym rozwijają się elementy tematu.
Wikipedia
(1.1) Jego dorobek to ponad 600 kompozycji, w tym 20 oper, 68 symfonii, 27 koncertów i 19 mszy, oratoria, divertimenta i wiele utworów muzyki kameralnej.
Wiktionary
IPA: ˌdʲivɛrtʲĩˈmɛ̃ntɔ, AS: dʹivertʹĩmẽnto
Wiktionary
(1.1) divertissement
Wiktionary
[czytaj: diwertisMĄ] wstawka baletowa we francuskiej operze barokowej
SJP.pl
Divertissement (fr. "rozrywka, zabawa") – wywodzące się z francuskiej kultury dworskiej krótkie widowiska o charakterze mieszanym. Najczęściej określano tym terminem widowiska baletowe stanowiące interludium w operze lub w antraktach spektaklu teatralnego, w ich skład wchodziły jednak również muzyka, śpiew i recytacja.Divertissement miały charakter rozrywkowy lub okolicznościowy, często wiązały się z uroczystościami dworskimi. W operze i balecie popularne były do XIX wieku.
Wikipedia
garbnik z owoców brezylki rosnącej w Ameryce Południowej i w Indiach, stosowany do garbowania skór podeszwowych
SJP.pl
[czytaj: diwiz-i] określenie wykonawcze nakazujące podział na mniejsze zespoły grupy instrumentów jednego typu lub głosu chóralnego
SJP.pl
w starożytnym Rzymie: tytuł przyznawany pośmiertnie cesarzom uznawanym za bogów
SJP.pl
Divus (łac. bóg) – w starożytnym Rzymie tytuł przyznawany w wyniku deifikacji dokonywanej przez Senat. Nadawano go przywódcy kraju - pośmiertnie (np. Juliuszowi Cezarowi, niebędącemu wprawdzie nigdy cesarzem, lecz uświęconemu za szczególne zasługi dla kraju) lub za życia (np. Neronowi).
Wikipedia
1. rodzaj stratnej metody kompresji obrazu filmowego;
2. program komputerowy umożliwiający zapis filmów DVD z pominięciem chroniących je zabezpieczeń antypirackich
SJP.pl
DivX – stratna metoda kompresji obrazu filmowego, w nowszych wersjach zgodna z MPEG-4 część 2, pozwalającą zapisać na zwykłej płycie kompaktowej filmy o długości ok. 90 min i jakości niewiele ustępującej DVD-Video. Wykorzystywana także do przesyłania filmów przez Internet.
Wikipedia
w mitologii perskiej: demon, zły duch
SJP.pl
diva;
1. przestarzałe: słynna śpiewaczka operowa lub operetkowa; primadonna;
2. słynna artystka, np. aktorka; gwiazda
SJP.pl
Zobacz też: Diva.
Diwa – popularna, ciesząca się rozgłosem śpiewaczka opery albo operetki lub słynna aktorka albo tancerka.
Wikipedia
hinduskie święto ku czci bogini Lakszmi; dipawali
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) hinduistyczne święto światła obchodzone ku czci bogini Lakszmi;
Wiktionary
Di
Wikipedia
(1.1) Diwali (inaczej Deepawali), czyli Święto Światła, w br. przypadło na 25 października. Celebrują je wszyscy wyznawcy hinduizmu. Święto to symbolizuje zwycięstwo prawdy nad fałszem, światła nad ciemnością, życia nad śmiercią, dobra nad złem (…)
Wiktionary
(1.1) Dipawali
Wiktionary
zawierający dwa atomy wapnia w cząsteczce; dwuwapniowy
SJP.pl
ester kwasu winowego, np. diwinian choliny; dwuwinian
SJP.pl
związek chemiczny zawierający w cząsteczce dwa aniony węglanowe; dwuwęglan
SJP.pl
nazwisko, m.in.: Otto Dix (1891-1969), niemiecki malarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
z łaciny: powiedziałem, zakończyłem przemówienie
SJP.pl
czasownik
(1.1) dosł. powiedziałem/am; taka jest moja opinia
Wiktionary
(1.1) rzekłem, skończyłem
Wiktionary
[czytaj: diks-i]
1. postać serialu animowanego "Pixie, Dixie i Pan Jinks";
2. określenie Południa USA, popularne od drugiej połowy XIX wieku
SJP.pl
Dixie (znane również jako Dixieland lub Dixie’s Land) – potoczne określenie południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych.
Do Dixie zalicza się obecnie następujące stany: Alabama, Arkansas, Delaware, Floryda, Georgia, Karolina Południowa, Karolina Północna, Kentucky, Luizjana, Maryland, Missisipi, Oklahoma, Teksas, Tennessee, Wirginia i Wirginia Zachodnia, a także Dystrykt Kolumbii.
Wikipedia
[czytaj: DIks-ilend] odmiana tradycyjnego dżezu, naśladująca styl nowoorleańskich Murzynów
SJP.pl
Dixieland – styl w muzyce jazzowej, określany czasem jako "Hot jazz", "Early jazz" ("wczesny jazz"). Powstał w Nowym Orleanie na początku XX w., skąd został przeniesiony do Chicago i Nowego Jorku przez zespoły nowoorleańskie w drugiej dekadzie XX w. Najsłynniejsze standardy dixielandowe to "When the Saints Go Marching In" i "Basin Street Blues".
Wikipedia
→ dixieland [czytaj: diks-ilendowy]
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dixielandu
Wiktionary
rzecz. dixieland
Wiktionary
wzornictwo, projektowanie, projekt; design
SJP.pl
projektant przedmiotów lub systemów użytkowych; designer
SJP.pl
projektantka przedmiotów lub systemów użytkowych; designerka
SJP.pl
diesel; potocznie:
1. typ tłokowego silnika spalinowego, napędzanego olejem napędowym; silnik dieslowski, silnik Diesla; ropniak;
2. samochód z silnikiem Diesla; ropniak;
3. olej napędowy
SJP.pl
zdrobnienie od: dizel
SJP.pl
recytatorka, recytująca zwłaszcza teksty do muzyki; diseuse
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dijon
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dijon, dotyczący Dijon (miasta we Francji)
Wiktionary
rzecz. Dijon
Wiktionary
[czytaj: didżej] skrót od: disc jockey (didżej, dyskdżokej)
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju męskoosobowego
(1.1) muz. osoba grająca muzykę na dyskotekach, najczęściej przy pomocy gramofonów;
Wiktionary
DJ, inaczej didżej (ang. "disc jockey") – osoba zajmująca się dobieraniem oraz odtwarzaniem i miksowaniem muzyki na żywo. DJ najczęściej stara się stworzyć płynność muzyczną w swoim występie, łącząc ze sobą różne utwory muzyczne, dodając efekty dźwiękowe, sample, utwory typu a capella. DJ-e turntabliści posługują się także skreczem.
Wikipedia
IPA: ˈdʲid͡ʒɛj, AS: dʹiǯei ̯
Wiktionary
rzecz. didżej mos.
przym. didżejski
Wiktionary
(1.1) didżej, dyskdżokej
Wiktionary
dawna (1942-1972) nazwa Dżakarty, stolicy Indonezji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto leżące w południowo-zachodnim Kosowie w regionie Peć;
Wiktionary
Djakowica ("Ðakovica", "Ђаковица"; alb. "Gjakova" lub "Gjakovë") – miasto leżące w południowo-zachodnim Kosowie w regionie Peć. Czwarte co do wielkości miasto kraju. Ośrodek przemysłu (włókienniczego, spożywczego) i rzemiosła (złotnictwo); meczet (XVI wiek), domy w stylu bałkańskim i orientalnym. W pobliżu miasta wydobycie rud chromu.
Wikipedia
przym. djakowicki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Djakowicą, dotyczący Djakowicy
Wiktionary
rzecz. Djakowica ż.
Wiktionary
[czytaj: dżembe] afrykański bęben w kształcie kielicha
SJP.pl
Djembe ["wym." dżembe] lub jembe – instrument muzyczny z Afryki (najpopularniejszy na zachodzie kontynentu), stanowiący rodzaj kielicha jednomembranowego bębna. Membrana djembe zrobiona jest zazwyczaj ze skóry koziej lub rzadziej z bydlęcej (dawniej z antylopiej), naciągniętej za pomocą specjalnie splatanego sznura (tradycyjnie) bądź śrub (współcześnie). Istnieją również modele bez możliwości strojenia (np. produkowane przez firmę Remo).
Wikipedia
podgatunek metalu progresywnego
SJP.pl
Djent – podgatunek muzyki metalowej.
Nazwa wywodzi się z onomatopei naśladującej dźwięk wydawany w czasie gry techniką palm muting na nisko nastrojonej, przesterowanej gitarze elektrycznej. Autorstwo terminu przypisywane jest szwedzkiemu zespołowi muzycznemu Meshuggah. Innymi wykonawcami tworzącymi muzykę z elementami djentu są np. Tosin Abasi z Animals as Leaders i Misha Mansoor z Periphery.
Wikipedia
skrót od: dokonany
SJP.pl
skrót
(1.1) = kośc. diakon
Wiktionary
(1.1) W dniu odpustu parafię odwiedzili ks. Dominik Stolarczyk i dk. Mateusz Komorowski.
(1.1) W kancelarii parafialnej pomoże w tym tygodniu dk. Zbyszek.
Wiktionary
rzecz. diakon m.
Wiktionary
skrót od: Dyskusyjny Klub Filmowy
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = film. dyskusyjny klub filmowy
Wiktionary
IPA: dɛ‿ka‿ˈɛf, AS: de‿ka‿ef
Wiktionary
dag; dekagram
SJP.pl
dal; dekalitr
SJP.pl
skrót od: dekametr; dam
SJP.pl
dcl; decylitr
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przyimek łączący się z dopełniaczem
SJP.pl
przyimek
(1.1) …używany w konstrukcjach, w których wyrażenie po przyimku określa cel, przeznaczenie, kierunek przekazania czegoś przez wykonawcę czynności
(1.2) …używany w konstrukcjach, w których wyrażenie po przyimku określa adresata uczuć wykonawcy czynności
Wiktionary
(1.1) Dla szczeniąt konieczne jest rozpoczęcie pobierania mleka jak najszybciej po porodzie.
(1.1) Ten prezent jest dla ciebie.
(1.1) Ten film jest dla dorosłych.
(1.2) Pan jest dla mnie bardzo uprzejmy.
Wiktionary
IPA: dla, AS: dla
Wiktionary
zaim. dlaczego
Wiktionary
okrzyk wyrażający zdziwienie, także gniew
SJP.pl
zaimek przysłówkowy rozpoczynający zdanie pytajne:
a) niezależne (np. "Dlaczego nie rozumiesz ZDS-u?");
b) zależne (np. "Nie mam pojęcia, dlaczego nie rozumiesz ZDS-u.")
SJP.pl
zaimek pytajny
(1.1) …używany w zdaniach, w których pytający pyta o przyczynę lub cel jakiejś czynności
zaimek względny
(2.1) …używany w zdaniach podrzędnych określających przyczynę lub cel czynności
Wiktionary
Dl
Wikipedia
(1.1) Dlaczego jedziemy tyłem?
(2.1) Nie odpowiedział, dlaczego wczoraj nie przyszedł na spotkanie.
Wiktionary
IPA: dlaˈt͡ʃɛɡɔ, AS: dlačego
Wiktionary
przyim. dla
Wiktionary
(1-2) czemu, po co, z jakiego powodu, z jakiej przyczyny, pot. czego
Wiktionary
potocznie: z niewiadomego powodu, w nieokreślonym celu, np. "Ona dlaczegoś nas ostatnio unika."; czemuś, czegoś
SJP.pl
"dlaczego" wzmocnione partykułą "-ż"; dlaczegóż
SJP.pl
zaimek pytajny
(1.1) wzmocnione „dlaczego” w znaczeniu: „zaimek pytający, używany w zdaniach, w których pytający pyta o przyczynę lub cel jakiejś czynności”
Wiktionary
(1.1) czegoż, czegóż, dlaczego, dlaczegóż
Wiktionary
rzadko: dlaczegożeś; "dlaczegoż" połączone z końcówką czasownikową "-eś" (np. "Dlaczegoż-eś nie wygrał?" = "Dlaczegoż nie wygrałeś?")
SJP.pl
"dlaczegoż" połączone z końcówką czasownikową "-eś" (np. "Dlaczegożeś nie wygrał?" = "Dlaczegoż nie wygrałeś?")
SJP.pl
wzmocnione "dlaczego"; dlaczegoż
SJP.pl
zaimek pytajny
(1.1) wzmocnione „dlaczego” w znaczeniu: „zaimek pytający, używany w zdaniach, w których pytający pyta o przyczynę lub cel jakiejś czynności”
Wiktionary
(1.1) Bo dlaczegóż nie pozwolić człowiekowi być sobą? Dlaczegóż odmalowywać miłość jako hydrę podziemi? Dlaczegóż negacja wolności, jej piętnowanie, jako czegoś diabelskiego? Dlaczegóż w końcu odrzucanie istoty człowieka jakim naprawdę jest?
Wiktionary
(1.1) czegoż, czegóż, dlaczego, dlaczegoż
Wiktionary
spójnik wprowadzający wypowiedzenia podrzędne; ponieważ
SJP.pl
spójnik
(1.1) …używany w budowie współrzędnego zdania wynikowego
(1.2) …używany w budowie podrzędnego zdania przyczynowego
Wiktionary
(1.1) Padał deszcz, dlatego wychodząc z domu wzięła ze sobą parasol.
(1.2) Krzyczał dlatego, że się zdenerwował.
Wiktionary
IPA: dlaˈtɛɡɔ, AS: dlatego
Wiktionary
(1.1) z tego powodu, więc; gw. Górny Śląsk bezto
(1.2) z tego powodu, ponieważ, pot. bo
Wiktionary
"dlatego" wzmocnione partykułą "-ż"; dlategóż
SJP.pl
wzmocnione "dlatego"; dlategoż
SJP.pl
dla niego
SJP.pl
forma ściągnięta
(1.1) książk. dla niego
Wiktionary
IPA: dlãɲ, AS: dlãń
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik
(1.1) = grykomp. ang. downloadable content (zawartość do pobrania); rozszerzenie do gry udostępniane przez Internet ;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Najnowsze DLC do gry zawiera nową kampanię.
Wiktionary
(od łac. dosis letalis minima - minimalna dawka śmiertelna) - wyznacznik stopnia toksyczności substancji trujących
SJP.pl
dcm; decymetr
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: Direct Memory Access
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rosyjskie imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim;
Wiktionary
Dmitrow (ros. Дмитров) – miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim, port na kanale Moskiewskim, położony 65 km od Moskwy, 68 tys. mieszkańców (2021).
Wikipedia
przym. dmitrowski
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dmitrowem, dotyczący Dmitrowa
Wiktionary
rzecz. Dmitrow mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dmosin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie brzezińskim, w gminie Dmosin.
Dmosin uzyskał lokację miejską w 1430 roku, zdegradowany w 1579 roku. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie rawskim ziemi rawskiej województwa rawskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dmosin, gmina wiejska w województwie łódzkim
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. kierunek polityczny, społeczny reprezentowany przez Romana Dmowskiego i jego zwolenników, zwykle w znaczeniu pejoratywnym
Wiktionary
(1.1) Dmowszczyzna brnie, niestety, w swych burdach antysemickich, wzmacniając pułkownikowski rząd i rozbijając własne organizacje.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. biol. dimetylotryptamina;
(1.2) chem. deoksymetylotestosteron
(1.3) chem. grupa dimetoksytrytylowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. powietrze wtłaczane za pomocą dmuchawy, wentylatora lub miecha do pieca albo ogniska kowalskiego, w celu utrzymania w nich wysokiej temperatury
2. dawniej: dmuchnięcie, podmuch, powiew
SJP.pl
1. ten, kto dmucha, dmie;
2. robotnik w hucie szklanej wydmuchujący przedmioty z ciekłego szkła
SJP.pl
zakład produkujący przedmioty z wydmuchiwanego szkła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wypuszczanie powietrza ustami
(1.2) wulg. o mężczyźnie odbywanie stosunku płciowego
Wiktionary
IPA: dmuˈxãɲɛ, AS: dmuχãńe
Wiktionary
czas. dmuchać ndk., dmuchnąć dk.
rzecz. dmuchaniec mrz., dmuchnięcie n., dmuch m., dmuchawiec m., dmuchawa ż.
Wiktionary
(1.2) posuwanie
Wiktionary
potocznie: urządzenie do skakania wypełniane powietrzem; skakaniec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. instalacja w formie wielkiej wypełnionej powietrzem zabawki do skakania dla dzieci, np. w kształcie zamku, zjeżdżalni itp.
(1.2) pot. mobilny, pneumatyczny nośnik reklamy zewnętrznej stosowany głównie na imprezach plenerowych
Wiktionary
rzecz. dmuchanie n., nadmuchiwanie n., nadmuchanie n., wydmuchiwanie n., wydmuchanie n., podmuchanie n., dmuchawiec m., dmuch m., podmuch m., dmuchanko n., wydmuszka n., dmuchawa ż., nadmuch m., podmuch m., wydmuch m., zdmuchiwanie n., zdmuchnięcie n.
czas. dmuchać ndk., nadmuchiwać ndk., nadmuchać dk., wydmuchiwać ndk., wydmuchać dk., podmuchać dk., zdmuchiwać ndk., zdmuchnąć dk.
przym. dmuchańcowy, dmuchawcowy, wydmuszkowy, podmuchowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony do napełniania gazem (zwykle powietrzem)
Wiktionary
(1.1) Cesia odruchowo przyskoczyła do drzwi i zamknęła je na klucz. Następnie usiadła wygodnie na materacu dmuchanym i wesolutki uśmiech wykwitł na jej ustach.
Wiktionary
maszyna wydmuchująca sprężone powietrze, używana w górnictwie
SJP.pl
1. rodzaj wentylatora;
2. urządzenie do przenoszenia z prądem powietrza ziarna, słomy itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. rodzaj wentylatora o ukierunkowanym strumieniu powietrza
(1.2) techn. roln. urządzenie do przenoszenia ziarna, słomy itp. prądem powietrza z wentylatora
(1.3) techn. maszyna do sprężania gazów do ciśnienia nie większego od 3 atmosfer
Wiktionary
Dmuchawa – maszyna robocza sprężająca gaz do stosunkowo niskich ciśnień, potrzebnych w zasadzie do pokonywania oporów przepływu przez sieć przewodów i włączonych w nią urządzeń. Najczęściej dmuchawami nazywamy maszyny przetłaczające gaz, które przy gęstości gazu q 1,2 kg/m³, wytwarzają spiętrzenie w granicach od 13 do 200 kPa (0,13 do 2 at).
Wikipedia
rzecz. dmuch m., podmuch m., wydmuch m., dmucharka ż., dmuchalnia ż., dmuchawiec m., dmuchacz m., dmuchanie n., dmuchnięcie n., nadmuchiwanie n., nadmuchanie n., rozdmuchiwanie n., rozdmuchanie n., wydmuchiwanie n., wydmuchanie n., zdmuchiwanie n., zdmuchnięcie n., podmuchanie n., podmuchiwanie n., przedmuchiwanie n., przedmuchanie n.
:: zdrobn. dmuchawka ż.
czas. dmuchać ndk., dmuchnąć dk., nadmuchiwać ndk., nadmuchać dk., rozdmuchiwać ndk., rozdmuchać dk., wydmuchiwać ndk., wydmuchać dk., zdmuchiwać ndk., zdmuchnąć dk., podmuchać ndk., podmuchiwać ndk., przedmuchiwać ndk., przedmuchać dk.
przym. dmuchawkowy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dmuchawcem, dotyczący dmuchawca
Wiktionary
rzecz. dmuchawiec m., dmuchaniec mrz.
Wiktionary
roślina zielna z rodziny astrowatych (złożonych), o liściach zebranych w przyziemną rozetę, żółtych kwiatach i owocach zaopatrzonych w puch, występująca w Eurazji; brodawnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. bot. przekwitnięty kwiat mniszka lekarskiego
Wiktionary
IPA: dmuˈxavʲjɛt͡s, AS: dmuχavʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. dmuchaniec mrz., dmuchanie n., dmuchawka ż., dmuchnięcie n., dmuchawa ż.
czas. dmuchać ndk., dmuchnąć dk.
przym. dmuchawcowy
Wiktionary
Dm
Wikipedia
przymiotnik od: dmuchawka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dmuchawką, wyposażony w dmuchawkę
Wiktionary
rzecz. dmuchawka ż., dmuchawa ż.
czas. dmuchać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dmuchnąć)
(1.1) wypuszczać powietrze z ust
czasownik przechodni niedokonany (dk. dmuchnąć)
(2.1) wulg. o mężczyźnie: odbywać stosunek płciowy z kobietą
Wiktionary
(1.1) Marek długo dmuchał na gorący obiad.
Wiktionary
IPA: ˈdmuxat͡ɕ, AS: dmuχać
Wiktionary
rzecz. dmuchaniec mrz., dmuch m., dmuchawa ż., dmuchawka ż., dmucharka ż., dmuchalnia ż., dmuchawiec m., dmuchacz m., dmuchanie n., dmuchnięcie n.
czas. dmuchnąć dk., nadmuchiwać ndk., rozdmuchiwać ndk., wydmuchiwać ndk.
przym. nadmuchany, dmuchawkowy
Wiktionary
(1.1) dąć
(2.1) dymać, ruchać
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dmuchańcem, dotyczący dmuchańca
Wiktionary
rzecz. dmuchaniec m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dmuchnąć.
Wiktionary
IPA: dmuxʲˈɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: dmuχʹńė̃ńće
Wiktionary
czas. dmuchnąć, dmuchać
rzecz. dmuchanie n., dmuchawiec mrz., dmuchawa ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dmuchać)
(1.1) dokonany od|dmuchać.
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(2.1) pot. ukraść coś
Wiktionary
(2.1) Gdy przechodziliśmy koło stoiska z warzywami, dmuchnęła dwie kiście winogron.
Wiktionary
IPA: ˈdmuxnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: dmuχnõńć
Wiktionary
rzecz. dmuchanie n., dmuchawiec mrz., dmuchnięcie n., dmuchawa ż.
czas. dmuchać
Wiktionary
miernik przepływu gazów, najczęściej stosowany do pomiaru szybkości przepływu gazów w silnikach samolotów lub samochodów
SJP.pl
w przypadku szkła: kształtowany przez dmuchanie
SJP.pl
roślina z rodziny wiechlinowatych, w Polsce uprawiana jako trawa ozdobna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie radziechowskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Dmytrów (ukr. Дмитрів) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie szeptyckim. Liczy 1,2 tys. mieszkańców.
W II Rzeczypospolitej do 1934 roku wieś stanowiła samodzielną gminę jednostkową w powiecie radziechowskim w woj. tarnopolskim. W związku z reformą scaleniową została 1 sierpnia 1934 roku włączona do nowo utworzonej wiejskiej gminy zbiorowej Chołojów w tymże powiecie i województwie. Po wojnie w wyniku zmiany granic wieś została włączona do Ukraińskiej SRR.
Wikipedia
przym. dmytrowski
Wiktionary
skrót od: Księga Daniela - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Starego Testamentu
SJP.pl
skrót
(1.1) = Księga Daniela
Wiktionary
Klasa DN – najliczniejsza na świecie klasa bojerowa charakteryzująca się prostą budową oraz łatwością w transporcie.
Wikipedia
IPA: ˈcɕɛ̃ŋɡa dãˈɲɛla, AS: ḱśẽŋga dãńela
Wiktionary
skrót od: dzień (odczytywany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = dnia
Wiktionary
(1.1) Od dn. 20 (= dwudziestego) maja br. rozpocznie się remont klatki schodowej.
Wiktionary
IPA: dʲɲa, AS: dʹńa
Wiktionary
dna moczanowa (potocznie skaza moczanowa), zapalenie stawów o charakterze napadowym, potem przewlekłym, spowodowane krystalizacją moczanu sodu w płynie stawowym, należy do chorób reumatycznych; artretyzm
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub nijaki
(1.1) biol. chem. kwas deoksyrybonukleinowy, biorący udział w biosyntezie białka i przenoszeniu cech dziedzicznych;
(1.2) biol. kod genetyczny dający się ustalić na podstawie analizy kwasu DNA (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Adenina łączy się z tyminą w DNA i z uracylem w RNA.
(1.2) Celem naszego badania jest rozkodowanie niektórych fragmentów DNA.
Wiktionary
IPA: dɛ‿ɛ̃n‿ˈa, AS: de‿ẽn‿a
Wiktionary
rzecz. RNA n./m.
Wiktionary
(1.1) współcz. kwas deoksyrybonukleinowy; przest. kwas dezoksyrybonukleinowy
Wiktionary
1. → dna;
2. guzek dnawy - jeden z objawów skórnych dny moczanowej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. artretyczny podagryczny,, dotyczący dny moczanowej
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w ciągu dnia, gdy jest jasno
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: dzień
Wiktionary
(1.1) Czuwał u jej łóżka dniem i nocą.
Wiktionary
rzecz. dzień mrz.
czas. dnieć ndk.
przym. dzienny
Wiktionary
(1.1) w dzień, za dnia
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dnieć.
Wiktionary
czas. dnieć
rzecz. dzień ż./mrz.
Wiktionary
1. rzeka w Rosji, na Białorusi i Ukrainie;
2. miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka uchodząca do Morza Czarnego, przepływająca przez Rosję, Białoruś i Ukrainię;
(1.2) geogr. miasto w obwodzie dniepropetrowskim na Ukrainie;
Wiktionary
Dniepr (ros. Днепр, "Dniepr"; biał. Дняпро, "Dniapro; ukr. Дніпро, Dnipro") – rzeka w Rosji, na Białorusi i Ukrainie, w zlewisku Morza Czarnego; dł. 2285 km – jedna z najdłuższych w Europie.
Wypływa z Wałdaju, płynie w kierunkach przeważnie południowych przez rozległe tereny Niziny Wschodnioeuropejskiej, uchodzi do Limanu Dniepru i Bohu; najważniejsze miasta nad rzeką: Smoleńsk (Rosja), Mohylew (Białoruś), Kijów, Czerkasy, Dniepr, Zaporoże, Chersoń (Ukraina).
Wikipedia
(1.1) I step zamiera we mnie niby Dniepr pod tamą, i światło na gałęziach przepływa strzeliście.
Wiktionary
IPA: dʲɲɛpr̥, AS: dʹńepr̦
Wiktionary
rzecz. Naddnieprze n., Zadnieprze n., Dnieprowszczyzna ż.
przym. dnieprowy, dnieprzański, naddnieprzański, zadnieprzański, dnieprowski, dniprowski
Wiktionary
(1.2) hist. Jekaterynosław m. (1787–1796 oraz 1802–1926), Noworosyjsk m. (1796-1802), Dniepropietrowsk m. (1926-1991), Dniepropetrowsk m. (1991-2016)
Wiktionary
w latach 1936-2016: Kamieńskie (miasto na Ukrainie)
SJP.pl
dawniej: Dniepr (miasto na Ukrainie); Dniepropietrowsk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. Dniepr, miasto na Ukrainie (polski egzonim odpowiadający nazwie miasta w latach 1991-2016);
Wiktionary
rzecz. Dniepropetrowszczyzna ż.
przym. dniepropetrowski
Wiktionary
(1.1) Dniepr (od 2016), hist. Jekaterynosław (1787–1796 oraz 1802–1926), Noworosyjsk (1796-1802), Dniepropietrowsk (1926-1991)
Wiktionary
1. → Dniepropetrowsk; dniepropietrowski;
2. obwód dniepropetrowski - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dniepropetrowskiem, dotyczący Dniepropetrowska (obecnie miasto Dniepr)
Wiktionary
rzecz. Dniepropetrowsk mrz.
Wiktionary
(1.1) war. dniepropietrowski
Wiktionary
dawniej: Dniepr (miasto na Ukrainie); Dniepropetrowsk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. Dniepr, miasto na Ukrainie (polski egzonim w latach 1926-1991);
Wiktionary
(1.1) Skromna jednobramkowa zaliczka Kolejorza wywalczona w Dniepropietrowsku okazała się wystarczająca – mistrz Polski awansował do fazy grupowej Ligi Europy.
Wiktionary
rzecz. Dniepropietrowszczyzna ż.
przym. dniepropietrowski
Wiktionary
(1.1) Dniepr (od 2016), hist. Jekaterynosław (1787–1796 oraz 1802–1926), Noworosyjsk (1796-1802), Dniepropetrowsk (1991-2016)
Wiktionary
→ Dniepropietrowsk (miasto na Ukrainie); dniepropetrowski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) zob. dniepropetrowski.
Wiktionary
rzecz. Dniepropietrowsk mrz.
Wiktionary
→ Dniepr (rzeka); dnieprzański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dnieprem, położony niedaleko niego
Wiktionary
rzecz. Dniepr mrz.
Wiktionary
(1.1) dnieprzański
Wiktionary
→ Dniepr (rzeka); dnieprowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dnieprem (rzeką uchodzącą do Morza Czarnego)
Wiktionary
rzecz. Dniepr mrz.
Wiktionary
(1.1) dnieprowy
Wiktionary
rzeka na Ukrainie i w Mołdawii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka wypływająca z Karpat Wschodnich, uchodząca do Morza Czarnego, a przepływająca przez Ukrainę i Mołdawię;
Wiktionary
Dniestr ( Дністер, "Dnister", "Nistru", w starożytności "Tyras" lub "Nester") – rzeka płynąca przez Ukrainę i Mołdawię (w praktyce będąc granicą mołdawsko-naddniestrzańską). Rzeka należy do zlewiska Morza Czarnego. Długość – 1362 km, powierzchnia zlewni – ok. 68 tys. km².
Wikipedia
(1.1) Podole położone jest nad północnymi dopływami środkowego Dniestru.
(1.1) Tatarzy krymscy przekraczali Dniestr poniżej Tehinii i z Budziaku podążali pomiędzy Prutem i Dniestrem przez Mołdawię (…)
(1.1) Sieć rzeczna jest dobrze rozwinięta, a główne rzeki to Dniestr z dopływami: Reut, Ikiel, Botna i Byk oraz Prut, należące do zlewiska Morza Czarnego.
Wiktionary
IPA: dʲɲɛstr̥, AS: dʹńestr̦
Wiktionary
rzecz. Dniestrowsk mrz., Nowodniestrowsk mrz., Naddniestrze n., Poddniestrze n.
przym. dniestrzański, naddniestrzański, zadniestrzański, dolnodniestrzański, górnodniestrzański, dniestrowy, dniestrowski
Wiktionary
przymiotnik od: Dniestr; dniestrzański
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dniestrem
Wiktionary
rzecz. Dniestr mrz.
Wiktionary
(1.1) dniestrzański
Wiktionary
przymiotnik od: Dniestr; dniestrowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dniestrem
Wiktionary
rzecz. Dniestr mrz.
Wiktionary
(1.1) dniestrowy
Wiktionary
świtać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) stawać się dniem
Wiktionary
(1.1) — Cóż, luba, prawda, że jeszcze nie dnieje? — O, dnieje, dnieje! Idź, śpiesz się, uciekaj!
(1.1) (…) i choć czasem • ze zdziwienia przecieram oczy • zakamarki duszy melancholią ścielę • by nie zabrakło słów do spełnienia nocy • przecież najpiękniej… • – w twoich ramionach dnieję
Wiktionary
rzecz. dzień m., dzionek m., dnienie n., dziennik m., dzienniczek m., dniówka ż., dziennikarz m., dziennikarka ż., dziennikarstwo n., codzienność ż.
przym. dzienny, codzienny, dziennikowy, dziennikarski, dniówkowy, dniowy
przysł. dziennie, codziennie, dniówkowo, dniem
Wiktionary
(1.1) świtać, rozwidniać się
Wiktionary
dawniej: spędzać dzień
SJP.pl
czasownik
(1.1) daw. spędzać dzień
Wiktionary
(1.1) Tu nocował albo dniował ktoś inny, ktoś nieznany, ktoś, kto czai się może gdzieś w załomie muru.
Wiktionary
IPA: ˈdʲɲɔvat͡ɕ, AS: dʹńovać
Wiktionary
dzienny;
1. przypadający na pojedynczy dzień;
2. dawniej: związany z dniem, dotyczący dnia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. zob. dzienny.
Wiktionary
(1.1) Do pokoi na parterze nie dochodzi nawet dniowe światło.
Wiktionary
czas. dnieć ndk.
rzecz. dniówka ż., dnienie n., dzień mrz.
Wiktionary
(1.1) dzienny
Wiktionary
1. dzień pracy objętej wynagrodzeniem;
2. wynagrodzenie otrzymywane za jeden dzień pracy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dzień pracy zarobkowej
(1.2) system płacy, w którym wynagrodzenie dzienne jest związane z liczbą przepracowanych godzin
(1.3) wynagrodzenie za przepracowany dzień
Wiktionary
(1.1) Mam już za sobą cztery dniówki w tej pracy i na razie nie narzekam.
(1.2) Zenek nie ma stałej pracy. Pracuje na dniówki po różnych budowach.
(1.3) Andrzej przepuścił całą dniówkę, grając na automatach.
Wiktionary
rzecz. dniówkarz mos., dzień m., dnienie n., codzienność ż.
czas. dnieć ndk.
przym. dniówkowy, dzienny, dniowy, codzienny
przysł. dziennie, codziennie
Wiktionary
potocznie: osoba pracująca według stawek dziennych; pracownik dniówkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. pracownik wynajmowany na jeden dzień, robotnik dniówkowy, pracujący za dniówkę
Wiktionary
(1.1) Gdybyś 300 lat temu urodził się jako syn bogatego kupca, miałbyś zupełnie inne życie, niż gdybyś był synem ubogiego dniówkarza.
Wiktionary
IPA: ˈdʲɲufkaʃ, AS: dʹńufkaš
Wiktionary
rzecz. dzień mrz., dniówka ż.
przym. dniówkowy
Wiktionary
(1.1) tagielnik, dniak, (pracownik/robotnik) dniówkowy
Wiktionary
związany z dniówką
SJP.pl
spód czegoś, dolna powierzchnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dolna powierzchnia wgłębienia w skorupie ziemskiej, np. koryta rzeki lub wąwozu
(1.2) wewnętrzna, dolna ścianka jakiegoś przedmiotu
(1.3) przen., największa intensywność jakiegoś negatywnego zjawiska
(1.4) przen. pogard. o kimś, kto wykazuje kompletną ignorancję w jakiejś dziedzinie lub o kimś bezwartościowym moralnie
(1.5) przen. pogard. o czymś bezwartościowym lub bardzo brzydkim
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na początku lat siedemdziesiątych zorganizowano kilka wypraw naukowych na dno Atlantyku, ale nie znaleziono nic oprócz mułu i starych wylewów lawy.
(1.2) Po przeprowadzeniu doświadczenia na dnie probówki pozostał osad.
(1.4) Staczasz się na dno, mój kolego.
(1.5) Przecież ten film to istne dno!
Wiktionary
IPA: dnɔ, AS: dno
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. denko n.
przym. denny
Wiktionary
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
(1.1) inform. ang. domain name system → system nazw domenowych; system, który pozwala na zamianę tekstowych adresów internetowych na adresy IP;
(1.2) inform. pot. adres serwera DNS (1.1)
(1.3) chem. kwas dinitrosalicylowy
Wiktionary
(1.2) Konfiguracja drukarki w domenie wymaga podania obu DNS-ów.
Wiktionary
1. solmizacyjna nazwa dźwięku c
2. przyimek łączący się z dopełniaczem
SJP.pl
przyimek
(1.1) …określający końcowy punkt w przestrzeni
(1.2) …określający maksymalną wartość
(1.3) …określający końcowy punkt w czasie
(1.4) …określający przeznaczenie, użytek
(1.5) …określający przynależność, własność
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) muz. nazwa solmizacyjna dźwięku C;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Historia ta wydarzyła się w pociągu do Berlina.
(1.2) Tam dodawanych jest do kilkuset słów dziennie.
(1.3) Prace nad projektem planowaćanujemy ukończyć do końca kwietnia.
(1.4) Garnka do gotowania mleka nie należy używać do innych celów.
(1.5) Ta posesja obok należy do syna ministra, choć wcześniej należała do skarbu państwa.
Wiktionary
IPA: dɔ, AS: do
Wiktionary
(1.1-4) ku
(2.1) C, daw. ut
Wiktionary
przedrostek
(1.1) …tworzący, modyfikujący czasowniki; dodaje znaczenie dopełnia stan lub czynność, zmienia aspekt z niedokonanego na dokonany
(1.2) …przymiotników, przysłówków, rzeczowników; nadaje wydźwięk dopełnienia się ich desygnatu
Wiktionary
IPA: dɔ, AS: do
Wiktionary
1. przesunąć kogoś na najwyższe lub najkorzystniejsze stanowisko;
2. dawniej: dojść, posunąć się do końca
SJP.pl
1. przesuwać kogoś na najwyższe lub najkorzystniejsze stanowisko;
2. dawniej: dochodzić, posuwać się do końca
SJP.pl
1. okres 24 godzin;
2. okres wyodrębniony według jakiegoś kryterium, np. doba nowożytna
3. okres, w jakim planeta wykonuje pełen obrót o 360 stopni wokół własnej osi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) miar. jednostka czasu równa czasowi obrotu Ziemi wokół własnej osi (24 godziny)
(1.2) przen. charakterystyczny okres
(1.3) stpol. czas, chwila
Wiktionary
Doba – astronomiczna jednostka miary upływu czasu, w którym Ziemia wykonuje jeden pełen obrót wokół własnej osi (ale nie jest równa jednemu pełnemu obrotowi, który trwa 23 h 56 min 4,091 s). Po upływie doby słonecznej Słońce ponownie znajduje się w górnej kulminacji na południku.
Wikipedia
(1.1) Prowodyr zamieszek został zatrzymany w areszcie przez dwie doby.
(1.1) W swojej celi długie godziny spędzał na modlitwach, dał sobie ogolić włosy, przywdział strój kapłański i cztery razy na dobę uczęszczał do chóru najmłodszych kapłanów.
(1.2) W dobie Internetu błyskawiczna komunikacja jest czymś powszednim.
Wiktionary
IPA: ˈdɔba, AS: doba
Wiktionary
przym. dobowy
przysł. dobowo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. dokończyć badanie;
2. dawniej:
a) zbadać natarczywie, usilnie;
b) dobadać się - dowiedzieć się czegoś za pomocą natarczywego badania
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dobczyce – miasto w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobczyce, położone w dolinie rzeki Raby, między Pogórzem Wiśnickim a Pogórzem Wielickim. Jeden z ośrodków miejskich aglomeracji krakowskiej.
Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. miasto liczyło 6163 mieszkańców. Powierzchnia miasta wynosi 12,97 km² (1 stycznia 2024).
Wikipedia
IPA: dɔpˈt͡ʃɨt͡sɛ, AS: dopčyce
Wiktionary
przym. dobczycki
Wiktionary
przymiotnik od: Dobczyce
SJP.pl
mieszkaniec Dobczyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobczyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rasa psa obronnego o krótkiej sierści i czarnym umaszczeniu, należąca do tej samej grupy co pinczer, sznaucer, molos i szwajcarski pies pasterski
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. silny i duży, wilkowaty pies z grupy pinczerów, o gładkiej ciemnej sierści;
Wiktionary
Zobacz też: Doberman (film).
Doberman – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów. Krajem pochodzenia tej rasy są Niemcy. W klasyfikacji FCI zaliczona została do grupy 2 (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy), sekcji 1 (pinczery i sznaucery). Psy tej rasy celem uzyskania kwalifikacji hodowlanych muszą być poddane próbom pracy. Typ wilkowaty.
Wikipedia
IPA: dɔˈbɛrmãn, AS: dobermãn
Wiktionary
samica dobermana (psa obronnego o krótkiej sierści i czarnym umaszczeniu)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobić.
Wiktionary
czas. dobić, bić
rzecz. dobijanie n.
Wiktionary
1. biegnąc, osiągnąć jakiś cel;
2. o głosie, dźwięku: dotrzeć z pewnej odległości;
3. osiągnąć jakiś moment, kres w czasie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dobiegać)
(1.1) biegnąc, osiągnąć jakiś cel
(1.2) o czasie: nadejść, nastać
(1.3) o głosie, dźwięku: dotrzeć z pewnej odległości
(1.4) o drodze, ścieżce: zaprowadzić dokądś
(1.5) osiągnąć jakiś moment, kres w czasie
(1.6) o człowieku: osiągnąć jakiś wiek
Wiktionary
(1.1) Dobiegła do rozsuwanych bezszelestnie drzwi wieżowca.
(1.3) W nocnej ciszy dobiegły mnie stłumione odgłosy awantury.
(1.5) Końca dobiegła piąta kadencja samorządu.
(1.6) Gdy dobiegł czterdziestki, był już ministrem, potem dyrektorem koncernu, wreszcie mianowano go lordem.
Wiktionary
rzecz. dobieg mrz., dobiegaczka ż.
Wiktionary
(1.1-6) dobiegnąć
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiechny lub z nią związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. końcówka biegu, dobieganie do mety;
2. droga samolotu od momentu dotknięcia kołami ziemi do zatrzymania się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. faza lądowania trwająca od zetknięcia się podwozia z ziemią do zatrzymania się statku powietrznego;
(1.2) środ. sport. dobieganie do mety
Wiktionary
Dobieg – faza lądowania polegająca na wyhamowaniu statku powietrznego po zetknięciu się podwozia z ziemią.
Długością dobiegu nazywa się drogę przebytą przez lądujący samolot od momentu zetknięcia z ziemią do czasu zatrzymania się. Długość dobiegu samolotu determinuje wymiary lotnisk.
Wikipedia
IPA: ˈdɔbʲjɛk, AS: dobʹi ̯ek
Wiktionary
czas. dobiegać/dobiec
Wiktionary
(1.1) finisz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. fot. tryb pracy aparatu fotograficznego polegający na przewidywaniu ruchu obiektu i na tej podstawie automatycznym korygowaniu ostrości; wyprzedzający autofocus
Wiktionary
(1.1) Dzięki dobiegaczce można zachować ostrość obiektów przybliżających się i oddalających od aparatu.
Wiktionary
IPA: ˌdɔbʲjɛˈɡat͡ʃka, AS: dobʹi ̯egačka
Wiktionary
czas. dobiegać ndk., dobiec dk.
rzecz. dobieganie, dobiegnięcie
Wiktionary
potocznie: używać czegoś do biegania aż do jakiegoś momentu
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) niedokonany od|dobiec.
(1.2) rzad. niedokonany od|dobiegnąć.
(1.3) daw. niedokonany od|dobieżeć.
Wiktionary
(1.1) Kiedy wszakże wracała, usłyszała głosy Julczynych przyjaciół, dobiegające już z kuchennych rewirów, wobec czego odstawiła paprotkę i podkradła się na palcach, żeby poobserwować tego wspaniałego Tolka.
Wiktionary
rzecz. dobieg mrz., dobiegaczka ż.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(2.1) imię|polski|m.
Wiktionary
Dobiegniew (do 1945 Woldenberg) – miasto w Polsce w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobiegniew, położone nad jeziorem Wielgie. Przez miasto przepływa rzeka Mierzęcka Struga.
Ośrodek turystyczno-wypoczynkowy i usługowy. Przemysł spożywczy.
Wikipedia
(2.1) Pan Dobiegniew, oprócz jeżdżenia rowerem, wykonuje również prywatnie strony internetowe.
Wiktionary
IPA: dɔˈbʲjɛ̇ɟɲɛf, AS: dobʹi ̯ėǵńef
Wiktionary
rzecz. Dobiegniewowa ż.
:: zdrobn. Gniewko m.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Dobiegniewa – żeńska forma imienia Dobiegniew, nienotowana w źródłach staropolskich.
Dobiegniewa imieniny obchodzi 30 stycznia.
Wikipedia
mieszkaniec Dobiegniewa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobiegniewa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiegniewy lub z nią związany
SJP.pl
Dobiegniew z małżonką; Dobiegniewowie
SJP.pl
Dobiegniew z małżonką; Dobiegniewostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiegniewa lub z nim związany
SJP.pl
związany z dobiegiem
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Dobiemir, Dobiemiar, Dobiemier, Dobimir(?) – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Dobie-" ("stosowny, zdatny" albo "waleczny, dzielny") i "-mir" ("pokój, spokój, dobro"). Imię to mogło oznaczać "ten, kto zapewnia pokój".
Dobiemir imieniny obchodzi 2 stycznia, 5 lutego i 7 sierpnia.
Wikipedia
Dobiemir z małżonką; Dobiemirowie
SJP.pl
Dobiemir z małżonką; Dobiemirostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiemira lub z nim związany
SJP.pl
dający się dobrać, polegający na dobieraniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobierać.
Wiktionary
rzecz. niedobieranie n., dobór mrz.
czas. dobrać, dobierać ndk.
Wiktionary
warkocz dobierany
SJP.pl
gra lub zabawa polegająca na dobieraniu odpowiednich elementów
SJP.pl
środowiskowo: wyszukiwarka internetowa umożliwiająca znalezienie produktów dopasowanych do szukanego produktu, kompatybilnych z szukanym produktem itp.
SJP.pl
1. znajdować bezpośredni dostęp do czegoś;
2. odpowiadać sobie, dopasowywać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dobrać)
(1.1) wybierać, wyszukiwać coś lub kogoś odpowiedniego
czasownik zwrotny niedokonany dobierać się (dk. dobrać się)
(2.1) znajdować łatwy dostęp do czegoś
(2.2) ukracać czyjąś bezkarność
(2.3) dobrze się z kimś dopasowywać, odpowiadać sobie wzajemnie
(2.4) próbować wykorzystać kogoś seksualnie
Wiktionary
(2.2) Nie można nad tym przejść obojętnie, zwłaszcza, gdy państwo bez żenady dobiera się do każdego, który jest na bakier z fiskusem i innymi wierzycielami.
(2.3) To istotna kwestia doboru małżeńskiego – homogamia. W pary dobierają się osoby o podobnej sytuacji społecznej, materialnej. Taka zasada obowiązuje w nowoczesnym społeczeństwie i realizowana jest nieświadomie: zakochujemy się w kimś o podobnym stylu życia, postawie […]
Wiktionary
rzecz. dobór m., dobranie n., dobieranie n.
czas. dobrać dk.
przym. doborowy, dobrany
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobieszków – wieś w Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Stryków.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Dobiesława, Dobosława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Dobie-" ("stosowna, zdatna" albo "waleczna, dzielna") i "-sława" ("sława"). Po raz pierwszy odnotowane w dawnych dokumentach w 1284 roku. Imię to mogło oznaczać "ciesząca się słuszną sławą", "słynąca z dzielności" lub in. Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Dobachna, Dobala, Dobiechna, Dobka, Dochna.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiesławy lub z nią związany
SJP.pl
Dobiesław z małżonką; Dobiesławowie
SJP.pl
Dobiesław z małżonką; Dobiesławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobiesława lub z nim związany
SJP.pl
dawniej: dobiec;
1. biegnąc, osiągnąć jakiś cel;
2. o głosie, dźwięku: dotrzeć z pewnej odległości;
3. osiągnąć jakiś moment, kres w czasie
SJP.pl
niewielka ryba morska z rzędu okoniokształtnych
SJP.pl
Dobijak ("Hyperoplus lanceolatus") – gatunek morskiej ryby okoniokształtnej z rodziny dobijakowatych (Ammodytidae).
Wikipedia
rodzina ryb morskich z rzędu okoniokształtnych, przypominających węgorze
SJP.pl
Dobijakowate ("Ammodytidae") – rodzina morskich ryb okoniokształtnych.
Występowanie: Ocean Arktyczny, Indyjski, Spokojny i Atlantycki. W polskich wodach Morza Bałtyckiego występuje dobijak i tobiasz.
Wikipedia
o cechach dobijakowatych (rodzina ryb)
SJP.pl
manewr podchodzenia statku do nabrzeża lub innego statku, w którym dopływa on jedynie siłą bezwładności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobijać.
Wiktionary
(1.1) Zaczynamy dobijanie do brzegu, przygotujcie się.
Wiktionary
IPA: ˌdɔbʲiˈjä̃ɲɛ, AS: dobʹii ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. dobijać ndk., dobić dk.
rzecz. dobitka, dobicie
przym. dobitny
przysł. dobitnie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
m.in. w piłce nożnej i hokeju: uderzenie na bramkę rywala następujące bezpośrednio po wcześniejszym uderzeniu
SJP.pl
m.in. w piłce nożnej i hokeju: uderzenie na bramkę rywala następujące bezpośrednio po wcześniejszym uderzeniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. poprawienie strzału piłką lub krążkiem, końcowe uderzenie
(1.2) daw. zakończenie
Wiktionary
Dobitka – w sporcie potoczne określenie ponownego skierowania piłki lub krążka do bramki albo kosza po wcześniejszej nieskutecznej próbie. W koszykówce termin ten ma także znaczenie regulaminowe i oznacza sytuację, w której piłka zostaje uderzona (skierowana) ręką lub rękami w kierunku kosza przeciwników.
Wikipedia
rzecz. dobijanie n.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) stanowczo i jasno, często głośno i w obrazowy sposób
Wiktionary
(1.1) Wiktor dobitnie wyraził swój sprzeciw.
(1.1) Trybunał Konstytucyjny jak i sądy administracyjne dobitnie podkreślały w swych orzeczeniach zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego i jej ochronę prawną.
Wiktionary
IPA: dɔˈbʲitʲɲɛ, AS: dobʹitʹńe
Wiktionary
rzecz. dobijanie n., dobitność ż.
przym. dobitny
Wiktionary
(1.1) dosadnie, stanowczo, wymownie, wyraziście, bez cienia wątpliwości
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dobitnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dobitny
SJP.pl
→ dobitny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest dobitne, wyraziste, niepozostawiające wątpliwości
Wiktionary
IPA: dɔˈbʲitnɔɕt͡ɕ, AS: dobʹitność
Wiktionary
przym. dobitny
przysł. dobitnie
Wiktionary
(1.1) niedwuznaczność, dosadność, wyrazistość
Wiktionary
wyraźny, głośny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyraźny, który nie pozostawia wątpliwości
Wiktionary
IPA: dɔˈbʲitnɨ, AS: dobʹitny
Wiktionary
rzecz. dobitność ż., dobijanie n.
przysł. dobitnie
Wiktionary
(1.1) wyraźny, wyrazisty, jasny, pewny, oczywisty, kategoryczny
Wiktionary
1. dopłynąć do brzegu
2. zabić kogoś bliskiego śmierci
3. osiągnąć cel
4. wbić do końca
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dobijać)
(1.1) dokonany od|dobijać.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbʲit͡ɕ, AS: dobʹić
Wiktionary
czas. dobijać ndk., bić ndk.
rzecz. dobicie n., dobijanie n., bicie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
narzędzie drewniane w kształcie cylindra z rękojeścią - służy do ubijania, wbijania
SJP.pl
drewniany młotek kamieniarski
SJP.pl
[czytaj: tobok] ubiór zawodnika taekwondo; tobok
SJP.pl
Dobok – nazwa pochodząca z języka koreańskiego, używana do określenia ubrania treningowego w koreańskich sztukach walki. Odpowiednik japońskiego Gi. Przez laików nazywany kimonem.
Nazwa dobok używana jest przede wszystkim przez osoby trenujące Taekwondo.
Dobok składa się z 3 elementów: bluzy (sang-i), spodni(ha-i) i pasa (ti).
Wikipedia
jednostka rozliczeniowa kosztów użytkowania karetki pogotowia
SJP.pl
doskonały, przedni, najlepszy w swoim gatunku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. będący rezultatem najlepszego doboru
Wiktionary
(1.1) Rozwiązaniem problemu zajmuje się doborowy zespół specjalistów z różnych dziedzin.
Wiktionary
rzecz. dobór m.
czas. dobierać ndk., dobrać dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
członek orkiestry wojskowej grający na bębnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. wojsk. człowiek grający na bębnie w orkiestrze, szczególnie wojskowej;
Wiktionary
Dobosz (z węgierskiego "dobos") – członek orkiestry (szczególnie wojskowej) grający na bębnie. W wojskach europejskich od końca średniowiecza wybijał takt w marszu i w czasie ataku oraz przekazywał sygnały natarcia, odwrotu i alarmu. W Polsce pierwotnie zwano dobosza bębnicą, od XVI wieku doboszem, w XVIII i na początku XIX wieku pałkarzem.
Wikipedia
(1.1) W Polsce pierwotnie zwano dobosza bębnicą, od XVI wieku doboszem, w XVIII i na początku XIX wieku pałkarzem.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbɔʃ, AS: doboš
Wiktionary
rzecz.
:: fż. doboszka ż.
Wiktionary
(1.1) werblista
Wiktionary
→ dobosz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. wojsk. kobieta grająca na bębnie w orkiestrze, szczególnie wojskowej
Wiktionary
rzecz.
:: fm. dobosz mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek czasu
(1.1) przez całą dobę
Wiktionary
(1.1) Doustnie stosuje się dobowo 4,5 g surowca lub 1,5–3 g wyciągu płynnego lub 1,5 g nalewki.
(1.1) W roku 2018 stacja obsługiwała 700–1000 pasażerów dobowo.
Wiktionary
rzecz. doba
przym. dobowy
Wiktionary
(1.1) na dobę
Wiktionary
związany z dobą
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający związek z dobą; trwający dobę
Wiktionary
(1.1) Padł nowy rekord dobowej liczby potwierdzonych zakażeń koronawirusem w Polsce.
(1.1) Zgodnie z danymi Urzędu Transportu Kolejowego dobowa wymiana pasażerska na przystanku w 2017 roku wynosiła 10-19 osób.
Wiktionary
rzecz. doba ż.
przysł. dobowo
Wiktionary
(1.1) całodobowy, dwudziestoczterogodzinny, okołodobowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Białorusi, prawy dopływ Dniepru
Wiktionary
1. potocznie: dobrze, zgoda (partykuły);
2. jednostka walutowa Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, wyspiarskim państwie w Zatoce Gwinejskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ekon. ogół środków, które mogą być wykorzystane, bezpośrednio lub pośrednio, do zaspokojenia potrzeb ludzkich;
(1.2) pot. duży majątek ziemski
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) ekon. bank. jednostka walutowa Wysp Świętego Tomasza i Książęcej;
forma rzeczownika.
(3.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: dobro
forma przymiotnika.
(4.1) ż. M. lp. od: dobry
wykrzyknik
(5.1) pot. zgoda, przyzwolenie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ekonomia zajmuje się również badaniem zaspokojenia dóbr.
(1.2) Ród Potockich posiadał dawniej rozległe dobra na Litwie.
(3.1) Owsiak co roku potrafi wykrzesać w nas wiele dobra.
(4.1) Pani Ania to dobra kobieta.
(5.1) No dobra, możemy ze sobą chodzić.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbra, AS: dobra
Wiktionary
przym. dobry
rzecz. dobry mrz.
wykrz. dobry
Wiktionary
(1.1) kapitał rzeczowy, kapitał finansowy
(1.2) włości
(2.1) skr. Db, STD
(5.1) OK, zgoda, dobrze
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie sokalskim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Dobraczyn ( Добрячин) – wieś na Ukrainie, w rejonie czerwonogrodzkim obwodu lwowskiego. Wieś liczy 815 mieszkańców.
Wikipedia
przym. dobraczyński
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobrać.
Wiktionary
rzecz. niedobranie n., dobór mrz.
czas. dobierać, dobrać ndk.
Wiktionary
rodzaj pożegnania wieczornego
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pożegnanie używane wieczorem, kiedy chcemy komuś życzyć dobrej, spokojnej nocy
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) pot. telew. program dla dzieci nadawany wieczorem w radiu i telewizji
Wiktionary
Dobranoc – album Lecha Janerki wydany w 1997 roku nakładem wytwórni Koch International.
Wikipedia
(1.1) Idziesz już spać? Zatem dobranoc, śpij dobrze!
(2.1) Kładź się spać! Już dawno po dobranocy!
Wiktionary
IPA: dɔˈbrãnɔt͡s, AS: dobrãnoc
Wiktionary
rzecz. dobranocka ż.
przym. dobranockowy
wykrz. dobrej nocy
Wiktionary
(1.1) dobrej nocy
(2.1) wieczorynka, dobranocka
Wiktionary
wieczorny program dla dzieci nadawany w radiu lub telewizji; wieczorynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. program telewizyjny adresowany do dzieci emitowany wieczorem
Wiktionary
(1.1) Dzieciaki poszły na dobranockę.
Wiktionary
wykrz. dobranoc
rzecz. dobranoc ż.
Wiktionary
(1.1) wieczorynka
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dostosowany, zharmonizowany, zgodny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który pasuje
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od dobrać
Wiktionary
(1.1) Jest to reakcja zachodząca wyłącznie w obecności odpowiednio dobranych fermentów.
Wiktionary
czas. dobierać ndk., dobrać dk.
Wiktionary
(1.1) dopasowany, dostosowany, dostrojony, odpowiedni, pasujący, zgodny, zharmonizowany
Wiktionary
1. Dobrawa (?-977) księżniczka czeska, żona Mieszka I; Dąbrówka;
2. imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|ż.;
Wiktionary
Dobrawa – staropolskie imię żeńskie pochodzenia słowiańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "las dębowy" ( doubrava jest odpowiednikiem polskiej dąbrowy) lub od słowa oznaczającego „dosyć dobra, czasem dobra” (por. dobrawa, jak biaława, zimnawa itp) lub jest to skrót od złożonego imienia Dobrosława. Dwie ostatnie etymologie (zwłaszcza pierwszą z nich) potwierdza kronika Thietmara, w której tłumaczy on to słowo jako „dobra”.
Wikipedia
(1.1) Studenci mają szansę porozmawiać z nimi i poznać szczegóły dotyczące procesu rekrutacji – mówi Dobrawa Chmielewska (…).
Wiktionary
IPA: dɔˈbrava, AS: dobrava
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Dobrawka ż., Dobrusia ż.
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Dobrawka, Dobrusia
Wiktionary
tylko w przestarzałych wyrażeniach: po dobrawoli, z dobrawoli - z własnej chęci, dobrowolnie
SJP.pl
1. znaleźć bezpośredni dostęp do czegoś;
2. odpowiadać sobie, dopasować się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|dobierać.
czasownik zwrotny dokonany dobrać się (ndk. dobierać się)
(2.1) dokonany od|dobierać się.
Wiktionary
(2.1) W pokoju ktoś dobrał się do wzmacniacza, podłączył swój magazynek, buchnęła muzyka niepodobna do niczego, czego tu słuchałem.
Wiktionary
rzecz. dobór mrz., dobranie n., dobieranie n.
czas. dobierać ndk.
przym. doborowy, dobrany
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrcz – (niem. "Dobsch, 1942–1945 Dauben") wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Dobrcz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Dobrcza (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobrcza (wsi w Polsce)
SJP.pl
1. to, co w kodeksie moralnym człowieka jest oceniane jako pomyślne, pożyteczne, wartościowe; dobro;
2. książkowo: interes, zadowolenie, pomyślność, szczęście; pożytek, korzyść; dobro;
3. kierowanie się w postępowaniu życzliwością dla otoczenia; dobroć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. wszystko, co wartościowe w sensie moralnym czy religijnym
(1.2) książk. wszystko, co w jakikolwiek sposób korzystne
forma przymiotnika.
(2.1) n. lp. i nmos. lm. od: dobry
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Dzieci trzeba za dobre od czasu do czasu pochwalić.
(1.2) Aktorka zagrała w serialu „Na dobre i na złe”.
(1.2) Wiele dobrego wydarzyło się w życiu Franka w tych ostatnich miesiącach.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbrɛ, AS: dobre
Wiktionary
rzecz. dobry mrz., dobro n., dobroć ż., dobrota ż., przedobrzenie n., Dobre nmos., Dobry mrz.
czas. przedobrzyć dk.
przym. dobry
przysł. dobrze
wykrz. dobry, dobrze
Wiktionary
(1.1) dobro
Wiktionary
przymiotnik od: Dobrcz; dobrski
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrkowo (niem. " Daberkow ") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Radowo Małe.
Według danych z 2011 roku wieś liczyła 52 mieszkańców.
Wikipedia
dotrzeć dokądś z trudem, wysiłkiem
SJP.pl
to, co jest uznawane za wartościowe; przeciwieństwo zła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) jedna z dwóch podstawowych wartości moralnych, przeciwieństwo zła;
(1.2) czyjaś korzyść, zysk
(1.3) rzecz mająca wartość
(1.4) czwarta litera głagolicy (Ⰴ), odpowiednik litery „d”
(1.5) muz. w country: gitara z metalowym rezonatorem, która podczas gry spoczywa poziomo a struny szarpie się pazurkami lub plektronem;
Wiktionary
Dobro – jedno z podstawowych (pierwotnych) pojęć etycznych, utożsamiane z pojęciem bytu. W moralności dobro określa poprawność (zgodność z normami moralnymi) czynów i zachowań człowieka.
Wikipedia
(1.1) Obywatel nie powinien dbać tylko o siebie, lecz troszczyć się o dobro wspólne.
(1.2) Wszystko, co robię, robię z myślą o dobru nas i naszych dzieci.
(1.3) Podatek dochodowy obejmuje przychody ze sprzedaży dóbr i świadczenia usług.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbrɔ, AS: dobro
Wiktionary
rzecz. dobre n., dobry mrz., dobroć ż., dobrota ż., przedobrzenie n., Dobre nmos., Dobry m.
czas. przedobrzyć dk.
przym. dobry
przysł. dobrze
wykrz. dobry, dobrze
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dobrobyt
Wiktionary
(1.1) To nie dobrobyt, lecz tylko mały dobrobycik.
Wiktionary
rzecz. dobrobyt m.
Wiktionary
dostatek, zamożność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dobre warunki materialne
Wiktionary
Do
Wikipedia
IPA: dɔˈbrɔbɨt, AS: dobrobyt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dobrobycik mrz.
Wiktionary
(1.1) bogactwo, dostatek, obfitość, zamożność, zasobność; przest. majętność
Wiktionary
zdrobnienie od: Dobrosława
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobrochny lub z nią związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mitsłow. nieufny lecz sprawiedliwy leśny demon z Podlasia, wzrostu drzewa;
Wiktionary
Do
Wikipedia
IPA: ˌdɔbrɔˈxɔt͡ʃɨ, AS: dobroχočy
Wiktionary
1. kierowanie się w postępowaniu życzliwością i chęcią niesienia pomocy;
2. dawniej: dobra jakość czegoś
SJP.pl
1. kierowanie się w postępowaniu życzliwością i chęcią niesienia pomocy;
2. dawniej: dobra jakość czegoś
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Dobrociech — staropolskie imię męskie, złożone z członu "Dobro-" ("dobry") oraz "-ciech" ("cieszyć"). Może ono oznaczać "tego, którego cieszy dobro". Odpowiednik tego imienia, jakim jest "Dobrotech", jest notowany w języku czeskim, słoweńskim i połabskim.
Dobrociech imieniny obchodzi 5 czerwca i 8 czerwca.
Wikipedia
Dobrociech z małżonką; Dobrociechowie
SJP.pl
Dobrociech z małżonką; Dobrociechostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobrociecha lub z nim związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ogrod. arachn. nazwa systematyczna|Phytoseiulus., roztocze żywiące się innymi roztoczami, stosowane jako środek zwalczania szkodników
Wiktionary
(1.1) Naturalnym wrogiem przędziorka jest dobroczynek szklarniowy.
Wiktionary
rzecz. dobroczynność ż.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dobroczynny
Wiktionary
rzecz. dobroczyńca mos., dobroczynność ż.
przym. dobroczynny
Wiktionary
niesienie pomocy materialnej ubogim; filantropia, beneficencja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) działalność polegająca na bezinteresownym niesieniu pomocy potrzebującym
(1.2) daw. instytucja filantropijna
(1.3) odprzym. cecha tego, co jest dobroczynne; cecha tych, którzy są dobroczynni
Wiktionary
rzecz. dobroczyńca mos., dobroczynek m.
przym. dobroczynny
przysł. dobroczynnie
Wiktionary
(1.1) filantropia
(1.3) cecha
Wiktionary
1. przynoszący korzyść lub ulgę;
2. niosący pomoc, np. instytucja dobroczynna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przynoszący korzyść, dobry, przydatny, wartościowy
(1.2) służący pomocą osobom potrzebującym, wspierający potrzebujących
Wiktionary
IPA: ˌdɔbrɔˈt͡ʃɨ̃nːɨ, AS: dobročỹ•ny
Wiktionary
rzecz. dobroczyńca mos., dobroczynność ż.
przysł. dobroczynnie
Wiktionary
(1.2) charytatywny
Wiktionary
człowiek świadczący innym dobro
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba świadcząca innym dobro, osoba dobroczynna
Wiktionary
(1.1) Dnia 31 marca 1888 r. zmarł w Turynie we Włoszech siedemdziesięciotrzyletni starzec, ksiądz Jan Bosco, dobroczyńca młodzieży, prawdziwy apostoł i założyciel zakonu św. Franciszka Salezego całkowicie poświęcającego się wychowaniu młodzieży zaniedbanej, osieroconej i opuszczonej.
Wiktionary
rzecz. dobroczynność ż.
przym. dobroczynny
przysł. dobroczynnie
Wiktionary
(1.1) książk. filantrop; przest. dobrodziej, łaskawca, wspomożyciel
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie, żartobliwie o osobie dobrodusznej
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dobroduszny
Wiktionary
rzecz. dobroduszność ż.
przym. dobroduszny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dobrodusznie
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: dobroduszny; bardziej dobroduszny
SJP.pl
dobroduszny i ironiczny
SJP.pl
łagodność, dobrotliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dobroduszne; cecha tych, którzy są dobroduszni
Wiktionary
przym. dobroduszny
przysł. dobrodusznie
Wiktionary
(1.1) poczciwość
Wiktionary
1. taki, który jest życzliwie nastawiony do innych, o łagodnym, pozytywnym usposobieniu;
2. świadczący o takich cechach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający łagodne, życzliwe usposobienie
(1.2) wyrażający dobroduszność
Wiktionary
rzecz. dobroduszność ż.
przysł. dobrodusznie
Wiktionary
(1.1) poczciwy
Wiktionary
1. przestarzałe: osoba świadcząca innym dobro; dobroczyńca, filantrop, benefaktor;
2. dawny tytuł grzecznościowy;
3. regionalnie: ksiądz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. dobroczyńca
(1.2) przest. tytuł grzecznościowy
(1.3) przest. (dziś gwara. i reg.) ksiądz
Wiktionary
(1.2) […] Teofil, dobrodziej i opiekun całej rodziny, zmarł nagle w lesie ukąszony przez żmiję.
Wiktionary
IPA: dɔˈbrɔd͡ʑɛ̇j, AS: dobroʒ́ėi ̯
Wiktionary
rzecz. dobrodziejstwo n.
:: fż. dobrodziejka ż.
:: zdrobn. dobrodziejaszek mos.
przym. dobrodziejski
Wiktionary
(1.1) współcz. dobroczyńca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara. zdrobn. od: dobrodziej
(1.2) pot. poufale o księdzu
Wiktionary
(1.2) Mówią, że dobrodziejaszka przywiozą dopiero po sumie.
Wiktionary
rzecz. dobrodziej mos., dobrodziejka ż., dobrodziejstwo n.
przym. dobrodziejski
Wiktionary
1. przestarzałe: kobieta świadcząca innym dobro; filantropka;
2. dawny tytuł grzecznościowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. kobieta świadcząca innym dobro
Wiktionary
(1.1) Naszej dobrodziejce zawdzięczamy wzniesienie nowej siedziby biblioteki.
Wiktionary
rzecz. dobrodziejstwo n.
:: fm. dobrodziej mos.
:: zdrobn. dobrodziejaszek mos.
przym. dobrodziejski
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do dobrodzieja lub dobrodziejki
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący dobrodzieja lub dobrodziejki, związany z dobrodziejem lub dobrodziejką
Wiktionary
rzecz. dobrodziej mos., dobrodziejka ż., dobrodziejstwo ż., dobrodziejaszek mos.
Wiktionary
dobro wyświadczone komuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. dobro komuś okazane
(1.2) książk. pozytywne skutki jakiegoś działania, rozwoju określonej dziedziny życia
(1.3) daw. tytuł grzecznościowy używany w stosunku do pary małżeńskiej
Wiktionary
(1.1) Ezechiasz jednak nie odwdzięczył się za wyświadczone dobrodziejstwo, ponieważ jego serce uniosło się pychą, i dlatego zapłonął gniew Boży nad nim, nad Judą i nad Jerozolimą
(1.3) Więc poddaję się z chęcią i gotowością woli asaństwa dobrodziejstwa — odpowiedziałem z ukłonem i sercem pełnym ukontentowania.
Wiktionary
rzecz. dobrodziej mos., dobrodziejaszek mos., dobrodziejka ż.
przym. dobrodziejski
Wiktionary
(1.1) dobro
(1.2) korzyść, zysk
Wiktionary
mieszkaniec Dobrodzienia (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobrodzienia (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Zobacz też: Dobrodzień (ujednoznacznienie).
Dobrodzień (dodatkowa nazwa Guttentag) – miasto na Górnym Śląsku, w województwie opolskim, w powiecie oleskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobrodzień. Miasto znajduje się między Opolem a Lublińcem. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. częstochowskiego. Przed rokiem 1975 Dobrodzień należał do powiatu lublinieckiego.
Wikipedia
(1.1) Krysia kupiła sobie meble z Dobrodzienia.
Wiktionary
IPA: dɔˈbrɔd͡ʑɛ̇̃ɲ, AS: dobroʒ́ė̃ń
Wiktionary
przym. dobrodzieński
Wiktionary
przestarzale: dobrodziejka
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Dobrogost – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Dobro-" („dobry”) i "-gost" („gościć”, „gość”). Mogło oznaczać "dobry, życzliwy dla gości". Odpowiednik tego imienia, "Dobrohost", występuje w językach: czeskim, słowackim, serbsko-chorwackim i ruskim.
Wikipedia
Dobrogost z małżonką; Dobrogostowie
SJP.pl
Dobrogost z małżonką; Dobrogostostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobrogosta lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w rejonie drohobyckim obwodu lwowskiego;
Wiktionary
Dobrohostów (ukr. Доброгостів, "Dobrohostiw") – wieś na Ukrainie w rejonie drohobyckim należącym do obwodu lwowskiego.
Wieś "Dobrohostow" położona na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie drohobyckim ziemi przemyskiej województwa ruskiego, wieś "Dobrohostaw" w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa drohobyckiego.
Wikipedia
przym. dobrohostowski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: postawa przesadnej troski o innych ludzi
SJP.pl
automat do wpłacania datków na cele charytatywne przy użyciu płatności elektronicznych; datkomat, zbiórkomat
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dobrym Miastem, dotyczący Dobrego Miasta
Wiktionary
rzecz. Dobre Miasto n., Dobromieszczanin mos., Dobromieszczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Dobromierz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dobromierzem, dotyczący Dobromierza
Wiktionary
rzecz. Dobromir mos., Dobromierz m., dobromierzanin m., dobromierzanka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Dobrego Miasta (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobrego Miasta (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. miasto na Ukrainie;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dobromilski
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobromiły lub z nią związany
SJP.pl
→ Dobromil (miasto na Ukrainie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dobromila
Wiktionary
rzecz. Dobromil mrz.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Mam na imię Dobromir, a to moja dziewczyna Genowefa.
Wiktionary
IPA: dɔˈbrɔ̃mʲir, AS: dobrõmʹir
Wiktionary
rzecz. Dobromierz m.
:: fż. Dobromira ż.
przym. Dobromirowy, dobromierski
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Dobromira – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Dobro-" ("dobry") i "-mira" ("pokój, spokój, dobro"). Mogło ono oznaczać "ta, która ceni pokój". W źródłach polskich poświadczone w XIII wieku.
Wikipedia
Dobromir z małżonką; Dobromirowie
SJP.pl
Dobromir z małżonką; Dobromirostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobromira (Dobromiry) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobromiry lub z nią związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Dobromiła
Wiktionary
Dobromił – męski odpowiednik imienia Dobromiła, nienotowany w źródłach staropolskich.
Dobromił imieniny obchodzi 5 kwietnia, 5 czerwca, 11 października, 21 października.
Wikipedia
IPA: dɔˈbrɔ̃mʲiw, AS: dobrõmʹiu̯
Wiktionary
rzecz. Dobromiła ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Dobromił
Wiktionary
Dobromiła – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Dobro-" ("dobro, dobra") i "-miła" ("miła"). Mogło oznaczać "ta, która jest dobra i miła". W źródłach polskich poświadczone w XII wieku (lata 1185 – 1186).
Dobromiła imieniny obchodzi 4 października i 11 października.
Wikipedia
(1.1) 4 i 11 października przypadają imieniny Dobromiły.
Wiktionary
IPA: ˌdɔbrɔ̃ˈmʲiwa, AS: dobrõmʹiu̯a
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Dobromiłka ż., Dobrusia ż., Dobrunia ż.
:: fm. Dobromił mos.
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Dobromiłka, Dobrusia, Dobrunia
Wiktionary
Dobromił z małżonką; Dobromiłowie
SJP.pl
Dobromił z małżonką; Dobromiłostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobromiła (Dobromiły) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Do
Wikipedia
Dobromysł z małżonką; Dobromysłowie
SJP.pl
Dobromysł z małżonką; Dobromysłostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobromysła lub z nim związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Dobroniega – staropolskie imię żeńskie, złożone z dwóch członów: "Dobro-" ("dobra") i "-niega" ("rozkosz"). Mogło zatem oznaczać "ta, która dostarcza przyjemnosci, rozkoszy".
Dobroniega imieniny obchodzi 20 stycznia i 26 sierpnia.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobroniegi lub z nią związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzadziej: dobre samopoczucie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) subiektywnie odczuwany stan zadowolenia ze swojego stanu fizycznego i psychicznego w połączeniu poczuciem bezpieczeństwa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Od zawsze jesteśmy za całkowitym zakazem hodowli norek ze względu na środowisko, zdrowie publiczne, a przede wszystkim dobrostan zwierząt.
Wiktionary
IPA: dɔˈbrɔstãn, AS: dobrostãn
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobroszyce (niem. "Juliusburg") – wieś w Polsce (1663–1928 miasto) położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim; siedziba gminy Dobroszyce, należącej do aglomeracji wrocławskiej.
Wikipedia
mieszkaniec Dobroszyc (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobroszyc (wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, jak między dobrymi sąsiadami
Wiktionary
rzecz. dobrosąsiedztwo n.
Wiktionary
dobre życie z sąsiadami, stosunki dobrego sąsiedztwa
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Dobrosława
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dobrosław to rzadko spotykane obecnie imię.
Wiktionary
rzecz. Dobrosława ż.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
Dobrosława, Dobroslava – starosłowiańskie imię żeńskie złożone z członów "Dobro-" („dobry”) i "-sława" („sława”), oznaczające tę, która „cieszy się dobrą sławą”. Popularniejsze stało się w XIX wieku, kiedy w ramach panslawizmu przywracano imiona słowiańskie; swojej wnuczce nadał takie drugie imię Julian Ursyn Niemcewicz.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobrosławy lub z nią związany
SJP.pl
Dobrosław z małżonką; Dobrosławowie
SJP.pl
Dobrosław z małżonką; Dobrosławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dobrosława (Dobrosławy) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. dobroć
Wiktionary
Dobrota (cyr. Доброта) – miasto w Czarnogórze, w gminie Kotor. W 2011 roku liczyło 8189 mieszkańców.
Leży na wschodnim wybrzeżu Zatoki Kotorskiej. Pierwsza historyczna wzmianka pochodzi z 1260 roku.
Wikipedia
(1.1) A jeśli Bóg swej zapomni dobroty / I tak się uprze karać me niecnoty [...]
Wiktionary
IPA: dɔˈbrɔta, AS: dobrota
Wiktionary
rzecz. dobre n., dobry mrz., dobro n., dobroć ż.
czas. przedobrzyć dk.
przysł. dobrze, niedobrze
przym. dobry, dobrotliwy
wykrz. dobry, dobrze
Wiktionary
(1.1) dobroć, dobrotliwość
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób dobrotliwy
Wiktionary
(1.1) Ludwik panował dobrotliwie dwadzieścia lat.
Wiktionary
rzecz. dobrotliwość ż.
przym. dobrotliwy
Wiktionary
(1.1) dobrodusznie, łagodnie, łaskawie, miłosiernie, miłościwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dobrotliwie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dobrotliwe; cecha tych, którzy są dobrotliwi
Wiktionary
przym. dobrotliwy
przysł. dobrotliwie
Wiktionary
(1.1) dobroduszność, dobroć, anielskość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dobrotliwy
SJP.pl
dobroduszny, łagodny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ktoś odznaczający się dobrocią i łagodnością
(1.2) coś przyjemnego, przynoszący ulgę
Wiktionary
(1.1) Święty mikołaj to taki dobrotliwy staruszek przynoszący dzieciom prezenty.
(1.2) Finowie już dawno temu zauważyli dobrotliwy wpływ sauny na nasze zdrowie i samopoczucie.
Wiktionary
IPA: ˌdɔbrɔˈtlʲivɨ, AS: dobrotlʹivy
Wiktionary
rzecz. dobry mrz., dobroć ż., dobrota ż., dobrotliwość ż.
przysł. dobrotliwie
przym. dobry
wykrz. dobry
Wiktionary
(1.1) dobroduszny, łagodny
(1.2) kojący, dobroczynny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. osiedle typu miejskiego, a dawniej miasteczko, na Ukrainie w rejonie kamioneckim obwodzie lwowskim;
Wiktionary
Dobrotwór (ukr. Добротвір) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w obwodzie lwowskim (rejon kamionecki). 6409 mieszkańców (2020), w 2001 było ich 6683.
W II Rzeczypospolitej wieś powiecie kamioneckim województwa tarnopolskiego. W kwietniu 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 50 Polaków, rabując i paląc polskie zagrody oraz miejscowy kościół.
Wikipedia
przym. dobrotworski
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Dobrowit – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Dobro-" („dobry”) i "-wit" („pan, władca”). Oznacza „dobrego pana”, „dobrego władcę” albo „dobrze rządzącego”. Istnieje dokładny odpowiednik znaczeniowy tego imienia w języku galijskim: "Suvallos", z prainoeurop. elementem "su-" („dobrze, dobry”).
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Dobrowo w innych znaczeniach tej nazwy.
Dobrowo (niem. "Groß Dubberow") – wieś sołecka Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dobrowo, po jej zniesieniu w gromadzie Pomianowo. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Do
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dobrowolny, pozbawiony przymusu; z własnej woli
Wiktionary
(1.1) Taki – powiem brutalnie – intelektualista, humanista i katolik, to co, nie wiedział, co robi? Przez nikogo nie zmuszany, nie przynaglany, przyszedł do nas dobrowolnie, wstąpił do partii i nie dlatego, że ktoś go do tego nakłaniał, tylko dlatego, że akceptował racje tej partii, jej program.
(1.1) Ci, którzy dobrowolnie zgłoszą się sami, mogą liczyć na zmniejszenie wyroku o jedną trzecią w porównaniu z karami dla tych, których złapie policja.
Wiktionary
IPA: ˌdɔbrɔˈvɔlʲɲɛ, AS: dobrovolʹńe
Wiktionary
przym. dobrowolny
rzecz. dobrowolność ż.
Wiktionary
(1.1) samochcąc
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dobrowolne; cecha tych, którzy są dobrowolni
Wiktionary
Dobrowolność – cecha działania etycznego, stanowiąca konieczny lub wystarczający warunek podlegania ocenom moralnym. Odpowiednimi przymiotnikami zastępującymi to słowo są: nieprzymuszony, niewymuszony, nieprzymusowy; spontaniczny, samodzielny, samorzutny, ochotniczy; bez przymusu, z własnej woli (dobrowolny datek).
Wikipedia
przym. dobrowolny
przysł. dobrowolnie
Wiktionary
wynikający z własnej woli, działający bez przymusu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wynikający z własnej woli, działający bez przymusu
(1.2) otwarty, publiczny
Wiktionary
(1.1) Skutki te należą do etapu nazywanego wykonaniem decyzji, zarówno dobrowolnym (podporządkowanie się decyzji przez jej adresata), jak i przymusowym (egzekucja administracyjnoprawna).
Wiktionary
IPA: ˌdɔbrɔˈvɔlnɨ, AS: dobrovolny
Wiktionary
rzecz. dobrowolność ż.
przysł. dobrowolnie
Wiktionary
(1.1) własnowolny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Josef Dobrowsky (1889-1964), austriacki malarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) neol. członek obozu rządowego skupionego wokół Prawa i Sprawiedliwości, także zwolennik rządów PiS
Wiktionary
przym. dobrozmianowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) neol. iron. związany z rządami Prawa i Sprawiedliwości po 2015 r. oraz obozem politycznym skupionym wokół tej partii
Wiktionary
rzecz. dobrozmianowiec mos.
Wiktionary
1. kierowanie się w postępowaniu życzliwością i chęcią niesienia pomocy;
2. dawniej: dobra jakość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha postępowania odznaczająca się życzliwością
(1.2) cecha tego, co jest dobre
(1.3) fiz. wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy;
Wiktionary
Dobroć (symbol: Q) – wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy. Określa, ile razy amplituda wymuszonych drgań rezonansowych jest większa niż analogiczna amplituda w obszarze częstości nierezonansowych.
Wikipedia
(1.1) Rozwijaj pełną miłości dobroć względem wszystkich istot, bez rozróżniania.
(1.2) Młodsza córka, która była wiernym portretem swojego ojca pod względem swojej dobroci i prawości, oprócz tego była jedną z najpiękniejszych dziewcząt, które można było znaleźć.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbrɔt͡ɕ, AS: dobroć
Wiktionary
rzecz. dobre n., dobry mrz., dobro n., dobrota ż., Dobra ż.
przym. dobrotliwy, dobry
przysł. dobrze
wykrz. dobrze, dobry
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Dobroń”.
Dobroń – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie pabianickim, w gminie Dobroń.
Leży nad rzeką Grabią, przy linii kolejowej między Pabianicami i Łaskiem, z przystankiem Dobroń.
Wikipedia
przymiotnik od: Dobroń
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dobroniem, dotyczący Dobronia
Wiktionary
rzecz. Dobroń m., dobronianin m., dobronianka ż.
Wiktionary
1. przymiotnik od: Dobra, Dobre
2. przymiotnik od: Dobrcz; dobrecki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący miejscowości Dobra, Dobre
(1.2) dotyczący miejscowości Dobrcz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1)
rzecz. Dobra ż., Dobre n., dobrzanin m., dobrzanka ż.
przym. dobrzański, dobrzyński
(1.2)
rzecz. Dobrcz m.
przym. dobrecki
Wiktionary
(1.1) dobrzański, dobrzyński
(1.2) dobrecki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dobrudża
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dobrudżą, dotyczący Dobrudży, pochodzący z Dobrudży
Wiktionary
rzecz. Dobrudża ż.
przym. dobrudżański
Wiktionary
(1.1) dobrudżański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) hist. geogr. kraina historyczna między Morzem Czarnym a dolnym odcinkiem Dunaju;
Wiktionary
Dobrudża (rum. "Dobrogea", bułg. "Добруджа") – kraina historyczna między Morzem Czarnym a ostatnim przed ujściem odcinkiem Dunaju, podzielona obecnie między Rumunię i Bułgarię. Powierzchnia całkowita wynosi ok. 23 000 km².
Wikipedia
przym. dobrudzki, dobrudżański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dobrudżą, dotyczący Dobrudży
Wiktionary
rzecz. Dobrudża ż., Dobrudżanin mos.
przym. dobrudzki
Wiktionary
(1.1) dobrudzki
Wiktionary
zdrobnienie od: Dobrosława (imię żeńskie)
SJP.pl
1. zgodny z zasadami moralnymi;
2. skłonny do pomocy;
3. satysfakcjonujący, dodatni;
4. o nastroju: pogodny;
5. będący zwiastunem czegoś pozytywnego;
6. starannie wykonujący swe obowiązki;
7. o organizmie, jego części: dobrze funkcjonujący;
8. starannie wykonany;
9. odpowiedni;
10. o potrawie, napoju: smaczny;
11. intratny, przynoszący zyski;
12. z nawiązką
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) miły, uczynny, usłużny, szlachetny
(1.2) odpowiedni, pasujący do czegoś
(1.3) pomyślny, udany
(1.4) smaczny
(1.5) grzeczny
(1.6) świetny, znakomity w swojej dziedzinie
(1.7) ciekawy, interesujący, wysokiej jakości
(1.8) o nastroju wesoły, radosny
(1.9) o zdrowiu, zmysłach zdrowy; szczególnie wyostrzony
(1.10) korzystny
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) urz. eduk. nazwa oceny szkolnej 4
wykrzyknik
(3.1) pot. dzień dobry
Wiktionary
Dobry (niem. "Döbern (Ostpr.)") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Godkowo.
Do 1954 roku siedziba gminy Dobry. W latach 1954–1971 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dobry, po jej zniesieniu w gromadzie Godkowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego. Miejscowość leży w historycznym regionie Prus Górnych.
Wikipedia
(1.1) Jest pan dla mnie bardzo dobry.
(1.2) Ta śrubka jest dobra.
(1.3) Mam nadzieję, że miał pan dobrą podróż?
(1.3) Gdy bezrobocie jest niskie, to sytuacja gospodarcza kraju jest dobra.
(1.4) Najbardziej lubię kapustę. Jest bardzo dobra.
(1.5) Byłeś wczoraj bardzo dobry, a dzisiaj strasznie rozrabiasz!
(1.6) Pan Kowalski jest dobrym kierowcą.
(1.7) właśnie leci dobry film w telewizji.
(1.8) Mam dziś dobry humor.
(1.9) Janek ma najlepszy słuch w całej klasie.
(2.1) Pana syn ostatnio dostał z plastykaastyki dwa dobre i jeden niedostateczny.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbrɨ, AS: dobry
Wiktionary
rzecz. dobre n., dobro n., dobroć ż., dobrota ż., dobra nmos., przedobrzenie n., przedobrzanie n.
czas. przedobrzać ndk., przedobrzyć dk.
przym. dobrotliwy
przysł. dobrze
wykrz. dobra, dobrze
Wiktionary
(1.3) udany, pomyślny, przyjemny, wygodny
(1.4) smaczny
(1.5) grzeczny, posłuszny
(1.6) świetny
(1.10) korzystny
(2.1) czwórka, czwóra
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrynin (daw. "Dobromin") – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie mieleckim, w gminie Przecław. Ma status sołectwa.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobryszyce – wieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Dobryszyce.
Wieś królewska w tenucie radomszczańskiej w powiecie radomszczańskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dobryszyce. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dobryszyce
SJP.pl
mieszkaniec Dobrzan (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobrzan (miasta w Polsce)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. mieszkaniec Dobrego;
2. mieszkaniec Dobrej
SJP.pl
1. mieszkanka Dobrej;
2. mieszkanka Dobrego
SJP.pl
Dobrzanka – niezamieszkana wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Bircza. Wchodzi w skład sołectwa "Malawa".
Leży na terenie Pogórza Przemyskiego nad potokiem Dobrzanka dopływem Lipki (dopływ Stupnicy).
Dobrzanka powstała prawdopodobnie na początku XVII w. Najstarsza zachowana wzmianka pochodzi z 1631 r. W tym czasie właścicielem Malawy wraz z Dobrzanka i sąsiednią Lipą był Jan Humnicki.
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. nazwa trzech wsi na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dobrzany ( Jacobshagen, Jakobshagen) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobrzany, na Pojezierzu Ińskim, nad jeziorem Szadzko.
Według danych z 31 grudnia 2011 miasto miało 2404 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: dɔˈbʒãnɨ, AS: dobžãny
Wiktionary
przym. dobrzański
Wiktionary
przymiotnik od: Dobrzany
SJP.pl
Dobrzański (forma żeńska: Dobrzańska; liczba mnoga: Dobrzańscy) – polskie nazwisko. 1 stycznia 2023 w Polsce nosiło je co najmniej 4855 osób.
Wikipedia
to, co jest uznawane za wartościowe; przeciwieństwo zła
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w należyty sposób
(1.2) uczciwie
(1.3) przyjemnie
(1.4) z korzyścią
wykrzyknik
(2.1) wyrażenie zgody
Wiktionary
(1.1) Produkt został wykonany dobrze.
(1.2) Złodziej dobrze zrobił, oddając sprzedawcy skradziony produkt.
(1.3) Na Wyspach Kanaryjskich czułem się bardzo dobrze.
(1.4) Dobrze wyszliśmy na tej transakcji.
(2.1) Dobrze, zgadzam się na Twój wyjazd za granicę.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbʒɛ, AS: dobže
Wiktionary
rzecz. dobre n., dobrota ż., dobro n., dobroć ż., dobry mrz.
czas. dobrzeć ndk., przedobrzać ndk., przedobrzyć dk., wydobrzeć dk.
przym. dobry, przedobry
przysł. niedobrze, przedobrze
wykrz. dobry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzechów – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Strzyżów. Ma status sołectwa.
Miejscowość jest siedzibą Parafii św. Stanisława Biskupa, należącej do dekanatu Strzyżów, diecezji rzeszowskiej.
W miejscowości jest przystanek kolejowy Dobrzechów.
Wikipedia
przymiotnik od: Dobrzec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) prostytutka
Wiktionary
IPA: ˌdɔbʒɛˈd͡ʑawka, AS: dobžeʒ́au̯ka
Wiktionary
(1.1) zob. prostytutka.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzejowice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, w gminie Żukowice.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzejów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Miłkowice.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzelin – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie kutnowskim, w gminie Żychlin.
Nowy Dobrzelin uzyskał lokację miejską w 1536 roku, zdegradowany przed 1700 rokiem.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dobrzelin. W latach 1973–1991 miejscowość była siedzibą gminy Dobrzelin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Wikipedia
związany z Dobrzelinem
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzelów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Bełchatów.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dobrzelów, po jej zniesieniu w gromadzie Bełchatów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzewino (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Dobrzewino, niem. Wertheim) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Szemud, przy drodze wojewódzkiej nr 218. W skład sołectwa Dobrzewino wchodzi również Dębowa. Połączenie z Gdynią (jedynie w dni powszednie) umożliwiają autobusy komunikacji miejskiej (linia nr "191").
Wikipedia
1. stawać się zdrowszym, odzyskiwać siły;
2. przestarzałe: stawać się dobrym; łagodnieć
SJP.pl
1. stawać się zdrowszym, odzyskiwać siły;
2. przestarzałe: stawać się dobrym; łagodnieć
SJP.pl
Dobrzeń (niem. "Gutwohne") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Dobroszyce.
Wikipedia
dochodzący do brzucha
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. nazwa dwóch wsi w Polsce;
3. jezioro w Polsce;
4. rzeka w Polsce
SJP.pl
Dobrzyca (niem. "Dobberschütz") – miasto w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie pleszewskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dobrzyca. Jest to druga pod względem liczby mieszkańców miejscowość powiatu pleszewskiego.
Wikipedia
→ Dobrzyca
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Dobrzycy (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dobrzycy (miasta w Polsce)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dobrzyków – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Gąbin. Leży na lewym brzegu Wisły, na południe od Płocka.
Wikipedia
mieszkaniec Dobrzynia nad Wisłą
SJP.pl
mieszkanka Dobrzynia nad Wisłą
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Do
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim
SJP.pl
Do
Wikipedia
przymiotnik od: Dobrzyniewo Kościelne
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. kawa zbożowa popularna w PRL-u, produkowana dawniej we Włocławku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. Dobrzyń nad Wisłą - miasto w Polsce;
2. nazwa kilku wsi w Polsce;
3. jezioro w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Dobrzyń nad Wisłą
2. golubsko-dobrzyński - przymiotnik od: Golub-Dobrzyń
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w centralnej części Słowacji;
Wiktionary
Dobszyna (słow. "Dobšiná", do 1927 "Dobšina", niem. "Dobschau", węg. "Dobsina", łac. "Dobsinium") – miasto na Słowacji w kraju koszyckim, w powiecie Rożniawa. Zabudowania miasta zajmują dolinę Dobszyńskiego Potoku ("Dobšinský potok") i jego dopływów, w regionie Volovské vrchy.
Wikipedia
dobudowana część budynku itp.; dobudówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobudować.
Wiktionary
rzecz. dobudowywanie n., dobudowa ż., dobudówka ż.
czas. dobudować dk., dobudowywać ndk.
Wiktionary
1. dokończyć budowanie;
2. zbudować dodatkową część budynku itp.
SJP.pl
1. z trudem budzić kogoś;
2. dobudzać się - odzyskiwać sprawność umysłową i fizyczną po obudzeniu
SJP.pl
1. z trudem obudzić kogoś;
2. dobudzić się - odzyskać sprawność umysłową i fizyczną po obudzeniu
SJP.pl
1. z trudem obudzić kogoś;
2. dobudzić się - odzyskać sprawność umysłową i fizyczną po obudzeniu
SJP.pl
dobudowana część budynku itp.; dobudowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. dobudowana część budynku
Wiktionary
(1.1) Komisja nakazała rozebranie dobudówki i udostępnienie przejazdu.
Wiktionary
rzecz. dobudowanie n., dobudowywanie n.
czas. dobudować dk., dobudowywać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobyć.
Wiktionary
czas. dobyć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. bydlę
Wiktionary
IPA: dɔˈbɨṭt͡ʃɛ, AS: dobyṭče
Wiktionary
rzecz. bydło, dobytek
Wiktionary
ogół rzeczy należących do kogoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wszystko, co się posiada
(1.2) przest. bydło, zwierzęta domowe
Wiktionary
(1.1) Na ławce leżał luj, a obok w wózku stał cały jego dobytek.
Wiktionary
IPA: dɔˈbɨtɛk, AS: dobytek
Wiktionary
rzecz. dobytczę n.
Wiktionary
(1.1) majątek, mienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dobywać.
Wiktionary
czas. dobyć, dobywać ndk.
Wiktionary
wyjmować coś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dobyć)
(1.1) daw. wyjmować
(1.2) powodować powstanie dźwięku
czasownik zwrotny niedokonany dobywać się (dk. dobyć się)
(2.1) wydostawać się (o zapachu, dźwięku itp.)
Wiktionary
(1.1) W kościele zatrzymywał się tuż przy drzwiach i o kruchciane drzwi wsparty dobywał z kieszeni gromnicę i zapaliwszy ją, stał z owem trupiem światłem w ręku.
(2.1) Kaszel jej był gruby, chrypliwy, głośny, jakby dobywał się z głębi beczki.
Wiktionary
IPA: dɔˈbɨvat͡ɕ, AS: dobyvać
Wiktionary
czas. dobyć dk.
rzecz. dobywanie n.
Wiktionary
(1.1) wyjmować, wydobywać
Wiktionary
przestarzale: wydostać na zewnątrz
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dobywać)
(1.1) daw. wyjąć
(1.2) spowodować powstanie dźwięku
czasownik zwrotny dokonany dobyć się (ndk. dobywać się)
(2.1) wydostać się (o zapachu, dźwięku itp.)
Wiktionary
(1.1) Komandor na taką obrazę zawrzał gniewem i dobył szpady.
(1.2) Wziął gęśl, wszedł w koło i rzutem ręki / Dobył z strun dzikie, ponure dźwięki.
Wiktionary
IPA: ˈdɔbɨt͡ɕ, AS: dobyć
Wiktionary
rzecz. dobycie n., dobywanie n.
czas. dobywać ndk.
przym. dobyty
Wiktionary
(1.1) wyjąć, wyciągnąć, chwycić za
Wiktionary
wybieranie odpowiednich elementów; selekcja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wybranie najodpowiedniejszych do określonego celu osób, zwierząt lub przedmiotów
Wiktionary
(1.1) Małżeństwo to umowa na długo, nieraz na całe życie i trzeba, oprócz aspektów uczuciowych i innych, wziąć również pod uwagę sprawę doboru fizycznego.
Wiktionary
czas. dobierać ndk., dobrać dk.
rzecz. dobieranie n., dobranie n.
przym. doborowy
Wiktionary
(1.1) wybór, selekcja
Wiktionary
sprawić komuś przykrość, dotkliwie dokuczyć, stać się powodem zmartwień; dopiec, dogryźć
SJP.pl
format tekstowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od docent
SJP.pl
skrót
(1.1) = docent
Wiktionary
hormon wytwarzany przez korę nadnerczy, mający wpływ na gospodarkę sodu i potasu w ustroju; dezoksykortykosteron
SJP.pl
Doca, właśc. Alfredo Almeida Rego (ur. 7 kwietnia 1903, zm. 31 grudnia 1956) – brazylijski piłkarz grający na pozycji napastnika.
Podczas kariery piłkarskiej grał w: Mackenzie Rio de Janeiro (1923–1925), São Cristóvão Rio de Janeiro (1926–1932) oraz CR Flamengo (1933–1935). Największym sukcesem w karierze klubowej było wywalczenie mistrzostwa stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1926.
Wikipedia
cecha czegoś stanowiącego cel czyichś działań
SJP.pl
1. będący celem podróży;
2. dotyczący zamierzonego efektu końcowego, np. zatrudnienie docelowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) prowadzący do celu
(1.2) stanowiący cel przejściowy lub ostateczny
Wiktionary
rzecz. docel mrz., docelowość ż., docelówka ż.
przysł. docelowo
Wiktionary
zdrobnienie od: docent
SJP.pl
odnoszący się do docenta, właściwy docentom
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z docentem, dotyczący docenta
Wiktionary
rzecz. docent mos., docentka ż., docentura ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doceniać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔt͡sɛ̃ˈɲä̃ɲɛ, AS: docẽńä̃ńe
Wiktionary
rzecz. docenienie n., przecena ż.
czas. doceniać ndk., docenić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. docenić)
(1.1) dostrzegać wartość kogoś lub czegoś; cenić coś wysoko
czasownik zwrotny niedokonany doceniać się (dk. docenić się)
(2.1) dostrzegać wartość własnych czynów, słów lub wyglądu
(2.2) dostrzegać wzajemnie wartość czynów, słów lub wyglądu z drugą osobą
Wiktionary
(1.1) Jej praca nie została należycie doceniona.
(1.1) Piosenkarka nigdy nie doceniała muzyków ze swojego własnego bandu.
(2.1) Myślę, że nie doceniasz się i masz problemy z samoakceptacją.
(2.2) Dojrzali małżonkowie doceniają się i lubią spędzać razem czas.
Wiktionary
IPA: dɔˈt͡sɛ̃ɲät͡ɕ, AS: docẽńäć
Wiktionary
rzecz. przecena ż., cena ż., docenianie n., docenienie n.
czas. docenić dk.
przysł. cenowo
Wiktionary
(1.1) chwalić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|docenić.
Wiktionary
IPA: ˌdɔt͡sɛ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: docẽńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. docenianie n., przecena ż.
czas. docenić dk., doceniać ndk.
Wiktionary
uznać zasługi
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doceniać)
(1.1) zob. doceniać.
Wiktionary
IPA: dɔˈt͡sɛ̃ɲit͡ɕ, AS: docẽńić
Wiktionary
rzecz. przecena ż., cena ż., docenianie n., docenienie n.
czas. doceniać
Wiktionary
1. stanowisko na uczelni wyższe od adiunkta;
2. osoba zajmująca to stanowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) eduk. stanowisko dydaktyczne w instytucjach naukowych i w szkolnictwie wyższym
(1.2) eduk. osoba zajmująca stanowisko docenta (1.1)
Wiktionary
Docent ( Dozent od docens „uczący”) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych.
Wikipedia
(1.2) Te same zasady, dotyczące wyboru i odwoływania nauczycieli, będą stosowane do profesorów, docentów i asystentów uniwersyteckich na wydziałach teologii katolickiej […]
Wiktionary
IPA: ˈdɔt͡sɛ̃nt, AS: docẽnt
Wiktionary
rzecz. docentura ż.
:: fż. docentka ż.
przym. docencki
Wiktionary
(1.1) docentura, skr. doc.
Wiktionary
rzadko: kobieta zajmująca stanowisko na uczelni wyższe od adiunkta; kobieta docent
SJP.pl
wycentrować;
1. w piłce nożnej: skierować piłkę z boku boiska w pobliże bramki; dośrodkować;
2. wyprostować koło poprzez luzowanie lub naciąganie szprych
SJP.pl
środowiskowo: centrować - prostować koło poprzez naciąganie lub luzowanie szprych; wycentrowywać
SJP.pl
stanowisko docenta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eduk. posada docenta
Wiktionary
IPA: ˌdɔt͡sɛ̃nˈtura, AS: docẽntura
Wiktionary
rzecz. docent m.
przym. docencki
Wiktionary
(1.1) docent
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. uczn. ocena dostateczna
Wiktionary
(1.1) Mam z maty dwie dochy i pałę.
(1.1) Tadek dostał dochę na pierwsze półrocze.
Wiktionary
(1.1) dostateczny, ocena dostateczna, stopień dostateczny, trója, trójka, symbol. 3
Wiktionary
miara wiersza antycznego
SJP.pl
jednoroczna trawa uprawiana w krajach tropikalnych dla ziarna i źdźbeł; sorgo cukrowe
SJP.pl
nazwisko, m.in. Marek Dochnal, polski przedsiębiorca
SJP.pl
przynoszący dochód; dochodowy
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. cecha tego, co przynosi dochody
Wiktionary
przym. dochodowy
rzecz. dochodzenie n., dochód mrz., dojście n.
czas. dochodzić, dojść
Wiktionary
(1.1) rentowność, zyskowność, opłacalność
Wiktionary
1. przynoszący dochód, zysk; intratny, rentowny, opłacalny, zyskowny, popłatny;
2. dotyczący zagadnień związanych z dochodem, np. podatek dochodowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który przynosi zysk
(1.2) powiązany z wielkością dochodu
Wiktionary
(1.1) Damian rozkręcił na Lubelszczyźnie bardzo dochodowy interes handlu używanymi meblami.
Wiktionary
IPA: ˌdɔxɔˈdɔvɨ, AS: doχodovy
Wiktionary
rzecz. dochód n., dochodowość ż., dochodzenie n., dojście n.
czas. dochodzić, dojść
Wiktionary
(1.1) intratny, lukratywny, opłacający się, opłacalny, pokupny, popłatny, przynoszący zysk, rentowny, zyskowny, intratny, kasowy, korzystny
Wiktionary
pojęcie ekonomiczne określające nadwyżkę przychodu nad rozchodem
SJP.pl
czynności prowadzone przez prokuratora, policję lub uprawnione osoby, polegające na zebraniu dowodów i wyjaśnieniu okoliczności związanych z przestępstwem; badanie, śledztwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. ogół czynności prowadzone przez prokuratora, policję lub sędziego śledczego zmierzające do wyjaśnienia okoliczności związanych z przestępstwem
(1.2) odczasownikowy od|dochodzić.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pomimo wielkich wysiłków włożonych w dochodzenie, policja nie potrafi ustalić tożsamości seryjnego zabójcy, który sieje postrach w mieście.
(1.2) W umowie był kruczek uniemożliwiający pracownikom dochodzenie swoich praw.
Wiktionary
IPA: ˌdɔxɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: doχoʒẽńe
Wiktionary
rzecz. dochodzeniówka ż., dochodzeniowiec m., dochód m., dochodowość ż., dojście n.
czas. dochodzić ndk., dojść dk.
przym. dochodzeniowy, dochodowy
Wiktionary
(1.1) śledztwo, daw. inwestygacja
Wiktionary
policjant prowadzący dochodzenie
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dochodzeniem
Wiktionary
rzecz. dojście n., dochodzenie, dochodzeniówka
czas. dochodzić, dojść
Wiktionary
wydział śledczy policji (milicji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. policyjne wydział dochodzeniowy
Wiktionary
rzecz. dojście n., dochodzenie
czas. dochodzić, dojść
przym. dochodzeniowy
Wiktionary
(1.1) wydział dochodzeniowy
Wiktionary
zdrobnienie od: dochód
SJP.pl
potocznie: uczęszczając gdzieś, dotrwać do końca
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dojść)
(1.1) niedokonany od|dojść.
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) o czasie: być prawie
(2.2) starać się uzyskać albo odzyskać coś
(2.3) pot. uczęszczając gdzieś, dotrwać do końca
Wiktionary
(1.1) Dochodziliśmy już do domu, gdy zaczęło padać.
(1.1) Dochodzą sprawiedliwości w sądzie.
(2.1) Dochodzi siódma.
(2.2) Dochodziła do końca roku na ten kurs, ale bardzo narzekała na prowadzącego.
Wiktionary
IPA: dɔˈxɔd͡ʑit͡ɕ, AS: doχoʒ́ić
Wiktionary
rzecz. dochodzeniówka ż., dochodzeniowiec m., dochód m., dochodowość ż., dochodzenie n., dojście n.
czas. dojść dk.
przym. dochodzeniowy, dochodowy
Wiktionary
o służącej, pomocy domowej: niemieszkający u pracodawcy
SJP.pl
1. o sekrecie, wierze, przyrzeczeniu: dotrzymać;
2. przechować coś lub wychować kogoś do pewnego czasu;
3. złożyć ciało zmarłego w grobie, w którym uprzednio pochowano innego zmarłego;
4. dochować się:
a) przetrwać do pewnego czasu; przechować się;
b) doczekać się rezultatów wychowywania, starań
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dochowywać)
(1.1) wychować do pewnego czasu
Wiktionary
IPA: dɔˈxɔvat͡ɕ, AS: doχovać
Wiktionary
czas. chować
Wiktionary
przyrost żywego inwentarza; przychówek; dochówek
SJP.pl
1. o sekrecie, wierz, przyrzeczeniu: dotrzymywać;
2. przechowywać coś lub wychowywać kogoś do pewnego czasu;
3. dochowywać się:
a) trwać do pewnego czasu; przechowywać się;
b) doczekiwać się rezultatów wychowywania, starań
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dochować)
(1.1) niedokonany od|dochować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔxɔˈvɨvat͡ɕ, AS: doχovyvać
Wiktionary
czas. chować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dochrapać.
Wiktionary
rzecz. niedochrapanie n.
czas. dochrapać dk.
Wiktionary
potocznie: dochrapać się - osiagnąć coś po długich staraniach
SJP.pl
przestarzałe: kulejąc, dojść dokądś; doczłapać
SJP.pl
potocznie:
1. obciążać kogoś czymś; dowalać;
2. dochrzaniać się - czepiać się o coś; dowalać się
SJP.pl
potocznie:
1. dochrzanić komuś - pobić kogoś;
2. obciążyć kogoś czymś; dowalić;
3. dochrzanić się - zgłosić pretensje, często nieuzasadnione; przyczepić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. lekarz
Wiktionary
(1.1) maściorz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. doktor, lekarz
Wiktionary
(1.1) Poszła baba do dochtora.
Wiktionary
pojęcie ekonomiczne określające nadwyżkę przychodu nad rozchodem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) księg. suma wpływów (przychodów) pomniejszona o koszty ich uzyskania;
(1.2) ekon. kwota pozostająca do dyspozycji
Wiktionary
Dochód – wpływy osiągnięte w określonym czasie po potrąceniu kosztów ich uzyskania.
Stanowi podstawową kategorię ekonomiczną, wyrażającą dodatni efekt zastosowania czynników wytwórczych: ziemi, pracy, kapitału rzeczowego, kapitału finansowego w procesie gospodarowania. Dochód jest rezultatem połączenia wymienionych czynników wytwórczych oraz przedsiębiorczości człowieka. Dochód w formie pieniężnej jest wyrazem towarów i usług, które podmioty go posiadające mogą za niego nabyć.
Wikipedia
(1.1) Rzemieślnicy i sklepikarze nigdy nie mogli być pewni jutra, życie całej ich rodziny zależało od skromnych dochodów oraz wciąż rosnących apetytów właścicieli wynajmowanych lokali.
Wiktionary
IPA: ˈdɔxut, AS: doχut
Wiktionary
rzecz. dochodowość ż., dochodzenie n., dojście n.
przym. dochodowy
czas. dochodzić, dojść
Wiktionary
(1.1) stpol. intrata
Wiktionary
1. przyrost żywego inwentarza; przychówek; dochowek;
2. złożenie ciała zmarłego w grobie, w którym uprzednio pochowano innego zmarłego;
3. ponowny pochówek
SJP.pl
regionalnie: część pieca kuchennego do przechowywania i podgrzewania potraw; piekarnik, piecyk, duchówka
SJP.pl
1. dowiedzieć się czegoś lub wykryć coś;
2. o wodzie, cieczy: cieknąc, dojść, dostać się gdzieś
SJP.pl
1. poszukiwać wyjaśnienia lub rozwiązania;
2. o wodzie, cieczy: cieknąc, dojść, dostać się gdzieś
SJP.pl
1. poszukiwać wyjaśnienia lub rozwiązania;
2. o wodzie, cieczy: cieknąc, dojść, dostać się gdzieś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dociekać.
Wiktionary
czas. dociekać
przym. dociekliwy
Wiktionary
1. poszukiwać wyjaśnienia lub rozwiązania;
2. o wodzie, cieczy: cieknąc, dojść, dostać się gdzieś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dociec, docieknąć)
(1.1) podn. badając coś, starać się dotrzeć do sedna sprawy; dochodzić prawdy
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dociec, docieknąć)
(2.1) ciekąc, dostawać się gdzieś
Wiktionary
rzecz. dociekanie n.
przym. dociekliwy
Wiktionary
(1.1) badać, odkrywać, poszukiwać, śledzić, wykrywać
(2.1) dopływać
Wiktionary
potocznie: osoba dociekliwa, wnikliwa, badawcza
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: dociekliwie
SJP.pl
wnikliwość, ciekawość, starania aby dowiedzieć się i zrozumieć jak najwięcej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dociekanie, chęć poszerzania wiedzy
Wiktionary
przym. dociekliwy
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dociekliwy
SJP.pl
1. starający się dowiedzieć i zrozumieć jak najwięcej;
2. świadczący o takim podejściu do czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który chce dowiedzieć się i zrozumieć jak najwięcej
Wiktionary
rzecz. dociekliwość ż., dociekanie n.
czas. dociekać ndk.
przysł. dociekliwie
Wiktionary
o wodzie: dojść lub dostać się gdzieś; dociec
SJP.pl
o wodzie: dojść lub dostać się gdzieś; dociec
SJP.pl
o wodzie: dojść lub dostać się gdzieś; dociec
SJP.pl
potocznie: monter dociepleń budynków
SJP.pl
osoba trudniąca się obróbką przedmiotów poprzez pocieranie ich powierzchni
SJP.pl
narzędzie do uzyskiwania odpowiedniego kształtu, wzoru lub gładkości obrabianej powierzchni; docierak
SJP.pl
narzędzie do uzyskiwania odpowiedniego kształtu, wzoru lub gładkości obrabianej powierzchni; docieraczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|docierać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɔt͡ɕɛˈrãɲɛ, AS: doćerãńe
Wiktionary
czas. docierać
Wiktionary
maszyna do uzyskiwania odpowiedniego kształtu, wzoru lub gładkości obrabianej powierzchni, np. docierarka do betonu
SJP.pl
1. wygładzać, wycierać;
2. dostawać się dokądś lub do kogoś z trudem;
3. powodować wzajemne dopasowywanie się powierzchni trących maszyny;
4. ucierać dodatkową ilość czegoś;
5. docierać się - dostosować się do siebie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dotrzeć)
(1.1) wygładzać, wycierać
(1.2) dostawać się, dochodzić dokądś lub do kogoś z trudem
(1.3) powodować wzajemne dopasowywanie się powierzchni trących maszyny
(1.4) pot. ucierać dodatkową ilość czegoś
(1.5) rozprzestrzeniać się
czasownik zwrotny niedokonany docierać się (dk. dotrzeć się)
(2.1) dostosować się, dopasować się do siebie
Wiktionary
(1.2) (…) przyznane rolnikom kredyty docierały z kilkumiesięcznym opóźnieniem
(1.4) Dotrzyj jeszcze trochę ogórków, wyjątkowo mi dziś smakują.
(1.5) Skwar sierpniowych dni nie docierał do mojej ziemianki.
Wiktionary
IPA: dɔˈt͡ɕɛrat͡ɕ, AS: doćerać
Wiktionary
rzecz. docieranie n., dotarcie n.
Wiktionary
(1.2) dochodzić, dołączać, dostawać się, osiągać
(1.5) dobiegać, poet. dopływać
Wiktionary
ręczne narzędzie ślusarskie do przycinania końcówek rur
SJP.pl
1. wycinać do końca lub do określonego miejsca;
2. obcinając, dopasowywać;
3. mówić komuś coś złośliwego
SJP.pl
złośliwy komentarz, przykra uwaga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przykra uwaga
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) rzad. uszczypliwy, szyderczy, pełny docinków
Wiktionary
dokończyć ciosanie
SJP.pl
dokańczać ciosanie
SJP.pl
1. element mocujący przedmiot podczas obróbki na obrabiarce;
2. siła występująca między powierzchniami stykania się przyciskanych do siebie przedmiotów
SJP.pl
Docisk w wytrzymałości materiałów – stan obciążenia ciała, kiedy działające na nie obciążenie zewnętrzne jest skupione na małym fragmencie jego powierzchni. Takie obciążenie powoduje pojawienie się dużych naprężeń w otoczeniu punktu przyłożenia siły, które szybko maleją ze odległością od tego punktu.
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. docisnąć)
(1.1) przyciskać coś do czegoś tak, aby zwiększyć kontakt lub stabilność
(1.2) przen. zmuszać kogoś do większego wysiłku lub działania
czasownik zwrotny niedokonany dociskać się (dk. docisnąć się)
(2.1) być dociskanym
(2.2) dociskać siebie nawzajem
Wiktionary
rzecz. dociskanie n.
czas. ściskać, docisnąć dk.
Wiktionary
związany z dociskiem
SJP.pl
1. mechanizm automatycznego domykania drzwi w samochodzie;
2. dawniej: wprowadzenie do warnika pewnej ilości gęstego soku, klarówki lub ulepu
SJP.pl
1. ciągnąc, przybliżać coś lub kogoś do pewnego miejsca;
2. robiąc coś, doprowadzać to do jakiegoś punktu w przestrzeni lub w czasie;
3. docierać gdzieś z trudem;
4. trwać, żyć do jakiegoś momentu
SJP.pl
1. ciągnąc, przybliżyć coś lub kogoś do pewnego miejsca;
2. robiąc coś, doprowadzić to do jakiegoś punktu w przestrzeni lub w czasie;
3. dotrzeć gdzieś z trudem;
4. przetrwać, przeżyć do jakiegoś momentu
SJP.pl
1. wyciąć do końca lub do określonego miejsca;
2. obcinając, dopasować;
3. powiedzieć komuś coś złośliwego
SJP.pl
1. zwiększać ciężar czegoś;
2. obarczać kogoś dodatkową pracą
SJP.pl
1. zwiększyć ciężar czegoś;
2. obarczyć kogoś dodatkową pracą
SJP.pl
1. zwiększyć ciężar czegoś;
2. obarczyć kogoś dodatkową pracą
SJP.pl
1. wyciąć do końca lub do określonego miejsca;
2. obcinając, dopasować;
3. powiedzieć komuś coś złośliwego
SJP.pl
[czytaj: doktorow] nazwisko, m.in. Cory Doctorow, kanadyjski pisarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przywracać kogoś do przytomności
SJP.pl
doprowadzić z trudem do stanu przytomności
SJP.pl
[czytaj: dokudrama] fabularyzowany film dokumentalny; dokudrama
SJP.pl
[czytaj: DOkjusołp] rodzaj filmu dokumentalnego, emitowanego w odcinkach i zbliżonego do serialu obyczajowego
SJP.pl
specjalista od egzaminów, sposobu oceniania
SJP.pl
nauka o egzaminach szkolnych, ich analiza i ocena
SJP.pl
Docymologia (gr. "δοκιμε" „próba”) – nauka o sposobach oceniania wiedzy, umiejętności i przydatności danych osób do wykonywania określonych zawodów lub funkcji.
Ten dział nauki zaczął rozwijać się dopiero po II wojnie światowej. Głównym jej zadaniem jest udoskonalenie dawnych oraz tworzenie nowych metod egzaminowania i weryfikacji osiągnięć szkolnych lub zawodowych. Stwierdza ona brak zaufania do wartości tradycyjnych egzaminów oraz prowadzi badania nad medotami prowadzenia testów i konkursów.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dotrwanie aż do jakiegoś momentu
Wiktionary
(1.1) Miał więc do wyboru – albo jakąkolwiek szkołę pomaturalną i doczekanie do egzaminów w następnym roku, albo wojsko. Jakiś sierżant na komisji poborowej powiedział mu, że ma jeszcze inne wyjście.
Wiktionary
doczekać się;
1. czekając cierpliwie, wytrwać do jakiegoś spodziewanego momentu; dotrwać;
2. zasłużyć na coś swoją wytrwałą pracą; dostąpić, zasłużyć, osiągnąć coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doczekiwać)
(1.1) dotrwać czegoś spodziewanego po pewnym czasie oczekiwania
(1.2) dożyć jakiegoś wieku lub ważnego wydarzenia
czasownik zwrotny dokonany doczekać się (ndk. doczekiwać się)
(2.1) doczekać (1.1) czegoś po długim czasie oczekiwania, zazwyczaj z wyjątkowym zniecierpliwieniem
(2.2) doczekać (1.2) jakiegoś ważnego momentu lub etapu w swoim życiu
(2.3) otrzymać coś, co było oczekiwane lub zasłużone
Wiktionary
(1.1) Lecz nagle przelękła się, że może zginąć, nie doczekać końca wojny, podzielić los innych Żydów.
(1.2) Czy chcą doczekać wnuków, czy też spędzić resztę życia na wózku inwalidzkim?
(2.1) Nie tracę nadziei, nie mogę się już doczekać tego pięknego dnia!
(2.3) Dziwiło mnie, że ta książka właściwie nie doczekała się krytycznej analizy ze strony środowisk, których dotyczyła.
Wiktionary
rzecz. niedoczekanie n.
czas. czekać
wykrz. niedoczekanie
Wiktionary
(1.1) dotrwać
Wiktionary
lekki wagon do ruchu pasażerskiego na bocznych liniach
SJP.pl
lekki wagon do ruchu pasażerskiego na bocznych liniach
SJP.pl
potocznie: coś doczepionego, dodanego do czegoś * zwykle w związku frazeologicznym: na doczepkę - na dodatek, oprócz tego; na przyczepkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doczepić.
Wiktionary
czas. doczepić
rzecz. doczepka ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doczepiać)
(1.1) dokonany od|doczepiać.
Wiktionary
IPA: dɔˈt͡ʃɛpʲit͡ɕ, AS: dočepʹić
Wiktionary
rzecz. doczepienie n., doczepka ż.
Wiktionary
potocznie: coś doczepionego, dodanego do czegoś * zwykle w związku frazeologicznym: na doczepkę - na dodatek, oprócz tego; na przyczepkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot., rzad. lub daw. przedmiot stanowiący dodatkowy, dołączony element większej całości; rzecz uzupełniająca
(1.2) transp. niewielki pojazd bez własnego napędu, holowany przez inny pojazd; mała doczepa
(1.3) przen. złośliwa aluzja lub uwaga wypowiedziana w czyjejś obecności, mająca sprawić tej osobie przykrość
Wiktionary
(1.1) Kolorowe refleksy można też wprowadzić w formie doczepek z naturalnych włosów (klejonych na tzw. plasterastry).
(1.1) Od którego momentu dodatek przestaje być jeno doczepką, a przemienia się w nieodłączną część tego, co miało zostać wzbogacone.
(1.2) W Fabryce Pojazdów Szynowych tymczasem produkuje się niskopodłogowe doczepki do tramwajów, które jeżdżą już w Niemczech.
(1.3) Głupie doczepki ze strony kolegów z klasy, śmiech czy głupie żarty powodują niską samoocenę.
(1.3) Nic bardziej nie będzie działać im na nerwy niż fakt, że masz ich gdzieś i olewasz ich głupie doczepki.
Wiktionary
rzecz. doczepianie n., doczepienie n., doczepa ż., doczepek mrz., czepianie n., czepienie n., czepek mrz., czepiec mrz., odczepka ż., przyczepa ż., przyczepka ż., zaczepka ż., zaczep mrz.
czas. doczepiać ndk., doczepić dk., czepiać ndk., czepić dk., odczepiać ndk., odczepić dk., przyczepiać ndk., przyczepić dk., zaczepiać ndk., zaczepić dk.
przym. doczepny, doczepiany, czepny, przyczepny, zaczepny
przysł. zaczepnie
Wiktionary
(1.1) daw. war. doczepek; dodatek, uzupełnienie
(1.2) przyczepka
(1.3) wycieczka
Wiktionary
przystosowany do doczepiania
SJP.pl
dokończyć czesanie
SJP.pl
przemijający, związany z życiem ziemskim, bez większego znaczenia w perspektywie wiecznego życia
SJP.pl
Doczesna – przerosła i rozpulchniona błona śluzowa macicy. Rozrost następuje pod wpływem hormonów jajnika, a zwłaszcza progesteronu w trakcie cyklu miesiączkowego i ma na celu przygotowanie podścieliska dla zagnieżdżenia się zapłodnionej komórki jajowej. W razie zapłodnienia komórki jajowej błona śluzowa macicy ulega dalszym zmianom, przekształcając się w doczesną ciążową, która dzieli się na następujące części:
Wikipedia
przemijający, związany z życiem ziemskim, bez większego znaczenia w perspektywie wiecznego życia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przemijający, związany z życiem ziemskim, bez większego znaczenia w perspektywie wiecznego życia
Wiktionary
IPA: dɔˈt͡ʃɛsnɨ, AS: dočesny
Wiktionary
rzecz. doczesność ż.
przysł. docześnie
Wiktionary
(1.1) przemijający, ziemski
Wiktionary
kończyć czesanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. córka
(1.2) gwara. szoferska: ciężarówka marki Dodge
Wiktionary
IPA: ˈdɔt͡ʃka, AS: dočka
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. zaczekać, poczekać
Wiktionary
doczołgiwać się - docierać dokądś, czołgając się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doczyszczać.
Wiktionary
rzecz. niedoczyszczanie n.
czas. oczyszczać, doczyszczać ndk.
Wiktionary
1. dokończyć czytanie czegoś, przeczytać do końca;
2. doczytać się - czytając dowiedzieć się czegoś; wyczytać coś
SJP.pl
dojść dokądś z trudem, człapiąc; dowlec się
SJP.pl
skrót
(1.1) = dodatek
Wiktionary
IPA: dɔˈdatɛk, AS: dodatek
Wiktionary
zwiększyć ilość czegoś
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
liczba, do której dodaje się inną liczbę
SJP.pl
w dodawaniu liczba dodawana do dodajnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dodać.
Wiktionary
(1.1) Tworzenie deminutywów w języku niemieckim jest proste i sprowadza się do dodania do rdzenia odpowiedniego sufiksu.
Wiktionary
IPA: dɔˈdãɲɛ, AS: dodãńe
Wiktionary
czas. dodać
Wiktionary
1. to, co się dodaje ponad normę, ponad określoną ilość, miarę, ponad program;
2. krótki film wyświetlany po kronice przed filmem pełnometrażowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) coś dodanego, dodatkowego
(1.2) inform. dodatkowa funkcjonalność programu komputerowego w postaci wtyczki, skórki itp.
Wiktionary
Dodatek – część wsi Tomaszówka w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie lipskim, w gminie Lipsko.
W latach 1975–1998 Dodatek należał administracyjnie do województwa radomskiego.
Wikipedia
(1.1) Natka pietruszki może stanowić bardzo smaczny dodatek do zupy.
Wiktionary
IPA: dɔˈdatɛk, AS: dodatek
Wiktionary
czas. dodać, dodawać
przym. dodatkowy, dodatni
przysł. dodatkowo
Wiktionary
1. to, co się dodaje ponad normę, ponad określoną ilość, miarę, ponad program;
2. krótki film wyświetlany po kronice przed filmem pełnometrażowym
SJP.pl
Dodatki – kolonia w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Wodzisław.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób dodany do czegoś
Wiktionary
(1.1) Skrzydła tego trójpłata były dodatkowo wzmocnione.
Wiktionary
przym. dodatkowy
rzecz. dodatek m., dodawanie n.
czas. dodać dk., dodawać ndk.
Wiktionary
(1.1) na dodatek, ponadto, co więcej
Wiktionary
zasada mówiąca o tym, że fundusze przeznaczone przez Unię Europejską na rozwój państw członkowskich mogą być tylko dodatkowym, a nie głównym źródłem finansowania programów rozwoju realizowanych przez dane państwo; additionality
SJP.pl
taki, który został dodany do czegoś, nadprogramowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dodany do istniejącej wcześniej reszty
(1.2) niekonieczny; taki, którego brak nie zmieniłby ostatecznych wniosków
(1.3) pomocniczy
(1.4) nieplanowany
Wiktionary
(1.1) Weź sobie dodatkową pracę, to będziesz mieć mniej czasu, ale więcej zarobisz.
(1.2) Dodatkową jej zaletą był czarujący uśmiech.
(1.3) Dodatkowe kółka zapewniają większą stabilność.
(1.4) Dodatkowe wydanie gazety osiągnęło wielki nakład.
Wiktionary
IPA: ˌdɔdatˈkɔvɨ, AS: dodatkovy
Wiktionary
rzecz. dodatek m.
czas. dodawać ndk., dodać dk.
przysł. dodatkowo
Wiktionary
(1.1) bonusowy, uzupełniający, uboczny
(1.2) nadmiarowy, nadwyżkowy, bonusowy, uzupełniający, uboczny
(1.3) pomocniczy, wspomagający, rezerwowy, uzupełniający, uboczny
(1.4) specjalny, okolicznościowy
Wiktionary
1. dobry, korzystny;
2. większy od zera, oznaczony znakiem plus
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mat. ekon. większy od zera
(1.2) fiz. chem. taki, który nie jest ujemny
(1.3) świadczący o obecności jakiegoś wskaźnika
(1.4) dobry lub korzystny
(1.5) wyrażający pozytywny sąd
Wiktionary
(1.1) Kwadratem każdej liczby rzeczywistej jest liczba dodatnia.
(1.2) Pozytony mają dodatni ładunek elektryczny.
Wiktionary
IPA: dɔˈdatʲɲi, AS: dodatʹńi
Wiktionary
rzecz. dodawanie n., dodatniość ż., dodatek m.
czas. dodawać ndk.
przysł. dodatnio
Wiktionary
(1.3) pozytywny, pot. plusowy
(1.4) pozytywny, korzystny, dobry, pomyślny
(1.5) pozytywny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mat. działanie arytmetyczne oznaczane symbolem + (plus);
(1.2) mat. jedno z dwóch działań w pierścieniu – uogólnienie dodawania (1.1)
(1.3) odczasownikowy od|dodawać.
Wiktionary
Dodawanie – wspólna nazwa różnych działań matematycznych, zdefiniowanych na różnych zbiorach i klasach, m.in. tych liczbowych, ale też dla wektorów, niektórych funkcji i części innych zbiorów.
Dodawane obiekty to składniki, a wynik dodawania to suma. Działanie to zwykle oznacza się plusem: formula_1 Dodawanie zalicza się do działań arytmetycznych i jest najprostszym z nich, definiującym pozostałe.
Wikipedia
(1.1) Suma to wynik dodawania.
(1.2) Homomorfizm pierścieni zachowuje dodawanie, mnożenie i jedynkę.
(1.3) Ewentualne dodawanie kolejnych zadań odbije się na jakości pracy.
Wiktionary
IPA: ˌdɔdaˈvãɲɛ, AS: dodavãńe
Wiktionary
rzecz. dodajnik m., dodajna ż., dodatniość ż.
czas. dodawać ndk., dodać dk.
przym. dodatni
przysł. dodatnio, dodatkowo
Wiktionary
(1.1) sumowanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) dawać coś uzupełniającego, podwyższającego poprzednią ilość
(1.2) dopowiadać coś, uzupełniać wypowiedź dodatkowymi zwrotami; nadmienić
(1.3) mat. wykonywać dodawanie, sumować
Wiktionary
(1.1) Dodaj więcej warzyw do zupy.
(1.2) Nie muszę niczego dodawać; po prostu nie zgadzam się z panem.
(1.3) Jeśli dodamy dwa i dwa, otrzymamy cztery.
Wiktionary
IPA: dɔˈdavat͡ɕ, AS: dodavać
Wiktionary
rzecz. dodawanie n., dodatek m.
czas. dać, dodać
przym. dodatkowy, dodatni
przysł. dodatkowo
Wiktionary
(1.1) dorzucać, uzupełniać, dołączać, powiększać
Wiktionary
zwiększyć ilość czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dodawać)
(1.1) dokonany od|dodawać.
spójnik
(2.1) mat. plus (spójnik łączący dodawane składniki)
Wiktionary
(2.1) Dwa dodać dwa równa się cztery.
Wiktionary
IPA: ˈdɔdat͡ɕ, AS: dodać
Wiktionary
czas. dać, dodawać ndk.
rzecz. dodatek mrz., dodanie n., dodawanie n.
przym. dodatkowy
przysł. dodatkowo
Wiktionary
(2.1) plus
Wiktionary
dokładniej coś zdefiniować; doprecyzować
SJP.pl
dokładniej coś definiować; doprecyzowywać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) poufała forma imienia Adolf
Wiktionary
rzecz. Adolfek mos.
Wiktionary
(1.1) Adolfek, Alf
Wiktionary
wielościan foremny ograniczony dwunastoma pięciokątami foremnymi; dwunastościan foremny
SJP.pl
12-dźwiękowa atonalna technika komponowania utworów muzycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. technika kompozytorska polegająca na użyciu wszystkich dwunastu dźwięków skali chromatycznej w określonym porządku, bez wyróżniania jednego z nich jako tonu głównego (czyli bez tonalności dur-moll)
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Dodekafonia wywarła ogromny wpływ na muzykę XX wieku, szczególnie muzykę awangardową i współczesną.
Wiktionary
przym. dodekafoniczny
rzecz. dodekafoniczność ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dodekafoniczne
Wiktionary
rzecz. dodekafonia ż.
przym. dodekafoniczny
przysł. dodekafonicznie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. związany z dodekafonią, zgodny z zasadami dodekafonii
Wiktionary
rzecz. dodekafonia ż., dodekafoniczność ż.
przysł. dodekafonicznie
Wiktionary
(1.1) dwunastotonowy
Wiktionary
kompozytor stosujący technikę dodekafoniczną
SJP.pl
styl we współczesnej muzyce poważnej oparty na technice dodekafonicznej
SJP.pl
wielościan ograniczony dwunastoma wielokątami; dwunastościan
SJP.pl
grupa wysp greckich, na Morzu Egejskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. grecki archipelag w południowej części Morza Egejskiego, u wybrzeży Turcji;
(1.2) geogr. adm. nomos (prefektura administracyjna) obejmujący archipelag Dodekanez (1.1)
Wiktionary
Dodekanez ( Δωδεκάνησα, trb. "Dodekánisa"; w tłum. na pol. „dwanaście wysp”) – archipelag na Morzu Egejskim i do końca 2010 roku prefektura (nomos) w regionie administracyjnym Wyspy Egejskie Południowe w Grecji ze stolicą w mieście Rodos. Prefektura Dodekanez zajmowała łączną powierzchnię 2714 km², zamieszkiwało ją około 200,5 tysiąca ludzi (stan na 2005 rok).
Wikipedia
nazwisko, m.in. Heimito von Doderer (1896-1966), pisarz austriacki
SJP.pl
[czytaj: dodż] marka samochodów
SJP.pl
Dodge – amerykański producent samochodów z siedzibą w Auburn Hills działający od 1913 roku. Należy do międzynarodowego koncernu Stellantis.
Wikipedia
ptak nielot z wymarłej rodziny drontów, który występował na wyspie Mauritius
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. wymarły ptak nielot z wyspy Mauritius z gatunku nazwa systematyczna|Raphus cucullatus|ref=tak.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdɔdɔ, AS: dodo
Wiktionary
(1.1) dront dodo
Wiktionary
stolica Tanzanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, stolica Tanzanii;
Wiktionary
Dodoma – oficjalna stolica Tanzanii (do 1981 roku był nią Dar es Salaam), położona w środkowej części kraju na wysokości ok. 1100 m n.p.m., ośrodek administracyjny okręgu Dodoma, zamieszkiwana przez ok. 324 tys. mieszkańców (2002). Jest to ósme co do wielkości miasto w Tanzanii.
Wikipedia
IPA: dɔˈdɔ̃ma, AS: dodõma
Wiktionary
rzecz. dodomczyk mos., dodomka ż.
przym. dodomski
Wiktionary
mieszkaniec Dodomy (stolicy Tanzanii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dodomy
Wiktionary
IPA: dɔˈdɔ̃mt͡ʃɨk, AS: dodõmčyk
Wiktionary
rzecz. Dodoma ż.
:: fż. dodomka ż.
przym. dodomski
Wiktionary
mieszkanka Dodomy (stolicy Tanzanii)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dodomy
Wiktionary
IPA: dɔˈdɔ̃mka, AS: dodõmka
Wiktionary
rzecz. Dodoma ż.
:: fm. dodomczyk mos.
przym. dodomski
Wiktionary
→ Dodoma (stolica Tanzanii)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Dodoma
Wiktionary
IPA: dɔˈdɔ̃msʲci, AS: dodõmsʹḱi
Wiktionary
rzecz. dodomka ż., dodomczyk mos., Dodoma ż.
Wiktionary
1. miejscowość w Grecji;
2. siedziba wyroczni Zeusa
SJP.pl
Dodona (stgr. Δωδώνα Dōdṓnā, Δωδώνη Dōdṓnē, ngr. Dodoni) – miejscowość w Grecji, w administracji zdecentralizowanej Epir-Macedonia Zachodnia, w regionie Epir, w jednostce regionalnej Janina, w gminie Dodona, w pobliżu góry Tomaros. W 2011 roku liczyła 55 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Dodona (miejscowość w starożytnej Grecji)
SJP.pl
1. zdrapać do końca;
2. dodrapać się -
a) drapiąc czymś ostrym, dostać się do czegoś;
b) dotrzeć z trudem na coś wysokiego;
c) dotrzeć z trudem do jakichś informacji;
d) osiągnąć z trudem swój cel związany z wysoką pozycją zawodową
SJP.pl
dodrapywać się -
1. drapiąc czymś ostrym, dostawać się do czegoś;
2. docierać z trudem na coś wysokiego;
3. docierać z trudem do jakichś informacji;
4. osiągać z trudem swój cel związany z wysoką pozycją zawodową
SJP.pl
drepcząc, dojść gdzieś
SJP.pl
1. dodrukowanie egzemplarzy z zachowanej formy drukarskiej;
2. pozycja wydawnicza wydrukowana tą metodą
SJP.pl
Dodruk – zwiększenie nakładu publikacji przez dodatkowe drukowanie egzemplarzy z przechowanych form drukowych (matryc, składu) w ramach jednego wydania.
W filatelistyce termin ten odnosi się do dodatkowego druku znaczków lub całostek pocztowych. W tym wypadku dodruk może też przyjąć formę naniesienia dodatkowego tekstu (maszynowo lub ręcznie) na całostce pocztowej poza znakiem opłaty. Taki dodruk nie jest związany z pierwotnym przeznaczeniem całostki.
Wikipedia
1. dodrukowanie egzemplarzy z zachowanej formy drukarskiej;
2. pozycja wydawnicza wydrukowana tą metodą
SJP.pl
podrzeć zupełnie, do końca, zniszczyć przez noszenie, używanie, np. dodrzeć buty, stare ubrania
SJP.pl
żartobliwie: bycie do niczego
SJP.pl
1. skończyć proces duszenia potraw;
2. doprowadzić duszenie do końca, zadusić
SJP.pl
nazwa zwyczajowa fungicydu z grupy pochodnych guanidyny
SJP.pl
Na tę stronę wskazuje „Syllit”. Zobacz też: Sylit.
Dodyna, – organiczny związek chemiczny, sól kwasu octowego i 1-dodecyloguanidyny; pochodna guanidyny zawierająca 12-węglowy lipofilowy łańcuch boczny.
Wikipedia
czasownik
(1.1) stpol. dotrzymać
Wiktionary
IPA: dɔˈd͡ʑɛrʒɛt͡ɕ, AS: doʒ́eržeć
Wiktionary
możliwość uzyskania połączenia telefonicznego
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) zabić umierającego człowieka lub zwierzę, uderzając czymś ostrym
Wiktionary
(1.1) Kupiec padł. Stary mu poprawił raz, drugi, nożem dodźgał.
Wiktionary
donieść gdzieś z trudem; dodźwignąć
SJP.pl
rzadko: donieść gdzieś z trudem; dodźwigać
SJP.pl
douczyć, dokształcić, doszkolić
SJP.pl
douczać, dokształcać, doszkalać
SJP.pl
Doeg – postać biblijna ze Starego Testamentu.
Edomita, główny pasterz króla Saula. Był w Nob, kiedy kapłan Achimelek nakarmił i uzbroił uciekającego Dawida. Doeg wydał Achimeleka i przeprowadzili egzekucje kapłanów z Nob zarządzone przez Saula. Patrz 1 Sm 21,8; 22,9 nn.
Wikipedia
dodać energii, pobudzić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) kulin. koreańska pasta ze sfermentowanych ziaren soi;
Wiktionary
Doenjang ( 된장) – rodzaj sfermentowanej pasty sojowej w całości przyrządzanej z soi i solanki. Jest to również produkt uboczny produkcji "guk-ganjang" (sosu sojowego do zup). Pasta czasami jest używana jako relisz.
Wikipedia
(1.1) Po zakończeniu fermentacji rozdziela się płyn od ciał stałych, gdzie płyn to ganjang, koreański sos sojowy, a pozostałość to właśnie doenjang, czyli pasta sojowa, zbliżona do japońskiego miso.
Wiktionary
wystawić dodatkową fakturę odbiorcy
SJP.pl
bezzwrotna pomoc finansowa; subsydium; subwencja; dotacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dodatkowe pieniądze przyznawane jako pomoc finansowa w opłaceniu jakiegoś przedsięwzięcia
Wiktionary
(1.1) Sejm uchwalił w piątek tzw. ustawę okołobudżetową, która przewiduje m.in. zamrożenie płac w budżetówce, dofinansowanie staży lekarskich środkami z Funduszu Pracy i podwyżkę akcyzy na wyroby tytoniowe.
Wiktionary
czas. dofinansować
Wiktionary
wspomóc finansowo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. rzad. twarożek z mleka sojowego, składnik wielu potraw orientalnych i wegetariańskich, zob. tofu.
Wiktionary
duży pies obronny i myśliwski o krótkiej sierści
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) kynol. nazwa rasy psa;
Wiktionary
Dog (z dog – pies) – rasa psów obronnych z grupy molosów, charakteryzująca się dużym wzrostem, krótką, gładką sierścią o różnym umaszczeniu oraz tępo zakończoną kufą z silnymi szczękami. Główną rolą tych psów była walka z dzikimi zwierzętami oraz ochrona karawan i stad bydła. Z czasem zaczęto ich używać jako psów myśliwskich i bojowych. Obecnie pełnią zazwyczaj rolę psów rodzinnych i do towarzystwa..
Wikipedia
(1.1) Obok złotowłosej Sisi szedł jakiś wielki pies, chyba dog.
Wiktionary
IPA: dɔk, AS: dok
Wiktionary
[czytaj: dog frendli] przyjazny dla psów
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D., B. lp. od: dog
Wiktionary
(1.1) Pani Muzaj wyprowadza swojego doga przed szóstą rano.
Wiktionary
rzecz. dog mzw.
Wiktionary
1. potocznie: powiedzieć komuś coś złośliwego;
2. uzgodnić coś z kimś ostatecznie
SJP.pl
potocznie: osoba często robiąca złośliwe uwagi; złośliwiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogadzać.
Wiktionary
czas. dogadzać ndk.
przysł. dogodnie
rzecz. dogodność ż.
przym. dogodny
Wiktionary
1. spełniać czyjeś wymagania, życzenia, zachcianki; zadowalać kogoś;
2. dogadzać sobie - w przenośni: nadużywać czegoś, ulegać własnym namiętnościom lub nałogom; folgować sobie;
3. być dogodnym dla kogoś, odpowiadać komuś
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. dogodzić)
(1.1) pot. sprawiać komuś przyjemności, zaspokajać czyjeś życzenia, zachcianki
(1.2) pot. odpowiadać komuś, mieć zgodność z czyimiś wymaganiami, oczekiwaniami
Wiktionary
rzecz. dogadzanie n., dogodność ż.
czas. dogodzić dk.
przym. dogodny
przysł. dogodnie
Wiktionary
dokańczać golenie
SJP.pl
1. o zwierzęciu: dobiec galopem;
2. dojechać na koniu galopem;
3. potocznie: osiągnąć określony etap trwania
SJP.pl
1. o zwierzęciu: dobiegać galopem;
2. dojeżdżać na koniu galopem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doganiać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔɡãˈɲä̃ɲɛ, AS: dogãńä̃ńe
Wiktionary
czas. doganiać
Wiktionary
ścigając kogoś, równać się z nim
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) ścigając kogoś, bardzo zbliżać się do niego
Wiktionary
IPA: dɔˈɡãɲät͡ɕ, AS: dogãńäć
Wiktionary
czas. gonić, dogonić dk.
rzecz. doganianie n.
Wiktionary
małżonka doży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. żona doży
Wiktionary
rzecz. doża mos., dożostwo n.
przym. dożowski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogasać.
Wiktionary
czas. dogasać ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) przestawać się palić
Wiktionary
(1.1) Przynieś trochę drewna, bo dogasa ogień pod kuchnią.
Wiktionary
rzecz. dogasanie n.
Wiktionary
doprowadzić gaszenie do końca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gaszenie resztek ognia
Wiktionary
rzecz. dogaszenie n., gaszenie n.
czas. gasić, dogaszać ndk., dogasić dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) likwidować resztki ognia
Wiktionary
IPA: dɔˈɡaʃat͡ɕ, AS: dogašać
Wiktionary
rzecz. gaszenie n., dogaszanie n., dogaszenie n.
czas. dogasić, gasić
Wiktionary
taki, który dogasł (dogasnął)
SJP.pl
dodać gdzieś gaz
SJP.pl
dodawać gdzieś gaz
SJP.pl
środkowa epoka jury
SJP.pl
Dogger (jura brunatna) – nieformalne określenie całej jury środkowej lub tylko jej części. W niektórych starszych publikacjach geologicznych był traktowany jako środkowy oddział systemu jurajskiego. We współczesnych (z XXI w.) tabelach stratygraficznych nie jest stosowany.
Wikipedia
[czytaj: DOgerel] w literaturoznawstwie: rodzaj angielskiego wiersza o prostych rymach i niestarannej wersyfikacji, zwykle na błahy temat, odpowiednik polskiego wiersza częstochowskiego
SJP.pl
nazwisko, m.in. Walentin Dogiel (1882-1955) - radziecki zoolog; prowadził prace z parazytologii, protozoologii i anatomii porównawczej bezkręgowców
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zniekształcić lub zmienić kształt danej rzeczy do końca
SJP.pl
przeznaczony do gleby
SJP.pl
wieloryb z rodziny dziobaczy
SJP.pl
określenie wykonawcze: boleśnie, smutno
SJP.pl
opieka roztoczona nad kimś lub nad czymś; doglądanie, dozór, nadzór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pilnowanie, nadzorowanie i kontrolowanie czegoś lub kogoś
Wiktionary
czas. doglądać ndk.
Wiktionary
(1.1) dozór, nadzór, opieka; war. doglądanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doglądać.
Wiktionary
czas. doglądać ndk.
Wiktionary
1. opiekować się kimś, czymś;
2. czuwać nad przebiegiem jakichś spraw
SJP.pl
czasownik
(1.1) co jakiś czas troszczyć się, dbając o rozwój
Wiktionary
(1.1) Lekarz codziennie doglądał chorego.
Wiktionary
rzecz. doglądanie n., dogląd mrz.
Wiktionary
(1.1) opiekować się
Wiktionary
dawniej: dogmat
SJP.pl
Do
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dogmat
Wiktionary
rzecz. dogmat m.
Wiktionary
1. teza podana do wierzenia przez Kościół jako prawda;
2. nienaruszalna, podstawowa teza, pewnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) filoz. twierdzenie przyjęte bezkrytycznie za pewne bez względu na brak stwierdzenia jego prawdziwości
(1.2) rel. teol. prawda uznana za objawioną przez Kościół
(1.3) hist. wydane postanowienie władz miast-państw w starożytnej Grecji
(1.4) hist. filoz. teza przyjęta w danej szkole filozoficznej w starożytnej Grecji, która obowiązywała jej uczniów
Wiktionary
Dogmat (gr. δόγμα "dógma") – termin pochodzący z języka greckiego, mający kilka różnych znaczeń, występujących w sferze religijnej, historycznej, politycznej czy filozoficznej,
Wikipedia
(1.1) Z całkowitym, u źródła, odrzuceniem dogmatu o odseparowaniu wiąże się teza o „przesiąkliwości” (…) dyskursów.
(1.2) Dogmatowi Trójcy Świętej przeciwstawiają się głównie Świadkowie Jehowy.
Wiktionary
rzecz. dogmatyka ż., dogmatyzm m., dogmatyk m., dogmatyczka ż., dogmatyzacja ż., dogmatyzowanie n., zdogmatyzowanie n.
:: zdrobn. dogmacik m.
czas. dogmatyzować ndk., zdogmatyzować dk.
przym. dogmatyczny, dogmatowy
przysł. dogmatycznie
Wiktionary
(1.1) pewnik
(1.2) prawda objawiona
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dogmatyczny
Wiktionary
rzecz. dogmat mrz., dogmatyzm mrz.
przym. dogmatyczny
Wiktionary
dogmatyczny i moralny
SJP.pl
teologiczny w aspekcie dogmatycznym
SJP.pl
odnoszący się do dogmatu lub dogmatyzmu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z dogmatami religijnymi lub z dogmatyką
przymiotnik jakościowy
(2.1) oparty na dogmacie, niepodlegający dyskusji
Wiktionary
rzecz. dogmat mrz., dogmatyka ż., dogmatyczność ż., dogmatyzm mrz., dogmatyk mos., dogmatyzowanie n.
czas. dogmatyzować ndk.
przysł. dogmatycznie
Wiktionary
(2.1) doktrynerski, doktrynalny
Wiktionary
zwolennik dogmatyzmu (kierunek myślenia przyjmujący twierdzenia i doktryny jako dogmaty, bez uprzedniego zbadania ich prawdziwości lub słuszności)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś kto nie toleruje innych poglądów niż własne
Wiktionary
rzecz. dogmat mrz., dogmatyzm mrz.
przym. dogmatyczny
Wiktionary
1. jedna z dziedzin teologii zajmująca się prawdami wiary ogłoszonymi przez Kościół jako dogmaty; teologia dogmatyczna;
2. zbiór tez danej doktryny, traktowanych w sposób dogmatyczny;
3. dogmatyka prawa - analiza, systematyzacja i interpretacja norm obowiązującego prawa na potrzeby praktyki prawniczej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziedzina teologii zajmująca się dogmatami Kościoła
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dogmat mrz.
przym. dogmatyczny
Wiktionary
1. nadanie, nadawanie czemuś cech niepodlegającego dyskusji pewnika;
2. oficjalne uznanie przez sobór lub papieża danej prawdy wiary za dogmat
SJP.pl
kierunek myślenia przyjmujący twierdzenia i doktryny jako dogmaty, bez uprzedniego zbadania ich prawdziwości lub słuszności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) brak krytycyzmu w stosunku do pewnych tez i poglądów, odrzucanie możliwości poddania ich weryfikacji
(1.2) cecha doktryn, w których głoszone są tezy bez stosownego uzasadnienia
Wiktionary
Dogmatyzm (od gr. "dógma" – „przekonanie”, „zdanie”, „pogląd”) – stanowisko bezkrytycznego przyjmowania danych twierdzeń jako prawdy, bez weryfikacji i podawania w wątpliwość, na zasadzie bezkrytycznej wiary. Dogmatyzm jest przeciwieństwem sceptycyzmu.
Wikipedia
rzecz. dogmat m., dogmatyk m., dogmatyczka ż., dogmatyczność ż.
przym. dogmatyczny
przysł. dogmatycznie
Wiktionary
(1.1) dogmatyczność, doktrynerstwo
Wiktionary
ścigając kogoś zrównać się z nim; dogonić; dopędzić; dopaść
SJP.pl
w obróbce plastycznej: tłocznik do dogniatania
SJP.pl
dokończyć gniecenie
SJP.pl
gnić do końca; ulegać całkowitemu rozkładowi
SJP.pl
zgnić do końca; ulec zupełnemu rozkładowi
SJP.pl
gnębić do reszty
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób odpowiadający czyimś potrzebom
(1.2) przynosząc korzyść
Wiktionary
rzecz. dogadzanie n., dogodność ż., dogodzenie n., udogodnienie n.
czas. dogadzać ndk., dogodzić dk.
przym. dogodny
Wiktionary
(1.1) komfortowo, wygodnie
(1.2) dobrze, korzystnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dogodnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dogodny; bardziej dogodny
SJP.pl
→ dogodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) warunki dające poczucie zaspokojenia potrzeb
(1.2) korzystna okoliczność
Wiktionary
rzecz. dogadzanie n., dogodzenie n., udogodnienie n.
czas. dogadzać ndk., dogodzić dk.
przym. dogodny
przysł. dogodnie
Wiktionary
(1.1) komfort, udogodnienie, ułatwienie, wygoda
(1.2) korzyść, plus, zaleta
Wiktionary
1. dobrze nadający się do czegoś, odpowiadający czyimś potrzebom;
2. przynoszący korzyść
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odpowiedni, właściwy, nadający się do czegoś, odpowiadający określonym potrzebom/wymaganiom
Wiktionary
(1.1) Podobnie widły, przeznaczone do rozrzucania nawozu, okazywały się wielekroć dogodnym instrumentem przy załatwianiu konfliktów gromadzkich i klasowych.
Wiktionary
rzecz. dogodność ż., dogadzanie n., dogodzenie n.
czas. dogadzać ndk., dogodzić dk.
przysł. dogodnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogodzić.
Wiktionary
czas. dogodzić
przysł. dogodnie
rzecz. dogodność ż.
przym. dogodny
Wiktionary
1. spełnić czyjeś wymagania, życzenia, zachcianki; zadowolić kogoś;
2. dogodzić sobie - w przenośni: nadużyć czegoś, ulec własnym namiętnościom lub nałogom; pofolgować sobie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) dokonany od|dogadzać.
Wiktionary
(1.1) Nic na świecie nie jest w stanie mu dogodzić.
(1.1) Ten przybłęda tak mu dogodził, że przez tydzień nie mógł się pozbierać.
Wiktionary
IPA: dɔˈɡɔd͡ʑit͡ɕ, AS: dogoʒ́ić
Wiktionary
rzecz. dogodzenie n., dogodność ż.
przysł. dogodnie
przym. dogodny
czas. dogadzać
Wiktionary
dokończyć golenie
SJP.pl
członek negroidalnego ludu zamieszkującego Afrykę Zachodnią
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. mężczyzna lub chłopiec z negroidalnego ludu mieszkającego w Afryce Zachodniej;
Wiktionary
negroidalny lud mieszkający w Afryce Zachodniej; Dogonowie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doganiać)
(1.1) zrównać się z kimś podczas pościgu
(1.2) dorównać komuś pod jakimś względem
Wiktionary
(1.1) Nie dogonimy go, jest zbyt chyży.
(1.2) Choćbyśmy na rzęsach stawali, i tak ich nie dogonimy.
Wiktionary
rzecz. dogonienie n.
czas. doganiać, gonić
Wiktionary
(1.1) dopaść, dopędzić, doścignąć; war. dognać
(1.2) dopędzić, doścignąć; war. dognać
Wiktionary
negroidalny lud mieszkający w Afryce Zachodniej; Dogoni
SJP.pl
Dogonowie, Dogoni (zw. Habe, Kado i Tombo) – negroidalny lud mieszkający w Afryce Zachodniej.
Dogonowie zamieszkują południowo-centralne Mali – okolice Uskoku Bandiagara. Ich odrębna kultura, a zwłaszcza mitologia, od dawna budzi zainteresowanie naukowców, także polskich.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogorywać.
Wiktionary
czas. dogorywać ndk.
Wiktionary
podniośle:
1. umierać w cierpieniach, konać;
2. kończyć się;
3. przestawać się palić, gasnąć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) umierać, zdychać
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dogorzeć)
(2.1) przestawać się palić, gasnąć
Wiktionary
(1.1) Psy dogorywają w schronisku.
(2.1) Stodoła już dogorywała.
Wiktionary
IPA: ˌdɔɡɔˈrɨvat͡ɕ, AS: dogoryvać
Wiktionary
rzecz. dogorywanie n.
Wiktionary
terapeuta leczący z pomocą psa; kynoterapeuta
SJP.pl
terapia poprzez ćwiczenia i zabawy z odpowiednio wyszkolonymi psami; kynoterapia
SJP.pl
1. ugotować całkowicie;
2. ugotować dodatkową ilość czegoś;
3. dogotować się - ugotować się całkowicie
SJP.pl
skrzynka z grubymi ścianami do dogotowywania lub utrzymywania w ciepłym stanie potraw
SJP.pl
typ dogowaty - typ psów o silnym i masywnym ciele
SJP.pl
dokańczać stawianie ogrodzenia wokół czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dograć.
Wiktionary
czas. dograć dk.
rzecz. dogrywka ż.
przym. growy
Wiktionary
zagrać do końca
SJP.pl
jeden z języków urzędowych Indii
SJP.pl
dokończyć stawianie ogrodzenia wokół czegoś
SJP.pl
przedłużenie czasu gry lub dodatkowy mecz w sytuacji, gdy gra nie została roztrzygnięta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. czas dodany do spotkania sportowego, gdy wynik meczu nie został rozstrzygnięty we właściwym czasie trwania spotkania
Wiktionary
Dogrywka – w wielu sportach (m.in. w piłce nożnej i rugby) dodatkowy okres gry, rozpoczynany, gdy mecz nie przynosi rozstrzygnięcia.
Wikipedia
(1.1) Mediolańska drużyna pokonała piłkarzy z Neapolu dopiero w dogrywce.
Wiktionary
IPA: dɔˈɡrɨfka, AS: dogryfka
Wiktionary
rzecz. dogrywanie n., dogranie n., przygrywka ż.
czas. grać, dogrywać ndk., dograć dk.
przym. growy
Wiktionary
osoba uczestnicząca w dogrywkach na giełdzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogryzać.
Wiktionary
czas. dogryzać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dogrzać.
Wiktionary
czas. grzać, dogrzać dk.
rzecz. dogrzewanie n.
Wiktionary
w technice: dogrzewanie
SJP.pl
dodatkowe źródło ciepła wykorzystywane w instalacjach centralnego ogrzewania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogrzewanie dodatkowym źródłem ciepła
Wiktionary
rzecz. dogrzanie n.
czas. dogrzewać ndk., dogrzać dk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) ogrzewać dodatkowym źródłem ciepła
Wiktionary
rzecz. dogrzewanie n.
Wiktionary
[czytaj: dogs-iter] osoba opiekująca się odpłatnie psami
SJP.pl
[czytaj: dogtreking] szybki spacer lub bieg z psem przypiętym do właściciela za pomocą specjalnej linki
SJP.pl
[czytaj: dogtrekingowy] związany z szybkim spacerem lub biegiem z psem przypiętym do właściciela za pomocą specjalnej linki
SJP.pl
kamień szlifierski
SJP.pl
maszyna do dogładzania wyrobów metalowych
SJP.pl
narastanie dźwięku w pomieszczeniu po włączeniu jego źródła
SJP.pl
Dogłos – zjawisko stopniowego narastania energii dźwięku w pomieszczeniu po zapoczątkowaniu emisji tego dźwięku przez źródło. Zjawisko związane jest z występowaniem dużej liczby fal odbitych od powierzchni pomieszczenia. Dogłos jest czasem, jaki minął od pojawienia się dźwięku bezpośredniego aż do osiągnięcia przez ten dźwięk (wraz z jego wielokrotnymi odbiciami) maksymalnego natężenia.
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dogłębny
Wiktionary
(1.1) Treść charyzmatu zmartwychwstańskiego, ukazana Celinie i jej córce, została przez nie dogłębnie zrozumiana i zastosowana w życiu.
Wiktionary
przym. dogłębny, głęboki
Wiktionary
(1.1) głęboko
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dogłębnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dogłębny
SJP.pl
sięgający istoty rzeczy, obejmujący wszystkie szczegóły jakiegoś zagadnienia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przenikający głęboko, przez wiele warstw
(1.2) sięgający sedna
(1.3) mocno odczuwalny
Wiktionary
rzecz. dogłębność ż.
przysł. dogłębnie
przym. głęboki
Wiktionary
(1.1) głęboki
(1.2) głęboki, gruntowny
(1.3) dojmujący, głęboki, mocny, przenikliwy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto, stolica Kataru (egzonim wariantowy wg. KSNG);
Wiktionary
Doha albo Ad-Dauha ( الدوحة "Ad-Dawḥa") – stolica i największe miasto Kataru położone na wschodnim wybrzeżu półwyspu Katar, w Zatoce Perskiej.
Miasto zostało zniszczone w 1867 w czasie wojny z Bahrajnem. W 1916 Brytyjczycy ustanowili je siedzibą swojego protektoratu. Gdy Katar uzyskał niepodległość, miasto zostało jego stolicą. W 1973 roku założono uniwersytet.
Wikipedia
(1.1) Spotkanie odbędzie się w Dosze.
Wiktionary
(1.1) Ad-Dauha, przest. Dauha; hist. Al-Bida
Wiktionary
odpowiednio zmniejszyć prędkość samochodu
SJP.pl
odpowiednio zmniejszać prędkość samochodu
SJP.pl
[czytaj: DOherti] nazwisko obce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. holując, doprowadzić pojazd, statek, barkę itp. do miejsca przeznaczenia;
2. potocznie: doprowadzić kogoś z trudem do jakiegoś miejsca; dociągnąć
SJP.pl
1. holując, doprowadzać pojazd, statek, barkę itp. do miejsca przeznaczenia;
2. potocznie: doprowadzać kogoś z trudem do jakiegoś miejsca; dociągać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. osoba płci żeńskiej, która zajmuje się dojeniem krów
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., dojenie n., doiwo n., dój m., dojnica ż., dojarka ż., wydojenie n., dojność ż.
czas. doić ndk., wydoić dk., udoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
1. rozpoznać po zdobyciu dodatkowych informacji;
2. doidentyfikować się - podać dodatkowe informacje o swojej osobie
SJP.pl
doigrać się - ponieść skutki złego lub lekkomyślnego postępowania
SJP.pl
rodzaj rumuńskiej pieśni ludowej
SJP.pl
Doina, także m.in. Hore (Horie) lungă, Cântec lung – rumuńska liryczna pieśń ludowa, pokrewna ukraińskiej dumie.
Zwykle śpiewana jest przez jednego wykonawcę – kobietę lub mężczyznę, z akompaniamentem lub bez, nierzadko improwizowana. Teksty doiny mają duży ładunek emocjonalny – traktują o miłości, smutku, żałobie, tęsknocie. Do melodii doiny śpiewane są również kołysanki. Wyróżnia się trzy rodzaje doiny:
Wikipedia
1. dokończyć proces instalacji;
2. zainstalować coś jeszcze
SJP.pl
1. kończyć proces instalacji;
2. instalować coś jeszcze
SJP.pl
1. zinterpretować coś bardziej szczegółowo;
2. dokończyć interpretację
SJP.pl
doiwanić komuś - pobić kogoś
SJP.pl
dawniej, gwarowo: udój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. dój
(1.2) daw. mleko wydojone na raz, udój
Wiktionary
(1.1) Przy każdym doiwie trzeba pilnego oka, aby skopki z mlekiem na stronę nie szły (…)
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., doicielka ż., dój m., dojenie n., doinka ż., dojarz m., dojarka ż., doje nmos., dojka ż., dojnica ż., dojnik m., dojność ż., dójka ż., udój m., wydój m., wydojenie n.
czas. doić ndk., udoić dk., wydoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
1. pozyskiwać mleko z wymion zwierzęcia
2. ciągnąć zyski za czyjąś szkodą
3. szybko pić dużymi łykami
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wydoić)
(1.1) pozyskiwać mleko, wyciskając je z wymion krowy lub innego zwierzęcia hodowlanego
(1.2) pot. łapczywie pić
(1.3) pot. wykorzystywać kogoś finansowo
(1.4) przen. gwara przestępcza palić (papierosy, fajkę)
Wiktionary
(1.1) W scenie podoju jeden pachołek doi krowę, drugi przytrzymuje rwącego się do niej cielaka (…)
(1.3) Wyrodny syn całe życie doił swoich rodziców.
Wiktionary
IPA: ˈdɔjit͡ɕ, AS: doi ̯ić
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., dojenie n., wydojenie n., udojenie n., dojarz m., dojarka ż., dojka ż., dojność ż., udój m., doiwo n., dój m., dojnica ż., doicielka ż.
czas. wydoić dk., udoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
(1.2) pot. dudlić
(1.3) wyzyskiwać, pasożytować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojadać.
Wiktionary
czas. jeść, dojadać
Wiktionary
1. zjadać coś do końca
2. zjadać coś dodatkowo, żeby poczuć się sytym
3. dokuczać, dawać się we znaki
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dojeść)
(1.1) jeść, aż do końca
(1.2) jadać dodatkowo
(1.3) dawać się we znaki
Wiktionary
rzecz. dojadanie n.
czas. dojeść dk.
Wiktionary
(1.3) dokuczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dojarka
Wiktionary
rzecz. dojarka ż.
Wiktionary
1. rodzaj pompy służącej do dojenia krów;
2. kobieta zajmująca się dojeniem krów; dójka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. urządzenie do mechanicznego dojenia zwierząt;
(1.2) kobieta dojąca zwierzę mleczne
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Obory były na wszystkich trzech folwarkach, a krów około dwustu. Dojarek elektrycznych jeszcze nie znano, więc udój, trzy razy dziennie, odbywał się ręcznie.
(1.2) Była to naprawdę utalentowana i oddana swojemu zawodowi dojarka.
Wiktionary
rzecz. dojnica ż., dojareczka ż., doiwo n., doicielka ż., dojenie n., dójka ż., dojność ż., dojnik m.
:: (1.2) fm. dojarz mos.
czas. doić ndk.
przym. dojny
Wiktionary
(1.2) dójka
Wiktionary
pomieszczenie do dojenia zwierząt, zwłaszcza krów; hala udojowa
SJP.pl
mężczyzna dojący krowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna dojący krowy
Wiktionary
rzecz. doiwo n., dojek mrz., dój m.
czas. doić
przym. udojowy
Wiktionary
1. dojeżdżanie lub dojechanie do jakiegoś miejsca;
2. droga doprowadzająca do jakiegoś miejsca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. droga dojazdowa
(1.2) czynność dojeżdżania gdzieś
(1.3) sport. teren na skoczni narciarskiej, na którym skoczkowie wyhamowują po wylądowaniu
Wiktionary
(1.1) Dyskutowali na temat dojazdu do parceli.
(1.2) Dojazd na korty zajmuje jej godzinę z hakiem.
(1.3) Nasz lucky loser uderzył na dojeździe w bandy z reklamami.
Wiktionary
przym. dojazdowy
Wiktionary
związany z dojazdem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dojazdem, dotyczący dojazdu
Wiktionary
(1.1) Dochodzimy do grupy przewoźników, którzy zablokowali drogę dojazdową po polskiej stronie.
Wiktionary
IPA: ˌdɔjazˈdɔvɨ, AS: doi ̯azdovy
Wiktionary
rzecz. dojazd
Wiktionary
1. potocznie: droga, którą się gdzieś dojeżdża; dojazd;
2. środowiskowo:
a) wąskie koło zapasowe w samochodzie;
b) fragment trasy rajdu samochodowego poprowadzony po drogach publicznych
SJP.pl
Do
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojebać.
Wiktionary
czas. dojebać, jebać, wyjebać
przym. jebany, jebnięty
rzecz. jebany mos.
Wiktionary
dopierdolić; wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. dołożyć, dorzucić, dodać;
2. dojebać (komuś) - pobić (kogoś);
3. powiększyć swą masę mięśniową poprzez ćwiczenia fizyczne;
4. dojebać się - doczepić, przyczepić się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(1.1) wulg. uderzyć, przywalić
(1.2) wulg. przen. kazać zrobić komuś coś ciężkiego, zrzucić na kogoś jakiś trud, obowiązek
(1.3) wulg. dodać
czasownik zwrotny dokonany dojebać się (ndk. brak)
(2.1) wulg. przyczepić się, czepić się kogoś
Wiktionary
(1.1) Gruby ostro dojebał temu frajerowi z osiedla.
(1.2) Ale mi dojebali roboty.
(1.3) Czego te chuje dojebały do tego kebaba?
(2.1) Ciągle tylko mnie krytykujesz! Odpuść już! Coś się tak dojebał?!
Wiktionary
IPA: dɔˈjɛbat͡ɕ, AS: doi ̯ebać
Wiktionary
rzecz. jebanie n., jebanko n., jebadełko n., jebaniec m., pojeb m., dojebanie n., jebak mzw./mos.
czas. jebać, pojebać
przym. jebany, pojebany
Wiktionary
dopierdalać
Wiktionary
dopierdalać; wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. dokładać, dorzucać, dodawać;
2. dojebywać się - doszukiwać się w kimś albo czymś czegoś złego, doczepiać się, przyczepiać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojechać.
Wiktionary
(1.1) Pościg zakończył się podczas dojechania do zapór drogowych, które zostały ustawione z powodu trwających prac remontowych.''
Wiktionary
rzecz. jazda ż.
czas. dojechać
wykrz. jazda
Wiktionary
1. jadąc, zbliżyć się do kogoś lub do czegoś; dotrzeć;
2. potocznie:
a) dokuczyć komuś; dogryźć;
b) mocno uderzyć; dowalić
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dojeżdżać)
(1.1) jadąc, dotrzeć gdzieś lub zbliżyć się do kogoś, czegoś
czasownik przechodni dokonany
(2.1) slang. pot. dopaść, dorwać, zniszczyć (kogoś)
Wiktionary
(1.1) Tak klnąc i sierdząc się na pannę, a czasem na siebie samych warcząc, dojechali do lasu.
(2.1) Nie próbuj mnie oszukać, bo cię dojadę.
Wiktionary
IPA: dɔˈjɛxat͡ɕ, AS: doi ̯eχać
Wiktionary
rzecz. jazda ż., dojechanie n.
czas. dojeżdżać, jechać
wykrz. jazda
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojeść.
Wiktionary
czas. dojeść, jeść
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. zool. anat. strzyk wymienia krowy, kozy lub owcy
Wiktionary
rzecz. doicielka ż., dojenie n., udój m., dojarka ż., dojarz m., dojenie n., wydojenie n., dojność ż., doiwo n., dój m.
czas. doić ndk., wydoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
(1.1) strzyk
Wiktionary
przeznaczony do aplikowania do jelit
SJP.pl
1. pozyskiwać mleko z wymion zwierzęcia
2. ciągnąć zyski za czyjąś szkodą
3. szybko pić dużymi łykami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doić.
Wiktionary
Dojenie – czynność mająca na celu pozyskiwanie mleka z wymion samic ssaków. m.in. krowy, owcy, kozy, kobyły, wielbłądzicy i innych. Proces dojenia wykonywany jest ręczne lub mechanicznie za pomocą dojarki.
Wikipedia
IPA: dɔˈjɛ̇̃ɲɛ, AS: doi ̯ė̃ńe
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., doiwo n., dój m., dojnica ż., dojarka ż., wydojenie n., dojność ż., doicielka ż.
czas. doić ndk., wydoić dk., udoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
1. dokończyć zaczęte jedzenie, zjeść wszystko do końca;
2. zjeść dodatkowo;
3. dokuczyć, dać się we znaki, dogryźć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dojadać)
(1.1) dokonany od|dojadać.
Wiktionary
(1.1) Nie dospał, nie dojadł, zarabiał marnie, ale czuł się potrzebny.
Wiktionary
IPA: ˈdɔjɛ̇ɕt͡ɕ, AS: doi ̯ėść
Wiktionary
rzecz. dojedzenie n.
czas. jeść, dojadać
Wiktionary
myśliwy na koniu ścigający z ogarami lub chartami zwierzynę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojeżdżać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔjɛʒˈd͡ʒãɲɛ, AS: doi ̯ežǯãńe
Wiktionary
rzecz. zajeżdżanie n.
czas. dojeżdżać
Wiktionary
1. jadąc, zbliżać się do czegoś; docierać gdzieś;
2. jeździć regularnie do jakiegoś miejsca
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dojechać)
(1.1) jadąc, docierać gdzieś lub zbliżać się do kogoś, czegoś
(1.2) jeździć regularnie do jakiegoś miejsca
Wiktionary
(1.1) Ośle, wciąż pytasz czy daleko jeszcze, a przecież już dojeżdżamy.
(1.2) Codziennie dojeżdżam do pracy pociągiem.
Wiktionary
IPA: dɔˈjɛʒd͡ʒat͡ɕ, AS: doi ̯ežǯać
Wiktionary
czas. jechać, przejeżdżać, dojechać dk.
rzecz. dojeżdżanie n.
Wiktionary
dzielnica mieszkaniowo-przemysłowa Białegostoku
SJP.pl
Dojlidy – osiedle o największej powierzchni w Białymstoku. Pełni funkcję mieszkaniowo-przemysłową. Dawniej wieś i folwark. Znajduje się tam: fabryka sklejek Biaform SA oraz Browar Dojlidy, stawy rybne oraz tereny rekreacyjne nad zbiornikami na rzece Białej.
Wikipedia
1. o przykrych wrażeniach zmysłowych, uczuciach: dawać się odczuć w dużym stopniu; przejmować, przenikać;
2. przestarzałe: robić komuś wielką przykrość; dogryzać, dokuczać
SJP.pl
wywołujący przykre doznania psychiczne lub fizyczne; przejmujący, przenikliwy
SJP.pl
naczynie, do którego doi się mleko; szkopek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) naczynie, do którego doi się mleko
Wiktionary
rzecz. doicielka ż., doiwo n., dój m., dojenie n., dojarka ż.
czas. doić
Wiktionary
1. stopień wyższy od przymiotnika: dojny; bardziej dojny;
2. w przysłowiu: cudze bydło dojniejsze - obce jest lepsze
SJP.pl
miejsce dojenia krów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce dojenia krów
Wiktionary
rzecz. doiwo n., dój m.
Wiktionary
→ dojny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ilość mleka dawana przez zwierzę dojne w określonym przedziałe czasu
Wiktionary
rzecz. dój m., dojenie n., dojek mrz., doiwo n., doicielka ż.
czas. doić
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
o zwierzęciu: dający mleko używane przez człowieka w celach spożywczych (np. dojne kozy)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) roln. o samicach mlekodajnych zwierząt hodowlanych: mogący dawać mleko
(1.2) roln. daw. lub rzad. związany z dojeniem, służący do dojenia
(1.3) pot. przen. taki, od którego można bezkarnie wyłudzać pieniądze
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., doicielka ż., dojenie n., udój m., dojarka ż., dojenie n., wydojenie n., dojność ż., doiwo n., dój m.
czas. doić ndk., wydoić dk.
przym. udojowy
Wiktionary
pomieszczenie, w którym ćwiczy się sztuki walki
SJP.pl
Dojo (jap. 道場 dōjō) – określenie w języku japońskim miejsca treningów sportów walki albo sali medytacji mnichów buddyjskich zen.
W dojo obowiązują odpowiednie zasady zachowania. Wchodząc i wychodząc, składa się ukłon (jap. 礼 rei) wyrażający szacunek i podziękowanie. Można wchodzić jedynie boso. Obowiązkiem, także w trakcie ćwiczeń, jest przestrzeganie kodeksu dojo.
Wikipedia
stopień wyższy od przysłówka: dojrzale
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dojrzały; bardziej dojrzały
SJP.pl
1. stan czegoś lub kogoś ostatecznie uformowanego, osiągnięcie ostatecznego etapu rozwoju lub procesu kształtowania;
2. dojrzałość płciowa - biologiczna gotowość do rozmnażania płciowego;
3. egzamin dojrzałości - końcowy egzamin w szkole średniej; matura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|dojrzały.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Biografia pisarza obejmuje tylko okres dojrzałości.
Wiktionary
rzecz. dojrzewalnia ż., dojrzewalnik m., dojrzewanie n., dojrzenie n.
czas. dojrzewać ndk., dojrzeć dk.
przym. dojrzały, dojrzewalniczy
przysł. dojrzale
Wiktionary
1. o owocach, roślinach uprawnych: nadający się do zbioru lub zjedzenia;
2. o organizmach żywych: rozwinięty pod względem biologicznym; ostatecznie ukształtowany;
3. o człowieku: ukształtowany pod względem umysłowym i emocjonalnym; dorosły;
4. o wytworach ludzkich, zjawiskach społecznych: w pełni ukształtowany, osiągający ostateczną formę;
5. o surowcach, przetworach: taki, który osiągnął odpowiednie cechy w wyniku fermentacji, leżakowania itp
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o żywych organizmach: taki, który osiągnął dojrzałość; taki, który jest w pełni swego rozwoju
(1.2) taki, który postępuje jak dorosły; działa rozsądnie, mądrze, jest odpowiedzialny
Wiktionary
(1.1) Kupiłam na rynku koszyk dojrzałych śliwek.
(1.2) Uważam go za dojrzałego i rozsądnego.
Wiktionary
IPA: dɔjˈʒawɨ, AS: doi ̯žau̯y
Wiktionary
rzecz. dojrzewalnia ż., dojrzałość ż., dojrzewanie n.
czas. dojrzewać ndk., dojrzeć dk.
przysł. dojrzale
Wiktionary
(1.1) dorosły, reg. pozn. dostany; gw. Górny Śląsk żdżały; stpol. śpiały
(1.2) odpowiedzialny, rozsądny
Wiktionary
o niektórych produktach spożywczych, np. serze, wędlinie: polepszający z czasem własności organoleptyczne
SJP.pl
odpowiednio przygotowane pomieszczenie zamknięte, przeznaczone do dojrzewania owoców lub produktów przemysłowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. pomieszczenie lub budynek, w którym coś dojrzewa
Wiktionary
rzecz. dojrzewalnik m., dojrzałość ż., dojrzewanie n., dojrzenie n.
czas. dojrzewać ndk., dojrzeć dk.
przym. dojrzały, dojrzewalniczy
przysł. dojrzale
Wiktionary
okres dochodzenia do pełni rozwoju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres życia między dzieciństwem a dorosłością;
(1.2) proces osiągania dojrzałości przez owoc, ser lub wino
Wiktionary
Dojrzewanie, adolescencja – okres życia między dzieciństwem a dorosłością, charakteryzujący się przeobrażeniami w budowie i wyglądzie ciała (dojrzewanie biologiczne), psychice – kształtowaniu osobowości (dojrzewanie psychiczne), postawach wobec płci (dojrzewanie psychoseksualne), pełnieniu roli społecznej (dojrzewanie społeczne).
Wikipedia
(1.1) Ta płyta była w moim środowisku tak niezbędnym atrybutem dojrzewania jak trądzik i masturbacja.
(1.2) Etylen jest hormonem roślinnym, stymulującym opadanie liści, dojrzewanie owoców, starzenie się roślin.
Wiktionary
IPA: ˌdɔjʒɛˈvãɲɛ, AS: doi ̯ževãńe
Wiktionary
rzecz. dojrzewalnia ż., dojrzałość ż.
czas. dojrzewać ndk., dojrzeć dk.
przym. dojrzały
przysł. dojrzale
Wiktionary
1. osiągać najwyższy stopień rozwoju;
2. osiągać gotowość do pełnienia określonych funkcji;
3. osiągać najwyższą jakość;
4. stawać się samodzielnym życiowo; dorośleć
SJP.pl
czasownik
(1.1) osiągać pełnię rozwoju; osiągać dojrzałość, dorosłość
(1.2) stawać się gotowym do czegoś
Wiktionary
(1.1) W końcu XIX w., wraz z rozwojem przemysłu ciężkiego na Górnym Śląsku, powoli zaczynała dojrzewać świadomość klasowa.
Wiktionary
IPA: dɔjˈʒɛvat͡ɕ, AS: doi ̯ževać
Wiktionary
rzecz. dojrzewalnia ż., dojrzewanie n., dojrzałość ż.
przym. dojrzały
przysł. dojrzale
Wiktionary
(1.1) dorośleć, rosnąć, dorastać, mężnieć, poważnieć, rozwijać się, stawać się
Wiktionary
1. osiągnąć najwyższy stopień rozwoju;
2. osiągnąć gotowość do pełnienia określonych funkcji;
3. osiągnąć najwyższą jakość;
4. stać się samodzielnym życiowo; wydorośleć, dorosnąć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doglądać)
(1.1) zobaczyć coś niewyraźnego
(1.2) uświadomić sobie
(1.3) przeprowadzić nadzór
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dojrzewać)
(2.1) osiągnąć dojrzałość, pełnię rozwoju lub jakości
Wiktionary
(1.1) Wtem dojrzałem zbliżającą się chmarę szarańczy.
(1.2) [...] Polacy dojrzeli do europejskiego myślenia i własnej gorzkiej świadomości, że byli nie tylko ofiarami, ale i katami w tej wojnie.
(1.2) Julia po długiej konwersacji z dotychczas unikaną przez nią teściową dojrzała w niej wartościową kobietę.
(2.1) Nasze wino dojrzałoby już, to byśmy się napili.
Wiktionary
(2.1)
czas. dojrzewać
rzecz. dojrzałość
przym. dojrzały
przysł. dojrzale
Wiktionary
(1.1) dostrzec, spostrzec, wypatrzeć, zauważyć
(1.2) dostrzec, spostrzec, pojąć, zauważyć, zrozumieć
(1.3) przypilnować, przyjrzeć się, przypatrzyć się
(2.1) dorosnąć, wyrosnąć
Wiktionary
żartobliwie: osoba odkładająca rzeczy na później, uchylająca się od odpowiedzialności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. iron. człowiek charakteryzujący się odkładaniem zadań i obowiązków na jutro, na później; człowiek wahający się
Wiktionary
(1.1) Nie bądź takim dojutrkiem! Odrób pracę domową już teraz!
Wiktionary
rzecz. jutrznia ż., dojutrkowość ż., dojutrkostwo n.
Wiktionary
(1.1) prokrastynator
Wiktionary
1. odkładanie czegoś na później, zwłóczenie z czymś; opieszałość;
2. życie z dnia na dzień, brak dłuższej perspektywy; tymczasowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nietrwały charakter czegoś
Wiktionary
rzecz. dojutrek mos., jutrznia ż.
Wiktionary
(1.1) tymczasowość
Wiktionary
1. o przykrych wrażeniach: dać się odczuć w wysokim stopniu
2. przestarzale: zrobić komuś wielką przykrość
SJP.pl
posiadanie znajomych wśród ludzi wpływowych; znajomości
SJP.pl
1. osiągnąć cel, granicę, koniec
2. o warzywach: dojrzewać
3. osiągać pewną granicę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dojść.
Wiktionary
(1.1) Jak wiadomo, był to system funkcjonujący na niby, i żeby jakoś funkcjonować, trzeba nieustannie szukać sobie jakichś dojść.
Wiktionary
IPA: ˈdɔjɕt͡ɕɛ, AS: doi ̯śće
Wiktionary
rzecz. dochodzeniówka ż., dochodzeniowiec m., dochód m., dochodowość ż., dochodzenie n.
czas. dochodzić ndk., dojść dk.
przym. dochodzeniowy, dochodowy
Wiktionary
rzadko: umożliwiający dojście do jakiegoś miejsca
SJP.pl
1. osiągnąć cel, granicę, koniec
2. o warzywach: dojrzewać
3. osiągać pewną granicę
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dochodzić)
(1.1) poruszając się, osiągnąć pewien cel; dotrzeć idąc
(1.2) o środkach komunikacji: dojechać, dolecieć, dopłynąć
(1.3) o listach, paczkach, przesyłkach: zostać doręczonym pod wskazany adres
(1.4) o płynie, powietrzu, ogniu: dotrzeć gdzieś, dosięgnąć czegoś
(1.5) o pociskach: dolecieć
(1.6) o wiadomościach, informacjach, plotkach: dotrzeć do kogoś, stać się wiadomymi
(1.7) o dźwięku, obrazie, zapachu: dać się słyszeć, widzieć, czuć
(1.8) osiągnąć jakąś granicę
(1.9) osiągnąć pewną miarę, liczbę, wielkość
(1.10) osiągnąć zamierzony, upragniony cel
(1.11) stać się dodatkowym elementem do czegoś
(1.12) uzyskać coś na drodze prawnej
(1.13) pojąć coś, zrozumieć, zbadać
(1.14) o owocach, warzywach, roślinach: dojrzeć
(1.15) pot. o potrawach: dogotować lub dopiec się
(1.16) łow. podejść do zwierzyny na odległość umożliwiającą oddanie strzału
(1.17) pot. osiągnąć orgazm
Wiktionary
(1.8) Według planów, nowy park dojdzie aż do jeziora.
(1.10) Jeśli będziesz się czepiał każdego zdania dziennika, nie ma opcji, żebyśmy doszli do bitew.
(1.13) Wreszcie doszedłem, jak działa ta maszyna!
Wiktionary
IPA: dɔjɕt͡ɕ, AS: doi ̯ść
Wiktionary
rzecz. dochodzeniówka ż., dochodzeniowiec m., dochód m., dochodowość ż., dochodzenie n., dojście n.
czas. dochodzić ndk.
przym. dochodzeniowy, dochodowy
Wiktionary
1. miejsce w porcie do załadowywania i rozładowywania statków;
2. basen stoczniowy do budowy i remontu statków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. basen portowy lub pływająca konstrukcja, zapewniające utrzymanie położenia statku w stałej pozycji
(1.2) sf. hala dokowania statków kosmicznych
Wiktionary
Dok – basen portowy lub pływająca konstrukcja, które zapewniają utrzymanie położenia statku wodnego w pionie i na stałym poziomie, niezależnie od otaczających wód akwenowych. Pojęcia doku używa się w trzech znaczeniach:
Jako dok określa się też element konstrukcji jednostek pływających, przede wszystkim niektórych okrętów desantowych, umożliwiający wpływanie i wypływanie mniejszych jednostek (np. barek desantowych) oraz ich transport po wypompowaniu wody.
Wikipedia
(1.1) Przy wchodzeniu do doku uszkodzono śrubę.
(1.2) Kwadrans później podwiesiłam mojego TIE-a w doku i opuściłam kokpit z drżącymi rękoma.
Wiktionary
IPA: dɔk, AS: dok
Wiktionary
przym. dokowy
Wiktionary
wykonywany bez publiczności, wyłącznie do kamery
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonywany bez publiczności, wyłącznie do kamery
Wiktionary
rzecz. kamera ż., kamerka ż., kamerzysta m., kamerzystka ż.
Wiktionary
wkładany bezpośrednio do kanału słuchowego
SJP.pl
podnieść kapitał, uzupełnić fundusze własne, wzmocnić finansowo
SJP.pl
osoba, która karmi dodatkowo, dożywia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokarmiać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkarˈmʲjä̃ɲɛ, AS: dokarmʹi ̯ä̃ńe
Wiktionary
czas. dokarmiać, pokarmić
rzecz. pokarm mrz., karmiciel ż., karmicielka ż.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) sporadycznie zaopatrywać kogoś w żywność, dostarczać komuś żywność
Wiktionary
(1.1) Ostatnio dokarmiałem zwierzęta w lesie.
Wiktionary
IPA: dɔˈkarmʲjät͡ɕ, AS: dokarmʹi ̯äć
Wiktionary
rzecz. dokarmianie n., pokarm mrz., karmienie n., karmiciel ż., karmicielka ż.
czas. karmić, pokarmić
Wiktionary
czasownik dokonany (niedokonany dokarmiać)
(1.1) dać dodatkowy pokarm
Wiktionary
IPA: dɔˈkarmʲit͡ɕ, AS: dokarmʹić
Wiktionary
rzecz. karmienie n., pokarm mrz., karmiciel mos., karmicielka ż.
czas. karmić
Wiktionary
dwu- lub czterokołowy lekki pojazd konny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. lekki pojazd konny
Wiktionary
1. skasować coś dodatkowo;
2. dokończyć usuwanie danych z płyty, dysku itp.;
3. dokończyć stemplowanie lub dziurkowanie biletów
SJP.pl
1. kasować coś dodatkowo;
2. dokańczać usuwanie danych z płyty, dysku itp.;
3. dokańczać stemplowanie lub dziurkowanie biletów
SJP.pl
dokańczać koszenie
SJP.pl
osiągnąć zamierzony cel; dokonać, dopiąć
SJP.pl
1. osiągać zamierzony cel; dokonywać, dopinać;
2. bawić się beztrosko i wesoło, po dziecięcemu; figlować, swawolić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokazywać.
Wiktionary
rzecz. niedokazywanie n.
czas. dokazywać ndk.
Wiktionary
1. osiągać zamierzony cel; dokonywać, dopinać;
2. bawić się beztrosko i wesoło, po dziecięcemu; figlować, swawolić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dokazać)
(1.1) książk. osiągać zamierzony cel
czasownik nieprzechodni niedokonany (brak dk.)
(2.1) pot. bawić się w sposób nieskrępowany, płatać figle
Wiktionary
rzecz. dokazywanie n.
Wiktionary
(2.1) baraszkować, broić, brykać, figlować, harcować, hasać, psocić, rozrabiać, swawolić, szaleć, wariować, zbytkować
Wiktionary
doprowadzać coś do końca; zakończać, zakańczać, dokończać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dokończyć)
(1.1) doprowadzać wykonanie czegoś do końca
Wiktionary
rzecz. dokańczanie n.
przym. skończony
Wiktionary
(1.1) war. dokończać
Wiktionary
robotnik portowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mar. robotnik portowy;
Wiktionary
Doker (z docker) – nazwa robotnika portowego zatrudnionego przy przeładunku, transporcie i składowaniu towarów.
Wikipedia
(1.1) W stłumieniu protestu dokerów w Gdańsku uczestniczyli funkcjonariusze MBP.
Wiktionary
przym. dokerski
Wiktionary
potocznie: czapka bez daszka z wywiniętym mankietem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odzież. pot. czapka w kształcie kopuły z paskiem u podstawy
Wiktionary
(1.1) Kaszkiet albo dokerka dobrze sprawują się do temperatury 0 ℃. Poniżej musi być uszanka.
Wiktionary
→ doker
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z osobą lub pracą dokera, dotyczący dokera
Wiktionary
rzecz. doker mos.
Wiktionary
wyznawca, zwolennik doketyzmu
SJP.pl
wczesnochrześcijańska doktryna chrystologiczna, która kwestionowała podstawowe dogmaty wiary chrześcijańskiej, czyli wcielenie i zbawienie ludzkości poprzez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa
SJP.pl
Doketyzm (gr. δοκεῖν "dokein" – wydawać się, mniemać, przypuszczać) – wczesnochrześcijańska doktryna chrystologiczna (powstała w II w.), która kwestionowała podstawowe dogmaty wiary chrześcijańskiej, czyli wcielenie i zbawienie ludzkości poprzez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Od pierwszego soboru nicejskiego uznawana przez chrześcijaństwo za herezję.
Wikipedia
[czytaj: dokimas-ia] w starożytnym prawie: urzędowa kontrola spełnienia wymagań obowiązujących obywatela w danej sytuacji, np. wieku lub majątku
SJP.pl
w demokracji ateńskiej: procedura sprawdzania kandydatów na urzędy
SJP.pl
Do
Wikipedia
cienki element wykończeniowy doklejany do mebli, zwykle na krawędziach
SJP.pl
dokończyć klepanie
SJP.pl
kończyć oklepywanie
SJP.pl
zdrobnienie od: dokoła
SJP.pl
forma zdrobniała od: dokoła
SJP.pl
dodać brakujące do całości elementy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokonać.
(1.2) osiągnięcie, sukces
(1.3) zrealizowanie, wykonanie
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.3) Byłoby jednak roztropnie, by poddać ocenie dokonanie egzekucji w trybie doraźnym, tak samo jak kapitan, który stracił jednostkę, zawsze staje przed sądem wojennym.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔ̃ˈnãɲɛ, AS: dokõnãńe
Wiktionary
czas. dokonać
rzecz. dokonywanie n.
przym. niedokonany
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gram. opisujący czynność, która się zakończyła
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: dokonać
Wiktionary
(1.1) Liczne czasowniki dokonane są utworzone od niedokonanych poprzez dodanie przedrostka.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔ̃ˈnãnɨ, AS: dokõnãny
Wiktionary
czas. dokonać
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) zrobić coś do końca, wykonać jakąś funkcję, czynność
(1.2) wykonać, stworzyć coś ważnego, istotnego dla jakiejś dziedziny
Wiktionary
(1.1) Pan Jan dokonał poważnej zmiany w swoim życiu.
(1.2) W krótkim okresie swej działalności dokonał wiele dla polskiej weterynarii.
Wiktionary
IPA: dɔˈkɔ̃nat͡ɕ, AS: dokõnać
Wiktionary
rzecz. dokonanie n., dokonywanie n.
przym. dokonany
Wiktionary
(1.1) zrobić, skończyć, wykonać, sfinalizować, przeprowadzić
(1.2) osiągnąć, spełnić, urzeczywistnić, uczynić, zrobić
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. doskonały
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔ̃ˈnawɨ, AS: dokõnau̯y
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokonywać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔ̃nɨˈvãɲɛ, AS: dokõnyvãńe
Wiktionary
czas. dokonywać ndk., dokonać dk.
rzecz. dokonanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) niedokonany od|dokonać.
Wiktionary
(1.1) W końcowej fazie produkcji dokonuje się kontroli za pomocą specjalnych mierników.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔ̃ˈnɨvat͡ɕ, AS: dokõnyvać
Wiktionary
rzecz. dokonywanie n.
Wiktionary
1. przyjąć kogoś do grupy w celu jej powiększenia;
2. dokooptować się - przyłączyć się do grupy w celu jej powiększenia
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) dokonać kooptacji, uzupełnić skład decyzją samych jego członków
Wiktionary
(1.1) Liczba osób dokooptowanych nie może przekroczyć 1/3 składu rady.
Wiktionary
czas. kooptować ndk.
Wiktionary
1. przyjmować kogoś do grupy w celu jej powiększenia;
2. dokooptowywać się - przyłączać się do grupy w celu jej powiększenia
SJP.pl
miejsce pozyskania gruntu znajdujące się poza pasem robót
SJP.pl
dokończyć koszenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mar. wprowadzenie jednostki pływającej do suchego doku, albo podniesienie jej za pomocą doku pływającego
(1.2) mar. w portach pływowych wprowadzenie jednostki do zamykanego basenu portowego ze stałym poziomem wody
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) W doku numer cztery (= 4) odbyło się dokowanie masowca.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkɔˈvãɲɛ, AS: dokovãńe
Wiktionary
rzecz. zadokowanie n., wydokowanie n.
czas. dokować
Wiktionary
1. wprowadzać statek do doku;
2. przyłączać przenośny komputer do stacji dokującej w celu zwiększenia jego możliwości operacyjnych
SJP.pl
związany z dokiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dokiem, dokami, dotyczący doków
Wiktionary
rzecz. dok mrz.
Wiktionary
ze wszystkich stron punktu położonego w środku; dookoła; naokoło; naokół
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) ze wszystkich stron punktu położonego w środku
przyimek
(2.1) ze wszystkich stron czegoś znajdującego się pośrodku
(2.2) przen. służy do określenia głównego tematu rozmowy, myśli itp.
Wiktionary
(1.1) Dokoła obozowiska szumiał las.
(2.1) Zgraja psów atakowała nas dokoła.
Wiktionary
przysł.
:: zdrobn. dokolusia, dokoluśka, dokolutka
przyim.
:: zdrobn. dokolusia, dokoluśka, dokolutka
Wiktionary
(1.1) dookoła, naokoło
(2.1) dookoła, naokoło
Wiktionary
doprowadzać coś do końca; zakończać, zakańczać, dokańczać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dokończyć)
(1.1) doprowadzać wykonanie czegoś do końca
Wiktionary
rzecz. dokończanie n.
Wiktionary
(1.1) war. dokańczać
Wiktionary
doprowadzić coś do końca; zakończyć, skończyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ostatnia część czegoś niedokończonego
Wiktionary
(1.1) Pan mi uniemożliwia dokończenie wypowiedzi, panie marszałku.
Wiktionary
czas. dokończyć dk.
rzecz. kończenie n.
Wiktionary
doprowadzić coś do końca; zakończyć, skończyć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dokańczać lub dokończać)
(1.1) zob. dokańczać.
Wiktionary
rzecz. koniec mrz., dokończenie n., zakończenie n.
przym. skończony
Wiktionary
[czytaj: de-o-ka-PE] Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) = kolej. Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych
Wiktionary
(1.1) Siedzibą Pomorskiej DOKP był Szczecin.
Wiktionary
IPA: ˌdɛ‿ɔ‿ka‿ˈpɛ, AS: de‿o‿ka‿pe
Wiktionary
1. regionalnie: dołożyć tłuszczu, dodać omasty, okrasy do potrawy; omaścić, polać tłuszczem;
2. dawniej: dodać czemuś krasy, piękności, uczynić coś jeszcze piękniejszym; upiększyć
SJP.pl
1. regionalnie: dokładać tłuszczu, dodawać omasty, okrasy do potrawy; omaszczać, polewać tłuszczem;
2. dawniej: dodawać czemuś krasy, piękności, czynić coś jeszcze piękniejszym; upiększać
SJP.pl
dorobić kradzieżą; wzbogacić się kradnąc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dokrewne
Wiktionary
przym. dokrewny
przysł. dokrewnie
Wiktionary
1. gruczoł dokrewny - gruczoł wytwarzający hormony wydzielane do krwi, limfy lub płynów tkankowych; gruczoł wewnątrzwydzielniczy;
2. układ dokrewny - narządy i tkanki organizmu ludzkiego lub zwierzęcego, wytwarzające hormony bezpośrednio do krwi; układ wewnątrzwydzielniczy
SJP.pl
doprowadzić wystarczającą ilość krwi do narządów i tkanek żywych organizmów
SJP.pl
dopowiadać coś, krzycząc
SJP.pl
człowiek lub przyrząd dokręcający jakieś elementy do czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokręcać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkrɛ̃nˈt͡sãɲɛ, AS: dokrẽncãńe
Wiktionary
czas. dokręcać
Wiktionary
zbudowany tak, aby go do czegoś dokręcić
SJP.pl
urządzenie do dokładnego, szczelnego zakręcania czegoś, np. słoików
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) kręcąc (np. śrubą, kranem), dociskać coś do końca
(1.2) o filmie: nagrywać dodatkowe fragmenty
Wiktionary
IPA: dɔˈkrɛ̃nt͡sat͡ɕ, AS: dokrẽncać
Wiktionary
rzecz. wkrętarka ż., wkrętak mrz., wkręt mrz., dokręcanie n. ndk., dokręcenie n. dk., dokrętka ż.
czas. dokręcić dk., kręcić dk.
Wiktionary
1. dokręcanie jakiegoś elementu;
2. ścisłe przyleganie do czegoś dokręconego elementu;
3. końcowe skręcenie przędzy na przędzarkach
SJP.pl
1. element dokręcany do jakieś większej całości;
2. potocznie:
a) kręcenie scen mających być dodatkiem do całości filmu stworzonej wcześniej;
b) sceny nakręcone po zakończeniu zdjęć mające być dodatkiem do całości filmu stworzonej wcześniej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. nakrętka zabezpieczająca śrubę przed odkręceniem się
(1.2) pot. sceny nakręcone po zakończeniu zdjęć do filmu w trakcie dodatkowych dni zdjęciowych
Wiktionary
(1.2) Wrócę za tydzień, bo mamy jeszcze dokrętkę.
Wiktionary
czas. dokręcić dk., dokręcać ndk.
rzecz. dokręcenie n., dokręcenie n.
Wiktionary
(1.1) przeciwnakrętka
Wiktionary
w starożytnej Grecji: pisarz referujący w przystępny sposób poglądy szkół filozoficznych i filozofów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. pisarz grecki opisujący poglądy filozofów i ich szkół
Wiktionary
(1.1) Doksografowie, uczeni greccy, którzy różne zapatrywania starożytnych filozofów uporządkowali według problemów i podali w formie przejrzystej.
Wiktionary
rzecz. doksografia ż.
:: fż. doksografka ż.
Wiktionary
działalność i dorobek doksografów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. działalność i dorobek piśmienniczy doksografów;
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Historia (w sensie historiografii!) filozofii, w tej mierze, w jakiej jest historią filozofii, a nie doksografią, jest historią współczesności.
Wiktionary
rzecz. doksograf mos.
:: fż. doksografka ż.
przym. doksograficzny
Wiktionary
1. formuła modlitewna głosząca chwałę Boga;
2. każdy pochwalny hymn religijny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. formuły liturgiczne głoszące chwałę Boga;
Wiktionary
Doksologia ( δοξολογία, doxa – „chwała” + logos – „słowo”), w kościołach wschodnich o tradycji słowiańskiej także: sławosłowie ( славосло́вїе) – pojęcie oznaczające formuły liturgiczne, które głoszą chwałę Boga, Jego wielkość i moc, ujawniającą się w tym, czego dokonał i czego nadal dokonuje dla człowieka, potwierdzane przez zgromadzenie wiernych aklamacją amen.
Wikipedia
(1.1) Medytacja nad każdą Tajemnicą kończy się trynitarną doksologią – czyli uwielbieniem Trójcy Świętej: „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…”.
Wiktionary
IPA: ˌdɔksɔˈlɔɟja, AS: doksoloǵi ̯a
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. antybiotyk z grupy tetracyklin, o szerokim spektrum działania i długim okresie półtrwania;
Wiktionary
Doksycyklina – organiczny związek chemiczny, półsyntetyczny antybiotyk z grupy tetracyklin.
W porównaniu do innych tetracyklin znacznie lepiej się wchłania z przewodu pokarmowego (w 90–95%), jest również mniej nefrotoksyczna. Oporność krzyżowa obserwowana wśród bakterii na tetracykliny naturalne często nie dotyczy doksycykliny, która okazuje się skuteczna.
Wikipedia
związany z dokształcaniem
SJP.pl
stopień naukowy; osoba mająca ten stopień
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stopień naukowy;
(1.2) pot. grzecz. lekarz
Wiktionary
Doktor ( doctor = nauczyciel, mistrz; w skrócie: dr) – stopień naukowy nadawany przez jednostki naukowe (uniwersytety lub ich wydziały, instytuty itp.) osobom, które obroniły swoje rozprawy doktorskie. W Polsce stopień doktora może być stopniem naukowym lub stopniem w zakresie sztuki.
Wikipedia
(1.1) Andrzej Lepper otrzymał tytuł doktora honorowego na uczelni w Ukrainie.
(1.2) — Tylko niech pan doktor napisze do Kołobrzegu. — Mogę tylko dopisać, że pacjentka bardzo prosi o miejscowość nadmorską.
Wiktionary
IPA: ˈdɔktɔr, AS: doktor
Wiktionary
rzecz. doktorat m., doktorant m., doktorantka ż., doktoryzacja ż., doktorostwo n./mos.
:: zdrobn. doktorek mos.
czas. doktoryzować, doktoryzować się
przym. doktorski, doktorancki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od doktorat
Wiktionary
(1.1) Uczonym podpowiadamy: podobno istnieje ścisły związek między liczbą zamężnych kobiet a liczbą żonatych mężczyzn; można to dokładnie zbadać, a wyniki ogłosić; jako doktoracik lub habilitację.
Wiktionary
rzecz. doktorat m., doktorant mos., doktorantka ż., doktor mos.
przym. doktorancki, doktorski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. nauk. doktorat
Wiktionary
rzecz. doktor m.
Wiktionary
dawniej:
1. doktorski - właściwy godności doktora (posiadacza stopnia naukowego);
2. arbitralny, poważny, napuszony
SJP.pl
przymiotnik od: doktorant
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nauk. związany z doktoratem
Wiktionary
(1.1) Zawodowo byłam na znacznie gorszej pozycji niż koledzy ze studium doktoranckiego – czas przeznaczony na doktorat wykorzystałam na góry.
Wiktionary
IPA: ˌdɔktɔˈrãnt͡sʲci, AS: doktorãncʹḱi
Wiktionary
rzecz. doktorowa ż., doktorat m., doktoracik m., doktorant m., doktorantka ż., doktor m., doktorka ż.
przym. doktorski
czas. doktoryzować się
Wiktionary
osoba zdobywająca stopień doktora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba na studiach doktoranckich, ubiegająca się o stopień naukowy doktora
(1.2) środ. stud. żart. student powtarzający rok
Wiktionary
należy dopracować:
"przedstawiono sytuację tylko z perspektywy – ". Pomóż poprawić.
Doktorant – osoba pisząca rozprawę doktorską. W rozumieniu polskiej nieobowiązującej już ustawy "Prawo o szkolnictwie wyższym" doktorant był uczestnikiem studiów doktoranckich.
Wikipedia
IPA: dɔkˈtɔrãnt, AS: doktorãnt
Wiktionary
rzecz. doktorat m., doktor m., doktoryzowanie n.
:: fż. doktorantka ż.
czas. doktoryzować się, doktoryzować ndk.
przym. doktorancki, doktorski
Wiktionary
kobieta uczęszczająca na studia doktoranckie, starająca się o tytuł doktora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: doktorant
Wiktionary
(1.1) Do sali wykładowej wszedł profesor ze swoją doktorantką.
Wiktionary
IPA: ˌdɔktɔˈrãntka, AS: doktorãntka
Wiktionary
zob. doktorant.
Wiktionary
studia doktoranckie
SJP.pl
1. praca naukowa napisana w celu uzyskania stopnia doktora;
2. stopień doktora w jakiejś dziedzinie nauki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) nauk. praca naukowa prowadzona lub napisana celem zdobycia stopnia doktora
(1.2) nauk. uzyskany stopień doktora w danej dziedzinie
Wiktionary
(1.1) Danuta napisała doktorat o charyzmacie urszulańskim.
(1.2) Ksiądz profesor ma też doktorat z hebraistyki.
Wiktionary
rzecz. doktor mos., doktorant mos., doktorantka ż., doktorka ż., doktoryzowanie n.
:: zdrobn. doktoracik mrz.
czas. doktoryzować się, doktoryzować ndk.
przym. doktorancki, doktorski
przysł. doktorsko
Wiktionary
ekspresywnie:
1. doktor - osoba ze stopniem naukowym;
2. doktor - lekarz; eskulap
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. doktor
Wiktionary
(1.1) W czasie gdy dwaj krzepcy dżentelmeni wynosili Krystynę na noszach, doktorek wpił oburzone spojrzenie w tatę Żaka.
Wiktionary
rzecz. doktorowa ż., doktor mos., doktorka ż.
Wiktionary
kobieta lecząca pacjentów; lekarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta posiadająca stopień naukowy doktora
(1.2) specjalistka w dziedzinie medycyny
Wiktionary
rzecz. doktorat m., doktorant m., doktorantka ż., doktoryzacja ż., doktorostwo n./mos., doktorowa ż.
:: fm. doktor
:: zdrobn. doktorek mos.
czas. doktoryzować, doktoryzować się
przym. doktorski, doktorancki
Wiktionary
(1.2) lekarka, medyczka, daw. doktórka, dochtórka
Wiktionary
1. doktor (mężczyzna, który ma stopień doktora) z żoną;
2. doktor (lekarz) z żoną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ofic. doktor z żoną
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) daw. godność doktorska
Wiktionary
(1.1) Jako ostatni na przyjęcie przybyli doktorostwo Zielińscy.
Wiktionary
IPA: ˌdɔktɔˈrɔstfɔ, AS: doktorostfo
Wiktionary
rzecz. doktorowa ż., doktor m., doktorstwo n., doktorka ż.
przym. doktorski
Wiktionary
małżonka doktora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. żona lekarza
Wiktionary
rzecz. doktor m., doktorka ż., doktorat m., doktorant m., doktorantka ż., doktoryzacja ż., doktorostwo n./mos.
:: zdrobn. doktorek mos.
czas. doktoryzować, doktoryzować się
przym. doktorski, doktorancki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z doktorem
SJP.pl
→ doktor
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) nauk. związany z doktorem, ze stopniem doktora; należący do doktora
Wiktionary
(1.1) Na zarzuty, że wydaje kwartalnik, bo potrzebuje publikacji do pracy doktorskiej, burmistrz (…) odpowiada: - Studia musiałem zawiesić, a publikacji na koncie mam już wystarczająco dużo.
Wiktionary
IPA: dɔkˈtɔrsʲci, AS: doktorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. doktor m., doktorka ż., doktorat m., doktorant m., doktorantka ż., doktorostwo n./mos.
przym. doktorancki
czas. doktoryzować się
Wiktionary
dawniej:
1. zawód lekarza (doktora); medycyna;
2. doktorat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogół doktorów
Wiktionary
(1.1) A państwo doktorstwo ma w d... chorych, gdyż liczy się tylko to, co się opłaca. (z Internetu)
Wiktionary
IPA: dɔkˈtɔrstfɔ, AS: doktorstfo
Wiktionary
czas. doktoryzować się
rzecz. doktorostwo n./mos.
Wiktionary
związany z doktoryzacją
SJP.pl
1. nadać komuś stopień doktora;
2. doktoryzować się - uzyskać stopień naukowy doktora
SJP.pl
pogardliwie o doktorze, lekarzu
SJP.pl
zgrubienie od: doktor; poufale lub z niechęcią o doktorze
SJP.pl
dawniej: córka doktora
SJP.pl
1. zespół założeń i twierdzeń z określonej dziedziny wiedzy; teoria, koncepcja;
2. zespół poglądów i planów strategicznych dotyczących polityki wewnętrznej i zagranicznej państwa;
3. bezzasadne poglądy i twierdzenia przyjmowane bezkrytycznie za pewnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) podstawowe założenia i twierdzenia jakiejś dziedziny wiedzy lub ideologii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Fundamentem, na którym ma się oprzeć jedność myślenia socjalistycznego społeczeństwa radzieckiego ma być doktryna marksizmu-leninizmu.
Wiktionary
IPA: dɔkˈtrɨ̃na, AS: doktrỹna
Wiktionary
rzecz. doktrynerstwo n., doktryner m., doktrynerka ż.
przym. doktrynalny, doktrynerski
przysł. doktrynalnie, doktrynersko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dotyczący doktryny
Wiktionary
rzecz. doktryna ż.
przym. doktrynalny
Wiktionary
1. związany z podstawowymi założeniami i twierdzeniami w jakiejś dziedzinie, odnoszący się do pryncypiów;
2. dogmatyczny, nie uznający obiektywnych racji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący doktryny
Wiktionary
rzecz. doktryna ż.
przysł. doktrynalnie
Wiktionary
gorliwy zwolennik jakiejś doktryny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. pejor. osoba uporczywie trzymająca się wyznawanych doktryn, mająca skostniałe poglądy i hołdująca nieadekwatnym do rzeczywistości zasadom
Wiktionary
(1.1) Nie dopuszczajcie do życia publicznego doktrynerów cudzego i własnego chowu!
Wiktionary
rzecz. doktrynerstwo n., doktryna ż.
:: fż. doktrynerka ż.
przym. doktrynerski
przysł. doktrynersko, po doktrynersku
Wiktionary
(1.1) dogmatyk, sekciarz
Wiktionary
gorliwa zwolenniczka jakiejś doktryny
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. pejor. charakterystyczny dla doktrynera lub doktrynerstwa
Wiktionary
(1.1) Trzeba jednak dodać, że ówczesny socjalizm był nie tylko doktrynerski, ale i w swej realizacji nader przerażający.
Wiktionary
rzecz. doktrynerstwo n., doktryner m., doktrynerka ż., doktryna ż.
przysł. doktrynersko, po doktrynersku
Wiktionary
(1.1) dogmatyczny, sekciarski, scholastyczny
Wiktionary
trzymanie się dogmatycznych poglądów, ciasnych schematów myślowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. pejor. postawa polegająca na uporczywym trwaniu przy wyznawanych doktrynach, skostniałych poglądach, nieadekwatnych do rzeczywistości zasadach
Wiktionary
(1.1) Humanistyka została w latach stalinowskich zepchnięta do poziomu ideologicznego doktrynerstwa i spętana cenzurą.
Wiktionary
rzecz. doktryna ż., doktryner m., doktrynerka ż.
przym. doktrynerski
przysł. doktrynersko, po doktrynersku
Wiktionary
(1.1) dogmatyzm, dogmatyczność, ortodoksyjność, sekciarstwo
Wiktionary
przestarzałe: doktor (zwłaszcza lekarz)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) reg. doktor (lekarz)
(1.2) reg. doktor (stopień naukowy, osoba z tym stopniem)
Wiktionary
(1.1) Gość zapalił fajkę i położył się, jak mu kazano, doktór robił swoje.
Wiktionary
rzecz. doktor m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie w obwodzie donieckim;
Wiktionary
Dokuczajewsk ( Докучаєвськ) – miasto na Ukrainie w obwodzie donieckim.
Wikipedia
przym. dokuczajewski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wyrządzanie przykrości komuś
Wiktionary
IPA: ˌdɔkuˈt͡ʃãɲɛ, AS: dokučãńe
Wiktionary
rzecz. dokuczenie n., dokuczliwość ż., dokucznik m., dokuczliwiec m.
czas. dokuczać ndk., dokuczyć dk.
przym. dokuczliwy, dokuczny
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
(1.1) drażnienie, denerwowanie
Wiktionary
1. robić komuś na złość, denerwować kogoś poprzez uwagi lub zachowanie; sprawiać przykrość
2. boleć
3. przykrzyć się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dokuczyć)
(1.1) sprawiać przykrość, kłopoty lub ból
Wiktionary
(1.1) Jeśli dokucza głód, mamy przy sobie dwie lub trzy tabliczki czekolady z dużą zawartością kakao.
Wiktionary
IPA: dɔˈkut͡ʃat͡ɕ, AS: dokučać
Wiktionary
rzecz. kucza ż., dokuczanie n., dokuczenie n., dokuczliwość ż., dokucznik mos., dokuczliwiec mos.
czas. dokuczyć dk.
przym. dokuczliwy, dokuczny
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
(1.1) reg. śl. nagrować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokuczyć.
Wiktionary
rzecz. dokuczanie n., dokuczliwość ż., dokucznik m., dokuczliwiec mos.
czas. dokuczyć dk., dokuczać ndk.
przym. dokuczliwy, dokuczny
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dokuczliwy
Wiktionary
rzecz. dokuczanie n., dokuczliwość ż., dokucznik m., dokuczliwiec mos., dokuczenie n.
czas. dokuczyć dk., dokuczać ndk.
przym. dokuczliwy, dokuczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek skłonny do dokuczania innym
Wiktionary
(1.1) W pamięci Odyńca młody Słowacki zapisał się przede wszystkim jako kapryśny dokuczliwiec, umiejący z satysfakcją zranić boleśnie, za chwilę zaś tonący w wylewnej tkliwości.
Wiktionary
rzecz. dokuczliwość ż., dokuczanie n., dokuczenie n.
czas. dokuczać ndk., dokuczyć dk.
przym. dokuczliwy
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dokuczliwie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto dokuczliwy
(1.2) cecha tego, co komuś dokucza
Wiktionary
(1.1) O nie, przeklęta dokuczliwość — to może największa wada chłopców w stosunku do dziewczynek.
Wiktionary
rzecz. dokuczliwiec m., dokuczanie n., dokuczenie n.
czas. dokuczać ndk., dokuczyć dk.
przym. dokuczliwy
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dokuczliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) lubiący dokuczać
(1.2) przykry do znoszenia, trudny do wytrzymania, dotkliwy
Wiktionary
(1.1) Dokuczliwi sąsiedzi utrudniali jej życie.
(1.2) Podczas jesiennego wieczoru panował dokuczliwy ziąb.
(1.2) Co można zrobić, aby ból kręgosłupa był mniej dokuczliwy?
Wiktionary
IPA: ˌdɔkut͡ʃˈlʲivɨ, AS: dokučlʹivy
Wiktionary
rzecz. kucza ż., dokuczliwość ż., dokuczanie n., dokuczenie n., dokucznik m., dokuczliwiec m.
czas. dokuczać ndk., dokuczyć dk.
przym. dokuczny
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
(1.1) dokuczający, nieznośny; daw. dokuczny
(1.2) dotkliwy, nieznośny, przenikliwy, uciążliwy
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dokuczać)
(1.1) sprawić przykrość, kłopoty lub ból
Wiktionary
IPA: dɔˈkut͡ʃɨt͡ɕ, AS: dokučyć
Wiktionary
rzecz. dokuczanie n., dokuczenie n., dokuczliwość ż., dokuczliwiec mos.
czas. dokuczać ndk.
przym. dokuczliwy
przysł. dokuczliwie
Wiktionary
(1.1) pot. zajść za skórę, zaleźć za skórę, zalać sadła za skórę, zalać gorącego sadła za skórę, dać do wiwatu, dać popalić, przypiec do żywego, pokazać, gdzie raki zimują
Wiktionary
fabularyzowany film dokumentalny; docudrama
SJP.pl
stacja dokująca - replikator portów, stacjonarne urządzenie pozwalające zwiększyć funkcjonalność urządzenia mobilnego, np. smartfonu, notebooka itp.
SJP.pl
potocznie:
1. dotoczyć, doturlać;
2. dokulać się -
a) dotoczyć się, doturlać się;
b) powoli dojechać do określonego miejsca
SJP.pl
zdrobnienie od: dokument
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dokument
Wiktionary
rzecz. dokument m., dokumentacja ż.
przym. dokumentacyjny
czas. dokumentować
Wiktionary
1. pismo urzędowe;
2. dowód stwierdzający czyjąś tożsamość, np. dowód osobisty, legitymacja;
3. materiał, przedmiot mający wartość dowodową lub informacyjną;
4. potocznie: film dokumentalny;
5. w informatyce: logicznie spójna porcja informacji przetwarzana w systemie komputerowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) materiał w postaci papierowej potwierdzający coś;
(1.2) przedmiot poświadczający jakiś stan rzeczy
(1.3) pot. film dokumentalny
(1.4) pismo urzędowe stwierdzające tożsamość
(1.5) inform. zbiór informacji zapisywanych i odczytywanych z pliku za pomocą odpowiedniego programu;
Wiktionary
Zobacz też: film dokumentalny.
Dokument (z documentum od doceo „uczę”) – przedmiot materialny, zawierający utrwaloną na nim lub w nim informację przeznaczoną do przekazywania w przestrzeni i w czasie. Dokumentem jest np. książka, czasopismo, wszelkiego rodzaju pismo i obraz na dowolnym materialnym przedmiocie, płyta i taśma z nagranymi dźwiękami, film z obrazami i każdy przedmiot materialny będący wytworem myśli ludzkiej i ludzkiego działania, jeśli stanowił źródło informacji.
Wikipedia
(1.1) Dyrektor musi podpisać dokument, w którym potwierdzi przyjęcie pracownika na stanowisko.
(1.1) Z archiwum wywieziono tajne dokumenty.
(1.2) Film jest dokumentem czasów, w jakich powstał.
(1.3) Wczoraj widziałem w telewizji dobry dokument o historii Warszawy.
(1.4) Podczas odprawy celnik zawsze sprawdza dokumenty.
(1.5) Nie pamiętam, w którym katalogu zapisałam ten dokument.
Wiktionary
IPA: dɔˈkũmɛ̃nt, AS: dokũmẽnt
Wiktionary
rzecz. dokumentacja ż., dokumentalista m., dokumentowanie n., udokumentowanie n.
:: zdrobn. dokumencik m.
czas. dokumentować, udokumentować
przym. dokumentalny, dokumentowy, dokumentnie, dokumentacyjny
Wiktionary
(1.1) potwierdzenie
Wiktionary
1. zbiór dokumentów
2. wykazanie czegoś na podstawie dokumentów; dokumentowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zbiór dokumentów służących do uzasadnienia bądź udowodnienia czegoś
Wiktionary
Dokumentacja – zbiór dokumentów ustanowiony ze względu na wspólny temat, np. dotyczących danego obiektu, problemu lub zadania. Inaczej, to działalność informacyjna (albo jej część) związana z opracowywaniem i gromadzeniem dokumentów, zbiór bądź spis dokumentów o pewnym zagadnieniu bądź dobranych wg innych kryteriów.
Wikipedia
(1.1) W dokumentacji medycznej rozpoznania należy wpisywać zgodnie z międzynarodową klasyfikacją ICD-10.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkũmɛ̃nˈtat͡sʲja, AS: dokũmẽntacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dokument m., dokumencik m., dokumentalista m., dokumentalistka ż., dokumentowanie n.
czas. dokumentować ndk.
przym. dokumentacyjny, dokumentalny
przysł. dokumentnie
Wiktionary
(1.1) akta
Wiktionary
związany z dokumentacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dokumentacją, dotyczący dokumentacji
Wiktionary
(1.1) Dokonaliśmy analizy dokumentacyjnej, a wnioski są w tej teczce.
Wiktionary
rzecz. dokumentacja ż., dokument m., dokumencik m., dokumentalizm m., dokumentalista m., dokumentalistka ż., dokumentowanie n.
czas. dokumentować
przym. dokumentowy, dokumentalny
Wiktionary
dokumentarzysta;
1. osoba zajmująca się zbieraniem, badaniem i porządkowaniem dokumentów;
2. specjalista w dziedzinie filmu dokumentalnego
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) autorka filmów dokumentalnych
(1.2) specjalistka w gromadzeniu, porządkowaniu i opracowywaniu dokumentów i materiałów źródłowych
Wiktionary
rzecz. dokument m., dokumentacja ż., dokumentowanie n., udokumentowanie n.
:: fm. dokumentalista
czas. dokumentować, udokumentować
przym. dokumentalny, dokumentowy, dokumentnie, dokumentacyjny
Wiktionary
(1.2) archiwistka
Wiktionary
opieranie się na dokumentach, materiałach źródłowych, na faktach wziętych z życia
SJP.pl
opierać się na materiałach źródłowych, faktach wziętych z życia
SJP.pl
dokumentarny;
1. mający cechy dokumentu, materiału w postaci tekstu, fotografii, nagrania itp. o wartość dowodowej lub informacyjnej;
2. oparty na dokumentach, potwierdzonych faktach, materiałach źródłowych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) opierający się na dokumentach lub faktach wziętych z życia, także. mający wartość dokumentu
Wiktionary
(1.1) Reżyser zrealizowała ponad 190 filmów dokumentalnych i reportaży filmowych w latach 1977–2011.
Wiktionary
rzecz. dokumentalistka ż., dokument mrz., dokumentacja ż.
przym. dokumentacyjny, dokumentowy
czas. dokumentować
Wiktionary
dokumentalny;
1. mający cechy dokumentu, materiału w postaci tekstu, fotografii, nagrania itp. o wartość dowodowej lub informacyjnej;
2. oparty na dokumentach, potwierdzonych faktach, materiałach źródłowych
SJP.pl
sztuka tworzenia filmów dokumentalnych
SJP.pl
dokumentalista;
1. osoba zajmująca się zbieraniem i opracowywaniem materiałów mających wartość dokumentu;
2. specjalista w dziedzinie filmu dokumentalnego
SJP.pl
przestarzały stopień wyższy od przysłówka: dokumentnie
SJP.pl
1. kompletny, zupełny, dokładny;
2. przestarzałe: oparty na dowodach, niebudzący wątpliwości; autentyczny
SJP.pl
automat do nadawania i odbierania dokumentów urzędowych
SJP.pl
1. zbierać i prezentować dokumenty w celu potwierdzenia jakichś faktów lub tez;
2. o dokumencie: potwierdzać jakiś fakt lub tezę;
3. potwierdzać, zaświadczać, np. dokumentować coś swoją postawą
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. udokumentować)
(1.1) składać dowody; przedstawiać dokumenty na potwierdzenie czegoś
(1.2) stanowić dokument potwierdzający daną sprawę
(1.3) gromadzić zapisy, zbierać materiały
Wiktionary
(1.1) Wydatków służbowych nie wolno dokumentować wyłącznie ręcznie sporządzonymi przez siebie notatkami.
(1.2) Raporty Pileckiego (…) były podsumowaniem działalności polskiego ruchu oporu w Auschwitz, a także pierwszym na świecie świadectwem dokumentującym holokaust.
(1.3) W ramach terenowych badań antropologicznych od dawna istniała tradycja, aby dokumentować nawyki żywieniowe, a szczególną uwagę na jedzenie zaczęto zwracać wraz z nadejściem strukturalizmu.
Wiktionary
rzecz. dokument mrz., dokumentacja ż., dokumentacyjność ż., dokumentalista mos., dokumentalistka ż.,dokumentalistyczność ż., dokumentalistyka ż., dokumentalizm mrz., dokumentalizowanie n., dokumentalność ż., dokumentarność ż., dokumentaryzm mrz., dokumentarzysta mos., dokumentność ż., dokumentowanie n., dokumentowość ż., udokumentowanie n., udokumentowywanie n.
:: zdrobn. dokumencik mrz., dokumencina ż.
czas. dokumentalizować ndk., udokumentować dk., udokumentowywać ndk.
przym. dokumentacyjny, dokumentalistyczny, dokumentalizowany, dokumentalizujący, dokumentalny, dokumentarny, dokumentowany, dokumentowy, dokumentujący, udokumentowany, udokumentowujący, udokumentowywany
przysł. dokumentacyjnie, dokumentalnie, dokumentarnie, dokumentnie, dokumentny
Wiktionary
(1.1) udowadniać, uzasadniać
(1.2) zaświadczać
Wiktionary
związany z dokumentem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dokumentem, dotyczący dokumentu
Wiktionary
rzecz. dokument m., dokumentalistka ż.
przym. dokumentalny, dokumentacyjny
czas. dokumentować
Wiktionary
kupić coś dodatkowo
SJP.pl
kupić coś dodatkowo
SJP.pl
dokonywać uzupełniających zakupów; dokupywać
SJP.pl
kupować dodatkowo rzeczy do już posiadanych lub wcześniej kupionych
SJP.pl
potocznie: potykając się, z trudem gdzieś dochodzić; dokuśtykiwać
SJP.pl
1. kuć do końca, kończyć kucie;
2. kuć dodatkowo, dodawać kując
SJP.pl
1. skończyć kucie, np. dokuć konia;
2. wykuć coś brakującego
SJP.pl
potocznie: potykając się, z trudem gdzieś dochodzić; dokusztykiwać
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dokwaterowywać)
(1.1) przydzielić osobie pomieszczenie w lokalu już zajmowanym przez inne
Wiktionary
(1.1) Właściciele bloku chcą dokwaterować mieszkańcom lokatora!
Wiktionary
rzecz. dokwaterowanie n.
czas. dokwaterowywać ndk.
Wiktionary
(1.1) domeldować
Wiktionary
taki, który dokwitnął; dokwitły
SJP.pl
taki, który dokwitł; dokwitnięty
SJP.pl
do jakiego miejsca, stanu
SJP.pl
zaimek
(1.1) … pytajny, służący do pytania o miejsce, w którego kierunku odbywa się ruch
(1.2) … względny, służący do łączenia zdania głównego z podrzędnym, gdy zdanie podrzędne określa miejsce, w którego kierunku odbywa się ruch
(1.3) … pytajny, służący do pytania o długość trwania jakiejś czynności
Wiktionary
(1.1) Dokąd jedzie ten pociąg?
(1.1) - Dokąd idziesz z workiem na plecyecach?
(1.2) Zapomniałem, dokąd pojedziemy na wycieczkę.
(1.2) Poszli za nim, dyskretnie, jak mieli przykazane, żeby zobaczyć, dokąd pójdzie, ponieważ Ruge słusznie podejrzewał, że papierek, w który owinięto monetę, może być zapisany.
(1.3) Dokąd będzie trwało to spotkanie?
Wiktionary
IPA: ˈdɔkɔ̃nt, AS: dokõnt
Wiktionary
zaim. dokądś, dokądkolwiek, znikąd
Wiktionary
(1.1) reg. śl. kany, reg. śl. kanyż
(1.3) jak długo
Wiktionary
dawniej: dokądś
SJP.pl
zaimek nieokreślony
(1.1) obojętnie, do jakiego miejsca
zaimek względny
(2.1) …wskazujący na to, że to, o czym mowa w zdaniu nadrzędnym dzieje się niezależnie od miejsca, do którego kierowana jest czynność opisana w zdaniu podrzędnym
Wiktionary
(1.1) Urzędnicy w Lagos znani są z tego, że za odpowiednią prowizję gotowi są chętnie reeksportować dostawy broni praktycznie dokądkolwiek.
(2.1) Cóż ja na to poradzę, że dokądkolwiek przyjadę, wszędzie mi się podoba.
Wiktionary
zaim. dokąd
Wiktionary
zaimek oznaczający miejsce bliżej nieokreślone
SJP.pl
zaimek przysłowny
(1.1) …w wyrażeniu zastępujący kierunek dokładnie nieznany, będący jednocześnie celem
Wiktionary
(1.1) Nie ma go w domu; poszedł dokądś po południu.
Wiktionary
IPA: ˈdɔkɔ̃ntʲɕ, AS: dokõntʹś
Wiktionary
zaim. dokąd, znikąd
Wiktionary
(1.1) reg. śl. kansikej
Wiktionary
wzmocnione "dokąd"
SJP.pl
zaimek
(1.1) …pytajny; wzmocnione dokąd
Wiktionary
(1.1) […] oświadczyła na koniec mężowi, że chce do wód jechać. ¶ — I owszem, — a dokądże to? ¶ — Do Baden.''
(1.1) Dokądże, albo dopókiż trzeba będzie to nieszczęście znosić?
Wiktionary
IPA: ˈdɔkɔ̃ntʒɛ, AS: dokõntže
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dokładać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔkwaˈdãɲɛ, AS: doku̯adãńe
Wiktionary
czas. dokładać ndk., dołożyć dk.
rzecz. dołożenie n., dokładka ż.
Wiktionary
1. dorzucać coś; dodawać, dołączać, dopełniać;
2. dorzucać parę słów do tego, co zostało powiedziane; dopowiadać, dodawać;
3. dokładać się:
a) dorzucać pieniądze od siebie, włączać się do wspólnego działania; dorzucać się, dopłacać;
b) dawniej: wkładać wiele wysiłku w jakąś pracę; starać się, przykładać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dołożyć)
(1.1) kłaść, dodawać coś do czegoś, co już jest
Wiktionary
(1.1) Rodzice więc z ulgą dokładali Dodo każdego miesiąca czterysta złotych, żeby tylko brat mógł spokojnie zdawać maturę.
Wiktionary
IPA: dɔˈkwadat͡ɕ, AS: doku̯adać
Wiktionary
rzecz. dokładanie n., dokładka ż.
czas. kłaść
Wiktionary
1. dodatkowa porcja, np. jedzenia;
2. na dokładkę - dodatkowo, na dodatek
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dokładny, precyzyjny, staranny; z dbałością o szczegóły
partykuła
(2.1) zgodnie z rzeczywistością co do każdego szczegółu
wykrzyknik
(3.1) pot. przytaknięcie rozmówcy, zgodzenie się z jego słowami
Wiktionary
(1.1) Fiskus dokładnie sprawdzi handel w Internecie.
(1.1) Nie musisz mi tyle o tym opowiadać, bo dokładnie znam tę sprawę.
(2.1) Statek płynie dokładnie na zachód.
(2.1) Dokładnie piętnaście minut później zadzwonił telefon.
Wiktionary
IPA: dɔˈkwadʲɲɛ, AS: doku̯adʹńe
Wiktionary
rzecz. dokładność
przym. dokładny
Wiktionary
(1.1) precyzyjnie, konkretnie, szczegółowo
(2.1) właśnie, ściśle, akurat, równo, prosto
(3.1) tak, właśnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dokładnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dokładny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dokładne
(1.2) staranność, dbałość
(1.3) metrol. stopień zgodności wartości rzeczywistej ze średnią arytmetyczną wyników uzyskanych dla oznaczanej wielkości;
Wiktionary
(1.1) Moje urządzenie GPS potrafi podać pozycję z dokładnością do pół minuty.
Wiktionary
IPA: dɔˈkwadnɔɕt͡ɕ, AS: doku̯adność
Wiktionary
przym. dokładny
przysł. dokładnie
partyk. dokładnie
wykrz. dokładnie
Wiktionary
(1.1) precyzja
Wiktionary
odznaczający się starannością, dbałością o szczegóły; precyzyjny; skrupulatny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany z dużą starannością
(1.2) o człowieku: robiący coś starannie
Wiktionary
(1.1) Wstaję i ruszam w drogę zgodnie z adresem, który na szczęście zanotowałam, sporządzając dokładny szkic ze strzałkami.
(1.1) Oświetlenie obiektów przemysłowych i technicznych wymaga przygotowania i często opiera się na dokładnych obliczeniach.
(1.2) Chirurg musi być bardzo dokładny.
Wiktionary
IPA: dɔˈkwadnɨ, AS: doku̯adny
Wiktionary
rzecz. dokładność ż.
przysł. dokładnie
partyk. dokładnie
wykrz. dokładnie
Wiktionary
(1.1,2) precyzyjny
(1.2) skrupulatny
Wiktionary
potocznie: dopowiedzieć, kłamiąc
SJP.pl
potocznie: dopowiadać, kłamiąc
SJP.pl
część źdźbła traw od kłosa lub wiechy w dół do najwyższego kolanka
SJP.pl
dojechać kłusem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) med. jednostka natężenia bólu;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɔl, AS: dol
Wiktionary
skrót od: dolar (czytany jako całe, odmienne wyrażenie)
SJP.pl
skrót
(1.1) = dolny
(1.2) = dolina
(1.3) = dolar
Wiktionary
(1.3) Kartel OPEC znaczącym cięciem wydobycia chciał wymusić utrzymanie ceny ropy na poziomie bliskim 100 dol. za baryłkę.
Wiktionary
(1.3) symbol. $, USD
Wiktionary
1. żywot;
2. potocznie: przypadająca komuś część pieniędzy; działka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. los, czyjeś obecne położenie, stan
(1.2) pot. przypadająca komuś część zdobyczy, zarobku
(1.3) mitsłow. duch opiekuńczy, stanowiący o losie i dobrobycie człowieka
(1.4) środ. cela więzienna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ciężka była dola chłopów pańszczyźnianych.
Wiktionary
IPA: ˈdɔla, AS: dola
Wiktionary
(1.1) los, fatum, fortuna
(1.2) działka
(1.3) doda, dodola
(1.4) cela, dołek
Wiktionary
nazwisko, m.in. Tomasz Dolabella (ok.1570-1650), włoski malarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwa handlowa opioidowego leku przeciwbólowego, zawierającego petydynę
SJP.pl
1. jednostka monetarna USA oraz wielu innych krajów;
2. jednostka miary reaktywności reaktora jądrowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) monet. waluta niektórych krajów świata o symbolu $;
Wiktionary
Dolar ( dollar) – waluta wielu krajów świata. Dzieli się na 100 centów. Nazwa dolara – podobnie jak nazwa waluty Słowenii sprzed 1 stycznia 2007, tolar – pochodzi od dawnej srebrnej monety, talara. Dolar został oficjalną jednostką monetarną Stanów Zjednoczonych w 1785 roku. Jednak zarówno samo słowo angielskie, jak i pieniądze o takiej nazwie istniały już wcześniej.
Wikipedia
(1.1) W ostatnim czasie dolar strasznie spadł.
Wiktionary
IPA: ˈdɔlar, AS: dolar
Wiktionary
rzecz. dolaryzowanie n., dolaryzacja ż.
czas. dolaryzować ndk.
przym. dolarowy
Wiktionary
(1.1) slang. dolec, zielony; symbol. $
Wiktionary
osoba zarabiająca dolary
SJP.pl
potocznie, w czasach PRL: osoba posiadająca dolary lub inne waluty wymienialne, posiadająca dostęp do dóbr podówczas luksusowych
SJP.pl
związany z dolarem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przym. od dolar
Wiktionary
(1.1) Odbiorca miał się wylegitymować częścią rozdartego banknotu dolarowego, którego drugą część otrzymał w liście Sadkowski.
Wiktionary
IPA: ˌdɔlaˈrɔvɨ, AS: dolarovy
Wiktionary
rzecz. dolar m., dolarowiec mos., dolaryzacja ż., dolaryzowanie n.
czas. dolaryzować ndk.
Wiktionary
wprowadzenie dolara amerykańskiego jako środka płatniczego w wewnętrznych obrotach handlowych w danym państwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. wprowadzenie dolara do obrotu w innym państwie jako urzędowej waluty;
Wiktionary
Dolaryzacja – wprowadzenie jednostki monetarnej np. dolara jako waluty alternatywnej lub zamiast waluty krajowej w celu korzystania z niego jako ze środka płatniczego w obrotach pieniężnych wewnątrz danego państwa. Dotyczy to głównie najbardziej rozpowszechnionych walut świata tzn. dolara amerykańskiego (USD) i euro (EUR).
Wikipedia
IPA: ˌdɔlarɨˈzat͡sʲja, AS: dolaryzacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dolaryzowanie n., dolar mrz.
czas. dolaryzować ndk.
przym. dolarowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dolaryzować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔlarɨzɔˈvãɲɛ, AS: dolaryzovãńe
Wiktionary
rzecz. dolar, dolaryzacja
przym. dolarowy
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) ekon. wprowadzać dolara do obrotu w innym państwie jako urzędową walutę
Wiktionary
IPA: ˌdɔlarɨˈzɔvat͡ɕ, AS: dolaryzovać
Wiktionary
rzecz. dolaryzacja, dolar
przym. dolarowy
Wiktionary
moneta lub banknot o nominale jednego dolara
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dolaszewo (dawniej: niem. "Hasenberg") – wieś krajeńska w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Szydłowo. Od kilku lat wieś intensywnie się rozbudowuje.
Wieś królewska należała do starostwa ujskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie wałeckim województwa poznańskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
dawniej, poetycko: dolatywać
SJP.pl
dawniej, poetycko: dolatywać
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zwiększyć ilość cieczy w naczyniu, nalewając dopełnić, nalać powtórnie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dolewać)
(1.1) dodać płynu, uzupełnić płyn
Wiktionary
(1.1) Mocne pragnienie najlepiej ukoisz następującym napojem: garść jęczmienia pogotuj z kwartą wody, przecedź, dolej cztery łyżki octu i dwie łyżki praśnego miodu.
Wiktionary
czas. podlewać, olać, dolewać ndk., lać ndk.
rzecz. dolewka ż., dolewanie n., dolewacz m.
Wiktionary
1. system zapisu dźwięku o wysokiej jakości i efektach przestrzennych;
2. aparatura pozwalająca uzyskać taki dźwięk;
3. o systemie zapisu dźwięku lub o aparaturze: dający taki dźwięk
SJP.pl
[czytaj: dolcze] określenie wykonawcze: słodko, łagodnie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wytrawne czerwone wino z Piemontu
Wiktionary
Dolcetto – czerwony szczep winorośli, pochodzący z Włoch. Typowy dla Piemontu, uprawiany również w Ligurii i na niewielką skalę w innych krajach. Powierzchnia winnic obsadzonych odmianą we Włoszech wynosiła w roku 2000 7,450 ha, co jednak stawiało odmianę poza pierwszą dziesiątką. Nazwa jest zdrobnieniem od włoskiego "dolce" (słodki).
Wikipedia
[czytaj: dolczian] dawny instrument muzyczny z grupy aerofonów, popularny w muzyce renesansu i baroku, prototyp fagotu; dulcian, dulcjan
SJP.pl
[czytaj: dolczynista] osoba grająca na dolcianie - prototypie fagotu
SJP.pl
[czytaj: dolcziss-imo] określenie wykonawcze: jak najbardziej słodko, delikatnie
SJP.pl
potocznie: dolar; zielony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. dolar
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bilety na mecz piłki nożnej są drogie skoro kosztują pięćdziesiąt dolców za sztukę.
Wiktionary
IPA: ˈdɔlɛt͡s, AS: dolec
Wiktionary
czasownik
(1.1) dostać się na miejsce, lecąc
(1.2) pot. dobiec, szybko dojść
Wiktionary
(1.1) Samolot doleciał do Singapuru.
(1.2) Ledwo doleciałem do autobusu.
Wiktionary
rzecz. latanie, dolecenie, lot, lotnik, lotnisko, lotnisko
czas. lecieć, przelecieć, wylecieć, zalecieć, przylecieć, wlecieć, latać
przym. lotniczy, oblatany
Wiktionary
(1.2) dobiec, dojść
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dokańczać leczenie, leczyć do końca
SJP.pl
dokończyć leczenie, wyleczyć do końca
SJP.pl
dokuczać komuś, sprawiać ból, nieprzyjemność
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dolec, dolegnąć)
(1.1) sprawiać dokuczliwość, przykrość, ból, trudności
Wiktionary
(1.1) Od kilku dni coś mu dolega.
Wiktionary
rzecz. doleganie n., dolegliwość ż.
Wiktionary
(1.1) ciążyć, dokuczać, doskwierać
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dolegliwie
SJP.pl
1. ból fizyczny, choroba, cierpienie;
2. przykrość, zmartwienie, troska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) choroba, schorzenie, problem zdrowotny
(1.2) coś sprawiającego przykrość
Wiktionary
IPA: ˌdɔlɛɡˈlʲivɔɕt͡ɕ, AS: doleglʹivość
Wiktionary
czas. dolegać
Wiktionary
(1.1) ból, niedomaganie, słabość, doległość
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dolegliwy
SJP.pl
sprawiający przykrość, ból; dokuczliwy, dolegający
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. dolegliwość, ból
Wiktionary
IPA: dɔˈlɛɡwɔɕt͡ɕ, AS: dolegu̯ość
Wiktionary
zdrobnienie od: Adolf, Rudolf (imiona męskie)
SJP.pl
określenie wykonawcze: boleśnie, z bólem; doloroso
SJP.pl
dołączać coś, przyklejając
SJP.pl
dołączyć coś, przyklejając
SJP.pl
skała magmowa; diabaz
SJP.pl
dokańczać sadzenie lasu na jakimś terenie
SJP.pl
dokończyć sadzenie lasu na jakimś terenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. dorosły, pełnoletni
Wiktionary
(1.1) Zbyszko (…) pomyślał przy tym, że jeśli pan Mikołaj z Długolasu ma doletniego syna, to tam kiedyś wyzwie go na walkę pieszą lub konną, byle za skrzata nie darować.
(1.1) Była to już panna doletnia, słusznego wzrostu i prawie męskiej postawy.
Wiktionary
w technice: dolewanie, dolanie
SJP.pl
Dolew (hebr.: דולב) – wieś położona w samorządzie regionu Matte Binjamin, w Dystrykcie Judei i Samarii, w Izraelu.
Leży w południowo-zachodniej części Samarii, na północny zachód od Jerozolimy, w otoczeniu terytoriów Autonomii Palestyńskiej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dolewać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔlɛˈvãɲɛ, AS: dolevãńe
Wiktionary
czas. dolewać, lać, olać, dolać
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. dolać)
(1.1) lejąc coś, uzupełniać, dodawać
(1.2) bić kogoś
Wiktionary
(1.1) […] dolewał mu wciąż do kieliszka doskonałej wiśniówki […]
Wiktionary
IPA: dɔˈlɛvat͡ɕ, AS: dolevać
Wiktionary
rzecz. dolewka ż., dolewanie n., dolanie n.
czas. olać, lać, podlewać, dolać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. dodatkowa porcja zupy lub napoju
Wiktionary
(1.1) Dlaczego nie chciałeś dolewki grzybowej?
(1.1) Pójdę jeszcze po dolewkę.
Wiktionary
czas. olać, dolać dk., dolewać ndk., lać ndk.
rzecz. niedolewanie n.
Wiktionary
dojść wolnym krokiem, dowlec się
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. dojść
Wiktionary
(1.1) Powoli dolazł na miejsce.
Wiktionary
czas. leźć, przyleźć, wleźć, przeleźć
Wiktionary
(1.1) dojść
Wiktionary
leżąc dotrwać do pewnego czasu
SJP.pl
nazwisko, m.in. Emilian Dolha, rumuński piłkarz
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w antropologii: kształt ludzkiej głowy wydłużony ku tyłowi, typowy np. dla rdzennych Australijczyków; dolichokefalia, długogłowość, długogłowie, podłużnogłowość, podłużnogłowie
SJP.pl
Dolichocefalia, długogłowie (gr. "dolichós" długi + "kephalḗ" głowa) – cecha anatomiczna głowy (lub czaszki) zwierząt, charakteryzująca się wskaźnikiem głowowym w zakresie 60–76. Głowa takiego zwierzęcia ma o wiele większy wymiar przednio-tylny niż boczny.
Wikipedia
w antropologii: kształt ludzkiej głowy wydłużony ku tyłowi, typowy np. dla rdzennych Australijczyków; dolichocefalia, długogłowość, długogłowie, podłużnogłowość, podłużnogłowie
SJP.pl
dodawać jakąś sumę do sumy uprzednio obliczonej
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) dodać jakąś sumę do sumy obliczonej wcześniej
Wiktionary
rzecz. doliczanie n.
czas. doliczyć dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doliczyć.
Wiktionary
czas. doliczyć
Wiktionary
polegający na dodaniu jakiejś wartości do wyniku wcześniejszych obliczeń
SJP.pl
dodać jakąś sumę do sumy uprzednio obliczonej
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doliczać)
(1.1) dokonany od|doliczać.
Wiktionary
(1.1) Wnioskował jednak, że gdy doliczy do stu, Perełka powinien dołączyć do niego.
Wiktionary
IPA: dɔˈlʲit͡ʃɨt͡ɕ, AS: dolʹičyć
Wiktionary
rzecz. doliczenie n.
czas. doliczać
Wiktionary
1. dawniej: kieszeń;
2. podłużne wgłębienie na powierzchni ziemi powstałe wskutek erozji wody płynącej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) geogr. wklęsła, wydłużona forma terenu, znajdująca się poniżej poziomu otaczającego terenu;
(1.2) gwara. więz. kieszeń, zwłaszcza gdy cudza
(1.3) gw-pl|Warszawa. kieszeń
Wiktionary
Dolina, dolina rzeczna – wklęsła forma terenu o wydłużonym kształcie i wyraźnie wykształconym dnie, otoczona z dwóch stron wzniesieniami, najczęściej powstała w wyniku działalności rzek (erozji i akumulacji rzecznej) lub lodowców.
Wikipedia
(1.1) Ze szczytu roztaczał się rozległy widok na dolinę.
Wiktionary
IPA: dɔˈlʲĩna, AS: dolʹĩna
Wiktionary
rzecz. doliniarz m., dół m., pradolina ż.
:: zdrobn. dolinka ż.
przym. dolinny, dolny
Wiktionary
złodziejka kieszonkowa
SJP.pl
środowiskowo: złodziejka kieszonkowa
SJP.pl
środowiskowo: złodziejski
SJP.pl
proceder doliniarza; kieszonkostwo
SJP.pl
środowiskowo: złodziej kieszonkowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara więzienna kieszonkowiec
Wiktionary
IPA: dɔˈlʲĩɲaʃ, AS: dolʹĩńaš
Wiktionary
rzecz. dolina ż.
przym. dolinny
Wiktionary
(1.1) kieszonkowiec
Wiktionary
zdrobnienie od: dolina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dolina
(1.2) mała, płytka dolina, np. potoku
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɔˈlʲĩnka, AS: dolʹĩnka
Wiktionary
przym. dolinny
rzecz. dolina ż.
Wiktionary
w informatyce: umieścić link, oznaczyć linkiem; zlinkować, podlinkować, zalinkować
SJP.pl
w informatyce: umieszczać link, oznaczać linkiem; podlinkowywać
SJP.pl
→ dolina; dolinowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany doliną, dotyczący doliny
Wiktionary
(1.1) Lodowce dolinne i lodowce górskie stanowią najliczniejszą grupę, ponadto są najlepiej zbadane.
Wiktionary
IPA: dɔˈlʲĩnːɨ, AS: dolʹĩ•ny
Wiktionary
rzecz. dolina ż., dolinka ż., doliniarz m.
Wiktionary
o nawozach, środkach ochrony roślin: podawany na liście, wchłaniany poprzez liście
SJP.pl
[czytaj: Dulitl] doktor Dolittle, bohater utworów H. Loftinga przeznaczonych dla dzieci (np. "Doktor Dolittle i jego zwierzęta")
SJP.pl
→ Dolina (miasto na Ukrainie)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: doli] w filmie: ruchoma platforma umożliwiająca bezgłośne wykonywanie zdjęć w ruchu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mięsne danie lewantyńskie i greckie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kulin. rodzaj gołąbków zawijanych w liście winogron, czasem kapusty, danie kuchni bałkańskiej i tureckiej;
Wiktionary
Dolmades (nwgr. ντολµάδες, l.p. ντολμάς "dolmas") – potrawa z mięsa i ryżu, charakterystyczna dla kuchni: greckiej, tureckiej i azerskiej.
Wikipedia
IPA: dɔlˈmadɛs, AS: dolmades
Wiktionary
1. długi, turecki ubiór męski noszony pod futrem;
2. węgierski strój narodowy, rodzaj kurtki wojskowej obszytej futrem; dołman;
3. dawniej: rodzaj okrycia damskiego o szerokich rękawach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. węgierska kurtka obszyta futrem;
(1.2) turecki ubiór męski
(1.3) daw. kraw. okrycie damskie z szerokimi rękawami
Wiktionary
Dolman, dołman, dołoman, huzarka (węg. "dolmány") – wywodzący się z Turcji narodowy strój węgierski.
W Turcji mianem dolmana (tur. "dolman" – owijanie) określano długi jedwabny lub sukienny strój męski z obcisłymi rękawami noszony pod futrem. Był on popularnym ubiorem janczarów i oficerów tatarskich.
Wikipedia
(1.1) Lecz na swoich ogromnych koniach, w butach zabłoconych, dolmanach wytartych, w pasach bawolich i z cuglami zmiętemi przez długie używanie, mieli takie marsowe miny!
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. obozowa: tłumaczka
Wiktionary
IPA: ˌdɔlmɛˈt͡ʃɛrka, AS: dolmečerka
Wiktionary
potocznie: wykonywać ustne tłumaczenie, zwłaszcza z języka niemieckiego
SJP.pl
neolityczna budowla wykonana z wielkich głazów, rodzaj grobowca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archeol. prehistoryczna budowla megalityczna o charakterze grobowca, składająca się z głazów wkopanych pionowo w ziemię i wielkiego płaskiego bloku skalnego, który był na nich ułożony;
Wiktionary
Dolmen – prehistoryczna budowla megalityczna o charakterze grobowca. Składała się z głazów wkopanych pionowo w ziemię i wielkiego płaskiego bloku skalnego, który był na nich ułożony. Pierwotnie dolmen był przysypywany ziemią. Budowle te są charakterystyczne dla neolitu europejskiego.
Wikipedia
(1.1) W rozwoju grobów megalitycznych kultur nadmorskich najstarszą forma jest dolmen, złożony z samych kamieni bocznych, ustawionych na powierzchni i przykrytych wspólną płytą.
Wiktionary
IPA: ˈdɔlmɛ̃n, AS: dolmẽn
Wiktionary
przym. dolmenowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) turyst. turecka taksówka lub mikrobus współdzielony przez kilku pasażerów
Wiktionary
(1.1) Do centrum Stambułu najłatwiej dostać się dolmuszem.
Wiktionary
IPA: ˈdɔlmuʃ, AS: dolmuš
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dolną Austrią, dotyczący Dolnej Austrii
Wiktionary
rzecz. Dolna Austria ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Brzeg Dolny (miasto na Dolnym Śląsku); brzeski
SJP.pl
mieszkaniec Brzegu Dolnego (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Brzegu Dolnego (miasta w Polsce)
SJP.pl
w językoznawstwie: dialekt dolnofrankoński - dialekt stanowiący dawny północny odłam dialektu frankońskiego, obejmujący tereny nad dolnym Renem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dolnym biegiem Kamy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dolną Kartlią, dotyczący Dolnej Kartlii
Wiktionary
rzecz. Dolna Kartlia ż.
Wiktionary
dotyczący okresu dolnej (wczesnej) kredy; wczesnokredowy
SJP.pl
przymiotnik od: Mszana Dolna; mszański
SJP.pl
1. występujący na terenie północnych Niemiec;
2. w językoznawstwie: język dolnoniemiecki - grupa dialektów występujących na terenie północnych Niemiec; plattdeutsch
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dolną (nizinną, północną) częścią Niemiec
przymiotnik
(2.1) jęz. mający cechy dialektów dolnoniemieckich, wcale lub nieznacznie dotknięty drugą przesuwką spółgłoskową
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) jęz. język dolnoniemiecki;
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem dolnoniemieckim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem dolnoniemieckim
(1.3) spisany, stworzony w języku dolnoniemieckim
Wiktionary
IPA: ˈdɔlnɔɲɛ̃ˈmʲjɛt͡skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: dolnońẽmʹi ̯eckoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dolnym biegiem Obu
Wiktionary
filtr dolnoprzepustowy - układ elektroniczny albo algorytm, przepuszczający częstotliwości sygnału poniżej ustalonej częstotliwości granicznej
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) elektr. przepuszczający składowe częstotliwości sygnału poniżej pewnej częstotliwości granicznej i tłumiący niższe
Wiktionary
(1.1) Jeżeli na wyjściu układu mnożącego zastosujemy filtr dolnoprzepustowy, to po filtrze pozostanie tylko sygnał o częstotliwości różnicowej.
Wiktionary
samolot lub szybowiec o skrzydłach umieszczonych w dolnej części kadłuba lub pod nim; dolnopłatowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. samolot lub szybowiec jednopłatowy o skrzydłach umieszczonych stosunkowo nisko po bokach kadłuba
Wiktionary
Dolnopłat – samolot jednopłatowy o płacie umocowanym u dołu kadłuba.
Zazwyczaj są to konstrukcje wolnonośne. Tylko w nielicznych przypadkach stosuje się zastrzały, głównie w samolotach o małej prędkości jak np. samoloty rolnicze.
Pierwszy dolnopłat został wyprodukowany w końcowym okresie I wojny światowej przez Cesarstwo Niemieckie, a był nim samolot Junkers D.I.
Wikipedia
samolot lub szybowiec o skrzydłach umieszczonych w dolnej części kadłuba lub pod nim; dolnopłat
SJP.pl
spłuczka montowana tuż nad sedesem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spłuczka ze zbiornikiem montowanym tuż nad sedesem
Wiktionary
odnoszący się do dolnego regla
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dolnym biegiem Renu
Wiktionary
przymiotnik od: Dolna Saksonia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dolną Saksonią, dotyczący Dolnej Saksonii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język dolnosaksoński;
Wiktionary
rzecz. dolnosaski mrz., Dolna Saksonia ż., Dolnosaksończyk mos., Dolnosaksonka ż.
przym. dolnosaski
Wiktionary
(1.1) dolnosaski
(2.1) dolnosaski, dolnoniemiecki
Wiktionary
w językoznawstwie: dialekt dolnosaski - główny dialekt języka dolnoniemieckiego, obecnie stosowany jedynie w lokalnym piśmiennictwie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dolną Saksonią, dotyczący Dolnej Saksonii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. zob. dolnoniemiecki.;
Wiktionary
(1.1) Hans Kallner, dowódca niemieckiej 19 dolnosaskiej dywizji pancernej i równocześnie grupy bojowej, wyznaczonej do likwidacji kotła żoliborskiego, przekazał ppłk. „Żywicielowi" propozycję kapitulacji, na co otrzymał odpowiedź odmowną.
Wiktionary
rzecz. dolnosaksoński mrz., Dolna Saksonia ż., Dolnosaksończyk mos., Dolnosaksonka ż.
przym. dolnosaksoński
Wiktionary
(1.1) dolnosaksoński
(2.1) dolnoniemiecki, dolnosaksoński
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do wsi Sucha Dolna
Wiktionary
o dialekcie: używany u ujścia Łaby i w Holsztynie na terenie północnych Niemiec
SJP.pl
przymiotnik od: Łużyce Dolne
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Łużycami Dolnymi lub Dolnołużyczanami
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język dolnołużycki;
Wiktionary
(1.1) Dolnołużyckie wsie wymierają.
(2.1) Dolnołużycki jest podobny po polskiego.
Wiktionary
IPA: ˌdɔlnɔwuˈʒɨt͡sʲci, AS: dolnou̯užycʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dolnołużyczanin mos., Dolnołużyczanka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który posługuje się językiem dolnołużyckim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem dolnołużyckim
(1.3) spisany, stworzony w języku dolnołużyckim
Wiktionary
IPA: ˈdɔlnɔwuˈʒɨt͡skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: dolnou̯užyckoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
mieszkaniec Łużyc Dolnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dolnych Łużyc
Wiktionary
rzecz. Dolne Łużyce nmos.
:: fż. Dolnołużyczanka ż.
przym. dolnołużycki
Wiktionary
mieszkanka Łużyc Dolnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dolnych Łużyc
Wiktionary
rzecz. Dolne Łużyce nmos.
:: fm. Dolnołużyczanin mos.
przym. dolnołużycki
Wiktionary
skrót
(1.1) = dolnośląski
Wiktionary
przymiotnik od: Dolny Śląsk
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dolnym Śląskiem, dotyczący Dolnego Śląska, leżący na Dolnym Śląsku
Wiktionary
(1.1) Dolnośląscy policjanci po żmudnej pracy operacyjnej rozbili zorganizowaną siatkę pedofilską działającą w Internecie.
Wiktionary
rzecz. Dolnoślązaczka ż., Dolnoślązak mos.
Wiktionary
dotyczący województwa dolnośląskiego oraz wielkopolskiego
SJP.pl
mieszkanka Dolnego Śląska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dolnego Śląska
Wiktionary
(1.1) Kiedyś Dolnoślązaczki mówiły też po niemiecku.
Wiktionary
rzecz. Dolny Śląsk mrz.
:: fm. Dolnoślązak mos.
przym. dolnośląski
Wiktionary
mieszkaniec Dolnego Śląska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dolnego Śląska
Wiktionary
(1.1) Leszek zna Dolnoślązaków.
Wiktionary
rzecz. Dolny Śląsk mrz.
:: fż. Dolnoślązaczka ż.
przym. dolnośląski
Wiktionary
znajdujący się na niskiej wysokości, u dołu, niżej położony
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) znajdujący się na dole
(1.2) będący niżej niż punkt odniesienia
(1.3) geogr. o odcinku rzeki będący bliżej ujścia
(1.4) o dzielnicy, miejscowości, regionie, kraju położony niżej (lub dalej od źródła pobliskiej rzeki) niż inna jednostka terytorialna o tej samej nazwie najczęściej określana jako górna
(1.5) geol. starszy okres
(1.6) muz. niski dźwięk
Wiktionary
(1.1) Wierzenia Sauków odnosiły się do świata górnego (niebiosa) i dolnego (pod ziemią).
(1.1) Lenda wsparła stopę o dolną belkę barierki, zaczęła ją otrzepywać dłonią.
Wiktionary
IPA: ˈdɔlnɨ, AS: dolny
Wiktionary
rzecz. dół m., dolina ż., dołek m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dolomit
Wiktionary
rzecz. dolomit m.
Wiktionary
→ Dolomity (góry we Włoszech)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Dolomitów, związany z Dolomitami, pochodzący z Dolomitów
Wiktionary
(1.1) Na dolomickim niebie pojawiło się jesienne słońce.
Wiktionary
rzecz. Dolomity nmos.
Wiktionary
1. minerał, węglan wapnia i magnezu
2. skała osadowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał z gromady węglanów;
(1.2) geol. skała osadowa, zbudowana głównie z tego minerału;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɔˈlɔ̃mʲit, AS: dolõmʹit
Wiktionary
rzecz. dolomicik m., Dolomity nmos.
przym. dolomitowy
Wiktionary
związany z dolomitem
SJP.pl
1. minerał, węglan wapnia i magnezu
2. skała osadowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. pasmo górskie w północno-wschodniej części Włoch;
Wiktionary
Ni
Wikipedia
(1.1) Pod względem geologicznym Dolomity stanowią fragment Południowych Alp Wapiennych.
Wiktionary
przym. dolomicki
rzecz. dolomit m.
Wiktionary
w geologii: proces przemiany kalcytu w dolomit
SJP.pl
Do
Wikipedia
1. obce imię żeńskie;
2. miasto w Urugwaju
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nauka zajmująca się badaniem i leczeniem bólu
SJP.pl
[czytaj: dolorozo] określenie wykonawcze: boleśnie, z bólem; dolente
SJP.pl
zwolennik doloryzmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rel. zakonnik z nieistniejącego Zgromadzenia Synów Matki Bożej Bolesnej;
Wiktionary
(1.1) Nowicjat dolorystów znajdował się w Józefowie koło Otwocka.
Wiktionary
uznawanie bólu fizycznego za wartościowe przeżycie
SJP.pl
Do
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jeden z bloków betonowych służących do budowy falochronów narzutowych i w ochronie brzegu morskiego
Wiktionary
IPA: ˈdɔlɔs, AS: dolos
Wiktionary
wylosować coś jeszcze
SJP.pl
losować coś jeszcze
SJP.pl
1. końcowa część lotu; dolecenie;
2. dopływ (benzyny do silnika itp.)
SJP.pl
związany z dolotem
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce;
3. nazwa dwóch wsi na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dolsk (pol. hist. Dolsko) – miasto w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dolsk, nad jeziorem Dolskim Wielkim i Dolskim Małym.
Miasto "Dolsko" było własnością biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżało w powiecie kościańskim województwa poznańskiego. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. poznańskiego.
Wikipedia
IPA: dɔlsk, AS: dolsk
Wiktionary
przym. dolski
Wiktionary
dotyczący Dolska
SJP.pl
Dolski ("Dolski Kniaź") – polski herb książęcy, herb własny rodziny Dolskich"".
Wikipedia
mieszkaniec Dolska
SJP.pl
mieszkanka Dolska
SJP.pl
w prawie karnym: wina umyślna
SJP.pl
zdrobnienie od: Adolf, Rudolf (imiona męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. osada w województwie śląskim, powiecie raciborskim, gminie Rudnik;
Wiktionary
Dolędzin (niem. "Dollendzin", pol. po wojnie "Dołędzin") – osada w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Rudnik.
Dolędzin jest położony w północno-zachodniej części gminy. Posiada powierzchnię 3,55 km² oraz kilkunastu mieszkańców. Administracyjnie osada jest częścią sołectwa Modzurów.
Wikipedia
(1.1) Dolędzin należy do sołectwa Modzurów.
Wiktionary
IPA: dɔˈlɛ̃ɲd͡ʑĩn, AS: dolẽńʒ́ĩn
Wiktionary
o znieczuleniu, zastrzyku: podawany do lędźwiowego odcinka kręgosłupa
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. wykonywany, stosowany do lędźwi
Wiktionary
(1.1) Wymienione powyżej zabiegi wymagają znieczulenia dolędźwiowego (od pasa w dół) oraz zwykle kilkudniowego pobytu w szpitalu.
Wiktionary
IPA: ˌdɔlɛ̃ɲd͡ʑˈvʲjɔvɨ, AS: dolẽńʒ́vʹi ̯ovy
Wiktionary
1. mieszkanie
2. budynek
3. domownicy, gospodarstwo domowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. urb. oddzielny budynek mieszkalny
(1.2) pomieszczenie lub miejsce które kojarzymy z domem rodzinnym lub z ogniskiem domowym
(1.3) urz. placówka społeczna, usługowa lub handlowa
(1.4) herald. ród, rodzina, dynastia
Wiktionary
Dom – przystosowane przez człowieka pod względem konstrukcyjnym i użytkowym miejsce, przeznaczone do celów mieszkalnych. Współcześnie domem człowieka są: mieszkanie w bloku lub domu wielorodzinnym, dom jednorodzinny, dom dziecka, dom spokojnej starości itp.
Wikipedia
(1.1) W mieście wyrosło wiele nowych domów.
(1.1) W tym domu obok mieszka mój kuzyn.
(1.2) W drodze do domu wstąpiłem na pocztę.
(1.2) Niektórzy nauczyciele twierdzą, że szkoła jest drugim domem ucznia.
(1.3) Syn sąsiada za kradzież dokonaną w domu handlowym, trafił do domu poprawczego.
(1.4) Jestem Joanna Kowalska, z domu Nowak.
Wiktionary
IPA: dɔ̃m, AS: dõm
Wiktionary
rzecz. domostwo n., domator m., domatorka ż., domownik m., domowniczka ż., domówka ż., podomka ż., udomowienie n., udomawianie n.
:: zdrobn. domek m., domeczek m.
:: zgrub. domisko n., domiszcze n.
czas. udomowić dk., udomawiać ndk., zadomowić się dk., zadomawiać się ndk.
przym. domowy, przydomowy, wewnątrzdomowy
przysł. doma, domowo
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński dóm
(1.2) mieszkanie, dach nad głową, własny kąt, ognisko domowe, gniazdo rodzinne, ojcowska strzecha, pielesze; gw. Śląsk Cieszyński dóm
Wiktionary
skrót od: domowy
SJP.pl
skrót
(1.1) = domowy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) daw. lub gwara. w domu
Wiktionary
rzecz. dom mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domacać.
Wiktionary
czas. domacać dk.
Wiktionary
macając, doszukać się czegoś, natrafić na coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) macając dotrzeć, osiągnąć, sięgnąć po coś
Wiktionary
(1.1) Domacałam wreszcie tę szminkę w torebce.
Wiktionary
rzecz. domacanie n.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Domachowski, Domachowska – polskie nazwisko, w Polsce nosi je ponad 1300 osób.
Wikipedia
zwykle w liczbie mnogiej: domacja - specjalne wytwory na różnych częściach roślin lub przekształcone organy roślinne służące innym organizmom (np. mrówkom) jako miejsce zamieszkania
SJP.pl
Do
Wikipedia
1. macając, doszukiwać się czegoś;
2. przenośnie: dowiadywać się czegoś
SJP.pl
moczyć do końca, czynić wystarczająco mokrym
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
domagać się;
1. uporczywie upominać się o coś; żądać, nalegać; wymagać;
2. potrzebować czegoś do właściwego działania
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) apelować o coś, dopominać
Wiktionary
czas. domagać się ndk.
rzecz. Domagała mos./ż., domaganie n.
Wiktionary
domagać się;
1. uporczywie upominać się o coś; żądać, nalegać; wymagać;
2. potrzebować czegoś do właściwego działania
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: doMEJN] element adresu internetowego; domena
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. domownik
(1.2) daw. domator
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃mak, AS: dõmak
Wiktionary
rzecz. dom m., domatorstwo n., domek mrz.
przym. domowy
Wiktionary
element scenografii filmowej do zdjęć trickowch
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domalować.
Wiktionary
czas. domalować, domalowywać
przym. malarski
rzecz. malarz mos.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. domalowywać)
(1.1) dokonany od|domalowywać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃maˈlɔvat͡ɕ, AS: dõmalovać
Wiktionary
czas. domalowywać, malować, pomalować, namalować
rzecz. malarstwo n., domalowanie n., malarz mos.
przym. malarski, malowniczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domalowywać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃malɔvɨˈvãɲɛ, AS: dõmalovyvãńe
Wiktionary
czas. domalowywać
przym. malarski
rzecz. malarz mos.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. domalować)
(1.1) malując, dodawać coś do istniejącego już obrazu
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃malɔˈvɨvat͡ɕ, AS: dõmalovyvać
Wiktionary
rzecz. domalowywanie n., domalowanie n., malarz mos.
czas. domalować, namalować dk., pomalować dk., malować ndk.
przym. malarski
Wiktionary
dawne imię męskie
SJP.pl
Domamir, Domiemir – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Doma-" („dom”; psł. "*domъ" oznacza „pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną”; „wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek”, „ród, pokolenie”, „strony rodzinne, kraj ojczysty”) i "-mir" („pokój, spokój, dobro”). Wyrażało ono życzenie, ażeby nim obdarzony zapewniał swojemu domowi pokój i zgodę.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Doman – seria komiksowa stworzona przez Andrzeja O. Nowakowskiego i Janusza Florkiewicza nawiązująca do podań i legend staropolskich. Scenariusz oparty został na powieści "Stara Baśń" Józefa Ignacego Kraszewskiego.
Pierwszy komiks z serii, zatytułowany "Władca Myszy", ukazał się w 1986 nakładem Polskiej Agencji Interpress.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Domaniewice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Domaniów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Doman z małżonką; Domanowie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Domanowice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Trzebnica.
Wikipedia
Doman z małżonką; Domanostwo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domana lub z nim związany
SJP.pl
słowiańskie imię męskie
SJP.pl
Domarad, Domorad, Domared(?) – staropolskie imię męskie złożone z członów "Doma-" ("dom"; psł. "*domъ" oznacza "pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną"; "wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek", "ród, pokolenie", "strony rodzinne, kraj ojczysty") i "-rad" ("radzić" "być zadowolonym, chętnym, cieszyć się"). Mogło oznaczać "ten, który cieszy się swoim domem". We wczesnym średniowieczu synonim Majordoma, zarządcy dworu książęcego.
Wikipedia
Domarad z małżonką; Domaradowie
SJP.pl
Domarad z małżonką; Domaradostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domarada lub z nim związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Domaradz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dotarcie do określonego miejsca marszem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) dotarcie marszem
Wiktionary
[czytaj: domar-znięty] taki, który domarznął (zmarznął całkowicie); domarzły, domarźnięty
SJP.pl
marzyć do pewnej chwili, do końca; dośnić
SJP.pl
taki, który domarzł (zmarzł całkowicie); domarźnięty, domarznięty
SJP.pl
taki, który domarzł (zmarzł całkowicie); domarzły, domarznięty
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Domaszczyn (niem. "Domatschine", od 1935 r. "Sachsenau", łac. "Domancici") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Długołęka.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Domaszewnica – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim, w gminie Ulan-Majorat.
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w ziemi łukowskiej województwa lubelskiego.
W latach 1954–1962 wieś należała i była siedzibą władz gromady Domaszewnica, po jej zniesieniu w gromadzie Wólka Domaszewska. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Domaszkowice ( Ritterswalde) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Nysa.
Wieś rozciąga się około 5 km, od Wierzbięcic do Kubic.
W XVII w. wieś była własnością rodziny von Strachwitz.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Domaszkowem, dotyczący Domaszkowa
Wiktionary
rzecz. Domaszków m.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Domaszowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Domasława, Domisława, Domosława – staropolskie imię żeńskie złożone z członów "Doma-" („dom”; psł. "*domъ" oznacza „pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną”; „wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek”, „ród, pokolenie”, „strony rodzinne, kraj ojczysty”) i "-sława" („sława”). Mogło oznaczać „przynosząca sławę domowi”. W źródłach polskich poświadczone od XIII wieku (1265 rok).
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domasławy lub z nią związany
SJP.pl
Domasław z małżonką; Domasławowie
SJP.pl
Domasław z małżonką; Domasławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domasława (Domasławy) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Domasłów (niem. "Domsel") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w gminie Perzów.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Domatków – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie kolbuszowskim, w gminie Kolbuszowa. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.
Miejscowość jest siedzibą parafii Miłosierdzia Bożego, należącej do dekanatu Kolbuszowa Zachód, diecezji rzeszowskiej.
Wikipedia
osoba lubiąca spędzać czas wolny w domu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba dużo przebywająca w domu, lubiąca życie rodzinne
Wiktionary
rzecz. dom m., domatorstwo n.
:: fż. domatorka ż.
przym. domatorski, domowy
Wiktionary
(1.1) daw. domak
Wiktionary
kobieta lubiąca spędzać czas wolny w domu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: domator
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃maˈtɔrka, AS: dõmatorka
Wiktionary
zob. domator.
Wiktionary
zamiłowanie do życia domowego, rodzinnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zamiłowanie do domowego życia
Wiktionary
(1.1) Pan Taszycki podkomorzy, człek wielkiego doświadczenia a rozumu w takich rzeczach, bardzo dobrze na to wszystko powiada: Domatorstwo, panie Stańczyku, domatorstwo ich gubi. Zapomnieli co życie publiczne (…).
Wiktionary
rzecz. domator m., domatorka ż., domówka ż., domak m.
przym. domatorski, domowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Domatowo (kaszb. "Domôtowò") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck. Leży na obszarze Puszczy Darżlubskiej i nad jeziorem Bielawa. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Domatówko (kaszb. "Domatówkò" lub też "Domôtówkò", niem. "Klein Domnatau") – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck. Leży na obszarze Puszczy Darżlubskiej.
Wieś jest siedzibą sołectwa "Domatówko". W skład sołectwa wchodzą również miejscowości Wielka Piaśnica i Mała Piaśnica.
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. geogr. Dąb, dzielnica Katowic
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Dómb
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. chryzantema
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: dom; domek, domuś
SJP.pl
zdrobnienie od: domek
SJP.pl
minerał, arsenek miedzi; domeykit
SJP.pl
nazwisko polskie, m.in. Ignacy Domejko (albo: Domeyko) (1802-89), inżynier górnik, mineralog i geolog
SJP.pl
zdrobnienie od: dom; mały dom (np. domek dla lalek, domek na drzewie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dom
(1.2) mały dom
(1.3) zabawka lub obiekt w formie niewielkiego domu
(1.4) pot. pancerzyk żółwia, mięczaka lub przenośne schronienie owada
Wiktionary
(1.2) Mój wujek ma domek nad morzem.
(1.2) Schroniliśmy się w jednym z domków górskich.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃mɛk, AS: dõmek
Wiktionary
rzecz. dom mrz., domówka ż., domak mos., domownik m.
przym. domowy
Wiktionary
1. zakres zainteresowań lub działalności;
2. element adresu internetowego;
3. dawna posiadłość ziemska należąca do państwa, rodzin panujących lub magnackich;
4. kategoria systematyczna wyższa od królestwa, używana w klasyfikacji biologicznej; nadkrólestwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) charakterystyczna część działalności, obszar zainteresowań, przestrzeń gdzie coś istnieje, jest dokonane lub ma jakąś własność
(1.2) inform. część adresu w internecie;
(1.3) fiz. obszar samorzutnie namagnesowany, w którym momenty magnetyczne mają ten sam kierunek;
(1.4) hist. posiadłość należąca do panujących na danym obszarze;
(1.5) biol. kategoria systematyczna wyższa od królestwa;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Psychologia to domena moich zainteresowań.
(1.5) Wyróżnia się trzy domeny.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈmɛ̃na, AS: dõmẽna
Wiktionary
rzecz. dominant, dominanta, dominacja
przym. domenowy, dominacyjny
czas. dominować
Wiktionary
(1.1) dziedzina
Wiktionary
Domenichino, właśc. Domenico Zampieri (ur. 21 października 1581 w Bolonii, zm. 6 kwietnia 1641 w Neapolu) – włoski malarz i rysownik okresu baroku.
Wikipedia
zdrobnienie od: Dominika
SJP.pl
związany z domeną
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. detergent marki Domestos
Wiktionary
Domestos – międzynarodowa marka środków czystości, należąca do koncernu Unilever. Produkty Domestos są sprzedawane w co najmniej 35 krajach.
Wikipedia
(1.1) Krakowianin, którego kilka dni temu w stanie krytycznym zabrało pogotowie do szpitala wypił domestos z alkoholem.
(1.1) Domestos jest naprawdę silnym środkiem dezynfekującym.
Wiktionary
przyzwyczajenie dzikich zwierząt do przebywania wśród ludzi, do służenia ludziom; udomowienie, oswojenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zootechn. udomowienie zwierząt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɔ̃mɛstɨˈkat͡sʲja, AS: dõmestykacʹi ̯a
Wiktionary
przym. domestykacyjny
Wiktionary
związany z domestykacją
SJP.pl
ograniczony do regionu, miejscowości lub stanu
SJP.pl
minerał, arsenek miedzi; domejkit
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. arsenek miedzi;
Wiktionary
Domeykit – minerał z gromady arsenków. Należy do minerałów rzadkich.
Odkryty w 1844 przez geologa i mineraloga Ignacego Domeykę w kopalniach kopalnie Algodonez i San Antonio niedaleko Coquimbo w Chile.
Wikipedia
nazwisko polskie, m.in. Ignacy Domeyko (albo: Domejko) (1802-89), inżynier górnik, mineralog i geolog
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
karny podatek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podatek uznaniowy, nakładany uznaniowo na podatnika przez urząd skarbowy;
Wiktionary
Domiar – podatek uznaniowy, nakładany uznaniowo na podatnika przez urząd skarbowy. Oficjalnie wprowadzono go w PRL po II wojnie światowej[]. Był narzędziem władz socjalistycznych pozwalającym na wymuszanie dodatkowych, czasami niezwykle wysokich opłat od prywatnych przedsiębiorców, ponad opłaty wynikające z ksiąg handlowych i przepisów.
Wikipedia
(1.1) Teoretycznie domiar naliczano, gdy stwierdzono nieprawidłowo prowadzoną księgowość firmy, ukrywającą dochody, lub zawyżającą koszty, w praktyce było to narzędzie do niszczenia tak zwanej „prywatnej inicjatywy”.
Wiktionary
IPA: ˈdɔmʲjar, AS: domʹi ̯ar
Wiktionary
zamiatać do końca
SJP.pl
jaskinia na Słowacji
SJP.pl
Domica – słowacka część słowacko-węgierskiego systemu jaskiniowego Baradla, największego w Krasie Słowacko-Węgierskim. Znajduje się w południowej części powiatu Rożniawa, na terenie Parku Narodowego Kras Słowacki. Wyjątkowe zróżnicowanie i bogactwo formacji naciekowych zaliczają Domicę do grona najpiękniejszych jaskiń. Jedną z jej najciekawszych atrakcji stanowi dla zwiedzających spływ po podziemnej rzece o nazwie Styks.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
Domicela – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego (łac. "Domitilla"), utworzone od nazwy rodowej "Domicjuszów". Pierwotnie oznaczało „pani domu”.
Domicela imieniny obchodzi 7 maja i 12 maja.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domiceli lub z nią związany
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Domicella – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Avellino.
Według danych na 1 stycznia 2022 roku gminę zamieszkiwało 1838 osób (935 mężczyzn i 903 kobiety).
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Domicjan, "Domitianus", "Titus Flavius Domitianus", oficjalna tytulatura cesarska Imperator Caesar Domitianus Augustus (ur. 24 października 51 w Rzymie, zm. 18 września 96 tamże) – cesarz rzymski od 14 września 81 do swojej śmierci. Syn Wespazjana i Domitilli Starszej, brat Tytusa Flawiusza i Domitilli Młodszej.
Wikipedia
Domicjan z małżonką; Domicjanowie
SJP.pl
Domicjan z małżonką; Domicjanostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Domicjana lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Domicjusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodowej "Domicjuszy", wywodzącej się od łac. "domitus", co oznacza "oswojony, poskromiony". Istniało kilku świętych patronów tego imienia. Od Domicjusza pochodzi imię Domicjan.
Domicjusz imieniny obchodzi 23 października.
Wikipedia
1. miejsce stałego zamieszkania, stała siedziba;
2. ustalone umownie przez kontrahentów miejsce wypełnienia zobowiązania pieniężnego
SJP.pl
Domicyl ( domicilium „miejsce zamieszkania”) – stałe miejsce zamieszkania osoby fizycznej lub siedziba osoby prawnej. Może oznaczać również stałe miejsce dopełniania zobowiązań finansowych. W prawie międzynarodowym prywatnym jeden z łączników wskazujących, jakie prawo należy zastosować dla oceny spornego stosunku. Pojęcie domicylu jest również obecne w prawie konstytucyjnym wielu państw. Przykładem może być wymóg domicylu (minimum 14 lat) w stosunku do kandydata na urząd Prezydenta USA.
Wikipedia
oznaczać na wekslu miejsce jego płatności
SJP.pl
związany z domicylem
SJP.pl
rzadko: kończyć życie; konać
SJP.pl
1. dokańczać mierzenie czegoś;
2. mierzyć coś dodatkowo;
3. wyznaczać domiar podatku
SJP.pl
1. dokończyć mierzenie czegoś;
2. zmierzyć coś dodatkowo;
3. wyznaczyć domiar podatku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domieszać.
Wiktionary
rzecz. domieszka ż., domieszkowanie n., mieszadło n.
czas. domieszać dk., domieszkować ndk.
Wiktionary
1. dodatkowy składnik jakiejś całości; dodatek, dosypka;
2. przenośnie: odcień, zabarwienie, posmak; nuta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielka ilość czegoś w czymś innym, drobny składnik jakiejś całości
(1.2) coś, co nieco zmienia znaczenie, powoduje niewielką acz wtórnie zauważalną różnicę
Wiktionary
Domieszka – jon lub atom obcej substancji (pierwiastka albo związku chemicznego) wprowadzany do sieci krystalicznej ciała stałego w celu zmiany własności fizycznych bądź chemicznych w procesie zwanym domieszkowaniem.
Proces domieszkowania można przeprowadzać podczas tworzenia substancji (np. podczas wzrostu kryształu) albo po wytworzeniu substancji (patrz implantacja jonów, dyfuzja).
Wikipedia
(1.1) Na równinach abisalnych znajdują się złoża konkrecji polimetalicznych – brył zbudowanych ze związków manganu, niklu, żelaza, kobaltu, miedzi z domieszkami innych metali, będące obiektem zainteresowania ze strony ludzi pod kątem ich gospodarczego wykorzystania.
Wiktionary
rzecz. przymieszka ż., domieszkowanie n., domieszanie n., mieszanie n., mieszacz m., mieszalnia ż., mieszadło n.
czas. domieszkować ndk., domieszać dk., mieszać dk.
przym. domieszkowy, mieszany
Wiktionary
(1.1) dodatek, drobina
(1.2) nuta, odcień, odrobina, zabarwienie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domieszkać.
Wiktionary
czas. domieszkać dk.
Wiktionary
dawniej: mieszkać do określonego czasu
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) mieszkać aż do określonego terminu
Wiktionary
rzecz. domieszkanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domieszkiwać.
Wiktionary
czas. domieszkiwać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domieszkować.
Wiktionary
Domieszkowanie – wprowadzanie obcych jonów/atomów do sieci krystalicznej metalu, półprzewodnika lub materiału ceramicznego tworzących roztwory stałe. Domieszkowanie stosowane jest w celu modyfikacji wybranych właściwości materiału, np.: optyczne, elektryczne, magnetyczne czy mechaniczne. Ilość wprowadzanej domieszki nie przekracza zazwyczaj kilku procent atomowych (kilka atomów domieszki na 100 atomów sieci macierzystej).
Wikipedia
rzecz. domieszka ż., domieszanie n.
czas. domieszkować ndk., domieszać dk.
Wiktionary
związany z domieszką
SJP.pl
zmieść do końca
SJP.pl
dodać coś do czegoś poprzez miksowanie
SJP.pl
dodawać coś do czegoś poprzez miksowanie
SJP.pl
1. żartobliwie o kobiecie lubiącej dominować nad swoim partnerem, partnerką, zwłaszcza w odniesieniu do pożycia seksualnego;
2. lichy, mały dom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. z politowaniem: domek lichy, zapuszczony
(1.2) seks. kobieta silnie dominująca w kontaktach seksualnych
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. zob. domino.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈmʲĩna, AS: dõmʹĩna
Wiktionary
(1.1)
:: rzecz. dom m.
(1.2)
:: rzecz. dominacja ż.
:: czas. dominować
Wiktionary
przeważanie, panowanie nad czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. przeważanie, panowanie nad czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kiedy jedna grupa kontroluje drugą grupę i używa niehumanitarnych środków, by podtrzymać tę dominację, mamy do czynienia z apartheidem (…).
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩˈnat͡sʲja, AS: dõmʹĩnacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dominować, zdominować
rzecz. domena ż., dominowanie n., dominator m., dominatorka ż.
przym. dominacyjny
Wiktionary
(1.1) hegemonia, panowanie, przewaga, wyższość, supremacja, prymat; przest. preponderancja
Wiktionary
związany z dominacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dominacji
Wiktionary
1. w ekologii: gatunek roślin lub zwierząt, który znacznie przewyższa liczebnie inne gatunki w pewnym zespole roślinnym lub zwierzęcym;
2. w etologii: osobnik zajmujący najwyższe miejsce w hierarchii stada
SJP.pl
1. zasadnicza cecha czegoś, element dominujący;
2. w statystyce: wartość cechy występującej najczęściej w badanej zbiorowości statystycznej;
3. piąty dźwięk gamy, na którym budowany jest akord;
4. najdłużej utrzymujący się dźwięk, na którym recytowany jest tekst psalmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dominująca cecha
(1.2) stat. najczęściej występująca wartość danej cechy statystycznej;
(1.3) muz. piąty dźwięk skali lub gamy;
(1.4) muz. akord oparty na dominancie (1.3)
(1.5) muz. rel. najdłużej utrzymujący się dźwięk, na którym recytowany jest tekst psalmu
(1.6) archit. główny, wysuwający się na pierwszy plan, element architektoniczny;
(1.7) szt. dominujący element kompozycji
(1.8) szt. dominujący kolor
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. domena ż.
Wiktionary
(1.2) moda
Wiktionary
starorzymska forma absolutnej władzy panującego
SJP.pl
Dominat (łac. "dominus et deus" – pan i bóg) – termin używany przez współczesnych historyków na określenie ustroju Cesarstwa Rzymskiego (III w.) po reformach Dioklecjana. Charakteryzowała go absolutna władza cesarza używającego tytułu "dominus et deus" (pan i bóg).
Wikipedia
receptor siatkówki odpowiadający za natężenie światła
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś, kto przeważa nad kimś, nad czymś
(1.2) ktoś, kto panuje nad kimś, nad czymś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɔ̃mʲĩˈnatɔr, AS: dõmʹĩnator
Wiktionary
rzecz. dominacja ż., dominowanie n., zdominowanie n.
:: fż. dominatorka ż., domina ż.
czas. dominować ndk., zdominować dk.
przym. dominacyjny
przysł. dominacyjnie
Wiktionary
1. kobieta mająca nad kimś lub nad czymś przewagę;
2. kobieta podporządkowująca sobie innych ludzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która przeważa nad kimś, nad czymś
(1.2) kobieta, która panuje nad kimś, nad czymś
Wiktionary
IPA: ˌdɔmʲĩna'tɔrka, AS: domʹĩnatorka
Wiktionary
rzecz. dominator mos., dominacja ż.
czas. dominować
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: dominium
SJP.pl
[czytaj: dominik, DOminik] imię męskie
SJP.pl
przymiotnik od: Dominika (wyspa lub państwo)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący państwa Dominika, związany z Dominiką
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩˈɲit͡sʲci, AS: dõmʹĩńicʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dominiczanka ż., Dominiczanin mos., Dominikanka ż., Dominikańczyk mos., Dominika ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
obywatel Dominiki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. obywatel Dominiki
Wiktionary
rzecz. Dominika ż.
:: fż. Dominiczanka ż.
przym. dominicki
Wiktionary
(1.1) współcz. Dominikanin
Wiktionary
obywatelka Dominiki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. obywatelka Dominiki
Wiktionary
rzecz. Dominika ż.
:: fm. Dominiczanin mos.
przym. dominicki
Wiktionary
(1.1) współcz. Dominikanka
Wiktionary
zdrobnienie od: Dominik (imię męskie); Domek, Domeczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. Dominik
Wiktionary
(1.1) Weź Dominiczka na spacer do parku.
Wiktionary
rzecz. Dominik mos.
przym. Dominikowy
Wiktionary
zdrobnienie od: Dominik (imię męskie); Domek, Domeczek
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dominiki lub z nią związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) śrpol. rel. Dominikanin
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gwara. wielki jarmark w Gdańsku na święto Dominika
Wiktionary
Dominik – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa "dominicus" oznaczającego „Pański”, „należący do Boga”. Jego żeńskim odpowiednikiem jest Dominika.
Wedle danych rejestru PESEL imię Dominik (jako pierwsze) według stanu na 22 stycznia 2025 w Polsce nosi 135 762 mężczyzn. Jest na 53. miejscu pod względem popularności.
Wikipedia
IPA: dɔ̃ˈmʲĩɲik, AS: dõmʹĩńik
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Ameryce Środkowej na wyspie Dominika (1.2), ze stolicą w Roseau;
(1.2) geogr. wyspa na Morzu Karaibskim w grupie Wysp Zawietrznych
(1.3) imię|polski|ż.;
forma rzeczownika|rodzaj=męskoosobowy.
(2.1) D. i B. lp. od: Dominik
Wiktionary
Nie mylić z: Dominikaną.
Dominika, Wspólnota Dominiki ( Dominica, Commonwealth of Dominica) – państwo na wyspie o takiej samej nazwie na Morzu Karaibskim w grupie Wysp Nawietrznych (Małe Antyle), pomiędzy Gwadelupą i Martyniką.
Wikipedia
(1.1) Dominika uzyskała niepodległość 3 listopada 1978 r.
(1.2) Na Dominice żyje kilka gatunków endemicznych ptaków.
(1.3) Wczoraj Dominika była w bibliotece.
(1.3) Oprócz Dominiki w firmie z Wrześni pracuje też Maciej, Krzysztof i Kamil.
(2.1) Wczoraj Dominika nie było w bibliotece.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩˈɲika, AS: dõmʹĩńika
Wiktionary
rzecz. Dominikanka ż., Dominikańczyk mos., Dominiczanin mos., Dominiczanka ż., Dominik mos., dominikanin mos.
przym. dominicki
Wiktionary
(1.1) Wspólnota Dominiki
Wiktionary
w dawnej Polsce: chłop użytkujący zagrodę i niewielką działkę roli, zobowiązany do pańszczyzny pieszej; zagrodnik dworski
SJP.pl
państwo w Ameryce Środkowej ze stolicą w Santo Domingo; Republika Dominikańska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. polit. państwo w Ameryce Środkowej;
Wiktionary
Nie mylić z: Dominiką.
Dominikana, oficjalnie: Republika Dominikańska ( República Dominicana) – drugie co do wielkości (po Kubie) państwo na Morzu Karaibskim. Zajmuje około 2/3 powierzchni wyspy Haiti, dzieląc ją z położoną po zachodniej stronie Republiką Haiti.
Wikipedia
(1.1) Dominikana jest wyspiarskim państwem na Karaibach.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩɲiˈkãna, AS: dõmʹĩńikãna
Wiktionary
rzecz. dominikanin mos., Dominikanin mos., Dominikanka ż.
przym. dominikański
Wiktionary
zakon założony w XIII w. we Francji przez hiszpańskiego kaznodzieję Dominika Guzman
SJP.pl
OP
Wikipedia
członek zakonu katolickiego założonego przez Dominika Guzmana, kaznodzieję hiszpańskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. członek katolickiego zakonu męskiego, założonego przez św. Dominika;
Wiktionary
(1.1) Ulicą idzie dominikanin w białym habicie.
(1.1) W mediach często widuje się dominikanów wygłaszających swoje poglądy.
(1.1) Zakon dominikanów powstał w celu przeciwdziałania ruchowi albigensów, a w późniejszym okresie dominikanie często sprawowali urząd inkwizytora, realizując misję głoszenia ewangelii „wszędzie, wszystkim i na wszystkie sposoby”.
(1.1) Krucjata albigeńska odegrała znaczącą rolę w tworzeniu i organizacji zarówno zakonu dominikanów, jak i średniowiecznej inkwizycji.
(1.1) Wielebni oo. dominikanie wezwali naszych ojców do kurii biskupiej, a nawet do nuncjatury apostolskiej, uważając wspomniany cud za bajeczkę (…)
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩɲiˈkãɲĩn, AS: dõmʹĩńikãńĩn
Wiktionary
rzecz. Dominik m., Dominika ż., Dominikanin m., Dominikanka ż., Dominikana n.
:: fż. dominikanka ż.
przym. dominikański, podominikański
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Sióstr św. Dominika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. zakonnica z żeńskiej gałęzi zakonu dominikańskiego;
Wiktionary
(1.1) Poprosił dominikanki o modlitwę w intencji swojej chorej córki.
Wiktionary
rzecz. Dominik m.
:: fm. dominikanin m.
przym. dominikański, podominikański
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Sióstr św. Dominika
SJP.pl
Dominikanki – rzymskokatolickie żeńskie zgromadzenia zakonne należące do Rodziny Dominikańskiej:
Wikipedia
obywatel Dominikany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obywatel Dominiki
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩɲiˈkãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: dõmʹĩńikãĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Dominika ż., Dominikanka ż.
przym. dominicki
Wiktionary
przymiotnik od:
1. Dominikana (państwo w Ameryce Środkowej);
2. dominikanin (członek zakonu kaznodziejów)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do państwa Dominikana
(1.2) odnoszący się do zakonu dominikanów
Wiktionary
(1.1) Stany Zjednoczone kilkakrotnie interweniowały, zawsze po stronie władz dominikańskich.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩɲiˈkãj̃sʲci, AS: dõmʹĩńikãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dominikana ż., Dominikanin m., dominikanin m., Dominikanka ż., dominikańskość ż.
Wiktionary
Dominik z małżonką; Dominikowie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Dominik z małżonką; Dominikostwo
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Dominikowo (Białoruś).
Dominikowo (niem. "Mienken") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Drawno.
Wieś leży ok. 6 km na południowy wschód od Drawna, nad rzeką Słopicą, między dwoma jeziorami: (Dominikowo Małe) oraz jeziorem Dominikowskim.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dominika (Dominiki) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) przest. gwara. taki, który należy do Dominika
Wiktionary
(1.1) Ofka nazbierała poziomek w Dominikowym borze.
Wiktionary
rzecz. Dominik mos., Dominiczek mos.
Wiktionary
[czytaj: dominNIK] imię francuskie
SJP.pl
1. niezależne państwo wchodzące w skład brytyjskiej Wspólnoty Narodów, np. Kanada, Nowa Zelandia;
2. dawniej: duża posiadłość ziemska należąca do rodziny panującej lub magnackiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. posiadłość ziemska pana feudalnego
(1.2) hist. adm. jednostka podziału administracyjnego Galicji;
(1.3) geogr. adm. forma ustrojowa imperium brytyjskiego, pośrednia między samorządną kolonią a suwerennym państwem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dominialny
Wiktionary
(1.1) domena
Wiktionary
1. gra w układanie 28 płaskich kostek z oznaczonymi punktami (od zera do sześciu);
2. płaszcz z kapturem noszony dawniej przez mnichów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gra towarzyska rozgrywana 28 kamieniami, z których każdy ma na swoich końcach od 0 do 6 kropek;
(1.2) kamień do gry w domino (1.1)
(1.3) strój maskaradowy w formie płaszcza z kapturem
(1.4) osoba przebrana za domino (1.3)
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) W. lp. od: domina
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Chodź, zagramy sobie w domino.
(1.2) Zgubiłem jedno domino z kompletu.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈmʲĩnɔ, AS: dõmʹĩno
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dominować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩnɔˈvãɲɛ, AS: dõmʹĩnovãńe
Wiktionary
czas. dominować
rzecz. dominator mos., dominacja ż.
Wiktionary
przeważać, panować nad czymś, nad kimś
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) przeważać nad czymś, nad kimś
(1.2) panować nad czymś, nad kimś
Wiktionary
(1.1) Microsoft dominuje na rynku komputerowym.
(1.2) Juliusz Cezar dominował nad niemal całą Europą.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲĩˈnɔvat͡ɕ, AS: dõmʹĩnovać
Wiktionary
rzecz. dominacja ż., dominator m., dominatorka ż., domina ż., domena ż., dominowanie n., zdominowanie n.
czas. zdominować dk.
przym. dominacyjny
przysł. dominacyjnie
Wiktionary
Zobacz też: Dominowo (obwód miński).
Dominowo (niem. "Dominowo", od 1908 "Herrenhofen") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Dominowo.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dominowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dominowo, Dominów
SJP.pl
przymiotnik od: domino
SJP.pl
przeważać, panować nad czymś, nad kimś
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) ims. przymiotnikowy czynny od dominować
Wiktionary
rzecz. dominacja ż., dominowanie n., zdominowanie n., dominanta ż., domina ż., dominator m., dominatorka ż.
czas. dominować ndk., zdominować dk.
przym. dominacyjny
Wiktionary
(1.1) przewodni
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
postać z programu telewizyjnego Domisie
SJP.pl
Domisie – edukacyjno-wychowawczy program telewizyjny o charakterze widowiska teatralnego z udziałem aktorów i lalek, kierowany do dzieci w wieku przedszkolnym. Premierowe odcinki w latach 2004–2013 emitowane były w TVP1, od 16 lutego 2014 przeniesione zostały do kanału tematycznego dla dzieci TVP ABC.
Wikipedia
zgrubienie od: dom (budynek)
SJP.pl
zgrubienie od: dom
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) med. poprzez wstrzyknięcie do mięśni
Wiktionary
(1.1) Ten lek jest podawany domięśniowo.
Wiktionary
przym. domięśniowy
Wiktionary
wstrzykiwany do mięśni
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
postać z programu telewizyjnego Domisie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
właściciel domku jednorodzinnego
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Domkowo – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Grunwald. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.
Wikipedia
uznanie istnienia niestwierdzonego faktu na podstawie innych ustalonych faktów, pozostających z nim w związku; presumpcja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przypuszczenie
(1.2) stpol. podejrzenie
Wiktionary
Domniemanie prawne – norma nakazująca przyjąć za udowodniony jakiś fakt lub kształt prawa. Może mieć dwie postacie: "należy domniemywać stan A" lub "jeżeli A, to domniemywa się (funktor tworzący domniemanie) stan B".
Zgodnie z art. 234 KPC domniemania ustanowione przez prawo (domniemania prawne) wiążą sąd; mogą być jednak obalone, ilekroć ustawa tego nie wyłącza.
Wikipedia
IPA: ˌdɔ̃mʲɲɛ̃ˈmãɲɛ, AS: dõmʹńẽmãńe
Wiktionary
czas. domniemać, domniemywać, mniemać
Wiktionary
oparty na przypuszczeniu; przypuszczalny, hipotetyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) oparty na przypuszczeniu
Wiktionary
(1.1) Sędzia zarządził areszt bezwarunkowy dla domniemanego zabójcy.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mʲɲɛ̃ˈmãnɨ, AS: dõmʹńẽmãny
Wiktionary
(1.1) domyślny, hipotetyczny, implicytny, przypuszczalny, rzekomy, zakładany
Wiktionary
domyślić się czegoś (przestarzale: domniemać się)
SJP.pl
domyślać się czegoś (przestarzale: domniemywać się)
SJP.pl
czasownik
(1.1) domyślać się
Wiktionary
(1.1) Planeta jednak pozostawała aktywna geologicznie, więc domniemywaliśmy, że ekosystem musi bazować na energii geotermalnej, a te rzekome duże organizmy zamieszkują siedliska podziemne.
Wiktionary
rzecz. domniemanie n.
czas. mniemać
Wiktionary
koncentrujący się w przestrzeni własnego domu
SJP.pl
zmoczyć do końca, uczynić wystarczająco mokrym
SJP.pl
rodzaj aparatu telefonicznego, używanego przede wszystkim jako urządzenie umożliwiające identyfikację głosową osób pragnących dostać się do jakiegoś budynku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie elektroniczne wykorzystywane w blokach mieszkalnych do komunikacji głosowej na małe odległości bez pośrednictwa centrali;
Wiktionary
Domofon (również bramofon) – aparat telefoniczny o uproszczonej budowie, służący do komunikacji głosowej na małe odległości bez pośrednictwa centrali, zazwyczaj w obrębie jednego budynku lub posesji.
Najczęściej wykorzystywane w domach, mieszkaniach i innych budynkach do identyfikacji interesantów i do zdalnego otwierania drzwi. Czasami połączony z kamerą i wyświetlaczem – nazywany wtedy wideodomofonem.
Wikipedia
IPA: dɔ̃ˈmɔfɔ̃n, AS: dõmofõn
Wiktionary
rzecz. domofonik mrz.
Wiktionary
(1.1) interkom
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od domofon
Wiktionary
rzecz. domofon m.
Wiktionary
kwas domoikowy - neurotoksyna, aminokwas produkowany przez okrzemki
SJP.pl
sprzedaż towarów bezpośrednio w domu klienta
SJP.pl
akwizytor; potocznie:
1. osoba chodząca po domach i oferująca rozmaite towary lub usługi;
2. pracownik przedsiębiorstwa zajmujący się akwizycją; agent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba, która odwiedza różnych ludzi, by kupili sprzedawane przez nią towary
(1.2) pot. zob. akwizytor.
Wiktionary
(1.2) Mam dosyć domokrążców zachwalających tandetne dywany.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃mɔˈkrɔ̃w̃ʃt͡sa, AS: dõmokrõũ̯šca
Wiktionary
rzecz. domokrąstwo n.
przym. domokrążny
Wiktionary
(1.2) komiwojażer
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
tymczasowy barak wzniesiony na placu budowy
SJP.pl
Domont – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Oise, około 20 km na północ od Paryża. Partnerskie Miasto Wolsztyna w Polsce w woj. wielkopolskim.
Wikipedia
zmontować coś dodatkowo
SJP.pl
montować dodatkowo
SJP.pl
mordując, dobijać, przysparzać męczarni
SJP.pl
1. cecha kogoś, kto samodzielnie opanował jakąś umiejętność;
2. cecha czegoś, co wynika z umiejętności zdobytych samodzielnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest domorosłe; cecha tych, którzy są domorośli
Wiktionary
przym. domorosły
przysł. domorośle
Wiktionary
1. taki, który samodzielnie opanował jakąś umiejętność; nieuczony, niekształcony;
2. ironicznie: swojski, miejscowy, np. domorosła bieda, elegancja, zawiść
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który samodzielnie opanował jakąś umiejętność; nieuczony, niekształcony
(1.2) iron. swojski, miejscowy
Wiktionary
rzecz. domorosłość ż.
Wiktionary
1. dom mieszkalny razem z zabudowaniami gospodarskimi; obejście, zagroda, siedziba;
2. duży, zazwyczaj stary, budynek mieszkalny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dom mieszkalny wraz z towarzyszącymi zabudowaniami
(1.2) duży budynek mieszkalny
Wiktionary
(1.1) W małych drzwiach wybitych w bocznej ścianie domostwa ukazywała się czasem służba w barwie książęcej – i z wiadrami lub cebrami na powerkach biegła po wodę do studzien.
Wiktionary
rzecz. dom mrz.
Wiktionary
(1.1) gumno, obejście, zagroda
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
domowić się - stawać się rodzinnym, swojskim, przystosowywać się do lokalnych warunków
SJP.pl
→ domownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta stale zamieszkująca jakiś dom
Wiktionary
rzecz. dom m.
:: fm. domownik
Wiktionary
osoba mieszkająca wspólnie z innymi w domu lub mieszkaniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) członek gospodarstwa domowego
Wiktionary
rzecz. dom mrz., domek mrz., domownica ż.
przym. domowy
przysł. domowo
Wiktionary
(1.1) współlokator
Wiktionary
przysłówek
(1.1) tak jak w domu
Wiktionary
(1.1) Gdy rozpaliłem w kominku, zaraz zrobiło się domowo.
Wiktionary
rzecz. dom mrz., domownik mos.
czas. udomawiać ndk., udomowić dk.
przym. domowy
Wiktionary
poczucie domowej, rodzinnej atmosfery
SJP.pl
związany z domem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z domem, dotyczący domu
(1.2) wyprodukowany w domu
przymiotnik jakościowy
(2.1) miły i swojski jak w domu
Wiktionary
(1.1) Tata przyniósł wczoraj królika. To już nasze trzecie zwierzątko domowe.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dõmovy
Wiktionary
rzecz. dom m., domek m., domeczek m., domisko n., domiszcze n., domownik m., domator m., domatorka ż., domówka ż., domak mos., udomowienie n., domatorstwo n.
czas. udomowić, udomawiać, zadomowić się, zadomawiać się
przym. domatorski
przysł. domowo
Wiktionary
(1.2) domowej roboty
Wiktionary
pogromca, treser dzikich zwierząt
SJP.pl
kobieta zajmująca się tresurą dzikich zwierząt
SJP.pl
kozacki instrument ludowy podobny do lutni, w XX wieku zastąpiony przez bałałajkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. ukraiński i rosyjski ludowy instrument strunowy z okrągłym pudłem rezonansowym;
Wiktionary
Domra – białoruski, ukraiński oraz rosyjski instrument ludowy, należący do grupy instrumentów strunowych szarpanych, podobny do bałałajki.
Wikipedia
(1.1) Umiem grać na domrze.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃mra, AS: dõmra
Wiktionary
mrozić coś dodatkowo
SJP.pl
zamrozić coś dodatkowo
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) D., Ms. lp. od: dom
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃mu, AS: dõmu
Wiktionary
1. dokończyć murowanie;
2. murując, dobudować
SJP.pl
1. dokańczać murowanie;
2. murując, dobudowywać
SJP.pl
zdrobnienie od: dom; domek, domcio
SJP.pl
cichy domyk - mechanizm hamujący pęd wsuwanej szuflady lub zamykanych drzwiczek i niedopuszczający do trzaśnięcia
SJP.pl
urządzenie domykające drzwi
SJP.pl
dający się domknąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|domykać.
Wiktionary
rzecz. niedomykanie n., domknięcie n.
czas. domykać ndk.
Wiktionary
to, co ktoś przypuszcza, czego się domyśla; przypuszczenie, domniemanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przypuszczenie, domniemanie
Wiktionary
(1.1) Różne są domysły na temat wyginięcia dinozaurów.
(1.1) Pisząc o Pileckim, nie mogłem ryzykować domysłów.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃mɨsw̥, AS: dõmysu̯̦
Wiktionary
przym. domyślny
czas. domyślać
Wiktionary
(1.1) domniemanie, hipoteza, podejrzenie
Wiktionary
wyczyścić do końca, całkowicie
SJP.pl
1. myśleć o czymś do końca, wyczerpująco;
2. domyślać się - przypuszczać lub odgadywać coś nie mając całkowitej pewności
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. domyśleć)
(1.1) doprowadzać myśli do stanu umożliwiającego zatwierdzenie czego, podjęcie decyzji
czasownik zwrotny niedokonany domyślać się (dk. domyślić się)
(2.1) przewidywać coś pomimo niewystarczających danych
Wiktionary
rzecz. domyślanie n., domyślenie n., domysł m.
przysł. domyślnie
Wiktionary
(2.1) dorozumiewać się, domniemywać, miarkować, odgadywać, podejrzewać, czytać między wierszami, dośpiewywać sobie, przenikać istotę, wyobrażać sobie
Wiktionary
rzadko: doprowadzić myślenie, rozważania do końca, np. domyśleć wszystko do ostatniego szczegółu; przemyśleć, rozważyć
SJP.pl
domyślić się - przewidzieć coś mimo niepełnych informacji
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób świadczący o obowiązywaniu odgórnie ustalonych ustawień lub decyzji
Wiktionary
(1.1) Niemal każda płyta główna ma domyślnie ustawione automatyczne wykrywanie zainstalowanych dysków twardych.
Wiktionary
przym. domyślny
czas. domyślać
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: domyślnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: domyślny
SJP.pl
coś, czego trzeba się domyślić
SJP.pl
1. łatwo domyślający się; przewidujący, przenikliwy, bystry;
2. taki, którego trzeba się domyślić; przypuszczalny, prawdopodobny, hipotetyczny, implicytny;
3. w informatyce o wartościach lub ustawieniach: odgórnie ustalony lub przyjęty; standardowy, defaultowy;
4. podmiot domyślny - podmiot niewyrażony osobnym wyrazem, dający się wywnioskować z formy orzeczenia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który łatwo domyśla się czegoś
(1.2) taki, którego trzeba się domyślać
Wiktionary
rzecz. domyślność ż., domysł m.
czas. domyślać się ndk., domyślić się dk.
przysł. domyślnie
Wiktionary
(1.2) książk. implicytny
Wiktionary
zdrobnienie od: domówka
SJP.pl
1. powiedzieć coś do końca;
2. ustalić szczegóły, uzgodnić coś;
3. domówić się - przymówić się o coś
SJP.pl
1. potocznie: impreza odbywająca się w domu; prywatka;
2. środowiskowo: awantura w domu;
3. dawniej: docinek;
4. dawniej: nauka domowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) slang. młodz. impreza organizowana w domu
(1.2) daw. nauka w domu
(1.3) daw. docinek
Wiktionary
(1.1) Byłem wczoraj na odjechanej domówce.
(1.1) Poznałem ją na domówce u Tomka.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈmufka, AS: dõmufka
Wiktionary
(1.1-2)
rzecz. dom m., domek m., domeczek m., domisko n., domiszcze n., domator m., domatorka ż., domownik m., domowniczka ż., podomka ż., udomowienie n., udomawianie n.
czas. udomowić dk., udomawiać ndk., zadomowić się dk., zadomawiać się ndk.
przym. domowy, przydomowy
przysł. domowo
Wiktionary
(1.1) prywatka
Wiktionary
uczestnik domówki
SJP.pl
przysłówek
(1.1) bezpośrednio do mózgu
Wiktionary
(1.1) Badania polegające na zakażaniu myszy, zarówno drogą pokarmową, jak i dootrzewnowo i domózgowo, wykazały, że priony kryją się tylko w mózgu, rdzeniu kręgowym i siatkówce.
Wiktionary
1. kończyć młócenie;
2. wymłacać dodatkowo
SJP.pl
doczyścić omłócone ziarno za pomocą młynka
SJP.pl
1. dokończyć młócenie;
2. wymłócić dodatkowo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. tytuł grzecznościowy używany w Hiszpanii, Portugalii i Włoszech;
2. w średniowieczu: tytuł przyznawany osobom z rodziny królewskiej i książętom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) tytuł grzecznościowy używany w Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech, tylko w połączeniu z imieniem
wykrzyknik
(2.1) dźwięk. naśladujący brzmienie dzwonu
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Ich śladem podąża tajemniczy don Pedro – szpieg z Krainy Deszczowców.
Wiktionary
IPA: dɔ̃n, AS: dõn
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Donaty lub z nią związany
SJP.pl
1. w prawie: dar, darowizna;
2. dawniej: kwota pieniężna lub dobra ziemskie nadane za zasługi, w nagrodę itp.; darowizna;
3. dawniej: dokument stwierdzający darowiznę na rzecz jakiejś osoby lub instytucji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) darowizna
(1.2) praw. akt darowizny
Wiktionary
Donacja, majorat donacyjny (z łac. "donatio") – w okresie średniowiecza darowizna dla Kościoła, przeważnie w postaci ziemi później dobra ziemskie nadane przez monarchę jako forma nagrody i uposażenia wyższych urzędników państwowych lub wysokich rangą wojskowych, a także niezbywalny majątek w ten sposób uzyskany.
Wikipedia
(1.1) Donacja funduszu umożliwi założenie biblioteki w miasteczku.
Wiktionary
rzecz. donatywum n., donator m., donatorka ż.
Wiktionary
automat do wpłacania datków przy użyciu płatności elektronicznych; daromat; datkomat
SJP.pl
przymiotnik od: donacja
SJP.pl
nająć kogoś lub coś dodatkowo, dobrać kogoś lub coś przez wynajęcie; dołączyć
SJP.pl
1. rodzaj roślin jednoliściennych z rodziny marantowatych, z rzędu imbirowców;
2. cynodon donaks - gatunek cynodonu z rodziny wiechlinowatych, z rzędu wiechlinowców
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. rodzaj gumy do żucia
Wiktionary
Donald – imię pochodzenia celtyckiego ("Dumno" + "valos"; „świat” + „potężny”, „możny”). Staroirlandzkie "Domnall" i gaelicko-szkockie "Domhnall" oznacza „silny tego świata” lub „władca świata”.
Wedle danych PESEL według stanu na 19 stycznia 2024 roku imię to nosi w Polsce 209 mężczyzn.
Wikipedia
(1.1) Samymi donaldami się nie najesz!
Wiktionary
rzecz. Donalduś mos., Donald mos., Donalda ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: Donald
Wiktionary
(1.1) Lech pobrał się z Donaldą jakoś w lutym.
Wiktionary
rzecz. donald mrz., Donna ż.
:: fm. Donald mos.
Wiktionary
Donald z małżonką; Donaldowie
SJP.pl
Donald z małżonką; Donaldostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Donalda lub z nim związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m., zdrobn. od Donald
Wiktionary
(1.1) Ale nam Donalduś podrósł od wakacji.
Wiktionary
rzecz. donald mrz., Donald mos., Donalda ż., Donna ż.
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Donek, Donaldzik, Donaldek, Donaldeczek, Donaldzio
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
materiał wybuchowy kruszący, stosowany w górnictwie i do celów wojskowych; amonit
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) górn. wojsk. chem. krusząca, wybuchowa mieszanina saletry amonowej z trotylem i innymi dodatkami
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈnarɨt, AS: dõnaryt
Wiktionary
(1.1) amonit
Wiktionary
stosowany na nasiona lub razem z nasionami przed siewem
SJP.pl
1. nosić prawie całkiem zniszczone ubranie, buty, niszczyć je do końca przez noszenie
2. o kobiecie: prawidłowo przebywać ciążę
SJP.pl
pączek w kształcie krążka z dziurką w środku; oponka, donut
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: Donata
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Znałem w wojsku jednego Donata.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. Donata ż.
Wiktionary
pączek w kształcie krążka z dziurką w środku; oponka, donut
SJP.pl
Donata – żeński odpowiednik imienia Donat. Łacińskie "donatus" oznacza „dany, darowany”. Wśród patronek tego imienia – św. Donata, jedna z wczesnych świętych Kościoła katolickiego.
Donata imieniny obchodzi 17 lutego, 7 kwietnia, 21 maja, 7 sierpnia, 5 października.
Wikipedia
dawniej: osoba obdarzona donacją
SJP.pl
rzeźbiarz włoskiego renesansu
SJP.pl
Do
Wikipedia
[czytaj: donatłer] w informatyce: program, z którego użytkownicy mogą korzystać za darmo i rozpowszechniać go, a którego producent prosi w zamian o niewielką kwotę pieniędzy, która będzie wykorzystywana na dalszy rozwój aplikacji
SJP.pl
[czytaj: donaTJĘ albo donaTJEN; w odmianie: Donatiena - czytaj: doNAtjena itd.] francuskie imię męskie
SJP.pl
osoba, która dokonała zapisu, darowizny na cele społeczne; ofiarodawca, fundator
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która ofiarowuje coś
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈnatɔr, AS: dõnator
Wiktionary
rzecz. donatywum n., donacja ż.
:: fż. donatorka ż.
Wiktionary
(1.1) ofiarodawca, darczyńca
Wiktionary
kobieta, która dokonała zapisu, darowizny na cele społeczne; ofiarodawczyni, fundatorka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która ofiarowuje coś na cele społeczne
Wiktionary
rzecz. donacja ż.
:: fm. donator
Wiktionary
(1.1) ofiarodawczyni, fundatorka, sponsorka
Wiktionary
Donat z małżonką; Donatowie
SJP.pl
Donat z małżonką; Donatostwo
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Donata (Donaty) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
zwolennik doktryny z wczesnego chrześcijaństwa głoszącej rygoryzm moralny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. zwolennik donatyzmu
Wiktionary
(1.1) W tym też okresie władze cesarskie nasiliły represje stosowane wobec donatystów, co, pomimo początkowego sceptycyzmu, poparł Augustyn.
Wiktionary
rzecz. Donat mos., donatyzm mrz.
przym. donatystyczny
Wiktionary
→ donatyzm
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) hist. rel. związany z donatyzmem, donatystami
Wiktionary
(1.1) Schizma donatystyczna miała swe początki po wielkim prześladonaniu Dioklecjana i dokonała się niejako na kilku płaszczyznach.
Wiktionary
rzecz. donatyzm mrz., donatysta mos.
Wiktionary
okazjonalna, przeważnie złota moneta, będąca darem dla władcy lub innej dostojnej osobistości
SJP.pl
Donatywa (od donatio – darowizna, dar) – charakterystyczne dla Rzeczypospolitej szlacheckiej monety złote o wartości od 1,5 do nawet 100 dukatów lub srebrne o masie talara lub jego wielokrotności, bite okazjonalnie w darze dla władców i innych ważnych osobistości przez bogate miasta Prus i Inflant.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) numizm. złota moneta bita okolicznościowo i rozdawana, przeważnie przez króla z okazji koronacji;
Wiktionary
rzecz. donacja ż., donator m., donatorka ż.
przym. donacyjny, donatorski
Wiktionary
ruch religijno-społeczny powstały w IV w. w Afryce Północnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. teol. rygorystyczna herezja wczesnochrześcijańska rozpowszechniona w północnoafrykańskich prowincjach Imperium Rzymskiego, odmawiającą apostatom możliwości powrotu na łono wspólnoty Kościoła;
Wiktionary
Donatyzm – ruch kontestacyjny w IV/V w. w Kościele chrześcijańskim w prowincji Afryki Prokonsularnej (obecnie Tunezja i wybrzeże Libii) Cesarstwa Rzymskiego, zapoczątkowany przez biskupa Donata z Kartaginy w następstwie prześladowania chrześcijan za cesarza Dioklecjana (303–305 n.e.). W 412 roku donatyści zostali skazani na banicję przez cesarza Honoriusza, zanikli całkowicie w wyniku najazdu ariańskich Wandalów, a następnie muzułmańskich Arabów.
Wikipedia
(1.1) Zwolenników donatyzmu nazywamy donatystami.
Wiktionary
rzecz. Donat mos., donatysta mos.
przym. donatystyczny
Wiktionary
zwolennik doktryny z wczesnego chrześcijaństwa głoszącej rygoryzm moralny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) żart. pejor. polit. Doniecka Republika Ludowa
(1.2) żart. pejor. Donieck
(1.3) żart. pejor. Donieckie Zagłębie Węglowe, Donbas
Wiktionary
(1.1) Elity "Donbabwe i Ługandy" skompromitowały się wielokrotnie, obecnie rejterują, a ich ostatnie flirty z eksprezydentem Miedwiediewem były niestrawne nawet dla jastrzębi.
Wiktionary
okręg przemysłowy we wschodniej Ukrainie i w południowo-zachodniej Rosji; Donieckie Zagłębie Węglowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. Donieckie Zagłębie Węglowe
Wiktionary
przym. donbaski, doniecki
Wiktionary
(1.1) żart. pejor. Donbabwe
Wiktionary
→ Donbas
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Donbasem, dotyczący Donbasu (Donieckiego Zagłębia Węglowego)
Wiktionary
rzecz. Donbas mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. upał
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk hica
Wiktionary
[czytaj: donkaster] miasto w Wielkiej Brytanii
SJP.pl
Do
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) przest. pot. łajać, besztać kogoś; burczeć, fukać, zrzędzić, piorunować
(1.2) przest. pot. przewodzić komuś, rządzić kimś, dyrygować, kierować
Wiktionary
(1.1) Posługa tam była niełatwa: właściciel gospody nie pobłażał i donderował ich przy lada okazji.
(1.2) Jeśli sobie wyobrażasz, że pozwolę tobie donderować sobą, to się grubo mylisz: ja nie wtrącam się do ciebie i ty nie wtrącaj się do mnie.
Wiktionary
rzecz. odczas. donderowanie n., dunderowanie n.
Wiktionary
(1.1-2) war. dunderować, denderować, dądrować
Wiktionary
tkanina wełniana z grubej przędzy zgrzebnej
SJP.pl
Do
Wikipedia
środowiskowo: wsparcie finansowe udzielane streamerom przez ich widzów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. środ. kwota finansowa dobrowolnie przekazana streamerowi (rzadziej: innego rodzaju twórcy internetowemu) przez widza
(1.2) neol. środ. wiadomość tekstowa wysyłana wraz z donejtem (1.1) i wyświetlana na streamie po jego otrzymaniu
Wiktionary
(1.1) Jeszcze niedawno można było legalnie przyjąć miliony w donejtach i nie zapłacić ani grosza podatku.
Wiktionary
czas. donejtować
Wiktionary
potocznie: przekazywać donejty (dobrowolne datki)
SJP.pl
jednostka monetarna Wietnamu (1 dong = 10 hao = 100 xu)
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) monet. waluta Wietnamu o symbolu ₫;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dongowy
Wiktionary
(1.1) symbol. ₫
Wiktionary
1. duże naczynie gliniane lub plastikowe, służące do hodowania roślin ozdobnych; doniczka; wazon;
2. duże, drewniane naczynie do rozczyniania ciasta na chleb; dzieża;
3. gliniana misa do ucierania maku, kremu itp.; makutra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duża doniczka, naczynie do hodowania roślin ozdobnych
(1.2) naczynie służące do wytapiania szkła optycznego
(1.3) przest. makutra, gliniana misa do ucierania
(1.4) naczynie drewniane do rozczyniania ciasta na pieczywo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Posadź, proszę, palmę w tej dużej donicy pod oknem.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈɲit͡sa, AS: dõńica
Wiktionary
rzecz. doniczka ż.
przym. doniczkowy, donicowy
Wiktionary
(1.1) wazon, skrzynka na rośliny
(1.3) makutra, misa
(1.4) dzieża
Wiktionary
mający kształt podobny do kształtu donicy
SJP.pl
związany z donicą
SJP.pl
naczynie gliniane lub plastikowe, służące do hodowania roślin ozdobnych; wazonik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ogrod. naczynie, przeważnie z terakoty, zazwyczaj z otworem w denku służące do hodowania roślin ozdobnych;
(1.2) gw-pl|Poznań. mały wazon
Wiktionary
Doniczka (albo donica) – pojemnik, naczynie służące do uprawy roślin. Doniczki wypełniane są substratem uprawowym (ziemią) odpowiednio do wymagań danego gatunku i posiadają otwór odpływowy (pojemniki bez otworów pełnią rolę osłonek). Wykonywane są z różnych materiałów – z plastiku, ceramiki lub metalu.
Wikipedia
(1.1) Zmiana ziemi i doniczki wymaga od rośliny przystosowania się do nowych warunków.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈɲit͡ʃka, AS: dõńička
Wiktionary
rzecz. doniczkowiec mzw., doniczkowce lm nm., Donica ż.
:: zgrub. donica ż.
przym. doniczkowy, donicowy, doniczkowaty, donicowaty
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk blumentop, blumtopa, łotka
Wiktionary
1. maszyna produkująca doniczki, zazwyczaj plastikowe;
2. kobieta zajmująca się profesjonalnie doniczkami: ich wyrobem, sprzedażą bądź doradztwem
SJP.pl
paleta rozsadowa
SJP.pl
środowiskowo: uprawiać rośliny w doniczkach
SJP.pl
pierścienica z rzędu skąposzczetów, żyjąca w wodzie lub glebie; wazonkowiec
SJP.pl
pierścienica z rzędu skąposzczetów, żyjąca w wodzie lub glebie; wazonkowiec
SJP.pl
związany z doniczką
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który rośnie w doniczce
(1.2) związany z doniczką, dotyczący doniczki
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃ɲit͡ʃˈkɔvɨ, AS: dõńičkovy
Wiktionary
rzecz. donica ż., doniczka ż.
przym. donicowy
Wiktionary
kozak doński
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w Rosji i na Ukrainie, prawy dopływ Donu;
Wiktionary
Doniec ( Северский Донец, "Siewierskij Doniec"; Сіверський Донець, "Siwerśkyj Doneć") – rzeka w Rosji i na Ukrainie, prawy (najdłuższy) dopływ Donu o długości 1053 km i powierzchni dorzecza 98 900 km².
Wikipedia
przym. doński, doniecki
Wiktionary
mieszkaniec Doniecka
SJP.pl
mieszkanka Doniecka
SJP.pl
1. miasto na Ukrainie;
2. miasto w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na wschodzie Ukrainy;
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) W Doniecku odbędą się niektóre mecze piłkarskich mistrzostw Europy.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃ɲɛt͡sk, AS: dõńeck
Wiktionary
przym. doniecki
Wiktionary
(1.1) hist. Józówka (do 1924), hist. Stalino (1924-1961), żart. pejor. Donbabwe
Wiktionary
1. → Donieck;
2. obwód doniecki - jeden z 24 obwodów Ukrainy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Donieckiem, dotyczący Doniecka
(1.2) związany z Dońcem, dotyczący Dońca
Wiktionary
(1.1) Zawodowi żołnierze i ochotnicy, którzy przez 240 dni bronili ruin donieckiego lotniska – w ostatnich tygodniach bijąc się praktycznie o każdy skrawek nowego terminalu – w nocy ze środy na czwartek musieli ustąpić. Dla Ukrainy są narodowymi bohaterami.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈɲɛt͡sʲci, AS: dõńecʹḱi
Wiktionary
rzecz. Donieck m., Doniec m., Don m., Donbas mrz
przym. doński
Wiktionary
1. komunikat, wiadomość przekazywana przez środki masowego przekazu;
2. zawiadomienie władz o przestępstwie lub wykroczeniu; oskarżenie, donos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|donieść.
Wiktionary
(1.1) Do sensacji jednak nie doszło: według doniesień zachodnich mediów, pertraktacje do niczego nie doprowadziły.
(1.1) Przyznał, że do UOP-u wpływa dużo doniesień o nieprawidłowościach w pracy komisji przydzielającej koncesje na import paliw.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃ɲɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲɛ, AS: dõńėśė̃ńe
Wiktionary
rzecz. donosicielstwo n., donos m., donosik m., donosiciel m., donosicielka ż., donośność ż., donaszanie n., donoszenie n.
czas. donosić ndk./dk., donaszać ndk., donieść dk.
przym. donosicielski
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. donosić)
(1.1) dokonany od|donosić.
Wiktionary
(1.1) Widziała nie widziała? Podpali, doniesie, skrzywdzi nienawistna baba.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃ɲɛ̇ɕt͡ɕ, AS: dõńėść
Wiktionary
rzecz. donosicielstwo n., donos m., donosik m., donosiciel m., donosicielka ż., donośność ż., doniesienie n., donaszanie n., donoszenie n.
czas. donosić ndk./dk., donaszać ndk.
przym. donosicielski
Wiktionary
tyle co: do żadnego miejsca
SJP.pl
przysłówek miejsca
(1.1) do żadnego określonego miejsca
Wiktionary
Donikąd (tytuł oryg. "Nowhere") – francusko-amerykański dramat filmowy science-fiction w reżyserii Gregga Arakiego z 1997 roku. Do udziału w filmie zaangażowano pokaźną grupę aktorów młodego pokolenia, wśród których znaleźli się między innymi James Duval, Christina Applegate, Heather Graham, Ryan Phillippe i Denise Richards. Jest to trzeci, finałowy projekt z trylogii Arakiego "Teenage Apocalypse Trilogy", portretującej współczesną dorastającą młodzież.
Wikipedia
(1.1) Ta strategia donikąd nas nie zaprowadzi, musimy zmienić podstawowe założenia.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈɲikɔ̃nt, AS: dõńikõnt
Wiktionary
zaim. znikąd
Wiktionary
(1.1) nigdzie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Donimirski (Donimierski, Brochwicz-Donimierski, Brochwicz odmienny) – polski herb szlachecki, odmiana herbu Brochwicz, używany przez rodzinę osiadłą na Kaszubach.
Wikipedia
ważność, istotność, duże znaczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|doniosły.
Wiktionary
przym. doniosły
przysł. doniośle
Wiktionary
(1.1) prestiż
Wiktionary
mający duże znaczenie
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) o dużym znaczeniu
Wiktionary
(1.1) To doniosły dzień w naszej historii.
Wiktionary
rzecz. doniosłość ż.
przysł. doniośle
Wiktionary
(1.1) ważny, znaczący
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: doniośle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: doniosły; bardziej doniosły
SJP.pl
1. niszczyć całkowicie;
2. doniszczać się - doprowadzać się do całkowitego wyniszczenia
SJP.pl
1. zniszczyć całkowicie;
2. doniszczyć się - doprowadzić się do całkowitego wyniszczenia
SJP.pl
[czytaj: donicetti] nazwisko włoskie, m.in. Gaetano Donizetti (1797-1848) - kompozytor włoski
SJP.pl
postawa życiowa, sposób postępowania właściwy donkiszotowi; donkiszotyzm, donkiszoteria
SJP.pl
1. błędny rycerz, marzyciel, fantasta, utopista;
2. o człowieku rażąco wysokim i chudym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. człowiek walczący o szlachetne cele, kierujący się wzniosłymi ideami, któremu brakuje poczucia rzeczywistości, realności swoich planów i dlatego sprawia wrażenie komiczne
(1.2) książk. wyjątkowo wysoki i chudy człowiek
Wiktionary
(1.1) Przyszedł do nas do pracy taki donkiszot i przekonuje wszystkich do walki z korupcją.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ŋʲˈciʃɔt, AS: dõŋʹḱišot
Wiktionary
rzecz. donkiszoteria ż., donkiszotyzm m.
Wiktionary
(1.1) błędny rycerz, fantasta, utopista
Wiktionary
postawa życiowa, sposób postępowania właściwy donkiszotowi; donkiszotyzm, donkichoteria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. postępowanie, zachowanie właściwe donkiszotowi
Wiktionary
Donkiszoteria – postawa życiowa charakteryzująca się marzycielstwem, brakiem rozsądku w ocenianiu ludzi i sytuacji, pragnieniem walki o nierealne cele, nierozsądnym entuzjazmem w podejmowaniu nieosiągalnych zadań oraz walce z urojonymi przeciwnikami (walka z wiatrakami). Osoba postępująca zgodnie z zasadami tejże postawy nazywana jest donkiszotem. Działania takiej osoby są z góry skazane na porażkę, wzbudzając jednocześnie uśmiech i politowanie.
Wikipedia
rzecz. donkiszot m., donkiszotyzm m.
przym. donkiszotowski, donkiszoterski
Wiktionary
(1.1) donkiszotyzm
Wiktionary
→ donkiszot, → Donkiszot, → Don Kichot; donkichotowski, donkiszocki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wzniosłe, ale nierealistyczne cele
Wiktionary
rzecz. donkiszoteria ż.
Wiktionary
postawa życiowa, sposób postępowania właściwy donkiszotowi; donkiszoteria, donkichoteria
SJP.pl
1. tytuł grzecznościowy używany wobec kobiet we Włoszech; pani;
2. żartobliwie: ukochana kobieta, dziewczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
(1.2) geogr. miasto w USA w stanie Teksas;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Donalduś mos., Donald m., Donalda ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w półprzewodniku: atom domieszki lub defekt sieci krystalicznej dostarczający elektron do pasma przewodnictwa
SJP.pl
Donor – pojęcie chemiczne oznaczające cząsteczkę, pojedynczy atom lub jon, który dostarcza elektron, proton, grupę funkcyjną lub określony jon innym cząsteczkom w trakcie reakcji chemicznej. Cząsteczki przyjmujące (przeciwne donorowym) nazywane są akceptorami.
Wikipedia
informacja, zgłoszenie do władz o dokonaniu wykroczenia; denuncjacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) poufne zgłoszenie do władz o dokonaniu przez kogoś wykroczenia, przestępstwa albo o złamaniu obowiązujących norm
Wiktionary
Donos, denuncjacja – poufne lub tajne (anonim) pismo oskarżające daną osobę lub instytucję, skierowane do osoby lub instytucji (np. policji) dysponującej sankcjami wobec oskarżanego w nim. Stanowi gatunek literatury stosowanej.
Prócz donosów ściśle poufnych zdarzają się także donosy drukowane w formie artykułu publicystycznego – donosy drukowane chęć wywołania użycia sankcji wobec osoby oskarżanej wzmacniają poprzez wywieranie nacisku na opinię publiczną.
Wikipedia
rzecz. donosiciel mos., donosicielka ż., donosicielstwo n., donoszenie n.
:: zdrobn. donosik mrz.
czas. donieść, donosić ndk.
przym. donosicielski
Wiktionary
(1.1) denuncjacja
Wiktionary
osoba, która obserwuje kogoś lub jakieś środowisko i donosi o tym komuś, zwykle w celu uzyskania jakichś korzyści; kapuś, denuncjant, denuncjator, konfident
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. ten, kto donosi, oskarża
Wiktionary
(1.1) W organizacji było ponad dwudziestu donosicieli.
Wiktionary
IPA: ˌdɔ̃nɔˈɕit͡ɕɛl, AS: dõnośićel
Wiktionary
rzecz. donos m., donosik m., donosicielstwo n., donoszenie n., donaszanie n., doniesienie n.
:: fż. donosicielka ż.
czas. nosić, znosić, donosić ndk., donaszać ndk., donieść dk.
przym. donosicielski
Wiktionary
(1.1) denuncjator; hist. delator, sykofanta; pot. kapuś, kabel, kapusta / kapucha, kapelusz, kret, gumowe ucho; slang. dziub, kalafior, łapa, stuk, skunks, śmierdziel
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która na kogoś donosi
Wiktionary
rzecz. doniesienie n., donos mrz., donosik m., donoszenie n., donaszanie n., donosicielstwo n.
:: fm. donosiciel
czas. donosić ndk., donaszać ndk., donieść dk.
przym. donosicielski
Wiktionary
dotyczący donosiciela lub donosicielstwa; szpiegowski, szpiclowski, kapusiowaty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z donosicielem, donoszeniem, dotyczący donosiciela lub donoszenia
Wiktionary
rzecz. donosicielstwo n., donosiciel mos., donosicielka ż., donos mrz., donoszenie n., doniesienie n.
czas. donosić ndk., donieść dk.
Wiktionary
to, czym zajmuje się donosiciel, składanie donosów; kapownictwo, kapusiostwo, szpiegostwo, szpiclostwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) potajemne donoszenie do władz lub przełożonych
Wiktionary
(1.1) Do kontrowersyjnych metod zarządzania miało należeć podsłuchiwanie rozmów pracowników z aparatów służbowych i promowanie donosicielstwa.
Wiktionary
rzecz. donos mrz., doniesienie n., donosiciel m., donosicielka ż., donoszenie n.
czas. donieść dk., donosić ndk.
przym. donosicielski
Wiktionary
zdrobnienie od: donos
SJP.pl
potocznie:
1. nosząc, zużyć zupełnie;
2. przebyć ciążę prawidłowo
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. donieść)
(1.1) przynosić, dostarczać do określonego miejsca
(1.2) pot. uzupełniać brakujące rzeczy
(1.3) powiadamiać o czymś
(1.4) pejor. zawiadamiać o czymś władze, przełożonych
czasownik przechodni dokonany (ndk. brak)
(2.1) pot. przebyć ciążę do końca
czasownik przechodni dokonany (ndk. donaszać)
(3.1) pot. zużyć nosząc jakieś ubranie
Wiktionary
(1.3) Wczoraj doniesiono o brakach w banku krwi.
Wiktionary
rzecz. noszenie n., donosicielstwo n., donos m., donosik m., donosiciel m., donosicielka ż., donośność ż., doniesienie n., donaszanie n., donoszenie n.
czas. przenosić, wznosić, donaszać ndk., donieść dk.
przym. donosicielski, donośny
Wiktionary
(1.1) dotaskiwać
(1.3) informować, komunikować, powiadamiać, zawiadamiać
(1.4) pot. iść z gębą, kablować, kapować, latać z jęzorem
(3.1) dodzierać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|donosić.
Wiktionary
Do
Wikipedia
IPA: ˌdɔ̃nɔˈʃɛ̃ɲɛ, AS: dõnošẽńe
Wiktionary
rzecz. donosicielstwo n., donos m., donosik m., donosiciel m., donosicielka ż., donośność ż., doniesienie n., donaszanie n.
czas. donosić ndk./dk., donaszać ndk., donieść dk.
przym. donosicielski
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: donośnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: donośny
SJP.pl
część konstrukcyjna broni palnej
SJP.pl
Do
Wikipedia
→ donośny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest donośne
Wiktionary
przym. donośny
przysł. donośnie
rzecz. doniesienie n., donoszenie n.
czas. donieść, donosić
Wiktionary
taki, że słychać go daleko; głośny, dźwięczny, gromki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o głosie: taki, który jest głośny, niesie się daleko
Wiktionary
(1.1) Mój dziadek ma donośny głos, i czasem, gdy mówi, wydaje się, że krzyczy.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ˈnɔɕnɨ, AS: dõnośny
Wiktionary
rzecz. donośność ż.
czas. znosić, nosić ndk., donosić ndk.
Wiktionary
(1.1) tubalny, głośny
Wiktionary
dokańczać nucenie czegoś
SJP.pl
dokończyć nucenie czegoś
SJP.pl
potocznie:
1. znudzić kogoś dodatkowo;
2. nudząc się, dotrwać do końca;
3. donudzić się - znudzić się dodatkowo
SJP.pl
[czytaj: donat] pączek w kształcie krążka z dziurką w środku; oponka, donat
SJP.pl
Doughnut, donut – rodzaj wysmażanego na głębokim oleju wyrobu cukierniczego w kształcie zbliżonym do torusa („oponki”). Często z polewą, np. czekoladową lub lukrową. Popularny w wielu krajach jako słodka przekąska lub deser. Od polskiego pączka odróżnia go kształt i brak nadzienia.
Wikipedia
baszta obronna wewnątrz zamku; stołp
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. wieża lub baszta będąca częścią zamku, przeznaczona do obrony i zamieszkania;
Wiktionary
Donżon (fr. "donjon", ang. "keep", niem. "Donjon") – wieża łącząca w sobie główne funkcje mieszkalne i obronne, przez co zamieszkiwana była w czasie pokoju. Często mylona z wieżą ostatecznej obrony typu stołp (bergfried), która służyła jedynie funkcji militarnej.
Wikipedia
(1.1) Jednym z najbardziej znanych donżonów jest wieża Joanny d'Arc w Rouen.
(1.1) Ogromny, wyniosły donżon górował nad całą budowlą, podobny do wzniesionej w niebo pięści w żelaznej rękawicy, jakby grożącej całemu miastu.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃n͇ʒɔ̃n, AS: dõṇžõn
Wiktionary
uwodziciel, kobieciarz, lowelas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. bałamut, uwodziciel
Wiktionary
(1.1) Donżuany jedne, przez całą noc pod oknami po pijaku wyśpiewywali.
Wiktionary
rzecz. donżuaństwo n., donżuaneria ż., donżuanizm m.
przym. donżuański, donżuanowski
Wiktionary
(1.1) lowelas, podrywacz, bałamut, casanova, wszetecznik, kochaś, Romeo, zalotnik, kobieciarz
Wiktionary
sposób bycia charakterystyczny dla donżuana
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bałamucenie kobiet, postępowanie donżuana
Wiktionary
(1.1) Wielu białogłowom wcale nie przeszkadzała jego donżuaneria, jego bałamutne intrygi i podchody.
Wiktionary
rzecz. donżuan m., donżuaństwo n., donżuanizm m.
przym. donżuański, donżuanowski
Wiktionary
(1.1) donżuaństwo, donżuanizm, bałamucenie
Wiktionary
sposób bycia, zachowanie się właściwe donżuanowi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzad. bałamucenie kobiet, postępowanie donżuana
Wiktionary
(1.1) Honorata, jego wierna żona, była już zmęczona tym jego nieskutecznym donżuanizmem względem koleżanek z pracy.
Wiktionary
rzecz. donżuan m., donżuaństwo n., donżuaneria ż.
przym. donżuański, donżuanowski
Wiktionary
(1.1) donżuaństwo, donżuaneria, bałamucenie
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do donżuana, związany z donżuanem
Wiktionary
(1.1) Iście donżuanowskie wybryki pana Leopolda doprowadzały do szewskiej pasji jego małżonkę.
Wiktionary
rzecz. donżuan m., donżuaństwo n., donżuaneria ż., donżuanizm m.
przym. donżuański
Wiktionary
(1.1) donżuański
Wiktionary
związany z donżuanem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do donżuana, związany z donżuanem
Wiktionary
(1.1) Donżuańskie wybryki pana Hipolita doprowadzały do szewskiej pasji jego małżonkę.
Wiktionary
rzecz. donżuan m., donżuaństwo n., donżuaneria ż., donżuanizm m.
przym. donżuanowski
Wiktionary
(1.1) donżuanowski
Wiktionary
sposób bycia, zachowanie się właściwe donżuanowi, kobieciarzowi; donżuanizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. bałamucenie kobiet, postępowanie donżuana
Wiktionary
(1.1) Wielu kobietom wcale nie przeszkadzało jego donżuaństwo, jego bałamutne intrygi i podchody.
Wiktionary
rzecz. donżuan m., donżuaneria ż., donżuanizm m.
przym. donżuański, donżuanowski
Wiktionary
(1.1) donżuaneria, donżuanizm, bałamucenie
Wiktionary
1. wprowadzany przez oko;
2. zwrócony do oka
SJP.pl
przysłówek
(1.1) poprzez odbyt
Wiktionary
przym. doodbytniczy
Wiktionary
taki, który należy zaaplikować do odbytu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który stosuje się wkładając do odbytu
Wiktionary
rzecz. odbyt m., odbytnica ż.
przym. odbytniczy, przezodbytniczy
przysł. odbytniczo, doodbytniczo, przezodbytniczo
Wiktionary
(1.1) rektalny
Wiktionary
dokończyć oglądanie czegoś, np. filmu
SJP.pl
znajdujący się dookoła, otaczający ze wszystkich stron; dookólny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) obejmujący przestrzeń wokół, dotyczący przestrzeni dookoła
Wiktionary
przysł. dookoła
Wiktionary
(1.1) war. dookólny
Wiktionary
zdrobnienie od: dokoła
SJP.pl
ze wszystkich stron punktu położonego w środku; naokoło; dokoła; naokół
SJP.pl
przyimek
(1.1) ze wszystkich stron
(1.2) przen. służy do określenia głównego tematu rozmowy, myśli itp.
przysłówek
(2.1) ze wszystkich stron punktu położonego w środku
Wiktionary
(1.1) Dookoła rycerza pojawili się zbrojni chłopi.
(1.2) Wszystkie jej myśli krążyły dookoła poznanego wczoraj mężczyzny.
(2.1) Pokręcili się dookoła, ale nas nie znaleźli.
Wiktionary
IPA: ˌdɔːˈkɔwa, AS: d•okou̯a
Wiktionary
przym. dookolny, dookólny
Wiktionary
(1.1, 2.1) naokoło, dokoła, naokół, wokoło, wokół
Wiktionary
znajdujący się dookoła, otaczający ze wszystkich stron; dookolny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) obejmujący przestrzeń wokoło, dotyczący przestrzeni dookoła
Wiktionary
(1.1) Muzeum zamieściło zdjęcia dookólne szeregu obiektów.
Wiktionary
przysł. dookoła
przyim. dookoła
Wiktionary
(1.1) war. dookolny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dumskroling] kompulsywne, długotrwałe przeglądanie negatywnych lub niepokojących wiadomości, zwłaszcza w internecie i mediach społecznościowych
SJP.pl
Doomscrolling, doomsurfing – poświęcanie nadmiernej uwagi i czasu na przyswajanie negatywnych, niepokojących wiadomości z mediów, w odniesieniu do przeglądania informacji na ekranie smartfona lub komputera. Termin ten wywodzi się od angielskich słów "doom" – katastrofa, zagłada, fatum oraz "scroll" – przewijanie zawartości ekranu na urządzeniu elektronicznym lub "surf" – surfowanie po Internecie.
Wikipedia
[czytaj: dor-tu-dor]
1. metoda realizacji naprawy sprzętu itp., polegająca na odebraniu go od właściciela, usunięciu usterki i odesłaniu go do niego na koszt serwisu;
2. metoda prowadzenia kampanii wyborczej lub reklamowej polegająca na bezpośrednim odwiedzaniu wyborców lub klientów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zakończyć proces orania
SJP.pl
[czytaj: dors] potocznie: członek zespołu The Doors
SJP.pl
[czytaj: dors] potocznie: członek zespołu The Doors
SJP.pl
1. dokańczać oranie;
2. orać dodatkowo;
3. doorywać się - orząc, docierać do jakiegoś punku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) środ. eduk. ocena dopuszczająca (w polskim systemie edukacji od roku 1999)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na świadectwie mam same dopy.
Wiktionary
IPA: dɔp, AS: dop
Wiktionary
(1.1) dopka, dwója
Wiktionary
np. o deszczu: napadać więcej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) daw. rzad. wykonywany od czasu do czasu
Wiktionary
rzecz. dopadkowość ż.
przysł. dopadkowo
Wiktionary
(1.1) współcz. dorywczy, okazjonalny; daw. dolotny
Wiktionary
o śniegu, deszczu: spadać w większej ilości
SJP.pl
1. dawać coś dodatkowo do wypicia;
2. dokańczać pojenie, poić do końca
SJP.pl
1. urządzenie w układzie wydechowym silnika samochodowego ograniczające szkodliwe składniki w spalinach;
2. urządzenie do zwiększania siły ciągu silnika turboodrzutowego przez spalanie dodatkowego paliwa;
3. potocznie: substancja psychoaktywna o działaniu pobudzającym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. lotn. w silniku turboodrzutowym: urządzenie stosowane do spalania dodatkowego paliwa za turbiną w celu zwiększenia siły ciągu silnika;
(1.2) techn. mot. urządzenie w układzie wydechowym silnika samochodowego umożliwiające utlenianie palnych składników spalin i zmniejszające ich toksyczność;
(1.3) pot. substancja psychoaktywna o działaniu stymulującym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) W piątek od rana kontrolerzy skarbowi sprawdzają sklepy z dopalaczami.
Wiktionary
IPA: dɔˈpalat͡ʃ, AS: dopalač
Wiktionary
czas. palić, dopalać ndk., dopalić dk.
rzecz. dopalenie n., dopalanie n.
Wiktionary
(1.3) narkotyk
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopalić.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpaˈlɛ̃ɲɛ, AS: dopalẽńe
Wiktionary
czas. dopalić, palić
rzecz. dopalacz mrz.
Wiktionary
1. spalić do końca;
2. zakończyć proces wymagający palenia; wypalić; upalić;
3. upalić dodatkową ilość np. kawy
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopalać)
(1.1) dokonany od|dopalać.
Wiktionary
(1.1) A jeśli tymczasem złoci się zaledwie wino, snadź w krwi młodej więcej słońca niż purpury, póki lata gorącości nie dopalą krwi w żyłach i winnej macicy gron!
Wiktionary
IPA: dɔˈpalʲit͡ɕ, AS: dopalʹić
Wiktionary
rzecz. dopalenie n., dopalanie n., dopalacz mrz.
czas. palić, dopalać ndk.
przym. palny
Wiktionary
neuroprzekaźnik syntetyzowany i uwalniany przez neurony ośrodkowego układu nerwowego, odpowiedzialny m.in. za koordynację ruchową, napęd i procesy emocjonalne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fizj. neurohormon, ważny neuroprzekaźnik syntezowany i uwalniany przez dopaminergiczne neurony ośrodkowego układu nerwowego;
Wiktionary
Dopamina (łac. "dopaminum") – organiczny związek chemiczny z grupy katecholamin. Ważny neuroprzekaźnik syntezowany i uwalniany przez dopaminergiczne neurony ośrodkowego układu nerwowego.
Dopamina działa przez swoiste receptory (pięć opisanych podtypów) zlokalizowane w błonach presynaptycznej i postsynaptycznej. Odgrywa odmienną rolę w zależności od miejsca swego działania:
Wikipedia
(1.1) Hipoteza, że osoby ze schizofrenią mają nadmiar dopaminy w mózgu pojawiła się już w latach 50. XX wieku.
Wiktionary
przym. dopaminowy, dopaminergiczny
Wiktionary
polegający na przekazywaniu impulsów nerwowych za pośrednictwem dopaminy
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: dopamina
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopasować.
Wiktionary
czas. dopasowywać
rzecz. dopasowywanie n.
Wiktionary
o ubraniu: przylegający do ciała, dobrze się na kimś układający
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopasowywać)
(1.1) wybrać trafnie, coś co idealnie pasuje
Wiktionary
(1.1) Jednakże filtr o charakterystyce dokładnie dopasowanej do impulsu prostokątnego jest również trudny w praktycznej realizacji.
(1.1) […] kruszejące powoli ściany z dopasowanych do siebie niewielkich bloków kamiennych.
Wiktionary
czas. dopasowywać ndk.
rzecz. dopasowywanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przystosowanie, adaptacja
Wiktionary
rzecz. dopasowanie n.
czas. dopasować, dopasowywać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dopasować)
(1.1) zestawiać różne elementy tak, by pasowały do siebie
(1.2) modyfikować coś tak, aby pasowało do danych założeń lub warunków
czasownik zwrotny niedokonany dopasowywać się (dk. dopasować się)
(2.1) nastrajać się do kogoś lub czegoś
Wiktionary
(1.2) Coraz bardziej weganizować będzie się też oferta restauracji, dopasowujących ofertę do zmian w potrzebach klientów.
Wiktionary
rzecz. dopasowanie n., dopasowywanie n.
czas. dopasować dk.
Wiktionary
(1.1) dobierać, dostosowywać, komponować, łączyć, zestawiać
(2.1) adaptować się, dostosowywać się, dostrajać się, przystosowywać się, wpasowywać się
Wiktionary
dopatrzeć się - znaleźć coś w kimś lub w czymś, doszukać się czegoś; doszukać się, spostrzec, dopatrzyć się
SJP.pl
1. zatroszczyć się o kogoś lub o coś, roztoczyć nad kimś lub nad czymś opiekę; dopilnować, zaopiekować się;
2. dopatrzyć się - znaleźć coś w kimś lub w czymś, doszukać się czegoś; doszukać się, spostrzec, dopatrzeć się
SJP.pl
potocznie:
1. przyrząd zwiększający moc nadajnika radiowego;
2. dodatkowe oświetlenie czegoś lampą błyskową
SJP.pl
skończyć paść, karmić
SJP.pl
czasownik
(1.1) raptownie zbliżyć się do celu (np. mety)
(1.2) złapać lub znaleźć kogoś lub coś po poszukiwaniach
Wiktionary
(1.1) Wzruszył ramionami, zrobił marsową minę, a potem zaczął się tak śmiać, że i mnie ogarnęła głupawka. Oparłam się o drzwi i dopadł mnie niekontrolowany atak śmiechu. Co spojrzałam na Adama, który zwinięty na krześle ryczał jak zarzynany prosiak, to łapała mnie czkawka.
Wiktionary
czas. paść
rzecz. dopadanie
Wiktionary
czcionka o wysokości 11 punktów
SJP.pl
potocznie: osoba stosująca środki dopingujące
SJP.pl
1. w językoznawstwie: drugi przypadek w polskiej deklinacji, odpowiadający na pytania: kogo? czego?, który w zdaniu może pełnić funkcje przydawki, dopełnienia, okolicznika czasu oraz orzecznika; genetivus, genetiwus, genetyw;
2. w językoznawstwie: forma wyrazowa tego przypadka; genetivus, genetiwus, genetyw;
3. w biologii: substancja białkowa, która jest obecna w surowicy krwi i przyczynia się do rozpuszczania bakterii i wirusów;
4. w chemii: składnik preparatu owadobójczego lub grzybobójczego, który dodaje się do trucizny w celu rozcieńczenia i zwiększenia jej objętości;
5. surowiec pomocniczy (np. azbest, kaolin), który używany jest przy produkcji papieru w celu nadania mu połysku i koloru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gram. drugi przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? czego?;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jak brzmi ten wyraz w dopełniaczu?
Wiktionary
IPA: dɔˈpɛwʲɲat͡ʃ, AS: dopeu̯ʹńač
Wiktionary
rzecz. dopełnianie n., dopełnienie n., dopełnianka ż., dopełniciel m.
czas. dopełniać ndk., dopełnić dk.
przym. dopełniaczowy
Wiktionary
(1.1) genitiwus
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) gram. związany z dopełniaczem, dotyczący dopełniacza
Wiktionary
rzecz. dopełniacz mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopełniać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɛwʲˈɲä̃ɲɛ, AS: dopeu̯ʹńä̃ńe
Wiktionary
rzecz. dopełnienie n., dopełniacz m., dopełnianka ż., dopełniciel m.
czas. dopełniać ndk., dopełnić dk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dopełnić)
(1.1) uzupełniać do całości
(1.2) czynić powinności, by coś zakończyć
czasownik zwrotny niedokonany dopełniać się (dk. dopełnić się)
(2.1) uzupełniać się nawzajem, tworząc odpowiednią całość
(2.2) stawać się realnym
Wiktionary
rzecz. dopełniacz mrz., dopełnianie n., dopełnienie n.
czas. wypełniać, dopełnić dk.
przym. pełny
przysł. do pełna
Wiktionary
(1.1) uzupełniać, wypełniać
(1.2) czynić, realizować, spełniać, wykonywać
(2.1) uzupełniać się
(2.2) dziać się, realizować się, spełniać się, urzeczywistniać się, wydarzać się, ziszczać się, wchodzić w życie
Wiktionary
1. to, czym się coś dopełnia, kompletuje; dodatek, uzupełnienie;
2. w gramatyce: część zdania określająca przedmiot, na który się kieruje czynność wyrażana przez orzeczenie;
3. w matematyce: dopełnieni kąta (ostrego) - kąt będący różnicą między kątem danym a kątem prostym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopełnić.
(1.2) część dopełniająca całość
(1.3) gram. część zdania oznaczająca przedmiot wykonywanej czynności;
(1.4) mat. zbiór elementów nie należących do danego zbioru;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) W zdaniu „Chłopiec czyta książkę”, wyraz „książkę” występuje w funkcji dopełnienia.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɛwʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: dopeu̯ʹńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. dopełnianie n., dopełniacz m., dopełnianka ż., dopełniciel m.
czas. dopełniać ndk., dopełnić dk.
Wiktionary
(1.2) uzupełnienie
Wiktionary
związany z dopełnieniem
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopełniać)
(1.1) dokonany od|dopełniać.
czasownik zwrotny dokonany dopełnić się (ndk. dopełniać się)
(2.1) dokonany od|dopełniać się.
Wiktionary
rzecz. dopełniacz mrz., dopełnianie n., dopełnienie n.
czas. dopełniać ndk.
przysł. do pełna, pełno
Wiktionary
1. pełzając, czołgając się, docierać do określonego miejsca; doczołgiwać się;
2. o roślinach: pełzając, pnąc się, osiągać jakieś miejsce
SJP.pl
taki, który gdzieś dopełzł; dopełzły, dopełźnięty
SJP.pl
1. pełzając, czołgając się, dotrzeć do określonego miejsca; doczołgać się;
2. o roślinach: pełzając, pnąc się, osiągnąć jakieś miejsce
SJP.pl
1. pełzając, czołgając się, dotrzeć do określonego miejsca; doczołgać się;
2. o roślinach: pełzając, pnąc się, osiągnąć jakieś miejsce
SJP.pl
taki, który gdzieś dopełzł; dopełznięty, dopełzły
SJP.pl
dawniej: sprawować jakąś funkcję do określonego terminu
SJP.pl
1. skończyć piec coś
2. upiec dodatkową ilość czegoś
3. przypiec, przygrzać mocno; dogrzać
4. dokuczyć komuś
5. dopiec się - skończyć się piec
SJP.pl
1. kończyć piec coś
2. piec dodatkową ilość czegoś
3. przypiekać, przygrzewać mocno; dogrzewać
4. dokuczać komuś
5. dopiekać się - kończyć się piec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopieprzać.
Wiktionary
rzecz. niedopieprzanie n.
czas. dopieprzać ndk.
Wiktionary
1. doprawić potrawę pieprzem, dosypać pieprzu;
2. wulgarnie: brutalnie kogoś pobić; dogadać komuś, dociąć; dopierdolić
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wulg. odczasownikowy od|dopierdalać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpʲjɛrdaˈlãɲɛ, AS: dopʹi ̯erdalãńe
Wiktionary
rzecz. dopierdolenie n.
czas. zapierdalać, pierdolić, dopierdalać ndk., dopierdolić dk.
Wiktionary
wulgaryzm o bardzo wielu znaczeniach, m.in.:
1. dokładać, dorzucać, dodawać;
2. dopierdalać się - doszukiwać się w kimś albo czymś czegoś złego, doczepiać się, przyczepiać się
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) wulg. dodawać w nadmiarze
(1.2) wulg. bić
(1.3) wulg. gadać głupoty
czasownik zwrotny
(2.1) wulg. czepiać się, nagabywać, dręczyć o coś, robić komuś uwagi
Wiktionary
(1.1) Wykładowca dopierdolił nam jeszcze pięć zadań.
(1.2) Dopierdolili mi w parku.
(1.3) Ale żeś teraz dopierdolił!
(2.1) Policjant dopierdolił mu się do uszkodzonego lusterka. Policjant dopierdolił się do niego o uszkodzone lusterko.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpʲjɛrˈdalat͡ɕ, AS: dopʹi ̯erdalać
Wiktionary
rzecz. dopierdalanie n., dopierdolenie n.
czas. zapierdalać, pierdolić, dopierdolić dk.
Wiktionary
dopieprzać, dowalać, dochrzaniać, dokurwiać, dojebać
Wiktionary
wulgarnie: brutalnie kogoś pobić; dogadać komuś, dociąć; dopieprzyć
SJP.pl
dopierniczyć się - pospolicie:
a) mieć o coś pretensje;
b) narzucić swoje towarzystwo
SJP.pl
1. tylko, zaledwie (dopiero co - przed chwilą)
2. wykrzyknik wzmacniający (a to dopiero!)
SJP.pl
partykuła
(1.1) zaznaczenie, że coś jest małe lub niewystarczające
(1.2) przy określeniu czasu: o czymś, co ma wydarzyć się późno, później niż oczekiwano
(1.3) postawienie warunku
(1.4) dopiero co → przed chwilą, bardzo niedawno
wykrzyknik
(2.1) podkreślenie szczególności
Wiktionary
(1.1) Nie możesz prowadzić samochodu, masz dopiero 17 lat.
(1.2) Nie dostałem jeszcze przesyłki, ma przyjść dopiero jutro.
(1.3) Przed zakupem słuchawek muszę przesłuchać na nich kilka moich ulubionych płyt – dopiero wtedy mogę ocenić, czy są dobre.
(1.4) Właśnie co dopiero odwalił na cały lemiesz sąsiadowi skibę i stając obejrzał się, czy ta kto nie idzie.
(2.1) Patrz na te grubasy. To ci dopiero para żarłoków!
Wiktionary
IPA: dɔˈpʲjɛrɔ, AS: dopʹi ̯ero
Wiktionary
(1.1) tylko, jedynie
(2.1) ależ
Wiktionary
partykuła
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. dopiero
Wiktionary
partykuła
(1.1) przest. a wówczas, a potem
(1.2) przest. no to, a więc
(1.3) przest. cóż dopiero, tym bardziej
(1.4) przest. …wzmacniająca: w funkcji wykrzyknika, wyraz zdumienia, zaskoczenia itp.
Wiktionary
(1.1) Dopieroż wieczorem, kiedy wróciliśmy do schroniska, zjedliśmy obiad.
(1.2) I to ładne i to jeszcze ładniejsze, nie wiadomo co kupić i nie wiadomo co wybrać. Dopieroż narady między sobą, pytania…
(1.3) Zamilkłem. Trudno mówić, a dopieroż mruczyć. • Więc milczę.
(1.4) Dopieroż się zrobił hałas i tumult przy drzwiach, tamci gniotą, ci pchają, owi krzyczą i grożą (…)
Wiktionary
(1.4) ależ
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopieszczać.
Wiktionary
czasownik
(1.1) drobnymi poprawkami czynić coś dobrego jeszcze lepszym
Wiktionary
rzecz. pieszczoch mos.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dopiewiec – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Dopiewo. Wieś jest siedzibą sołectwa Dopiewiec.
W pobliżu miejscowości znajduje się Miejsce Obsługi Podróżnych (MOP Dopiewiec) dla jadących Autostradą A2 w kierunku Świecka.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dopiewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, siedziba gminy Dopiewo.
Wikipedia
przymiotnik od: Dopiewo
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dopić)
(1.1) niedokonany od|dopić.
Wiktionary
rzecz. picie n., pijus mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopilnować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpʲilnɔˈvãɲɛ, AS: dopʹilnovãńe
Wiktionary
czas. dopilnować
Wiktionary
przypilnować;
1. pilnując, upewnić się, że ktoś wykona swoje obowiązki;
2. pilnując, zadbać o wykonanie, stan czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopilnowywać)
(1.1) dokonany od|dopilnowywać.
Wiktionary
(1.1) Proszę dopilnuj, aby ten list został dziś wysłany.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpʲilˈnɔvat͡ɕ, AS: dopʹilnovać
Wiktionary
rzecz. dopilnowanie n.
Wiktionary
przypilnowywać, pilnować;
1. pilnując, upewniać się, że ktoś wykonuje swoje obowiązki;
2. pilnując, dbać o wykonanie, stan czegoś
SJP.pl
1. zapinać do końca
2. dołączać coś do czegoś
3. potocznie: osiągać coś, realizować coś
4. potocznie: dokonywać końcowego sprawdzenia, wprowadzać ostatnie poprawki
SJP.pl
1. zachęcanie kogoś do walki przez okrzyki, śpiewy itp.;
2. zwiększanie swoich możliwości fizycznych przez stosowanie substancji nielegalnych lub dozwolonych, ale w zbyt dużej ilości; środek służący do takich celów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. zachęcanie kogoś do walki przez okrzyki, śpiewy itp.
(1.2) sport. zwiększanie swoich możliwości fizycznych przez stosowanie substancji nielegalnych lub dozwolonych, ale w zbyt dużej ilości
(1.3) pot. środek farmakologiczny przyjmowany w celu zwiększenia wydolności organizmu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Doping kibiców był dla niemieckich piłkarzy zbyt słabą podnietą wobec przewagi drużyny z Mediolanu.
(1.2) Ten kolarz został zawieszony na okres sześciu miesięcy za doping wydolnościowy.
(1.3) Inwestowanie w chemiczny doping mózgu nie jest pozbawione ryzyka - i na dłuższą metę się nie opłaca.
Wiktionary
IPA: ˈdɔpʲĩŋk, AS: dopʹĩŋk
Wiktionary
czas. dopingować ndk.
przym. dopingowy, antydopingowy
Wiktionary
(1.1) podnieta, zachęta
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) zachęcać do podejmowania większego wysiłku
czasownik zwrotny niedokonany dopingować się (dk. brak)
(2.1) wzbudzać w sobie samym chęć do podejmowania większego wysiłku
(2.2) zachęcać siebie nawzajem do podejmowania większego wysiłku
(2.3) pot. zażywać środki dopingujące
Wiktionary
(1.1) Proszę zauważyć, jak pięknie Anglicy dopingują swoją reprezentację.
(2.1) Cykliczność zawodów sprawia, że dzieci i młodzież w naturalny sposób same dopingują się do podnoszenia sobie poprzeczki.
(2.2) Stanowimy w tym sezonie szczególnie dobry kolektyw, nawzajem się dopingujemy do lepszej pracy.
(2.3) Jednak z uwagi na to, że zażyty przez nią specyfik nie wskazywał na dopingowanie się na Justynę nałożono mniejszą roczną dyskwalifikację.
Wiktionary
rzecz. doping m.
przym. dopingowy
Wiktionary
(1.1) mobilizować, motywować
(2.1) mobilizować się, motywować się
Wiktionary
potocznie: sportowiec przyjmujący środki dopingujące
SJP.pl
potocznie: sportsmenka przyjmująca środki dopingujące
SJP.pl
związany z dopingiem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) sport. związany z dopingem, farmakologicznym wspomaganiem sprawności
Wiktionary
rzecz. doping mrz.
czas. dopingować
Wiktionary
sztuczne lub prawdziwe włosy przypinane w celu uzupełnienia lub przyozdobienia fryzury; treska, tresa
SJP.pl
krótka dodatkowa notatka lub uwaga; adnotacja, dopisek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopisać.
Wiktionary
czas. dopisać
rzecz. pisanina ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopisywać)
(1.1) dokonany od|dopisywać.
Wiktionary
(1.1) — Tylko niech pan doktor napisze do Kołobrzegu. — Mogę tylko dopisać, że pacjentka bardzo prosi o miejscowość nadmorską.
Wiktionary
IPA: dɔˈpʲisat͡ɕ, AS: dopʹisać
Wiktionary
czas. pisać
rzecz. dopisek mrz., pismo n., dopisanie n., pisanina ż.
Wiktionary
krótka dodatkowa notatka lub uwaga; adnotacja, dopis
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dodatkowa, krótka informacja dodana do uprzednio istniejącego tekstu
(1.2) dodatkowy, krótki przekaz tekstowy dołączony do listu pod tekstem głównym
Wiktionary
(1.1) Na samym dole dopisek „Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach”.
Wiktionary
rzecz. pisanina ż.
czas. dopisać dk., dopisywać ndk.
Wiktionary
(1.1) adnotacja, notatka, przypisek
(1.2) postscriptum
Wiktionary
osoba dodająca tekst do już napisanego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopisywać.
Wiktionary
rzecz. pisanina ż.
Wiktionary
czasownik
(1.1) pisząc dodawać tekstu do już napisanego
(1.2) spełniać oczekiwania
Wiktionary
(1.1) Drwiono z jej listów pisanych do województwa, bo na kopertach dopisywała: nauczycielka z telewizji… Pewnie plotka!
(1.2) Na spotkaniach wyborczych naszej kandydatki frekwencja niestety nie dopisywała i trudno obwiniać o to deszcz.
Wiktionary
czas. pisać
rzecz. dopisek mrz., pismo n., pisanina ż.
Wiktionary
1. zapiąć do końca
2. dołączyć coś do czegoś
3. potocznie: osiągnąć coś, zrealizować coś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopinać)
(1.1) dokonany od|dopinać.
Wiktionary
(1.1) Władza sądziła, że zwierając szeregi, zastraszając i kompromitując przeciwników, dopnie swego.
Wiktionary
IPA: ˈdɔpʲjɔ̇̃ɲt͡ɕ, AS: dopʹi ̯o̊̃ńć
Wiktionary
rzecz. dopięcie n.
czas. zapinać
Wiktionary
wypić do końca
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopijać)
(1.1) dokończyć picie czegoś, co już było wcześniej pite
Wiktionary
(1.1) Spieszył się na pociąg, więc dopił szybko kawę i wyszedł z kawiarni.
Wiktionary
IPA: ˈdɔpʲit͡ɕ, AS: dopʹić
Wiktionary
czas. pić
przym. niedopity
rzecz. picie n., pijus mos.
Wiktionary
1. zapiąć do końca
2. dołączyć coś do czegoś
3. potocznie: osiągnąć coś, zrealizować coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) spowodowanie zapięcia czegoś rozpiętego
(1.2) przen. osiągnięcie czegoś
Wiktionary
(1.2) To jego ostatnia szansa na dopięcie swego najbardziej ambitnego celu kadencji.
Wiktionary
IPA: dɔˈpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: dopʹi ̯ė̃ńće
Wiktionary
czas. dopiąć, zapinać
Wiktionary
(1.1) zapięcie
Wiktionary
spiłowywać do końca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. eduk. ocena dopuszczająca (w polskim systemie edukacji od roku 1999)
Wiktionary
(1.1) Byłem zagrożony, ale wyciągnąłem na dopkę.
Wiktionary
(1.1) dop, dwója
Wiktionary
pleść do końca, dodatkowo
SJP.pl
spleść do końca, dodatkowo
SJP.pl
1. dokańczać plątanie;
2. potocznie: doplątywać się - przyłączać się
SJP.pl
przysłówek
(1.1) poprzez pochwę
Wiktionary
przym. dopochwowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) med. umieszczany w pochwie
Wiktionary
(1.1) U kobiet w ciąży nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płód, tym niemniej leczenie miejscowe lub dopochwowe należy ograniczyć do przypadków uzasadnionych.
Wiktionary
przysł. dopochwowo
Wiktionary
(1.1) pochwowy, waginalny
Wiktionary
1. dać coś dodatkowo do wypicia;
2. dokończyć pojenie, napoić do końca
SJP.pl
dawniej: dopóki, póki;
1. do końca czasu, w którym coś trwa, np. Dopokąd było zimno, spalali dużo węgla.;
2. do czasu, aż, np.: Bili brawo, dopokąd nie zaczął grac.
SJP.pl
spójnik wprowadzający zdanie podrzędne
(1.1) daw. …twierdzące, wskazujące na to, jak długo trwa sytuacja opisywana przez zdanie nadrzędne; dopóki
(1.2) daw. …przeczące, wskazujące na to, kiedy zakończy lub zakończyła się sytuacja opisywana przez zdanie nadrzędne; dopóki
Wiktionary
(1.1) Przecież i ja ziemi tyle mam, / Ile jej stopa ma pokrywa, / Dopokąd idę!…
Wiktionary
(1.1) dopóki, póki; przest. pokąd
(1.2) dopóki, póki; przest. pokąd
Wiktionary
wzmocnione "dopokąd"
SJP.pl
udzielać komuś pomocy, wspierać kogoś; wspomagać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dopomóc)
(1.1) udzielać komuś pomocy
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɔ̃ˈmaɡat͡ɕ, AS: dopõmagać
Wiktionary
rzecz. dopomaganie n., dopomożenie n.
czas. dopomóc dk.
Wiktionary
dopominać się;
1. ponawiać prośbę lub żądanie; domagać się;
2. odczuć brak czegoś, potrzebować czegoś
SJP.pl
dopomnieć się;
1. ponowić prośbę lub żądanie; domagać się, zabiegać o coś;
2. odczuć brak czegoś, potrzebować czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) daw. pomoc, obrona
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɔ̃mɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: dopõmožẽńe
Wiktionary
czas. dopomóc dk., dopomagać ndk.
Wiktionary
udzielić komuś pomocy, wesprzeć kogoś; wspomóc
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dopomagać)
(1.1) dokonany od|dopomagać.
Wiktionary
IPA: dɔˈpɔ̃mut͡s, AS: dopõmuc
Wiktionary
rzecz. pomocnictwo n., pomoc ż.
przym. pomocny
Wiktionary
uzupełniać wyposażenie, wzbogacać zasoby, dodawać jakąś część lub funkcjonalność
SJP.pl
uzupełnić wyposażenie, wzbogacić zasoby, dodać jakąś część lub funkcjonalność
SJP.pl
dawniej: dopóty, póty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopowiadać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɔvʲjaˈdãɲɛ, AS: dopovʹi ̯adãńe
Wiktionary
czas. dopowiadać, powiedzieć
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) uzupełniać swoją wypowiedź o jakieś wyrażenie, zwrot; mówić coś jeszcze poza tym, co już się powiedziało; dodać parę słów
(1.2) uzupełniać, wyjaśniać coś swoim stanem
Wiktionary
IPA: ˌdɔpɔˈvʲjadat͡ɕ, AS: dopovʹi ̯adać
Wiktionary
rzecz. dopowiadanie n., dopowiedzenie n.
rzecz. dopowiedzieć dk.
czas. powiedzieć
Wiktionary
1. uzupełnienie wcześniejszej wypowiedzi;
2. dopełnienie czegoś. np. dopowiedź orkiestrowa
SJP.pl
wezwać osobę trzecią do udziału w procesie jako pozwanego
SJP.pl
odbywający się do południa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zob. sobowtór.
Wiktionary
1. podwójna kawa, np. podwójne espresso;
2. określenie muzyczne: podwójnie; występuje w powiązaniu z innymi określeniami wykonawczymi
SJP.pl
potocznie: aparat dopplerowski (urządzenie do robienia USG)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z efektem Dopplera, pozwalający określić prędkość czegoś obserwowanego dzięki efektowi Dopplera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dokończenie prasowania
(1.2) doprasowanie się: osiągnięcie efektu prasowaniafakt.
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doprasowywać)
(1.1) dokończyć prasowanie
czasownik zwrotny dokonany doprasować się (ndk. doprasowywać się)
(2.1) osiągnąć efekt prasowania
Wiktionary
(1.1) Zazwyczaj ubolewam, że nie mogę doprasować moich ukochanych rzeczy, więc oddaje je do pralni, aby były porządnie wyprasowane.
(2.1) Po raz kolejny moja czarna koszula nie doprasowała się.
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. prasować ndk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kończenie prasowania
(1.2) doprasowanie się: osiąganie efektu prasowaniafakt.
Wiktionary
rzecz. prasówka ż., prasownictwo n., prasownia ż., doprasowanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., prasa ż., prasowalnia ż., prasowalnica ż., prasowanie n., prasowanko n., prasowarka ż., prasownica ż., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n., prasowalność ż.
czas. doprasować dk., doprasowywać ndk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., prasować ndk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalny, prasowalniczy, prasowniczy
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. doprasować)
(1.1) niedokonany od|doprasować.
czasownik zwrotny niedokonany doprasowywać się (dk. doprasować się)
(2.1) niedokonany od|doprasować się.
Wiktionary
rzecz. prasowanie n., prasownica ż., prasownictwo n., prasowacz mos., prasowaczka ż., prasowalność ż., prasa ż., prasówka ż., prasowarka ż., prasowalnia ż., prasownia ż., prasowalnica ż., prasowanko n., doprasowanie n., doprasowywanie n., naprasowanie n., odprasowanie n., odprasowywanie n., poprasowanie n., przeprasowanie n., przeprasowywanie n., przyprasowanie n., przyprasowywanie n., rozprasowanie n., rozprasowywanie n., sprasowanie n., sprasowywanie n., uprasowanie n., wprasowanie n., wprasowywanie n., wyprasowanie n., wyprasowywanie n., zaprasowanie n., zaprasowywanie n.
czas. prasować ndk., doprasować dk., naprasować dk., odprasować dk., odprasowywać ndk., poprasować dk., przeprasować dk., przeprasowywać ndk., przyprasować dk., przyprasowywać ndk., rozprasować dk., rozprasowywać ndk., sprasować dk., sprasowywać ndk., uprasować dk., wprasować dk., wprasowywać ndk., wyprasować dk., wyprasowywać ndk., zaprasować dk., zaprasowywać ndk.
przym. prasowalniczy, prasowniczy, prasowalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zapraszanie kogoś dodatkowo
(1.2) pot. uzyskiwanie czegoś po długich, usilnych prośbach
Wiktionary
rzecz. prośba ż., proszenie n., doproszenie n., napraszanie n., naproszenie n., naspraszanie n., odpraszanie n., odproszenie n., ponaspraszanie n., poproszenie n., pospraszanie n., powypraszanie n., pozapraszanie n., przepraszanie n., przeproszenie n., spraszanie n., sproszenie n., upraszanie n., uproszenie n., wproszenie n., wpraszanie n., wypraszanie n., wyproszenie n., zapraszanie n., zaproszenie n.
czas. prosić ndk., dopraszać ndk., doprosić dk., napraszać się ndk., naprosić dk., naspraszać dk., odpraszać ndk., odprosić dk., ponaspraszać dk., poprosić dk., pospraszać dk., powypraszać dk., pozapraszać dk., przepraszać ndk., przeprosić dk., spraszać ndk., sprosić dk., upraszać ndk., uprosić dk., wpraszać się ndk., wprosić się dk., wypraszać ndk., wyprosić dk., zapraszać ndk., zaprosić dk.
Wiktionary
1. partykuła podkreślająca prawdziwość komunikowanego w zdaniu sądu, odnosząca się do treści całego zdania lub występująca przed wyrażeniem, do którego się odnosi, dodawana do rzeczownika, przymiotnika, czasownika, przysłówka lub liczebnika; naprawdę, zaprawdę, rzeczywiście, istotnie;
2. partykuła tworząca zależne od wcześniejszego kontekstu osobne wypowiedzenie o charakterystycznej, wznoszącej intonacji pytania, wyrażające brak wiary mówiącego w prawdziwość uzyskanej informacji lub jego wątpliwości, czy jest ona prawdziwa, np.: "Napędziłeś nam strachu. - Doprawdy?"
SJP.pl
partykuła
(1.1) podkreślająca prawdziwość
(1.2) wyrażająca zdziwienie
Wiktionary
(1.1) Co się zaś tyczy holajzy, to doprawdy nie widzę potrzeby, aby pan miał fatygować się po nią do domu.
Wiktionary
(1.1) rzeczywiście, naprawdę, zaprawdę, zaiste, iście, dalibóg, dalipan
(1.2) czyżby
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doprawiać.
Wiktionary
rzecz. doprawienie n.
Wiktionary
1. wzmacniać smak czegoś, dodając przyprawy
SJP.pl
czasownik
(1.1) dodawać przypraw do smaku
Wiktionary
(1.1) Elżbieta kończyła doprawiać specjalnym sosem surówkę z różnorakich warzyw i owoców, a Alicja już zaczęła nakrywać stół kolorowym obrusem.
(1.1) Zasadziła wnuczkę do ucierania ziemniaków na tarce, a sama doprawiała kiszoną kapustę.
Wiktionary
rzecz. doprawienie n., przyprawa ż.
czas. przyprawiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doprawić.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpraˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: dopravʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. doprawić dk., doprawiać ndk.
rzecz. doprawianie n.
Wiktionary
1. wzmocnić smak czegoś, dodając przyprawy;
2. przygotować do użytku
SJP.pl
1. wzmocnić smak czegoś, dodając przyprawy;
2. przygotować do użytku
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doprawiać)
(1.1) dokonany od|doprawiać.
Wiktionary
(1.1) Ta zupa ma nijaki smak. Trzeba ją doprawić.
Wiktionary
IPA: dɔˈpravʲit͡ɕ, AS: dopravʹić
Wiktionary
rzecz. doprawienie n., przyprawa ż.
czas. przyprawiać
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński przismaczyć
Wiktionary
dodatkowe picie alkoholu
SJP.pl
1. wyprać do czysta;
2. wyprać dodatkową ilość;
3. skończyć pranie
SJP.pl
określić coś bardziej szczegółowo; uściślić, uszczegółowić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doprecyzowywać)
(1.1) sprawić, że coś wyrażone jest dokładniej, niż wcześniej
Wiktionary
(1.1) Poseł przekonywał też, że by prezydent podpisał ustawę, wystarczy nanieść dwie kosmetyczne poprawki: doprecyzować zasady wyborów władz organizacji samorządowych i zaproponować inną metodę poboru składek […].
Wiktionary
czas. doprecyzowywać ndk.
Wiktionary
określać coś bardziej szczegółowo; uściślać, uszczegóławiać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. doprecyzować)
(1.1) sprawiać, że coś wyrażone jest dokładniej, niż wcześniej
Wiktionary
(1.1) Towarzystwa ubezpieczeniowe nie mają prawa doprecyzowywać umowy obowiązkowego ubezpieczenia.
Wiktionary
czas. doprecyzować dk.
Wiktionary
wyprodukować dodatkową ilość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. zaproszenie kogoś dodatkowo
(1.2) pot. uzyskanie czegoś po długich, usilnych prośbach
Wiktionary
rzecz. prośba ż., proszenie n., dopraszanie n., napraszanie n., naproszenie n., naspraszanie n., odpraszanie n., odproszenie n., ponaspraszanie n., poproszenie n., pospraszanie n., powypraszanie n., pozapraszanie n., przepraszanie n., przeproszenie n., spraszanie n., sproszenie n., upraszanie n., uproszenie n., wproszenie n., wpraszanie n., wypraszanie n., wyproszenie n., zapraszanie n., zaproszenie n.
czas. prosić ndk., dopraszać ndk., doprosić dk., napraszać się ndk., naprosić dk., naspraszać dk., odpraszać ndk., odprosić dk., ponaspraszać dk., poprosić dk., pospraszać dk., powypraszać dk., pozapraszać dk., przepraszać ndk., przeprosić dk., spraszać ndk., sprosić dk., upraszać ndk., uprosić dk., wpraszać się ndk., wprosić się dk., wypraszać ndk., wyprosić dk., zapraszać ndk., zaprosić dk.
Wiktionary
doprowadzający wodę kanał lub rurociąg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doprowadzać.
Wiktionary
czas. doprowadzać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. doprowadzić)
(1.1) przywodzić kogoś/coś w określone miejsce
(1.2) powodować jakiś stan
(1.3) umożliwiać dostęp czegoś do jakiegoś miejsca
Wiktionary
(1.1) Doprowadzał mnie do przejścia, później zawsze musiałam iść sama.
(1.2) Doprowadzasz mnie do szału! Nie mogłabyś choć raz być zwyczajnie cicho?!
(1.2) Ucz się pilnie i na bieżąco. Nie doprowadzaj się do sytuacji, gdy musisz nadrabiać lekcje.
(1.2) Zawsze należy gotować masę mieszając, by nie doprowadzać do powstawania grudek.
(1.2) Alkohol i narkotyki doprowadzają ludzi do przepaści.
(1.3) Właśnie u nas na wsi doprowadzają telewizję.
Wiktionary
IPA: ˌdɔprɔˈvad͡zat͡ɕ, AS: doprovaʒać
Wiktionary
rzecz. doprowadzanie, doprowadzenie
czas. doprowadzić dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doprowadzić.
Wiktionary
czas. doprowadzić, doprowadzać
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doprowadzać)
(1.1) dokonany od|doprowadzać.
Wiktionary
(1.1) Musiałem odkręcić kranik, żeby doprowadzić paliwo.
(1.1) Zamontowanie karty o innej specyfikacji napięciowej może doprowadzić do uszkodzenia płyty głównej.
(1.1) Stosowanie tych nowych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości […]
Wiktionary
IPA: ˌdɔprɔˈvad͡ʑit͡ɕ, AS: doprovaʒ́ić
Wiktionary
czas. doprowadzać
rzecz. doprowadzenie n.
Wiktionary
dawniej:
1. domknąć, docisnąć;
2. dotrzeć, dojść
SJP.pl
prząść do końca lub do pewnego miejsca; doprzędywać
SJP.pl
prząść do końca lub do pewnego miejsca; doprzędać
SJP.pl
dołączenie do zaprzęgu dodatkowego zwierzęcia; doprzężenie, przyprzążka
SJP.pl
1. pukając w coś, spowodować, aby zbliżyło się to do czegoś innego;
2. dopukać się -
a) przywołać kogoś do okna, drzwi itp. pukaniem; dostukać się;
b) nawiązać z kimś kontakt dzięki uporczywym działaniom;
c) wpłynąć na czyjeś emocje dzięki uporczywym staraniom
SJP.pl
1. pukając w coś, powodować, aby zbliżyło się to do czegoś innego;
2. dopukiwać się -
a) przywoływać kogoś do okna, drzwi itp. pukaniem; dostukiwać się;
b) próbować nawiązać z kimś kontakt dzięki uporczywym działaniom;
c) próbować wpłynąć na czyjeś emocje dzięki uporczywym staraniom
SJP.pl
nieszczęście, zrządzenie losu lub Boga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urz. eduk. druga po najniższej ocena szkolna, stopień dopuszczający
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy czynny od: dopuszczać
Wiktionary
czas. dopuszczać ndk.
rzecz. dopuszczalność ż.
przysł. dopuszczająco
Wiktionary
(1.1) skr. dop.; symbol. 2
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) warunkowe dozwolenie
Wiktionary
(1.1) Pojęcie akceptowalności należy odróżnić od normatywnych koncepcji dopuszczalności (…).
Wiktionary
rzecz. dopuszczający mrz., dopuszczanie, dopuszczenie
czas. dopuszczać, dopuścić
przym. dopuszczalny
przysł. dopuszczalnie
Wiktionary
dozwolony, tolerowany w jakiejś sytuacji pod jakimś warunkiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dozwolony, tolerowany w jakiejś sytuacji pod jakimś warunkiem
Wiktionary
(1.1) Szczegółowe zadania spoczywające na tej organizacji to ustalanie dopuszczalnych norm naświetlania, wykrywanie promieniowania oraz doskonalenie metod ochrony.
Wiktionary
IPA: ˌdɔpuʃˈt͡ʃalnɨ, AS: dopuščalny
Wiktionary
rzecz. dopuszczalność ż., dopust m., dopuszczenie n.
czas. dopuszczać ndk., dopuścić dk.
przysł. dopuszczalnie
Wiktionary
(1.1) dozwolony, tolerowany, akceptowalny, do pomyślenia, do przyjęcia, do zniesienia, dość dobry, jaki taki, pot. może być, przest. możebny, możliwy, pot. ujdzie, względny, znośny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopuszczać.
Wiktionary
czas. dopuszczać, puszczać, dopuścić
rzecz. dopuszczalność ż., puścizna ż., spuścizna ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dopuścić)
(1.1) pozwalać zbliżyć się do kogoś lub czegoś
(1.2) uznawać coś za możliwe
(1.3) zootechn. doprowadzać samca do samicy w celu rozrodu
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dopuścić)
(2.1) przystawać, zgadzać się na coś, nie przeszkadzać czemuś
czasownik zwrotny niedokonany dopuszczać się (dk. dopuścić się)
(3.1) robić coś, zwykle nielegalnego
Wiktionary
(1.1) Cały czas rozmawia, nie dopuszcza nikogo do telefonu.
(1.2) Przepisy krajowe, które dopuszczają rozwiązanie stosunku pracy z powodu osiągnięcia przez pracownika wieku emerytalnego, nie są sprzeczne z prawem unijnym.
(2.1) Są jeszcze kraje, które nadal dopuszczają kary cielesne jako legalny sposób karania dzieci.
(3.1) Złodziej ma wymówkę, gdy się sam sędzia kradzieży dopuszcza.
Wiktionary
rzecz. dopuszczający mrz., dopust m., dopuszczanie n., dopuszczenie n., dopuszczalność ż., puścizna ż., spuścizna ż.
czas. dopuścić, popuścić dk., puszczać ndk., puścić dk.
przym. dopuszczalny, niedopuszczalny
Wiktionary
(1.2) przewidywać, przypuszczać
(2.1) przyzwalać, zezwalać, pozwalać
(3.1) popełniać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopuścić.
Wiktionary
czas. dopuścić, dopuszczać, puszczać
przym. dopuszczalny
rzecz. dopuszczalność ż., puścizna ż., spuścizna ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopuszczać)
(1.1) dokonany od|dopuszczać.
Wiktionary
(1.1) W przypadku, kiedy policjant posiada widoczny tatuaż, przełożony może nie dopuścić go do pełnienia służby lub może odsunąć od jej pełnienia.
Wiktionary
IPA: dɔˈpuɕt͡ɕit͡ɕ, AS: dopuśćić
Wiktionary
rzecz. dopust m., dopuszczalność ż., dopuszczanie n., dopuszczenie n.
czas. puszczać, dopuszczać ndk.
przym. dopuszczalny
przysł. dopuszczalnie
Wiktionary
1. dokończyć zadawanie pytań; zapytać dodatkowo;
2. rzadko: wypytać kogoś, chcąc się czegoś dowiedzieć; dopytać się;
3. dopytać się - usilnie pytając, dowiedzieć się czegoś; wywiedzieć się
SJP.pl
potocznie: dodatkowy egzamin ustny, zwykle na uczelni
SJP.pl
potocznie: osoba wnikliwie pytająca o wszystkie szczegóły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopytywać.
Wiktionary
rzecz. niedopytywanie n.
czas. dopytywać ndk.
Wiktionary
1. dokańczać zadawanie pytań; pytać dodatkowo;
2. wypytywać kogoś, chcąc się czegoś dowiedzieć; dopytywać się;
3. dopytywać się - usilnie pytając, dowiedzieć się czegoś; dopytywać
SJP.pl
do momentu gdy coś się wydarzy; do końca czasu; do jakiegoś czasu
SJP.pl
spójnik wprowadzający zdanie podrzędne
(1.1) jeśli zdanie podrzędne jest twierdzące, informuje, że sytuacja opisana w zdaniu nadrzędnym trwa tak długo, jak długo prawdziwe jest zdanie podrzędne
(1.2) jeśli zdanie podrzędne jest przeczące, informuje, że sytuacja opisana w zdaniu nadrzędnym zakończy się (zakończyła się) dopiero, gdy zajdzie lub zaszła sytuacja opisana w zdaniu podrzędnym po usunięciu przeczenia
Wiktionary
(1.1) Nie wyjdę z domu, dopóki pada deszcz.
(1.1) Dopóki orły się gnieździły i dopóki je szanowano, dopóty sprzyjało szczęście Herburtom.
(1.2) przysłowie: Dopóty dzban wodę nosi, dopóki mu się ucho nie urwie.
(1.2) Dopóki nie mam pracy, nie mogę szaleć z wydatkami.
(1.2) Dopóki robotnicy nie mają jasnego wyobrażenia o przyszłym ustroju, dopóki nie przygotowali się doń w zupełności, nie ma po co zaczynać rewolucji robotniczej.
Wiktionary
IPA: dɔˈpuci, AS: dopuḱi
Wiktionary
(1.1) póki (ze zdaniem twierdzącym)
(1.2) póki (ze zdaniem przeczącym), aż (ze zdaniem twierdzącym lub przeczącym)
Wiktionary
spójnik komunikujący, iż czas trwania czegoś jest wyznaczony przez czas trwania innej czynności lub stanu
SJP.pl
spójnik
(1.1) …komunikujący, iż czas trwania czegoś jest wyznaczony przez czas trwania jakiejś innej czynności lub stanu
Wiktionary
(1.1) Pisanie książek wymaga od autora całkowitego zaangażowania, które trwa dopóty, dopóki nie powstanie ostatnia strona.
Wiktionary
(1.1) póty
Wiktionary
skrót od: dopływ
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dopłacić.
Wiktionary
czas. dopłacić
rzecz. dopłata ż.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dopłacać)
(1.1) dokonany od|dopłacać.
Wiktionary
(1.1) Miasto dopłaci również do budowy sali gimnastycznej w Rdzawce.
Wiktionary
IPA: dɔˈpwat͡ɕit͡ɕ, AS: dopu̯aćić
Wiktionary
rzecz. dopłacenie n., dopłata ż.
Wiktionary
kwota do dopłacenia; dopłacenie do czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uiszczenie dodatkowej opłaty, dopłacenie
(1.2) dodatkowo opłacona kwota
Wiktionary
Dopłata – uzupełnienie sumy, zapłata brakującej należności lub długu.
W polskim Kodeksie spółek handlowych nazwą „dopłata” określa się przewidzianą wyłącznie dla spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (a niedostępną dla spółek akcyjnych) formę dodatkowego finansowania tych spółek przez wspólników. Zasady wnoszenia dopłat do spółki oraz ich zwrotu wspólnikom opisane są zasadniczo w art. 177–179 ksh (w Rozdziale 2 – „Prawa i obowiązki wspólników”) oraz mogą być uszczegółowione w umowie spółki.
Wikipedia
rzecz. dopłacenie n., dopłacanie n., opłata ż., zapłata ż., wpłata ż., wypłata ż., spłata ż.
czas. dopłacić dk., dopłacać ndk., płacić ndk., zapłacić dk., wpłacić dk., wpłacać ndk., wypłacić dk., wypłacać ndk., spłacić dk., spłacać ndk.
Wiktionary
(1.1) dopłacenie
Wiktionary
1. płynąc, dotrzeć gdzieś;
2. przemieszczając się w jakimś kierunku, dotrzeć gdzieś
SJP.pl
1. docieranie cieczy, energii itp. do określonego miejsca, np. dopływ krwi do mózgu;
2. rzeka, która uchodzi do innej rzeki lub jeziora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czynność docierania cieczy, energii itp. do określonego miejsca
(1.2) geogr. hydrol. rzeka, która uchodzi do innej rzeki lub jeziora
Wiktionary
Dopływ – rzeka lub mniejszy ciek, który nie uchodzi bezpośrednio do zbiornika wodnego (morza, jeziora), ale do innego cieku (będącego recypientem tego dopływu). W zależności od tego, z której strony brzegu rzeki (patrząc od źródła) dopływ łączy się z nią, wyróżnia się dopływy lewe i prawe. Ponadto dopływy mogą mieć własne dopływy – tworząc w ten sposób hierarchię sieci rzecznej: rzeka główna, dopływy pierwszego stopnia, drugiego, trzeciego, itd.
Wikipedia
(1.1) Zakład energetyczny powinien gwarantować nieprzerwany dopływ energii do gospodarstw domowych.
(1.1) Nie ma to jak stały dopływ gotówki.
(1.2) Stobrawa jest lewym dopływem Odry.
Wiktionary
IPA: ˈdɔpwɨf, AS: dopu̯yf
Wiktionary
rzecz. pływanie n., płynięcie n., dopływanie n., pływalnia ż.
czas. pływać, dopływać
przym. dopływowy
przysł. dopływowo
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dopłynąć)
(1.1) płynąc, osiągać cel
(1.2) o cieczy, gazie: docierać do określonego miejsca
Wiktionary
(1.1) Dopływając do Gdyni, nie zużyli nawet połowy paliwa.
Wiktionary
rzecz. dopływ mrz., dopłynięcie n., dopływanie n.
czas. dopłynąć dk.
przym. dopływowy
Wiktionary
związany z dopływem
SJP.pl
członek starożytnego plemienia greckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. członek starożytnego plemięemienia greckiego;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Lud Dorów z Dorydy wyruszył na podbój Peloponezu.
Wiktionary
przym. dorycki
rzecz. dorycki mrz., Doryda ż.
Wiktionary
członek starożytnego plemienia greckiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|polski|ż., poufała forma imienia Dorota
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Dorota ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Dorka
Wiktionary
potocznie:
1. osoba, która coś dorabia;
2. osoba zarabiająca więcej pieniędzy dzięki dodatkowej pracy
SJP.pl
1. robić coś dodatkowego lub brakującego;
2. potocznie: zarabiać dodatkowo;
3. przenośnie: wymyślać coś dla uzasadnienia czegoś
SJP.pl
ryba okoniokształtna z rodziny prażmowatych, występująca w Morzu Śródziemnym i we wschodnim Atlantyku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) icht. srebrzysta ryba morska z pasami na bokach;
Wiktionary
Dorada, sparus złotogłowy ("Sparus aurata") – gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny prażmowatych (Sparidae), jedyny przedstawiciel rodzaju "Sparus".
Wikipedia
IPA: dɔˈrada, AS: dorada
Wiktionary
1. ten, kto doradza, udziela porad;
2. człowiek lub czynnik wpływający na kogoś pozytywnie lub negatywnie;
3. osoba udzielająca fachowych porad z danej dziedziny za opłatą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba udzielająca porad
(1.2) ktoś wywierający wpływ
Wiktionary
To jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła „Doradca”.
Wikipedia
(1.1) Prezydent nominował swoich doradców.
Wiktionary
IPA: dɔˈratt͡sa, AS: doratca
Wiktionary
rzecz. doradztwo n., doradzanie n., doradzenie n.
:: fż. doradczyni ż.
czas. radzić, doradzać ndk., doradzić dk.
przym. doradczy, radcowski
Wiktionary
służący radą, doradzający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) udzielający rad, służący radą
Wiktionary
rzecz. doradca mos., doradczyni ż.
czas. doradzać ndk., doradzić dk.
Wiktionary
(1.1) konsultacyjny, konsultatywny
Wiktionary
kobieta, która doradza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta udzielająca porad
Wiktionary
(1.1) Pierwszym obowiązkiem Cianne, a przynajmniej tak widzi to sama doradczyni, jest zapewnienie bezpieczeństwa senatorce.
Wiktionary
rzecz. doradztwo n.
:: fm. doradca m.
czas. radzić, doradzać ndk., doradzić dk.
przym. doradczy, radcowski
Wiktionary
(1.1) konsultantka
Wiktionary
ryba okoniokształtna z rodziny prażmowatych, występująca w Morzu Śródziemnym i we wschodnim Atlantyku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dawanie rad
Wiktionary
(1.1) Po wygaśnięciu urzędu zajmował się doradzaniem w sprawach czynszowych.
Wiktionary
rzecz. doradca mos., doradztwo n., doradzenie n., radca mos.
czas. doradzać ndk., doradzić dk.
przym. radcowski, radziecki
Wiktionary
mówić komuś, co byłoby dla niego dobrze zrobić; radzić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. doradzić)
(1.1) udzielać rad, wskazywać wyjście z sytuacji
Wiktionary
rzecz. doradzenie n., doradzanie n., radna ż., doradca mos., doradczyni ż., doradztwo n., radca mos.
czas. doradzić dk.
przym. doradczy, radcowski, radziecki
Wiktionary
(1.1) radzić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) danie rady
Wiktionary
(1.1) Poproś panią w aptece o doradzenie ci, które witaminy są lepsze.
Wiktionary
rzecz. doradca mos., doradzanie n., doradztwo n., radca mos.
czas. doradzać ndk., doradzić dk.
przym. radcowski, radziecki
Wiktionary
powiedzieć komuś, co byłoby dla niego dobrze zrobić; poradzić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doradzać)
(1.1) dokonany od|doradzać.
Wiktionary
rzecz. radna ż., radca mos., doradzanie n., doradzenie n., rada ż., doradca m., doradczyni ż.
czas. doradzać ndk., radzić ndk.
przym. radcowski, radziecki, doradczy
Wiktionary
udzielanie fachowych porad, zwłaszcza prawnych i ekonomicznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) udzielanie porad
(1.2) przest. funkcja doradcy
Wiktionary
(1.1) Nasi specjaliści od trzody chlewnej świadczą doradztwo od żywienia zwierząt po zarządzanie stadem.
Wiktionary
rzecz. doradca mos., doradzanie n., doradzenie n., doradczyni ż.
czas. doradzać ndk.
Wiktionary
prawie dorosły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) prawie dorosły
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy od: dorastać
Wiktionary
rzecz. dorosły mos., dorosła ż., dorastanie n., dorośnięcie n.
przym. dorosły
czas. dorastać ndk., dorosnąć dk., doróść dk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dorosnąć, doróść)
(1.1) rosnąc, osiągać właściwy wzrost lub wysokość
(1.2) stawać się dorosłym; zbliżać się do pełnoletniości
(1.3) osiągać odpowiedni poziom rozwoju
Wiktionary
(1.1) Nasz szczeniak już dorasta, więc trzeba kupić mu obrożę.
(1.2) Znam Albańczyka, który dorastał w Danii.
(1.3) Przecież ludzie czasem dorastają do zadań, które są im postawione!
Wiktionary
rzecz. dorastanie n., dorosły mos., dorosłość ż.
przym. dorastający, dorosły
czas. dorosnąć, rosnąć, postawić
Wiktionary
(1.1) rosnąć, rozwijać się, wzrastać
(1.2) dojrzewać
(1.3) dorównywać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) książk. bez przygotowania, na potrzebę chwili; natychmiast
Wiktionary
IPA: dɔˈraʑɲɛ, AS: doraźńe
Wiktionary
przym. doraźny
rzecz. doraźność ż.
Wiktionary
→ doraźny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego co doraźne
Wiktionary
przym. doraźny
przysł. doraźnie
Wiktionary
zastosowany okolicznościowo; natychmiastowy, dorywczy, okolicznościowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zadowalający w danym momencie, zastosowany okolicznościowo, wynikający z potrzeby chwili
Wiktionary
(1.1) Bank dla doraźnej korzyści raczej zrujnuje przedsiębiorstwo, które kredytuje, niż wesprze je w trudnym okresie, licząc na przyszłe korzyści.
Wiktionary
rzecz. doraźność ż., raz mrz.
przysł. doraźnie
licz. raz
przym. raźny
Wiktionary
(1.1) tymczasowy
Wiktionary
[czytaj: dorDOŃ] rzeka we Francji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Holandii
SJP.pl
Dordrecht – miasto i gmina w zachodniej Holandii, w prowincji Holandia Południowa, w delcie Renu i Mozy, na południowy wschód od Rotterdamu. Liczy 113 381 mieszkańców (2012) i tym samym stanowi trzecie co do wielkości miasto w tej prowincji, po Rotterdamie i Hadze.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. dojrzałość
Wiktionary
IPA: dɔˈrd͡zawɔɕt͡ɕ, AS: dorʒau̯ość
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dordzewieć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔrd͡zɛˈvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: dorʒevʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. dordzewieć
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) zardzewieć do końca
Wiktionary
(1.1) A może po latach zbutwieje stylisko i łopata padnie na swą metalową twarz, aby leżąc w dzikiej trawie dordzewieć do końca?
Wiktionary
IPA: dɔˈrd͡zɛvʲjɛ̇t͡ɕ, AS: dorʒevʹi ̯ėć
Wiktionary
rzecz. dordzewienie n.
Wiktionary
zredagować coś dodatkowo, do końca
SJP.pl
doprowadzać redakcję czegoś do końca
SJP.pl
dokładnie wyregulować
SJP.pl
regulować ostatecznie, dokładnie
SJP.pl
zdrobnienie od: Izydor, Teodor (imiona męskie)
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m.;
Wiktionary
Dorian – imię męskie pochodzenia greckiego. Użył go Oscar Wilde w swojej powieści "The Picture of Dorian Gray" (Portret Doriana Graya). Wywodzi się od nazwy plemienia greckiego – Dorów. W greckiej mitologii Dorowie pochodzą od jednego z herosów: Heraklesa.
Wikipedia
(1.1) Nazywam się Dorian Kraj i pochodzę z Zagłębia.
(1.1) Huragan Dorian ma już czwartą kategorię, zmierza w kierunku Bahamów.
Wiktionary
IPA: ˈdɔrʲjãn, AS: dorʹi ̯ãn
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Dorianek mos.
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) zdrobn. od: Dorian
Wiktionary
(1.1) Odbierz Dorianka z przedszkola.
Wiktionary
rzecz. Dorian mos.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Doriany lub z nią związany
SJP.pl
Dorian z małżonką; Dorianowie
SJP.pl
Dorian z małżonką; Dorianostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Doriana (Doriany) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
obce imię żeńskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: Izydor, Teodor (imiona męskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. poufale Dorota
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Dora
Wiktionary
zwierzę, gatunek gazeli, żyje w Afryce
SJP.pl
brytyjska rasa kur
SJP.pl
Dorking – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w regionie South East England, w hrabstwie Surrey, położone nad rzeką Mole. W 2001 r. miasto to zamieszkiwało 17 000 osób.
Wikipedia
1. luksusowa, co najmniej czterokonna kareta podróżna, umożliwiająca pasażerom spanie w czasie jazdy;
2. dawniej: kolczyk niewymagający zdejmowania na noc
SJP.pl
Dormeza, leżajka (fr. "dormeuse" – kanapka, leżanka) – kryty powóz, rodzaj karety, służący do odbywania dalszych podróży i przystosowany do spania w czasie jazdy. Używany w XIX-wiecznej Francji.
Wikipedia
1. luksusowa, co najmniej czterokonna kareta podróżna, umożliwiająca pasażerom spanie w czasie jazdy;
2. dawniej: kolczyk niewymagający zdejmowania na noc
SJP.pl
sala sypialna w klasztorach, konwiktach lub zakładach wychowawczych; dormitorium
SJP.pl
sala sypialna w klasztorach, konwiktach lub zakładach wychowawczych; dormitarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sala sypialna w klasztorze, konwikcie albo w zakładzie wychowawczym
Wiktionary
Do
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dormowo (pol. hist. "Durmowo") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód.
Wikipedia
1. chwytak do mocowania podczas obróbki wyrobów mających centralny otwór; imadło, obejma;
2. cylinder, na którym obrabia się wyroby z gumy;
3. trzpień z hartowanej stali używany w hutnictwie; przecinak, wybijak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wybijak
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
marka dawnych samolotów
SJP.pl
Dornier-Werke GmbH – niemiecka wytwórnia lotnicza założona we Friedrichshafen w 1922 roku przez Claude Dorniera.
Od chwili założenia do dziś wytwórnia skonstruowała wiele maszyn zarówno dla celów wojskowych, jak i na rynek cywilny.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. to, czego się ktoś dorobił; majątek, mienie;
2. ogół dzieł uczonego, pisarza, artysty itp.;
3. ogół osiągnięć w jakiejś dziedzinie;
4. zdobywanie, gromadzenie majątku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) to, czego ktoś się dorobił
(1.2) ogół twórczości określonego uczonego, pisarza, artysty itp.
(1.3) ogół osiągnięć w jakiejś dziedzinie
(1.4) dorabianie się, zdobywanie majątku
Wiktionary
(1.1) Małżonkowie mogą w umowie majątkowej zmienić lub uchylić ustawowy ustrój wspólności dorobków.
(1.2) Charakteryzując cechy sztuki awangardowej, nie możemy zapominać o świadomym odrzuceniu dorobku pokoleń artystów.
(1.3) Kreacjoniści ignorują dorobek współczesnej paleoantropologii.
Wiktionary
rzecz. dorobnik mos., dorobkiewicz mos.
czas. dorobić dk., dorabiać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dorobić.
Wiktionary
czas. dorobić
Wiktionary
1. zrobić coś dodatkowego lub brakującego;
2. potocznie: zarobić dodatkowo;
3. przenośnie: wymyślić coś dla uzasadnienia czegoś
SJP.pl
1. zrobić coś dodatkowego lub brakującego;
2. potocznie: zarobić dodatkowo;
3. przenośnie: wymyślić coś dla uzasadnienia czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dorabiać)
(1.1) dokonany od|dorabiać.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɔbʲit͡ɕ, AS: dorobʹić
Wiktionary
czas. robić
rzecz. dorobienie n., dorobek mrz.
Wiktionary
człowiek, który dorobił się majątku niekoniecznie ciężką pracą, lecz wykorzystując koneksje, układy, starający się naśladować zamożne warstwy społeczeństwa; parweniusz; nuworysz; nowobogacki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pogard. osoba bogata lub o wysokiej pozycji społecznej osiągniętej z wykorzystaniem sprzyjających okoliczności
Wiktionary
(1.1) Sztuka, napisana z dużym humorem i wdziękiem, opowiada o perypetiach młodego szlachcica starającego się o rękę córki tytułowego dorobkiewicza, ten jednak usiłuje wydać ją za księcia.
Wiktionary
rzecz. dorobek mrz., dorobkiewiczostwo n., dorobnik mos.
przym. dorobkiewiczowski
Wiktionary
(1.1) nowobogacki, nuworysz, parweniusz; daw. dorobnik
Wiktionary
pogardliwie: dążenie do wzbogacenia się
SJP.pl
przestarzale: pochodzący z dorobku, wzbogacony przez dorobek, nabyty pracą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. dorobkiewicz
Wiktionary
rzecz. dorobek m., dorobkiewicz m.
czas. dorobić się dk.
Wiktionary
zdrobnienie od: Dorota (imię żeńskie)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Doroty lub z nią związany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek
(1.1) każdego roku
Wiktionary
(1.1) Filateliści zwykli dorocznie spotykać się w Chorzowie.
Wiktionary
przym. doroczny
rzecz. rocznik mrz.
Wiktionary
(1.1) corocznie, rok w rok, rokrocznie
Wiktionary
odbywający się raz w roku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się każdego roku
Wiktionary
(1.1) Spotykali się na dorocznym święcie nadleśnictwa.
Wiktionary
rzecz. rok mrz., roczek mrz., rocznik mrz.
przym. roczny
przysł. dorocznie, rocznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dorodnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dorodny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dorodne; cecha tych, którzy są dorodni
Wiktionary
przym. dorodny
przysł. dorodnie
Wiktionary
wyróżniający się zdrowym, ładnym wyglądem, np. dorodne owoce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyróżniający się pięknym, zdrowym wyglądem, urodziwy, przystojny i postawny
(1.2) o roślinach, owocach: zdrowy i dojrzały
Wiktionary
(1.2) W ogrodzie rosło kilka dorodnych fig.
Wiktionary
rzecz. dorodność ż.
przysł. dorodnie
Wiktionary
(1.1) poet. hoży
Wiktionary
wieś w województwie lubelskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś we wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim;
Wiktionary
Dorohusk (dawniej także "Drohiczyn chełmski") – wieś w Polsce położona w Obniżeniu Dubieńskim, w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Dorohusk. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 816.
Wieś leży przy granicy z Ukrainą przebiegającej na rzece Bug. W sąsiedztwie wsi znajduje się drogowe i kolejowe przejście graniczne Dorohusk-Jagodzin.
Wikipedia
(1.1) Rolnik z blokady Dorohuska dostaje pogróżki.
Wiktionary
rzecz. dorohuszczanin mos., dorohuszczanka ż.
przym. dorohuski
Wiktionary
→ Dorohusk
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Dorohuska, związany z Dorohuskiem
przymiotnik jakościowy
(2.1) charakterystyczny dla Dorohuska lub dorohuszczan, mający cechy lub właściwości przypisywane Dorohuskowi lub dorohuszczanom
Wiktionary
(1.1) Tyle czasu zajęło wykwalifikowanym policjantom sprawdzenie wszystkich zakamarków dorohuskiego przejścia.
Wiktionary
rzecz. Dorohusk mrz., dorohuszczanin mos., dorohuszczanka ż.
Wiktionary
mieszkaniec Dorohuska (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dorohuska (wsi w Polsce)
SJP.pl
doróść;
1. osiągnąć odpowiednio duży wzrost;
2. dogonić kogoś pod względem umiejętności, osiągnąć ten sam poziom, dorównać komuś;
3. osiągnąć odpowiedni wiek; stać się dorosłym
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dorastać)
(1.1) osiągnąć odpowiednio duży wzrost, wielkość
(1.2) osiągnąć odpowiedni wiek; stać się dorosłym
(1.3) przen. dogonić kogoś pod względem umiejętności, osiągnąć ten sam poziom, dorównać komuś
Wiktionary
(1.1) Kupiliśmy pieska rasy labrador, teraz waży 10 kg, ale jak dorośnie, to będzie miał ponad 30.
Wiktionary
rzecz. dorosły mos., dorosła ż., dorastanie n., dorośnięcie n., dorosłość ż.
przym. dorosły, dorastający, niedorosły
ims. dorastający
czas. rosnąć, dorastać ndk., doróść dk.
Wiktionary
(1.1-3) war. doróść
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, np. Witold Doroszewski (1899-1976), polski językoznawca, redaktor Słownika języka polskiego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kobieta pełnoletnia
SJP.pl
zbiór cech fizycznych, psychicznych i określonych prawnie, które umożliwiają człowiekowi określone działania, dają pewne prawa i obowiązki; pełnoletniość, pełnoletność, dojrzałość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dorosłe
Wiktionary
Dorosłość – określenie stanu dojrzałości fizycznej (w biologii odnosi się do organizmu), zwykle człowieka (mężczyzny lub kobiety), który nie jest dzieckiem.
Uzyskanie pełnoletniości jest momentem formalnie oznaczającym dorosłość (mylnie utożsamianą z dojrzałością).
Wikipedia
(1.1) Inne możliwe wpływy biologiczne obejmują ewolucję, genetykę, epigenetykę i hormony (zarówno w trakcie rozwoju, jak i w dorosłości).
Wiktionary
rzecz. dorosły m., dorastanie n., dorośnięcie n.
czas. dorastać ndk., dorosnąć dk.
przym. dorosły, niedorosły
przysł. dorośle
Wiktionary
1. o ludziach i zwierzętach: taki, który osiągnął odpowiedni wiek i stopień rozwoju; pełnoletni, dojrzały;
2. charakterystyczny dla dojrzałego człowieka, taki jak u dojrzałego człowieka, np. dorosły pogląd; poważny, przemyślany, rzeczowy, pragmatyczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o człowieku lub zwierzęciu: będący w wieku, w którym przeciętny organizm ma zdolność rozrodu, lub starszym
(1.2) praw. o człowieku: w wieku, w którym człowiek ponosi pełną odpowiedzialność za swoje czyny
(1.3) właściwy dorosłemu (1.1,2) człowiekowi lub zwierzęciu
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) dorosła (1.1) osoba
Wiktionary
(1.1) Czy jest karma dla dorosłych psów?
(1.1) W wielu krajach człowiek staje się dorosły po osiągnięciu 18 (= osiemnastu) lat.
(2.1) Do kasyna mogą wejść tylko dorośli.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɔswɨ, AS: dorosu̯y
Wiktionary
rzecz. dorosłość ż.
czas. dorastać ndk., dorosnąć dk.
przym. dorastający, niedorosły
Wiktionary
(1.1) dojrzały
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.;
Wiktionary
– imię żeńskie pochodzące z Δωροθέα ( δῶρον – dar i θεός – bóg, „dar od boga”). Jego męskim odpowiednikiem jest Doroteusz. W Polsce imię to odnotowano po raz pierwszy w 1385. Znane są też inne formy tego imienia: Dochna, Dora, Doroteja, Dorotka. To samo znaczenie ma złożone z analogicznych członów, tylko w odwrotnej kolejności, imię Teodora (a także imię Mateusz pochodzenia hebrajskiego).
Wikipedia
(1.1) Dorota jest najpiękniejszą dziewczyną na świecie.
(1.1) Pod koniec średniowiecza w Szwecji św. Dorotę dodano jako piętnastą do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.
(1.1) Córka skarży się na zachowanie wychowawczyni, pani Doroty i jej męża.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɔta, AS: dorota
Wiktionary
rzecz. Dorocin mrz., dorotanka ż., dorotka ż., Dorotowo n., Dorotów mrz.
:: zdrobn. Dorotka ż., Dorocia ż., Dosia ż., Dora ż.
:: war. Dorotea ż.
:: fm. Doroteusz m.
przym. Dorotowy
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Dorotka, Dosia, Dora; rzad. war. Dorotea; gw. Górny Śląsk Dorka
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Doroteusz – imię męskie pochodzenia greckiego, oznaczające „dar od boga”; jego żeńskim odpowiednikiem jest Dorota. To samo znaczenie ma złożone z analogicznych członów, tylko w odwrotnej kolejności, imię Teodor.
Doroteusz imieniny obchodzi: 4 stycznia, 28 marca, 5 czerwca, 9 sierpnia i 9 września.
Wikipedia
Doroteusz z małżonką; Doroteuszowie
SJP.pl
Doroteusz z małżonką; Doroteuszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Doroteusza lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) astr. planetoida o numerze 339 z pasa głównego asteroid;
Wiktionary
IPA: ˌdɔrɔˈtɛa, AS: dorotea
Wiktionary
rzecz. Dorotea ż., Dorota ż., Doroteusz m., Dorocin m., dorotanka ż., Dorotka ż.
Wiktionary
1. roślina z rodziny pryszczyrnicowatych;
2. dawniej: loch więzienny;
3. dawniej: gruba kiszka wieprzowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. imię|polski|ż. Dorota
(1.2) geogr. wieś w Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Tarłów;
(1.3) geogr. część wsi Piskorzów, w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na urodzinach u Dorotki podali kluski śląskie.
(1.2) Przejeżdżając przez Dorotkę, widzieliśmy bocianie gniazdo.
Wiktionary
rzecz. Dorothea ż., Dorota ż., Dorotowo n., Dorotów mrz.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
starożytne plemię greckie
SJP.pl
Dorowie – lud grecki mówiący dialektem doryckim, który pod koniec II tysiąclecia p.n.e. zajął Helladę achajską. Pierwotnie, kiedy przebywali w górach Pindos, nazywali się "Makednoi", a "Dorami – Dorieis" – stali się w trakcie inwazji.
Według mitycznej tradycji Dorowie, potomkowie Dorosa, połączyli się z żyjącymi na wygnaniu potomkami Heraklesa – achajskimi Heraklidami. Dorowie mieli dzielić się na trzy plemiona: "Hylleis", "Dymanes" i "Pamfyloi".
Wikipedia
taki, którego można się dorozumieć (domyślić)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) praw. taki, którego można się domyślić, przypuszczalny
Wiktionary
(1.1) Reasumując, jeżeli pracownik nie podpisał umowy o pracę, ale wykonuje czynności związane ze wskazanym w umowie stanowiskiem, wyraźnie podkreślić należy, iż do zawarcia umowy o pracę doszło, ale w sposób dorozumiany, co jednak nie ma wpływu na ważności takiej umowy.
Wiktionary
czas. rozumieć ndk.
Wiktionary
potocznie: dorozumieć się - domyślić się, odgadnąć, dociec
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: dorośle
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dorosły
SJP.pl
doróść;
1. osiągnąć odpowiednio duży wzrost;
2. dogonić kogoś pod względem umiejętności, osiągnąć ten sam poziom, dorównać komuś;
3. osiągnąć odpowiedni wiek; stać się dorosłym
SJP.pl
lekki pojazd konny, środek transportu miejskiego w XIX wieku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) transp. lekki, rekreacyjny pojazd konny, często wynajmowany na przejażdżki;
Wiktionary
Dorożka (potocznie również fiakier, drynda) – lekki, jedno- lub dwukonny, czterokołowy pojazd zaprzęgowy używany do przewozu 1–4 pasażerów, wprowadzony we Francji w latach 40. XVII wieku oraz w Rosji na początku XIX wieku. Wyposażony jest w składany dach nad tylną (pasażerską) częścią, natomiast przednie siedzenie (kozioł), przeznaczone dla powożącego (fiakra), jest zwykle odkryte. Obecnie dorożka służy do wynajmu (za opłatą) i jest atrakcją turystyczną wielu miast jako element lokalnego folkloru.
Wikipedia
(1.1) Obszarpane dorożki, zaprzągnięte w chude konie, wlokły się leniwie; tramwaje huczały przebiegając; po trotuarach snuli się pospiesznie, gorączkowo ludzie, jak długa, ruchoma wstęga.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɔʃka, AS: doroška
Wiktionary
rzecz. dorożkarz mos., dorożkarstwo n.
czas. dorożkować ndk.
przym. dorożkarski
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się przewozem osób dorożką
(1.2) daw. żona dorożkarza
Wiktionary
rzecz. dorożkarstwo n.
:: fm. dorożkarz
przym. dorożkarski
czas. dorożkować
Wiktionary
→ dorożkarz; dryndziarski, fiakierski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dorożkarzem, dotyczący dorożkarza
Wiktionary
rzecz. dorożkarka ż., dorożka ż., dorożkarz mos.
czas. dorożkować
Wiktionary
zawód dorożkarza
SJP.pl
właściciel dorożki trudniący się przewożeniem pasażerów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) właściciel dorożki trudniący się zawodowo przewożeniem pasażerów
Wiktionary
(1.1) Odpowiednie warunki pracy dla koni określają także umowy zawierane przez miasto z dorożkarzami.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɔʃkaʃ, AS: doroškaš
Wiktionary
rzecz. dorożkarka ż., dorożka ż., dorożkarstwo n.
przym. dorożkarski
czas. dorożkować
Wiktionary
(1.1) dryndziorz, fiakier
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) rzad. powozić dorożką
Wiktionary
(1.1) Do której dorożkują ulicami Krakowa?
Wiktionary
rzecz. dorożka ż., dorożkarka ż., dorożkarstwo n., dorożkarz mos., dorożkowanie n.
przym. dorożkarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
→ Dorpat (dawna nazwa Tartu - miasta w Estonii)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dorpatem, dotyczący Dorpatu
Wiktionary
rzecz. Dorpat m.
Wiktionary
dawniej: Tartu - miasto w Estonii
SJP.pl
rasa owiec domowych pochodząca z RPA, o charakterystycznej czarnej głowie
SJP.pl
Dorper (Ovis Aries) – rasa owiec domowych pochodząca z RPA.
Jest to skrzyżowanie owcy rasy Dorset Horn i Czarnoglowki Perskiej, została opracowana w 1930 roku. Jest owcą, która wykazuje bardzo szybki przyrost masy i doskonałe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej. Dzienny przyrost masy jagniąt waha się w granicach 250 – 400g. W dorosłym życiu baran osiąga wagę około 85 – 120 kg a owca 60 -80kg.
Wikipedia
1. znajdujący się na stronie grzbietowej, grzbietowy;
2. spółgłoska dorsalna - spółgłoska, w wymowie której bierze udział grzbiet języka
SJP.pl
hrabstwo w Anglii
SJP.pl
Dorset – hrabstwo ceremonialne i historyczne w południowej Anglii, w regionie South West England, położone nad kanałem La Manche, obejmujące dwie jednostki administracyjne typu "unitary authority" – Dorset oraz Bournemouth, Christchurch and Poole. Do 2019 roku Dorset pełniło funkcję hrabstwa administracyjnego (niemetropolitalnego), ze stolicą w Dorchester.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. hist. członek plemięemienia, grupy kulturowej zamieszkującej amerykańską Arktykę i Grenlandię przed Innuitami
Wiktionary
drapieżna ryba morska z rodziny dorszowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Gadus|ref=tak., drapieżna ryba morska;
(1.2) kulin. spoż. mięso lub potrawa z dorsza (1.1)
Wiktionary
Dorsz (wątłusz) – nazwa zwyczajowa dorsza atlantyckiego ("Gadus morhua") i jego podgatunków: nominatywnego "G. m. morhua", żyjącego w Bałtyku dorsza bałtyckiego ("G. m. callarias"), nazywanego również pomuchlą, oraz dorsza kildyńskiego ("G. m. kildinensis").
Wikipedia
(1.1) Jeszcze w tym tygodniu Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej ma wprowadzić krajowy zakaz połowu dorszy w okresie ochronnym
(1.2) Dziś na kolację będzie filet z dorsza zapiekany z warzywami.
Wiktionary
IPA: dɔrʃ, AS: dorš
Wiktionary
rzecz. dorszowate lm nm.
:: zdrobn. dorszyk mzw.
przym. dorszowy, dorszowaty
Wiktionary
(1.1) pomuchla, wątłusz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
o cechach dorszokształtnych (rząd ryb)
SJP.pl
Dorszokształtne (Gadiformes) – rząd ryb promieniopłetwych (Actinopterygii), obejmujący wiele szeroko rozprzestrzenionych gatunków o bardzo dużym znaczeniu gospodarczym. Występują na obydwu półkulach. W zapisie kopalnym są znane z morskich pokładów trzeciorzędu.
Wikipedia
o cechach dorszokształtnych (rząd ryb)
SJP.pl
rodzina ryb morskich strefy umiarkowanej i arktycznej, o dużym znaczeniu gospodarczym; wątłuszowate
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. icht. nazwa systematyczna|Gadidae|Rafinesque|ref=tak., rodzina morskich ryb z rzędu dorszokształtnych;
Wiktionary
Dorszowate, wątłuszowate (Gadidae) – rodzina morskich ryb dorszokształtnych (Gadiformes). Obejmuje gatunki o bardzo dużym znaczeniu gospodarczym.
Wikipedia
(1.1) Klasyfikacja dorszowatych pozostaje sporna.
Wiktionary
rzecz. dorsz mzw., dorszyk mzw.
przym. dorszowy
Wiktionary
(1.1) wątłuszowate
Wiktionary
o cechach dorszowatych (wątłuszowatych; rodzina ryb); wątłuszowaty
SJP.pl
przymiotnik od: dorsz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dorszem, dotyczący dorszy lub połowów tych ryb
Wiktionary
rzecz. dorsz mzw., dorszowate nmos.
Wiktionary
1. zdrobnienie od ''dorsz'';
2. dorszyk polarny - ryba z rodziny dorszowatych; sajka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. cuk. tort
Wiktionary
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodnich Niemczech, największy ośrodek Zagłębia Ruhry;
Wiktionary
Dortmund [] (dolnoniem. "Düörpm") – miasto na prawach powiatu położone w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Arnsberg. Pod koniec 2019 roku, z liczbą mieszkańców wynoszącą niecałe 590 tys., Dortmund zajmował dziewiąte miejsce w Niemczech pod względem liczby ludności[]. Jest największym miastem Zagłębia Ruhry.
Wikipedia
(1.1) Na stronie internetowej Dortmundu wyczytałem, że w mieście istnieje aż sześć browarów.
Wiktionary
IPA: ˈdɔrtmũnt, AS: dortmũnt
Wiktionary
rzecz. dortmundczyk m., dortmundka ż.
przym. dortmundzki
Wiktionary
mieszkaniec Dortmundu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dortmundu
Wiktionary
(1.1) Jeden z dortmundczyków zginął, pomagając zaatakowanej przez imigrantów kobiecie.
Wiktionary
rzecz. Dortmund m.
:: fż. dortmundka ż.
przym. dortmundzki
Wiktionary
mieszkanka Dortmundu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dortmundu
Wiktionary
(1.1) Ciemnoskóry napastnik wyrwał dortmundce torebkę i uciekł.
Wiktionary
rzecz. Dortmund m.
:: fm. dortmundczyk mos.
przym. dortmundzki
Wiktionary
przymiotnik od: Dortmund, miasto w Niemczech
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Dortmundu, związany z Dortmundem
Wiktionary
(1.1) Jego ciotka pracuje w jednym z dortmundzkich browarów.
Wiktionary
rzecz. Dortmund mrz., dortmundczyk mos., dortmundka ż.
Wiktionary
dawniej: wspólna sypialnia w zamkniętych zakładach wychowawczych
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Doruchów – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim, w gminie Doruchów, przy drodze wojewódzkiej nr 450 między Grabowem nad Prosną a Wieruszowem.
Siedziba gminy Doruchów. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Doruchów.
Wikipedia
złapać, dopaść kogoś
SJP.pl
odnoszący się do Dorów, jednego z głównych szczepów starożytnej Grecji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Dorów, jednego z plemiięemion greckich;
(1.2) dotyczący doryckiego porządku architektonicznego;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dialekt języka greckiego
Wiktionary
(1.2) Klasyczne kolumny doryckie były budowane w starożytnej Grecji.
Wiktionary
rzecz. Dor mos., Doryda ż., Doryjczyk mos., Doryjka ż., Doros mos.
Wiktionary
(1.2) war. doryjski
Wiktionary
imię żeńskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. staroż. niewielka kraina położona w Grecji Środkowej w dolinie rzeki Pindos, w starożytności uważana za kolebkę Dorów;
(1.2) geogr. staroż. część starożytnej Grecji obejmująca wyspy Rodos, Kos, część wybrzeża Karii i inne mniejsze wyspy w pobliżu, zasiedlone przez Greków mówiących dialektem doryckim;
(1.3) imię|polski|ż.;
(1.4) mitgr. jedna z oceanid;
(1.5) mitgr. jedna z nereid
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Lud Dorów z Dorydy wyruszył na podbój Peloponezu.
(1.2) Największe polis Dorydy tworzyły związek sześciu miast – heksapolis.
(1.3) Pochodziła z Cypru i miała na imię Doryda.
(1.4) Oceanida Doryda urodziła pięćdziesiąt lub sto nimf morskich.
(1.5) Imieniem Dorydy nazywano jedną z nereid.
Wiktionary
przym. dorycki
rzecz. Dor mos., dorycki mrz.
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dorydy lub z nią związany
SJP.pl
Do
Wikipedia
członkini starożytnego plemienia greckiego
SJP.pl
dokończyć rymowanie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. kończyć rwanie, zrywać do końca;
2. potocznie: dopadać;
3. dorywać się -
1. potocznie: dorywać się do czegoś - uzyskiwać do czegoś dostęp
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) z przerwami, okazjonalnie, od czasu do czasu
Wiktionary
(1.1) Pracował dorywczo to tu, to tam.
(1.1) Edytuję Wikipedię dorywczo.
Wiktionary
IPA: dɔˈrɨft͡ʃɔ, AS: doryfčo
Wiktionary
przym. dorywczy
Wiktionary
(1.1) okazjonalnie, przygodnie, doraźnie, sezonowo, okolicznościowo, ad hoc
Wiktionary
wykonywany od czasu do czasu lub gdy zachodzi taka potrzeba
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonywany od czasu do czasu, jedynie gdy zajdzie potrzeba
Wiktionary
rzecz. dorywczość ż.
przysł. dorywczo
Wiktionary
(1.1) okazjonalny; daw. dopadkowy, dolotny
Wiktionary
1. ryć do określonego miejsca;
2. dokończyć rycie;
3. doryć się - wzmocniona forma od: doryć
SJP.pl
obszar, z którego wszystkie wody spływają do jednej rzeki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hydrol. obszar, z którego wszystkie wody spływają do jednej rzeki
Wiktionary
Dorzecze – obszar lądu, z którego wody powierzchniowe spływają do jednej rzeki i ostatecznie do jej ujścia.
W skład dorzecza wchodzą: rzeka, dla której określane jest dorzecze, jej przyrzecze (obszar wzdłuż rzeki) oraz jej dopływy wraz z ich dorzeczami. Dorzecze rzeki uchodzącej do morza lub innego akwenu określa się mianem dorzecza I rzędu. Dorzecza dopływów takiej rzeki – dorzeczami II rzędu, ich dopływów – dorzeczami III rzędu, itd.
Wikipedia
(1.1) W dorzeczu Eufratu i Tygrysu rozwijały się starożytne cywilizacje.
Wiktionary
IPA: dɔˈʒɛt͡ʃɛ, AS: dožeče
Wiktionary
rzecz. rzeczułka ż., rzeczka ż., rzeka ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dorzecznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dorzeczny
SJP.pl
1. odpowiedni, stosowny;
2. rozsądny, logiczny
SJP.pl
1. dokańczać rzeźbienie;
2. rzeźbiąc, uzupełniać figurę o jakiś element
SJP.pl
1. dokończyć rzeźbienie;
2. rzeźbiąc, uzupełnić figurę o jakiś element
SJP.pl
dorżnąć;
1. dokończyć ciąć, przeciąć coś do końca lub do określonego miejsca;
2. narznąć coś dodatkowo;
3. uśmiercić ranne lub chore zwierzę; dobić;
4. potocznie: dodać komuś nowe obowiązki, zwiększyć wymagania
SJP.pl
ponowny zawał mięśnia sercowego
SJP.pl
potocznie: dorzucenie, dostarczenie większej ilości czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dorzynać.
Wiktionary
rzecz. dorżnięcie n., wyrzynarka ż.
czas. przerżnąć, przerzynać, dorzynać ndk., dorżnąć dk.
Wiktionary
1. kończyć ciąć, przecinać coś do końca lub do określonego miejsca;
2. narzynać coś dodatkowo;
3. uśmiercać ranne lub chore zwierzę; dobijać;
4. potocznie: dodawać komuś nowe obowiązki, zwiększać wymagania
SJP.pl
[czytaj: doRAti] nazwisko
SJP.pl
1. dorobienie czegoś;
2. element dorobiony
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. dorównywać)
(1.1) dokonany od|dorównywać.
Wiktionary
rzecz. dorównywanie n., dorównanie, równanie n.
czas. równać
Wiktionary
dorosnąć;
1. osiągnąć odpowiednio duży wzrost;
2. dogonić kogoś pod względem umiejętności, osiągnąć ten sam poziom, dorównać komuś;
3. osiągnąć odpowiedni wiek; stać się dorosłym
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. dorastać)
(1.1) dokonany od|dorastać.
Wiktionary
przym. dorastający
czas. dorosnąć
Wiktionary
(1.1) war. dorosnąć
Wiktionary
taki, który jest możliwy do doręczenia, dostarczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doręczać.
Wiktionary
czas. doręczać ndk.
rzecz. doręczyciel mos., doręczenie n.
Wiktionary
oddawać coś do rąk, przynosić na miejsce przeznaczenia; dostarczać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. doręczyć)
(1.1) dostarczać do kogoś i oddawać do jego rąk; przekazywać osobiście
Wiktionary
rzecz. doręczanie n., doręczyciel mos.
czas. doręczyć dk.
Wiktionary
(1.1) dostarczać
Wiktionary
część wiosła pomiędzy rączką a miejscem umocowania
SJP.pl
dawniej:
1. książka podręczna;
2. notes, notatnik;
3. księga urzędowa do wpisywania numerów dokumentów
SJP.pl
przeznaczony do trzymania w ręce
SJP.pl
ten, kto coś dostarcza; dostawca; oddawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. osoba doręczająca przesyłkę
(1.2) urz. listonosz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ten doręczyciel jest godny zaufania.
(1.2) Pracował na stanowisku doręczyciela, ale awansował i teraz pracuje w kadrach.
(1.2) Jest to dziwne, ale przesyłkę, którą doręczyciel ma prawo wydać tej osobie, którą zastanie w mieszkaniu, urzędniczka w okienku pocztowym może oddać jedynie osobie wskazanej na kopercie.
Wiktionary
IPA: ˌdɔrɛ̃n͇ˈt͡ʃɨt͡ɕɛl, AS: dorẽṇčyćel
Wiktionary
rzecz. doręczenie n., doręczanie n.
:: fż. doręczycielka ż.
czas. doręczać ndk., doręczyć dk.
Wiktionary
(1.1) oddawca
(1.2) listonosz
Wiktionary
listonoszka; kobieta, która doręcza coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. forma żeńska od: doręczyciel
(1.2) urz. forma żeńska od: doręczyciel (listonosz)
Wiktionary
(1.1) Czy ty zawsze musisz być doręczycielką złych wieści?
(1.2) Na nieprawidłowości w pracy doręczycielki zwrócił uwagę klient Poczty Polskiej, który nie doczekał się przekazu pieniężnego.
Wiktionary
IPA: ˌdɔrɛ̃n͇t͡ʃɨˈt͡ɕɛlka, AS: dorẽṇčyćelka
Wiktionary
zob. doręczyciel.
Wiktionary
(1.1) oddawczyni
(1.2) listonoszka
Wiktionary
oddać coś do rąk; przynieść na miejsce przeznaczenia; dostarczyć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. doręczać)
(1.1) dostarczyć do kogoś i oddać do jego rąk; przekazać osobiście
Wiktionary
rzecz. doręczenie n., doręczyciel mos.
czas. doręczać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przerżnięcie czegoś do końca lub do pewnego miejsca
(1.2) narżnięcie dodatkowo
(1.3) zarżnięcie rannego lub chorego zwierzęcia
Wiktionary
IPA: dɔˈrʒʲɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: doržʹńė̃ńće
Wiktionary
rzecz. dorznięcie n., dorzynanie n., naderznięcie n., naderżnięcie n., nadrzynanie n., narznięcie n., narżnięcie n., narzynacz mrz., narzynaczka ż., narzynanie n., naurzynanie n., nawyrzynanie n., oberznięcie n., oberżnięcie n., obrzyn mrz., obrzynanie n., obrzynarka ż., obrzynek mrz., oderznięcie n., oderżnięcie n., odrzynanie n., odrzynek mrz., orznięcie n., orżnięcie n., orzynanie n., poderznięcie n., poderżnięcie n., podrzynacz mrz., podrzynaczka ż., podrzynanie n., poobrzynanie n., poprzerzynanie n., porozrzynanie n., porznięcie n., porżnięcie n., pourzynanie n., powyrzynanie n., pozarzynanie n., pozrzynanie n., przerznięcie n., przerżnięcie n., przerzynanie n., przerzynarka ż., przerzynka ż., przyrznięcie n., przyrżnięcie n., przyrzynanie n., przyrzynarka ż., rozerznięcie n., rozerżnięcie n., rozrzynanie n., rznięcie n., rżnięcie n., urznięcie n., urżnięcie n., urzyn mrz., urzynanie n., urzynek mrz., werznięcie n., werżnięcie n., wrzynanie n., wyrznięcie n., wyrżnięcie n., wyrzynaczka ż., wyrzynanie n., wyrzynarka ż., wyrzynareczka ż., wyrzynek mrz., wyrzynka ż., zarznięcie n., zarżnięcie n., zarzynadło n., zarzynanie n., zerznięcie n., zerżnięcie n., zrzyn mrz., zrzynanie n., zrzynek mrz.
czas. dorznąć dk., dorzynać ndk., dorżnąć dk., naderznąć dk., naderżnąć dk., nadrzynać ndk., narznąć dk., narzynać ndk., narżnąć dk., naurzynać ndk., nawyrzynać ndk., oberznąć dk., oberżnąć dk., obrzynać ndk., oderznąć dk., oderżnąć dk., odrzynać ndk., orznąć dk., orzynać ndk., orżnąć dk., poderznąć dk., poderżnąć dk., podrzynać ndk., poobrzynać ndk., poprzerzynać ndk., porozrzynać ndk., porznąć dk., porżnąć dk., pourzynać ndk., powyrzynać ndk., pozarzynać ndk., pozrzynać ndk., przerzynać ndk., przerznąć dk., przerżnąć dk., przyrznąć dk., przyrzynać ndk., przyrżnąć dk., rozerznąć dk., rozerżnąć dk., rozrzynać ndk., rznąć ndk., rżnąć ndk., urznąć dk., urzynać ndk., urżnąć dk., werznąć dk., werżnąć dk., wrzynać ndk., wyrznąć dk., wyrzynać ndk., wyrżnąć dk., zarznąć dk., zarzynać ndk., zarżnąć dk., zerznąć dk., zerżnąć dk., zrzynać ndk.
przym. rżnięty
Wiktionary
(1.1) war. dorznięcie
Wiktionary
dorznąć;
1. dokończyć ciąć, przeciąć coś do końca lub do określonego miejsca;
2. narznąć coś dodatkowo;
3. uśmiercić ranne lub chore zwierzę; dobić;
4. potocznie: dodać komuś nowe obowiązki, zwiększyć wymagania
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dorzynać)
(1.1) przerżnąć coś do końca lub do pewnego miejsca
(1.2) narżnąć dodatkowo
(1.3) zarżnąć ranne lub chore zwierzę
Wiktionary
IPA: ˈdɔrʒnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: doržnõńć
Wiktionary
rzecz. dorznięcie n., dorżnięcie n., dorzynanie n., naderznięcie n., naderżnięcie n., nadrzynanie n., narznięcie n., narżnięcie n., narzynacz mrz., narzynaczka ż., narzynanie n., naurzynanie n., nawyrzynanie n., oberznięcie n., oberżnięcie n., obrzyn mrz., obrzynanie n., obrzynarka ż., obrzynek mrz., oderznięcie n., oderżnięcie n., odrzynanie n., odrzynek mrz., orznięcie n., orżnięcie n., orzynanie n., poderznięcie n., poderżnięcie n., podrzynacz mrz., podrzynaczka ż., podrzynanie n., poobrzynanie n., poprzerzynanie n., porozrzynanie n., porznięcie n., porżnięcie n., pourzynanie n., powyrzynanie n., pozarzynanie n., pozrzynanie n., przerznięcie n., przerżnięcie n., przerzynanie n., przerzynarka ż., przerzynka ż., przyrznięcie n., przyrżnięcie n., przyrzynanie n., przyrzynarka ż., rozerznięcie n., rozerżnięcie n., rozrzynanie n., rznięcie n., rżnięcie n., urznięcie n., urżnięcie n., urzyn mrz., urzynanie n., urzynek mrz., werznięcie n., werżnięcie n., wrzynanie n., wyrznięcie n., wyrżnięcie n., wyrzynaczka ż., wyrzynanie n., wyrzynarka ż., wyrzynareczka ż., wyrzynek mrz., wyrzynka ż., zarznięcie n., zarżnięcie n., zarzynadło n., zarzynanie n., zerznięcie n., zerżnięcie n., zrzyn mrz., zrzynanie n., zrzynek mrz.
czas. dorznąć dk., dorzynać ndk., naderznąć dk., naderżnąć dk., nadrzynać ndk., narznąć dk., narzynać ndk., narżnąć dk., naurzynać ndk., nawyrzynać ndk., oberznąć dk., oberżnąć dk., obrzynać ndk., oderznąć dk., oderżnąć dk., odrzynać ndk., orznąć dk., orzynać ndk., orżnąć dk., poderznąć dk., poderżnąć dk., podrzynać ndk., poobrzynać ndk., poprzerzynać ndk., porozrzynać ndk., porznąć dk., porżnąć dk., pourzynać ndk., powyrzynać ndk., pozarzynać ndk., pozrzynać ndk., przerzynać ndk., przerznąć dk., przerżnąć dk., przyrznąć dk., przyrzynać ndk., przyrżnąć dk., rozerznąć dk., rozerżnąć dk., rozrzynać ndk., rznąć ndk., rżnąć ndk., urznąć dk., urzynać ndk., urżnąć dk., werznąć dk., werżnąć dk., wrzynać ndk., wyrznąć dk., wyrzynać ndk., wyrżnąć dk., zarznąć dk., zarzynać ndk., zarżnąć dk., zerznąć dk., zerżnąć dk., zrzynać ndk.
przym. rżnięty
Wiktionary
ang. Disk Operating System, rodzina komputerowych systemów operacyjnych i najstarszy system operacyjny komputerów IBM-PC
SJP.pl
Dos (łac. "posag") – w prawie rzymskim, majątek otrzymywany przez męża przy zawieraniu małżeństwa, w celu ułatwienia ponoszenia kosztów utrzymywania małżeństwa ("onera matrimonii"), rodziny oraz zabezpieczenia trwałości małżeństwa. Po śmierci męża żona dziedziczyła posag w kręgu sui heredes.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. kruchy i cienki naleśnik przygotowywany z soczewicy lub fasoli oraz fermentowanej mąki ryżowej; danie tradycyjnej kuchni indyjskiej;
Wiktionary
Dosa ("dosay" w Karnatace, దోసె "dosa" w Andhra Pradesh, தோசை "dosai" w Tamilnadu, "doshai" w Kerali) – pochodzące z południowych Indii cienkie jak papier naleśniki wyrabiane z soczewicy (lub fasoli) i fermentowanej mąki ryżowej, smażone na płaskiej blaszce z dodatkiem ghi.
Wikipedia
(1.1) Tradycyjne dosy podawane w indyjskich restauracjach mają średnicę ponad 30 cm.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dosadny, mocny, nie pozostawiający złudzeń, wątpliwości, niejasności
Wiktionary
IPA: dɔˈsadʲɲɛ, AS: dosadʹńe
Wiktionary
rzecz. dosadność ż.
przym. dosadny
Wiktionary
(1.1) dobitnie, z grubej rury
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dosadnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dosadny
SJP.pl
→ dosadny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dosadne; cecha tych, którzy są dosadni
Wiktionary
przym. dosadny
przysł. dosadnie
Wiktionary
mocny, stanowczy, dobitny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mocny, wyraźny w formie przekazu; daleki od subtelności
(1.2) przekraczający granicę dobrego smaku; daleki od subtelności
Wiktionary
(1.1) Rozgrywa się tu teologiczna dysputa o życiu wiecznym, dialog, pełny dosadnych zwrotów, jest persyflażem – nie pastiszem – sarmackiego baroku, z obrazami nieuchronnego rozkładu i śmierci.
(1.1) Mierziła go wszelka elitarność. Toteż starał się przemawiać jak najbardziej zrozumiale, lapidarnie, czystym, a jednocześnie dosadnym językiem.
Wiktionary
rzecz. dosadność ż.
przysł. dosadnie
Wiktionary
(1.1) dobitny, jędrny, mocny, niewyparzony, siarczysty, soczysty, wymowny, wyrazisty
(1.2) wulgarny
Wiktionary
czasownik
(1.1) stpol. dokuczyć
Wiktionary
IPA: dɔˈsad͡ʑit͡ɕ, AS: dosaʒ́ić
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dosalać.
Wiktionary
czas. solić, dosalać ndk.
rzecz. solanka ż.
przym. solankowy
Wiktionary
taki, który dosechł (doschnął); doschły
SJP.pl
taki, który dosechł (doschnął); doschnięty
SJP.pl
zdrobnienie od: Dorota (imię żeńskie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) zdrobn. poufała forma żeńskiego imienia Dominika
Wiktionary
rzecz. Dorota ż.
Wiktionary
1. układ ciała jeźdźca na koniu mający na celu optymalne rozłożenie ciężaru i zachowanie równowagi;
2. o ptakach łowczych: siadanie na zdobyczy, by ją pożreć
SJP.pl
Dosiad – układ ciała jeźdźca na koniu mający na celu optymalne rozłożenie ciężaru i zachowanie równowagi, umożliwiający kontrolę nad ruchami konia i podążanie za nimi.
Wyróżnia się następujące rodzaje dosiadu w jeździectwie klasycznym: ujeżdżeniowy, półsiad i stiplowy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dosiadać.
Wiktionary
czas. dosiąść, siadać, dosiadać ndk.
rzecz. siad mrz.
wykrz. siad
Wiktionary
siadać na grzbiecie zwierzęcia wierzchowego
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. dosiąść)
(1.1) siedzieć na grzbiecie zwierzęcia
(1.2) wsiadać do pojazdu, którym już ktoś podróżuje
(1.3) siedzieć na motorze, rowerze
(1.4) wskakiwać na grzbiet przeciwnika podczas walki wręcz
czasownik zwrotny niedokonany dosiadać się (dk. dosiąść się)
(2.1) wsiadać do pojazdu, którym już ktoś podróżuje
(2.2) siadać obok kogoś
Wiktionary
(1.4) Nie zatrzymuję się. Pędzę prosto na niego i wykopuję mu blaster z rąk. Dosiadam go i naparzam piąchami ze wszystkich sił.
Wiktionary
IPA: dɔˈɕadat͡ɕ, AS: dośadać
Wiktionary
rzecz. dosiadanie n., siad mrz.
czas. siadać, dosiąść
wykrz. siad
Wiktionary
1. siedząc, wytrzymywać do końca lub do pewnego momentu;
2. o ptakach i zwierzętach łownych: nie uciekać, nie płoszyć się, zostawać na miejscu;
3. dosiadywać jaj - o ptakach: kończyć wysiadywanie jaj;
4. dosiadywać kary - kończyć odsiadywanie kary w więzieniu;
5. dawniej:
a) siedzieć długo, przesiadywać;
b) dosiadać - siadać na grzbiecie zwierzęcia wierzchowego
SJP.pl
dokończyć siać; uzupełnić sianie; zasiać do pewnego miejsca
SJP.pl
skierowany jeden do drugiego, do siebie, do osoby działającej
SJP.pl
siec do końca, do pewnego punktu; siec dodatkowo
SJP.pl
osiedlać ludzi dodatkowo na jakimś obszarze
SJP.pl
osiedlić ludzi dodatkowo na jakimś obszarze
SJP.pl
siedząc, wytrzymać do pewnego momentu, dotrwać do końca
SJP.pl
dodanie ziarna do zasianego
SJP.pl
zapłata dawana dawniej parobkowi w postaci żniwa z roli dworskiej zasianej ziarnem parobka
SJP.pl
zapłata dawana dawniej parobkowi w postaci żniwa z roli dworskiej zasianej ziarnem parobka
SJP.pl
uroczystości zakończenia siewów
SJP.pl
dosięgnąć;
1. wyciągając rękę możliwie jak najdalej, dotknąć czegoś, chwycić coś; sięgnąć;
2. przesuwając się osiągnąć punkt w przestrzeni, jakiś obiekt; dopędzić, dotrzeć;
3. osiągnąć jakąś wielkość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czyimś udziałem, dotknąć kogoś
SJP.pl
1. siąść na grzbiecie zwierzęcia wierzchowego;
2. wsiąść na motocykl lub rower;
3. wsiąść do pojazdu, w którym już jadą inne osoby; dosiąść się;
4. dosiąść się -
a) siąść przy osobie lub grupie osób siedzącej w jakimś miejscu; przysiąść się;
b) wsiąść do pojazdu, w którym już jadą inne osoby; dosiąść
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|dosiadać.
Wiktionary
(1.1) Dosiadł swojego rumaka i uciekł na jego grzbiecie w las.
Wiktionary
rzecz. dosiadanie n., siadanie n.
czas. dosiadać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dosiębierne; cecha tych, którzy są dosiębierni
Wiktionary
przym. dosiębierny
przysł. dosiębiernie
Wiktionary
dający się dosięgnąć
SJP.pl
1. wyciągając rękę możliwie jak najdalej, dotykać czegoś, chwytać coś; sięgać;
2. przesuwając się osiągać punkt w przestrzeni, jakiś obiekt; dopędzać, docierać;
3. osiągać jakąś wielkość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stawać się czyimś udziałem, dotykać kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dosięgnąć)
(1.1) sięgając gdzieś, dotykać lub chwytać coś
(1.2) wykonując ruch, zbliżać się do kogoś lub czegoś
(1.3) osiągać jakiś parametr
(1.4) stawać się czyimś doświadczeniem, udziałem
Wiktionary
rzecz. dosięganie n.
czas. dosięgnąć dk.
przym. dosiężny
Wiktionary
(1.1) sięgać
(1.2) dochodzić, docierać, dojeżdżać, dolatywać
(1.3) sięgać
(1.4) doświadczać, spotykać
Wiktionary
dosiąc;
1. wyciągając rękę możliwie jak najdalej, dotknąć czegoś, chwycić coś; sięgnąć;
2. przesuwając się osiągnąć punkt w przestrzeni, jakiś obiekt; dopędzić, dotrzeć;
3. osiągnąć jakąś wielkość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czyimś udziałem, dotknąć kogoś
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dosięgać)
(1.1) dokonany od|dosięgać.
Wiktionary
(1.1) Przysuń taboret do regału, a dosięgniesz książkę.
Wiktionary
rzecz. dosięganie n.
czas. dosięgać ndk.
przym. niedosiężny
Wiktionary
dosięgnąć;
1. wyciągając rękę możliwie jak najdalej, dotknąć czegoś, chwycić coś; sięgnąć;
2. przesuwając się osiągnąć punkt w przestrzeni, jakiś obiekt; dopędzić, dotrzeć;
3. osiągnąć jakąś wielkość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czyimś udziałem, dotknąć kogoś
SJP.pl
osiągalność
SJP.pl
możliwy do osiągnięcia
SJP.pl
rzadko: zbliżyć się gwałtownie; doskoczyć
SJP.pl
nagłe doskoczenie; lądowanie, końcowa faza skoku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) końcowy moment skoku
Wiktionary
przysłówek
(1.1) świetnie, w doskonały sposób
(1.2) w pełni, całkowicie, absolutnie, perfekcyjnie
wykrzyknik
(2.1) wyrażenie aprobaty, zgody
Wiktionary
(1.1) Doskonale mówi pan po polsku.
(1.2) Ma doskonale harmonijną figurę.
(2.1) – Kupiłem jabłka od gospodarza. – Doskonale, zrobię jabłecznik.
Wiktionary
IPA: ˌdɔskɔ̃ˈnalɛ, AS: doskõnale
Wiktionary
rzecz. doskonałość ż., doskonalenie n., udoskonalanie n., udoskonalenie n.
czas. doskonalić ndk., udoskonalać dk., udoskonalić dk.
przym. doskonały
Wiktionary
(1.1) świetnie, znakomicie
(1.2) absolutnie, całkowicie
(2.1) świetnie, dobrze, ok, super, wyśmienicie, znakomicie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: doskonale
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doskonalić.
Wiktionary
(1.1) Potrzebna była też chęć doskonalenia piłkarskich umiejętności.
Wiktionary
IPA: ˌdɔskɔ̃naˈlɛ̃ɲɛ, AS: doskõnalẽńe
Wiktionary
rzecz. udoskonalenie n., udoskonalanie n., doskonałość ż.
czas. doskonalić ndk., udoskonalić dk.
przym. doskonały
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) czynić coraz lepszym, doskonalszym, doprowadzać do doskonałości
czasownik zwrotny niedokonany doskonalić się (dk. brak)
(2.1) czynić siebie lepszym, doskonalszym, doprowadzać siebie do doskonałości
Wiktionary
(1.1) A chcąc doskonalić uczniów i świat, w którym będą żyli i działali, pedagogowie z konieczności wypracowują sobie jakieś własne wizje człowieka i świata, pełniące rolę ideałów wychowawczych.
Wiktionary
rzecz. doskonałość ż., doskonalenie n., powydoskonalanie n., udoskonalenie n., udoskonalanie n., wydoskonalenie n., wydoskonalanie n.
czas. powydoskonalać dk., udoskonalić dk., udoskonalać ndk., wydoskonalić dk., wydoskonalać ndk.
przym. doskonały, doskonale
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: doskonały
SJP.pl
1. brak wad; idealność, wzorowość;
2. ktoś lub coś co jest doskonałe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) szczyt, zupełność, brak jakiejkolwiek wady, niedostatku lub możliwości ulepszenia;
(1.2) wyborność, świetność, wybitność, bezbłędność, brak możliwości bycia jeszcze lepszym
Wiktionary
Zo
Wikipedia
(1.1) Zwykliśmy o doskonałości mówić z uznaniem (…), ale niekiedy także dla oznaczenia ujemnej własności, jeśli występuje w szczególnym natężeniu (…). W czasach nowszych de La Rochefoucauld mówił o doskonałych łotrach: «Il y a des scélérats parfaits». A i dzisiejsze języki używają takich połączeń, w szczególności francuski: un parfait idiot, un parfait malappris. Znaczy to, że doskonałość oznacza zawsze kraniec, szczyt: przeważnie w górę, niekiedy, wyjątkowo w dół.
Wiktionary
IPA: ˌdɔskɔ̃ˈnawɔɕt͡ɕ, AS: doskõnau̯ość
Wiktionary
rzecz. doskonalstwo n., doskonalec m., doskonalenie n., udoskonalenie n., udoskonalanie n.
czas. doskonać ndk., doskonalić ndk., udoskonalić dk., udoskonalać ndk.
przym. doskonały
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
(1.1) perfekcja, skończoność, kompletność, idealność
Wiktionary
1. odznaczający się najwyższą jakością, mający wszelkie zalety;
2. zupełny, absolutny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skończony, perfekcyjny; taki, któremu nic nie brakuje, w którym już nic nie da się ulepszyć
(1.2) wspaniały, bardzo dobry, najlepszy z możliwych, pozbawiony wad
Wiktionary
(1.1) …komunizm pragnął lepszego, bardziej humanitarnego społeczeństwa - lecz zrodził masowy ucisk. Był odbiciem optymistycznej wiary w potęgę rozumu władną zbudować społeczeństwo doskonałe.
(1.2) To doskonałe miejsce na budowę naszego domu.
(1.2) Ciasto ze śliwkami było doskonałe.
Wiktionary
IPA: ˌdɔskɔ̃ˈnawɨ, AS: doskõnau̯y
Wiktionary
rzecz. doskonałość ż., udoskonalenie n., doskonalenie n., udoskonalanie n.
czas. doskonalić ndk., udoskonalić dk.
przysł. doskonale
wykrz. doskonale
Wiktionary
(1.1) idealny, perfekcyjny, zupełny
(1.2) bezkonkurencyjny, bez zarzutu, nienaganny, nieporównany, perfekcyjny, pierwszorzędny, przedni, przewyborny, wyborny, wyborowy, wyśmienity, tip-top, znakomity, z prawdziwego zdarzenia
Wiktionary
doskwier pastwiskowy - gatunek owada z rodziny komarowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doskwierać.
Wiktionary
czas. doskwierać ndk.
Wiktionary
dawać się we znaki, być dla kogoś uciążliwym; męczyć, dokuczać, dolegać
SJP.pl
czasownik
(1.1) być uciążliwym, dawać się we znaki, męczyć, dokuczać
Wiktionary
(1.1) Wszystkim uczestnikom wycieczki doskwierał nieznośny upał.
(1.1) Na starość zaczęła doskwierać mu samotność.
Wiktionary
IPA: dɔˈskfʲjɛrat͡ɕ, AS: doskfʹi ̯erać
Wiktionary
rzecz. doskwieranie n.
Wiktionary
(1.1) dokuczać, nękać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dosmaczać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔsmaˈt͡ʃãɲɛ, AS: dosmačãńe
Wiktionary
czas. dosmaczać
Wiktionary
potocznie: wzbogacać smak potrawy; przyprawiać, doprawiać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dosmaczyć)
(1.1) zob. dosmaczyć.
Wiktionary
(1.1) U nas, w Kobyłce i Zielonce, bracia Ukraińcy ów spirytus dosmaczali i dobarwiali, kierując się wyobrażeniami o bukietach i aromatach szlachetnych trunków, a zapewne również i fantazją.
(1.1) Niewiele miało wspólnego ze staropolskim grzanym piwem, zacnie dosmaczanym, bogato doprawianym, ale jak twierdzili jego zwolennicy łagodziło objawy przeziębienia.
Wiktionary
IPA: dɔˈsmat͡ʃat͡ɕ, AS: dosmačać
Wiktionary
czas. dosmaczyć dk.
rzecz. dosmaczanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dosmaczyć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔsmaˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: dosmačẽńe
Wiktionary
czas. dosmaczyć
Wiktionary
potocznie: wzbogacić smak potrawy; przyprawić, doprawić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dosmaczać)
(1.1) pot. przyprawić potrawę, nadać jej smak
Wiktionary
(1.1) Zrobiłam sałatkę, ale musisz ją dosmaczyć.
Wiktionary
IPA: dɔˈsmat͡ʃɨt͡ɕ, AS: dosmačyć
Wiktionary
czas. dosmaczać ndk.
rzecz. dosmaczenie n.
Wiktionary
(1.1) przyprawić
Wiktionary
dokończyć smarowanie
SJP.pl
dokańczać smarowanie
SJP.pl
czasownik dokonany
(1.1) kulin. dodać więcej soli do potrawy
(1.2) pot. pobić, poturbować
Wiktionary
czas. solić, przesalać
przym. solny, solankowy
rzecz. solniczka ż., solnictwo n., solanka ż., sól ż.
Wiktionary
(1.2) sprać, stłuc
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) inform. związany z systemem operacyjnym DOS, dotyczący tego systemu operacyjnego, z zainstalowanym systemem operacyjnym DOS
Wiktionary
rzecz. DOS
Wiktionary
przyłączyć poprzez spawanie
SJP.pl
przyłączać poprzez spawanie
SJP.pl
1. wyspać się dostatecznie długo;
2. śpiąc dotrwać do pewnego czasu
SJP.pl
dodatkowa sprzedaż
SJP.pl
wulgarnie: złośliwie skrytykować, przygadać
SJP.pl
wulgarnie: złośliwie krytykować, przygadywać
SJP.pl
taki, który się dossał
SJP.pl
1. wyssać do końca;
2. dawniej: possać do pewnego czasu;
3. dossać się - dostać się do czegoś i ssać łapczywie; przyssać się
SJP.pl
[czytaj: doSJE]
1. zbiór dokumentów dotyczących jakiejś sprawy;
2. teczka, w której przechowuje się takie dokumenty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zbiór dokumentów i akt dotyczących jakiejś osoby lub sprawy
Wiktionary
Dossier (z fr.) – zbiór dokumentów, odnoszących się do pewnej sprawy lub osoby.
Wikipedia
(1.1) Dossier skorumpowanego ministra opublikowano w Internecie.
Wiktionary
[skrót czytany jako całe, odmienne wyrażenie lub potocznie: dost] dostateczny, dostateczne (ocena szkolna); dst., dst
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostać.
Wiktionary
IPA: dɔˈstãɲɛ, AS: dostãńe
Wiktionary
czas. dostać, postawić
rzecz. dostawa ż., dostawczak mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Poznań. dojrzały
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostarczać.
Wiktionary
(1.1) Stale intensywne dostarczanie osadu przeszkadza w rozwoju zespołów organizmów dennych.
Wiktionary
IPA: ˌdɔstarˈt͡ʃãɲɛ, AS: dostarčãńe
Wiktionary
czas. dostarczać, dostarczyć
rzecz. dostarczycielka ż.
Wiktionary
oddawać coś do rąk, przynosić na miejsce przeznaczenia; doręczać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dostarczyć)
(1.1) sprawiać, że coś będzie w jakimś miejscu, zapewniać coś
(1.2) sprawiać, że coś charakteryzuje się jakąś cechą, stanem
Wiktionary
(1.1) Poczta dostarczyła list dopiero po dwóch miesiącach od nadania.
(1.2) Ten film dostarczył nam wiele radości.
Wiktionary
IPA: dɔˈstart͡ʃat͡ɕ, AS: dostarčać
Wiktionary
rzecz. dostarczanie n., dostarczenie n., dostarczyciel mos., dostarczycielka ż., dostawa ż., dostawca mos.
czas. dostarczyć dk.
Wiktionary
(1.1) doręczać, zaopatrywać, przynosić/przywozić/przysyłać, donosić/dowozić/dosyłać, doprowadzać, zanosić/zawozić, aprowizować, zasilać, oddawać, przekazywać
(1.2) udzielać, przekazywać, dawać, oddawać, oferować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostarczyć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔstarˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: dostarčẽńe
Wiktionary
czas. dostarczyć, dostarczać
rzecz. dostarczycielka ż.
Wiktionary
1. ten, kto coś dostarcza; dostawca;
2. źródło czegoś
SJP.pl
kobieta, która coś dostarcza; doręczycielka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się dostarczaniem lub zaopatrywaniem
Wiktionary
rzecz. dostarczanie n., dostarczenie n., dostarczyciel mos.
czas. dostarczać ndk., dostarczyć dk.
Wiktionary
(1.1) dostawczyni, kolporterka
Wiktionary
oddać coś do rąk; przynieść na miejsce przeznaczenia; doręczyć
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|dostarczać.
Wiktionary
(1.1) Czułem, że Paweł dostarczył jej jakichś informacji na mój temat i że przechodzę jakąś osobliwą weryfikację.
Wiktionary
IPA: dɔˈstart͡ʃɨt͡ɕ, AS: dostarčyć
Wiktionary
rzecz. dostarczyciel mos., dostarczycielka ż., dostarczenie n., dostarczanie n.
czas. dostarczać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. dostarczanie
Wiktionary
IPA: ˌdɔstaṭˈt͡ʃãɲɛ, AS: dostaṭčãńe
Wiktionary
rzecz. dostatek
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w wystarczającym stopniu
Wiktionary
(1.1) Jak ona się zachowa? - myślał. - Czy jest dostatecznie bystra, żeby zrozumieć naszą wspólną grę?
Wiktionary
IPA: ˌdɔstaˈtɛt͡ʃʲɲɛ, AS: dostatečʹńe
Wiktionary
przym. dostateczny
rzecz. dostateczny mrz., dostateczność ż.
przysł. niedostatecznie
Wiktionary
(1.1) wystarczająco, zadowalająco
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dostatecznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dostateczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dostateczne; cecha tych, którzy są dostateczni
Wiktionary
przym. dostateczny
przysł. dostatecznie
rzecz. dostateczny mrz.
Wiktionary
wystarczający, zadowalający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) występujący w wystarczającym stopniu
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) urz. eduk. nota szkolna za wystarczające acz nie wyróżniające się opanowanie materiału czy pokazane zdolności
Wiktionary
(1.1) Nie jest to dostateczny powód.
(2.1) Skala ocen w polskich szkołach ma 6 stopni: niedostateczny, dopuszczający, dostateczny, dobry, bardzo dobry, celujący.
Wiktionary
rzecz. dostateczność ż., dostatek m.
przysł. dostatecznie, dostatnio
Wiktionary
(1.1) do przyjęcia, wystarczający, zadowalający
(2.1) ocena dostateczna, stopień dostateczny, trója, trójka, symbol. 3, gwara. uczn. docha
Wiktionary
1. dobrobyt, zamożność;
2. zadowalająca ilość czegoś; zasób, obfitość;
3. dawniej: to, co się posiada; mienie, dobytek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dobrobyt; bogate, wygodne życie
(1.2) odpowiednia ilość czegoś
Wiktionary
Dostatek (tytuł oryginalny "Galore") – opublikowana w 2009 (pierwsze wydanie polskie: 2013) powieść nowofundlandzkiego autora Michaela Crummeya, utrzymana w stylistyce realizmu magicznego. Nagrodzona Commonwealth Writers’ Prize dla regionu Karaibów i Kanady oraz Canadian Authors’ Association Literary Award.
Wikipedia
(1.1) "Studenci na całym świecie: w USA, w Hiszpanii, w Algierii, w Polsce, walczą o prawdziwe sprawy. Tymczasem opływające w dostatek dzieciaki z francuskich miast martwią się, że chłopcy nie mogą wchodzić do akademików dziewcząt" – śmiał się.
Wiktionary
IPA: dɔˈstatɛk, AS: dostatek
Wiktionary
rzecz. dostatczanie n., dostateczny mrz.
przym. dostatni, dostateczny
przysł. dostatnio
Wiktionary
(1.1) bogactwo, dobrobyt; gw. Śląsk Cieszyński żyr
(1.2) bogactwo
Wiktionary
odznaczający się dostatkiem; bogaty, zasobny, zamożny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) odznaczający się dostatkiem, zasobny
Wiktionary
(1.1) Ludzie w panice porzucają rodzinne domy i ruszają, czasem pieszo, niekiedy na chybotliwych, zatłoczonych łodziach w stronę dostatnich i uporządkowanych państw Zachodu.
Wiktionary
rzecz. dostatek m.
przysł. dostatnio
Wiktionary
(1.1) bogaty
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dostatnio
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dostatni
SJP.pl
przysłówek
(1.1) odznaczając się dostatkiem i zasobnością
Wiktionary
(1.1) Tak więc Szejk żył bardzo dostatnio i szczęśliwie.
Wiktionary
rzecz. dostatek mrz., dostateczny mrz.
przym. dostatni, dostateczny
Wiktionary
(1.1) bogato
Wiktionary
1. dostarczenie towarów;
2. dostarczone towary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dostarczenie towaru np. do sklepu
Wiktionary
Dostawa – przemieszczenie (przepływ) ściśle określonej partii dóbr od dostawcy do odbiorcy. Te dobra to, ogólnie, surowce, materiały, produkty lub towary. Przemieszczenie to odbywa się w wyznaczone miejsce w określonym terminie.
Wikipedia
(1.1) Otrzymaliśmy informację, że w przetwórni owocowej w Tarczynie wystąpiła przerwa w dostawie prądu.
Wiktionary
IPA: dɔˈstava, AS: dostava
Wiktionary
rzecz. dostawca mos., dostawczyni ż., dostawanie n., dostanie n., dostawczak mrz.
czas. dostarczać, dostawać ndk., dostać dk.
przym. dostawczy
przysł. dostawczo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostawać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔstaˈvãɲɛ, AS: dostavãńe
Wiktionary
czas. dostawać, dostać, postawić
rzecz. dostawa ż., dostawczak mrz.
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) stawać się (bez własnego aktywnego udziału) posiadaczem czegoś, co wcześniej miał ktoś inny
(1.2) nabawiać się czegoś, chorować
(1.3) pot. zostawać trafionym, uderzonym przez coś
(1.4) dosięgać do czegoś
(1.5) stpol. wystarczać
Wiktionary
(1.1) Dwa tygodnie temu kupiłem książki w sklepie internetowym, ale wciąż nie dostałem żadnej przesyłki.
(1.1) Na urodziny dostałem dzisiaj od rodziców nowy rower.
(1.1) Przepraszam, ile mam jeszcze czekać, aż dostanę menu?
(1.2) Dostałam wysypki po zjedzeniu czekolady, wszystko mnie swędziało. Lekarz później wyjaśnił mi, że mam uczulenie na czekoladę.
(1.2) Myślałem, że dostanę szału, gdy odkryłem, że ktoś grzebał w moich rzeczach.
(1.3) Wczoraj dostałem tym kijem prosto w głowę.
Wiktionary
IPA: dɔˈstavat͡ɕ, AS: dostavać
Wiktionary
czas. postawić, dostać dk.
rzecz. dostawczak mrz., dostawanie n., dostawa
Wiktionary
(1.1) otrzymywać
Wiktionary
osoba lub instytucja zajmująca się dostarczaniem towarów lub usług dla klientów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hand. osoba lub instytucja zajmująca się dostarczaniem towarów lub usług dla klientów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ze względu na nadmierne koszty nasz dostawca miodu wycofał się z interesu.
Wiktionary
IPA: dɔˈstaft͡sa, AS: dostafca
Wiktionary
rzecz. dostawa ż., dostawczak mrz.
:: fż. dostawczyni ż.
czas. dostać dk.
przym. dostawczy
Wiktionary
(1.1) dostarczyciel
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dostawczak
Wiktionary
rzecz. dostawczak m.
Wiktionary
potocznie: samochód dostawczy; półciężarówka, kamionetka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. mot. samochód dostawczy
Wiktionary
(1.1) Przed magazynem stoi zaparkowany dostawczak pana Henia.
Wiktionary
rzecz. dostawa ż., dostawca mos., dostawczyni ż., dostawanie n., dostanie n.
:: zdrobn. dostawczaczek m.
czas. dostawać ndk., dostać dk.
przym. dostawczy
przysł. dostawczo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący dostawy
Wiktionary
rzecz. dostawczak mrz., dostawa ż., dostawca ż.
czas. dostać
Wiktionary
kobieta zajmująca się dostawą, dostarczająca coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hand. kobieta zajmująca się dostarczaniem towarów lub usług dla klientów
Wiktionary
rzecz. dostawczak mrz., dostawca mos., dostawa ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dostawić)
(1.1) dokładać coś obok, do już istniejącego miejsca lub przedmiotu
czasownik zwrotny niedokonany dostawiać się (dk. dostawić się)
(2.1) posp. natarczywie starać się zaimponować komuś
Wiktionary
rzecz. dostawianie n.
czas. postawić
Wiktionary
(2.1) zaczepiać
Wiktionary
czasownik
(1.1) dokonany od|dostawiać.
Wiktionary
(1.1) Fred niespokojnie poruszył się na krześle dostawionym do stołu konferencyjnego.
Wiktionary
czas. postawić
Wiktionary
1. potocznie: dostawione łóżko w szpitalu
2. składane zapasowe siedzenie bez oparcia, przymocowane do rzędu stałych foteli w teatrze; praktykabel; praktykabl; straponten
3. proteza dentystyczna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dostawa
(1.2) pot. dostawiony mebel jako dodatkowe miejsce do siedzenia lub leżenia
Wiktionary
dostawiony, dostawiany do czegoś
SJP.pl
1. stosowany do ludzkiego stawu;
2. rzadki przymiotnik od: dostawa
SJP.pl
stojąc, wytrzymać do końca
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) dokonany od|dostawać.
czasownik nieprzechodni dokonany
(2.1) dotrwać do jakiegoś momentu w pozycji stojącej
czasownik zwrotny dostać się
(3.1) dokonany od|dostawać się.
Wiktionary
(1.1) Przecież to dziś Danka dostała dwóję z fizyki! A ona, zamiast ratować sytuację, zamiast zacierać ślad swojej pedagogicznej klęski, jeszcze utwierdzała Dankę w jej lenistwie.
(2.1) Starsza pani nie dostała do końca mszy i zemdlała podczas modlitwy.
(3.1) Rebelia desperacko potrzebowała pilotów, więc bez trudu dostała się na szkolenie.
Wiktionary
IPA: ˈdɔstat͡ɕ, AS: dostać
Wiktionary
rzecz. dostawa ż., dostawca m., dostawanie n., dostanie n., dostawczak mrz.
czas. postawić, dostawać ndk.
przym. dostawczy
Wiktionary
(2.1) dotrwać, wytrzymać
Wiktionary
książkowo: dojrzały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. dojrzały
Wiktionary
czas. dostojić sie
Wiktionary
nazwisko, np. Fiodor Dostojewski (1821-81), powieściopisarz rosyjski
SJP.pl
ogół cech charakterystycznych dla twórczości Fiodora Dostojewskiego
SJP.pl
1. czyjaś powaga, znaczenie; majestat, dostojność;
2. godne, poważne znaczenie czegoś;
3. dawniej: wysokie stanowisko państwowe; godność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. powaga i uznanie dla ważnej osoby
(1.2) książk. dostojny charakter czegoś
(1.3) daw. wysokie stanowisko
Wiktionary
(1.1) Kompozytora otaczała aura dostojeństwa i tajemnicy.
Wiktionary
przym. dostojny
rzecz. dostojnik mos.
Wiktionary
(1.3) stanowisko, urząd
Wiktionary
rodzaj motyla dziennego z rodziny rusałkowatych
SJP.pl
kobieta na wysokim stanowisku
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób świadczący o dostojności
Wiktionary
przym. dostojny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dostojnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dostojny
SJP.pl
stawać się dostojnym
SJP.pl
człowiek na wysokim stanowisku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba piastująca wysokie funkcje, wpływowa
Wiktionary
(1.1) Na pogrzebie prezydenta pojawiło się wielu dostojników z różnych rejonów świata.
Wiktionary
IPA: dɔˈstɔjɲik, AS: dostoi ̯ńik
Wiktionary
rzecz. dostojeństwo n.
:: fż. dostojniczka ż.
przym. dostojny, dostojniczy
Wiktionary
(1.1) dygnitarz, prominent, VIP; pot. gruba ryba, figura, oficjel, rekin, szyszka, szycha, ważniak; przest. oficjał; stpol. czestnik
Wiktionary
→ dostojny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha kogoś, kto wzbudza poważanie i szacunek
Wiktionary
przym. dostojny
Wiktionary
1. zasługujący na poważanie, pełen godności;
2. majestatyczny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) pełen godności i powagi, zasługujący na poważanie
Wiktionary
(1.1) Mrożek zdradza zamiłowanie do słownictwa poważnego, statecznego, dostojnego.
Wiktionary
rzecz. dostojnik m., dostojność ż., dostojeństwo n.
przysł. dostojnie
Wiktionary
(1.1) czcigodny, szacowny, szanowny, świetny, znakomity, znamienity
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawianie, że coś staje się odpowiednie
Wiktionary
Dostosowanie ang. fitness – zasadnicze pojęcie w darwinowskim mechanizmie ewolucji drogą doboru naturalnego („przetrwanie najlepiej dostosowanych”, ang. "survival of the fittest").
W modelach genetyki populacyjnej parametr ten oznacza się zwykle symbolem formula_1 Jest miarą sukcesu ewolucyjnego – wypadkową długości życia i liczby potomstwa (zob. rozmnażanie i rozrodczość, śmiertelność, Krzywa przeżywalności).
Wikipedia
rzecz. dostosowywanie n., stosowanie n., zastosowanie n.
czas. dostosować dk., stosować ndk., zastosować dk., dostosowywać ndk.
przym. dostosowawczy, stosowny
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dostosowywać)
(1.1) dokonany od|dostosowywać.
czasownik zwrotny dokonany dostosować się (ndk. dostosowywać się)
(2.1) dokonany od|dostosowywać się.
Wiktionary
(1.1) Nowoczesne ule są bardzo dobrze dostosowane do potrzeb pszczół.
Wiktionary
czas. dostosowywać, stosować
rzecz. dostosowywanie n., dostosowanie n.
przym. dostosowawczy
Wiktionary
dający się dostosować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostosowywać.
Wiktionary
czas. dostosowywać ndk., dostosować dk.
rzecz. dostosowanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dostosować)
(1.1) sprawiać, że coś staje się odpowiednie
czasownik zwrotny niedokonany dostosowywać się (dk. dostosować się)
(2.1) zmieniać się tak, by być odpowiednim
Wiktionary
(1.1) Rzeka tam się niesamowicie układa, jest inna, z pięknymi wyspami, brzegami. Wielu ludzi uważa, że Wisła powinna być żeglowna, że trzeba zupełnie ją zmieniać, dostosowywać do łodzi.
Wiktionary
rzecz. dostosowanie n., dostosowywanie
czas. dostosować
Wiktionary
(1.1) dobierać, dopasowywać, dostrajać, przystosowywać
(2.1) adaptować się, asymilować się, dopasowywać się, dostrajać się, przestrzegać, przystosowywać się, wpasowywać się, wstrzelać się, zestrajać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostrajać.
Wiktionary
czas. dostrajać ndk.
Wiktionary
ujrzeć, wypatrzyć, zauważyć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dostrzegać)
(1.1) dokonany od|dostrzegać.
Wiktionary
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca.
Wiktionary
IPA: ˈdɔsṭʃɛt͡s, AS: dosṭšec
Wiktionary
rzecz. dostrzeżenie n., dostrzeganie n., dostrzegalnia ż.
czas. dostrzegać ndk.
przym. dostrzegalny
Wiktionary
ustawiona w lesie wieża obserwacyjna przeciwpożarowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wieża służąca do wykrywania pożarów w lasach
(1.2) przest. obserwatorium astronomiczne
Wiktionary
rzecz. dostrzegalność ż., dostrzeganie n., dostrzeżenie n.
czas. dostrzegać ndk., dostrzec dk.
przym. dostrzegalny
Wiktionary
(1.2) współcz. obserwatorium
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dostrzegalny; zauważalnie
Wiktionary
rzecz. dostrzegalność ż., dostrzeganie n.
czas. dostrzegać ndk.
przym. dostrzegalny
Wiktionary
dający się dostrzec, zobaczyć
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) możliwy do dostrzeżenia, zobaczenia
Wiktionary
(1.1) Wyglądał jak kropeczka sadzy, ledwie dostrzegalny na tle ruchliwych obłoków.
Wiktionary
rzecz. dostrzegalność ż., dostrzeganie n., dostrzeżenie n., dostrzegalnia ż.
czas. dostrzegać ndk., dostrzec dk.
przysł. dostrzegalnie
Wiktionary
(1.1) zauważalny, widzialny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostrzegać.
Wiktionary
rzecz. dostrzeżenie n., dostrzegalnia ż.
czas. dostrzegać ndk., dostrzec dk.
przym. dostrzegalny
przysł. dostrzegalnie
Wiktionary
zauważać coś; zwracać na coś uwagę
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dostrzec)
(1.1) zwracać uwagę na coś, zauważać coś
(1.2) widzieć już z daleka
czasownik zwrotny niedokonany dostrzegać się (dk. dostrzec się)
(2.1) zauważać jeden drugiego
Wiktionary
(1.1) Filip dostrzegał w Paulinie wybitne zdolności artystyczne.
(1.2) Czy dostrzega Pani ten statek na horyzoncie?
Wiktionary
rzecz. dostrzegalność ż., dostrzeganie n., dostrzeżenie n., dostrzegalnia ż.
czas. dostrzec dk.
przym. dostrzegalny
przysł. dostrzegalnie
Wiktionary
(1.1) odkrywać, rozeznawać się, spostrzegać, widzieć, wskazywać, zauważać, zdawać sobie sprawę, zwracać uwagę
(1.2) spostrzegać, zauważać
Wiktionary
1. uśmiercać przez wykonanie dodatkowego strzału;
2. strzelać tak, by pocisk doleciał do określonego miejsca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostrzec.
Wiktionary
(1.1) Dostrzeżenie ziarnka piasku w korcu maku graniczy z cudem.
(1.1) Najważniejsze jest dostrzeżenie obopólnych korzyści.
Wiktionary
rzecz. dostrzeganie n., dostrzegalnia ż.
przym. dostrzegalny
czas. dostrzegać ndk., dostrzec dk.
Wiktionary
dostukać się -
1. przywołać kogoś do okna, drzwi itp. stukaniem; dopukać się;
2. osiągnąć jakiś cel dzięki uporczywym działaniom
SJP.pl
dostukiwać się - przywoływać kogoś do okna, drzwi itp. stukaniem; dopukiwać się
SJP.pl
pobudzić w większym stopniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostąpić.
Wiktionary
czas. dostąpić
rzecz. dostęp mrz.
Wiktionary
1. podejść, zbliżyć się; przystąpić;
2. zasłużyć na wyróżnienie, nagrodę, zaszczyt; osiągnąć coś cennego
SJP.pl
czasownik dokonany (ndk. dostępować)
(1.1) dokonany od|dostępować.
Wiktionary
(1.1) Bez pracy trudno dostąpić honoru.
Wiktionary
IPA: dɔˈstɔ̃mpʲit͡ɕ, AS: dostõmpʹić
Wiktionary
czas. dostępować
rzecz. dostąpienie n., dostępność ż., dostęp mrz.
Wiktionary
1. możność dotarcia do określonego miejsca;
2. możność korzystania z czegoś, stykania się z kimś; osiągnięcia czegoś;
3. sposób sięgania do zasobów pamięci systemów komputerowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) możliwość dotarcia do jakiegoś miejsca, zasobu lub osoby
Wiktionary
(1.1) To hasło da ci dostęp do naszego wspólnego konta.
Wiktionary
IPA: ˈdɔstɛ̃mp, AS: dostẽmp
Wiktionary
rzecz. dostępność ż., udostępnianie n., dostąpienie n.
czas. udostępniać, dostępować ndk., dostąpić dk.
przym. dostępny, dostępowy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dostępnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dostępny; bardziej dostępny
SJP.pl
→ dostępny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) możliwość dostania się do czegoś, możliwość dojścia gdzieś
(1.2) łatwość zdobycia czegoś
(1.3) łatwość zrozumienia
(1.4) łatwość nawiązania kontaktu z inną osobą
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dostęp mrz., udostępnianie n.
czas. udostępnić dk., udostępniać ndk., dostąpić dk., dostępować ndk.
przym. dostępny
przysł. dostępnie
Wiktionary
(1.2) dyspozycyjność, osiągalność
(1.3) jasność, przyswajalność, zrozumiałość, przystępność
(1.4) przystępność
Wiktionary
1. taki, do którego można dojść, wejść;
2. nietrudny do zdobycia; osiągalny, łatwy;
3. łatwy do zrozumienia, przyswojenia; zrozumiały, przystępny;
4. o człowieku: taki, z którym łatwo można nawiązać kontakt; przystępny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) (o miejscu) taki, do którego można dojść lub dotrzeć
(1.2) możliwy do zdobycia, uzyskania lub osiągnięcia
(1.3) łatwy do zrozumienia
(1.4) telekom. (o człowieku) taki, z którym łatwo nawiązać kontakt (stale lub przez ograniczony czas)
(1.5) taki, z którego można skorzystać (o zasobach)
Wiktionary
(1.1) Schronisko znajduje się w przepięknym, ale jednym z najtrudniej dostępnych zakątków polskich gór.
(1.2) Przez pewien czas jedynym ogólnie dostępnym towarem był ocet.
(1.2) Obecnie wyższe wykształcenie jest ogólnie dostępne.
(1.3) Trudne zagadnienia zostały wyłożone w sposób dostępny dla wszystkich.
(1.3) Dzięki prostej symbolice przesłanie sztuki jest dostępne nawet dla małych dzieci.
(1.4) Wykładowca będzie dostępny we wtorki od godziny czternastej do szesnastej.
(1.5) Należy efektywnie wykorzystywać dostępne zasoby.
Wiktionary
IPA: dɔˈstɛ̃mpnɨ, AS: dostẽmpny
Wiktionary
przym. dostępowy
rzecz. dostęp m., dostępność ż., udostępnianie n.
czas. dostępować ndk.
Wiktionary
(1.1-2) osiągalny
(1.3) przystępny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dostępować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔstɛ̃mpɔˈvãɲɛ, AS: dostẽmpovãńe
Wiktionary
czas. dostępować
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. dostąpić)
(1.1) osiągać
Wiktionary
(1.1) Dworzanie na przemian dostępowali zaszczytów lub popadali w niełaskę.
Wiktionary
IPA: ˌdɔstɛ̃mˈpɔvat͡ɕ, AS: dostẽmpovać
Wiktionary
rzecz. dostępowanie n., dostęp, dostępność
przym. dostępny, dostępowy
czas. stąpać, dostąpić dk.
Wiktionary
umożliwiający dostęp
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dostępem
Wiktionary
(1.1) Zapadł się strop w korytarzu dostępowym w ambulatorium – melduje oficer pokładowa Serenity Meeks, dotykając komunikatora.
Wiktionary
rzecz. dostęp mrz.
przym. dostępny
czas. dostępować
Wiktionary
nazwa handlowa antybiotyku o szerokim spektrum działania, zawierającego sulfametoksazol
SJP.pl
w terminologii technicznej: dosunięcie; przysunięcie
SJP.pl
1. w fotografii: uintensywniać kolor na zdjęciu;
2. w chemii: wprowadzać większą ilość substancji do roztworu
SJP.pl
1. w fotografii: uintensywnić kolor na zdjęciu;
2. w chemii: wprowadzić większą ilość substancji do roztworu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dosypać.
Wiktionary
rzecz. dosypka ż.
czas. dosypać dk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. dosypywać)
(1.1) dodać coś przez sypanie
Wiktionary
rzecz. dosypanie n.
czas. usypać, dosypywać ndk.
Wiktionary
1. wysysać do końca;
2. dosysać się - przysysać się
SJP.pl
przestarzale: uczucie nasycenia, zaspokojenia; sytość
SJP.pl
dość;
1. przysłówek oznaczający: tyle, ile trzeba; dostatecznie, należycie, wystarczająco dużo, np.: Mieć dosyć czasu na naukę.;
2. przysłówek oznaczający: w jakimś stopniu, stosunkowo, np. Dosyć dobrze się nauczył.;
3. wykrzyknik wyrażający zakaz, głównie w połączeniu: dosyć tego, np.: Dosyć tego, miarka się przebrała!; starczy, wystarczy
SJP.pl
liczebnik nieokreślony
(1.1) zob. dość.
wykrzyknik
(2.1) zob. dość.
Wiktionary
(1.1) Dziewczyna dosyć wcześnie wróciła do domu z dyskoteki.
Wiktionary
IPA: ˈdɔsɨt͡ɕ, AS: dosyć
Wiktionary
przysł. dość
wykrz. dość
licz. dość
Wiktionary
dodatkowe przesłanie lub dostarczenie czegoś do odbiorcy
SJP.pl
1. dosłanie, dosyłanie czegoś;
2. to, co zostało dosłane
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
określić dodatkowo, uściślić; dookreślić
SJP.pl
określać dodatkowo, uściślać; dookreślać
SJP.pl
uczynić bardziej szczegółowym; doprecyzować
SJP.pl
pracownik doszczelniający dna statku
SJP.pl
narzędzie używane przy doszczelnianiu
SJP.pl
zaszczepiać ponownie przeciw tej samej chorobie
SJP.pl
zaszczepić ponownie przeciw tej samej chorobie
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) o niszczeniu czegoś: całkowicie, kompletnie
Wiktionary
(1.1) Drewniany szałas został podpalony i doszczętnie spłonął.
Wiktionary
IPA: dɔˈʃt͡ʃɛ̃ntʲɲɛ, AS: doščẽntʹńe
Wiktionary
rzecz. szczątki nmos.
przym. szczątkowy, doszczętny
przysł. do szczętu
Wiktionary
(1.1) do cna, do szczętu, w drebiezgi, wniwecz
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: doszczętnie
SJP.pl
o zniszczeniu, stracie: zupełny, całkowity; totalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykazujący zniszczenie do szczątków; uległy całkowitej stracie
Wiktionary
rzecz. szczątki nmos., doszczętność ż.
przysł. doszczętnie, do szczętu
przym. szczątkowy
Wiktionary
(1.1) całkowity, zupełny
Wiktionary
1. powodować, że ktoś czuje się bardziej szczęśliwy;
2. doszczęśliwiać się - potęgować uczucie własnego szczęścia
SJP.pl
1. spowodować, że ktoś czuje się bardziej szczęśliwy;
2. doszczęśliwić się - spotęgować uczucie własnego szczęścia
SJP.pl
1. douczać kogoś;
2. doszkalać się - uzupełniać swoją wiedzę w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. wprowadzany bezpośrednio do ciała szklistego
Wiktionary
(1.1) W naszej klinice musieliśmy wstrzymać terapię doszklistkową, przerwać ją u tych chorych, u których została ona rozpoczęta.
Wiktionary
IPA: ˌdɔʃklʲiˈstkɔvɨ, AS: došklʹistkovy
Wiktionary
1. douczyć kogoś;
2. doszkolić się - uzupełnić swoją wiedzę w jakiejś dziedzinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ulepszenie czegoś poprzez ostatnie poprawki
Wiktionary
(1.1) Napisałem, zrobiłem rysunki, a ponieważ nie byłem pewien swojej angielszczyzny, poprosiłem prof. Skrobańskiego o doszlifowanie tekstu i oddanie do redakcji.
Wiktionary
czas. doszlifować dk., szlifować ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doszlifowywać)
(1.1) techn. wykonać szlifowanie aż do osiągnięcia ostatecznej, pożądanej formy
(1.2) przen. doprowadzić coś do lepszego, bardziej dopracowanego stanu; poprawić szczegóły
Wiktionary
rzecz. doszlifowanie n.
czas. szlifować
Wiktionary
(1.1) wygładzić
(1.2) dopracować, poprawić, udoskonalić, ulepszyć
Wiktionary
potocznie: taki, który przyłączył się do kolumny, zajął wolne miejsce w szeregu
SJP.pl
potocznie: dołączyć się do kogoś lub czegoś, dojechać, dojść
SJP.pl
doszperać się - doszukać się, szperając
SJP.pl
1. przyszyć lub uszyć coś dodatkowo;
2. zakończyć szycie czegoś;
3. ponownie przyłączyć uciętą lub urwaną część ciała
SJP.pl
1. wytworzyć część ubrania za pomocą szydełka i połączyć ją z całością;
2. środowiskowo: doczepić dredy do już istniejących dredów za pomocą szydełka fryzjerskiego
SJP.pl
1. wytwarzać część ubrania za pomocą szydełka i łączyć ją z całością;
2. środowiskowo: doczepiać dredy do już istniejących dredów za pomocą szydełka fryzjerskiego
SJP.pl
1. przyszywać lub szyć coś dodatkowo;
2. kończyć szycie czegoś;
3. ponownie przyłączać uciętą lub urwaną część ciała
SJP.pl
1. przyszyć lub uszyć coś dodatkowo;
2. zakończyć szycie czegoś;
3. ponownie przyłączyć uciętą lub urwaną część ciała
SJP.pl
1. osiągnąć cel, granicę, koniec
2. o warzywach: dojrzewać
3. osiągać pewną granicę
SJP.pl
skrót od: dosłownie, dosłowny
SJP.pl
skrót
(1.1) = dosłownie
Wiktionary
(1.1) Co ciekawe, Erntedankfest (dosł. święto dziękczynienia za plony) obchodzone jest nie tylko w Polsce, ale również w Niemczech i Szwajcarii.
Wiktionary
przesłać, posłać dodatkowo (list, pieniądze)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) poddany intensywniejszej insolacji
Wiktionary
(1.1) Adretami nazywa się dosłoneczne stoki gór.
(1.1) Winnicę założył na dosłonecznych stokach wzgórza.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób ścisły; dokładnie tak, jak znaczą słowa
(1.2) przen. wyrażenie używane do wzmocnienia i intensyfikacji przekazu niemal
Wiktionary
(1.1) Podczas rozprawy oskarżyciel beznamiętnie dosłownie cytował najbardziej intymne fragmenty jej listu.
(1.2) Jego pałac dosłownie pękał w szwach.
(1.2) Tuż przed imprezą Hilda przeżyła ogromny kryzys odzieżowy – dosłownie nie miała co na siebie włożyć!
Wiktionary
IPA: dɔˈswɔvʲɲɛ, AS: dosu̯ovʹńe
Wiktionary
przym. dosłowny
rzecz. dosłowność ż.
przysł. bezsłownie
czas. słowić
Wiktionary
(1.1) literalnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dosłownie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dosłowny
SJP.pl
→ dosłowny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dosłowne
Wiktionary
rzecz. dosłownik m.
przym. dosłowny
przysł. dosłownie, bezsłownie
Wiktionary
1. zgodny co do słowa, dokładnie odtworzony;
2. nieprzenośny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) znaczący dokładnie to, co wyrażają słowa, bez drugiego znaczenia
Wiktionary
(1.1) Dosłowna interpretacja tego wiersza nie ma sensu, należy raczej rozszyfrować zawarte w nim metafory.
Wiktionary
IPA: dɔˈswɔvnɨ, AS: dosu̯ovny
Wiktionary
przysł. dosłownie, bezsłownie
rzecz. dosłowność ż., słownictwo n.
czas. słowić
Wiktionary
(1.1) literalny, wierny
Wiktionary
dający się uchwycić słuchem, posłyszeć
SJP.pl
skrót od: dotyczący, dotyczy
SJP.pl
skrót
(1.1) = dotyczący
Wiktionary
(1.1) Udzielanie informacji dot. (=dotyczących) pracy socjalnej w różnych krajach
Wiktionary
IPA: dɔˈtɨt͡ʃɨ, AS: dotyčy
Wiktionary
potocznie: donieść z wysiłkiem coś ciężkiego do jakiegoś miejsca; dotaszczyć, dotaskać
SJP.pl
czasownik
(1.1) dokonany od|tachać.
Wiktionary
(1.1) Chase siada na skrzyni, którą ma dotachać do hangaru, i wzdycha: – To mam po prostu przestać się starać?
Wiktionary
czas. tachać
Wiktionary
bezzwrotna pomoc finansowa udzielana instytucji, organizacji, przedsiębiorstwu (rzadziej osobie) w celu poparcia określonej działalności; subwencja, subsydium, dofinansowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zaopatrzenie; wyposażenie w środki finansowe; darowizna; bezzwrotna pomoc finansowa w celu popierania jakiejś działalności
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Hojna anonimowa dotacja oddaliła od sierocińca groźbę zamknięcia.
(1.1) W odpowiedzi otrzymali do dyspozycji samochód z kierowcą, dotację w wysokości 7,5 mln st. złotych oraz 200 bochenków chleba pułtuskiego, specjalnie wypieczonych i zabezpieczonych na czas podróży.
(1.1) W trakcie remontu radni zawnioskowali, żeby część unijnej dotacji zachachmęcić i wydać je na inne inwestycje.
Wiktionary
IPA: dɔˈtat͡sʲja, AS: dotacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dotować
rzecz. dotowanie
Wiktionary
związany z dotacją
SJP.pl
żartobliwie: do tamtego miejsca (zwykle w powiedzeniu "jak stąd dotamtąd")
SJP.pl
dokończyć tankowanie
SJP.pl
dokańczać tankowanie
SJP.pl
potocznie: donieść gdzieś z trudem; dodźwigać
SJP.pl
potocznie: donieść z wysiłkiem coś ciężkiego do jakiegoś miejsca; dotachać, dotaszczyć
SJP.pl
potocznie: donieść z wysiłkiem coś ciężkiego do jakiegoś miejsca; dotachać, dotaskać
SJP.pl
potocznie:
1. dokańczać taniec;
2. tańcząc, docierać do danego miejsca
SJP.pl
[czytaj: dotkom] w żargonie informatycznym: firma internetowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: dotelefonowywać się - dodzwaniać się
SJP.pl
potocznie: dotelepać się - dojść, dojechać gdzieś z trudem; dowlec się
SJP.pl
potocznie: dotelepywać się - docierać gdzieś z trudem
SJP.pl
rząd grzybów z klasy workowców właściwych; Dothiorales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu grzybów z klasy workowców właściwych
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) dokuczliwie, nie do zniesienia
Wiktionary
(1.1) Czasami wiatr zaciągał dotkliwiej i dmuchał w twarze niedawnym śniegiem.
(1.1) Bratobójcze walki i szukanie pomocy na zewnątrz doprowadziły do interwencji czeskich i niemieckich; najdotkliwiej odczuwał je Śląsk.
Wiktionary
IPA: dɔˈtklʲivʲjɛ, AS: dotklʹivʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. dotyk mrz., dotkliwość
przym. dotkliwy
czas. dotykać
Wiktionary
(1.1) boleśnie, dojmująco, dokuczliwie, ostro, silnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dotkliwie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dotkliwy
SJP.pl
bolesny, dokuczliwy, przykry
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bolesny, dokuczliwy, trudny do wytrzymania
Wiktionary
(1.1) Niezależnie więc od praprzyczyny, od systemowych realiów i schorzeń, od skutków dotkliwego nieurodzaju w latach 1979 - 1980, na osłabioną już gospodarkę spadły dodatkowe ciosy.
Wiktionary
IPA: dɔˈtklʲivɨ, AS: dotklʹivy
Wiktionary
rzecz. dotyk mrz., dotkliwość
przysł. dotkliwie
czas. dotykać
Wiktionary
(1.1) bolesny, dojmujący, dokuczliwy, głęboki, ostry, palący, przenikliwy, silny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dotknąć.
Wiktionary
(1.1) Oparła się miękkiem dotknięciem swego ramienia na mojem ramieniu i tak szliśmy dalej po bezbrzeżnie pustych ulicach, nasłuchując ciągle, w której stronie huczą strzały.
Wiktionary
IPA: dɔˈtʲcɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: dotʹḱńė̃ńće
Wiktionary
czas. dotknąć dk., dotykać ndk.
rzecz. dotyk mrz., niedotykalski mos.
przym. dotykowy, niedotykalski
Wiktionary
urażony
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|dotykać.
Wiktionary
(1.1) Gdy zaś wrócił i został sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim.
Wiktionary
IPA: ˈdɔtknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: dotknõńć
Wiktionary
rzecz. dotyk mrz., dotknięcie n., niedotykalski mos.
czas. dotykać ndk.
przym. dotykowy, niedotykalski
Wiktionary
taki, który dotlał (dogasnął)
SJP.pl
Dotleniacz – publiczna instalacja Joanny Rajkowskiej, wystawa Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, której głównymi elementami są: wzbogacony tlenem sztuczny staw wkomponowany w trawnik miejski i futurystyczne ławki opodal.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dotleniać.
Wiktionary
czas. dotlenić, dotleniać ndk.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dotlenić)
(1.1) dostarczać dodatkową ilość tlenu
czasownik zwrotny niedokonany dotleniać się
(2.1) dostarczać swojemu organizmowi dodatkową ilość tlenu poprzez uprawianie ruchu na świeżym powietrzu
Wiktionary
(1.1) Na wszelkie smutki dobry jest uśmiech. Naukowcy dowiedli bowiem, że szczery, serdeczny śmiech wspaniale nas dotlenia – pobudza do pracy przeponę i płuca.
Wiktionary
IPA: dɔˈtlɛ̃ɲät͡ɕ, AS: dotlẽńäć
Wiktionary
rzecz. dotlenienie n., dotlenianie n., tlen m., utleniacz m., utlenianie n., utlenienie n., tlenienie n., beztlenowiec mzw., tlenowiec mzw./mrz.
czas. dotlenić, tlenić, utlenić, utleniać
przym. utleniony
przysł. beztlenowo
Wiktionary
czasownik przechodni
(1.1) dokonany od|dotleniać.
Wiktionary
rzecz. dotlenianie n., dotlenienie n., tlen mrz., beztlenowiec mzw., tlenowiec mzw./mrz.
czas. dotleniać
przysł. beztlenowo
Wiktionary
rzadko: wypalić się zupełnie; wygasnąć, dogasnąć, dotlić się
SJP.pl
dotlić się - wypalić się zupełnie; wygasnąć, dogasnąć, dotleć
SJP.pl
1. dokończyć topienie, stopić resztę;
2. dodać coś w czasie topienia
SJP.pl
uzupełniać towar w sklepie
SJP.pl
udzielać bezzwrotnej pomocy finansowej instytucji, organizacji, przedsiębiorstwu (rzadziej osobie) w celu poparcia określonej działalności; subwencjonować, subsydiować, finansować
SJP.pl
dawniej: roztrwonić, zmarnować do końca, całkowicie
SJP.pl
transportując, dostarczać do określonego miejsca
SJP.pl
dokończyć trening
SJP.pl
trenować do czasu osiągnięcia zadowalającej kondycji
SJP.pl
w łowiectwie: zakończyć tropienie, doganiając zwierzę; wytropić
SJP.pl
dobiec gdzieś truchtem
SJP.pl
rzadko: dobiegać truchtem
SJP.pl
dokończyć trucie kogoś lub czegoś; zatruć całkowicie
SJP.pl
1. dostać się gdzieś
2. rozprzestrzenić się
3. wygładzić powierzchnię
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. docierać)
(1.1) dokonany od|docierać.
Wiktionary
(1.1) Do sklepu dotarła nowa partia towarów.
Wiktionary
IPA: ˈdɔṭʃɛt͡ɕ, AS: doṭšeć
Wiktionary
rzecz. dotarcie n.
Wiktionary
rzadko: przywracać kogoś do przytomności; docucać
SJP.pl
taki, który dotrzeźwiał
SJP.pl
rzadko: przywrócić kogoś do przytomności; docucić
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dotrzymywać)
(1.1) dokonany od|dotrzymywać.
Wiktionary
(1.1) Nie mogę mojemu bratu dotrzymać kroku.
Wiktionary
czas. trzymać, dotrzymywać ndk.
rzecz. dotrzymanie n., dotrzymywanie n.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dotrzymać)
(1.1) trzymać do określonego czasu
(1.2) spełniać zobowiązania
Wiktionary
(1.2) Ta drukarnia nie dotrzymuje terminów.
Wiktionary
rzecz. dotrzymywanie n., dotrzymanie n.
czas. trzymać, dotrzymać dk.
Wiktionary
(1.1) dochowywać, zachowywać, przechowywać
(1.2) dochowywać, zachowywać
Wiktionary
maska komiczna w komedii dell'arte
SJP.pl
Do
Wikipedia
potocznie: dotoczyć
SJP.pl
do tej pory, do chwili obecnej
SJP.pl
przysłówek
(1.1) książk. do tego momentu, do chwili obecnej
Wiktionary
(1.1) Dotychczas sama sobie radziłam z zadaniami z matematyki, więc nie potrzebuję korepetycji.
Wiktionary
IPA: dɔˈtɨxt͡ʃas, AS: dotyχčas
Wiktionary
przym. dotychczasowy
Wiktionary
(1.1) dotąd, do tej pory
Wiktionary
1. trwający dotychczas;
2. żyjący, będący gdzieś dotychczas
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki jaki był dotychczas
Wiktionary
(1.1) Pierwszy wniosek, że kapitalizm w dotychczasowej postaci robi już bokami i będzie się ratował faszyzmem.
(1.1) Jubileuszowy program przynosi najlepsze skecze, scenki i piosenki z dotychczasowych spektakli.
Wiktionary
przysł. dotychczas
Wiktionary
przysłówek miejsca
(1.1) stpol. dotąd
Wiktionary
IPA: dɔˈtɨxmʲjast, AS: dotyχmʹi ̯ast
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dotyczyć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔtɨˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: dotyčẽńe
Wiktionary
czas. dotyczyć
Wiktionary
w matematyce: styczna kąta dopełnienia
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) mieć z czymś związek, odnosić się do czegoś
Wiktionary
(1.1) „Ten artykuł nie dotyczy naszego uniwersytetu” – powiedział rektor, przeglądając gazetę.
(1.1) UE przyjęła skargę Hiszpanii w sprawie reform dotyczących oleju i bawełny.
Wiktionary
IPA: dɔˈtɨt͡ʃɨt͡ɕ, AS: dotyčyć
Wiktionary
rzecz. dotyczenie n., dotyk m.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający bezpośrednie powiązanie
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy czynny od: dotyczyć
Wiktionary
(1.1) skr. dot.
Wiktionary
1. dotknięcie, dotykanie;
2. zdolność odczuwania ucisku na powierzchnię ciała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fizj. jeden ze zmysłów umożliwiający odbiór rzeczywistości za pomocą narządów czucia powierzchniowego i głębokiego;
(1.2) czynność dotykania
Wiktionary
Dotyk ("układ czuciowy") jest uznawany za jeden ze zmysłów, jednak wrażenia określane łącznie jako "dotyk" są kombinacją sygnałów przesyłanych przez komórki reagujące na ciepło lub zimno, nacisk oraz uszkodzenie (ból).
W rozmaitych eksperymentach wykazano, że dotyk i zmysł motoryczny są podstawowymi elementami definiującymi odbieranie rzeczywistości przez zwierzęta (w tym człowieka).
Wikipedia
(1.1) Wzrok, słuch, węch, smak i dotyk to pięć zmysłów.
(1.2) Poczuła jego delikatny dotyk na swojej twarzy.
Wiktionary
IPA: ˈdɔtɨk, AS: dotyk
Wiktionary
rzecz. niedotykalski mos., dotknięcie n., tknięcie n., tkliwość ż.
czas. dotykać ndk., dotknąć dk., dotyczyć ndk., tykać ndk., tknąć dk., podotykać dk.
przym. dotkliwy, dotykowy, tkliwy, dotykalny, niedotykalski
przysł. dotkliwie, tkliwie
Wiktionary
(1.1) czucie
(1.2) kontakt, styczność, łączność, muśnięcie
Wiktionary
dający się dotknąć; namacalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którego można dotknąć
(1.2) wyraźny
Wiktionary
rzecz. niedotykalski mos., dotyk m., dotykalność ż.
przysł. dotykalnie
przym. dotykowy, niedotykalski
czas. dotykać
Wiktionary
(1.1) namacalny, dotykowy, haptyczny, uchwytny, wyczuwalny
(1.2) wyrazisty, zdecydowany
Wiktionary
potocznie: dający się dotykać, lubiący być dotykanym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dotykać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔtɨˈkãɲɛ, AS: dotykãńe
Wiktionary
czas. dotykać
przym. dotykowy, niedotykalski
rzecz. niedotykalski mos.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dotknąć)
(1.1) zbliżać się do czegoś do momentu zetknięcia, kontaktu fizycznego
(1.2) przen. sprawiać komuś przykrość, urażać kogoś
(1.3) przen. poruszać jakieś zagadnienie w rozmowie
(1.4) sięgać aż do czegoś, graniczyć, stykać się z czymś
czasownik zwrotny niedokonany dotykać się (dk. dotknąć się)
(2.1) dotykać (1.1) siebie wzajemnie
(2.2) forma wzmocniona czasownika dotykać (1.1)
Wiktionary
(1.1) Wystarczy dotknąć butelki, a dowiesz się czy piwo jest zimne.
(1.2) Bardzo mnie dotknęły twoje słowa.
(1.3) Spróbujmy dotknąć tematu wyjazdu. Czy masz bilety?
(1.4) Ta ulica dotyka parku.
(2.2) Nie dam ci dotknąć się mojego roweru.
Wiktionary
IPA: dɔˈtɨkat͡ɕ, AS: dotykać
Wiktionary
rzecz. niedotykalski mos., dotykanie n., dotyk m., dotknięcie n., dotkliwość ż.
czas. dotknąć dk.
przym. dotykowy, dotkliwy, dotykalny, bezdotykowy, nietykalny, niedotykalski
przysł. dotkliwie
Wiktionary
(1.1) musnąć, zmacać, obmacać, obściskać, poruszyć, trącić, wzruszyć; gw. Śląsk Cieszyński pomacować
(1.2) drasnąć, obrazić, skaleczyć, skrzywdzić, ukłuć, urazić, zranić
(1.3) poruszyć, ująć, trącić, wzruszyć
Wiktionary
osoba najlepiej przyswajająca wiedzę poprzez zmysł dotyku; kinestetyk
SJP.pl
1. → dotyk;
2. ekran dotykowy - ekran w urządzeniu elektronicznym, umożliwiający sterowanie nim poprzez dotykanie wyświetlanych obiektów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dotyku bądź wrażeń związanych z dotykiem
(1.2) taki, który reaguje na dotyk
Wiktionary
IPA: ˌdɔtɨˈkɔvɨ, AS: dotykovy
Wiktionary
rzecz. dotyk m., dotykanie n., dotknięcie n., niedotykalny m., tykanie n., tknięcie n., niedotykalski mos.
czas. dotykać ndk., dotknąć dk., tykać ndk., tknąć dk.
przym. dotykalny, niedotykalny, niedotykalski
przysł. dotykowo
Wiktionary
(1.1) taktylny, haptyczny
Wiktionary
do tego momentu lub miejsca
SJP.pl
zaimek przysłowny
(1.1) … wyrażający granicę czasową: aż do teraz, dotychczas
(1.2) … wyrażający granicę przestrzenną: aż do tego miejsca, potąd
spójnik
(2.1) w wyrażeniu: dotąd… aż… komunikuje, że część zdania przed „aż” jest ograniczona od strony przyszłości przez zdarzenie opisane po „aż”
(2.2) w wyrażeniu: dotąd… dopóki/póki… komunikuje, że część zdania przed „dopóki”/„póki” jest ograniczona od strony przyszłości przez zakończenie stanu lub czynności opisanej po „dopóki”/„póki”
Wiktionary
(1.1) Dotąd nie było takich problemów.
(1.2) Kopcie rów odtąd dotąd.
(2.1) Dotąd nalegał, aż się zgodzili.
(2.2) Dotąd nalegał, póki się nie zgodzili.
(2.2) Dotąd nie miał spokoju, dopóki mieszkali razem.
(2.2) Nie miał dotąd spokoju, dopóki mieszkali razem.
Wiktionary
IPA: ˈdɔtɔ̃nt, AS: dotõnt
Wiktionary
(1.1) dotychczas, do teraz, do tego czasu
(1.2) potąd, do tego miejsca
(2.1-2) dopóty, póty, tak długo
Wiktionary
wprowadzany do tętnicy; doarteryjny
SJP.pl
1. dokończyć tłuczenia, rozkruszania;
2. jeszcze więcej utłuc, dodać do już utłuczonego
SJP.pl
1. dokańczać tłuczenie;
2. tłuc coś dodatkowo
SJP.pl
[czytaj: duE] miasto we Francji
SJP.pl
Douai () – miejscowość, gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Nord.
Miasto leży nad rzeką Scarpe (dopływ Skaldy) i Kanałem Sensée, 35 km na południe od Lille.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 42 175 osób (zespół miejski 200 tys. (1990)), a gęstość zaludnienia wynosiła 2500 osób/km². Wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Douai plasuje się na 9. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 95.
Wikipedia
miasto w Kamerunie; Duala
SJP.pl
dodatkowo ubezpieczyć
SJP.pl
[czytaj: dabl] środowiskowo: podwójny, dwuczęściowy, dwuelementowy, dwudzielny itp.
SJP.pl
[czytaj: dabl klik] dwukrotne naciśnięcie klawisza myszki w bardzo krótkim czasie (około pół sekundy), zazwyczaj służy otworzeniu danej aplikacji, pliku itp.; dwuklik
SJP.pl
[czytaj: dabldabl] w koszykówce: dwucyfrowe osiągnięcia w jednym meczu, np. 10 zbiórek i przechwytów
SJP.pl
Double-double (także jako DD2) – w koszykówce, uzyskanie wyników dwucyfrowych w dwóch z pięciu możliwych pozytywnych statystyk (punkty, asysty, zbiórki, przechwyty, bloki). Najczęstszą kombinacją double-double są punkty i zbiórki, a następnie punkty i asysty.
Wikipedia
[czytaj: dabl] środowiskowo: podwójny, dwuczęściowy, dwuelementowy, dwudzielny itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. twarożek z mleka sojowego, składnik wielu potraw orientalnych i wegetariańskich
Wiktionary
(1.1) Za Chiny ludowe nie spróbuję żadnego doufu.
Wiktionary
[czytaj: daglas] marka samolotów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Wielkiej Brytanii, na wschodnim wybrzeżu wyspy Man, stolica Wyspy Man rozumianej jako angielskie terytorium zależne;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dula] kobieta udzielająca wsparcia w czasie ciąży, porodu i po porodzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) społ. kobieta zapewniająca fachowe wsparcie matce i jej rodzinie w czasie ciąży, porodu i / lub po porodzie;
Wiktionary
Doula (z stgr. δούλη, dosłownie: „służąca, niewolnica”) – wykształcona i doświadczona również w swoim macierzyństwie kobieta, zapewniająca ciągłe niemedyczne, fizyczne, emocjonalne i informacyjne wsparcie matce i rodzinie na czas ciąży, porodu i po porodzie (za definicją Stowarzyszenia Doula w Polsce).
Wikipedia
[czytaj: dumerg] nazwisko
SJP.pl
rzeka w Portugalii i Hiszpanii; Duero
SJP.pl
przysłówek
(1.1) med. przyjmowany lub podawany do ust, przez usta
Wiktionary
(1.1) Niektóre leki przyjmowane doustnie mogą powodować intensyfikację choroby wrzodowej, dlatego u wrzodowców stosuje się zastrzyki.
Wiktionary
przym. doustny
rzecz. usta nmos.
Wiktionary
taki, który należy zaaplikować do ust
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. do stosowania doustnie (najczęściej o lekach i innych środkach farmakologicznych)
Wiktionary
(1.1) Lekarz i chory mają jedną z 3 możliwości: kontynuować leczenie doustnym antykoagulantem, zatrzymać terapię na okres okołozabiegowy lub zatrzymać leczenie doustnym antykoagulantem, stosując jednocześnie leczenie pomostowe heparyną niefrakcjonowaną lub drobnocząsteczkową.
Wiktionary
IPA: dɔˈwustnɨ, AS: dou̯ustny
Wiktionary
rzecz. usta nmos., usteczka nmos.
przym. ustny
przysł. doustnie
Wiktionary
przeznaczony do ucha, np. słuchawki douszne
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony do ucha, umieszczany w uchu
Wiktionary
rzecz. ucho n., uszko n.
przym. uszny
Wiktionary
[czytaj: du] słodki (o winie)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dołwer albo dower]
1. miasto w Anglii;
2. miasto w Stanach Zjednoczonych
SJP.pl
Dover – miasto i civil parish w południowo-wschodniej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie Kent, w dystrykcie Dover, port nad kanałem La Manche. Punkt Anglii najbliższy Francji – jest oddalony od francuskiego portu Calais o 34 kilometry, dlatego też Dover nazywane jest „bramą Anglii”. W 2011 roku civil parish liczyła 31 022 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Doverem, dotyczący Doveru
Wiktionary
(1.1) Właściwie jednak dla naszego podróżnego gościniec doverski niewiele miał wspólnego z dyliżansem doverskim, wspinającym się po Shooters Hill.
Wiktionary
rzecz. Dover mrz.
Wiktionary
skrót od:
1. dowódca; d-ca, dca;
2. dowództwo; d-dztwo, dtwo
SJP.pl
dodatkowa ilość czegoś potrzebna do uzyskania odpowiedniej wagi
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. dowalić)
(1.1) pot. dodawać czegoś w dużej ilości
(1.2) pot. dokuczać komuś
(1.3) pot. obciążać kogoś dodatkowym obowiązkiem
czasownik zwrotny niedokonany dowalać się (dk. dowalić się)
(2.1) pot. próbować zainteresować sobą drugą osobę
(2.2) pot. zgłaszać pod czyimś adresem pretensje
(2.3) pot. odurzać się używkami, będąc już pod ich wpływem
Wiktionary
(1.1) W przyszłości będę musiał dowalać więcej pieprzu do tej zupy.
(1.2) Tymczasem pan wicepremier Belka uparł się, żeby dowalać Balcerowiczowi i Radzie Polityki Pieniężnej.
(1.3) Jedni czytają notatki, inni dyskutują o profesorze, który "zaczął jej dowalać pytania z mikrobiologii".
(2.1) Uważaj, Marcin chyba dowala się do ciebie.
(2.2) Ale ta baba się do mnie dowalała!
Wiktionary
(1.1) dodawać
(1.2) pot. dokopywać
(1.3) pot. przywalać, pot. wulg. dojebać
(2.1) pot. dostawiać się, pot. przystawiać się, pot. podwalać się
(2.2) pot. wulg. dopierdalać się, pot. wulg. przypierdalać się, pot. wulg. dojebywać się
Wiktionary
czasownik dokonany (ndk. dowalać)
(1.1) dk. od: dowalać
(1.2) pot. mocno kogoś uderzyć
(1.3) pot. o śniegu: spaść w dużej ilości
(1.4) pot. powiedzieć coś niewłaściwego, nieprawidłowego, szokującego w danej sytuacji
(1.5) pot. pokonać kogoś zdecydowanie w rywalizacji
czasownik zwrotny dokonany dowalić się (ndk. dowalać się)
(2.1) dk. od: dowalać się
Wiktionary
(1.2) Niech będzie to pojedynek słowny, ale i gdyby któryś dowalił pięścią, to może by na tym skorzystał naród.
(1.3) Wczoraj wieczorem dowaliło 30 centymetrów śniegu w mojej wiosce.
Wiktionary
(1.2) przywalić, walnąć, pot. lutnąć, wulg. przyjebać, wulg. jebnąć
(1.5) wulg. rozjebać
Wiktionary
dostrzegać, doceniać, podkreślać czyjąś wartość, gestem lub słowem nagradzać kogoś za jego zasługi, utwierdzać w kimś poczucie własnej wartości
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. dowarzyć)
(1.1) dogotowywać
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. dawać
Wiktionary
czasownik niedokonany (dk. doważyć)
(1.1) ważyć dodatkową ilość
(1.2) pot. ważyć coś uczciwie, tyle, ile ktoś żąda
Wiktionary
czas. wyważyć
Wiktionary
nazwisko, m.in. Katarzyna Dowbor, polska dziennikarka
SJP.pl
żołnierz I Korpusu Polskiego, sformowanego w Rosji w czasie I wojny światowej i dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego
SJP.pl
1. śmieszna historyjka, anegdota, żart; kawał;
2. dawniej: rozum, spryt;
3. zdolność spostrzegania i opisywania w zabawny sposób śmiesznych stron życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) coś, co zostało powiedziane lub zrobione dla rozrywki, tak, aby kogoś rozśmieszyć
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Krzysiek, opowiedz jakiś dowcip; rozruszamy towarzystwo.
Wiktionary
IPA: ˈdɔfʲt͡ɕip, AS: dofʹćip
Wiktionary
rzecz. dowcipniś mos., dowcipkowanie n.
:: zgrub. dowcipas mos.
czas. dowcipkować ndk.
przym. dowcipny
przysł. dowcipnie
Wiktionary
(1.1) żart, kawał, anegdota; gw. Górny Śląsk wic
Wiktionary
dowcipniś, figlarz, zbytnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. niesmaczny, niedorzeczny żart
Wiktionary
rzecz. dowcip mrz.
przym. dowcipny
przysł. dowcipnie
Wiktionary
zdrobnienie od: dowcip
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dowcip
Wiktionary
mówić dowcipy; żartować
SJP.pl
czasownik
(1.1) opowiadać żarty
Wiktionary
rzecz. dowcip mrz., dowcipniś mos.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dowcipny
Wiktionary
rzecz. dowcip m., dowcipniś mos., dowcipność ż., dowcipas mrz.
przym. dowcipny
Wiktionary
(1.1) zabawnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dowcipnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dowcipny
SJP.pl
kobieta lubiąca dowcipkować, robić żarty, kawały; żartownisia, kawalarka
SJP.pl
osoba lubiąca opowiadać kawały, stroić żarty; żartowniś, kawalarz, dowcipas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek lubiący dowcipkować, żartować, robić żarty komuś lub z kogoś
Wiktionary
(1.1) Jakiś dowcipniś robi sobie z nas żarty.
Wiktionary
rzecz. dowcip mrz., dowcipkowanie n.
przym. dowcipny
przysł. dowcipnie
czas. dowcipkować ndk.
Wiktionary
(1.1) żartowniś; gw. Górny Śląsk szpasownik
Wiktionary
→ dowcipny; śmieszność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dowcipne; cecha tych, którzy są dowcipni
Wiktionary
przym. dowcipny
przysł. dowcipnie
Wiktionary
żartobliwy, humorystyczny;
1. pełen humoru, chętnie i często żartujący;
2. mający charakter dowcipu, żartu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) umiejący mówić i pisać żartobliwie i z humorem, lubiący żarty i dowcipy
(1.2) pełen dowcipu
Wiktionary
(1.1) Wygadany, inteligentny i dowcipny, wkrótce stał się ulubieńcem mieszkańców.
Wiktionary
rzecz. dowcip m., dowcipniś m., dowcipność ż., dowcipas mrz.
przysł. dowcipnie
Wiktionary
(1.1) błazeński, pocieszny, ucieszny, wesoły, wesołkowaty, zabawny
(1.2) komiczny, humorystyczny, śmieszny, zabawny, żartobliwy; przest. krotochwilny, sowizdrzalski
Wiktionary
żarcik
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dowiadywać.
Wiktionary
czas. dowiadywać ndk.
Wiktionary
1. o wietrze:
a) wiejąc, donieść coś;
b) wiejąc, dotrzeć gdzieś;
2. dokończyć oddzielanie ziaren od plew w wialni;
3. dawniej: przejąć chłodem; zmrozić
SJP.pl
rzadko: móc, być w stanie dostrzec, zauważyć; występuje zwykle z przeczeniem, np.: Nie dowidzisz go, stoi za daleko.; dostrzec, dojrzeć, wypatrzyć
SJP.pl
1. dawniej, dziś gwarowo: domykać;
2. dawniej: uwierać, sprawiać ból
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dowrzeć)
(1.1) daw. sprawiać ból, uwierać
(1.2) daw. zamykać, domykać
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dowierzyć)
(1.1) mieć zaufanie, ufać
Wiktionary
rzecz. dowierzanie n.
czas. dowierzyć dk.
Wiktionary
(1.1) ufać
Wiktionary
1. w geologii: pokład skalny wychodzący na powierzchnię ziemi;
2. w górnictwie: pochyły chodnik łącząca dwa przodki
SJP.pl
dokończyć wieszanie, powiesić dodatkowo
SJP.pl
dokańczać wieszanie, wieszać dodatkowo
SJP.pl
wystawiony w stronę najczęściej wiejących wiatrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. ustawiony w kierunku wiejących wiatrów
Wiktionary
(1.1) Ekspozycja stoku ma spory wpływ na sumę opadów atmosferycznych. Stoki dowietrzne charakteryzują się częstszym występowaniem opadów aniżeli zawietrzne.
Wiktionary
IPA: dɔˈvʲjɛṭʃnɨ, AS: dovʹi ̯eṭšny
Wiktionary
rzecz. wiatr m.
Wiktionary
1. o wietrze:
a) wiejąc, donosić coś;
b) wiejąc, docierać gdzieś;
2. dokańczać oddzielanie ziaren od plew w wialni;
3. dawniej: przejmować chłodem; mrozić, ziębić, chłodzić
SJP.pl
wykazać prawdziwość
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dowodzić)
(1.1) dokonany od|dowodzić.
Wiktionary
(1.1) Docent ośmieszył się opublikowaniem hipotezy, której fałszu potrafi dowieść każdy student fizyki.
Wiktionary
rzecz. dowód mrz., dowodzik mrz.
Wiktionary
1. dostarczyć kogoś lub coś do celu;
2. przywieźć więcej osób lub rzeczy
SJP.pl
nasycać wilgocią w większym stopniu, zwilżać do końca
SJP.pl
nasycić wilgocią w większym stopniu, zwilżyć do końca
SJP.pl
1. coś albo kogoś gdzieś dociągnąć; wlec do określonego miejsca lub do określonego czasu;
2. dowlec się - z trudem dojść do określonego miejsca
SJP.pl
[czytaj: dałn] potocznie: osoba cierpiąca na zespół Downa - wrodzony niedorozwój umysłowy połączony z charakterystycznymi zmianami fizycznymi
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dałnbit] gatunek muzyczny wywodzący się z muzyki elektronicznej, powstały w latach 90. XX wieku w Wielkiej Brytanii; downtempo
SJP.pl
[czytaj: dołngrejd] cofnięcie się do wcześniejszej wersji programu, gry komputerowej czy systemu operacyjnego
SJP.pl
[czytaj: dałnhil]
1. konkurencja w kolarstwie górskim i narciarstwie alpejskim, polegająca na zjeżdżaniu w dół po stromych i wąskich ścieżkach górskich;
2. potocznie: rower przeznaczony do jazdy po stromych zboczach; downhillowiec
SJP.pl
Do
Wikipedia
[czytaj: dałnhiler] osoba uprawiająca downhill (jazdę po stromych zboczach); downhillowiec
SJP.pl
[czytaj: dałnhilowiec] osoba uprawiająca downhill (jazdę po stromych zboczach); downhiller
SJP.pl
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dawniej
Wiktionary
[czytaj: dałnlołd] środowiskowo: pobieranie plików z internetu; ściąganie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dałnlołdować] środowiskowo: pobierać pliki z internetu; ściągać
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) styl życia osób uciekających od tego, co krytycy nazywają wyścigiem szczurów, styl, który kładzie nacisk na równowagę między czasem wolnym a pracą, jednocześnie koncentrując cele życiowe na samorealizacji i budowaniu osobistych relacji zamiast pochłaniającej wszystko pogoni za sukcesem ekonomicznym
Wiktionary
(1.1) Downshifting jest dobrowolną zmianą pracy na mniej wymagającą i absorbującą, żeby móc bardziej cieszyć się życiem.
Wiktionary
[czytaj: dałnsajz-ing]
1. w handlu: zmniejszenie gramatury lub ilości produktów w opakowaniu przy jednoczesnym zachowaniu tej samej ceny; shrinkflacja;
2. w motoryzacji: zmniejszenie pojemności silnika i jednoczesne zwiększenie jego mocy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mot. zmniejszanie wielkości i pojemności silnika pojazdu połączone ze zwiększaniem jego mocy
(1.2) hand. nieuczciwa praktyka zmniejszania zawartości produktu w opakowaniu w celu ukrycia podwyżki ceny;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Downsizing, czyli zmniejszanie ilości produktu w opakowaniu przy utrzymaniu tej samej ceny to zjawisko znane w branży spożywczej od lat.
Wiktionary
[czytaj: dałntempo] gatunek muzyczny wywodzący się z muzyki elektronicznej, powstały w latach 90. XX wieku w Wielkiej Brytanii; downbeat
SJP.pl
Downtempo (lub downbeat) – gatunek muzyczny wywodzący się z muzyki elektronicznej, powstały w latach 90. XX wieku w Wielkiej Brytanii.
Jest to gatunek bazujący przeważnie na synkopowym rytmie podobnym do hip-hopowego i na wielu elementach zapożyczonych z różnych gatunków muzycznych, takich jak np. dub, lounge, jazz, hip-hop i muzyki latynoskiej. Tempo oscyluje między 80 a 120 BPM, choć zdarzają się także szybsze i wolniejsze utwory.
Wikipedia
[czytaj: dałnwołt] internetowe oznaczenie treści informujące, że nie przypadł nam do gustu lub że się z nim nie zgadzamy; dislike, łapka w dół, kciuk w dół
SJP.pl
dawniej: możliwość dowiedzenia
SJP.pl
dawniej: dający się dowieść
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) przest. w sposób niewątpliwy
Wiktionary
rzecz. dowód m., dowodzik m., dowodzenie n., udowadnianie n., udowodnienie n.
czas. dowodzić ndk., udowadniać ndk., udowodnić dk.
przym. dowodny, dowodowy
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dowodnie
SJP.pl
dawniej:
1. dający się dowieść, uzasadnić;
2. oparty na dowodach; dowodowy;
3. odznaczający się w jakiejś dziedzinie; dobry
SJP.pl
przymiotnik od: dowód
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dowodami, dotyczący dowodów
Wiktionary
rzecz. dowód m.
czas. udowodnić
przysł. dowodnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przeprowadzanie dowodu
(1.2) wydawanie rozkazów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) WS dysponują przenośnymi terminalami łączności Link 16, umożliwia to dowodzenie w systemie sieciocentrycznym.
Wiktionary
IPA: ˌdɔvɔˈd͡zɛ̃ɲɛ, AS: dovoʒẽńe
Wiktionary
(1.1)
rzecz. dowód mrz., dowodzik mrz.
przym. dowodowy
przysł. dowodnie
(1.2)
rzecz. dowódca m., dowództwo n.
czas. dowodzić ndk., przewodzić ndk.
przym. dowódczy
Wiktionary
zdrobnienie od: dowód
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dowód
Wiktionary
rzecz. dowód m., dowiedzenie n.
czas. dowodzić ndk., dowieść dk., udowadniać ndk., udowodnić dk.
przysł. dowodnie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) kierować i wydawać rozkazy jakiejś grupie
czasownik przechodni niedokonany (dk. dowieść)
(2.1) przeprowadzać dowód
(2.2) stanowić dowód
Wiktionary
(1.1) Siły polskie dowodzą siłami wojsk wielonarodowościowych, których liczbę szacuje się na 9,5 tys. żołnierzy.
(2.1) Nauczyciel dowodził prawdziwości twierdzenia Pitagorasa.
(2.2) Zgromadzone dane nie dowodzą postawionej tezy.
Wiktionary
IPA: dɔˈvɔd͡ʑit͡ɕ, AS: dovoʒ́ić
Wiktionary
(1.1)
rzecz. dowódca m., dowództwo n., dowodzenie n.
czas. przewodzić ndk.
przym. dowódczy
(2.1-2)
rzecz. dowód mrz., dowodzik mrz., dowodzenie n.
czas. dowieść dk.
przysł. dowodnie
Wiktionary
dowódca, wódz, przywódca
SJP.pl
dowojowywać się - walcząc, zyskiwać coś
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dowolny
Wiktionary
(1.1) Smak bruschetty możesz dowolnie modyfikować dodatkami.
Wiktionary
IPA: dɔˈvɔlʲɲɛ, AS: dovolʹńe
Wiktionary
rzecz. dowolność
przym. dowolny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dowolnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dowolny
SJP.pl
→ dowolny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dowolne
Wiktionary
przym. dowolny
przysł. dowolnie
Wiktionary
zależny wyłącznie od własnej woli, nieskrępowany nakazami, przepisami; swobodny, wolny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zależny tylko od własnego wyboru, nieograniczony zewnętrznymi nakazami i zakazami, swobodny
(1.2) każdy
(1.3) wszystko jedno który
(1.4) wszystko jedno jaki
Wiktionary
(1.1) Styl dowolny to styl pływacki, w którym zawodnik może płynąć wybranym przez siebie sposobem.
(1.2) Dowolna liczba naturalna jest liczbą rzeczywistą.
(1.3) Naciśnij dowolny przycisk.
(1.4) W jakim kolorze chcesz zasłonki? Wszystko mi jedno, w dowolnym.
Wiktionary
IPA: dɔˈvɔlnɨ, AS: dovolny
Wiktionary
rzecz. dowolność
przysł. dowolnie
Wiktionary
(1.2) każdy
(1.3) obojętnie który, jakikolwiek
(1.4) obojętnie jaki, jakiś
Wiktionary
przymiotnik od: dowóz
SJP.pl
dawniej, dziś gwarowo: domknąć
SJP.pl
osada w Polsce
SJP.pl
Dowspuda – osada w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Raczki, w sołectwie Szkocja. Leży nad rzeką Rospudą.
W okresie międzywojennym posiadłość ziemską miał tu Franciszek Samotyka (157 mórg).
Do 1954 roku miejscowość należała do gminy Dowspuda. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie suwalskim.
Wikipedia
coś dowodzące czegoś, świadczące o czymś lub zaświadczające coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. skończony ciąg zdań wykazujący prawdziwość twierdzenia;
(1.2) przedmiot, okoliczność wykazujące coś (dowodzące czegoś)
(1.3) dokument potwierdzający przynależność, pot. dowód osobisty
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pierre de Fermat zanotował na marginesie książki, że znalazł zadziwiający dowód swojego twierdzenia, ale niestety margines jest za mały aby go zapisać. Twierdzenie pozostało nieudowodnione przez kolejne 350 lat, a znaleziony w końcu dowód jest pięć razy dłuższy niż cała tamta książka.
(1.2) Ten niedopałek papierosa ze śladami szminki jest dowodem, że odwiedziła pani denata!
(1.3) Policjant nawet nie spojrzał w dowód zatrzymanego.
Wiktionary
IPA: ˈdɔvut, AS: dovut
Wiktionary
rzecz. dowodzik mrz., dowodzenie n.
czas. dowodzić ndk., dowieść dk., udowadniać ndk., udowodnić dk.
przym. dowodowy
przysł. dowodnie
Wiktionary
osoba, która kieruje jednostką wojskową, stoi na czele jakiejś grupy; wódz, komendant, dowodzący, głównodowodzący
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wojsk. osoba kierująca grupą wojskowych;
Wiktionary
Dowódca – stanowisko etatowe w wojsku, żołnierz stojący na czele rodzaju sił zbrojnych, związku taktycznego, oddziału lub pododdziału. Ma określone prawa (wydawanie rozkazów oraz nadzór nad ich wykonawstwem). Jest organizatorem działań bojowych podległych wojsk (żołnierzy) oraz dowodzi nimi w czasie ich trwania.
Wikipedia
(1.1) Generał Eugeniusz Kuszko w imieniu naczelnego dowódcy WP odczytał rozkaz o odznaczeniu pośmiertnym czołowych bohaterów powstania w getcie.
(1.1) Podczas wojny mój dziadek był dowódcą klucza.
(1.1) Wojsko czeka tylko na rozkaz dowódcy.
Wiktionary
IPA: dɔˈvutt͡sa, AS: dovutca
Wiktionary
rzecz. dowództwo n., dowodzenie n.
:: fż. dowódczyni ż.
czas. dowodzić ndk.
przym. dowódczy
Wiktionary
(1.1) komendant, wódz
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dowództwem, dotyczący dowództwa
Wiktionary
rzecz. dowództwo n., dowódca mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stanowisko i władza dowódcy
(1.2) zespół dowódców; dowódca wraz ze sztabem
(1.3) miejsce urzędowania dowódcy
Wiktionary
Dowództwo – zespół ludzi, wraz z dowódcą, zajmujących się kierowaniem formacją wojskową lub zespołem ludzi. Najczęściej stosowane w terminologii wojskowej, rzadziej w terminologii cywilnej.
W skład dowództwa wchodzą dowódca, jego zastępca (zastępcy, pomocnicy), sztab, także ogniwa sztabowe szefostw rodzajów wojsk, komórki logistyczne, kadrowe i inne.
Wikipedia
(1.2) Leia Organa! Znana przywódczyni terrorystów z tak zwanego Sojuszu Rebeliantów! Wszelkie informacje na temat jej samej lub jej współspiskowców powinny natychmiast zostać przekazane lokalnemu dowództwu.
Wiktionary
rzecz. dowódca mos.
przym. dowódczy
Wiktionary
(1.1) dowodzenie, komenda
(1.3) centrala, komenda, kwatera główna
Wiktionary
dowożenie rzeczy lub ludzi; dowózka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przywiezienie, dostarczenie czegoś albo kogoś do celu; także. ogół czynności z tym związanych
Wiktionary
(1.1) Przemysł krajowy zaspokajał potrzeby armii tylko częściowo. Dowóz sprzętu bojowego z zachodu mógł odbywać się jedynie przez Murmańsk i Archangielsk i to z wyłączeniem zimy, gdy zamarzały wody okalające oba porty.
(1.1) Po locie z Gdańska czekał nas będzie bezpieczny dowóz autobusem do miejsca zakwaterowania.
Wiktionary
przym. dowozowy
czas. dowozić ndk., dowieźć dk.
Wiktionary
dowożenie rzeczy lub ludzi; dowóz
SJP.pl
dowąchać się:
1. długo wąchając, wykryć jakiś zapach;
2. przenośnie: wywęszyć, odkryć coś
SJP.pl
dowąchiwać się:
1. długo wąchając, wykrywać jakiś zapach;
2. przenośnie: wywęszać, odkrywać coś
SJP.pl
kończyć wędzenie
SJP.pl
dokończyć wędzenie
SJP.pl
nazwisko, m.in. Ołeksandr Dowżenko (1894-1956), ukraiński reżyser
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
marka zegarków
SJP.pl
Doxa – marka szwajcarskich zegarków założona przez George Ducommuna w 1889 w Neuchâtel. "Zobacz też: Doksa – termin z filozofii starożytnej i grecki niszczyciel."
Wikipedia
ujawnianie czyichś prywatnych danych bez zgody; doxxing
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) społ. zjawisko ujawniania prywatnych danych osób w przestrzeni publicznej w celu zastraszania, zemsty, nękania lub wyrządzenia szkody;
Wiktionary
Doxing (z dox, skrót od "documents") – gromadzenie i publikowanie danych osobowych w Internecie, zazwyczaj w złym zamiarze wobec osoby, której dane dotyczą. W niektórych przypadkach wiąże się to również z identyfikacją anonimowych osób.
Powody doxingu mogą być różne, w tym samosąd, publiczne upokorzenie i nękanie.
Wikipedia
rzecz. doxingowanie n., zdoxingowanie n.
czas. doxingować ndk., zdoxingować dk.
przym. doxingowy
Wiktionary
ujawnianie czyichś prywatnych danych bez zgody; doxing
SJP.pl
[czytaj: doksować] ujawniać w internecie czyjeś prywatne dane bez zgody
SJP.pl
[czytaj: duaję, w odmianie: doyena - czytaj: duajena itd.] najstarszy wiekiem w jakimś gronie
SJP.pl
[czytaj: dojl] nazwisko, m.in. Arthur Conan Doyle (1859-1930), szkocki pisarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
pewna porcja czegoś; dawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. porcja leku
(1.2) przen. pewna ilość czegoś
Wiktionary
(1.2) Wypili pod czułym okiem barmana, który z usłużną gotowością przysuwał kanciastą butelkę i srebrną miarkę do ustalania dozy.
Wiktionary
rzecz. dozowanie n., dozownik mrz., dozowacz mos./mrz.
czas. dozować ndk.
Wiktionary
(1.1) dawka
(1.2) dawka
Wiktionary
przyrząd do równego odmierzania określonych ilości jakiejś substancji; dozownik, dawkownik
SJP.pl
uzupełnić, zakończyć zbieranie (zwłaszcza pieniędzy); uskładać
SJP.pl
przysłówek
(1.1) książk. aż do czyjejś śmierci
(1.2) książk. przen. bardzo długo
Wiktionary
(1.1) Władze gminy dozgonnie pozwoliły jej korzystać z domu, w którym się urodziła.
Wiktionary
przym. dozgonny
Wiktionary
(1.1) dośmiertnie
Wiktionary
trwający lub mający trwać do końca życia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. trwający lub mający trwać do końca czyjegoś życia, do jego zgonu
Wiktionary
IPA: dɔˈzɡɔ̃nːɨ, AS: dozgõ•ny
Wiktionary
rzecz. zgon
przysł. dozgonnie
Wiktionary
Doziemienie – zwarcie przewodu fazowego z ziemią, które stanowi podstawowy typ uszkodzenia występujący w przemysłowych i komercyjnych systemach zasilania.
Zależnie od układu sieci doziemienie może wywoływać różnorakie skutki. W każdym jednak przypadku doziemienie powoduje pojawienie się potencjału sieci na uziemionych elementach przewodzących co może z kolei wywoływać zagrożenie:
Wikipedia
skierowany ku ziemi
SJP.pl
zaziębiać zupełnie, do reszty
SJP.pl
potocznie: dopowiedzieć, zmyślając
SJP.pl
to, czego się doznaje; uczucie, odczucie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doznać.
(1.2) uczucie, odczucie, to, czego się doznaje
Wiktionary
czas. doznać dk., doznawać ndk.
rzecz. znawstwo n.
Wiktionary
przymiotnik od: doznanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doznawać.
Wiktionary
IPA: ˌdɔznaˈvãɲɛ, AS: doznavãńe
Wiktionary
czas. doznawać ndk.
rzecz. znawstwo n.
Wiktionary
czasownik
(1.1) odczuwać, doświadczać na własnej skórze
Wiktionary
(1.1) Analogicznych strat doznaje sygnał sondujący w drodze od nadajnika do anteny.
Wiktionary
IPA: dɔˈznavat͡ɕ, AS: doznavać
Wiktionary
rzecz. doznanie n., doznawanie n., znawstwo n.
czas. uznawać, doznać dk.
Wiktionary
odczuć, poczuć, przeżyć coś, doświadczyć czegoś
SJP.pl
czasownik
(1.1) odczuć, poczuć, przeżyć coś, doświadczyć czegoś
Wiktionary
(1.1) Aż nagle doznała olśnienia: Helena odkryła Esmeraldę oraz jej trzy siostrzyczki i powiadomiła szkołę.
Wiktionary
IPA: ˈdɔznat͡ɕ, AS: doznać
Wiktionary
czas. doznawać
rzecz. doznanie n., znawstwo n.
Wiktionary
(1.1) odczuć, doświadczyć, przeżyć, zaznać
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) W. lp. od: doza
wykrzyknik
(2.1) pot. = do zobaczenia
Wiktionary
pomiar dawek promieniowania jonizującego oraz ocena skażeń promieniotwórczych
SJP.pl
osoba pilnująca ładu i porządku np. na osiedlu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba opiekująca się budynkiem mieszkalnym, utrzymująca czystość w nim i wokół niego;
(1.2) ktoś pilnujący czegoś lub kogoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przez użyte w rozporządzeniu określenie „dozorca domu” rozumie się osoby, które na podstawie umowy z zarządcą nieruchomości bądź na podstawie stosunku pracy zobowiązane są do bezpośredniego utrzymywania porządku i czystości na terenie nieruchomości.
(1.2) Poszukujemy dozorcy do szkoły na pół etatu. Zatrudnienie od zaraz.
Wiktionary
IPA: dɔˈzɔrt͡sa, AS: dozorca
Wiktionary
rzecz. dozorcostwo n., dozorcówka ż., dozorowiec mrz., dozorcowa ż., dozór mrz.
:: fż. dozorczyni ż.
czas. dozorować ndk.
Wiktionary
(1.1) gospodarz domu, stróż, konsjerż; pot. cieć
(1.2) stróż; pot. cieć
Wiktionary
stanowisko dozorcy, stróża; dozorstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żona dozorcy
Wiktionary
(1.1) Wtedy zaczęła pić i dozorcowa; wkrótce potem z powodu pijackiego trybu życia obojgu wymówiono pracę.
Wiktionary
rzecz. dozorca mos., dozorczyni ż., dozorcostwo n., dozorcówka ż., dozorowiec mrz., dozór mrz.
czas. dozorować ndk.
Wiktionary
kobieta pilnująca ładu i porządku np. na osiedlu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta dozorca
(1.2) żona dozorcy
Wiktionary
rzecz. dozór m., dozorowiec m., dozorcówka ż., dozorcówna ż., dozorcostwo n., dozorowanie n.
:: fm. dozorca m.
czas. dozorować ndk.
przym. dozorowy, dozorczy
Wiktionary
potocznie: domek lub mieszkanie dozorcy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dom, mieszkanie dozorcy
Wiktionary
rzecz. dozorcowa ż., dozór m., dozorcostwo n., dozorca m., dozorczyni ż., dozorcówna ż., dozorowanie n.
czas. dozorować ndk.
przym. dozorowy, dozorczy
Wiktionary
dawniej: córka dozorcy
SJP.pl
mieć dozór nad kimś lub nad czymś; doglądać, pilnować
SJP.pl
okręt wojenny przeznaczony do ochrony innych okrętów i konwojowania transportowców
SJP.pl
przymiotnik od: dozór
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dozoru
Wiktionary
rzecz. dozorcówka ż., dozór mrz., dozorczyni ż.
czas. dozorować
Wiktionary
1. stanowisko dozorcy, stróża; dozorcostwo;
2. dawniej: mieszkanie dozorcy, stróża; dozorcówka
SJP.pl
pracownik dzielący coś na porcje o ściśle określonej wielkości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pracownik, który coś odmierza, dozuje
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) urządzenie dozujące; dozownik
Wiktionary
IPA: dɔˈzɔvat͡ʃ, AS: dozovač
Wiktionary
rzecz. doza ż., dozownik mrz.
czas. dozować ndk., przedozować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dozować.
Wiktionary
czas. dozować ndk.
rzecz. doza ż.
Wiktionary
urządzenie pozwalające automatycznie dozować ustaloną ilość danego towaru, surowca itp.; dozownik
SJP.pl
dawkować;
1. odmierzać i podawać coś w określonych ilościach;
2. stopniować nasilenie czegoś
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) wydzielać coś określonymi porcjami
Wiktionary
(1.1) Nawet trucizna, byle umiejętnie dozowana, posiada lecznicze własności.
Wiktionary
IPA: dɔˈzɔvat͡ɕ, AS: dozovać
Wiktionary
rzecz. dozowanie n., dozownik m., dozowniczek m., dozowacz m., doza ż.
przym. dozowniczy
Wiktionary
(1.1) dawkować, wydzielać
Wiktionary
urządzenie pozwalające automatycznie dozować ustaloną ilość danego towaru, surowca itp.; dozownik
SJP.pl
przyrząd do równego odmierzania określonych ilości jakiejś substancji; dozator, dawkownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pojemnik lub urządzenie przeznaczone do wydawania przedmiotów lub materiałów w nim zawartych;
Wiktionary
Do
Wikipedia
(1.1) Ładowanie węgla odbywa się z zasobnika umieszczonego nad generatorem za pomocą dozownika ciśnieniowego, zaopatrzonego, podobnie jak wyrzutnia, w dwa szczelne zawory: górny i dolny.
Wiktionary
rzecz. dozowacz mos./mrz., doza ż.
czas. dozować ndk.
Wiktionary
(1.1) dawkownik, dozator, dyspenser
Wiktionary
zwalić do końca, całkowicie
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dozwalać)
(1.1) wyrazić zgodę
Wiktionary
(1.1) dopuścić, pozwolić, zezwolić
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dopuszczalny, akceptowalny, zgodny z obowiązującymi zasadami
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: dozwolić
Wiktionary
(1.1) Policja zatrzymała pijanego kierowcę ciężarówki, który sześciokrotnie przewyższał dozwoloną granicę alkoholu na litr wydychanego powietrza.
Wiktionary
IPA: ˌdɔzvɔˈlɔ̃nɨ, AS: dozvolõny
Wiktionary
urządzenie służące do pomiaru i obliczania dawek promieniowania jonizującego oraz pomiaru aktywności promieniotwórczej preparatów; dawkomierz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) metrol. urządzenie do pomiaru dawek promieniowania jonizującego lub aktywności promieniotwórczej preparatów;
Wiktionary
Dozymetr (dawkomierz) – przyrząd do pomiaru dawki promieniowania jonizującego lub aktywności promieniotwórczej preparatów i określenia jego natężenia lub dawki.
Dozymetr mierzący dawkę pochłoniętą przez pojedynczą osobę nazywa się dozymetrem indywidualnym.
Dozymetr służy do wyznaczania dawek promieniowania związanych z emisją cząstek alfa, cząstek beta oraz promieniowania gamma. Niektóre dozymetry są również wrażliwe na promieniowanie rentgenowskie lub promieniowanie neutronowe.
Wikipedia
IPA: dɔˈzɨmɛtr, AS: dozymetr
Wiktionary
rzecz. dozymetria ż., dozymetrysta mos., dozymetrystka ż.
przym. dozymetryczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. dział fizyki jądrowej obejmujący zagadnienia pomiarów i obliczeń dawek promieniowania jonizującego;
Wiktionary
Dozymetria – dział stosowanej fizyki jądrowej obejmujący pomiary i obliczenia dawek promieniowania jonizującego oraz innych wielkości związanych z oddziaływaniem promieniowania jonizującego z materią, zwłaszcza ożywioną.
Zależnie od rodzaju promieniowania i wielkości dawki do jej pomiaru stosuje się metody:
Wikipedia
rzecz. dozymetr mrz., dozymetrysta m., dozymetrystka ż.
przym. dozymetryczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dozymetrią lub dozymetrem, dotyczący dozymetrii lub dozymetru
Wiktionary
rzecz. dozymetria ż., dozymetr mrz., dozymetrysta mos., dozymetrystka ż.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie dozymetrii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) specjalista w dziedzinie dozymetrii
Wiktionary
Do
Wikipedia
rzecz. dozymetr mrz., dozymetria ż.
przym. dozymetryczny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w dziedzinie dozymetrii
Wiktionary
rzecz. dozymetr mrz., dozymetria ż.
przym. dozymetryczny
Wiktionary
czuwanie nad kimś lub nad czymś w celu odpowiedniego wykonania czegoś i zapobieżenia nieprawidłowościom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sprawowanie pieczy nad kimś lub nad czymś
(1.2) ludzie wyznaczeni do dozoru (1.1)
Wiktionary
rzecz. dozorcowa ż., dozorcówka ż., dozorca mos., dozorczyni ż., dozorowanie n.
czas. dozorować ndk.
przym. dozorowy
Wiktionary
(1.1) doglądanie, dozorowanie, kontrola, kontrolowanie, opieka, piecza, pilnowanie
(1.2) ochrona
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doładowywać)
(1.1) dodatkowo załadować
(1.2) finans. uzupełnić środki płatnicze
(1.3) elektr. uzupełnić zapas energii elektrycznej
czasownik zwrotny dokonany doładować się (ndk. doładowywać się)
(2.1) zostać doładowanym
Wiktionary
rzecz. doładowanie n.
czas. ładować
Wiktionary
(1.1) uzupełnić
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. doładować)
(1.1) dodatkowo ładować
(1.2) finans. uzupełniać środki płatnicze
(1.3) elektr. uzupełniać zapas energii elektrycznej
czasownik zwrotny niedokonany doładowywać się (dk. doładować się)
(2.1) być doładowywanym
Wiktionary
rzecz. doładowywanie n.
czas. ładować
Wiktionary
dołączenie ładunku do pojazdu mającego wolną przestrzeń ładunkową
SJP.pl
1. potocznie: schwytać, złapać;
2. złapać dodatkowo
SJP.pl
1. dokończyć łatanie;
2. łatając, dodać
SJP.pl
1. dokańczać łowy lub łowienie ryb;
2. doławiać się - zdobywać coś łowami lub łowieniem ryb
SJP.pl
potocznie: dochodzić do określonego momentu, np. dołazić z grypą do soboty
SJP.pl
rodzaj owadów prostoskrzydłych z rodziny szarańczowatych
SJP.pl
Dołczan ("Stenobothrus") – rodzaj owadów prostoskrzydłych z rodziny szarańczowatych (Acrididae) obejmujący około 50 gatunków o palearktycznym zasięgu występowania.
Takson ten wprowadzony został w 1853 roku przez H.L. Fischera. W 1910 roku W.F. Kirby wyznaczył jego gatunkiem typowym "Gryllus lineatus".
Wikipedia
zdrobnienie od: dołek
SJP.pl
mający kształt małego wgłębienia
SJP.pl
małe zagłębienie w ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dół; mały dół, zagłębienie
(1.2) nieznaczne wgłębienie w ciele człowieka
(1.3) pot. przen. zasmucenie, lekka depresja
(1.4) slang. policyjny areszt, izba zatrzymań
(1.5) daw. gwara. więz. miska
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wracając wieczorem do domu, wpadłem w dołek na poboczu.
(1.2) Lubię gdy mnie mój chłopak całuje w dołek na ramieniu.
(1.3) Jurek ma dołek, bo rzuciła go wczoraj dziewczyna.
(1.4) Po domowej awanturze, policja zabrała na dołek naszego sąsiada.
Wiktionary
IPA: ˈdɔwɛk, AS: dou̯ek
Wiktionary
rzecz. dół m., podołek m.
:: zdrobn. dołeczek m.
czas. dołować, zadołować
przym. dolny, dołowy, zadołowany, zdołowany
temsłow. -dołkowy
Wiktionary
(1.1) jamka, zagłębienie, lej, dziura
(1.2) jama ciała, wgłębienie, dołeczek
(1.3) kryzys, splin, przygnębienie, melancholia
(1.4) cela, izba zatrzymań
Wiktionary
nisko, niżej, od spodu
SJP.pl
członek ludu mieszkającego w Tajmyrskim Okręgu Autonomicznym w Rosji
SJP.pl
Dołganie (nazwy własne: "haкa", тыа-киhи, дулгаан [l.mn. дулгааттаp] ~ дoлгаан [l.mn. дoлгааттаp]) – jeden z ludów turkijskich zamieszkujący północną Syberię: półwysep Tajmyr i zachodnią Jakucję. Etnos ten liczy 7261 osób (dane ze spisu powszechnego z 2002 r.).
Wikipedia
członek ludu mieszkającego w Tajmyrskim Okręgu Autonomicznym w Rosji
SJP.pl
członkini ludu mieszkającego w Tajmyrskim Okręgu Autonomicznym w Rosji
SJP.pl
dotyczący Dołgan, charakterystyczny dla Dołgan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dołganami, dotyczący Dołgan
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język dołgański
Wiktionary
rzecz. Dołganin mos., Dołganka ż.
Wiktionary
wieś w województwie lubelskim, w powiecie bialskim
SJP.pl
Zobacz też: Dołha (obwód brzeski).
Dołha – wieś w Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Drelów.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dołha, po jej zniesieniu w gromadzie Żerocin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dołhobyczów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dołhobyczów (ukr. "Долгобичів" lub "Довгобичів") – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Dołhobyczów. Znajduje się u podnóża wzniesień Grzędy Sokalskiej, w pobliżu granicy z Ukrainą.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dołhobyczów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wikipedia
1. mleczaj dołkowany - gatunek grzybów z rodziny gołąbkowatych;
2. biegacz dołkowany - gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych;
3. kolczakówka dołkowana - rodzaj grzybów z rodziny kolcownicowatych
SJP.pl
mający dołki, wklęsłości
SJP.pl
rzadko: patelnia z dołkami do smażenia jaj
SJP.pl
rzadko: węgierski strój narodowy, rodzaj kurtki wojskowej obszytej futrem; dolman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. dolman.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dołmanik mrz.
Wiktionary
zdrobnienie od: dołman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dołować.
Wiktionary
IPA: ˌdɔwɔˈvãɲɛ, AS: dou̯ovãńe
Wiktionary
czas. dołować
rzecz. dół mrz.
Wiktionary
1. potocznie: odbierać komuś chęć działania, wpędzać w kompleksy; zniechęcać, deprymować;
2. przechowywać coś w ukryciu;
3. o broni palnej: nieść dołem, poniżej celu; znosić w dół;
4. umieszczać coś pod ziemią, w wykopie, w celu długotrwałego przechowywania;
5. w astronomii, o ciele niebieskim: osiągać najniższą pozycję względem linii horyzontu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdołować)
(1.1) pot. odbierać chęć działania, pogarszać humor (nastrój)
(1.2) gwara więzienna chować coś
(1.3) harc. (na obozie leśnym) zrzucać odpady kuchenne do wykopanego wcześniej dołu, po czym opcjonalnie zasypać je ziemią
Wiktionary
(1.1) "Przestań mnie dołować" – powiedziała i rozpłakała się.
(1.2) Przydołuj dulawkę (czyli: Schowaj lufkę)
(1.3) Tej zupy już lepiej nie jeść, bo skwaśniała. Jak wrócę ze zgrupowania, to ją będę dołować.
Wiktionary
IPA: dɔˈwɔvat͡ɕ, AS: dou̯ovać
Wiktionary
rzecz. dołek m., dołowanie n., dół mrz.
Wiktionary
(1.1) przygnębiać, deprymować
(1.2) kisić
(1.3) utylizować, grzebać
Wiktionary
1. dokończyć łowy lub łowienie ryb;
2. dołowić się - zdobyć coś łowami lub łowieniem ryb
SJP.pl
narzędzie rolnicze robiące dołki w ziemi do sadzenia np. ziemniaków
SJP.pl
związany z dołem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dołożyć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔwɔˈʒɛ̃ɲɛ, AS: dou̯ožẽńe
Wiktionary
czas. dołożyć
rzecz. dokładanie n.
Wiktionary
1. dorzucić coś; dodać, dołączyć, dopełnić;
2. dorzucić parę słów do tego, co zostało powiedziane; dopowiedzieć, dodać;
3. potocznie: pobić, uderzyć kogoś; przyłożyć, przylać, przysolić, przywalić;
4. potocznie: ostro komuś przygadać; nawrzucać, dociąć, dogryźć;
5. dołożyć się:
a) dorzucić pieniądze od siebie, włączyć się do wspólnego działania; dorzucić się, dopłacić;
b) dawniej: włożyć wiele wysiłku w jakąś pracę; postarać się, przyłożyć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dokładać)
(1.1) dokonany od|dokładać.
Wiktionary
(1.1) Dołożyłem damę pik.
Wiktionary
IPA: dɔˈwɔʒɨt͡ɕ, AS: dou̯ožyć
Wiktionary
rzecz. dokładanie n., dołożenie n.
Wiktionary
1. potocznie: odbierać komuś chęć działania, wpędzać w kompleksy; zniechęcać, deprymować;
2. przechowywać coś w ukryciu;
3. o broni palnej: nieść dołem, poniżej celu; znosić w dół;
4. umieszczać coś pod ziemią, w wykopie, w celu długotrwałego przechowywania;
5. w astronomii, o ciele niebieskim: osiągać najniższą pozycję względem linii horyzontu
SJP.pl
najuboższa i najmniej wykształcona warstwa społeczna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. gniazdko
Wiktionary
1. przyłączać, załączać
2. (np. do grupy, do szeregu) dochodzić, przyłączać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dołączyć)
(1.1) uzupełniać o coś
(1.2) stawać się uczestnikiem lub elementem czego
czasownik zwrotny niedokonany dołączać się (dk. dołączyć się)
(2.1) stawać się samemu członkiem lub częścią jakiegoś istniejącego zbioru (synonim (1.2))
Wiktionary
(1.1) Do czarterpartii mogą być dołączane kartki zawierające klauzulę ustalone już po zawarciu umowy czarteru, niekiedy są one dopisywane nawet odręcznie.
Wiktionary
rzecz. dołączanie n., dołączenie n.
czas. dołączyć, łączyć, połączyć
Wiktionary
(1.1) dodawać
(1.2) dochodzić, dołączać się, włączać się
(2.1) przyłączać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dołączyć.
Wiktionary
IPA: ˌdɔwɔ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: dou̯õṇčẽńe
Wiktionary
czas. dołączyć, dołączać
Wiktionary
krótka, żeliwna kształtka kanalizacyjna, stosowana do łączenia rur kanalizacyjnych
SJP.pl
dodać coś do czegoś, złączyć, połączyć
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dołączać)
(1.1) dodać, połączyć z większą całością
czasownik nieprzechodni dokonany
(2.1) przyłączyć się, zacząć towarzyszyć
czasownik zwrotny dokonany dołączyć się
(3.1) wziąć udział w czymś, co już się odbywa, co już trwa
Wiktionary
(1.1) Właśnie dołączyłem nową płytę do mojej kolekcji.
(2.1) Dołącz do nas!
Wiktionary
IPA: dɔˈwɔ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: dou̯õṇčyć
Wiktionary
rzecz. dołączenie dk., dołączanie ndk.
czas. dołączać ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopień wyższy od przymiotnika: dołężny
SJP.pl
dawniej:
1. sprawny fizycznie; dysponowany;
2. świadczący o sprawności fizycznej;
3. umiejący sobie dobrze radzić; poradny, udolny, zaradny;
4. świadczący o umiejętności w danej dziedzinie; udolny, zdolny, umiejętny
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
do niego
SJP.pl
forma ściągnięta
(1.1) książk. do niego
Wiktionary
IPA: dɔ̃ɲ, AS: dõń
Wiktionary
przymiotnik od: Don
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) od Don
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃j̃sʲci, AS: dõĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Doniec mrz., Don
przym. doniecki
Wiktionary
zaimek pytajny
(1.1) gw-pl|Poznań. ile
zaimek liczebny
(2.1) gw-pl|Poznań. dużo
Wiktionary
dościełać;
1. dokańczać ścielenie;
2. przygotowywać dodatkowe posłanie
SJP.pl
dosłać;
1. pościelić do końca;
2. przygotować dodatkowe posłanie
SJP.pl
dościelać;
1. dokańczać ścielenie;
2. przygotowywać dodatkowe posłanie
SJP.pl
(r. męski) górna część ściany pionowej będąca podporą sklepienia żaglowego
SJP.pl
dawniej, dziś regionalnie: dojrzały
SJP.pl
potocznie: dostrzegać, zauważać
SJP.pl
potocznie: dojrzeć, dostrzec, zauważyć
SJP.pl
technika w pchnięciu kulą polegająca na podciągnięciu nogi postawnej do pozycji wyrzutnej
SJP.pl
doślizgać się - potocznie: dostać się gdzieś z trudem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. trwający do śmierci
Wiktionary
(1.1) Zdarzają się również przypadki zakupu nieruchomości z zagwarantowaniem dośmiertnego pobytu i opieki dla właścicieli.
Wiktionary
przysł. dośmiertnie
Wiktionary
(1.1) neutr. dożywotni; książk. dozgonny
Wiktionary
wytwarzać dodatkową warstwę śniegu, np. na skoczni narciarskiej
SJP.pl
wytworzyć dodatkową warstwę śniegu, np. na skoczni narciarskiej
SJP.pl
śnić do pewnej chwili, do końca
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. prędki
Wiktionary
IPA: dɔˈɕpʲjawɨ, AS: dośpʹi ̯au̯y
Wiktionary
książkowo: zakończenie, epilog
SJP.pl
1. podanie piłki w kierunku środkowej osi boiska;
2. piłka z takiego podania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. w piłce nożnej i innych grach zespołowych: podanie piłki ze skrzydła do środka pola
Wiktionary
czas. dośrodkować dk., dośrodkowywać ndk.
przysł. dośrodkowo
rzecz. dośrodkowywanie n., środek mrz.
przyim. śród
przym. dośrodkowy
Wiktionary
skierować piłkę z boku boiska ku jemu środkowi
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany (ndk. dośrodkowywać)
(1.1) sport. podać piłkę z boku boiska w kierunku środka bramki przeciwnika
Wiktionary
(1.1) Skrzydłowy świetnie dośrodkował z rzutu rożnego.
(1.1) Dośrodkowana piłka została jednak złapana przez bramkarza.
Wiktionary
rzecz. dośrodkowanie n., dośrodkowywanie n., środek mrz.
czas. dośrodkowywać ndk.
przyim. śród
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dośrodkowe
Wiktionary
przym. dośrodkowy
Wiktionary
1. skierowany do środka;
2. w fizyce: siła dośrodkowa - siła powodująca zakrzywienie toru ruchu ciała
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) skierowany do środka
Wiktionary
rzecz. dośrodkowanie n., dośrodkowość ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sport. w piłce nożnej i innych grach zespołowych: podawanie piłki ze skrzydła do środka pola
Wiktionary
rzecz. dośrodkowanie n., środek mrz.
czas. dośrodkowywać, dośrodkować
przysł. dośrodkowo
przyim. śród
Wiktionary
(1.1) centrowanie
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. dośrodkować)
(1.1) sport. niedokonany od|dośrodkować.
Wiktionary
(1.1) Skrzydłowi często dośrodkowują z rzutu rożnego.
(1.1) Dośrodkowywana piłka często zostaje złapana przez bramkarza.
Wiktionary
czas. dośrodkować dk.
rzecz. dośrodkowywanie n., dośrodkowanie n., środek mrz.
przyim. śród
Wiktionary
(1.1) pot. centrować
Wiktionary
metodyczne podejmowanie doświadczeń w celu poznania jakiegoś zjawiska
SJP.pl
osoba dokonująca doświadczeń naukowych, eksperymentów; eksperymentator, empiryk
SJP.pl
doświadczalny i naukowy
SJP.pl
1. przeznaczony do doświadczeń;
2. poznany, otrzymany za pomocą doświadczeń;
3. oparty na doświadczeniu; empiryczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który służy w doświadczeniu, przeznaczony do doświadczeń
(1.2) bazujący na doświadczeniu; dowiedziony za pomocą doświadczenia
Wiktionary
(1.1) Z czasem zainteresowały się świnką morską instytuty medycyny i tam - w pracowniach doświadczalnych - rozpoczęła się jej służba dla nauki, dla człowieka.
Wiktionary
IPA: ˌdɔɕfʲjaṭˈt͡ʃalnɨ, AS: dośfʹi ̯aṭčalny
Wiktionary
rzecz. doświadczenie n., doświadczanie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczać ndk., doświadczyć dk.
przym. doświadczony
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.2) empiryczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|doświadczać.
Wiktionary
rzecz. doświadczenie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczać ndk., doświadczyć dk.
przym. doświadczony, doświadczalny
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.1) doznawanie
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) doznawać czegoś
Wiktionary
(1.1) Ich związek doświadczał wzlotów i upadków.
(1.1) Człowiek doświadczający cudu konsumpcji również sporządza sobie cały zestaw przedmiotów-symulakrów, znaków zwiastujących szczęście, i czeka (rozpaczliwie, jak ująłby to pewnie jakiś moralizator) na jego pojawienie się.
Wiktionary
rzecz. doświadczenie n., doświadczanie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczyć dk.
przym. doświadczony, doświadczalny
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.1) odczuwać, doznawać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ogół zdobytych wiadomości i umiejętności
(1.2) wywoływanie jakichś zjawisk w sztucznych warunkach
Wiktionary
Doświadczenie – powszechne pojęcie składające się z wiedzy lub umiejętności w obserwacjach pewnych rzeczy, wydarzeń, uzyskanych poprzez zaangażowanie w ujawnienie tych rzeczy lub wydarzeń. Historia słowa "doświadczenie" (w tym staropolskiego słowa "eksperiencja") jest blisko związana z pojęciem "eksperymentu".
Wikipedia
(1.1) Przez 6 lat prowadziłem własną firmę. W tym okresie zdobyłem sporo doświadczenia związanego z obsługą klienta.
(1.2) Profesor przeprowadzał w laboratorium różne doświadczenia z dziedziny optyki.
(1.1) Doświadczenia przeprowadzono w pierwotnych hodowlach astrocytów i neuronów, stymulowanych odpowiednio agonistą receptora glukokortykoidowego (…) oraz agonistą jonotropowych receptorów glutaminianu (…)
Wiktionary
IPA: ˌdɔɕfʲjaṭˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: dośfʹi ̯aṭčẽńe
Wiktionary
rzecz. doświadczanie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczać ndk., doświadczyć dk.
przym. doświadczony, doświadczalny
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.1) praktyka
(1.2) eksperyment, badanie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: doświadczony
SJP.pl
mający doświadczenie, biegły w czymś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający doświadczenie
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: doświadczyć
Wiktionary
(1.1) Doświadczony kierowca ma większe szanse uniknięcia wypadków na drodze.
Wiktionary
IPA: ˌdɔɕfʲjaṭˈt͡ʃɔ̃nɨ, AS: dośfʹi ̯aṭčõny
Wiktionary
rzecz. doświadczenie n., doświadczanie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczać ndk., doświadczyć dk.
przym. doświadczalny
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.1) bywały, obeznany, obyty, wyrobiony, wytrawny; pot. oblatany, otrzaskany
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany (ndk. doświadczać)
(1.1) dokonany od|doświadczać.
Wiktionary
(1.1) Kiedy opisuje, co widział, czego doświadczył, ma za sobą nieraz ponętność prawdy i możeby autobiografię lub pamiętniki czasu swego dobrze napisał, ale jowialności jego są ckliwe, a wymysły nieprzydatne do zbudowania jednolitej całości.
Wiktionary
IPA: dɔˈɕfʲjaṭt͡ʃɨt͡ɕ, AS: dośfʹi ̯aṭčyć
Wiktionary
rzecz. doświadczenie n., doświadczanie n., doświadczalnictwo n., doświadczalnik m., doświadczalnia ż., doświadczyński m.
czas. doświadczać ndk.
przym. doświadczony, doświadczalny
przysł. doświadczalnie
Wiktionary
(1.1) doznać, przeżyć
Wiktionary
urządzenie lub lampa służąca do dodatkowego doświetlania
SJP.pl
zabieg w fotografii stosowany podczas naświetlania papieru fotograficznego pod powiększalnikiem, polegający na dodatkowym doświetleniu miejsc prześwietlonych na negatywie
SJP.pl
dosyć;
1. przysłówek oznaczający: tyle, ile trzeba; dostatecznie, należycie, wystarczająco dużo, np.: Mieć dość czasu na naukę.;
2. przysłówek oznaczający: w jakimś stopniu, stosunkowo, np. Dość dobrze się nauczył.;
3. wykrzyknik wyrażający zakaz, głównie w połączeniu: dość tego, np.: Dość tego, miarka się przebrała!; starczy, wystarczy
SJP.pl
liczebnik nieokreślony
(1.1) w pewnym stopniu; w sposób wystarczający, w miarę
(1.2) tyle, ile być powinno, wystarczająco dużo
wykrzyknik
(2.1) wykrzyknienie oznaczające zakaz, stanowczą prośbę o zaprzestanie jakiegoś działania
Wiktionary
(1.1) Dziś jest dość ciepło.
(1.1) Mam dość mało czasu na zrobienie projektu.
(1.2) Chleba mamy już dość, nie musiałeś kupować kolejnego bochenka.
(2.1) Dość tego!
Wiktionary
IPA: dɔɕt͡ɕ, AS: dość
Wiktionary
licz. dosyć
wykrz. dosyć
Wiktionary
(1.1) dosyć, nawet
(1.2) dosyć, wystarczająco
(2.1) dosyć, dosyć tego, basta, stop
Wiktionary
tyle co: dość; wykrzyknik wyrażający zakaz wzmocniony partykułą -że
SJP.pl
tytuł naczelnika w dawnej Wenecji i Genui
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. tytuł wybieralnego naczelnika państwa w republikach Wenecji i Genui;
Wiktionary
Doża (wł. "doge" od łac. "dux" – wódz) – tytuł przysługujący władcom (najwyższym urzędnikom) Republiki Weneckiej (od roku 697) i Republiki Genui (od roku 1339).
Wikipedia
(1.1) Za panowania tego doży Wenecja opanowała Cypr.
Wiktionary
rzecz. dożostwo n.
:: fż. dogaressa
przym. dożowski
Wiktionary
(1.1) książę
Wiktionary
potocznie: zawzięty, nieustępujący innym
SJP.pl
żeglując, docierać do celu
SJP.pl
dawniej: godność doży (naczelnika w dawnej Wenecji i Genui)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. urząd, godność doży
Wiktionary
rzecz. doża mos., dogaressa ż.
przym. dożowski
Wiktionary
→ doża
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z dożą, dotyczący doży
Wiktionary
rzecz. dożostwo n., doża mos., dogaressa ż.
Wiktionary
zeżreć do końca; dojeść
SJP.pl
zżuwać wszystko
SJP.pl
zżuć wszystko
SJP.pl
samica psa z rasy dogów
SJP.pl
wskaźnik statystyczny informujący o tym, jak długo może trwać średnio życie człowieka w określonym wieku; dożywalność
SJP.pl
przysłówek
(1.1) med. wprowadzając bezpośrednio do krwiobiegu przez żyłę
Wiktionary
(1.1) Po skaleczeniu się dostał w szpitalu dożylnie surowicę przeciwtężcową.
Wiktionary
przym. dożylny
Wiktionary
wprowadzany bezpośrednio do żyły; śródżylny, intrawenalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bezpośrednio wprowadzany do krwiobiegu przez żyłę
Wiktionary
(1.1) Morfina, glukoza dożylna i środki nasercowe. Jeszcze godzinę, jeszcze dwie. Dziewczyna klęczy cały czas przy łóżku, w osłabłą rękę włożyła mu piękny krzyżyk z kości słoniowej. Umarł o godz. 24-tej. Zaczyna się plaga much, setki, tysiące […]
Wiktionary
IPA: dɔˈʒɨlnɨ, AS: dožylny
Wiktionary
przysł. dożylnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kończenie żęcia, ścinania zboża lub trawy
Wiktionary
rzecz. dożęcie n., dożynki nmos., dożynkowicz m.
czas. dożynać ndk., dożąć dk.
przym. dożynkowy
Wiktionary
książkowo: zżynać wszystko lub do określonego miejsca
SJP.pl
tradycyjna uroczystość z okazji zakończenia żniw (zbioru zbóż), połączona z poczęstunkiem, śpiewami i tańcami, obchodzona jesienią; okrężne, wyżynki, obrzynki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) etn. roln. doroczny festyn organizowany administracyjnie z okazji zakończenia żniw;
(1.2) etn. roln. tradycyjny obrzęd dziękczynny kończący zbiór zboża z pól; Gloger.
Wiktionary
Dożynki, "Święto Plonów", "Wieńce" – słowiańskie święto ludowe połączone z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych. W czasach przedchrześcijańskich – święto pogańskie, przypadające w okresie równonocy jesiennej (23 września). Współcześnie obchodzone zwykle w jedną z niedziel lub sobót sierpnia lub września po zakończeniu żniw.
Wikipedia
(1.1) Prawie cała wieś uczestniczy w obchodach dożynek.
Wiktionary
IPA: dɔˈʒɨ̃nʲci, AS: dožỹnʹḱi
Wiktionary
rzecz. dożynanie n., dożęcie n., dożynkowicz m., zażynki nmos., żniwo n.
czas. dożynać ndk., dożąć dk., żąć ndk.
przym. dożynkowy, żniwny
Wiktionary
→ dożynki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dożynkami
Wiktionary
(1.1) Nasze koło gospodyń wiejskich przygotowało z pszenicznych kłosów wspaniały wieniec dożynkowy.
Wiktionary
IPA: ˌdɔʒɨ̃ŋˈkɔvɨ, AS: dožỹŋkovy
Wiktionary
rzecz. dożynki nmos., dożynkowicz m., dożęcie n., dożynanie n.
czas. dożynać ndk., dożąć dk.
Wiktionary
wskaźnik statystyczny informujący o tym, jak długo może trwać średnio życie człowieka w określonym wieku; dożycie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dożyć)
(1.1) żyć tak długo, aż nie dotrwa się pewnej chwili
(1.2) książk. być u schyłku swojego życia
Wiktionary
(1.1) Czy nowy system ma doprowadzić do tego, że pracownicy w ogóle nie będą dożywać do emerytury?
(1.2) Ale w bój o gęsie życie treserka zaangażowała wtedy nawet trochę prasę i udało się: utalentowana, choć nieco mściwa gąska, dożywa późnej starości u pewnych gospodarzy.
Wiktionary
rzecz. dożywalność ż.
czas. dożyć dk.
przym. dożywotni
Wiktionary