przymiotnik od: dożywienie
SJP.pl
1. kara dożywotniego więzienia;
2. świadczenie pieniężne wypłacane komuś do końca jego życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) świadczenie pieniężne wypłacane komuś do końca życia na mocy testamentu lub umowy
(1.2) posiadanie czegoś do końca życia
(1.3) okres pozostały do końca życia
(1.4) praw. umowa cywilnoprawnej przeniesienia własności nieruchomości za zapewnienie dożywotniego utrzymania;
(1.5) pot. kara dożywotniego pozbawienia wolności;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.5) Bronek dostał dożywocie za morderstwo.
Wiktionary
IPA: ˌdɔʒɨˈvɔt͡ɕɛ, AS: dožyvoće
Wiktionary
rzecz. dożywotnik m.
przym. dożywotni
przysł. dożywotnio
Wiktionary
(1.5) gw. Górny Śląsk wymienka
Wiktionary
potocznie: kara dożywotniego pozbawienia wolności; dożywocie
SJP.pl
1. mający trwać do końca życia, np. dożywotni zakaz;
2. mający określoną funkcję do końca swojego życia, np. dożywotni prezes
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który potrwa do końca czyjegoś życia
Wiktionary
(1.1) Różne rzeczypospolite miewały obieranych naczelników swoich: to w jednej na rok jeden konsul, to w innej prezydent na lat dziesięć, to jeszcze w innych, dożywotni dożowie. W rzeszy niemieckiej obierany był dożywotni cesarz.
Wiktionary
IPA: ˌdɔʒɨˈvɔtʲɲi, AS: dožyvotʹńi
Wiktionary
rzecz. dożywocie n., dożywotnik m.
czas. dożyć, dożywać
przysł. dożywotnio, dożywotnie
Wiktionary
(1.1) doczesny
Wiktionary
1. kobieta pełniąca jakąś funkcję, rolę dożywotnio;
2. więźniarka odsiadująca wyrok dożywocia
SJP.pl
1. człowiek pełniący jakiś urząd dożywotnio;
2. więzień skazany na dożywocie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. osoba, która przenosi własność nieruchomości na nabywcę w zamian za jego dożywotnie utrzymanie i opiekę
Wiktionary
rzecz. dożywocie n.
przym. dożywotni
Wiktionary
przysłówek
(1.1) do końca życia
Wiktionary
(1.1) W obliczu corocznej zmiany urzędników rzymskiej magistratury senat, którego członkowie wybierani byli dożywotnio, stanowił ostoję politycznej ciągłości.
Wiktionary
przym. dożywotni
rzecz. dożywocie n.
Wiktionary
dawniej: dożywotni
SJP.pl
1. żyjąc, dotrwać do pewnego czasu;
2. być w końcowym okresie życia
SJP.pl
książkowo: zżąć wszystko lub do określonego miejsca
SJP.pl
skrót od: dopuszczający (ocena)
SJP.pl
Deutsche Presse-Agentur, niemiecka agencja prasowo-informacyjna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: dots per inch - liczba punktów na cal; jednostka rozdzielczości urządzenia cyfrowego
SJP.pl
dpi ( dots per inch) – liczba plamek obrazu przypadająca na cal. Jednostka stosowana do określenia rozdzielczości obrazów generowanych przez drukarki, plotery, naświetlarki itp. Pojęcie to jest bardzo rozpowszechnione i często stosowane także jako potoczny zamiennik określeń pokrewnych, jak ppi (pixels per inch – pikseli na cal), czyli jednostek rozdzielczości obrazów rastrowych, oraz spi (samples per inch – próbek na cal), czyli jednostek rozdzielczości skanerów.
Wikipedia
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. dobrowolne poddanie się karze;
(1.2) polit. Demokratyczna Partia Kurdystanu;
(1.3) polit. Demokratyczna Partia Kosowa;
(1.4) praw. adm. Departament Postępowań Karnych (wydział niektórych instytucji państwowych)
(1.5) med. dobra praktyka kliniczna;
Wiktionary
(1.1) depek
Wiktionary
skrót od: dopełniacz; D.
SJP.pl
skrót od: dom pomocy społecznej
SJP.pl
skrótowiec, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = dom pomocy społecznej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Sąsiedzi odstawili na starość ojca do DPS-u.
Wiktionary
rzecz. depeesowiec m., depeesiarz m.
przym. depeesowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: dioptria
SJP.pl
skrót od: doktor (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
skrót
(1.1) = doktor (stopień naukowy)
(1.2) = doktor (lekarz)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dr Stefan Banach otrzymał tytuł naukowy bez ukończenia studiów wyższych.
(1.1) Widziała pani dzisiaj dra Kowalskiego? (albo: dr. Kowalskiego)
(1.1) Widziała pani dzisiaj dr Kowalską? (jedyna poprawna forma)
(1.2) Chciałbym donieść, że widziałem dr. dr. (= doktorów) Jabłońskiego i Gabrycha w pracy po spożyciu alkoholu.
Wiktionary
IPA: ˈdɔktɔr, AS: doktor
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
(1.1-2) w odniesieniu do kobiet nieodm., np. z dr Orłowską
(1.1-2) skrót od doktor pisany jest bez kropki; kropka na końcu oznacza odmianę skrótu, np. dr. = dra = doktora
tłumaczenia.
* duński: (1.1) ph.d., dr.; (1.2) dr.
* esperanto: (1.1) d-ro, d-ino; (1.2) d-ro, d-ino
* hiszpański: (1.1) Dr.; (1.2) Dr.
* jidysz: (1.1) ד״ר (d״r); (1.2) ד״ר (d״r)
* niemiecki: (1.1) Dr.; (1.2) Dr.
* rosyjski: (1.1) д-р
* ukraiński: (1.1) д-р
źródła.
== dr (język szwabski.) ==
wymowa.
znaczenia.
przedimek
(1.1) rodzajnik określony rodzaju męskiego liczby pojedynczej
odmiana.
przykłady.
(1.1) Heid isch dr fẽmfde Auguschd. → Jutro jest piąty sierpnia.
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
Wiktionary
(1.2) lek. med.
Wiktionary
skrót od: doktor (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
1. pogardliwie: rosły, wysoki mężczyzna, dryblas; łobuz; bandyta;
2. dawniej: żołnierz pieszy, pachołek, sługa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. łobuz, budzący strach mężczyzna
(1.2) hist. szeregowy piechoty w dawnym wojsku polskim
(1.3) gwara. ktoś chodzący za datkami w ostatki
Wiktionary
Drab – żołnierz, szeregowy piechoty w wojsku polskim XV i XVI wieku. Uzbrojony w rusznicę z zamkiem skałkowym albo w pikę lub też w szablę albo topór[].
Wikipedia
IPA: drap, AS: drap
Wiktionary
(1.1) drabisko
Wiktionary
taniec staropolski pośredni między polonezem i mazurem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. wojsk. żołnierz ze straży przybocznej monarchy lub jakiegoś dostojnika
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) choreogr. taniec staropolski z przyśpiewkami, tańczony na zakończenie wesela
Wiktionary
Drabant – dawny taniec. Zasięg geograficzny bardzo szeroki, obejmujący całą Polskę. Często występujący jako różnego rodzaju "krzyżaki". Jego obecność w lokalnym wiejskim repertuarze tanecznym wskazuje na wpływ kultury tanecznej dworów i dworków (np. w okolicach Kołbieli).
Wikipedia
IPA: 'drabãnt, AS: drabãnt
Wiktionary
przym. drabancki
Wiktionary
(1.1) trabant
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
regionalnie: drabina
SJP.pl
1. pogardliwie: rosły, wysoki mężczyzna, dryblas; łobuz; bandyta;
2. dawniej: żołnierz pieszy, pachołek, sługa
SJP.pl
1. drabik drzewkowaty - mech z rodziny drabikowatych;
2. rzadkie zdrobnienie od: drab (rosły, wysoki mężczyzna)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina mchów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drewniana lub metalowa konstrukcja z dwóch pionowych belek połączonych poziomymi szczeblami ułatwiająca wchodzenie na niewielkie wysokości, zazwyczaj do kilku metrów;
(1.2) bok wozu drabiniastego
(1.3) przen. struktura, układ o charakterze hierarchicznym
Wiktionary
Drabina – konstrukcja ułatwiająca wchodzenie na niewielkie wysokości, zazwyczaj do kilku metrów. Wykonana z drewna lub metalu, składa się z dwóch pionowych belek połączonych poziomymi szczeblami. Drabiny mają często konstrukcję składaną ułatwiającą jej transport. Stanowi podstawowe wyposażenie wozów strażackich.
Wikipedia
(1.1) Podczas wymieniania przepalonej żarówki woźna spadła z drabiny.
Wiktionary
IPA: draˈbʲĩna, AS: drabʹĩna
Wiktionary
rzecz. drabiniak mrz., drabiny nmos.
:: zdrobn. drabinka ż.
przym. drabinowy, drabinkowy, drabiniasty
Wiktionary
(1.1) reg. pozn. drabka
Wiktionary
potocznie: wóz drabiniasty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. furmanka o konstrukcji szkieletowej do transportu siana, snopów zboża itp.
Wiktionary
(1.1) Gospodarz pojechał drabiniakiem na pole po siano.
Wiktionary
rzecz. drabina ż., drabinka ż., drabiny nmos.
przym. drabinowy, drabinkowy, drabiniasty
Wiktionary
(1.1) wóz drabiniasty, drabiny, lytrok; gw. Górny Śląsk drabiniok, rżebrzyniak
Wiktionary
podobny do drabiny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do drabiny, związany z drabiną
przymiotnik jakościowy
(2.1) przypominający drabinę, mający cechy drabiny
(2.2) przen. ułożony według rangi
Wiktionary
(1.1) Schody w holu z pierwszego na drugie piętro są jednobiegowe typu drabiniastego.
Wiktionary
rzecz. drabina ż., drabiniak mrz., drabiniok mrz., drabinka ż., drabiny nmos.
przym. drabinowy, drabinkowy
Wiktionary
(1.1) daw. drabiasty
(2.2) hierarchiczny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. drabiniasty wóz, drabiniak
Wiktionary
przym. drabiniasty
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk rżebrzyniak
Wiktionary
zdrobnienie od: drabina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: drabina
(1.2) sport. rodzaj przyrządu gimnastycznego podobnego do drabiny
(1.3) w go: sposób łapania grupy kamieni polegający na stawianiu ich przy każdym kolejnym ruchu w atari;
(1.4) haft drabinkowy
(1.5) pot. kaloryfer o budowie przypominającej drabinę
(1.6) sport. schemat rozstawienia zawodników lub drużyn i ich pojedynków w kolejnych fazach turnieju, rozgrywanego systemem pucharowym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Nie ma sensu grać tego joseki, jeśli drabinka nie działa.
Wiktionary
IPA: draˈbʲĩnka, AS: drabʹĩnka
Wiktionary
rzecz. drabiniak mrz., drabina ż.
przym. drabinkowy, drabinowy, drabiniasty
Wiktionary
zdrobnienie od: drabiny
SJP.pl
Zobacz też: Drabinki gimnastyczne – drabinki pionowe, wyposażenie sal sportowych.
Wikipedia
przymiotnik od: drabinka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący drabinki
Wiktionary
rzecz. drabinka ż., drabiniak mrz., drabina ż.
przym. drabiniasty
Wiktionary
rodzina mchów
SJP.pl
drabinowiec mroczny (torfowy) - gatunek mchu z rodziny merzykowatych
SJP.pl
przymiotnik od: drabina
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący drabiny
Wiktionary
rzecz. drabinka ż., drabiniak mrz., drabina ż.
przym. drabiniasty
Wiktionary
środowiskowo: wóz drabiniasty
SJP.pl
zgrubienie od: drab
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekspr. zgrub. drab
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
regionalnie: drabina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. drabina
Wiktionary
potocznie: długie, chude ręce
SJP.pl
Dr
Wikipedia
krzew lub drzewo podzwrotnikowe z rodziny liliowatych; w Polsce hodowana w doniczkach jako kwiat ozdobny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Dracaena|ref=tak|Vand.|L.., rodzaj rośliny tropikalnej z rodziny szparagowatych, nierzadko ozdobnej;
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Niektóre gatunki draceny dorastają do rozmiarów drzew.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Poznań. latawiec
(1.2) łódź. kwadratowy latawiec
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.2) Kiedy byłem mały często puszczaliśmy z kolegami drachy.
Wiktionary
(1.1) reg. pozn. dracheta, drachetka, drachyta
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
środowiskowo: osoba kierująca lotem latawca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. pozn. - latawiec
Wiktionary
1. starożytna jednostka masy w wielu krajach;
2. starożytna srebrna moneta;
3. do 2002 r. jednostka monetarna Grecji (1 drachma = 100 lept), zastąpiona przez euro
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. moneta w starożytnej Grecji;
(1.2) monet. nowożytna waluta Grecji w latach 1832-2002
(1.3) hist. starogrecka jednostka masy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdraxma, AS: draχma
Wiktionary
przym. drachmowy
Wiktionary
(1.2) GRD
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. pozn. latawiec, patrz: dracheta
Wiktionary
Draco – rodzaj jaszczurek z podrodziny Draconinae w obrębie rodziny agamowatych (Agamidae).
Wikipedia
[czytaj: drakula] Drakula;
1. przydomek dwóch średniowiecznych władców wołoskich;
2. literacka postać hrabiego-wampira, spopularyzowana przez liczne wydawnictwa i filmy o tym tytule
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. hist. Durrës, miasto w Albanii;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) (…) Michał Angelos na podbitym przez siebie terytorium sięgającym od Draczu aż do Zatoki Korynckiej wprowadził sprężystą wojskową administrację ze stolicą w Arcie.
(1.1) Dążenia Serbii napotkały na zdecydowany sprzeciw Austro-Węgier i Włoch, które na krótko przed dotarciem Serbów do Draczu ostrzegły, że nie pogodzą się z serbskim korytarzem nad Adriatykiem.
Wiktionary
gwarowo: śmieszny i dziwaczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. żart. reg. zabawny, ucieszny, dziwaczny
Wiktionary
(1.1) Kupiłam draczny strój na bal przebierańców.
Wiktionary
rzecz. draka ż.
Wiktionary
(1.1) hecny
Wiktionary
1. szkic, wzór jakiegoś pisma;
2. wydruk próbny;
3. w sportach amerykańskich (np. NBA, NHL): wybór młodych zawodników (głównie graczy uniwersyteckich) do drużyn zawodowych
SJP.pl
Draft (ang. "zaciąg", "pobór") – w sporcie sposób wybierania nowych graczy do lig zawodowych, najczęściej spośród młodych zawodników, rozpoczynających karierę profesjonalną. Ma na celu – przynajmniej teoretycznie – wyrównanie poziomu drużyn w obrębie ligi. Popularny przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych.
Wikipedia
slangowo: narkotyk; drug
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy
(1.1) slang. narkotyk
(1.2) przen. żart. lek, zwłaszcza silnie działający
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) slang. performance lub sztuka sceniczna oparta na świadomym przerysowaniu płci, wyglądu i zachowania
(2.2) slang. pot. przebranie, emploi w stylu drag queen, drag king
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nikt nie będzie sprzedawał dragów na moim terenie bez mojego zezwolenia!
(2.1) W dragu na scenie naprawdę czuję się w swoim żywiole.
Wiktionary
IPA: drak, AS: drak
Wiktionary
(1.1) drug
Wiktionary
1. maszyna do pogłębiania rzeki, kanału itp. poprzez wydobywanie gruntu z dna wód; bagier, bagrownica, czerparka, czerpaczka, pogłębiarka, szlamownik;
2. rodzaj włoka do dennych połowów morskich
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dragacz – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, siedziba gminy Dragacz.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dragacz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 652 mieszkańców. Jest czwartą co do wielkości miejscowością gminy Dragacz.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
estragon;
1. gatunek bylicy, roślina zielna z rodziny astrowatych;
2. przyprawa z ziela tej rośliny
SJP.pl
1. masa cukiernicza z cukru pudru, żelatyny i wody;
2. wyrób z takiej masy;
3. dawniej: ozdobny cukierek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. zwykle w lm zdobnicza masa cukiernicza sporządzona z cukru pudru, żelatyny i wody
(1.2) wyrób cukierniczy z dragantu (1.1)
Wiktionary
(1.2) Trzecie danie składało się z owoców ogrodowych i cukrów rozmaitych na talerzach i półmiskach, między które stawiano z cukru lodowatego misternie zrobione baszty, cyfry, herby, domy dragantami zwane, które biesiadujący łamiąc burzyli.
Wiktionary
przym. dragantowy
Wiktionary
(1.1-2) tragant, tragantum, tragagant, tragakant
Wiktionary
dawna srebrna moneta grecka; drachma
SJP.pl
tłumacz i pośrednik między cudzoziemcami a mieszkańcami Bliskiego Wschodu; tardżuman, drogman
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. tłumacz, przewodnik i pośrednik między cudzoziemcami a mieszkańcami Bliskiego Wschodu;
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Funkcja dragomana miała szczególne znaczenie w imperium osmańskim.
(1.1) A Kotowicz — wiesz ty, kto to Kotowicz? On pracował jakiś czas, jako dragoman, w biurze tajnej policji w Londynie (…).
Wiktionary
IPA: draˈɡɔ̃mãn, AS: dragõmãn
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Zobacz też: Dragomir – wieś w Rumunii.
Dragomir ( Драгомир) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Płowdiw, w gminie Syedinenie. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 310 mieszkańców.
Wikipedia
żołnierz lekkiej jazdy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) hist. wojsk. żołnierz lekkiej jazdy, pieszy i konny, później tylko konny
(1.2) pot. żart. o potężnej i energicznej kobiecie, która lubi dyrygować, dowodzić innymi
(1.3) rzem. luźna, szeroka patka na tylnej części płaszcza
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdraɡɔ̃n, AS: dragõn
Wiktionary
rzecz. dragonia m.
przym. dragoński
Wiktionary
(1.2) herod-baba
Wiktionary
prześladowanie hugenotów za czasów Ludwika XIV we Francji
SJP.pl
konna piechota XVII wieku, złożona z dragonów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. wojsk. dawna formacja wojskowa od XVI do XVIII wieku walcząca pieszo, ale używająca koni do przemieszczania się, przekształcona później w kawalerię
Wiktionary
(1.1) Gwałtowna szarża husarii Lubomirskiego zniosła najpierw doszczętnie dragonię Rittera, a następnie ciężka jazda obu wodzów polskich czołowo przełamała tabor szwedzki.
Wiktionary
rzecz. dragon m., dragonik m., dragonada ż., dragoneria ż.
przym. dragoński
Wiktionary
(1.1) rzad. dragoneria
Wiktionary
pogłębiać za pomocą dragi
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. odnoszący się do dragona, dawnego żołnierza lekkiej jazdy;
2. przenośnie: obcesowy, zuchwały, niedelikatny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. wojsk. związany z dragonami, dotyczący dragonów
Wiktionary
rzecz. dragon mos., dragonia ż.
Wiktionary
potocznie:
1. narkoman; narkus, ćpun, ćpacz, szprycer, rastman;
2. kierowca samochodu wyścigowego z silnikiem odrzutowym lub tłokowym
SJP.pl
Dragster – samochód używany w wyścigach na krótkich dystansach np. 1/4 mili. Zazwyczaj montuje się w nich ulepszone silniki tłokowe, jednak zdarzają się maszyny z silnikami odrzutowymi.
W dragsterach najważniejsze jest duże przyspieszenie – na dystansie 402,336 metra samochody te nie osiągają pełnej prędkości, która mogłaby mieć decydujące znaczenie w dłuższym wyścigu. Ważna jest także aerodynamika pojazdu. Zwrotność nie odgrywa tu dużej roli ponieważ tor wyścigu pozbawiony jest zakrętów.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Dragun – gmina w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Nordwestmecklenburg, wchodzi w skład Związku Gmin Gadebusch.
Wikipedia
1. → Drahim (dziś Stare Drawsko);
2. miód drahimski - pszczeli miód nektarowy z Pojezierza Drawskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Maćkowce. galareta
Wiktionary
(1.1) zob. galareta.
Wiktionary
dawna miara wina; kufa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. duża beczka w której leżakowało wino
Wiktionary
IPA: draˈjilʲĩŋk, AS: drai ̯ilʹĩŋk
Wiktionary
(1.1) kufa
Wiktionary
drive;
1. urządzenie peryferyjne komputera do zapisu i odczytu danych; stacja dysków;
2. intensywność i napięcie rytmu typowe dla muzyki rockowej i jazzowej
SJP.pl
1. w informatyce: program komputerowy albo plik odpowiedzialny za odpowiednią współpracę urządzenia peryferyjnego z komputerem; driver, sterownik;
2. typ kija do gry w golfa
SJP.pl
potocznie:
1. awantura, kłótnia, bójka, bijatyka;
2. śmieszna, niecodzienna sytuacja; jaja, ubaw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kłótnia, awantura
(1.2) pot. nietypowe wydarzenie
Wiktionary
Draka ( Драка) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Burgas, w gminie Sredec. W 2023 roku liczyła 52 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Po porażce swojej drużyny miejscowi kibice wywołali porządną drakę na głównych ulicach miasta.
Wiktionary
IPA: ˈdraka, AS: draka
Wiktionary
przym. draczny
Wiktionary
(1.1) awantura, burda, granda
(1.2) numer
Wiktionary
nazwisko angielskie, m.in. Francis Drake [czytaj: frans-is drejk] - żeglarz angielski (1540-1596)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
statek wiosłowo-żaglowy używany przez wikingów, posiadający na drewnianym kadłubie charakterystyczną ozdobę w postaci rzeźby, np. smoka; langskip, snekkar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. żegl. bezpokładowy, drewniany statek wiosłowo-żaglowy budowany w VIII–XII w. w Skandynawii, zwykle zaopatrzony na dziobie w rzeźbę w formie głowy smoka;
Wiktionary
Drakkar ( Drekki - smok) – największy typ langskipów, okrętów wikingów. Największy znany drakkar miał 45 m długości i 34 pary wioseł. Mogły jednak istnieć większe – nawet do 120 miejsc dla wioślarzy. Według sag skandynawskich, okręt taki posiadał król duński Kanut I Wielki (1018–1035). Zazwyczaj jednak do drakkarów zaliczano jednostki o liczbie wioseł wynoszącej co najmniej 60. Zrekonstruowany w 1881 r. w Norwegii drakkar miał 25 m długości, 5 m szerokości oraz 16 par wioseł.
Wikipedia
(1.1) Normanowie starali się upodabniać bitwy morskie do lądowych, dlatego przywiązywali do siebie burty okrętów ustawiając drakkary w jedną bądź kilka linii, które ścierały się czołowo z nieprzyjacielem.
Wiktionary
(1.1) langskip
Wiktionary
palma drako - liana z rodziny arekowatych; smocza palma
SJP.pl
ostrosz drakon - gatunek ryby z rodziny ostroszowatych
SJP.pl
Dr
Wikipedia
rój meteorów związany z kometą Giacobiniego-Zinnera
SJP.pl
Dr
Wikipedia
surowy, restrykcyjny, bezwzględny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. bardzo restrykcyjny i surowy
Wiktionary
(1.1) Tymczasem, mimo drakońskiej „polityki jednego dziecka”, średnia rodzina ma przynajmniej dwoje dzieci.
Wiktionary
rzecz. Drakon m.
przysł. drakońsko
Wiktionary
(1.1) bezwzględny, surowy, rygorystyczny
Wiktionary
Dracula;
1. przydomek dwóch średniowiecznych władców wołoskich;
2. literacka postać hrabiego-wampira, spopularyzowana przez liczne wydawnictwa i filmy o tym tytule
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) fant. hrabia-wampir, archetypowa postać wampira wywodząca się z powieści pisarza Brama Stokera;
Wiktionary
Drakula (oryg. "Dracula") – postać fikcyjna, wampir, hrabia, wykreowany w 1897 roku w powieści "Dracula" przez irlandzkiego pisarza Brama Stokera. Spopularyzowany w kulturze popularnej, za pośrednictwem licznych adaptacji.
Wikipedia
(1.1) Powtórzył, że „nie jest Drakulą, który wyssie krew członków Rady”, ale „człowiekiem mającym wiedzę i przygotowanie do pełnienia tej funkcji”.
Wiktionary
choroba tropikalna wywoływana przez nicienia pasożytującego w tkance podskórnej - drakunkulusa, objawiająca się m.in. owrzodzeniami na kończynach dolnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. pasożytnicza choroba wywoływana przez nitkowca podskórnego;
Wiktionary
Drakunkuloza ( dracunculosis, guinea worm disease, dracunculiasis) – choroba pasożytnicza wywoływana przez nitkowca podskórnego ("Dracunculus medinensis"). Dawniej występowała w wielu krajach pasa zwrotnikowego w Afryce i w Azji Środkowej, gdzie nazywano go "risztą" (z języka tadżyckiego: nić, nitka). Obecnie jest stwierdzana wyłącznie w kilku krajach Afryki: Sudanie Południowym, Mali, Etiopii i Czadzie. Liczba chorych spadła z około 3,5 miliona w roku 1986 do 1058 w roku 2011 i 22 w roku 2015.
Wikipedia
nicień pasożytniczy występujący w krajach tropikalnych, wywołujący drakunkulozę objawiającą się m.in. owrzodzeniami na kończynach dolnych; robak medyński, riszta
SJP.pl
sztuczne włókno akrylowe o specjalnym przekroju poprzecznym
SJP.pl
jednostka monetarna Armenii (1 dram = 100 lumów)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) monet. waluta Armenii;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: drama
Wiktionary
Dram (orm. դրամ) – jednostka monetarna używana w Armenii i Górskim Karabachu (do 2023), 1 dram = 100 lumów.
Wikipedia
(1.1) Koszt przedłużenia wizy wynosi 500 dramów za każdy dzień.
Wiktionary
IPA: drãm, AS: drãm
Wiktionary
przym. dramowy
Wiktionary
1. potocznie: afera, awantura; draka;
2. środowiskowo: dramat azjatycki;
3. utwór sceniczny z pierwszej połowy XIX wieku, bliski melodramatowi w dążeniu do jaskrawych sentymentalnych efektów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: dramat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dramat
Wiktionary
(1.1) To nie dramat, lecz tylko mały dramacik.
Wiktionary
rzecz. dramat m., dramatyczność ż.
przym. dramatyczny
wykrz. dramat
Wiktionary
1. jeden z trzech, obok liryki i epiki, głównych rodzajów literackich, obejmujący utwory przeznaczone zasadniczo do wystawienia na scenie;
2. utwór literacki przeznaczony do wystawiania w teatrze lub w innej postaci dramaturgicznej;
3. zdarzenie, które wywołuje ciężkie przeżycie, kłopoty, nieszczęście
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. jeden z trzech rodzajów literackich, obok liryki i epiki;
(1.2) utwór literacki, którego akcja przedstawiona jest w formie dialogów i monologów, przeznaczony do wystawienia na scenie
(1.3) nieszczęśliwe wydarzenie bądź sytuacja
wykrzyknik
(2.1) pot. gdy chcemy zaakcentować beznadziejność jakiejś sytuacji
(2.2) pot. iron. gdy chcemy zaakcentować błahość lub niedorzeczność czyichś dylematów
(2.3) pot. iron. gdy chcemy zadrwić z czyjejś wypowiedzi (nawet gdy ta wypowiedź nie wyraża czyichś dylematów)
Wiktionary
Zobacz też: dramat (ujednoznacznienie).
Dramat (z gr. δρᾶμα "drâma", czyli „działanie, akcja”) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i epiki). Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury.
Wikipedia
(1.1) Dramat wywodzi się z tradycji literackiej antycznej Grecji.
(1.2) Jednym z najbardziej znanych dramatów jest „Hamlet” Szekspira.
(1.3) Sytuacja materialna tej rodziny to prawdziwy dramat.
(1.3) Historia carskich małżeństw pełna jest dramatów.
Wiktionary
IPA: ˈdrãmat, AS: drãmat
Wiktionary
rzecz. dramaturg m., dramaturgia ż., dramaturgiczność ż., dramatyczność ż., dramatyzm m., dramatyzacja ż., dramatyzowanie n.
:: zdrobn. dramacik mrz.
czas. dramatyzować ndk., udramatyzować dk., udramatycznić dk.
przym. dramaturgiczny, dramatyczny
przysł. dramaturgicznie, dramatycznie
temsłow. -dram
Wiktionary
(1.2) sztuka
(2.1) masakra
(2.2) masakra, żałosne
(2.3) żałosne
Wiktionary
1. nauka o dramacie, jego teorii i historii;
2. kierunek studiów zajmujący się badaniem dramatu
SJP.pl
autorka dramatów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. teatr. autorka dramatów
Wiktionary
(1.1) Niebagatelne znaczenie dla obrazu polskiej kultury ma fakt, że Radziwiłłowa jest pierwszą polską dramatopisarką, samodzielną i oryginalną (…).
Wiktionary
rzecz. dramatopisarstwo n.
:: fm. dramatopisarz mos.
przym. dramatopisarski
Wiktionary
→ dramatopisarz, → dramatopisarstwo
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dramatopisarstwem albo dramatopisarzem, dotyczący dramatopisarstwa
Wiktionary
(1.1) Jego talent dramatopisarski ujawnił się już podczas studiów dziennikarskich.
Wiktionary
rzecz. dramatopisarka ż., dramatopisarz mos., dramatopisarstwo n.
Wiktionary
(1.1) dramaturgiczny
Wiktionary
1. twórczość dramaturgiczna; dramaturgia;
2. pisanie dramatów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) liter. teatr. twórczość dramatyczna
(1.2) liter. teatr. pisanie dramatów
Wiktionary
(1.1) Wykład będzie dotyczył dramatopisarstwa Wyspiańskiego.
Wiktionary
rzecz. dramatopisarka ż., dramatopisarz mos.
przym. dramatopisarski
Wiktionary
osoba pisząca dramaty teatralne; dramaturg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) liter. teatr. autor dramatów
Wiktionary
(1.1) Teatr wystawił kilkanaście sztuk dramatopisarzy anglojęzycznych.
Wiktionary
rzecz. dramatopisarstwo n.
:: fż. dramatopisarka ż.
przym. dramatopisarski
Wiktionary
(1.1) dramaturg
Wiktionary
nadmierne ukazywanie nieszczęścia w filmach i książkach
SJP.pl
osoba pisząca dramaty teatralne; dramatopisarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pisarz tworzący dramaty przeznaczone do wystawienia na scenie
Wiktionary
(1.1) (…) utalentowany dramaturg i nowelista, złożył dyrekcji teatrów najnowszy swój dramat (…)
Wiktionary
IPA: drãˈmaturk, AS: drãmaturk
Wiktionary
rzecz. dramat m., drama ż., dramaturgia ż., dramaturgiczność ż., dramatyczność ż., dramatyzm m., dramatyzacja ż., dramatyzowanie n.
czas. dramatyzować, udramatyzować, udramatycznić
przym. dramaturgiczny, dramatyczny
przysł. dramaturgicznie, dramatycznie
wykrz. dramat
Wiktionary
(1.1) dramatopisarz
Wiktionary
1. twórczość dramatyczna; dramatopisarstwo;
2. nauka o budowie dramatu;
3. napięcie w przebiegu wydarzeń, zwłaszcza w dramacie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dramaturgiczne; cecha tych, którzy są dramaturgiczni
Wiktionary
przym. dramaturgiczny
przysł. dramaturgicznie
rzecz. dramat mrz., dramaturg mos.
wykrz. dramat
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dramatopisarstwem albo dramatopisarzem, dotyczący dramatopisarstwa
(1.2) związany z dramaturgią, dotyczący dramaturgii
Wiktionary
(1.1) Doktor został dziekanem wydziału dramaturgicznego.
(1.1) Twórczość dramaturgiczna stanowi wąski margines jego działalności pisarskiej.
(1.2) Epizodyczna formuła filmu szkodzi jego jedności dramaturgicznej oraz wpływa na szkicowe potraktowanie postaci (…).
(1.2) Było też kilka udanych wersji „Jeziora łabędziego” odchodzących od akademickiego schematu dramaturgicznego i choreograficznego tego baletu.
Wiktionary
rzecz. dramaturgia ż., dramaturg mos., dramaturgiczność ż., dramat mrz., dramatyczność ż.
przysł. dramaturgicznie
wykrz. dramat
Wiktionary
(1.1) dramatopisarski
Wiktionary
przysłówek
(1.1) jak w dramacie
(1.2) w sposób przepełniony grozą
Wiktionary
(1.2) Od strony ulicy Zwierzynieckiej nadciągnęła druga dama. Z jej siatki dramatycznie sterczały blade nogi kurczaka w celofanie.
Wiktionary
rzecz. dramatyzowanie n., dramat mrz., dramaturg mos., dramatyczność ż.
wykrz. dramat
przym. dramatyczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dramatycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dramatyczny; bardziej dramatyczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dramatyczne; cecha tych, którzy są dramatyczni
Wiktionary
rzecz. dramat m., drama ż., dramacik m., dramaturg m., dramaturgia ż., dramatyzowanie n.
przym. dramatyczny, dramaturgiczny
przysł. dramatycznie
wykrz. dramat
Wiktionary
1. dotyczący dramatu, mający cechy dramatu; sceniczny, teatralny;
2. pełen napięcia, grozy; wstrząsający, tragiczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) teatr. liter. dotyczący dramatu jako utworu literackiego
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. pełen napięcia, ciężki, poruszający
Wiktionary
(2.1) W Rzymie poselstwo zastało sytuację dramatyczną, bo właśnie wybuchło powstanie antypapieskie.
Wiktionary
rzecz. dramat mrz., drama ż., dramacik mrz., dramaturg mos., dramatyk mos., dramatyzm mrz., dramatyczność ż., dramatyzowanie n.
czas. dramatyzować ndk., udramatyzować dk.
przysł. dramatycznie
wykrz. dramat
Wiktionary
1. przystosowanie dzieła literackiego lub muzycznego do wystawienia na scenie;
2. nadanie jakiemuś wydarzeniu formy widowiska teatralnego;
3. robienie z czegoś dramatu, gromadzenie elementów tragicznych, eskalacja napięcia
SJP.pl
1. splot nieszczęśliwych okoliczności stwarzających sytuację bez wyjścia; tragizm;
2. odznaczanie się cechami charakterystycznymi dla dramatu, utworu literackiego; dramatyczność, sceniczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dramatyzować.
Wiktionary
rzecz. dramat m., dramatyzacja ż., dramatyzm m., dramatyczność ż., dramaturg m., dramatyka ż., dramatyk m., dramatyczka ż.
czas. dramatyzować ndk.
przym. dramatyczny, dramatyzacyjny
przysł. dramatycznie
wykrz. dramat
Wiktionary
1. przygotowywać do wystawienia na scenie w postaci przedstawienia, nadawać formę dramatu; usceniczniać;
2. przedstawiać zdarzenia z przesadą, nadając im cechy dramatu, wyolbrzymiając nieszczęście; tragizować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. udramatyzować)
(1.1) pot. przedstawiać w przesadnie dramatyczny sposób
(1.2) liter. teatr. przerabiać na dramat, na formę sceniczną
Wiktionary
rzecz. dramatyzowanie n., dramat mrz., dramaturg mos.
wykrz. dramat
przym. dramatyczny
Wiktionary
(1.1) tragizować, panikować, przesadzać, wyolbrzymiać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
niewielki utwór sceniczny o dowolnej formie i tematyce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. spoż. podudzie z kurczaka
Wiktionary
cienka, wąska deska łupana z pnia drzewa iglastego, używana w budownictwie drewnianym zwykle do krycia dachów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. ręcznie łupana deszczułka stosowana na pokrycia dachowe;
Wiktionary
Dranica – drewniany materiał do wykonywania pokryć dachowych. Ręcznie łupana deszczułka. Wymiary dranicy:
Wikipedia
przymiotnik od: dranica
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
białoruski placek ziemniaczany z dodatkiem cebuli
SJP.pl
potocznie: postępujący nieetycznie; bydlakowaty, łachudrowaty, łajdakowaty
SJP.pl
cienka listwa służąca do obijania sufitów i ścian w drewnianych budynkach jako podłoże pod tynk
SJP.pl
1. potocznie: bardzo wysoki budynek, mający kilkadziesiąt pięter; drapacz chmur, wieżowiec;
2. wycieraczka do obuwia zrobiona z drzewa lub drutu;
3. narzędzie rolnicze służące do kruszenia brył, spulchniania ziemi i wygrabiania chwastów; kultywator, ekstyrpator, brona sprężynowa;
4. maszyna służąca do rozczesywania przędzy;
5. narzędzie kamienne wykonywane z wiórów i odłupków, powszechne w górnym paleolicie, mezolicie i neolicie;
6. mała kotwica z czterema wygiętymi łapami ustawionymi na krzyż, używana do kotwiczenia łodzi oraz poszukiwania i wyławiania przedmiotów zatopionych na małych głębokościach;
7. dawniej: krzywdziciel, zdzierca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) roln. kultywator
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. drapać, zdrapywać
Wiktionary
1. potocznie: przedmiot do drapania się;
2. przedmiot do ścierania pazurów, przeznaczony dla kotów
SJP.pl
potocznie:
1. stara, zdarta miotła, druciak do szorowania itp.;
2. zabawka do drapania dla kota;
3. dawne ostre narzędzie kamienne;
4. brzydkie drzewo iglaste;
5. w wyrażeniu "dać drapaka" - uciec, zbiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stara, zniszczona miotła lub szczotka
(1.2) zabawka dla kota, często połączona z budkami, do których zwierzę może wchodzić, lub/i legowiskiem
(1.3) rodzaj struga
(1.4) rodzaj kotwicy
(1.5) bot. lud. w lm. jeżyna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wyrzuć w końcu ten drapak.
(1.2) Kupiliśmy sierściuchowi drapak, żeby nie niszczył mebli, ale on dalej woli drapać skórzaną kanapę…
Wiktionary
czas. zdrapywać, wdrapywać się, drapać ndk., drapnąć dk.
rzecz. drapanie n., drapanka ż.
Wiktionary
(1.5) jeżyna; lud. czernica, dziady, jeżyny, ostrężyna
Wiktionary
oddział fabryki, w którym odbywa się drapanie tkanin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drapać.
Wiktionary
(1.1) Z powodu ciągłego drapania rana nie chciała się zagoić.
Wiktionary
IPA: draˈpãɲɛ, AS: drapãńe
Wiktionary
czas. wdrapywać się, zdrapywać, drapać ndk.
rzecz. drapak m., zdrapka ż., drapanka ż.
Wiktionary
pisanka zdobiona przez wydrapywanie wzorów na skorupce zabarwionej na jeden kolor; kroszonka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. pisanka powstająca przez wydrapywanie wzorów na zewnętrznej barwionej powłoce jajka
Wiktionary
(1.1) Na Wielkanoc przygotujemy drapanki.
Wiktionary
czas. drapać ndk.
rzecz. drapak mrz., drapanie n.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk kroszonka, kraszanka
Wiktionary
maszyna do drapania tkanin, nadająca im puszystość i włochatość; jeżarka
SJP.pl
Draparka – maszyna włókiennicza, służąca do nadawania tkaninom włochatości, puszystości. Tkanina jest przepuszczana między dwoma wałkami z igłami gładzącymi i drapiącymi.
Wikipedia
urządzenie stosowane w fabryce papieru do drapania filcu
SJP.pl
przymiotnik od: draparka
SJP.pl
1. skrobać, pocierać czymś ostrym, np. paznokciami;
2. o ubraniu, kurzu itp.: drażnić skórę, powodować swędzenie;
3. drapać się:
a) skrobać się, pocierać się czymś ostrym;
b) iść pod górę, męcząc się; piąć się, przedzierać się
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) przeciągać po czymś paznokciami lub pazurami
(1.2) zdzierać powierzchnię czymś ostrym lub szorstkim
(1.3) o pyle, kurzu: dostawać się do nosa, gardła powodując swędzenie
czasownik zwrotny niedokonany drapać się
(2.1) drapać (1.1) samego siebie, najczęściej wskutek swędzenia
Wiktionary
(2.1) Palił fajkę i odruchowo wsuwał ustnik między guziki koszuli i drapał się po piersi z wyrazem ulgi.
Wiktionary
IPA: ˈdrapat͡ɕ, AS: drapać
Wiktionary
rzecz. drapanka ż., drapanie n., podrapanie n., drapacz m., drapaczka ż., drapak m., zdrapka ż.
czas. drapnąć, podrapać, wydrapać, wdrapywać się, zdrapywać, rozdrapać
Wiktionary
(2.1) czochrać się
Wiktionary
1. skrobać, pocierać czymś ostrym, np. paznokciami;
2. o ubraniu, kurzu itp.: drażnić skórę, powodować swędzenie;
3. drapać się:
a) skrobać się, pocierać się czymś ostrym;
b) iść pod górę, męcząc się; piąć się, przedzierać się
SJP.pl
tkanina ułożona w dekoracyjne fałdy, stosowana głównie na ozdobne zasłony, portiery itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) materiał ułożony kunsztownie w fałdy;
Wiktionary
Draperia – dekoracyjna tkanina ułożona w ozdobne fałdy, stosowana jako element wystroju wnętrz.
Draperie szczególnie popularne były w reprezentacyjnych wnętrzach barokowych.
Tworzono także imitacje draperii ze stiuku, tynku, kamienia lub drewna, niekiedy pozłacane, które oprócz dekoracji wnętrz służyły również do ozdabiania ołtarzy i nagrobków, a od XVIII wieku także elewacji.
Wikipedia
rzecz. drapowanie
przym. draperiowy
czas. drapować
Wiktionary
1. potocznie: osoba młoda, zwykle chłopak, skora do robienia psot; gałgan, hultaj;
2. dawniej: obieżyświat, włóczęga; obieżysas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. żart. młoda osoba, skłonna do psot i niepoważnie się zachowująca
Wiktionary
IPA: draˈpʲixrust, AS: drapʹiχrust
Wiktionary
(1.1) łachmyta, łapserdak, nicpoń, gałgan, hultaj, huncwot, ladaco, nic dobrego, niecnota, obwieś, oczajdusza, psiadusza, psiajucha, psianoga, psubrat, ptaszek, utrapieniec
Wiktionary
dawniej:
1. rabowanie, plądrowanie, łupienie; grabież, rabunek;
2. grabieżcy, łupieżcy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. grabież, rabowanie, rabunek
(1.2) daw. to, co zrabowano
Wiktionary
IPA: ˈdrapʲjɛʃ, AS: drapʹi ̯eš
Wiktionary
czas. drapieżyć ndk.
przym. drapieżczy, drapieżny
przysł. drapieżnie
rzecz. drapieżca mos./mzw., drapieżnica ż., drapieżnictwo n., drapieżnik mzw.
Wiktionary
1. zwierzę zabijające inne zwierzęta w celu zdobycia pożywienia; drapieżnik;
2. dawniej: rabuś, napastnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba lub kraj napadający
(1.2) zool. zwierzę, którego pokarmem są inne zwierzęta, a jego sposób odżywiania doprowadza do śmierci ofiar
Wiktionary
(1.2) Trwoga zakradła się do serc zuchwałych drapieżców.
Wiktionary
przym. drapieżczy, drapieżny
rzecz. drapieżnik mzw., drapieżnica ż., drapież ż., drapieżczość ż.
przysł. drapieżnie
czas. drapieżyć
Wiktionary
(1.2) drapieżnik
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ekol. taki, który żywi się innymi zwierzętami
(1.2) przen. cechami przypominający drapieżnika
Wiktionary
(1.1) Wilczyca miała drapieżcze spojrzenie.
(1.2) Gdzieś na Sardynii wiódł swój drapieżczy żywot.
Wiktionary
czas. drapieżyć ndk.
przym. drapieżny
przysł. drapieżnie
rzecz. drapieżca mos./mzw., drapieżnica ż., drapieżnictwo n., drapieżnik mzw.
Wiktionary
(1.1) drapieżny
Wiktionary
1. o zwierzętach: żywiący się mięsem innych zwierząt;
2. świadczący o byciu drapieżnikiem, np. drapieżna paszcza;
3. agresywny, bezwzględny, zaborczy;
4. zwracający uwagę swoją intensywnością, np. agresywny makijaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Carnivora|ref=tak., rząd lądowych i wodnych ssaków łożyskowych z podgromady żyworodnych;
Wiktionary
Drapieżne (Carnivora) – rząd lądowych i wodnych ssaków z infragromady łożyskowców (Placentia) w obrębie podgromady żyworodnych (Theria).
Wikipedia
(1.1) Wiele mniejszych gatunków drapieżnych jest owadożerna.
Wiktionary
rzecz. drapieżnik mzw., drapieżnica ż.
przym. drapieżny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. samica zwierzęcia, którego pokarmem są inne zwierzęta, a jego sposób odżywiania doprowadza do śmierci ofiar
Wiktionary
(1.1) Ślepia drapieżnicy wlepione były w drgający punkt.
Wiktionary
rzecz. drapieżca m., drapieżność ż., drapieżnictwo n., drapieżne nmos.
:: fm. drapieżnik m.
przym. drapieżny, drapieżczy
przysł. drapieżnie
czas. drapieżyć
Wiktionary
oddziaływanie antagonistyczne pomiędzy populacjami, w którym osobniki jednej populacji stanowią pożywienie osobników drugiej populacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) ekol. forma zaspokajania potrzeb pokarmowych przez zjadanie ciała ofiary;
Wiktionary
Drapieżnictwo – bywa definiowane jako sposób odżywiania się organizmów, polegający na wykorzystaniu jako pokarm ciała innego zwierzęcia i w odróżnieniu od pasożytnictwa prowadzący do śmierci ofiary. W ekologii jest traktowane jako jedna z form antagonistycznych zależności międzygatunkowych ("drapieżnik"–"ofiara") lub wewnątrzgatunkowych (np. kanibalizm), które wykształciły się w toku koewolucji (adaptacja).
Wikipedia
(1.1) Kanibalizm jest jedną z form drapieżnictwa.
Wiktionary
przym. drapieżczy, drapieżny
rzecz. drapież ż., drapieżnik mzw., drapieżnica ż.
czas. drapieżyć
Wiktionary
samiczka drapieżnego zwierzęcia
SJP.pl
przysłówek
(1.1) zachowując się w sposób napastliwy, agresywny
Wiktionary
rzecz. drapieżca mzw./mos., drapieżnik mzw., drapieżność ż.
przym. drapieżczy, drapieżny
Wiktionary
(1.1) agresywnie, chciwie, grabieżczo, krwiożerczo, napastliwie, okrutnie, zaborczo, zachłannie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: drapieżnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: drapieżny
SJP.pl
zwierzę żywiące się mięsem innych zwierząt; zwierzę drapieżne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. zwierzę, którego pokarmem są inne zwierzęta, a jego sposób odżywiania doprowadza do śmierci ofiar
Wiktionary
(1.1) Dzięcioł należy do drapieżników, jawnie napadających na swą zdobycz.
Wiktionary
IPA: draˈpʲjɛʒʲɲik, AS: drapʹi ̯ežʹńik
Wiktionary
czas. drapieżyć ndk.
rzecz. drapież ż., drapieżca m., drapieżność ż., drapieżnictwo n., drapieżne nmos.
:: fż. drapieżnica ż.
przym. drapieżny, drapieżczy
przysł. drapieżnie
Wiktionary
(1.1) drapieżca
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekol. cecha drapieżników
(1.2) chciwość, zaborczość
Wiktionary
(1.1) Miłosz kiedyś zapłaci za swoją drapieżność.
Wiktionary
czas. drapieżyć ndk.
przym. drapieżny
przysł. drapieżnie
rzecz. drapieżnik mos./mzw.
Wiktionary
(1.2) agresywność, napastliwość, wojowniczość
Wiktionary
1. o zwierzętach: żywiący się mięsem innych zwierząt;
2. świadczący o byciu drapieżnikiem, np. drapieżna paszcza;
3. agresywny, bezwzględny, zaborczy;
4. zwracający uwagę swoją intensywnością, np. agresywny makijaż
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biol. taki, który żywi się innymi zwierzętami
(1.2) przen. cechami przypominający drapieżnika
Wiktionary
(1.2) Jestem zła, drapieżna, zakłamana.
(1.2) Wyciągnął ręce drapieżne jak ptasie szpony i chwycił szerokie rękawy jej ciemnobłękitnej sukni.
Wiktionary
IPA: draˈpʲjɛʒnɨ, AS: drapʹi ̯ežny
Wiktionary
rzecz. drapieżca m., drapieżnik m., drapieżnica ż., drapieżność ż., drapieżnictwo n., drapieżne nmos., drapież ż.
czas. drapieżyć
przym. drapieżczy
przysł. drapieżnie
Wiktionary
(1.1) krwiożerczy
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) daw. napadać i łupić
Wiktionary
(1.1) Królu, Krzyżacy drapieżą przy granicy.
Wiktionary
przym. drapieżczy, drapieżny
przysł. drapieżnie
rzecz. drapież ż., drapieżca mos./mzw., drapieżnica ż., drapieżnictwo n., drapieżnik mzw.
Wiktionary
(1.1) grabić, łupić, plądrować, rabować, zagrabiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. palec środkowy
Wiktionary
IPA: draˈpʲiʒɨt, AS: drapʹižyt
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. szarpnąć, przeciągnąć paznokciami, pazurami lub czymś ostrym; skrobnąć;
2. potocznie: czmychnąć, umknąć, zwiać;
3. potocznie: ująć kogoś, aresztować, capnąć;
4. potocznie: ukraść coś, zwędzić;
5. drapnąć się - drapnąć siebie samego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) środ. ornit. ptak z rzędu szponiastych
Wiktionary
dekoracyjny układ fałd na tkaninie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drapować.
Wiktionary
czas. drapować ndk.
rzecz. draperia ż.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. udrapować)
(1.1) tworzyć na materiale fałdy, marszczenia
(1.2) pokrywać pomarszczonym materiałem
(1.3) przypisywać wzniosłe cechy
czasownik zwrotny niedokonany drapować się (dk. udrapować się)
(2.1) układać się w ozdobne fałdy
(2.2) drapując, nakładać na siebie
(2.3) przybierać wzniosłe pozy i pokazywać się jako ktoś wyjątkowy
Wiktionary
(1.1) Materiał został delikatnie drapowany, aby uzyskać miękką fakturę.
Wiktionary
rzecz. draperia ż., drapowanie n.
Wiktionary
(1.1) fałdować, marszczyć
(2.3) udawać
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) reg-pl|Kresy południowe. beżowy
Wiktionary
siarkowana część pudełka, o którą pociera się zapałkę, lont itp. przy zapalaniu; potarka, pocierka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. ścianka pudełka od zapałek pokryta specjalną masą, służąca do zapalania zapałek
Wiktionary
(1.1) Mühlhaus sapał i szukał zapałek. Zazgrzytała draska, fajka buchnęła iskrami.
Wiktionary
(1.1) potarka
Wiktionary
lekko skaleczyć lub uderzyć
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób drastyczny
Wiktionary
(1.1) Uważała, że dawałem zły przykład jej dziecku i postanowiła drastycznie ograniczyć kontakty.
(1.1) Tracił siły na uporczywą walkę z losem, który permanentnie i drastycznie uświadamiał – "nie tędy".
Wiktionary
przym. drastyczny
rzecz. drastyczność ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: drastycznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: drastyczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest drastyczne
Wiktionary
przym. drastyczny
przysł. drastycznie
Wiktionary
1. silnie działający, skuteczny, ostry;
2. nieprzyzwoity, niesmaczny, obrażający poczucie moralności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pełen jaskrawości, wyrazistości, czasem też - brutalności
(1.2) o zmianie lub o metodzie: gwałtowny, radykalny
Wiktionary
(1.1) W tzw. krwawą środę (15 VIII ) w kilkunastu punktach kraju zabito 29, a raniono 43 policjantów i żandarmów. Po akcjach tych następowały drastyczne "pacyfikacje" kozackie.
Wiktionary
rzecz. drastyczność ż.
przysł. drastycznie
Wiktionary
(1.1) jaskrawy, mocny, rażący
(1.2) zdecydowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dratwa
rzeczownik, rodzaj męski
(2.1) przest. żart. szewc
Wiktionary
IPA: draˈtɛfka, AS: dratefka
Wiktionary
rzecz. dratwa ż.
Wiktionary
grube, szewskie nici
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzem. szewska lub rymarska nić
Wiktionary
Dratwa – gruba, mocna nić konopna lub lniana, nasycona smołą lub woskiem, używana do szycia skór i innych twardych materiałów przez szewców i rymarzy.
Wikipedia
(1.1) […] we flanelowej kamizelce i przygarbionej postawie na niskim stołku siedząc, szydłem i dratwą przyszywał podeszwę do starego buta […]
Wiktionary
IPA: ˈdratfa, AS: dratfa
Wiktionary
rzecz. dratewka ż.
przym. dratwowy
Wiktionary
1. wieś w Polsce;
2. dopływ Dunaju;
3. dopływ Noteci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w północnych Włoszech, południowej Austrii, wschodniej Słowenii i północnej Chorwacji, stanowi część granicy chorwacko-węgierskiej, prawy dopływ Dunaju;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Podrawie n.
przym. drawski, podrawski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
skrót od: drawidyjski
SJP.pl
członek ludu zamieszkującego tereny Sri Lanki i Indii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. etn. jęz. nauka o ludach drawidyjskich, ich językach i kulturze
Wiktionary
Drawidologia – nauka o językach, literaturze, sztuce, historii, społeczeństwie, życiu codziennym i obyczajach, polityce, religii, filozofii itp. właściwych dla drawidyjskiej części Indii, dziedzina składowa indologii, a więc i orientalistyki. Drawidologia zawiera w sobie między innymi tamilistykę.
Wikipedia
(1.1) drawidystyka
Wiktionary
członek ludu zamieszkującego tereny Sri Lanki i Indii
SJP.pl
Dr
Wikipedia
członkini ludu zamieszkującego tereny Sri Lanki i Indii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka grupy ludów zamieszkujących południe Indii i północ Sri Lanki, posługujących się językami drawidyjskimi;
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Drawida mos.
przym. drawidyjski
Wiktionary
dotyczący Drawidów, charakterystyczny dla Drawidów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Drawidami, dotyczący Drawidów
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. każdy z 85 języków języków należących do rodziny języków używanych w południowych Indiach, na Sri Lance i zachodnim Pakistanie;
Wiktionary
rzecz. Drawida mos., Drawidyjka ż.
Wiktionary
lud zamieszkujący tereny Sri Lanki i Indii; Drawidowie
SJP.pl
przymiotnik od: Drawno
SJP.pl
minerał z grupy turmalinów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał z gromady krzemianów;
Wiktionary
Drawit – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy turmalinów. Jest minerałem rzadkim.
Został nazwany przez Gustava Tschermaka w 1883 roku na cześć łacińskiej nazwy rzeki Drawy (Drave), rzeki płynącej na terenie Austrii oraz Słowenii, gdzie minerał został po raz pierwszy znaleziony.
Wikipedia
IPA: ˈdravʲit, AS: dravʹit
Wiktionary
(1.1) dravit
Wiktionary
mieszkaniec Drawna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Drawna (miasta w Polsce)
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Drawno ( Neuwedell) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Drawno. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 2382 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˈdravnɔ, AS: dravno
Wiktionary
przym. drawieński
Wiktionary
przymiotnik od: Drawa, Drawsko, Drawsko Pomorskie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od Drawsko
(1.2) przym. od Drawsko Pomorskie
(1.3) przym. od Drawa (dopływ Dunaju)
Wiktionary
IPA: ˈdrafsʲci, AS: drafsʹḱi
Wiktionary
rzecz. drawszczanin m., drawszczanka ż., Drawa ż.
przym. podrawski
Wiktionary
przymiotnik od: Drawa, Drawsko, Drawsko Pomorskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Drawska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Drawska Pomorskiego
(1.2) mieszkaniec Drawska
Wiktionary
IPA: drafʃˈt͡ʃãɲĩn, AS: drafščãńĩn
Wiktionary
rzecz. Drawsko n.
:: fż. drawszczanka ż.
przym. drawski
Wiktionary
mieszkanka Drawska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Drawska Pomorskiego
(1.2) mieszkanka Drawska
Wiktionary
IPA: drafʃˈt͡ʃãnka, AS: drafščãnka
Wiktionary
rzecz. Drawsko n.
:: fm. drawszczanin mos.
przym. drawski
Wiktionary
potocznie: szybka ucieczka; w zwrocie: dać drała
SJP.pl
potocznie: iść szybko
SJP.pl
potocznie: człowiek podły, nikczemny, przewrotny; łobuz, nicpoń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. mężczyzna podły, niegodziwy, zły, nikczemny
Wiktionary
Drań – trzeci singel polskiej piosenkarki Agnieszki Chylińskiej z jej czwartego albumu studyjnego, zatytułowanego "Never Ending Sorry". Singel został wydany 25 stycznia 2023.
Kompozycja znalazła się na 14. miejscu listy OLiA, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status platynowego singla, przekraczając liczbę 50 tysięcy sprzedanych kopii.
Wikipedia
(1.1) Nic mi w życiu nie wychodzi! Mężczyźni, których kochałam, okazali się wszyscy draniami! Zostałam sama, bez oparcia, bez zawodu… Ty jeden byłeś dla mnie dobry!
Wiktionary
IPA: drãɲ, AS: drãń
Wiktionary
rzecz. draństwo n.
przym. drański
Wiktionary
(1.1) łajdak, łotr, łobuz, nicpoń, niegodziwiec, nikczemnik, szubrawiec; pogard. kanalia, kreatura; pot. bydlak, bydlę, gad, gadzina, gnida, padalec, parszywiec, plugawiec, podlec, swołocz, szuja, ścierwo, świnia; reg. sobaka; slang. wredol; posp. sukinkot, łachudra; wulg. skurwiel, skurwysyn, sukinsyn; eufem. skurczybyk, skurkowaniec; gw. Śląsk Cieszyński łazynga, ożygon, pieróńszczok
Wiktionary
gwarowo:
1. człowiek mający złą opinię;
2. stara, zniszczona rzecz
SJP.pl
potocznie:
1. nikczemny, podły; łotrowski;
2. dokuczliwy, uciążliwy, nieznośny
SJP.pl
potocznie:
1. nikczemny, podły; łotrowski;
2. dokuczliwy, uciążliwy, nieznośny
SJP.pl
potocznie:
1. łotrostwo, świństwo
2. hołota, łobuzeria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. świństwo, wyjątkowa niesprawiedliwość; podły czyn
(1.2) pot. grupa łobuzów; hołota
Wiktionary
(1.1) Uważam, że nocne, potajemne głosowanie nad poprawkami do konstytucji to zwykłe draństwo.
Wiktionary
IPA: ˈdrãj̃stfɔ, AS: drãĩ ̯stfo
Wiktionary
rzecz. drań m.
przym. drański
Wiktionary
(1.1) łotrostwo, świństwo, podłość, łajdactwo, wulg. kurewstwo, skurwysyństwo
(1.2) łobuzeria
Wiktionary
lekko skaleczyć lub uderzyć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. pierś
Wiktionary
IPA: ˈdraʑɲɛ, AS: draźńe
Wiktionary
cukierek z twardą polewą; draż, drażetka
SJP.pl
cukierek z twardą polewą; draż, drażetka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. twardy cukierek w formie pastylki lub kulki
Wiktionary
(1.1) Codziennie z kolegami zajadamy się drażami. Bardzo one nam smakują.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. drażetka ż.
Wiktionary
drobny, okrągły cukierek z likierem, syropem lub słodką masą pod twardą powłoką; drażetka
SJP.pl
1. cukierek z twardą polewą; draża, draż;
2. lek w formie tabletki powleczonej warstwą słodkiej masy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: draża
(1.2) cuk. cukierek w formie pastylki w skorupce (otoczce cukrowej)
(1.3) farm. rodzaj tabletki powlekanej;
Wiktionary
Drażetka – tabletka powleczona otoczką cukrową (najczęściej sacharozą). Otoczka drażetki stanowi od 30% do 80% jej masy.
Drażetka jest pierwszą postacią tabletki powlekanej wprowadzoną do lecznictwa – miało to miejsce w 1891 roku.
Wikipedia
(1.2) Na mikołajki dostałem mnóstwo drażetek. Spokojnie starczy do 7 stycznia.
Wiktionary
IPA: draˈʒɛtka, AS: dražetka
Wiktionary
rzecz. draża ż.
przym. drażetkowy
Wiktionary
(1.2) pastylka
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób drażliwy
Wiktionary
rzecz. drażliwość ż.
przym. drażliwy
Wiktionary
potocznie: osoba skłonna do czucia się podrażnionym, do obrażania się; obrażalski
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: drażliwie
SJP.pl
→ drażliwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto jest drażliwy, kogo łatwo rozdrażnić
(1.2) cecha czegoś, co drażni, wywołuje zadrażnienia, może prowadzić do nieporozumień
Wiktionary
IPA: draʒˈlʲivɔɕt͡ɕ, AS: dražlʹivość
Wiktionary
rzecz. drażnienie n., rozdrażnienie n., zadrażnienie n.
czas. drażnić ndk., rozdrażnić dk., rozdrażniać ndk., zadrażnić dk., zadrażniać ndk.
przym. drażliwy
przysł. drażliwie
Wiktionary
(1.1) nadpobudliwość, nadwrażliwość, impulsywność, nerwowość
(1.2) delikatność, subtelność
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: drażliwy
SJP.pl
1. mogący doprowadzić do zadrażnień, nieporozumień; drażniący;
2. skłonny do obrażania się; przeczulony, wrażliwy, pobudliwy;
3. wymagający delikatności;
4. drastyczny, nieprzyzwoity
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który drażni, prowadzi do rozdrażnienia, nieporozumień, zdenerwowania
(1.2) o człowieku: taki, który jest skłonny do nerwowości, pobudliwości; zbyt wrażliwy, przeczulony
(1.3) taki, który jest drastyczny; nie jest łagodny, pogodny, delikatny
Wiktionary
(1.1) Przed podejmowaniem tematów drażliwych chroniła autocenzura, fakt, że rzeźby demonstrowano publicznie.
(1.2) Marcel jest dość drażliwą osobą i całkiem łatwo można go wyprowadzić z równowagi.
Wiktionary
IPA: draʒˈlʲivɨ, AS: dražlʹivy
Wiktionary
rzecz. drażliwość, rozdrażnienie
czas. drażnić
przysł. drażliwie
Wiktionary
(1.2) obraźliwy, obrażalski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drażnić.
Wiktionary
IPA: draʒʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: dražʹńė̃ńe
Wiktionary
czas. drażnić
rzecz. drażliwość ż.
Wiktionary
(1.1) denerwowanie, dokuczanie
Wiktionary
denerwować, robić coś na przekór
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) irytować, denerwować kogoś; działać komuś na nerwy
(1.2) podrażniać, wywoływać podrażnienie (np. skóry)
czasownik zwrotny niedokonany drażnić się
(2.1) droczyć się z kimś, przekomarzać się
Wiktionary
(1.1) Nie drażnij tego psa, bo gdy się naprawdę zdenerwuje, może cię ugryźć!
(1.2) Większość typowych kosmetyków dostępnych w supermarketach drażni moją skórę.
Wiktionary
IPA: ˈdraʒʲɲit͡ɕ, AS: dražʹńić
Wiktionary
rzecz. podrażnienie n., drażnienie n., rozdrażnienie n., drażliwość ż.
czas. przedrzeźnić, podrażnić dk., zadrażnić dk.
przym. drażliwy
Wiktionary
urządzenie do robienia drażetek, używane w przemyśle farmaceutycznym
SJP.pl
[czytaj: dred] włosy splątane w długi, gruby strąk; dred
SJP.pl
[czytaj: dredmejker] osoba osoba zawodowo zajmująca się zaplataniem dredów
SJP.pl
dawny okręt wojenny; drednot
SJP.pl
[czytaj: dredziarz] osoba mająca dredy; dredziarz
SJP.pl
[czytaj: drimlajner] marka samolotów
SJP.pl
łódź do przewożenia żywych ryb, bezpośrednio po ich wyłowieniu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ryb. łódź rybacka o częściowo dziurkowanym dnie, dzięki któremu transportowane żywe ryby, mają dostęp do wody
Wiktionary
Drebel – rodzaj statku lub łodzi, służący do przewozu żywych ryb. Dreblem nazywa się także dodatkową skrzynię na ryby, ciągniętą za łódką.
Wikipedia
IPA: ˈdrɛbɛl, AS: drebel
Wiktionary
przedstawiciel subkultury młodzieżowej, młoda osoba nosząca dres jako ubranie codzienne, charakteryzująca się zaczepnym, agresywnym zachowaniem, często popełniająca drobne lub poważniejsze przestępstwa; dres, dresiarz
SJP.pl
środowiskowo: dresiarz; dres
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) slang. dresiarz, dres
Wiktionary
(1.1) drechu, drech
Wiktionary
włosy splątane w długi, gruby strąk; dread
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kosmyk włosów splecione w strąk
Wiktionary
(1.1) Kilka razy zrobił mi się dred, który rozplątywała mi fryzjerka.
Wiktionary
rzecz. dredziarz m., dredziara ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: dred: dredzik
SJP.pl
dawny okręt wojenny; dreadnought
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) hist. wojsk. pancernik o silnej artylerii głównej dużego kalibru, będący przedstawicielem generacji okrętów budowanej na kilka lat przed i po I wojnie światowej;
(1.2) pot. duży pancernik (okręt)
Wiktionary
Drednot (ang. "Dreadnought") – określenie generacji pancerników (okrętów liniowych) budowanych od 1906 roku do 1922 roku. Nazwa pochodzi od nazwy brytyjskiego pancernika HMS „Dreadnought”, który wszedł do służby w grudniu 1906 roku jako pierwszy okręt zbudowany według nowych koncepcji. W stosunku do wcześniejszych pancerników (zwanych przeddrednotami lub predrednotami), drednoty charakteryzowały się:
Wikipedia
(1.1) Drednoty powstawały na początku XX (dwudziestego) wieku.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛdnɔt, AS: drednot
Wiktionary
rzecz. przeddrednot mrz.
Wiktionary
(1.1) pancernik
Wiktionary
włosy splątane w długie, grube strąki
SJP.pl
Dredy (dreadloki, z ang. "dreadlocks") – rodzaj fryzury powstałej ze sfilcowanych pęków włosów na głowie. Dredy są typowe dla osób identyfikujących się z filozofią ruchu Rastafari, ale noszone są także przez wiele innych grup i subkultur oraz w wyniku mody.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kobieta lub dziewczyna nosząca dredy
(1.2) pot. kobieta lub dziewczyna robiąca komuś dredy
Wiktionary
rzecz. dred m.
:: fm. dredziarz m.
Wiktionary
osoba mająca dredy; dreadziarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. neol. mężczyzna lub chłopiec noszący dredy
(1.2) pot. neol. mężczyzna lub chłopiec robiący komuś dredy
Wiktionary
rzecz. dred m.
:: fż. dredziara ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: dred: dredek
SJP.pl
plemię wschodniosłowiańskie
SJP.pl
Dregowicze, Drogowicze – plemię wschodniosłowiańskie zamieszkujące od IX do XII wieku tereny dzisiejszej Białorusi.
Wikipedia
scenopis filmowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) środ. zob. scenopis.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛjbux, AS: drei ̯buχ
Wiktionary
nazwisko, m.in. Theodore Dreiser (1871-1945), amerykański powieściopisarz
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
czworoboczny bączek z literą hebrajską po każdej stronie, używany w żydowskiej grze hazardowej w czasie Chanuki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żyd. czworoboczny bączek do uprawiania tradycyjnej gry hazardowej na słodycze w święto Chanuka;
Wiktionary
Dr
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. tokarz
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk dryjer, tokorz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Drela ( Drehle) – rzeka znajdująca się na terenie Pojezierza Iławskiego, źródła znajdują się w okolicy jeziora Skiertąg, na wschód od Morąga, wpada do jeziora Ruda Woda (zlewnia Kanału Elbląskiego). Drela przepływa przez tereny gminy Morąg i gminy Małdyty. Największa miejscowością położoną nad tą rzeką jest Morąg.
Wikipedia
1. gruba, mocna tkanina bawełniana lub lniana, o splocie ukośnym, używana na ubrania robocze, pokrowce itp.
2. ubranie z tkaniny drelichowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) włók. mocna tkanina używana do produkcji odzieży roboczej i pokrowców;
(1.2) pot. odzież z drelichu (1.1)
Wiktionary
Drelich – rodzaj mocnej, grubej, półlnianej lub lnianej tkaniny wykonanej w splocie skośnym, z osnową potrójną. Drelich znalazł zastosowanie jako materiał na pokrycia materaców, odzież roboczą, markizy, worki, obrusy, pokrowce, piórniki oraz letnie ubrania wojskowe.
Wikipedia
(1.1) Wszyscy kelnerzy nosili toporne fartuchy z drelichu.
(1.2) Wywołany na pojedynek facet w drelichach chwiejnym krokiem ruszył w kierunku Zygi.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛlʲix, AS: drelʹiχ
Wiktionary
przym. drelichowy
Wiktionary
przymiotnik od: drelich
SJP.pl
1. gruba, mocna tkanina bawełniana lub lniana, o splocie ukośnym, używana na ubrania robocze, pokrowce itp.
2. ubranie z tkaniny drelichowej
SJP.pl
zdrobnienie od: drelich
SJP.pl
wyjmować pestki z owoców; drylować, pestkować, wypestkowywać, wydrylowywać
SJP.pl
przymiotnik od: Drelów
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Drelów (gwarowo "Drelóvo") – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Drelów. Leży na obszarze Zaklęsłości Łomaskiej.
18 lutego 2025 w Drelowie doszło do spadku meteorytu.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Drelów. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do ówczesnego województwa bialskopodlaskiego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Mazury, Warmia. roln. techn. siewnik rzędowy
Wiktionary
sączek;
1. rurka stosowana przy odprowadzaniu wydzielin z ran lub jam ciała;
2. przewód, rurka służąca do odprowadzania nadmiaru wód gruntowych oraz do osuszania budynków, ulic itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. rura odprowadzająca wody gruntowe
(1.2) med. rurka mająca odprowadzać płyny poza ciało chorego
(1.3) elektr. jedna z elektrod w tranzystorze polowym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. drenaż m., drenowanie n.
czas. drenować ndk.
Wiktionary
maszyna do drenowania
SJP.pl
Drenarka – urządzenie melioracyjne (wąż z PCW z otworkami umieszczony pod powierzchnią ziemi lub rurki ceramiczne), służące do odprowadzania nadmiaru wody z gruntu (torfowisk, zagłębień ziemnych, miejsc podmokłych przeznaczonych pod budowę) w celu jego osuszenia. Woda odprowadzana może być do rowów, rzek, stawów lub innych magazynów wody. Drenarka może służyć również do nawadniania. Prawidłowe działanie drenarki w zależności od przeznaczenia zależy od kierunku spadu kładzionego węża lub ceramiki.
Wikipedia
dotyczący drenowania, wykorzystywany przy drenowaniu
SJP.pl
1. osuszanie gruntów za pomocą układanych pod ziemią drenów; drenowanie;
2. sieć podziemnych kanałów do osuszania gleby; drenownia;
3. odprowadzanie płynów z organizmu przy pomocy drenów;
4. zmniejszanie ilości pieniędzy na rynku;
5. drenaż mózgów - emigracja zarobkowa specjalistów wysokiej klasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. osuszanie gleby za pomocą drenów umieszczanych pod powierzchnią ziemi; drenowanie
(1.2) techn. sieć kanałów podziemnych (drenów) służąca do osuszania i regulowania stopnia wilgotności gleby;
(1.3) med. odprowadzanie z organizmu płynów ustrojowych (np. ropy, krwi, żółci) za pomocą drenów; sączkowanie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. drenowanie n., dren m., drenarka ż.
czas. drenować ndk.
przym. drenażowy
Wiktionary
przymiotnik od: drenaż
SJP.pl
1. zdrobnienie od: dren;
2. drenik wentylacyjny - rurka stosowana w leczeniu zapalenia ucha
SJP.pl
Drenik – wieś w Słowenii, w gminie Škofljica. W 2018 roku liczyła 67 mieszkańców.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drenować.
Wiktionary
rzecz. dren m., drenaż m.
czas. drenować ndk.
Wiktionary
1. osuszać grunt przez odprowadzanie nadmiaru wody sączkami;
2. odprowadzać sączkami nadmiar wydzielin z organizmu; sączkować;
3. potocznie: pozbawiać pieniędzy lub zasobów
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) techn. osuszać teren
(1.2) przen. pozbawiać zasobów lub pieniędzy
Wiktionary
rzecz. drenaż mrz., dren mrz., drenowanie n.
Wiktionary
system rur odpływowych do osuszania gruntu; drenaż
SJP.pl
przymiotnik od: dren
SJP.pl
ptak z rodziny łuszczaków, występujący niegdyś na Hawajach, z gatunku uważanego za wymarły
SJP.pl
Drepanis – rodzaj ptaków z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae).
Wikipedia
zwykle w l.mn.: krwinki czerwone w kształcie sierpa lub ziaren owsa, występujące we krwi osób chorych na niedokrwistość sierpowatą
SJP.pl
choroba genetyczna objawiająca się występowaniem we krwi drepanocytów; niedokrwistość sierpowata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. nazwa systematyczna|Badister|Clairville|ref=tak., chrząszcz z rodziny biegaczowatych;
Wiktionary
Dreptacz ("Badister") – rodzaj chrząszczy z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych.
Wikipedia
(1.1) Wierzchołek pokryw u dreptacza jest zaokrąglony.
Wiktionary
rzecz. dreptanie n., podreptanie n.
czas. dreptać ndk., podreptać dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Warszawa. koń
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dreptać.
Wiktionary
czas. dreptać ndk.
rzecz. dreptacz mzw.
Wiktionary
potocznie:
1. dreptanie tam i z powrotem;
2. naprzemienne podnoszenie nóg w tym samym miejscu;
3. wykonywanie rutynowych obowiązków, ciągłe zajmowanie się jakąś sprawą
SJP.pl
iść małymi krokami; przebierać nogami
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. podreptać)
(1.1) chodzić szybko i drobnymi krokami
Wiktionary
(1.1) Jadę do centrum autobusem, na jednym z przystanków wchodzi kilkunastoletni Cygan i gra na rozklekotanej harmonii. Obok niego drepcze może dziesięcio-dwunastoletnia dziewczynka z plastikowym kubkiem (…)
(1.1) Otyły Norman Schwarzkopf wpadł jak bomba do ich niedużego pomieszczenia, na czele grupy zaaferowanych oficerów drepczących za nim krok w krok niczym kaczuszki za dorodną matką.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛptat͡ɕ, AS: dreptać
Wiktionary
rzecz. dreptanie n., dreptacz mzw.
Wiktionary
(1.1) chodzić, biegać
Wiktionary
strój składający się z długich spodni i bluzy, noszony przez sportowców podczas treningów, występów itp., także jako strój domowy lub codzienny, zwłaszcza przez dresiarzy; dresy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. sport. wygodny strój treningowy (komplet góra i dół) noszony najczęściej przez sportowców
(1.2) gw-pl|Tarnów. bot. rdest ptasi
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. osoba należąca do subkultury dresiarzy
Wiktionary
Dres – strój sportowy, przeważnie dwuczęściowy, składający się z lekkiej luźnej kurtki (zwykle zapinanej z przodu na suwak) i luźnych spodni. Dres uszyty jest z materiału łatwo wchłaniającego pot, najczęściej bawełny, weluru lub tkaniny poliestrowej (np. ortalionu).
Wikipedia
(1.1) Zakładam dres i idę pobiegać.
(2.1) Brat Karoliny jest dresem.
Wiktionary
IPA: drɛs, AS: dres
Wiktionary
rzecz. dresiarz m., dresiara ż.
:: zdrobn. dresik m.
przym. dresiarski
przysł. dresiarsko
Wiktionary
(1.1) strój sportowy
(2.1) dresiarz
Wiktionary
przedstawicielka subkultury młodzieżowej, młoda dziewczyna nosząca dres jako ubranie codzienne, charakteryzująca się zaczepnym, agresywnym zachowaniem, często popełniająca drobne lub poważniejsze przestępstwa (np. wymuszanie pieniędzy)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przedstawicielka subkultury młodzieżowej, dziewczyna z blokowiska na co dzień nosząca ubrania sportowe, kojarzona z zaczepnym zachowaniem, tandetnym gustem i skłonnością do popełniania drobnych przestępstw
Wiktionary
(1.1) Co ona potrafi? A taka Herbuś to lepsza? Nawet z twarzy jej widać, że prostaczka. Taka trochę jak Doda. Dresiara. Miss blokowiska. Panie to chyba im zazdroszczą, że tak krytykują? A czego mamy zazdrościć? Pięciu minut sławy bez pokrycia?
(1.1) Każda dresiara wie, że im bardziej kogoś kochasz, tym bardziej powinnaś to ukrywać, zwłaszcza w stałym związku. Ten, kto bardziej kocha, jest zawsze pod butem (…)
Wiktionary
IPA: drɛˈɕara, AS: dreśara
Wiktionary
rzecz. dresiarstwo n.
:: fm. dresiarz
przym. dresiarski
przysł. dresiarsko
Wiktionary
(1.1) lambadziara
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pojazd dresiarza
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. ogół dresiarzy
Wiktionary
→ dresiarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dresem lub kulturą dresiarzy
Wiktionary
IPA: drɛˈɕarsʲci, AS: dreśarsʹḱi
Wiktionary
rzecz. dres mos./mrz.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dresiarski
Wiktionary
IPA: drɛˈɕarskɔ, AS: dreśarsko
Wiktionary
rzecz. dres mos./mrz.
Wiktionary
sposób zachowania się i postępowania dresiarzy: eksponowanie i używanie siły fizycznej do rozwiązywania konfliktów, dokonywanie kradzieży, rozbojów itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sposób bycia typowy dla dresiarzy
(1.2) ogół dresiarzy lub grupa dresiarzy
Wiktionary
(1.1) […] sprytna, ale grzeczna licealistka udaje, że rozgryzła dresiarstwo, bo spotyka takich ludzi po drodze do domu.
Wiktionary
rzecz. dresiarz m., dresiara ż.
przym. dresiarski
przysł. dresiarsko
Wiktionary
(1.1) blokerstwo
Wiktionary
przedstawiciel subkultury młodzieżowej, młoda osoba nosząca dres jako ubranie codzienne, charakteryzująca się zaczepnym, agresywnym zachowaniem, często popełniająca drobne lub poważniejsze przestępstwa; dres, drech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) socjol. pejor. przedstawiciel subkultury miejskiej mający w zwyczaju noszenie na co dzień dresów, kojarzony z agresją i postawami aspołecznymi;
Wiktionary
(1.1) A teraz przypomnijmy, o co tyle hałasu – trzej młodzi Rosjanie i Kazach zostali napadnięci przez grupę polskich dresiarzy. Ukradziono im pieniądze i telefony komórkowe.
(1.1) W gazetach się o tym nie przeczyta, bo tam jak piszą „dresiarz”, to wiadomo, od razu musi być zły człowiek. Ale czy to jest prawda?
Wiktionary
IPA: ˈdrɛɕaʃ, AS: dreśaš
Wiktionary
rzecz. dresiarstwo n., dres m., dresik m.
:: fż. dresiara ż.
przym. dresiarski, dresowy
przysł. dresiarsko
Wiktionary
(1.1) dres, dresol, dresowiec, kark, blokers
Wiktionary
zdrobnienie od: dres
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dres
Wiktionary
rzecz. dres mos./mrz.
Wiktionary
[czytaj: dres-ing] sos z majonezu, z przyprawami, dodawany do zimnych potraw; dressing
SJP.pl
żartobliwie: ubranie dresowe
SJP.pl
przymiotnik od: dres
SJP.pl
[czytaj: dres-ing] sos z majonezu, z przyprawami, dodawany do zimnych potraw; dresing
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kulin. zimny sos do sałatek i surówek, zwykle na bazie oliwy
Wiktionary
(1.1) Dobry dressing to podstawa sukcesu podczas przyrządzania sałatek.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛsʲĩŋk, AS: dresʹĩŋk
Wiktionary
rzecz. dres m.
przym. dresowy, dressingowy
Wiktionary
strój składający się z długich spodni i bluzy, noszony przez sportowców podczas treningów, występów itp., także jako strój domowy lub codzienny, zwłaszcza przez dresiarzy; dres
SJP.pl
uczucie zimna połączone z mimowolnymi ruchami mięśni, występujące podczas choroby lub wskutek nerwowej reakcji na coś; mrowie, ciarki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fizj. odczucie zimna wraz z drżeniem ciała wywołane silną emocją lub chorobą;
Wiktionary
(1.1) Oglądając nowy film Guillermo, niejednokrotnie przebiegły mnie dreszcze.
(1.1) Od trzeciej poszły dreszcze po trawach i mietlicach, wśród których zaczęły sykać monotonnie cykady, aż odezwały się suche, metaliczne chrzęsty w wielkich, srebrzystych, po piasku rzucających się ostach, między któremi przebiegały, niby czarne błyskawice, rozdrażnione gorącem jaszczurki. sic.
(1.1) Ciałem detektywa wstrząsnął lekki dreszcz. Ktoś buszował w apartamencie, podczas gdy on był praktycznie bezbronny.
(1.1) Świeżo oto ściskał rękę pani Emilii, i uścisk ów nie zostawił mu żadnego wrażenia, podczas gdy dziś jeszcze pamiętał ciepło dłoni panny Maryni i doznawał pewnego rodzaju dreszczu na samo o tym wspomnienie.
Wiktionary
IPA: drɛʃt͡ʃ, AS: drešč
Wiktionary
rzecz. dreszczowiec m.
:: zdrobn. dreszczyk m.
Wiktionary
(1.1) ciarki
Wiktionary
uczucie zimna połączone z mimowolnymi ruchami mięśni, występujące podczas choroby lub wskutek nerwowej reakcji na coś; mrowie, ciarki
SJP.pl
Dreszcze – drobnofaliste drżenie ciała (10 – 20/sek.) wywołane nieskoordynowanymi skurczami mięśni, pojawiające się zwykle podczas szybkiego wzrostu ogólnej temperatury ciała do wysokich wartości. Dreszcze występują u zwierząt stałocieplnych, w tym u człowieka.
Wikipedia
film lub książka o sensacyjnej akcji, przepełnionej atmosferą grozy i niesamowitości; thriller
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj utworu sensacyjnego, filmu lub powieści mającego wywołać u odbiorcy uczucie grozy; w odróżnieniu od horroru zagrożenie jest realne;
Wiktionary
Dreszczowiec (z thriller) – rodzaj utworu sensacyjnego, powieści, filmu lub serialu telewizyjnego, mającego wywołać u czytelnika bądź widza dreszcz emocji. Wykorzystuje on napięcie, niepewność i tajemniczość jako główne elementy utworu.
Wikipedia
(1.1) Wieczorami oglądał dreszczowce, a potem się bał, gdy ktoś pukał do drzwi.
Wiktionary
IPA: drɛʃˈt͡ʃɔvʲjɛt͡s, AS: dreščovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. dreszcz m.
Wiktionary
(1.1) thriller
Wiktionary
przymiotnik od: dreszcz
SJP.pl
potocznie:
1. zdrobnienie od: dreszcz;
2. silne odczucie wywołane w związku z jakąś sytuacją
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Warmia. młócić
Wiktionary
potocznie: dzianina, tkanina dresowa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mały kawałek drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: drewno
(1.2) pot. niewielki kawałek drewna
Wiktionary
(1.1) Tę szafeczkę zrobimy sobie z drewienka.
(1.2) Od czasu do czasu dorzucał do ognia kilka drewienek.
Wiktionary
IPA: drɛˈvʲjɛ̃nkɔ, AS: drevʹi ̯ẽnko
Wiktionary
zob. drewno.
Wiktionary
(1.2) szczapa, szczapka, polanko, patyk, klocek
Wiktionary
polanko, szczapka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. mały kawałek drewna
Wiktionary
(1.1) Weź wsuń drewko, żeby się furtka nie otwierała.
Wiktionary
rzecz. drewienko n., drewno n., drwa nmos., drewniak mzw./mrz., drewnienie n., zdrewnienie n., drewutnia ż.
czas. drewnieć ndk., zdrewnieć dk.
przym. drewniany
Wiktionary
(1.1) drewienko, drewno
Wiktionary
plemię wschodniosłowiańskie
SJP.pl
Drewlanie (starorus. "Древлѧне") – plemię wschodniosłowiańskie. Jedno z plemion wymienionych w "Powieści dorocznej".
Wikipedia
członek plemienia wschodniosłowiańskiego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) hist. związany z Drewlanami, dotyczący Drewlan
Wiktionary
rzecz. Drewlanin mos.
Wiktionary
grafika namalowana na drewnianej powierzchni
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: drewniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od drewniak
Wiktionary
rzecz. drewniak m.
Wiktionary
zdrobnienie od: drewniak
SJP.pl
Drewniaczki (niem. "Wilhelmswalde") – kolonia w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Skórcz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Wikipedia
1. drewniany, parterowy budynek;
2. but z drewnianą podeszwą;
3. duża drewniana czcionka drukarska;
4. pospolity w Polsce stawonóg drapieżny żyjący m. in. pod korą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) obuw. but (zwykle klapek) z drewna lub na grubej drewnianej podeszwie
(1.2) pot. drewniany budynek
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) icht. nazwa systematyczna|Bunocephalus coracoideus|ref=tak., ryba słodkowodna z rodziny nazwa systematyczna|Aspredinidae|ref=tak.;
(2.2) biol. nazwa systematyczna|Hypoxylon|Bull.|ref=tak., rodzaj grzybów z rodziny próchnilcowatych;
(2.3) zool. pot. wij drewniak, nazwa systematyczna|Lithobius forficatus|ref=tak. z rodziny nazwa systematyczna|Lithobiidae|ref=tak., stawonóg żyjący przeważnie pod korą drzew;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) slang. przen. człowiek spokojny, stroniący od rozrywek
(3.2) gw-pl|Warszawa. głupek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie powinna była grać w tenisa w drewniakach.
(1.2) Aby zaoszczędzić, wybrali tani nocleg w drewniaku.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛvʲɲak, AS: drevʹńak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. drewniaczek m.
zob. drewno.
Wiktionary
(1.1) chodak, sabot
(2.3) stonoga
(3.1) sztywniak
Wiktionary
1. drewniany, parterowy budynek;
2. but z drewnianą podeszwą;
3. duża drewniana czcionka drukarska;
4. pospolity w Polsce stawonóg drapieżny żyjący m. in. pod korą
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wykonany z drewna
przymiotnik jakościowy
(2.1) przen. o dźwięku: pochodzący od przedmiotu z drewna
(2.2) przen. o ludzkim głosie: drętwy, oschły, nieprzyjemny, bez wyrazu
(2.3) przen. o częściach ciała: sztywny, drętwy, niezgrabny
(2.4) przen. o człowieku, sztuce lub wyrażaniu emocji: bezbarwny, zimny, obojętny
Wiktionary
(1.1) W okolicy jest mnóstwo drewnianych kapliczek.
(2.1) Drewniane brzmienie instrumentów perkusyjnych kojarzy mi się z dziką dżunglą.
(2.2) Przez pięć lat musiałem znosić jej drewniany głos!
(2.3) Jego drewniane dłonie nie nadawały się do takich drobiazgów.
(2.4) Na drewnianej twarzy dozorczyni nigdy nie gościł uśmiech.
Wiktionary
IPA: drɛvʲˈɲãnɨ, AS: drevʹńãny
Wiktionary
rzecz. drewno n., drewienko n., drewko n.
czas. drewnieć ndk., zdrewnieć dk.
Wiktionary
(1.1) stpol. drewny
(2.2) głuchy, pusty, szorstki
Wiktionary
wieś w województwie pomorskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. proces polegający na wnikaniu ligniny do ścian komórkowych, prowadzący najczęściej do śmierci komórki, na zewnątrz widoczny jako sztywnienie pędów
Wiktionary
Drewnienie (lignifikacja) – biologiczny proces inkrustacji ściany komórkowej drzewnikiem (ligniną), dzięki czemu ściana komórkowa uzyskuje sztywność utrzymującą się nawet po obumarciu zawartości komórki. Dzięki wysyceniu ligniną wzrasta nie tylko wytrzymałość mechaniczna ściany komórkowej, lecz także odporność na działanie mikroorganizmów i zdolność do pęcznienia.
Wikipedia
(1.1) Drewnienie jest charakterystyczne dla roślin naczyniowych.
Wiktionary
IPA: drɛvʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: drevʹńė̃ńe
Wiktionary
zob. drewno.
Wiktionary
(1.1) lignifikacja
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) bot. ulegać procesowi drewnienia
(1.2) stawać się drętwym, sztywnym, niezdolnym do ruchu
Wiktionary
IPA: ˈdrɛvʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: drevʹńėć
Wiktionary
rzecz. drewno n., drewienko n., drewnienie n., zdrewnienie n., drewko n.
czas. zdrewnieć dk.
przym. drewniany, zdrewniały
Wiktionary
(1.2) drętwieć
Wiktionary
regionalnie: drwalnia - pomieszczenie do rąbania i przechowywania drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. drwalnia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) drwalnik
Wiktionary
złożona tkanka roślinna roślin naczyniowych, zajmująca przestrzeń między rdzeniem, a kambium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bot. tkanka roślinna zbudowana głównie z martwych komórek, przewodząca wodę i sole mineralne z korzeni do liści oraz stanowiąca szkielet podtrzymujący roślinę;
(1.2) materiał uzyskiwany z gałęzi i pni drzew używany w budownictwie, stolarstwie, bednarstwie itp. do wytwarzania różnych przedmiotów oraz jako opał;
(1.3) rzecz. zbiorowy kawałki drewna (1.2)
(1.4) kawałek drewna (1.2)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W skład drewna wchodzi kilka typów komórek.
(1.2) Ten mały kraj czerpie zyski niemal wyłącznie z eksportu drewna.
(1.3) W komórce było dużo drewna.
(1.4) Jacek twierdzi, że to pani córka rzuciła w okno drewnem.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛvnɔ, AS: drevno
Wiktionary
rzecz. drewniak m., drewnienie n., zdrewnienie n., drewutnia ż.
:: zdrobn. drewienko n.
czas. drewnieć ndk., zdrewnieć dk.
przym. drewniany
Wiktionary
(1.4) polano, szczapa
Wiktionary
potocznie: płynny środek do konserwacji drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) preparat w płynie do konserwacji drewna
Wiktionary
(1.1) Drewniane elementy tej konstrukcji zabezpieczyłem drewnochronem.
Wiktionary
IPA: drɛvˈnɔxrɔ̃n, AS: drevnoχrõn
Wiktionary
dostarczający drewna
SJP.pl
1. chrząszcz żywiący się drewnem;
2. chrząszcz z rodziny czarnuchowatych, hodowany jako owad karmowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. organizm odżywiający się drewnem;
Wiktionary
(1.1) Korniki są drewnojadami.
Wiktionary
IPA: drɛvˈnɔjat, AS: drevnoi ̯at
Wiktionary
(1.1) ksylofag
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, w którego skład wchodzi drewno; będący efektem przerobu drewna
Wiktionary
(1.1) Opracowany ostatnio materiał drewnopochodny odznacza się wyjątkową wytrzymałością.
Wiktionary
IPA: ˌdrɛvnɔpɔˈxɔdnɨ, AS: drevnopoχodny
Wiktionary
mający niektóre właściwości drewna; przypominający drewno
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający jakieś cechy (wygląd, właściwości) drewna, imitujący drewno
Wiktionary
(1.1) Jedni uważają meble z materiałów drewnopodobnych za eleganckie, inni widzą w nich symbol braku gustu.
Wiktionary
IPA: ˌdrɛvnɔpɔˈdɔbnɨ, AS: drevnopodobny
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj śruby do drewna; drzewowkręt
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Drewnowski ("forma żeńska": Drewnowska, "liczba mnoga:" Drewnowscy) – polskie nazwisko.
Na początku lat 90. XX wieku nosiło je w Polsce 1289 pełnoletnich osób. Najwięcej w dawnym woj. warszawskim (257 osób), łomżyńskim (187 osób) i białostockim (169 osób).
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) stpol. drewniany
Wiktionary
IPA: ˈdrɛvnɨ, AS: drevny
Wiktionary
pomieszczenie do rąbania i przechowywania drewna; drwalka, drwalnia, drewnik (regionalnie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pomieszczenie, w którym rąbie się i składa drwa przeznaczone na potrzeby gospodarstwa domowego
Wiktionary
Dr
Wikipedia
IPA: drɛˈvutʲɲa, AS: drevutʹńa
Wiktionary
rzecz. drewno n., drewko n.
Wiktionary
(1.1) drwalnia, drwalka
Wiktionary
nazwisko, m.in. Alfred Dreyfus (1859-1935), francuski oficer
SJP.pl
przedstawiciel obozu intelektualnej lewicy we Francji w okresie tzw. sprawy Dreyfusa; dreyfusista
SJP.pl
nazwisko, m.in. Richard Dreyfuss, amerykański aktor
SJP.pl
mieszkaniec Drezdenka (miasta w Polsce); Drezdenecczanin
SJP.pl
mieszkanka Drezdenka (miasta w Polsce); Drezdenecczanka
SJP.pl
mieszkaniec Drezdenka (miasta w Polsce); Drezdenczanin
SJP.pl
mieszkanka Drezdenka (miasta w Polsce); Drezdenczanka
SJP.pl
przymiotnik od: Drezdenko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Drezdenkiem, dotyczący Drezdenka, pochodzący z Drezdenka
Wiktionary
rzecz. Drezdenko n., drezdenczanin m., drezdenczanka ż.
Wiktionary
mieszkanka Drezna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Drezna
Wiktionary
IPA: drɛzˈdɛ̃nka, AS: drezdẽnka
Wiktionary
rzecz. Drezno n.
:: fm. drezdeńczyk mos.
przym. drezdeński
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Drezdenko (dawniej Drzeń, Driesen) – miasto w Polsce położone w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Drezdenko. Leży na pograniczu Pojezierza Wielkopolskiego i Pomorskiego, nad Notecią, 40 km na wschód od Gorzowa Wielkopolskiego.
Wikipedia
IPA: drɛzˈdɛ̃nkɔ, AS: drezdẽnko
Wiktionary
rzecz. drezdenczanin m., drezdenczanka ż.
przym. drezdenecki
Wiktionary
mieszkaniec Drezna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Drezna
Wiktionary
IPA: drɛzˈdɛ̃j̃n͇t͡ʃɨk, AS: drezdẽĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Drezno n.
:: fż. drezdenka ż.
przym. drezdeński
Wiktionary
przymiotnik od: Drezno
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Drezna, związany z Dreznem
Wiktionary
IPA: drɛzˈdɛ̃j̃sʲci, AS: drezdẽĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Drezno n., drezdeńczyk m., drezdenka ż.
Wiktionary
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto we wschodnich Niemczech;
(1.2) geogr. nazwa wsi w Polsce;
Wiktionary
Drezno ( Dresden, Drježdźany, Drážďany, dawniej "Drezdno") – miasto we wschodnich Niemczech, na Pogórzu Zachodniosudeckim, położone nad Łabą, stolica kraju związkowego Saksonia. Miasto liczy 554 649 mieszkańców, a Aglomeracja drezdeńska ok. 1,036 mln mieszkańców (2004).
Wikipedia
(1.1) Drezno leży nad Łabą.
(1.2) Drezno znajduje się niedaleko Ciepielowa.
Wiktionary
IPA: ˈdrɛznɔ, AS: drezno
Wiktionary
rzecz. drezdeńczyk mos., drezdenka ż.
przym. drezdeński
Wiktionary
mały pojazd szynowy o napędzie ręcznym, używany przy robotach torowych do przewozu materiałów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kolej. mały pojazd kolejowy, wykorzystywany głównie przy pracach torowych;
Wiktionary
Drezyna – pomocniczy pojazd kolejowy z napędem mechanicznym ręcznym lub spalinowym, służący do nadzoru stanu linii kolejowych, a także do diagnostyki lub przewozu pracowników i materiałów w celu utrzymywania nawierzchni linii kolejowej.
Wikipedia
(1.1) Doszło do zderzenia pociągu osobowego z drezyną.
Wiktionary
IPA: drɛˈzɨ̃na, AS: drezỹna
Wiktionary
przym. drezynowy
Wiktionary
zdrobnienie od: drezyna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nitkowaty glon z rzędu Hormogonales; oscylatoria
SJP.pl
Drgalnica ("Oscillatoria") – rodzaj jednokomórkowych lub kolonijnych sinic, należących do klasy Cyanophyceae, rzędu Oscillatoriales. Ich cechą charakterystyczną, dzięki której zawdzięczają swą nazwę, jest oscylacyjny ruch ich nici: jednym końcem przyczepione są do podłoża, natomiast drugi wykonuje miarowe, wahadłowe ruchy.
Wikipedia
drgalnik obrzeżony - szkodnik żerujący na nadziemnych i podziemnych częściach siewek i młodych sadzonek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. chrząszcz z rodziny sprężykowatych, nazwa systematyczna|Elateridae|ref=tak.
Wiktionary
czas. drgać
Wiktionary
okresowa zmiana stanu układu (np. wahadła, struny, obwodu elektrycznego), zachodzące dokoła pewnego położenia równowagi pod wpływem energii dostarczonej do tego układu
SJP.pl
Drgania, oscylacje (z łac. "oscillatio" – kołysanie, wahanie), czasem wibracje – procesy, w trakcie których pewne wielkości fizyczne na przemian rosną i maleją w czasie. Czasem nakłada się dwa dodatkowe warunki na te zmiany:
Wikipedia
okresowa zmiana stanu układu (np. wahadła, struny, obwodu elektrycznego), zachodzące dokoła pewnego położenia równowagi pod wpływem energii dostarczonej do tego układu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szybkie, ledwo widoczne drobne ruchy, szybka oscylacja, wibracja
Wiktionary
(1.1) Przez chwilę znów było słychać wycie wiatru i drganie osad okiennych.
(1.1) Gdy słyszymy dźwięk, układ kosteczek słuchowych – młoteczek, kowadełko i strzemiączko – przekazuje drgania z błony bębenkowej do ucha wewnętrznego.
(1.1) (…) jazda z niepoprawnie działającym dyferencjałem wywołuje wyraźnie odczuwalne drgania kierownicy oraz problemy podczas wykonywania zakrętów i innych manewrów.
Wiktionary
IPA: ˈdrɡãɲɛ, AS: drgãńe
Wiktionary
czas. drgać
przym. rozedrgany
Wiktionary
(1.1) wibracja
Wiktionary
dotyczący drgań, związany z drganiami, np. sygnał, obraz drganiowy
SJP.pl
zwykle w liczbie mnogiej: napadowe, niezależne od woli skurcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. skurcz pęczka mięśniowego niezależny od woli
Wiktionary
rzecz. drgawkowość ż.
przym. drgawkowy
czas. drgać
Wiktionary
przymiotnik od: drgawka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od drgawka
Wiktionary
(1.1) Padaczka alkoholowa występuje znacznie częściej niż otępienie alkoholowe. Objawia się ona, podobnie jak inne postacie padaczki, napadami drgawkowymi z utratą przytomności, stanami zamroczeń połączonymi niekiedy z agresją.
Wiktionary
rzecz. drgawka ż.
czas. drgać
Wiktionary
wykonywać szybkie, powtarzające się ruchy
SJP.pl
czasownik
(1.1) wykonywać szybkie, ledwo widoczne ruchy
(1.2) fiz. wykonywać ruchy oscylacyjne
(1.3) o głosie, dźwięku: brzmieć w sposób przerywany
(1.4) o świetle: świecić w sposób przerywany
Wiktionary
(1.1) Gdy koks spalił się całkiem, zaczął spomiędzy nich buchać z przeraźliwym hukiem wielki płomień, długi, drgający.
Wiktionary
IPA: drɡat͡ɕ, AS: drgać
Wiktionary
rzecz. drganie n., drgawka ż., drgnięcie n., drgalnik m.
czas. drgnąć dk., podrygiwać ndk., wzdrygnąć się dk.
przym. drgawkowy, przeciwdrgawkowy, rozedrgany
Wiktionary
(1.2) wibrować, oscylować
(1.4) migać, migotać
Wiktionary
poruszyć się, ożywić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wykonanie ledwie widocznego ruchu
Wiktionary
(1.1) Mysz leżała bez drgnienia wśród pięknej porcelany i apetycznych kawałków tortu orzechowego, a żonkile w kobaltowym wazonie skłaniały nad nią żałobnie swe anemiczne główki.
Wiktionary
poruszyć się, ożywić się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) szybkie, drobne i nieznaczne, prawie niewidoczne poruszenie się
Wiktionary
IPA: ˈdrʲɟɲɛ̇̃ɲt͡ɕɛ, AS: drʹǵńė̃ńće
Wiktionary
czas. drgać, drżeć, drgnąć
rzecz. drżenie
Wiktionary
(1.1) dygnięcie
Wiktionary
poruszyć się, ożywić się
SJP.pl
czasownik
(1.1) poruszyć się nieznacznie
Wiktionary
czas. drgać
rzecz. drgnięcie n.
Wiktionary
nimfa żyjąca w lesie lub na drzewie
SJP.pl
1. skabioza, roślina zielna lub półkrzew z rodziny szczeciowatych
2. w starożytności i średniowieczu: lek stosowany na wszelkie dolegliwości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Scabiosa|L.|ref=tak., roślina z rodziny przewiertnicowatych o koszyczkowatych kwiatach występujących w różnych kolorach w zależności od gatunku;
(1.2) hist. stosowany w starożytności i średniowieczu lek sporządzany z wielu różnych składników, uważany za leczący wszelkie choroby
(1.3) daw. jakiekolwiek lekarstwo mające leczyć rozmaite dolegliwości
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Przedłużenie kwitnienia driakwi i nachyłka można uzyskać poprzez regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów […].
(1.2) Ale z leków i przypraw sekretnych najdroższe i jakoby skarb strzeżone były w sklepie balsam i driakiew.
Wiktionary
(1.3) panaceum
Wiktionary
chaber driakiewnik - gatunek roślin z rodziny astrowatych
SJP.pl
sportowiec (zwłaszcza piłkarz) mający świetnie opanowaną umiejętność dryblingu; drybler
SJP.pl
prowadzenie piłki blisko siebie lekkimi pchnięciami i częstą zmianą kierunku dla zmylenia przeciwnika; drybling
SJP.pl
prowadzić piłkę (w piłce nożnej) lub krążek (w hokeju) blisko siebie lekkimi pchnięciami i częstą zmianą kierunku dla zmylenia przeciwnika; dryblować
SJP.pl
technika jazdy samochodem opierająca się na kontrolowanych poślizgach; drifting
SJP.pl
Zobacz też: Drift – miejscowość w Kornwalii (Anglia).
Drift, także: drifting – technika jazdy samochodem z tylnym napędem w kontrolowanym poślizgu świadomie zainicjowanym przez kierowcę. Jednocześnie jest to nazwa dyscypliny sportu motorowego uchodzącej za najbardziej widowiskowy i jednocześnie najprężniej rozwijający się sport motorowy na świecie.
Wikipedia
osoba uprawiająca drift (technika jazdy samochodem)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mot. osoba uprawiająca styl jazdy samochodem zwany driftem (w kontrolowanym poślizgu)
Wiktionary
IPA: ˈdrʲiftɛr, AS: drʹifter
Wiktionary
rzecz. drift m.
czas. driftować ndk.
Wiktionary
technika jazdy samochodem opierająca się na kontrolowanych poślizgach; drift
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
jeździć samochodem w kontrolowanym poślizgu
SJP.pl
potocznie: samochód przeznaczony do jazdy w kontrolowanym poślizgu
SJP.pl
odmiana rapu zapoczątkowana w Chicago na początku 2010 roku, cechująca się mrocznymi, brutalnymi i nihilistycznymi treściami i agresywnymi beatami inspirowanymi trapem
SJP.pl
Drill – pierwsze komercyjne wydawnictwo grupy Radiohead, która zadebiutowała 5 maja 1992 roku na 101. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Przez fanów Radiohead jest uważane za rarytas, gdyż nie jest dostępne w ogólnym obiegu.
Wikipedia
[czytaj: drilowiec] raper wykonujący utwory w stylu drill
SJP.pl
potocznie: drink
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w północnej Albanii, w zlewisku Morza Adriatyckiego, powstaje z połączenia Czarnego Drinu i Białego Drinu;
Wiktionary
Dr
Wikipedia
przym. driński
Wiktionary
potocznie: drink
SJP.pl
Drina (serb. Дрина) – rzeka w Bośni i Hercegowinie oraz w Serbii; prawy, najdłuższy dopływ Sawy. Długość wynosi 346 km, a powierzchnia zlewni – 19 570 km².
Rzeka powstaje z połączenia rzek Piva i Tara na północ od masywu Durmitor, koło miejscowości Hum i Šćepan Polje. Płynie przez Góry Dynarskie, na równinie Posawie tworzy szeroką dolinę z tarasami, a do Sawy uchodzi na północny zachód od miejscowości Bogatić w Serbii.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. posp. drink
Wiktionary
(1.1) Wypicie piwka czy małego drinasa od czasu do czasu zaraz nie zniweczy diety.
Wiktionary
IPA: ˈdrʲĩnas, AS: drʹĩnas
Wiktionary
pieszczotliwie: drink
SJP.pl
napój przyrządzany przede wszystkim z alkoholu i innych składników, np. soków owocowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) spoż. napój złożony z kilku wymieszanych ze sobą alkoholi, alkoholu z sokiem, wodą itp.
(1.2) kieliszek, szklanka itp. takiego napoju
Wiktionary
(1.1) Moim ulubionym drinkiem jest wódka z wodą sodową.
(1.2) Kelner przyniósł nam dwa drinki.
Wiktionary
IPA: drʲĩŋk, AS: drʹĩŋk
Wiktionary
rzecz. drinkowanie n.
czas. drinkować ndk.
przym. drinkowy
Wiktionary
(1.1) koktajl alkoholowy, drinas
(1.2) kieliszek
Wiktionary
bar, którego specjalnością są napoje alkoholowe; drink bar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) picie drinków
Wiktionary
(1.1) Nie pozwolę na żadne drinkowanie przy dzieciach.
Wiktionary
rzecz. drink mrz.
czas. drinkować
Wiktionary
potocznie: popijać alkohol, zwłaszcza w nadmiarze; upijać się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) pić drinki
Wiktionary
(1.1) To jest obóz harcerski, tu nie wolno drinkować.
Wiktionary
rzecz. drink mrz., drinkowanie n.
Wiktionary
kopalna małpa z rodziny człekokształtnych
SJP.pl
Driopitek ("Dryopithecus") – rodzaj wymarłych małp człekokształtnych z rodziny "Dryopithecidae", żyjących w okresie środkowego i późnego miocenu (10–14 mln lat temu). Występowały na terenie Europy, choć skamieniałości jednego gatunku znaleziono także w Chinach. Niektórzy uczeni włączyli do driopiteków rodzaje "Proconsul" i "Sivapithecus". Do rodzaju driopiteków należą następujące gatunki:
Wikipedia
rodzaj dinozaura żyjącego w późnej jurze
SJP.pl
Driozaur ("Dryosaurus") – dwunożny, roślinożerny ornitopod będący bazalnym przedstawicielem kladu Iguanodontia, żyjący w późnej jurze na terenach dzisiejszej Ameryki Północnej. Jego skamieniałości odkryto na zachodzie USA. Miał mocno umięśnioną szczękę, zakończoną kostnym, bezzębnym dziobem. Długość - 3-4 metry, wagi 400 - 500 kg. Znaczenie nazwy: jaszczur drzewny, jaszczur leśny, jaszczur dąb.
Wikipedia
rodzaj dinozaura żyjącego w późnej jurze
SJP.pl
Driozaury – grupa dinozaurów ptasiomiednicznych z infrarzędu ornitopodów.
Wikipedia
1. metoda parzenia kawy za pomocą zaparzacza z papierowym filtrem;
2. kawa przygotowana w ten sposób;
3. zaparzacz do przygotowywania takiej kawy; dripper
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. pot. czyjś świetny, modny i oryginalny styl ubierania się
(1.2) kulin. sposób parzenie kawy w stożkowatym naczyniu z filtrem – mielone ziarna kawy są w nim zalewane wrzątkiem a gotowy napój powoli skapuje do podstawionej filiżanki
(1.3) cuk. dekoracja cukiernicza, gdy polewa czekoladowa lub lukrowa spływa po bokach tortu, tworząc efektowne zastygłe sople i krople
Wiktionary
[czytaj: driper] zaparzacz z papierowym filtrem do przygotowywania kawy; drip
SJP.pl
sposób malowania obrazu, polegający na wylewaniu farby na jego powierzchnię i umiejętnym poruszaniu nim, w celu uzyskania nietypowych efektów, tworzonych przez zasychające zacieki; coulage
SJP.pl
Dripping (ang. "drip" - kapać) - technika malarska polegająca na wylewaniu farby na płótno i przechylaniu go, co pozwala uzyskać nieoczekiwane formy tworzące przez ściekającą farbę. Znana także pod nazwą coulage. Stosowana przez amerykańskich malarzy kręgu ekspresjonizmu abstrakcyjnego (np. Jackson Pollock).
Wikipedia
[czytaj: drajw] drajw;
1. urządzenie peryferyjne komputera do zapisu i odczytu danych; stacja dysków;
2. intensywność i napięcie rytmu typowe dla muzyki rockowej i jazzowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: drajwin] usługa (kino, bar itp.) z której można skorzystać bez wysiadania z samochodu; driving-in
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przejezdny
Wiktionary
[czytaj: drajwer] w informatyce: program komputerowy albo plik odpowiedzialny za odpowiednią współpracę urządzenia peryferyjnego z komputerem i kontrolujący tę współpracę; drajwer; sterownik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) środ. inform. sterownik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdrajvɛr, AS: drai ̯ver
Wiktionary
rzecz. drajwer m.
Wiktionary
(1.1) sterownik, drajwer, firmware, kontroler
Wiktionary
DriveSpace (początkowo znane jako DoubleSpace) – program narzędziowy do kompresji dysków dostarczane z systemem operacyjnym MS-DOS od wersji 6.0 w 1993 roku do 2000 roku razem z wydaniem Windows Me. Celem DriveSpace jest zwiększenie ilości danych, jaką użytkownik może przechowywać na dyskach poprzez kompresję i dekompresję danych „w locie”. Choć jest przeznaczony głównie do użytku z dyskami twardymi, obsługuje również dyskietki. Nie jest dostępny w systemie Windows XP i późniejszych.
Wikipedia
[czytaj: drajwin(g) in] usługa (kino, bar itp.) z której można skorzystać bez wysiadania z samochodu; drive-in
SJP.pl
wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drr, drrr, drin, drrń, dry, dryn, drynd, dryń
SJP.pl
1. przymiotnik od: Drin (rzeka w Albanii);
2. przymiotnik od: Drina (rzeka w Bośni i Hercegowinie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Drinem, dotyczący Drinu (rzeki w Albanii)
(1.2) związany z Driną, dotyczący Driny (rzeki w BiH oraz Serbii)
Wiktionary
rzecz. Drin mrz., Drina ż.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = geogr. polit. Demokratyczna Republika Konga;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pomimo zawarcia porozumienia, sytuację w DRK nadal określa się jako niestabilną.
Wiktionary
(1.1) DR Konga
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = polit. Demokratyczny Ruch Lewicy (w Libanie);
(1.2) = geogr. polit. Doniecka Republika Ludowa;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: de-er-EM]
1. skrót od: Digital Rights Management - systemy kontroli dostępu do danych w formie cyfrowej;
2. skrót od: Direct Rendering Manager - komponent systemu wyświetlania grafiki trójwymiarowej w systemie Linux;
3. skrót od: Digital Radio Mondiale - standard cyfrowej emisji radiofonicznej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
kobieta zajmująca się hodowlą drobiu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hodowczyni drobiu
Wiktionary
przym. drobiarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie przeznaczone do hodowli drobiu
Wiktionary
przym. drobiarski
rzecz. drób mrz.
Wiktionary
związany z hodowlą drobiu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drobiarstwem lub drobiarzami
Wiktionary
rzecz. drobiarstwo n., drobiarz mos., drobiarka ż., drób mrz., drobiarnia ż.
przym. drobiowy
Wiktionary
hodowla i przetwórstwo drobiu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hodowla drobiu
Wiktionary
przym. drobiarski
rzecz. drób mrz.
Wiktionary
specjalista w dziedzinie drobiarstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hodowca drobiu
(1.2) sprzedawca drobiu
Wiktionary
rzecz. drób m.
przym. drobiarski
Wiktionary
1. mały przedmiot służący do codziennego użytku, ozdoby itp.;
2. szczegół bez znaczenia, okoliczność, sprawa mało ważna;
3. zbiorowo: o małych dzieciach lub o dużej ilości małych roślin, zwierząt albo rzeczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) coś drobnego, małego, niewielkiego
(1.2) coś o niewielkim znaczeniu
wykrzyknik
(2.1) nie ma problemu!
Wiktionary
(1.1) W szufladach trzymam tylko różne drobiazgi, nie mam tam nic ważnego.
(1.2) — Nic ci się nie stało? — A, to drobiazg, zaciąłem się tylko w palec.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔbʲjask, AS: drobʹi ̯ask
Wiktionary
rzecz. drobiazgowość ż., drobiazgowicz m., drobiażdżarka ż.
:: zdrobn. drobiażdżek m.
przym. drobiazgowy
przysł. drobiazgowo
Wiktionary
(1.1) drobnostka
(1.2) błahostka, bagatela, bagatelka, betka, bzdet, bzdura, detal, drobiażdżek, drobnostka, duperele, faramuszka, fraszka, furda, głupstewko, głupstwo, mały pikuś, marność; wulg. gówno
Wiktionary
osoba pozbawiona większych horyzontów myślowych, interesująca się rzeczami bez większego znaczenia
SJP.pl
przysłówek
(1.1) szczegółowo, dokładnie, w sposób drobiazgowy
Wiktionary
(1.1) W sferze stosunków społecznych islam propaguje model konserwatywnego układu społecznego ze ściśle określanymi rolami obydwu płci i reguluje drobiazgowo relacje w sferze prokreacji.
Wiktionary
rzecz. drobne nmos., drobiazg m., drobiażdżek m., drobiazgowość ż., drobiazgowicz m.
przym. drobiazgowy
wykrz. drobiazg
Wiktionary
(1.1) skrupulatnie, szczegółowo
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest drobiazgowe; cecha tych, którzy są drobiazgowi
Wiktionary
(1.1) – CZ – powiedział obojętnie, nie spuszczając oczu z twarzy Brehy – popraw wpis i wiedz, że jesteśmy wdzięczni za twoją… szczególną drobiazgowość.
Wiktionary
rzecz. drobiazg mrz., drobiażdżek m., drobiazgowicz m., drobiażdżarka ż.
przym. drobiazgowy
przysł. drobiazgowo
wykrz. drobiazg
Wiktionary
1. szczegółowy, dokładny; skrupulatny;
2. mało znaczący, nieważny; błahy, drobny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) uwzględniający najdrobniejsze szczegóły
(1.2) przesadnie dokładny, skrupulatny
Wiktionary
(1.1) Tak, bo to nie tylko wyprawy, ale także ich przygotowanie: zbieranie pieniędzy, drobiazgowy research, planowanie trasy.
(1.2) Używanie Mocy w celu wpływania na świecki wszechświat nieuchronnie korumpuje, więc wszyscy użytkownicy jasnej strony albo stają się drobiazgowymi żandarmami, albo uciekają się do taoistycznej medytacji w poszukiwaniu absolutnej prawdy.
Wiktionary
rzecz. drobne nmos., drobiazg m., drobiażdżek m., drobiazgowość ż., drobiazgowicz m., drobiażdżarka ż.
przysł. drobiazgowo
wykrz. drobiazg
Wiktionary
(1.1) szczegółowy, skrupulatny
(1.2) szczegółowy, skrupulatny, pedantyczny
Wiktionary
zdrobnienie od: drobiazg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drobić.
Wiktionary
czas. drobić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. mały kawałek, odrobina;
2. molekuła; najmniejsza cząstka substancji składająca się z takich samych lub różnych atomów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|
Wikipedia
IPA: ˈdrɔbʲĩn, AS: drobʹĩn
Wiktionary
przym. drobiński
Wiktionary
1. mały kawałek, odrobina;
2. molekuła; najmniejsza cząstka substancji składająca się z takich samych lub różnych atomów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) coś bardzo małego, kawałeczek czegoś
(1.2) mała istotka
(1.3) fiz. chem. najmniejsza cząstka substancji, wykazująca jeszcze jej własności
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: drɔˈbʲĩna, AS: drobʹĩna
Wiktionary
rzecz. drobnica ż., odrobina ż., drobne nmos.
:: zdrobn. drobinka ż.
przym. drobny, drobinowy, drobniutki
przysł. drobno
Wiktionary
(1.1) kawałeczek, okruszyna, odrobina
(1.2) kruszyna
(1.3) cząsteczka
Wiktionary
mieszkaniec Drobina (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Drobina (miasta w Polsce)
SJP.pl
zdrobnienie od: drobina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) maleńka cząstka
Wiktionary
(1.1) Brodziak patrzył na te drobinki przenikające do ludzkiego organizmu przez otwarty szeroko otwór gębowy, ale mimo że ładnie namalowane i obrazowo przedstawione, nie interesowały go wcale.
Wiktionary
rzecz. drobnostka ż., drobina ż.
przym. drobny
Wiktionary
przymiotnik od: drobina
SJP.pl
ludowy taniec podhalański; drobny
SJP.pl
przymiotnik od: drób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zootechn. związany z drobiem, przeznaczony dla drobiu
(1.2) spoż. sporządzony z drobiu
Wiktionary
IPA: drɔˈbʲjɔvɨ, AS: drobʹi ̯ovy
Wiktionary
rzecz. drób
przym. drobiarski
Wiktionary
1. kruszyć, rozdrabniać, dzielić na małe kawałki
2. chodzić małymi krokami, dreptać
SJP.pl
1. kruszyć, rozdrabniać, dzielić na małe kawałki
2. chodzić małymi krokami, dreptać
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. dzielić na drobne części
(1.2) pot. stawiać małe, drobne kroki
Wiktionary
(1.2) Trzymał konia mocno w cuglach, ale ciemny wierzchowiec z białą łatą na piersiach drobił niespokojnie cienkimi nogami.
Wiktionary
rzecz. drobienie n.
Wiktionary
(1.1) kruszyć
(1.2) dreptać
Wiktionary
związany z Drobinem, dotyczący Drobina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg. pozn. drabina
Wiktionary
pieniądze o niewielkim nominale; bilon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. pieniądze o niewielkim nominale, monety
forma przymiotnika.
(2.1) M., B. i W. lp. n. oraz lm. nmos. od: drobny
Wiktionary
(1.1) Masz jakieś drobne? Ekspedientka nie ma wydać ze stówy.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔbnɛ, AS: drobne
Wiktionary
rzecz. drobiazg m., drobina ż., drobniak m.
czas. podrabiać, rozdrabniać ndk., rozdrobnić dk.
przym. drobny, drobiazgowy, drobniutki
przysł. drobno, drobiazgowo
Wiktionary
(1.1) drobniaki, drobnica, bilon
Wiktionary
rodzaj mchu z rodziny drobniaczkowatych
SJP.pl
rodzina mchów
SJP.pl
potocznie: moneta o niskim nominale; moniak, groszak
SJP.pl
maleńki chrząszcz żerujący na siewkach buraków; krytojad burakowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drobnicowcem, dotyczący drobnicowca
Wiktionary
rzecz. drobnicowiec m.
Wiktionary
statek przeznaczony do przewozu towarów drobnicowych tzw. drobnicy
SJP.pl
Drobnicowiec – statek wodny przeznaczony do przewozu drobnicy, czyli towarów przemysłowych liczonych w sztukach, zapakowanych w skrzynie, beczki, bele, worki i inne rodzaje opakowań, lub bez opakowania, np. samochody.
Drobnicowce rozwijają zwykle dużą prędkość, przekraczającą nawet 20 węzłów. Z reguły są wyposażone w urządzenia i osprzęt przeładunkowy (dźwigi lub bomy ładunkowe), umożliwiający im załadowanie i wyładowanie ładunku bez użycia urządzeń portowych.
Wikipedia
1. związany z czymś złożonym z licznych i niewielkich elementów;
2. niewiele znaczący, błahy, nieistotny
SJP.pl
gatunek żyworodnej ryby z rodziny piękniczkowatych
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: drobno
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: drobny
SJP.pl
drobnik wełnistowłosy - gatunek pająka z rodziny skakunowatych
SJP.pl
zdrobnienie od: drobniusi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: drobny
Wiktionary
(1.1) Prezenty były wówczas drobniusieńkie, bo np. ktoś tam dostał na gwiazdkę dwa jajka.
(1.1) Lecz, niestety, figa z kochliwych zachcianek! Każdy drobny, drobniusieńki krok naszych junaków ku ucięciu flirtu, acz najniewinniejszego, niezmiennie rozbijał się o przeszkody, zawzięcie stawiane przez mężczyzn Wietnamczyków.
Wiktionary
IPA: ˌdrɔbʲɲüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: drobʹńüśė̃ńḱi
Wiktionary
zdrobnienie od: drobny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: drobniutki
Wiktionary
IPA: ˌdrɔbʲɲuˈtɛ̃ɲci, AS: drobʹńutẽńḱi
Wiktionary
przym. drobny, drobniutki
Wiktionary
(1.1) drobniutki
Wiktionary
zdrobnienie od: drobny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zdrobn. od: drobny
Wiktionary
(1.1) Starej dozorczyni Mariannie poleciłem, by kupiła w sklepie kilka świec oraz sześć funtów kaszy manny, bardzo drobniutkiej.
Wiktionary
IPA: drɔbʲˈɲutʲci, AS: drobʹńutʹḱi
Wiktionary
rzecz. drobina ż., drobnostka ż., drobne nmos., drobnica ż., drobnicowiec m.
przym. drobny
:: zdrobn. drobniuteńki
Wiktionary
(1.1) drobniuśki
Wiktionary
zdrobnienie od: drobny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. zdrobn. od: drobny
Wiktionary
(1.1) Piasek to był jak złoto, cieniuśki, drobniuśki, biały jak mąka, jak puch puszysty.
Wiktionary
IPA: drɔbʲˈɲüɕci, AS: drobʹńüśḱi
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób drobny, szczegółowo
Wiktionary
(1.1) Jeden ząbek czosnku i cebulę drobno pokrajać i podsmażyć na maśle.
Wiktionary
rzecz. drobnostka ż., drobne nmos., drobina ż., drobnica ż.
przym. drobny
Wiktionary
oparty na niewielkim kapitale
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający drobne kolce
Wiktionary
nowotwór (rak) drobnokomórkowy - nowotwór płuc wykazujący duży stopień złośliwości
SJP.pl
mający drobne kości
SJP.pl
występujący w postaci drobnych kropli
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który posiada drobne kwiaty
Wiktionary
(1.1) Niemal całkowicie uległa rozkładowi brązowa adamaszkowa podszewka o motywie drobnokwiatowym.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający drobne liście
Wiktionary
małomieszczanin;
1. człowiek należący do klasy średniej, np. drobny przedsiębiorca, sklepikarz, urzędnik;
2. pogardliwie: człowiek ograniczony, małostkowy, bez wyższych aspiracji; filister, kołtun
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba należąca do warstwy drobnomieszczańskiej
Wiktionary
rzecz. drobnomieszczaństwo n., drobnomieszczańskość ż.
:: zgrub. drobnomieszczuch m.
:: fż. drobnomieszczanka ż.
przym. drobnomieszczański
przysł. drobnomieszczańsko
Wiktionary
1. kobieta należąca do warstwy drobnomieszczaństwa;
2. kobieta o ciasnych poglądach, bez wyższych aspiracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta należąca do warstwy drobnomieszczańskiej
Wiktionary
rzecz. drobnomieszczaństwo n., drobnomieszczańskość ż., drobnomieszczuch m.
:: fm. drobnomieszczanin m.
przym. drobnomieszczański
przysł. drobnomieszczańsko
Wiktionary
→ drobnomieszczaństwo; małomieszczański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) socjol. związany z drobnomieszczaństwem
przymiotnik jakościowy
(2.1) książk. pogard. charakteryzujący się ciasnotą horyzontów, ograniczony w zainteresowaniach, przywiązany do konwenansów
Wiktionary
(1.1) Urodził się w ostatnim dziesięcioleciu zeszłego stulecia, w drobnomieszczańskiej rodzinie, która od paru pokoleń związana była z miasteczkiem cukrowniczym na Kujawach.
(2.1) Zwykliśmy krytykować drobnomieszczańskie nawyki, ale w gruncie rzeczy nie jesteśmy zdolni pozbyć się ich.
Wiktionary
rzecz. drobnomieszczaństwo n., drobnomieszczanin m., drobnomieszczanka ż., drobnomieszczańskość ż., drobnomieszczuch m.
przysł. drobnomieszczańsko
Wiktionary
(1.1) małomieszczański
(2.1) mieszczański
Wiktionary
małomieszczaństwo;
1. klasa społeczna, zwykle utożsamiana z klasą średnią właściwą lub klasą średnią niższą; właściciele małych firm, warsztatów, sklepików;
2. postawa życiowa, sposób myślenia nacechowany brakiem wyższych aspiracji i zainteresowań, ograniczonymi horyzontami, ciasnotą poglądów; filisterstwo, kołtuństwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) socjol. mieszczanie nie posiadający dużego majątku;
(1.2) pogard. ciasnota i ograniczoność w postępowaniu
Wiktionary
Drobnomieszczaństwo – warstwa drobnych wytwórców towarowych lub handlarzy, posiadających środki produkcji i niewielką własność prywatną, niezatrudniający wcale lub zatrudniający niewielu najemnych pracowników.
Wikipedia
(1.1) Cała ideologia Zamenhofa zaabsorbowana przez niego w domu, szkole oraz na ulicach Białegostoku i Warszawy była |ideą uciskanego narodowo i gospodarczo eksploatowanego drobnomieszczaństwa polsko-żydowskich miasteczek Polski.
Wiktionary
rzecz. drobnomieszczanin m., drobnomieszczanka ż., drobnomieszczańskość ż., drobnomieszczuch m.
przym. drobnomieszczański
przysł. drobnomieszczańsko
Wiktionary
(1.2) filisterstwo, kołtuństwo
Wiktionary
pogardliwie: drobnomieszczanin; filister, kołtun
SJP.pl
pierwowije, gromada stawonogów, niekiedy traktowana jako podgromada wijów
SJP.pl
Drobnonogi (Symphyla) – niewielka gromada żyjących w ziemi wijów. Osiągają rozmiar ok. 2-10 mm.
Przedstawiciele tej gromady rodzą się z ok. 6 parami odnóży, podczas gdy dorosły drobnonóg ma ich 12 par. Ciało bezbarwne. Drobnonogi żyją w ziemi i są detrytofagami – czyli organizmami żywiącymi się martwą materią organiczną. Są to organizmy o szczątkowych narządach zmysłów, kompletnie ślepe. Chętnie grupują się, a w metrze kwadratowym gleby można odnaleźć do pięciu tysięcy drobnonogów.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) przest. mający małe oczy
(1.2) mający małe oka
Wiktionary
(1.1) W środku Tatary, krępe, drobnookie,
Niesforną, tłumną, roją się szarańczą
(1.1) […] panujące plemię u tych hord było białe, piękne i dorodne, rycerstwo dorodne i dzielne, gmin mały, czarny i drobnooki.
(1.2) Sieć drobnooka jest zawsze słabo napięta i tworzy lekkie fałdy.
(1.2) Drobnooka siatka zabezpieczająca ze szwem wykonana z trwałego polipropylenu gwarantuje skuteczną i długotrwałą ochronę […].
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający drobne owoce
Wiktionary
mający drobne pestki
SJP.pl
rodzaj grzybów z rzędu żagwiowców
SJP.pl
mający mało roli (ziemi uprawnej), np. chłop drobnorolny; małorolny
SJP.pl
w ekonomii: produkcja drobnoseryjna - produkcja obejmująca serie po kilka lub kilkadziesiąt sztuk wyrobu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) coś nieistotnego, coś co nie ma dużego znaczenia
Wiktionary
(1.1) Przeskoczenie tego muru jest dla niego drobnostką.
Wiktionary
IPA: drɔbˈnɔstka, AS: drobnostka
Wiktionary
rzecz. drobina ż., drobinka ż., drobność ż., drobnica ż., drobnicowiec m.
przym. drobny, drobniutki
przysł. drobno
Wiktionary
(1.1) drobiazg, błahostka, bagatela, fraszka, głupstwo, małostka, bzdura, reg. betka
Wiktionary
1. dotyczący drobnostek, spraw mało ważnych;
2. przesadnie skrupulatny; pedantyczny, drobiazgowy;
3. przywiązujący zbyt dużą wagę do nieistotnych detali a pomijający rzeczy ważne; małostkowy;
4. świadczący o takiej postawie
SJP.pl
dotyczący drobnej szlachty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) o drewnie charakteryzujący się wąskimi słojami
Wiktionary
(1.1) Drewno brzęku jest drobnosłoiste.
Wiktionary
odnoszący się do drobnej wytwórczości lub drobnego rolnictwa; małotowarowy
SJP.pl
drobnoustek obrzeżony, drobnoustek ozdobny - gatunki ryb akwariowych z rodziny smukleniowatych
SJP.pl
niewielki organizm należący do pierwotniaków, glonów, grzybów, bakterii lub sinic; mikroorganizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. organizm żywy widoczny tylko pod mikroskopem
Wiktionary
(1.1) W ludzkim organizmie występuje mnóstwo drobnoustrojów – niektóre mają działanie pozytywne, inne negatywne.
Wiktionary
IPA: ˌdrɔbnɔˈwustruj, AS: drobnou̯ustrui ̯
Wiktionary
przym. drobnoustrojowy
Wiktionary
(1.1) mikroorganizm, mikrob, zarazek; przest. bakcyl
Wiktionary
dawniej: mikroskopowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. mikroskop
Wiktionary
(1.1) Co można dostrzec przez drobnowidz?
Wiktionary
IPA: drɔbˈnɔvʲit͡s, AS: drobnovʹic
Wiktionary
(1.1) mikroskop
Wiktionary
rząd grzybów z klasy workowców właściwych; Microascales
SJP.pl
przedstawiciel rzędu grzybów z klasy workowców właściwych
SJP.pl
miałkość; sypkość
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) złożony z drobnych ziarenek, cząstek, zawierający drobne ziarna
Wiktionary
(1.1) Po starannym wymieszaniu (około 30 sek.) spowolniono mieszanie i podano około 10 g piasku drobnoziarnistego.
(1.1) W klatce na podłodze umieszczamy wygotowany piasek drobnoziarnisty.
Wiktionary
IPA: ˌdrɔbnɔʑarʲˈɲistɨ, AS: drobnoźarʹńisty
Wiktionary
rzecz. drobnoziarnistość ż.
Wiktionary
1. nibylis drobnozębny - gatunek ssaka z rodziny psowatych;
2. piła drobnozębna - gatunek ryby drapieżnej
SJP.pl
mający postać bardzo małych łusek; drobnołuseczkowy
SJP.pl
mający postać bardzo małych łusek; drobnołuseczkowaty
SJP.pl
rodzaj grzybów z rodziny łuskowcowatych
SJP.pl
1. mały, niewielki; małej wartości; nieliczny; mało znaczący, błahy;
2. miałki, złożony z małych elementów;
3. delikatnej budowy, wątły, szczupły
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którego budowa jest delikatna, słabo rozwinięta; taki, który ma niewielkie rozmiary, objętość
(1.2) taki, który prowadzi działalność przedsiębiorczą na małą skalę; jest realizowany w niewielkim zakresie
(1.3) taki, który składa się z małych części
Wiktionary
(1.1) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni.
(1.1) Z drobnego nasionka wyrosła wielka i sprężysta topola.
(1.2) Mój wujek jest drobnym przedsiębiorcą. Jego firma działa tylko na terenie naszego powiatu.
(1.3) Często używam drobnego cukru, bo szybciej się rozpuszcza niż ten gruboziarnisty.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔbnɨ, AS: drobny
Wiktionary
rzecz. drobność ż., drobina ż., drobinka ż., drobnostka ż., drobne nmos., drobnica ż., drobnicowiec m., zdrobnienie n.
przym. drobniutki, drobniuteńki
przysł. drobno
czas. rozdrobnić
Wiktionary
(1.1) delikatny, asteniczny, wątły, mizerny, niewielki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. dawniej: drażnić, nękać kogoś;
2. droczyć się - spierać się z kimś, przekomarzać się, żartobliwie drażnić się
SJP.pl
1. pas ziemi służący do komunikacji
2. jakiś szlak komunikacyjny; tor, linia
3. odpowiedni kierunek dotarcia do celu
4. podróż, wędrówka; trasa, tor
5. sposób dochodzenia do czegoś
6. długość przebywanego odcinka
7. fiz. długość toru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) każdy wytyczony lub przyjęty pas terenu przeznaczony do ruchu pojazdów i ludzi, także zwierząt;
(1.2) podróżowanie
(1.3) sposób dojścia do jakiegoś celu (także przenośnie)
(1.4) fiz. długość toru ciała lub punktu;
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: drogi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na drodze doszło do groźnego wypadku.
(1.1) Pogoda zaczynała się psuć, więc postanowiliśmy wybrać najkrótszą drogę do schroniska.
(1.2) Potem czeka nas droga do Bułgarii.
(1.3) Na planie nie zaznaczono, jaką drogą można dojść do zamku.
(1.4) Pochodna drogi po czasie nazywa się prędkością.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔɡa, AS: droga
Wiktionary
rzecz. podróżny mos., drogowiec mos., drogownictwo n., drogówka ż., dróżnik mos., dróżniczka ż., podróż ż., podróżowanie n., drożność ż.
:: zdrobn. drożyna ż., dróżka ż.
przym. drogowy, drożny, przydrożny, zdrożony, podróżny
czas. podróżować ndk.
Wiktionary
(1.3) marszruta
(1.4) tor
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
sklep z kosmetykami i artykułami sanitarnymi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hand. sklep prowadzący sprzedaż kosmetyków, prostych środków leczniczych i sanitarnych oraz produktów chemicznych do użytku domowego;
Wiktionary
Drogeria – sklep z kosmetykami, a także z innymi artykułami chemicznymi. Nazwa pochodzi od francuskiego "droguerie".
Wikipedia
(1.1) Byłam w drogerii i kupiłam szybkoschnący lakier do paznokci.
Wiktionary
przym. drogeryjny
rzecz. drogista mos.
Wiktionary
→ drogeria; drogeriowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drogerią, dotyczący drogerii
Wiktionary
rzecz. drogeria ż., drogista mos., drogistka ż., drogerzysta mos., drogerzystka ż.
przym. drogistyczny
Wiktionary
drogista;
1. absolwent szkoły drogistycznej;
2. sprzedawca w drogerii, właściciel drogerii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) absolwent szkoły drogistycznej
(1.2) sprzedawca w drogerii
(1.3) właściciel drogerii
Wiktionary
1. mający wysoką cenę
2. kochany, bliski sercu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wysoką cenę
(1.2) bliski uczuciowo
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp., M. B. W. lm. od: droga
Wiktionary
Drogi – miesięcznik Głównej Kwatery Harcerek ZHP wydawany w Warszawie w latach 1946–1948.
Wikipedia
(1.1) Marta przed wszystkimi chwali się, że chodzi w drogich ubraniach, a w rzeczywistości kupuje je w ciucholandach!
(1.1) Nowe badanie pokazuje, że Kopenhaga jest trzecią najdroższą metropolią na świecie; wyprzedzają ją tylko Oslo i Paryż.
(1.1) Ten samochód jest bardzo drogi, choć jest bezwartościowym gratem.
(1.2) Mój samochód jest mi bardzo drogi z powodów sentymentalnych, choć nie miał wysokiej ceny.
(1.2) Moja droga ja cię kocham / To mej miłości pieśń / Moja droga ja cię kocham / Aż mi to trudno znieść.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔɟi, AS: droǵi
Wiktionary
przysł. drogo
rzecz. drożyzna ż.
czas. zdrożeć, drożeć
Wiktionary
(1.1) kosztowny
(1.2) bliski
Wiktionary
dawniej: tkanina wełniana lub półwełniana na jedwabnej osnowie, rzadziej jedwabna ze srebrną nicią; drojet
SJP.pl
drogerzysta;
1. absolwent szkoły drogistycznej;
2. sprzedawca w drogerii, właściciel drogerii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. właściciel drogerii
(1.2) daw. sprzedawca w drogerii
Wiktionary
IPA: drɔˈɟista, AS: droǵista
Wiktionary
rzecz. drogeria ż., drogerzysta m.
:: fż. drogistka
przym. drogeryjny, drogistyczny
Wiktionary
(1.1) drogerzysta
(1.2) drogerzysta
Wiktionary
absolwentka szkoły drogistycznej; sprzedawczyni w drogerii; właścicielka drogerii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. właścicielka drogerii
(1.2) daw. sprzedawczyni w drogerii
Wiktionary
tłumacz i pośrednik między cudzoziemcami a mieszkańcami Bliskiego Wschodu; tardżuman, dragoman
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) od: drogi (wart dużo pieniędzy)
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) W. lp. od: droga
Wiktionary
Drogo (ur. ok. 1118 w Épinoy, zm. 16 kwietnia 1189 w Sebourgu) – święty katolicki, rekluz.
Osierocony przy urodzeniu pogrobowiec, zrzekł się rodzinnego majątku i został pasterzem. Swój czas dzielił między pielgrzymki, modlitwę i umartwianie. Nie mogąc podołać trudom wędrówek udał się do Sebourga i tam znalazł odosobnienie w celi przy miejscowym kościele. Jest patronem pasterzy i pastwisk, a jego wspomnienie w Kościele katolickim obchodzone jest w dzienną rocznicę śmierci.
Wikipedia
(1.1) Tyle pieniędzy za tydzień wakacji, to dla mnie za drogo.
(2.1) Wróć, czekam cię tęskliwie, drogo moja srebrna, • Zasłuchana w księżyce, gwiaździce i słońca!
Wiktionary
IPA: ˈdrɔɡɔ, AS: drogo
Wiktionary
rzecz. drożyzna ż., drożenie n., zdrożenie n., podrożenie n.
czas. drożeć ndk., zdrożeć dk., podrożeć dk.
przym. drogi
Wiktionary
(1.1) pot. słono
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: drogocenny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) drogocenne przedmioty
Wiktionary
(1.1) Sanktuarium trzyma drogocenności w sekretnym skarbcu.
Wiktionary
rzecz. drogocenność ż.
przym. drogocenny
Wiktionary
(1.1) kosztowności, precjoza
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzymiotnikowy od|drogocenny.
Wiktionary
przym. drogocenny
rzecz. drogocenności nmos., przecena ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dużą wartość materialną
Wiktionary
(1.1) Jakież to płótno mogliby ukrywać w podziemiach? Prawdopodobnie niezwykle drogocenne, skoro Tyrolczyk upierał się, żeby schowek był zupełnie suchy.
Wiktionary
rzecz. drogocenności nmos., drogocenność ż.
Wiktionary
(1.1) bezcenny
Wiktionary
przyrząd do mierzenia długości przebytej drogi; hodometr
SJP.pl
Drogomierz, hodometr (gr. "hodós", droga) – urządzenie służące do pomiaru odległości pokonanej przez obiekt. Ze względu na sposób ustalania wyniku pomiaru drogomierz może być urządzeniem analogowym (mechanicznym) lub cyfrowym (elektronicznym).
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Drogomir, Drogmir, Dragomir, Drahomir, Drohomir, Dargomier – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Drogo-" ("drogi") i "-mir" ("pokój, spokój, dobro"). Mogło ono oznaczać "ten, któremu drogi jest pokój". Żeńskim odpowiednikiem tych imion jest m.in. Drogomira.
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Drogomira, Drogmira, Dragomira, Drahomira, Drohomira, Dargomiera – słowiańskie imię żeńskie, złożone z członów "Drogo-" ("drogi") i "-mir" ("pokój, spokój, dobro"). Mogło ono oznaczać "ta, której drogi jest pokój". Odpowiednik męskiego imienia Drogomir i podobnych.
Wikipedia
Drogomir z małżonką; Drogomirowie
SJP.pl
Drogomir z małżonką; Drogomirostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogomira (Drogomiry) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogomiry lub z nią związany
SJP.pl
osoba zajmująca się konserwacją i badaniem zużycia dróg jemu podległych
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Drogomił, Dromił – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Dro(go)-" („drogi”) i "-mił" („miły”). Mogło ono oznaczać „drogi i miły”.
Drogomił imieniny obchodzi 21 kwietnia i 18 lipca.
Wikipedia
Drogomił z małżonką; Drogomiłowie
SJP.pl
Drogomił z małżonką; Drogomiłostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogomiła lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Drogomysł – staropolskie imię męskie. Składa się z członu "Drogo-" ("drogi") i "-mysł" ("myśleć", "myśl"). Mogło oznaczać "mający cenne myśli".
Drogomysł imieniny obchodzi 17 czerwca i 18 czerwca.
Wikipedia
Drogomysł z małżonką; Drogomysłowie
SJP.pl
Drogomysł z małżonką; Drogomysłostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogomysła lub z nim związany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Śląsku Cieszyńskim;
Wiktionary
Drogomyśl ( Drahomyšl, Drahomischl) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Strumień.
Wikipedia
(1.1) Pierwsza wzmianka o Drogomyślu pochodzi z 1454 roku.
Wiktionary
drogosz żałobny - muchówka z rodziny bujankowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. szczyt w Górach Stołowych o wysokości ok. 681 m n.p.m.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Z Drogosza pójdziemy szlakiem bezpośrednio na Róg.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
Drogosz z małżonką; Drogoszowie
SJP.pl
Drogosz z małżonką; Drogoszostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogosza lub z nim związany
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
Drogosława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów "Drogo-" („drogi”) i "-sława" („sława”). Mogło ono oznaczać „ta, której droga jest sława”. W źródłach polskich poświadczone w XIV wieku (1400 rok).
Drogosława imieniny obchodzi 11 marca, 15 października, 15 grudnia.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogosławy lub z nią związany
SJP.pl
Drogosław z małżonką; Drogosławowie
SJP.pl
Drogosław z małżonką; Drogosławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Drogosława (Drogosławy) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
dawna opłata pobierana od przejeżdżających; myto
SJP.pl
osoba pracująca przy budowie lub naprawie dróg
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. osoba pracująca przy budowie, naprawie lub utrzymaniu dróg
(1.2) pot. osoba specjalizująca się w budowie dróg
Wiktionary
(1.1) Obfite opady śniegu znowu zaskoczyły drogowców.
Wiktionary
IPA: drɔˈɡɔvʲjɛt͡s, AS: drogovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. rozdroże n., drogownictwo n., droga ż., dróżka ż., drogówka ż.
przym. drogowy, przydrożny
Wiktionary
(1.1) daw. drożnik
Wiktionary
dział budownictwa zajmujący się projektowaniem, budową i konserwacją dróg
SJP.pl
Drogownictwo – dział budownictwa zajmujący się zagadnieniami projektowania, budowy, utrzymania i modernizacji dróg kołowych.
Zasadniczą działalnością drogownictwa jest projektowanie, budowa, odbudowa, remonty i organizacja prac drogowych oraz letnie i zimowe utrzymanie dróg.
Wikipedia
znak przydrożny informujący o kierunku i odległości od danej miejscowości; kierunkowskaz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tabliczka lub tabliczki, najczęściej na słupie, stawiane w pobliżu drogi i wskazujące kierunek, w jakim trzeba się udać, by osiągnąć wymieniony na tabliczce cel oraz dodatkowo odległość lub czas tej podróży;
(1.2) przen. to, co wyznacza kierunek rozwoju, stanowi wzór
Wiktionary
Drogowskaz – znak drogowy pionowy (tzn. w postaci tablicy z napisami i ewentualnie symbolami), wskazujący kierunek do miejscowości lub obiektu na drodze, ustawiany zazwyczaj na skrzyżowaniu dróg lub przed nim. Może być prostokątną tablicą z namalowanymi strzałkami, albo sam być ukształtowany w formie podobnej do strzałki lub wskaźnika, skierowanego w stronę miejsca na nim opisanego.
Wikipedia
(1.1) Pośród drzew mądrych kroczysz, kamień / Chwali Cię — kłosy, oczy szczygłów, wilg / I dachy stodół, drogowskazów ramię, / I wiatr, co nigdy w pochwale nie zamilkł.
Wiktionary
IPA: drɔˈɡɔfskas, AS: drogofskas
Wiktionary
przym. drogowskazowy
Wiktionary
(1.1) kierunkowskaz, gw. Górny Śląsk wyjgwajzer
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący drogowskazu
Wiktionary
związany z drogą, dotyczący drogi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący drogi
Wiktionary
(1.1) Kierowca jadący z nadmierną prędkością spowodował wypadek drogowy.
Wiktionary
IPA: drɔˈɡɔvɨ, AS: drogovy
Wiktionary
zob. droga.
Wiktionary
rodzaj chrząszczy z rodziny biegaczowatych
SJP.pl
potocznie: policja drogowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. policja drogowa
Wiktionary
Drogówka – polski film fabularny z 2012 w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego.
Wikipedia
rzecz. droga ż., drogowiec mos.
Wiktionary
(1.1) policja drogowa
Wiktionary
przymiotnik od: Drohiczyn; drohiczyński
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. miasto na Białorusi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce na Podlasiu;
(1.2) geogr. miasto na Białorusi, w obwodzie brzeskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W Drohiczynie kręcono (…) odcinki serialu "Ojciec Mateusz".
(1.1-2) Przez Drohiczyn przeszedł front wschodni.
Wiktionary
IPA: drɔˈxʲit͡ʃɨ̃n, AS: droχʹičỹn
Wiktionary
rzecz. drohiczynianin m., drohiczynianka ż.
przym. drohiczyński, drohicki
Wiktionary
(1.2) hist. Drohiczyn Poleski
Wiktionary
mieszkaniec Drohiczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Drohiczyna
Wiktionary
(1.1) Do powstania klubu przyczynili się zamożni drohiczynianie.
Wiktionary
rzecz. Drohiczyn m.
:: fż. drohiczynianka ż.
przym. drohiczyński
Wiktionary
mieszkanka Drohiczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Drohiczyna
Wiktionary
(1.1) W turnieju znowu zwyciężyła jedna z drohiczynianek.
Wiktionary
rzecz. Drohiczyn m.
:: fm. drohiczynianin m.
przym. drohiczyński
Wiktionary
przymiotnik od: Drohiczyn; drohicki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Drohiczyna, związany z Drohiczynem
Wiktionary
(1.1) Jego obrazy trafiły do drohiczyńskiego muzeum.
Wiktionary
rzecz. Drohiczyn m., drohiczynianin mos., drohiczynianka ż.
przym. drohicki
Wiktionary
przymiotnik od: Drohobycz, miasto na Ukrainie
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Drohobyczem, dotyczący Drohobycza
Wiktionary
(1.1) Śladem lat ubiegłych Koło Śląskie Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Drohobyckiej w Bytomiu organizuje letni wypoczynek dzieci i młodzieży z najuboższych polskich rodzin z powiatu drohobyckiego.
Wiktionary
rzecz. Drohobycz mrz., drohobyczanin m., drohobyczanka ż.
Wiktionary
miasto na Ukrainie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Ukrainie w obwodzie lwowskim;
Wiktionary
Drohobycz ( Дрогобич, דראָהאָביטש) – miasto w zachodniej części Ukrainy, w obwodzie lwowskim, siedziba rejonu drohobyckiego i hromady Drohobycz.
Drohobycz leży nad Tyśmienicą w Beskidach Brzeżnych.
Wikipedia
(1.1) Drohobycz to miasto znajdujące się w obwodzie lwowskim nad rzeką Tyśmienicą.
Wiktionary
IPA: drɔˈxɔbɨt͡ʃ, AS: droχobyč
Wiktionary
rzecz. drohobyczanin m., drohobyczanka ż., Drohobyczka ż.
przym. drohobycki
Wiktionary
mieszkaniec Drohobycza
SJP.pl
mieszkanka Drohobycza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Drohobycza
Wiktionary
rzecz. Drohobycz mrz.
przym. drohobycki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
android, robot
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sf. zaawansowany robot wyposażony w sztuczną inteligencję
Wiktionary
Zobacz też: krój pisma Droid.
Droid – określenie większości bardziej skomplikowanych robotów w fikcyjnym świecie "Gwiezdnych wojen", w tym androidów – zazwyczaj wyposażonych w pewien rodzaj sztucznej inteligencji.
Istnieje pięć podstawowych kategorii (ang. "degrees") droidów:
Wikipedia
(1.1) Leia spojrzała w jego stronę i pośpiesznie odprawiła droida.
Wiktionary
rzecz.
:: fż. droidka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sf. droid stworzony na wzór kobiety lub zachowujący się tak jakby miał cechy żeńskie
Wiktionary
(1.1) Droidka jej córki, WA-2V, wyrosła jak spod ziemi.
Wiktionary
rzecz.
:: fm. droid m.
Wiktionary
dawniej: tkanina wełniana lub półwełniana na jedwabnej osnowie, rzadziej jedwabna ze srebrną nicią; drogiet
SJP.pl
wielbłąd o jednym garbie, hodowany w Azji i w Afryce; wielbłąd jednogarbny; jednogarb
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. wielbłąd jednogarbny;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. środ. polit. osoba transportująca materiały agitacyjne (bibułę)
Wiktionary
(1.1) Ludzie wysłani przez nas powrócili po dwóch tygodniach z ośmioma dromaderami.
Wiktionary
IPA: drɔ̃ˈmadɛr, AS: drõmader
Wiktionary
dawniej: dromader - wielbłąd jednogarbny
SJP.pl
garbatka dromaderka - gatunek ćmy z rodziny garbatkowatych
SJP.pl
gatunek dinozaura
SJP.pl
Dr
Wikipedia
rodzina dinozaurów gadziomiednicznych
SJP.pl
Dromeozaury (Dromaeosauridae) – rodzina teropodów należących do grupy Maniraptora. Często potocznie nazywane „raptorami”. Określenie to spopularyzował film "Park Jurajski" Stevena Spielberga. Nazwa Dromaeosauridae oznacza „biegające jaszczury” – od greckich słów "dromeus"/δρομευς („biegacz”) i "sauros"/σαυρος („jaszczur”).
Wikipedia
chorobliwy lęk przed podróżowaniem
SJP.pl
Dromofobia (łac. dromophobia) - jest to niczym nieuzasadnione występowanie lęku przed przechodzeniem przez ulicę. Chory boi się także wszelkiego rodzaju podróży, również myślenia o nich.
Wikipedia
patologiczny popęd do wędrowania; poriomania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. popęd do włóczęgi i podróży, często przy ograniczonej świadomości swoich czynów
Wiktionary
(1.1) poriomania
Wiktionary
wojenny, wiosłowy okręt bizantyjski; dromona
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. mar. typ średniowiecznego, galeropodobnego okrętu wojennego używanego głównie przez Bizancjum
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) war. dromona
Wiktionary
wojenny, wiosłowy okręt bizantyjski; dromon
SJP.pl
długi, wąski korytarz prowadzący do wnętrza grobowców mykeńskich lub etruskich
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bezzałogowy statek powietrzny; drona, bezzałogowiec, bezpilotowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) bezzałogowy aparat latający do zastosowań cywilnych lub militarnych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dron transportujący narkotyki spadł na parkingu supermarketu w Meksyku.
Wiktionary
IPA: drɔ̃n, AS: drõn
Wiktionary
rzecz. dronizowanie n.
czas. dronizować ndk.
przym. dronowy
Wiktionary
(1.1) bezzałogowy statek latający, UAV, bezzałogowy system latający, UAS, bezpilotnik
Wiktionary
bezzałogowy statek powietrzny; drona, bezzałogowiec, bezpilotowiec
SJP.pl
Drona – indyjski film akcji z elementami fantastyki. W rolach głównych Abhishek Bachchan, Priyanka Chopra, Kay Kay Menon i Jaya Bhaduri. Film powstał w 2008 roku w Pradze, w stanie Maharasztra, Radżastan (m.in w mieście Bikaner) i Namibii. W filmie pokazano indyjską sztukę walki (Kalaripayat z południa Indii, z rejonów malajalam, Chhau z Zachodniego Bengalu, Gatka sikhów) i walkę na miecze. Film spotkał się z niepowodzeniem i został odrzucony przez krytyków i widzów.
Wikipedia
miłośniczka lub operatorka dronów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z droniarstwem, dotyczący droniarstwa
Wiktionary
rzecz. droniarstwo n.
Wiktionary
miłośnik lub operator dronów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) operator drona
Wiktionary
zdrobniale: dron
SJP.pl
zmasowany atak dronami
SJP.pl
posługiwać się bezzałogowym statkiem latającym (dronem)
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dronem, dotyczący drona
Wiktionary
rzecz. dron m.
Wiktionary
wytępiony gatunek ptaka z rzędu gołębi; dodo
SJP.pl
rodzina wymarłych ptaków nielotnych, do XVIII w. żyjących na Maskarenach
SJP.pl
Dronty, drontowate, gołębie olbrzymie (Raphidae) – wyróżniana niekiedy wymarła rodzina ptaków z rzędu gołębiowych (Columbiformes). Obejmowała gatunki nielotne zamieszkujące trzy wyspy z archipelagu Maskarenów na Oceanie Indyjskim: Mauritius, Reunion i Rodrigues. Zostały odkryte ok. 1507 roku przez żeglarzy portugalskich.
Wikipedia
najcięższy ptak latający z rodziny o tej samej nazwie, z rzędu żurawi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Otis tarda|ref=tak., rzadki, chroniony, osiadły ptak europejski, najcięższy z latających;
Wiktionary
(1.1) Drop to najcięższy ptak latający świata.
Wiktionary
IPA: drɔp, AS: drop
Wiktionary
rzecz. dropie nmos.
przym. dropi
Wiktionary
najcięższy ptak latający z rodziny o tej samej nazwie, z rzędu żurawi
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ornit. związany z dropiem
Wiktionary
rzecz. drop mzw.
Wiktionary
myśliwy polujący na dropie
SJP.pl
przypominający barwą dropia; dropiaty
SJP.pl
klacz lub suka cętkowana
SJP.pl
gatunek małego ptaka z rzędu siewkowych
SJP.pl
Dropiatka, dropnik, biegacz ("Pedionomus torquatus") – gatunek małego ptaka będącego jedynym żyjącym przedstawicielem rodziny dropiatek (Pedionomidae), należącej do rzędu siewkowych (Charadriiformes). Jest endemitem australijskim. Gatunek zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
przypominający barwą dropia; dropiasty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) cętkowany
Wiktionary
(1.1) „Odchwycenie się" (co po koroniarsku znaczy: przyjście do siebie) następowało zwykle, kiedy Tili, strzygnąwszy dropiatym okiem, decydowała, że już można powiedzieć jakąś śmieszność.
Wiktionary
IPA: drɔˈpʲjatɨ, AS: dropʹi ̯aty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Otidiformes|Wagler|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
(1.2) syst. ornit. nazwa systematyczna|Otididae|Rafinesque|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu dropi (1.1)
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) M., B. i W. lm. od: drop
Wiktionary
Dropie, dropiowate (Otidiformes) – rząd Otidiformes i rodzina Otididae średnich lub dużych ptaków neognatycznych. Zaliczają się do niej największe obecnie żyjące ptaki latające.
Wikipedia
(1.1) Ptaki z rzędu dropiów nie mają gruczołu kuprowego.
Wiktionary
rzecz. drop mzw., dropiowate lm nm.
Wiktionary
(1.1) dropiowate
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny dropiowatych
SJP.pl
rodzina ptaków z rzędu dropi
SJP.pl
1. mający ciemne cętki na jaśniejszym tle; dropiaty, dropiasty;
2. o cechach dropiowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
środowiskowo w grach komputerowych: zdobywać przedmioty lub pieniądze przez zabijanie przeciwników; lootować
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) twardy, spłaszczony, zwykle okrągły cukierek do ssania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. cukierek w kształcie płaskiego walca
Wiktionary
(1.1) Nie dawaj Azie dropsów – nie karmi się psa słodyczami.
Wiktionary
rzecz. dropsik mrz.
Wiktionary
[czytaj: dropsziping] środowiskowo: zlecanie wysyłki towaru dla dostawcy w sprzedaży internetowej
SJP.pl
Dropshipping – model logistyczny wykorzystywany w sprzedaży przez Internet polegający na przeniesieniu procesu wysyłki towaru na dostawcę. Rola sklepu internetowego w tym modelu sprowadza się do zbierania zamówień i przesyłania ich do dostawcy, który realizuje wysyłkę towaru do klienta. Podobnie jak w handlu detalicznym, sprzedawca osiąga zysk z różnicy pomiędzy ceną hurtową a detaliczną.
Wikipedia
[czytaj: dropszot] w tenisie: uderzenie piłeczki od dołu, skracające jej lot; dropszot, drop shot
SJP.pl
zdrobnienie od: drops
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od drops
Wiktionary
(1.1) To nie drops, lecz tylko mały dropsik.
Wiktionary
rzecz. drops m.
Wiktionary
elastyczny dysk umieszczany w szyjce butelki, pełniący funkcję dozownika do napojów
SJP.pl
potocznie: paczka dropsów
SJP.pl
forma rzeczownika.
(1.1) M., B. i W. lm. od: drops
Wiktionary
(1.1) Będąc przy kasie, weź miętowe dropsy dla Tadzika.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔpsɨ, AS: dropsy
Wiktionary
w tenisie: uderzenie piłeczki od dołu, skracające jej lot; dropshot, drop shot
SJP.pl
drobne przerwania lub zanieczyszczenia występujące na warstwie magnetycznej taśmy wideo, powodujące krótkie przerwy podczas jej odtwarzania
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
średni ptak śpiewający z rodziny drozdowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. niewielki, owadożerny ptak śpiewający posiadający różnorodne upierzenie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Marzeniem jest wszystkich miasteczkowych ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi, kraski, dzwońce, drozdy, jemiołuchy - dostęp wszakże do pustelni równie trudny od strony wody, jak lądu.
(1.1) Wyszedł z drumli głos cudny, aż rozbrzmiały echa, i zaraz w zaroślach odezwały się drozdy, zięby, sikorki, piegże i inne drobne ptactwo, jakby ukryta kapela, co tylko znaku czeka.
Wiktionary
IPA: drɔst, AS: drost
Wiktionary
rzecz. droździk mzw., drozdek mzw., drozdówka ż., Drozdowo n., drozdowate lm nm.
przym. droździ, drozdowy, drozdowaty
Wiktionary
średni ptak śpiewający z rodziny drozdowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
drozdaczek ciemny - ptak z rodziny drozdowatych, sporadycznie zalatujący do Polski
SJP.pl
rodzaj ptaków z rodziny drozdowatych
SJP.pl
rodzina ptaków z rzędu wróblowych, małej lub średniej wielkości, o ubarwieniu grzbietu z reguły brązowawym, spotykanych na całym świecie (poza Antarktydą); należą do niej między innymi: śpiewaki, słowiki, drozdy
SJP.pl
Drozdowate (Turdidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes).
Wikipedia
o cechach drozdowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
drozdoń pstry - ptak z rodziny drozdowatych, zalatujący do Polski
SJP.pl
rodzina drobnych ptaków śpiewających z rzędu wróblowatych, obejmująca około 300 gatunków zamieszkujących południową i środkową Europę, północno-zachodnią Afrykę oraz środkową i północno-wschodnią Azję
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzaj ptaków z podrodziny muchołówek
SJP.pl
Drozdówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Uścimów.
Wieś królewska w starostwie parczewskim województwa lubelskiego w 1786 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa lubelskiego.
Wikipedia
drobna muchówka z rodziny wywilżnowatych
SJP.pl
przyrząd meteorologiczny do mierzenia ilości rosy
SJP.pl
→ drozd; drozdowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drozdem, dotyczący drozda
Wiktionary
rzecz. drozd m., drozdowate nmos.
przym. drozdowy, drozdowaty
Wiktionary
(1.1) drozdowy
Wiktionary
ptak z rodziny drozdów, o ciemnooliwkowym upierzeniu w rdzawe plamy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Turdus iliacus|ref=tak., gatunek drozda, najmniejszy z europejskich przedstawicieli rodzaju Turdus;
Wiktionary
Droździk, drozd rdzawoboczny ("Turdus iliacus") – gatunek średniej wielkości wędrownego ptaka z rodziny drozdowatych (Turdidae). Występuje w Eurazji i w północnej Afryce (podczas zimowania). Nie jest zagrożony wyginięciem.
Wikipedia
IPA: ˈdrɔʑd͡ʑik, AS: droźʒ́ik
Wiktionary
rzecz. drozd m.
Wiktionary
(1.1) drozd rdzawoboczny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
grzyb należący do drożdży, wywołujący choroby grzybicze - drożdżyce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ciasto drożdżowe
Wiktionary
Drożdżak – wieś w Polsce w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim, w gminie Krzywda. W pobliżu przepływa Mała Bystrzyca.
W przeszłości wieś nosiła nazwę Wólka Radoryska.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wikipedia
rzecz. drożdżówka ż., drożdże nmos., drożdżyca ż.
Wiktionary
grzyb należący do drożdży, wywołujący choroby grzybicze - drożdżyce
SJP.pl
niszczący drożdżaki
SJP.pl
mający niektóre właściwości drożdżaka; działający jak drożdżak
SJP.pl
pomieszczenie w gorzelni przeznaczone do hodowli i fermentacji drożdży; drożdżownia
SJP.pl
dział przemysłu zajmujący się produkcją drożdży; drożdżownictwo
SJP.pl
osoba zatrudniona przy wyrobie drożdży
SJP.pl
1. jednokomórkowe grzyby o małych, elipsoidalnych komórkach, rozmnażające się zwykle przez pączkowanie;
2. masa złożona z jednokomórkowych grzybów, wykorzystywana w przemyśle spożywczym przy produkcji alkoholu i w piekarnictwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) mykol. nazwa systematyczna|Saccharomyces|ref=tak., rodzaj jednokomórkowych grzybów, które bez tlenu, na podłożu zawierającym cukier, wywołują fermentację alkoholową;
(1.2) cuk. kulin. masa z drożdży (1.1) wykorzystywana m.in. w piekarnictwie, piwowarstwie i gorzelnictwie
Wiktionary
Drożdże – termin mający dwa znaczenia:
Wikipedia
(1.2) 1410 to rok bitwy pod Grunwaldem albo – w bimbrowniczej anegdocie – wzór na połączenie jednej części drożdży, czterech cukru i dziesięciu wody.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔʒd͡ʒɛ, AS: drožǯe
Wiktionary
rzecz. drożdżowiec m., drożdżówka ż., drożdżak m., drożdżakowate n., drożdżyca ż.
przym. drożdżowy, drożdżakowaty, drożdżycowy
Wiktionary
(1.2) gw. Poznań,Biskupizna,Kujawy,Krajna,Grudziądz,Działdowo,Zbijewo,Kalisz młodzie
Wiktionary
rodzina grzybów oddychających beztlenowo
SJP.pl
o cechach drożdżowatych
SJP.pl
ciasto drożdżowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) reg. kulin. pot. ciasto drożdżowe
Wiktionary
IPA: drɔʒˈd͡ʒɔvʲjɛt͡s, AS: drožǯovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. drożdżyca ż., drożdże nmos., drożdżówka ż.
przym. drożdżowy
Wiktionary
1. fabryka drożdży;
2. pomieszczenie przeznaczone w gorzelni do fermentacji drożdży; drożdżarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład wytwarzający drożdże
Wiktionary
dział przemysłu zajmujący się produkcją drożdży; drożdżarstwo
SJP.pl
przymiotnik od: drożdże
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kulin. przyrządzony z użyciem drożdży
(1.2) mykol. związany z drożdżami
Wiktionary
(1.1) Drożdżowe knedle w Czechach należą niezmiennie do ulubionych potraw.
Wiktionary
IPA: drɔʒˈd͡ʒɔvɨ, AS: drožǯovy
Wiktionary
rzecz. drożdżyca ż., drożdże nmos., drożdżówka ż., drożdżowiec m.
Wiktionary
grzybica wywoływana przez grzyby chorobotwórcze - drożdżaki, powodująca zmiany w skórze, na błonach śluzowych, paznokciach oraz w narządach wewnętrznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. grzybicza infekcja skóry, błon śluzowych, paznokci itp.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przedawkowanie w antybiotykoterapii może prowadzić do zachwiania równowagi biologicznej i pojawienia się różnego rodzaju grzybic, drożdżyc itp.
(1.1) Drożdżyca oka jest poważnym, ropnym, zwykle wrzodziejącym zakażeniem, które może skutkować ślepotą lub ograniczeniem widzenia.
Wiktionary
rzecz. drożdżowiec m., drożdżówka ż., drożdżak m., drożdżakowate n., drożdże lp.
przym. drożdżowy, drożdżakowaty, drożdżycowy
Wiktionary
(1.1) kandydoza, kandydiaza, kandydioza, bielnica, moniliaza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kulin. małe, słodkie pieczywo drożdżowe;
(1.2) kulin. rodzaj ciasta drożdżowego, często z posypką
Wiktionary
Zobacz też: wieś Drożdżówka.
Drożdżówka – w kuchni polskiej, wyrób piekarniczy w postaci słodkiego pieczywa drożdżowego z nadzieniem, często pokrytego lukrem, polewą lub kruszonką. Jako nadzienie stosuje się m.in. mak, biały ser, budyń, jagody i inne owoce. Występują też drożdżówki z kilkoma różnymi nadzieniami, na przykład makowo-serowa.
Wikipedia
(1.1) Na śniadanie najbardziej lubię świeże drożdżówki z mlekiem.
Wiktionary
IPA: drɔʒˈd͡ʒufka, AS: drožǯufka
Wiktionary
rzecz. drożdże nmos., drożdżowiec m., drożdżak m., drożdżyca ż., drożdżakowce nmos., drożdżakowate nmos.
przym. drożdżowy, drożdżówkowy
Wiktionary
(1.1) reg. pozn. szneka; reg. śl. kołoczyk; reg. sznek
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: drogo
SJP.pl
zwiększać swoją cenę
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. podrożeć, zdrożeć)
(1.1) stawać się droższym
Wiktionary
(1.1) Które warzywa najbardziej drożeją zimą?
(1.1) Benzyna już nie będzie drożeć.
Wiktionary
rzecz. drożyzna ż.
czas. zdrożeć, podrożeć dk.
przym. drogi
przysł. drogo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. dróżnik
(1.2) daw. robotnik naprawiający drogę
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. mapa drogowa, opis drogowy
Wiktionary
rzecz. droga ż.
Wiktionary
(1.2) współcz. pot. drogowiec
Wiktionary
→ drożny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest drożne
Wiktionary
przym. drożny
przysł. drożnie
rzecz. rozdroże n., drożny mos., droga ż.
Wiktionary
1. niezatkany, bez przeszkód dla przepływu;
2. umożliwiający przemieszczanie się, rozprzestrzenianie się;
3. pozwalający na sprawny przepływ, transport czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niezatkany, bez przeszkód dla przepływu
(1.2) daw. odnoszący się do drogi, zdatny/służący do drogi, drogowy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. sługa pełniący obowiązki podczas podróży swoich panów
Wiktionary
(1.1) Jeśli drogi oddechowe poszkodowanego nie są drożne, oczyść je.
(1.2) Dogodne warunki przeprawy wpływały na układ sieci drożnej.
(1.2) Nie były to cuganty, lecz dobrze sprzężona czwórka koni drożnych, silnych, rosłych i ścigłych.
Wiktionary
rzecz. rozdroże n., drożność ż., droga ż.
Wiktionary
(1.1) przejezdny, przepuszczalny
(1.2) drogowy
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: drogi
SJP.pl
wąska droga; dróżka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. niewielka droga
Wiktionary
Drożyna – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Radwanice.
Wikipedia
(1.1) Złożono Władka na wozie pułkownika i nocą puścili się leśną drożyną na losy ku temu dworkowi…
Wiktionary
rzecz. rozdroże n., droga ż., dróżka ż.
Wiktionary
(1.1) drożynka, dróżka
Wiktionary
zdrobnienie od: drożyna
SJP.pl
potocznie: wysokie ceny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wysokie ceny artykułów
Wiktionary
(1.1) Ponury symbol francuskiej rewolucji znalazł swoje miejsce w samym centrum namiotowego miasteczka, które powstało w proteście przeciw drożyźnie i niesprawiedliwości społecznej w Izraelu.
Wiktionary
rzecz. drożenie n., zdrożenie n., podrożenie n.
czas. drożeć ndk., zdrożeć dk., podrożeć dk.
przym. drogi
przysł. drogo
Wiktionary
drożyć się:
1. żądać drogo za coś, nie chcieć obniżyć ceny;
2. cenić się, niełatwo godzić się na coś
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
drrr;
1. wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drin, driń, drrń, dry, dryn, drynd, dryń;
2. wykrzyknik wyrażający uczucie zimna; brr, brrr
SJP.pl
drr;
1. wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drin, driń, drrń, dry, dryn, drynd, dryń;
2. wykrzyknik wyrażający uczucie zimna; brr, brrr
SJP.pl
wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drr, drrr, driń, dryń, dry, drin, drynd, dryn
SJP.pl
skrót od: Drag Reduction System - system ułatwiający wyprzedzanie w wyścigach F1
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek sposobu
(1.1) reg. pozn. ciągle
Wiktionary
(1.1) On czytał knipy druch a druch. (on ciągle i ciągle czytał książki)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od druciak
Wiktionary
rzecz. druciak m.
Wiktionary
druciany przedmiot do szorowania naczyń; drapak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) pot. zmywak druciany służący do szorowania garnków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdrut͡ɕak, AS: drućak
Wiktionary
rzecz. drut m., drucik m., drutowiec m.
:: zdrobn. druciaczek m.
przym. druciany
Wiktionary
druciany przedmiot do szorowania naczyń; drapak
SJP.pl
wycieraczka z drutu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonany z drutu
Wiktionary
IPA: druˈt͡ɕãnɨ, AS: drućãny
Wiktionary
rzecz. drutowiec mzw., druciak mzw., drut, drucik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. przestępcza kobieta wykonująca fellatio
Wiktionary
IPA: druˈt͡ɕara, AS: drućara
Wiktionary
maszyna do wyrobu drutu
SJP.pl
zakład produkujący druty; drutownia
SJP.pl
przymiotnik od: druciarz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący druciarza
Wiktionary
rzecz. druciarz mos.
Wiktionary
zawód druciarza, rzemiosło druciarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zawód druciarza
Wiktionary
rzecz. druciarz mos.
Wiktionary
1. rzemieślnik wykonujący wyroby z drutu;
2. człowiek drutujący pęknięte garnki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzem. rzemieślnik wykonujący przedmioty z drutu
(1.2) daw. wędrowny rzemieślnik łatający garnki drutem
Wiktionary
Druciarz – wędrowny rzemieślnik zajmujący się druciarstwem, który naprawiał sprzęty gospodarstwa domowego i wyrabiał drobne przedmioty domowego użytku z drutu, na przykład łapki na myszy. W szczególności drutował rozbite naczynia ceramiczne, na przykład gliniane garnki, co polegało na silnym ściągnięciu skorup siatką drucianą.
Wikipedia
(1.1) Kiedyś zakład zatrudniał dwudziestu druciarzy z ponad piętnastoletnim stażem zawodowym.
(1.2) Babka kazała druciarzowi połatać ten stary gar, w którym jej najlepiej kluski wychodziły.
Wiktionary
rzecz. druciarstwo n., drut mrz., drutowiec mzw.
przym. druciarski
Wiktionary
płyta z jednym lub więcej otworami roboczymi służące do ciągnienia drutu w procesie jego wytwarzania; rodzaj ciągadła
SJP.pl
bezkręgowiec o wydłużonym ciele, którego larwy pasożytują w ciele stawonogów, głównie owadów; włośniak, nitnikowiec, nitkowiec
SJP.pl
bezkręgowiec o wydłużonym ciele, którego larwy pasożytują w ciele stawonogów, głównie owadów; włośniak, nitnikowiec, nitkowiec
SJP.pl
zdrobnienie od: drut (przewód)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od drut; cienki lub krótki drut
Wiktionary
rzecz. drut m., drutowanie n., druciak mzw., drutowiec mzw.
czas. drutować ndk.
przym. druciany
Wiktionary
[czytaj: druker] nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zdrobnienie od: druk; mały drobny druk;
2. formularz urzędowy, blankiet;
3. broszurka, ulotka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zdrobn. od druk
Wiktionary
(1.1) Ten druczek nie ma żadnego tekstu na odwrocie.
Wiktionary
rzecz. drukarz mzw./mos., druk m., drukarka ż., drukowanie n., drukarstwo n.
czas. drukować ndk.
Wiktionary
osoba zajmująca się ręcznym lub maszynowym wytłaczaniem deseni na tkaninach
SJP.pl
1. → druczek; blankietowy, formularzowy;
2. dotyczący dawnej techniki wytłaczania deseni na tkaninach za pomocą specjalnej drukarki
SJP.pl
[czytaj: drag] slangowe określenie narkotyku; drag
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) slang. narkotyk, zob. drag.
Wiktionary
druga godzina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 2 w nocy lub po południu
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: drugi
Wiktionary
(1.1) Obiad jemy o drugiej.
Wiktionary
licz. dwa
przym. drugi
rzecz. dwa n.
Wiktionary
coś, co zajmuje drugie miejsce lub jest związane z liczbą 2, np. pokój
SJP.pl
przysłówek miejsca
(1.1) stpol. gdzie indziej
Wiktionary
IPA: ˈdruɡdɨ, AS: drugdy
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 2
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) zajmujący ostatnie miejsce w dwuelementowym zbiorze o określonej kolejności elementów
(1.2) przest. inny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. żegl. drugi oficer
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) dzień miesiąca po pierwszym
rzeczownik, rodzaj żeński
(4.1) druga: godzina druga
Wiktionary
(1.1) Za zajęcie drugiego miejsca przyznawany jest srebrny medal.
(2.1) W drugim rogu dostrzegliśmy workowate gniazdo os.
(4.1) […] z powodu wigilii[,] tak ważnego festu, jakim jest Nowy Rok, naznaczono sesją na godzinę drugą po południu.
Wiktionary
IPA: ˈdruɟi, AS: druǵi
Wiktionary
rzecz. podwajanie n., drugie n., druga ż.
temsłow. drugo-
liczporz. drugie
przysł. podwójnie
Wiktionary
(1.1) 2., przest. wtóry
Wiktionary
druga godzina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. krótko na drugie danie
liczebnik porządkowy
(2.1) jedna z form odmiany liczebnika drugi
Wiktionary
(1.1) Co jest dziś na drugie?
Wiktionary
IPA: ˈdruɟjɛ, AS: druǵi ̯e
Wiktionary
przym. drugi
Wiktionary
(1.1) drugie danie
Wiktionary
temat słowotwórczy
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na drugie miejsce, podrzędność lub następstwo tego, do czego się odnosi człon drugi
Wiktionary
przym. drugi
rzecz. dwojaczki nmos., podwajanie n., zdwajanie n.
Wiktionary
dotyczący drugiej instancji
SJP.pl
uczeń drugiej klasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) eduk. uczeń drugiej klasy
Wiktionary
rzecz. drugoklasistka ż.
Wiktionary
(1.1) rzad. drugak
Wiktionary
uczennica drugiej klasy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) eduk. uczennica drugiej klasy
Wiktionary
rzecz. drugoklasista m.
Wiktionary
1. zawodnik grający w drugiej lidze
2. pot. o kimś, kto zajmuje niższą pozycję, stanowisko, nie cieszy się prestiżem, "gra w drugiej lidze"
SJP.pl
1. należący do drugiej ligi, typowy dla drugiej ligi, rozgrywany przez zespoły z drugiej ligi;
2. nieuznawany za najlepszego w swojej dziedzinie
SJP.pl
o wydawnictwie, prasie, książce: wydany nieoficjalnie i nielegalnie, poza zasięgiem cenzury
SJP.pl
będący na drugim planie, dalszy, mniej ważny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) film. teatr. szt. położony poza pierwszym planem
(1.2) film. liter. teatr. odgrywający mniej istotną rolę
(1.3) mniej ważny
Wiktionary
przysł. drugoplanowo
Wiktionary
(1.2) epizodyczny
(1.3) drugorzędny, poboczny
Wiktionary
1. student drugiego roku;
2. uczeń pozostający w tej samej klasie na drugi rok; drugoroczny;
3. zawodnik, który drugi rok gra w danej lidze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. uczeń powtarzający klasę
(1.2) środ. więz. przestępca odsiadujący drugi rok w więzieniu
Wiktionary
(1.1) Mamy w klasie aż trzech drugoroczniaków.
Wiktionary
IPA: ˌdruɡɔˈrɔt͡ʃʲɲak, AS: drugoročʹńak
Wiktionary
rzecz. drugoroczny mos., drugoroczność ż.
przym. drugoroczny
Wiktionary
(1.1) środ. uczn. spadochroniarz
Wiktionary
efekt nieotrzymania promocji do następnej klasy
SJP.pl
uczeń powtarzający klasę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) eduk. uczęszczający drugi rok do danej szkoły lub na studia
(1.2) eduk. powtarzający klasę lub rok nauki
(1.3) ogrod. kwitnący i owocujący dopiero w drugim roku rozwoju
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) urz. uczeń powtarzający klasę
Wiktionary
(1.1) Maciek jest drugorocznym uczniem technikum.
(1.2) W naszej klasie jest jeden drugoroczny uczeń.
(1.3) Marchew to roślina drugoroczna.
Wiktionary
rzecz. drugoroczność ż., drugoroczniak mos.
:: fż. drugoroczna ż.
Wiktionary
(1.3) dwuletni
(2.1) drugoroczniak, repetent
Wiktionary
należący do drugiego rzutu; odnoszący się do drugiego rzutu
SJP.pl
w dawniejszych klasyfikacjach: epoka obejmująca okres triasu, jury i kredy
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co drugorzędne
Wiktionary
przym. drugorzędny
Wiktionary
1. należący do niższej kategorii;
2. mający mniejsze znaczenie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mniej ważny, niższej kategorii
(1.2) mniej wartościowy
Wiktionary
(1.1) Głównym podręcznym był narzeczony, pan Barwicki. Lecz były również pomagiery drugorzędne, między innymi Hipolit Wielosławski i Cezary Baryka.
Wiktionary
rzecz. drugorzędność ż.
przysł. drugorzędnie
Wiktionary
(1.1) drugoplanowy, podrzędny, pomniejszy
(1.2) gorszy, kiepski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) zaklasyfikowany do drugiego rzędu
(1.2) chem. o alkoholu: z atomem węgla połączonym z grupą hydroksylową i dwoma innymi atomami węgla
(1.3) chem. o aminie: o dwóch grupach alkilowych lub arylowych bezpośrednio związanych z atomem azotu
(1.4) chem. o soli: będąca pochodną aminy drugorzędowej
Wiktionary
znajdujący się na drugiej stronie
SJP.pl
związany z drugą wojną światową
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drugą wojną światową, dotyczący drugiej wojny światowej
Wiktionary
(1.1) Ze względu na skrajnie inne doświadczenie drugowojenne, niemiecka pamięć o Armii Czerwonej jest dużo pozytywniejsza od polskiej.
(1.1) Argentyńscy strzelcy wyborowi używali różnorodnych karabinów; niektórzy produkowanych w Argentynie wersji Mausera 98k i celowników optycznych z drugowojennych nadwyżek sprzętowych (…)
Wiktionary
[czytaj: dragstor] w USA: niewielki sklep z kosmetykami, podstawowymi lekami, prasą itp. oraz z częścią barową
SJP.pl
1. przyjaciel, towarzysz;
2. członek organizacji harcerskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) harc. członek organizacji harcerskiej
(1.2) książk. przyjaciel, towarzysz, kumpel
(1.3) strażak ochotnik
Wiktionary
Druh ("Druh Synchro") – prosty, polski aparat fotograficzny na film (błonę zwojową typu 120 z papierem ochronnym o szerokości 60 mm, na szpulach z grubym rdzeniem) produkowany od 1956 roku przez Warszawskie Zakłady Fotooptyczne w dwóch wersjach: Druh i Druh Synchro - wersji wzbogaconej o gniazdo synchronizacji i sanki do lampy błyskowej.
Wikipedia
(1.1) Druhu drużynowy!
(1.2) Jesteś dla mnie druhem.
(1.3) Gdyby nie druhowie z miejscowej OSP, zabytkowy kościół w Ptaszkowej strawiłby pożar wzniecony przez podpalaczy.
Wiktionary
IPA: drux, AS: druχ
Wiktionary
rzecz. drużba mos./ż., druhna ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: druhna
SJP.pl
1. młoda kobieta towarzysząca pannie młodej;
2. członkini organizacji harcerskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) harc. zwyczajowe określenie kobiety należącej do harcerstwa
(1.2) etn. kobieta towarzysząca pannie młodej podczas ślubu
Wiktionary
(1.1) Nasza druhna zostanie hufcową na Wełnowcu.
(1.2) Oprócz panny młodej drugą najważniejszą kobietą na ślubie jest druhna.
Wiktionary
rzecz. drużbantka ż.
:: fm. (1.1) druh m.
:: fm. (1.2) drużba m., drużbant m.
:: zdrobn. druhenka ż.
Wiktionary
(1.2) reg. rzad. drużbantka
Wiktionary
starożytny kapłan celtycki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rel. starożytny kapłan celtycki;
(1.2) rel. kapłan we współczesnym druidyzmie (neodruidyzmie)
Wiktionary
Na tę stronę wskazuje „druidzi”. Zobacz też: Druidzi.
Druid (łac. "druides" albo "druida", z celtyckiego) – starożytny kapłan celtycki, który przewodził obrzędom i ceremoniom religijnym. Druidzi sprawowali także sądy oraz przepowiadali przyszłość z lotu ptaków lub z wnętrzności zwierząt. Jedna z trzech kast kapłańskich, obok bardów i filidów ("vates"), u Celtów.
Wikipedia
(1.1) W życiu Helwetów dużą rolę odgrywali kapłani, zwani druidami, rekrutujący się zwykle z czołowych rodów plemięemienia.
Wiktionary
IPA: ˈdrujit, AS: drui ̯it
Wiktionary
rzecz. druidyzm m., neodruidyzm m.
:: fż. druidka ż., druidessa ż.
przym. druidyczny, neodruidyczny, druidzki
Wiktionary
starożytna kapłanka celtycka; druidka
SJP.pl
starożytna kapłanka celtycka; druidessa
SJP.pl
dotyczący druidyzmu (np. druidyczne świątynie)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z druidyzmem, dotyczący druidyzmu
Wiktionary
rzecz. druid m., druidyzm m.
Wiktionary
1. kult religijny starożytnych Celtów (m.in. wiara w wędrówkę dusz i oddawanie czci przyrodzie)
2. system społeczny starożytnych Celtów ze znaczącą rolą druidów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. religia wyznawana przez druzów
Wiktionary
1. proces drukowania;
2. krój drukowanych liter; technika drukowania;
3. wszelka publikacja drukowana;
4. deseń na tkaninie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) druk. proces drukowania
(1.2) druk. odbitka będąca efektem druku (1.1)
(1.3) biur. często lm. druki: pismo, akta, formularz
(1.4) ogół cech liter wydrukowanego tekstu
(1.5) zdobienie skóry lub tkaniny odbitkami
(1.6) wzór odbity na tkaninie
(1.7) tkanina z drukiem (1.5)
(1.8) gw-pl|Bukowina. pawąz
(1.9) gw-pl|Bukowina. dyszel
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Te książki właśnie wyszły z druku.
(1.3) Sprawdź te druki.
(1.4) Ten tekst napisany jest zbyt małym drukiem.
Wiktionary
IPA: druk, AS: druk
Wiktionary
rzecz. drukarka ż., drukarnia ż., drukarz m., drukarstwo n., drukowanie n.
:: zdrobn. druczek m.
czas. drukować ndk.
przym. drukarski
przysł. drukiem
Wiktionary
(1.1) drukowanie
(1.3) akt, druczek, formularz, pismo
(1.4) czcionka, font
Wiktionary
skrót od: drukarstwo, drukarski (czytany jako cały, odmienny wyraz)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: drukarka
Wiktionary
rzecz. drukarka ż.
Wiktionary
zdrobnienie od: drukarnia
SJP.pl
urządzenie współpracujące z komputerem, służące do przenoszenia tekstu lub obrazu na papier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie służące do drukowania;
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Firma zakupiła drukarkę, która drukuje na papierze formatu A3, ale bez kolorów.
Wiktionary
IPA: druˈkarka, AS: drukarka
Wiktionary
(1.1) zob. drukować.; zdrobn. drukareczka, drukarenka
Wiktionary
→ drukarka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drukarką, dotyczący drukarki
Wiktionary
rzecz. drukarz mzw./mos., drukowanie n., drukarstwo n., drukarka ż.
Wiktionary
1. zakład zajmujący się produkcją druków, takich jak: książki, czasopisma, ulotki itp.;
2. dział fabryki włókienniczej, w którym drukowane są wzory na tkaninach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład zajmujący się produkcją druków; miejsce, w którym się drukuje
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Mój ojciec woził przed wojną papier platonem do krakowskiej drukarni.
Wiktionary
IPA: druˈkarʲɲa, AS: drukarʹńa
Wiktionary
rzecz. drukarz m., drukarka ż., druk m., wydruk m., drukarstwo n., drukowanie n.
czas. drukować ndk., wydrukować dk.
przym. drukarski
Wiktionary
dotyczący drukarza, druku, drukowania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do druku, drukarni, drukarza albo drukowania
Wiktionary
(1.1) Przez wiele lat pracowałem w branży poligraficznej i drukarskiej.
Wiktionary
IPA: druˈkarsʲci, AS: drukarsʹḱi
Wiktionary
rzecz. drukarz m., druk m., drukarka ż., drukarnia ż., drukowanie n., drukarstwo n.
czas. drukować
Wiktionary
zawód, zajęcie drukarza; poligrafia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przemysł obejmujący wszystkie działy techniki drukarskiej;
(1.2) techn. drukowanie książek, gazet itp.
Wiktionary
rzecz. druk m., druczek m., drukarka ż., drukarz m., drukarnia ż., drukowanie n., wydrukowanie n., zadrukowywanie n., zadrukowanie n., poddruk m., wydruk m.
czas. drukować ndk., zadrukowywać ndk., zadrukować dk.
przym. drukarski, drukowalny, drukarkowy, drukarniany
Wiktionary
(1.1) druk
Wiktionary
1. pracownik drukarni;
2. przestarzale: właściciel drukarni;
3. kornik drukarz - gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek wyspecjalizowany w zawodzie drukarskim, pracownik drukarni;
(1.2) przest. właściciel oficyny drukarskiej, wydawca
(1.3) pot. sędzia piłkarski, który sprzedaje („drukuje”) mecze
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. kornik drukarz
Wiktionary
Drukarz – zawód polegający na drukowaniu książek lub gazet. Dawniej odciskali oni czcionki na papierze. Do najsłynniejszych drukarzy należeli m.in.: Jan Gutenberg i Łazarz Andrysowicz.
Potocznie każdy wykwalifikowany pracownik przemysłu poligraficznego. Inaczej poligraf, maszynista.
Wikipedia
(1.3) Ciekawe, ile ten cholerny drukarz wziął za ostatni mecz.
Wiktionary
IPA: ˈdrukaʃ, AS: drukaš
Wiktionary
rzecz. druk m., drukarnia ż., drukowanie n., drukarstwo n., drukarka ż., drukarenka ż., poddruk m., nadruk m., wydrukowanie n., nadrukowanie n., nadrukowywanie n., podrukowanie n., zadrukowywanie n., zadrukowanie n., druczek m.
czas. drukować ndk., wydrukować dk., nadrukowywać ndk., nadrukować dk., podrukować dk., zadrukowywać ndk., zadrukować dk.
przym. drukarski, drukarniany, drukowy, drukarkowy
przysł. drukiem
Wiktionary
(1.1) daw. impresor
Wiktionary
wszelkie wydawnictwa drukowane, pisma, książki, broszury, blankiety, formularze itp.
SJP.pl
1. proces drukowania;
2. krój drukowanych liter; technika drukowania;
3. wszelka publikacja drukowana;
4. deseń na tkaninie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) drukując
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: druk
Wiktionary
(1.1) Dziełko to wydano drukiem w Cieszynie.
Wiktionary
rzecz. druk mrz., drukarz mos., drukowanie n.
czas. drukować ndk., wydrukować dk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kraw. zatrzask
Wiktionary
potocznie: wydrukować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie, do drukowania
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest drukowalne
Wiktionary
przym. drukowalny
przysł. drukowalnie
Wiktionary
dający się drukować
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) inform. możliwy do wydrukowania
Wiktionary
(1.1) Sławny drukowalny w 3D pistolet zdelegalizowany
Wiktionary
rzecz. drukowanie n., drukarstwo n., drukowalność ż.
przysł. drukowalnie
Wiktionary
potocznie: litery drukowane; tekst drukowany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wykonywanie odbitek przy pomocy prasy drukarskiej albo drukarki
(1.2) oddawanie publikacji do druku
(1.3) umieszczanie na tkaninach wzorów poprzez barwienie, wytłaczanie, odciskanie
(1.4) wykonywanie trójwymiarowych kopii przy użyciu drukarki 3D
Wiktionary
(1.1) Ta drukarka pozwala na drukowanie na płytach CD i DVD.
Wiktionary
IPA: ˌdrukɔˈvãɲɛ, AS: drukovãńe
Wiktionary
rzecz. druk m., drukarka ż., drukarz m., drukarnia ż., drukarstwo n., wydrukowanie n., zadrukowywanie n., zadrukowanie n., druczek m., poddruk m., wydruk m., wdrukowanie n.
czas. drukować ndk., zadrukowywać ndk., zadrukować dk.
przym. drukarski, drukowalny, drukarkowy, drukarniany
przysł. drukiem
Wiktionary
(1.2) wydawanie, publikowanie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) powstały za pomocą druku, nieodręczny
(1.2) o piśmie: wyglądem naśladujący drukowane (1.1) książki (proste, niepochyłe i niepołączone litery, zazwyczaj tylko wersaliki)
Wiktionary
(1.1) Banknot to papierowy, drukowany środek płatniczy, emitowany przez bank.
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) robić odbitki na prasie drukarskiej albo drukarce
(1.2) dawać coś do druku, publikować
(1.3) umieszczać na tkaninie wzór przez barwienie, wytłaczanie, odciskanie
(1.4) pot. o sędzi piłkarskim: sprzedawać mecze, nieuczciwie sędziować
Wiktionary
IPA: druˈkɔvat͡ɕ, AS: drukovać
Wiktionary
rzecz. druczek m., drukarstwo n., wydruk m., drukarz, drukarnia, drukarka, druk, drukowanie
czas. wydrukować, nadrukować, przedrukować
przym. drukarski
przysł. drukiem
Wiktionary
[czytaj: dram en bas lub dram en bejs] gatunek muzyki elektronicznej z szybkim tempem; drum and bass
SJP.pl
prymitywny niewielki instrument muzyczny ze sprężynką pośrodku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. metalowy instrument wydający dźwięki dzięki wzbudzaniu drgań umieszczonej w ustach sprężystej blaszki;
(1.2) daw. reg-pl|Kresy. obraź. głupia kobieta
Wiktionary
Drumla ( Trumel, "bęben") – ludowy instrument muzyczny z grupy idiofonów szarpanych.
Wikipedia
(1.1) Wyszedł z drumli głos cudny, aż rozbrzmiały echa, i zaraz w zaroślach odezwały się drozdy, zięby, sikorki, piegże i inne drobne ptactwo, jakby ukryta kapela, co tylko znaku czeka.
Wiktionary
IPA: ˈdrũmla, AS: drũmla
Wiktionary
(1.1) harfa żydowska
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
polodowcowy owalny pagórek spotykany na obszarach rozległych nizin, o osi długiej równoległej do trasy spływu lodowca, stromym stoku odlodowcowym i łagodnym przeciwległym
SJP.pl
Drumlin – forma rzeźby terenu pochodzenia glacjalnego, niskie, owalne, wydłużone wzgórze o asymetrycznym profilu podłużnym ze stromym stokiem proksymalnym i łagodniejszym stokiem dystalnym, ułożone równolegle do kierunku ruchu lodowca w obrębie moreny dennej, występujące grupowo w formie pól drumlinowych. Zbudowane są zwykle w całości z gliny zwałowej, czasem przykrywającej starsze osady fluwioglacjalne (piaski i żwiry wodnolodowcowe).
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) muz. perkusista
Wiktionary
(1.1) perkusista, bębniarz
Wiktionary
[czytaj: drankoreksja] ograniczanie jedzenia, aby móc napić się alkoholu bez obaw o przytycie; alkoreksja, drankoreksja
SJP.pl
[czytaj: druĄ] nazwisko, m.in. Maurice Druon, francuski pisarz i polityk
SJP.pl
→ Druskieniki; druskiennicki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Druskienik, związany z Druskienikami
Wiktionary
rzecz. Druskieniki nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu olickim.
Wiktionary
Druskieniki (czasem błędnie "Druskienniki"; lit. "Druskininkai") – miasto na Litwie, w Dzukii, popularne uzdrowisko położone na brzegu Niemna. Ludność: ok. 12,9 tys. mieszkańców (2021), powierzchnia miasta – 22 km². Największe i najnowocześniejsze uzdrowisko na Litwie, jedno z najlepszych uzdrowisk klimatycznych i balneologicznych w Europie. Występują tu liczne źródła mineralne i pokłady borowiny. Znajduje się tu 9 sanatoriów i centrum balneologiczne.
Wikipedia
rzecz. druskieniczanin m., druskieniczanka ż.
przym. druskienicki
Wiktionary
miasto na Litwie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. cienki pręt metalowy;
2. przewód telefoniczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. długi, cienki i elastyczny element metalowy;
(1.2) pot. przewód elektryczny, zwłaszcza gdy mało elastyczny
(1.3) ręk. przyrząd do robótek ręcznych;
(1.4) daw. gwara. więz. wódka
Wiktionary
Drut – wyrób hutniczy lub element konstrukcyjny, którego wymiary poprzeczne są niewielkim ułamkiem długości.
Wikipedia
(1.1) Sufit jest zbrojony grubymi drutami.
(1.1) Ta siatka jest zrobiona z drutu.
(1.2) Zerwało chyba gdzieś druty, bo nie ma prądu.
(1.3) Babcia zrobiła mi na drutach ciepły szalik.
Wiktionary
IPA: drut, AS: drut
Wiktionary
rzecz. druciak m., drutowanie n., druciarz m., druciarnia ż., Drutarnia ż., drutowiec m.
:: zdrobn. drucik m.
czas. drutować ndk.
przym. druciany, drutowy
Wiktionary
(1.3) reg. śl. jeglica
(1.4) gaz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drutować.
Wiktionary
rzecz. niedrutowanie n., drut mrz., drutowiec mzw., drucik mrz.
czas. drutować ndk.
Wiktionary
rzadko: podobny do drutu
SJP.pl
otaczać, łączyć, umacniać coś drutem
SJP.pl
larwa chrząszcza żyjąca w próchnie lub glebie
SJP.pl
larwa chrząszcza żyjąca w próchnie lub glebie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ent. roln. larwa owada z rodziny sprężykowatych (nazwa systematyczna|Elateridae|ref=tak.) o mocno wydłużonym ciele, glebowy szkodnik upraw
Wiktionary
IPA: druˈtɔvʲjɛt͡s, AS: drutovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. drut m., drucik m., druciak m., drutowanie n., druciarz m., druciarnia ż., Drutarnia ż.
czas. drutować ndk.
przym. druciany, drutowy
Wiktionary
zakład produkujący druty; druciarnia
SJP.pl
przymiotnik od: drut
SJP.pl
pręt z metalu, plastiku lub drewna do robót dzianych
SJP.pl
członek arabskiej sekty religijnej w Syrii i Libanie, łączącej elementy chrześcijaństwa, judaizmu, islamu i dawnych wierzeń Bliskiego Wschodu
SJP.pl
skupienie kryształów narosłych na ścianach wolnej przestrzeni w skale
SJP.pl
(zwykle w liczbie mnogiej) dawniej: cząstka powstała wskutek rozbicia czegoś; odłamek, kawałek
SJP.pl
ogromny, przytłaczający; druzgocący
SJP.pl
ogromny, przytłaczający; druzgoczący
SJP.pl
skała osadowa składająca się z okruchów różnych skał lub kości zwierząt; okruchowiec, brekcja
SJP.pl
rozbijać na drobne kawałki; kruszyć, miażdżyć, tłuc
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdruzgotać)
(1.1) rozbijać na części przy użyciu wielkiej siły
(1.2) spowodować pogorszenie czyjegoś psychicznego samopoczucia
Wiktionary
(1.1) Puklerz wystrzelił z jego ręki jak z balisty, […] ze świstem przeleciał przez całe podwórze, wyrżnął w kroksztyn muru, druzgocąc go w drzazgi.
(1.2) Matka również się nie odzywała. Całym jej ciałem wstrząsał tylko urywany szloch, który druzgotał mnie bardziej niż najgorsza nawet awantura.
Wiktionary
rzecz. druzgot m.
czas. podruzgotać dk., zdruzgotać dk.
przym. druzgocący, druzgoczący
przysł. druzgocąco, druzgocząco
Wiktionary
jezioro w Polsce
SJP.pl
Druzno, Drużno↓ ( Drausensee) – płytkie, zarastające jezioro deltowe na Żuławach Wiślanych. Jezioro położone jest w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Elbląg. Stanowi część Zalewu Wiślanego odciętą aluwiami.
Wikipedia
arabska sekta religijna w Syrii i Libanie, łącząca elementy chrześcijaństwa, judaizmu, islamu i dawnych wierzeń Bliskiego Wschodu
SJP.pl
Dr
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
członkini arabskiej sekty religijnej w Syrii i Libanie, łączącej elementy chrześcijaństwa, judaizmu, islamu i dawnych wierzeń Bliskiego Wschodu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. wyznawczyni druzyzmu, sekty islamskiej
Wiktionary
rzecz. druzyzm mrz.
:: fm. druz mos.
przym. druzyjski
Wiktionary
przymiotnik od: Druz, druz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Białorusi, prawy dopływ Dniepru;
Wiktionary
Druć (białorus. "Друць") – rzeka na Białorusi o długości 295 km i średnim przepływie wody 30 m³/s, prawy dopływ Dniepru.
Rzeka przepływa przez trzy obwody: witebski, mohylewski i homelski. Główne miasta leżące nad rzeką Druć to Tołoczyn i Rohaczów. Stanowiła część linii I rozbioru Polski.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pszcz. drugi rój w roku
Wiktionary
mężczyzna towarzyszący panu młodemu do ślubu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna towarzyszący panu młodemu podczas ślubu;
(1.2) daw. druh, przyjaciel
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) daw. przyjaźń, życzliwość
(2.2) daw. świta weselna (drużbowie i druhny)
(2.3) daw. grupa przyjaciół, druhów, drużyna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na wiosnę 1939 roku, w samą Wielkanoc, byłem na ich ślubie w roli drużby.
(2.1) Połączyła nas drużba większa niźli kogokolwiek na świecie.
(2.2) Na środku izby stół okrągły, pod białym, sutym obrusem, gdzie przy jarzących brązowych świecznikach żydowskich suta zastawa, talerze poniechane tak, jak dopiero co od nich cała weselna drużba wstała, w nieładzie, gdzie nikt o sprzątaniu nie myśli.
Wiktionary
rzecz. drużbant m., druh m.
:: fż. druhna ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
świadek ślubu (drużba)
SJP.pl
gra w karty rozpowszechniona w Polsce w XVIII wieku
SJP.pl
Drużbart - staropolska gra karciana dla 4 osób rozgrywana talią 36 lub 32 kart polegająca na braniu lew. Gra wywodzi się od północnoniemieckiej gry brusbart, która z kolei wywodzi się od najstarszej znanej europejskiej gry karcianej karnöffel. Gry z rodziny brusbart charakteryzują się skomplikowanym starszeństwem kart, brakiem obowiązku dokładania do koloru i brakiem jednorodnego koloru atutowego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Drużbice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Drużbice. Leży nad rzeką Grabią.
W 1943 Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną Druschfeld.
W Drużbicach znajduje się Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki. Nieopodal ceglany budynek, w którym szkoła mieściła się w okresie międzywojennym.
Wikipedia
przymiotnik od: Drużbice
SJP.pl
potocznie: asystować przy ślubie w roli drużby lub druhny
SJP.pl
1. młoda panna, towarzysząca pannie młodej do ślubu; druhna;
2. dawniej: przyjaciółka, towarzyszka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: przyjazny, serdeczny, zgodny
SJP.pl
1. najmniejszy pododdział wojsk piechoty;
2. grupa harcerzy, podzielona na zastępy;
3. zespół ludzi powołany w celu wykonania jakiegoś zadania;
4. dawniej: kompania, towarzystwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zorganizowana grupa stworzona do wypełniania określonego obowiązku, wykonywania określonego zadania
(1.2) wojsk. mały oddział piechoty;
(1.3) podstawowa jednostka harcerska;
(1.4) hist. formacja zbrojna średniowiecznych władców słowiańskich;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mediolańska drużyna pokonała piłkarzy z Neapolu dopiero w dogrywce.
(1.2) Drużyna bojowa wzorowo wypełniła swoje zadanie.
(1.3) Wstąpiłem do drużyny w pierwszej klasie gimnazjum, a teraz jestem już zastępowym.
Wiktionary
IPA: druˈʒɨ̃na, AS: družỹna
Wiktionary
rzecz. drużynowy m., drużynowa ż.
:: zdrobn. drużynka ż.
przym. drużynowy, wewnątrzdrużynowy, drużynowa
przysł. drużynowo
Wiktionary
(1.1) kompania, gromada, grupa, zespół
Wiktionary
zdrobnienie od: drużyna
SJP.pl
dawniej: żołnierz wchodzący w skład drużyny książęcej
SJP.pl
komendantka drużyny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta/dziewczyna opiekująca się drużyną harcerską
forma przymiotnika.
(2.1) forma żeńska przymiotnika → drużynowy
Wiktionary
(1.1) Nasza drużynowa będzie miała 25. urodziny.
Wiktionary
IPA: ˌdruʒɨ̃ˈnɔva, AS: družỹnova
Wiktionary
rzecz. drużyna ż.
:: fm. drużynowy m.
przym. drużynowy
Wiktionary
przymiotnik od: drużyna
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący drużyny, charakterystyczny dla drużyny
(1.2) sport. taki, który jest rozgrywany przez drużynę
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba opiekująca się drużyną harcerską
Wiktionary
(2.1) Płonie ognisko i szumią knieje, drużynowy jest wśród nas. Opowiada starodawne dzieje, bohaterski wskrzesza czas.
Wiktionary
IPA: ˌdruʒɨ̃ˈnɔvɨ, AS: družỹnovy
Wiktionary
rzecz. drużyna ż., drużynnik m.
:: fż. drużynowa ż.
przysł. drużynowo
Wiktionary
potocznie: spotkanie pomiędzy drużynami, konkurs drużynowy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj żeński lub nijaki
(1.1) = hist. polit. Demokratyczna Republika Wietnamu
Wiktionary
(1.1) Był specjalnym doradcą delegacji DRW na rozmowy paryskie, które doprowadziły do chwilowego pokoju w Wietnamie i umożliwiły wycofanie się USA z Wietnamu w 1973 roku.
Wiktionary
drewno porąbane na opał
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) porąbane kawałki drewna, np. na opał
Wiktionary
rzecz. drewko n., drwal mos., drwalnia ż., drwalka ż.
przym. drwiący
Wiktionary
człowiek zajmujący się wycinaniem drzew
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek pracujący w leśnictwie, który ścina drzewa;
(1.2) pot. ktoś noszący się w charakterystycznym stylu – z gęstą, wypielęgnowaną brodą, kraciastą koszulą i dżinsami
Wiktionary
Drwal – człowiek pracujący w leśnictwie, który ścina drzewa i dostarcza drewno np. dla przemysłu budowlanego i papierniczego.
Wikipedia
(1.1) Brodaty drwal ścina drzewo.
Wiktionary
IPA: drval, AS: drval
Wiktionary
rzecz. drwa lm nm., drewno n., drwalnictwo n., drwalka ż., drwalnia ż., drwalnik mzw.
Wiktionary
pomieszczenie do rąbania i przechowywania drewna; drwalnia, drewutnia, drewnik (regionalnie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mała drwalnia
(1.2) kobieta drwal
Wiktionary
IPA: ˈdrvalka, AS: drvalka
Wiktionary
rzecz.
:: (1.2) fm. drwal m.
Wiktionary
pomieszczenie do rąbania i przechowywania drewna; drwalka, drewutnia, drewnik (regionalnie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. pomieszczenie do rąbania i przechowywania drewna (obecnie najczęściej na opał)
Wiktionary
IPA: ˈdrvalʲɲa, AS: drvalʹńa
Wiktionary
rzecz. drwa lm., drwal m., drwalka ż., drwalnik m.
Wiktionary
(1.1) drwalka; drewutnia, reg. drwalnik, drewnik
Wiktionary
zawód drwala
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dziedzina związana z wycinką drzew
Wiktionary
rzecz. drwal mos.
Wiktionary
drwalniczek Saksesena - gatunek kornika
SJP.pl
chrząszcz, którego larwy żerują w drewnie, szkodnik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. drwalnia
(1.2) gatunek chrząszcza
Wiktionary
IPA: ˈdrvalʲɲik, AS: drvalʹńik
Wiktionary
rzecz. drwal m., drwalnia ż.
Wiktionary
(1.1) drewnik
Wiktionary
zajęcie drwala
SJP.pl
drwina, szyderstwo
SJP.pl
dawniej: człowiek skłonny do drwin, wyśmiewania się; kpiarz, szyderca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drwić.
Wiktionary
IPA: ˈdrvʲjɛ̇̃ɲɛ, AS: drvʹi ̯ė̃ńe
Wiktionary
czas. drwić
rzecz. drwina ż.
przysł. drwiąco
przym. drwiący
Wiktionary
złośliwe, lekceważące słowa lub żarty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyśmianie słowem lub gestem w sposób dotkliwy czyichś poglądów, zachowań lub obyczajów, z reguły będące okazaniem pogardy i wywyższenia się
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jacek bardzo często był przedmiotem drwin ze strony kolegów.
Wiktionary
IPA: ˈdrvʲĩna, AS: drvʹĩna
Wiktionary
rzecz. drwienie n., zadrwinienie n., wydrwinienie n., Drwina ż., drwiarz m.
:: zdrobn. drwinka ż.
czas. drwić ndk., zadrwić dk., wydrwić dk.
przysł. drwiąco
przym. drwiący
Wiktionary
(1.1) kpina, szyderstwo, docinki
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Drwinia – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Drwinia, nad Drwinką.
Integralne części miejscowości: Pasternik, Podstruże, Poręków.
Wieś pierwszy raz notowana była w dokumencie księcia Bolesława Wstydliwego z 1270 roku.
Wikipedia
zdrobnienie od: drwina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. drwina
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. drwina ż.
przysł. drwiąco
czas. drwić
przym. drwiący
Wiktionary
stroić drwinki; dowcipkować, żartować
SJP.pl
gatunek chrząszcza
SJP.pl
rodzina chrząszczy, obejmująca głownie gatunki będące szkodnikami drzew
SJP.pl
Dr
Wikipedia
o cechach drwionkowatych (rodzina chrząszczy)
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób wyrażający drwinę
Wiktionary
(1.1) Spróbujmy, może tym razem się uda! - wykrzyknął drwiąco.
Wiktionary
rzecz. drwina ż., drwienie n., zadrwinienie n., wydrwinienie n., Drwina ż., drwiarz m., drwinka ż.
czas. drwić ndk., zadrwić dk., wydrwić dk.
przym. drwiący
Wiktionary
(1.1) szyderczo, kpiąco, ironicznie, prześmiewczo
Wiktionary
drwiący i litościwy
SJP.pl
książkowo: wyrażający drwinę; kpiący, ironiczny, kpiarski, złośliwy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażający drwinę
forma czasownika.
(2.1) zob. drwić#pl|drwić.
Wiktionary
(1.1) Za nim, na ganku, widać było zieloną, złotym galonem oszytą czapkę i trochę hardą, a trochę drwiącą twarz młodego lokaja.
(1.1) Na widok Justyny nie posunął się ku niej, jak to bywało najczęściej, z żartobliwą galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją, ale przeciwnie, zbliżył się z zupełną powagą w postawie i na twarzy i rękę swą kościstą, lecz białą i wypielęgnowaną, ruchem serdecznym po jej rękę wyciągnął.
(1.1) Nagle umilkła. W zmroku, który zaczynał już pokój ten napełniać, usłyszała głos drwiący i pogardliwy, który jeden tylko wymówił wyraz: „Bydło!”
(1.1) — Na wszystko cię błagam, ojcze — zawołał Witold — porzuć ten ton drwiący i rozjątrzony, z jakim przemawiasz, ilekroć pewnych stron życia dla mnie nad życie droższych, dotykamy!…
Wiktionary
rzecz. drwa ż., drwina ż., drwienie n., zadrwinienie n., wydrwinienie n., Drwina ż., drwiarz m., drwinka ż.
czas. drwić ndk., zadrwić dk., wydrwić dk.
przysł. drwiąco
Wiktionary
(1.1) kąśliwy, kpiarski, kpiący, szyderczy
Wiktionary
wyśmiewać lub kpić z kogoś
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) szydzić z kogoś, wyśmiewać, kpić, lekceważyć kogoś lub coś
Wiktionary
(1.1) Uczę się bez gniewu żyć choć ciągle ze mnie drwią.
(1.1) Wszyscy drwią z samochwalców, a jednak im blaga w życiu pomaga.
Wiktionary
IPA: drvʲit͡ɕ, AS: drvʹić
Wiktionary
rzecz. drwienie n., drwina ż., drwinka ż.
przym. drwiący
przysł. drwiąco
Wiktionary
przymiotnik od: Drwinia
SJP.pl
rzeka w Polsce, prawy dopływ Wisły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w północnej Polsce, prawy dopływ dolnej Wisły;
(1.2) geogr. toponim, nazwa kilku miejscowości w Polsce
Wiktionary
Drwęca ( Drewenz) – rzeka w północnej Polsce na Pojezierzu Mazurskim i Pojezierzu Chełmińsko-Dobrzyńskim, prawy dopływ dolnej Wisły. Długość rzeki wynosi 241 km, a powierzchnia dorzecza 5536 km². Wypływa ze wschodnich stoków Góry Dylewskiej (Czarci Jar) na wysokości 191 m n.p.m., płynie na południowy zachód i uchodzi do Wisły na wysokości 36,6 m n.p.m., a jej końcowy odcinek stanowi granicę Torunia i Złotorii. Wyznacza południową granicę ziemi chełmińskiej.
Wikipedia
(1.1) Przez Ostródę przepływa rzeka Drwęca.
(1.2) Dzwoniła jakaś kobieta z Drwęcy, prosząc o interwencję.
Wiktionary
rzecz. drwęczanin mos., drwęczanka ż.
przym. drwęcki
Wiktionary
przymiotnik od: Drwęca
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Drwęcy, związany z Drwęcą
Wiktionary
rzecz. Drwęca ż.
Wiktionary
1. [czytaj: draj] o trunku, zwykle winie: wytrawny; sec;
2. wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drr, drrr, driń, drrń, drin, dryn, drynd, dryń
SJP.pl
Dry – miejscowość i gmina we Francji, w Regionie Centralnym, w departamencie Loiret.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 1025 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 45 osób/km² (wśród 1842 gmin Centre, Dry plasuje się na 385. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 566.).
Wikipedia
potocznie: nadmiernie wyrośnięty chłopiec lub mężczyzna; drągal
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłopiec lub mężczyzna nadmiernie wyrośnięty i niezgrabny
Wiktionary
(1.1) Dryblas nie miał na sobie półkożuszka ani dżinsów, ani kurteczki odsłaniającej okolice nerek.
Wiktionary
potocznie: wysoki, niezgrabny
SJP.pl
sportowiec (zwłaszcza piłkarz) mający świetnie opanowaną umiejętność dryblingu; dribler
SJP.pl
1. sportsmenka mająca świetnie opanowaną umiejętność dryblingu;
2. potocznie: drybling
SJP.pl
1. sportsmenka mająca świetnie opanowaną umiejętność dryblingu;
2. potocznie: drybling
SJP.pl
prowadzenie piłki blisko siebie lekkimi pchnięciami i częstą zmianą kierunku dla zmylenia przeciwnika; dribling
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. seria szybkich wymachów nogami nad piłką połączonych z nagłymi zwrotami ciała i zmianami kierunku poruszania się zawodnika w celu ominięcia zawodników przeciwnej drużyny i niestracenia przy tym piłki;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdrɨblʲĩŋk, AS: dryblʹĩŋk
Wiktionary
rzecz. drybler m., dryblowanie n.
czas. dryblować ndk.
Wiktionary
(1.1) kiwanie, dryblowanie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dryblować.
Wiktionary
czas. dryblować ndk.
rzecz. drybling mrz.
Wiktionary
prowadzić piłkę (w piłce nożnej) lub krążek (w hokeju) blisko siebie lekkimi pchnięciami i częstą zmianą kierunku dla zmylenia przeciwnika; driblować
SJP.pl
czasownik
(1.1) sport. poruszać się w sposób mający na celu zmylenie i ominięcie przeciwnika
Wiktionary
(1.1) – Ma Pan przydomek "Drillo". Co on oznacza? – Kiedyś byłem piłkarzem, lubiłem dryblować – stąd przydomek.
Wiktionary
IPA: drɨˈblɔvat͡ɕ, AS: dryblovać
Wiktionary
rzecz. drybling m., dryblowanie n.
Wiktionary
(1.1) kiwać, reg. pozn. kitować się
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. ruch kry na morzu; znos, dryft;
2. zbaczanie statku z obranego kursu pod wpływem wiatru lub prądu;
3. prąd morski związany z wiatrem o stałym kierunku;
4. kąt znoszenia statku z kursu;
5. dryf kontynentów - poziome przemieszczanie się kontynentów; dryft kontynentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) materia i organizmy unoszone w wodzie;
(1.2) żegl. znoszenie jednostki pływającej z kursu pod wpływem wiatru;
(1.3) w windsurfingu: boczny ruch deski w kierunku zawietrznej wskutek wiatru lub znoszenia przez prąd
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: drɨf, AS: dryf
Wiktionary
rzecz. dryfter mos./mrz.
Wiktionary
(1.2-3) dryfowanie
Wiktionary
Dr
Wikipedia
miernik odchylenia kątowego od nominalnego kursu, stosowany głownie w układach nawigacyjnych
SJP.pl
1. być znoszonym przez fale morskie, prąd morski, wiatr (o krze, statku lub innym obiekcie pływającym)
2. przenośnie: skłaniać się ku jakiejś idei, nawet nie do końca świadomie
3. przenośnie: biernie poddawać się losowi
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zdryfować)
(1.1) żegl. poddawać się działaniu fal, prądów lub wiatru, unosząc się na wodzie
(1.2) geol. przemieszczać się po powierzchni kuli ziemskiej jako efekt procesów geologicznych
(1.3) odchodzić od właściwego toku sprawy, od istoty idei
(1.4) zdawać się na los
Wiktionary
rzecz. dryfowanie n., dryfter mos./mrz.
Wiktionary
1. ruch kry, statku lub innych obiektów pływających pod wpływem wiatru, fali i prądów morskich; znos; dryf;
2. niestabilność parametrów urządzenia w czasie;
3. dryft kontynentów - poziome przemieszczanie się kontynentów; dryf kontynentów;
4. dryft genetyczny - podstawowy proces naturalnej ewolucji, polegający na fluktuacji częstości genu w populacji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mały statek rybacki przystosowany do łowienia ryb sieciami dryfującymi; luger; lugier
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żegl. niewielki statek rybacki przeznaczony do łowienia ryb sieciami dryfującymi
(1.2) oceanogr. dryfująca sonda oceanograficzna mierząca parametry wody;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. pot. ktoś, kto często jest pod wpływem narkotyków lub alkoholu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dryf m., dryfowanie n., zdryfowanie n.
czas. dryfować ndk., zdryfować dk.
Wiktionary
(1.1) luger, lugier
Wiktionary
przymiotnik od: dryft (np. tranzystor dryftowy, prądy dryftowe)
SJP.pl
1. rzadko: jednorazowe poruszenie, skurcz mięśni; podskok;
2. potocznie: zdolność, skłonność do czegoś; smykałka, żyłka, glik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zwykle w zwrocie „mieć dryg do czegoś” – pot. mieć do czegoś skłonność, talent do robienia czegoś
Wiktionary
(1.1) Kocha łowić ryby i ma do tego niesamowity dryg.
(1.1) – Biedna dziewczyna… Ani w pracy się jej nie układało, bo nie miała drygu do niemieckiego…
Wiktionary
IPA: drɨk, AS: dryk
Wiktionary
(1.1) predyspozycja, pot. smykałka, pot. żyłka
Wiktionary
rodzaj sieci rybackiej; mrzeżna, mrzeża, drygawica, drygubica
SJP.pl
Dryga – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Suchowola.
Wieś leśnictwa nowodworskiego w ekonomii grodzieńskiej w drugiej połowie XVII wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drygać.
Wiktionary
czas. drygać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) śrpol., także. gw-pl|Podhale,Mazury. ogier
(1.2) gw-pl|Warmia,Mazury. żwawy, krzepki koń
(1.3) etn. oberek, polski taniec ludowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) gw-pl|Dąbrowa Tarnowska. kluska ziemniaczana
Wiktionary
Drygant ( Drigant, Basteirücken, Bástya-hát, 1481 m), błędnie nazywany czasami Trzyganiem ("Trigant") – długi i zalesiony grzbiet kończący od południowej strony Grań Baszt w słowackich Tatrach. Ciągnie się od południowych stoków Skrajnej Baszty do Szczyrbskiego Jeziora; jego południowy koniec okrąża Droga Wolności i kolejka elektryczna. Grzbiet Dryganta wraz z Granią Baszt oddzielają Dolinę Mięguszowiecką od Doliny Młynickiej.
Wikipedia
(1.3) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
Wiktionary
IPA: ˈdrɨɡãnt, AS: drygãnt
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dryś mrz.
Wiktionary
(3.2) drygus
Wiktionary
rodzaj sieci rybackiej; dryga, mrzeżna, mrzeża, drygubica
SJP.pl
Dr
Wikipedia
rodzaj wiosła do kierowania tratwą lub galarem
SJP.pl
Drygawka – długie wiosło flisackie umieszczone na przodzie lub tyle tratwy, służące do jej sterowania.
"drygawka", zwana na Pomorzu – sterem, na wschodzie Polski – opoczyną, w Krakowskiem – pojazdem, jest to duże wiosło długości 8-9 m, w grubszym końcu płasko zaciosane lub też oprawione w cienkie deszczułeczki /wyłącznie na Dunajcu/. Średnica dłużycy przeznaczonej na wyrób drygawki wynosi w grubszym końcu ok. 20 cm.
Wikipedia
potocznie: podskakiwać, drgać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Poznań. bać się
Wiktionary
rzecz. dryganie n.
Wiktionary
potocznie: podskakiwać, drgać
SJP.pl
rzeczownik
(1.1) łódź. zimne nóżki
Wiktionary
(1.1) Ona to z głowy i nóżek / zmieni tej świni etykietę / wiedząc, co do czego służy / zrobi drygle czy galaretę. (Tadeusz Karasiewicz)
Wiktionary
dawniej:
1. o melodii, tańcu: żywy, szybki, rytmiczny; skoczny;
2. wywołujący drżenie, skłonny do drżenia; drżący, dygoczący, dygotliwy
SJP.pl
potocznie: podskoczyć, drgnąć
SJP.pl
rodzaj sieci rybackiej; dryga, drygawica, mrzeżna, mrzeża
SJP.pl
dryguś zmienny - gatunek pająka z rodziny skakunowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. wynik trzech oczek na rzuconej kostce
(1.2) daw. trójkąt
(1.3) daw. trzykonny zaprzęg
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. maść, lekarstwo
Wiktionary
IPA: drɨˈjäcɛf, AS: dryi ̯äḱef
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. tokarz
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk drejer, tokorz
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. osoba zajmująca się wyoblaniem
Wiktionary
(1.1) Tokarz drykier odpowiedni potrzebny jest do fabryki wyrobów srebrnych przy ulicy Dzikiej № 10.
Wiktionary
rzecz. drykiernia ż.
czas. drykować ndk.
przym. drykierski
Wiktionary
(1.1) wyoblarz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. warsztat, w którym wyoblane są blaszane przedmioty
Wiktionary
(1.1) Firma miała też drykiernię produkującą różnego rodzaju garnki metalowe.
Wiktionary
rzecz. drykier m.
czas. drykować ndk.
przym. drykierski
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) przest. wytwarzać przedmioty z blachy poprzez stopniowe dociskanie jej do obracającego się wzornika
Wiktionary
(1.1) Rysunek gotowy; każdy więc warsztat zabiera się do przygotowania poszczególnych części przedmiotu: tokarz obtacza lane lub drykuje z blachy gładkie profile, […]
Wiktionary
rzecz. drykier m., drykiernia ż.
przym. drykierski
Wiktionary
(1.1) wyoblać
Wiktionary
pruska metoda wychowawcza prowadząca do ślepego posłuszeństwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojskowa, bezwzględna dyscyplina
(1.2) twarda tresura
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zool. nazwa systematyczna|Mandrillus leucophaeus|ref=tak., gatunek małpy z rodziny koczkodanowatych;
Wiktionary
IPA: drɨl, AS: dryl
Wiktionary
strzelba myśliwska o trzech lufach; drylinger; trójlufka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) łow. broń z trzema lufami;
Wiktionary
Dryling – łamana broń myśliwska o trzech lufach, zwykle jedna jest na naboje kulowe, a dwie na śrutowe. Spotyka się także dryling-ekspresy o dwóch lufach kulowych i jednej śrutowej oraz drylingi ze wszystkimi lufami gwintowanymi.
Wikipedia
IPA: ˈdrɨlʲĩŋk, AS: drylʹĩŋk
Wiktionary
(1.1) trójlufka
Wiktionary
strzelba myśliwska o trzech lufach; dryling; trójlufka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) łow. zob. dryling.
Wiktionary
IPA: drɨˈlʲĩŋɡɛr, AS: drylʹĩŋger
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drylować.
Wiktionary
Drylowanie, czasem "drelowanie" (z niem. "drillen" = świdrować) – proces usuwania pestek z owoców.
Urządzenia do usuwania pestek z owoców zarówno w przemyśle przetwórczym, jak i w gospodarstwach domowych nazywają się drylownicami.
Ręczne drylowanie wykonywane bywa przy pomocy różnych drobnych przyrządów np. wygiętego drutu, spinek do włosów, "dziadka do drylowania" (przyrządu podobnego do dziadka do orzechów).
Wikipedia
IPA: ˌdrɨlɔˈvãɲɛ, AS: drylovãńe
Wiktionary
czas. drylować
rzecz. drylownica ż.
Wiktionary
1. wyjmować pestki z owoców; drelować, pestkować, wydrylowywać, wypestkowywać;
2. w rolnictwie, ogrodnictwie: wysiewać rośliny systemem rzędowym
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) kulin. pozbawiać owoce pestek
(1.2) roln. siać rzędami
Wiktionary
(1.1) Do ciasta potrzebuję pół kilograma drylowanych wiśni.
Wiktionary
IPA: drɨˈlɔvat͡ɕ, AS: drylovać
Wiktionary
rzecz. drylownica ż., drylowanie n.
czas. wydrylować dk.
Wiktionary
(1.1) drążyć, wydrążać
Wiktionary
przyrząd do usuwania pestek z owoców; odpestczarka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) urządzenie do mechanicznego usuwania pestek z owoców
Wiktionary
IPA: ˌdrɨlɔvʲˈɲit͡sa, AS: drylovʹńica
Wiktionary
czas. drylować
rzecz. drylowanie
Wiktionary
(1.1) odpestczarka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. mężczyzna nader wysoki i przy tym niezgrabny; dryblas
Wiktionary
(1.1) — Przepraszam — w sprawie urzędowej… ktoś właśnie telefonuje! // — To pewnie Sachoros z rady miejskiej, albo ten drymlas Dwujkowski!
(1.1) […] na pocieszenie owej uszkodzonej dziewczyny, zjawił się zupełnie niespodziewanie jeden z paniczów, […] piętnastoletni drymlas i z szeroko rozstawionemi rękoma zbliżał się do niej, prawdopodobnie również w celach jakiegoż masażu […].
(1.1) Ucząc się dobrze, zawsze chwalony […], zaprosiłem córki mojego gospodarza na egzamen, upewniając je, że dostanę order […]. Tymczasem order dostał niejaki drymlas Łoziński, chłopak mający dwa razy tyle lat co ja, a ja… tylko pochwałę.
Wiktionary
(1.1) zob. dryblas.; daw. drymblas, drylbas
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. nazwa własna lasu
Wiktionary
wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drr, drrr, driń, drrń, dry, drin, drynd, dryń
SJP.pl
gwarowo: dorożka
SJP.pl
gwarowo: dorożka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. stary pojazd
(1.2) gw-pl|Poznań. taksówka
Wiktionary
rzecz. dryndziorz mos.
Wiktionary
1. potocznie: dzwonić;
2. dawniej: chwiać się, kołysać się; dyndać (się)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dryndnąć.
Wiktionary
czas. dryndnąć
Wiktionary
potocznie: zadzwonić, zatelefonować
SJP.pl
czasownik
(1.1) pot. zatelefonować
Wiktionary
IPA: ˈdrɨ̃ndnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: drỹndnõńć
Wiktionary
rzecz. dryndnięcie n.
Wiktionary
dawniej, potocznie: grać nieumiejętnie na jakimś instrumencie; pitolić, dyndolić, rzępolić, brząkać
SJP.pl
1. przestarzale: dorożkarz;
2. w gwarze poznańskiej: taksówkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Poznań. daw. dorożkarz
(1.2) gw-pl|Poznań. taksówkarz
Wiktionary
rzecz. drynda ż.
Wiktionary
wyraz dźwiękonaśladowczy, zwykle powtórzony, naśladujący odgłos dreptania nogami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Rosji i na Białorusi (obwód witebski), prawy dopływ Dźwiny;
Wiktionary
[czytaj: drajtuling] rodzaj wspinaczki zimowej z wykorzystaniem sprzętu typowego dla wspinaczki lodowej (np. czekany, raki) na nieoblodzonych drogach skalnych
SJP.pl
Dr
Wikipedia
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) daw. włók. kręcić nici, prząść
Wiktionary
(1.1) […] starosta zacierając ręce, kręcąc wąsa, pociągając pasa, wszedł do komnaty, gdzie dwie panie dryzlowały poglądając w milczeniu jedna na drugą, nie bez niejakiej niechęci.
Wiktionary
rzecz. dryzlowanie n.
Wiktionary
wykrzyknik naśladujący dźwięk dzwonka lub dzwonienie budzika; drr, drrr, driń, drrń, dry, drin, drynd, dryn
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Białorusi w obwodzie witebskim, mająca swe źródło w jeziorze Dryświaty i uchodząca do Dzisny;
Wiktionary
Dryświata (biał. "Дрысвята / Друкша") – rzeka na Białorusi, na Pojezierzu Brasławskim, administracyjnie w obwodzie witebskim. Ma swoje źródło w jeziorze Dryświaty i uchodzi do rzeki Dzisnej we wsi Koziany.
Wikipedia
maleńki kawałek jakiegoś materiału, który się wbił w (pod) skórę; zadra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielki, ostry odłamek jakiegoś materiału (drewna, metalu, szkła itp.)
(1.2) mały, drewniany odłupek, stosowany przeważnie jako podpałka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie panikuj tak! To tylko mała drzazga.
(1.1) Biedna Anusia, której piękny Babinicz nieco w głowie zawrócił, żegnała się z nim bardzo czule, ale on się trzymał ostro i dopiero na samem odjezdnem rzekł jej:
:: — Żeby nie jedno licho, które w sercu jako cierń siedzi, tobym się był pewnie w waćpannie na umor rozkochał.
:: Anusia pomyślała sobie, że niemasz takiej drzazgi, którejby nie można przy cierpliwości igiełką wydłubać, lecz że i bała się trochę tego Babinicza, więc nie rzekła nic — westchnęła cicho i odjechała.
(1.2) Znów huknął strzał, tym razem drzazgi posypały się z kości. (…) Nim upłynął kwadrans, cała izba grzmiała wystrzałami. Dym przesłonił światło świec i postacie strzelających. (…) drzazgi leciały z czaszek, wióry ze ścian i z ram portretów…
(1.2) — …Nie wykręcisz się sianem. Stawajno teraz, stawaj, bo wiem, że cię tchórz oblatuje, choć się za orszańskiego mistrza podajesz (…) pan Wołodyjowski nie śpieszył się i nie wydobywając jeszcze szabli, obejrzał się naokoło po niebie (…) przed domem mrok panował zupełny.
:: — Dobrze się dzień zaczyna — rzekł pan Wołodyjowski — ale słońce nieprędko jeszcze wejdzie. Może waść życzysz, żeby nam poświecili? (…) szlachta zatoczyła w milczeniu krąg naokół rycerzy; wszyscy podnieśli zapalone drzazgi w górę, za nimi umieścili się inni, ciekawi i niespokojni; w środku przeciwnicy mierzyli się oczyma.
Wiktionary
IPA: ˈḍʒazɡa, AS: ḍžazga
Wiktionary
(1.1) zadra, zadzior, zadziora, gw. Poznań żgak, żgok, daw. gw. Kraków skałka, gw. Górny Śląsk drzizga, drzyzga
(1.2) trzaska, szczapka
Wiktionary
rzadko: mający pełno drzazg
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: drzazga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drzemać.
Wiktionary
czas. drzemać ndk.
rzecz. drzemka ż.
Wiktionary
1. lekko, czujnie spać;
2. pozostawać w ukryciu, nie ujawniać się;
3. pozostawać w bezruchu, być bezczynnym, biernie istnieć
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) lekko, czujnie spać
Wiktionary
(1.1) Pies drzemał na fotelu.
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛ̃mat͡ɕ, AS: ḍžẽmać
Wiktionary
rzecz. drzemka ż., drzemanie n.
czas. zdrzemnąć się dk.
Wiktionary
(1.1) pot. kimać
Wiktionary
1. lekki sen; półsen;
2. potocznie: przycisk w budziku wyłączający alarm i włączający go ponownie po krótkiej chwili
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) krótki sen, przespanie się
Wiktionary
(1.1) A teraz drzemka do czwartej.
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛ̃mka, AS: ḍžẽmka
Wiktionary
rzecz. drzemanie n., zdrzemnięcie n.
czas. drzemać ndk., zdrzemnąć się dk.
Wiktionary
(1.1) półsen, gara; pot. kima, spanko
Wiktionary
jeden z najmniejszych ptaków z rodziny sokołów, chroniony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Falco columbarius|ref=tak., gatunek sokoła, występujący w północnych częściach Eurazji i Ameryki Północnej;
Wiktionary
Drzemlik, sokół drzemlik, sokół królik ("Falco columbarius") – gatunek średniej wielkości ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae).
Wikipedia
IPA: ˈḍʒɛ̃mlʲik, AS: ḍžẽmlʹik
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. drewniana część niektórych przedmiotów, służąca do umocowania innych części
2. część omasztowania statku służąca do podnoszenia żagli, bandery lub świateł nawigacyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) drewniana część broni drzewcowej i obuchowej;
(1.2) drewniany drążek, do którego mocuje się flagę lub sztandar;
(1.3) belka, będąca częścią omasztowania;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Głowę zdrajcy wetknięto na drzewce i wystawiono ponad murem zamkowym.
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛft͡sɛ, AS: ḍžefce
Wiktionary
przym. drzewny
Wiktionary
australijski ssak nadrzewny z podrodziny kangurów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Dendrolagus|S. Müller|ref=tak., rodzaj ssaka z podrodziny kangurów;
(1.2) zool. ssak z rodzaju drzewiak (1.1)
Wiktionary
Drzewiak ("Dendrolagus") – rodzaj ssaków z podrodziny kangurów (Macropodinae) w obrębie rodziny kangurowatych (Macropodidae).
Wikipedia
(1.2) Drzewiaki jedzą liście.
Wiktionary
rzecz. drzewo n.
przym. drzewny
Wiktionary
średniowieczne plemię zachodniosłowiańskie
SJP.pl
Dr
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) etn. hist. przedstawiciel jednego z najbardziej wysuniętych na zachód plemięemion słowiańskich, ok. 1000 r. zamieszkującego puszcze na zachodnim brzegu dolnej Łaby;
Wiktionary
rzecz. drzewiański m., drzewiańszczyzna ż.
:: fż. Drzewianka ż.
przym. drzewiański
Wiktionary
wóz z kłonicami używany do transportu drewna kopalnianego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wóz używany do przewożenia kopalniak
Wiktionary
Drzewiarka ("Chiropodomys") – rodzaj ssaków z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae).
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drzewiarstwem, dotyczący drzewiarstwa
Wiktionary
rzecz. drzewiarstwo n., drzewiarz mos.
przym. drzewiasty
Wiktionary
pracownik przemysłu drzewnego; specjalista w dziedzinie technologii drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) środ. leśn. pracownik przemysłu drzewnego
(1.2) środ. leśn. specjalista w dziedzinie technologii drewna
Wiktionary
(1.1) Już w toku negocjacji obecnych zasad drzewiarze zwrócili się do UOKiK o zaopiniowanie ich projektu
Wiktionary
rzecz. drzewiarstwo n., drzewo m., drzewko n., zadrzewianie n., zadrzewienie n.
przym. drzewiarski, drzewiasty
Wiktionary
mający cechy drzewa, będący drzewem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy drzewa, będący drzewem
(1.2) podobny do drzewa
Wiktionary
IPA: ḍʒɛˈvʲjastɨ, AS: ḍževʹi ̯asty
Wiktionary
rzecz. drzewo n., drzewko n., drzewiarz mos., drzewiarstwo n., zadrzewianie n., zadrzewienie n.
przym. drzewny, drzewiarski
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny kaczkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitsłow. żeński demon leśny, zamieszkujący drzewa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Drzewica
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Drzewicz (kaszb. "Drzewicz", niem. "Drewitz") – osada leśna kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Chojnice.
Osada jest częścią składową sołectwa Swornegacie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
mieszkaniec Drzewicy
SJP.pl
mieszkanka Drzewicy
SJP.pl
rzeka w Polsce
SJP.pl
Drzewiczka – rzeka wypływająca z lasów Garbu Gielniowskiego, prawy dopływ Pilicy.
Przepływa przez Petrykozy, Parczówek, Opoczno (Zalew Tulipan), Drzewicę (od której bierze nazwę i gdzie znajduje się Jezioro Drzewieckie o powierzchni 81 ha), Odrzywół, gdzie utworzony jest czterohektarowy zalew, i Brzeski, po czym wpada do Pilicy na wysokości Nowego Miasta nad Pilicą.
Wikipedia
kolczasty krzew z rodziny kaktusowatych, występujący w strefie tropikalnej Ameryki, uprawiany jako roślina ozdobna; peireskia, pereskia
SJP.pl
Drzewidło ("Pereskia" Mill.) – rodzaj sukulentów z rodziny kaktusowatych. Obejmuje 10 gatunków, spośród których typowym jest "Pereskia aculeata" Mill. Do rodzaju należą jedne z najstarszych rozwojowo i najbardziej prymitywnych gatunków kaktusowatych. Wykształcają liście asymilacyjne z płaskimi i mięsistymi blaszkami.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: niegdyś, dawniej; ongi, ongiś
SJP.pl
przysłówek czasu
(1.1) przest. wcześniej, dawniej, kiedyś w przeszłości
Wiktionary
(1.1) Chodźcie, dzieci, dziadek wam opowie, jak to drzewiej bywało.
(1.1) Tak oto wchodzimy w Góry Polskie, w które drzewiej wdzierali się pionerzy i osadnicy, karczując bór, siejąc płone zboże[,] i wypasując bydło.
(1.1) Drzewiej było tu inaczej, inaczej. Kiedyś, przed dawnymi laty ziemie te miodem płynęły i mlekiem.
(1.1) Grube, przerażające murzyska mają we framugach zakratowane okna, w poprzek tychże były drzewiej belki, do których przywiązywano skazańca.
(1.1) Drzewiéj tu u nas inaczéj bywało: / Gdzie dziś doliny, tam jezioro stało, [/ Po „Gorzec” tylko zbiérała miód pszczoła, / A Tatry Dunaj obléwał dokoła.]
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛvʲjɛ̇j, AS: ḍževʹi ̯ėi ̯
Wiktionary
(1.1) dawniej, kiedyś, niegdyś, onegdaj, ongi, ongiś
Wiktionary
rodzina much, obejmująca gatunki pasożytujące na innych owadach
SJP.pl
o cechach drzewigowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
roślina trwała z rodziny motylkowatych
SJP.pl
1. małe, skarlałe drzewo;
2. drzewa, zarośla z drzew
SJP.pl
Drzewina (niem. "Wiesenthal") – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Trąbki Wielkie.
Wieś stanowi sołectwo gminy Trąbki Wielkie.
Przed II wojną światową wieś należała do Wolnego Miasta Gdańsk. Do 1947 roku miejscowość nosiła niemiecką nazwę "Wiesenthal".
Wikipedia
zdrobnienie od: drzewina
SJP.pl
drzewo występujące w strefie tropikalnej, którego owoce są jadalne
SJP.pl
chrząszcz z rodziny korników, szkodnik siewek i sadzonek drzew iglastych, z których ogryza korę
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od drzewo
(1.2) małe drzewo
(1.3) kraków. choinka świąteczna
(1.4) stpol. drzewce
Wiktionary
(1.2) Drzewko herbaciane jest zawsze zielone.
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛfkɔ, AS: ḍžefko
Wiktionary
rzecz. drzewo n., drzewiarz m., drzewiarstwo n., zadrzewianie n., zadrzewienie n.
przym. drzewny, drzewiasty, drzewkowaty
Wiktionary
podobny w kształcie do drzewka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przypominający drzewko, mający postać drzewka
Wiktionary
rzecz. zadrzewienie n., zadrzewianie n., drzewo, drzewko
przym. drzewny
przysł. drzewkowato
Wiktionary
przymiotnik od: drzewko
SJP.pl
1. potocznie: perfumy drzewne;
2. regionalnie: drewniak
SJP.pl
rodzaj ssaka z rodziny drzewnicowatych
SJP.pl
Drzewnica ("Burramys") – rodzaj ssaka z rodziny drzewnicowatych (Burramyidae).
Wikipedia
o cechach drzewnicowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Drzewnicowate (Burramyidae) – rodzina małych ssaków nadrzewnych, torbaczy z rzędu dwuprzodozębowców (Diprotodontia).
Wikipedia
o cechach drzewnicowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
dziedzina wiedzy o drewnie
SJP.pl
Drzewnictwo – nauka leśna o technologii obróbki, przetwarzaniu i zastosowaniu drewna jako surowca i materiału. Drzewnictwo bada zagadnienia konserwacji oraz techniczno-ekonomiczne, związane z gospodarczym zastosowaniem drewna.
Kierunki naukowe składające drzewnictwa to:
Wikipedia
naturalny związek organiczny występujący oprócz celulozy w zdrewniałych częściach roślin; lignina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: drzewnik
SJP.pl
1. będący drzewem, częścią drzewa;
2. dotyczący przerobu drewna;
3. przerobiony, wytworzony z drewna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. dotyczący drzewa czy drzew
(1.2) związany z przerobem drewna
Wiktionary
(1.2) On także przyczynił się, ażeby wykazać tożsamość między diamentem a węglem drzewnym.
Wiktionary
rzecz. zadrzewienie n., zadrzewianie n., drzewiak mzw., drzewo n., drzewko n., drzewina ż., drzewce n.
przym. drzewiasty, drzewkowaty
Wiktionary
1. duża roślina o zdrewniałej łodydze w postaci pnia;
2. materiał uzyskany ze ściętego drzewa (bez kory i gałęzi); drewno;
3. pot. materiał opałowy z drzewa (rośliny); drewno;
4. środowiskowo, w muzyce orkiestrowej: instrumenty dęte drewniane
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dendr. wieloletnia roślina składająca się z pnia i korony;
(1.2) mat. graf acykliczny i spójny, przypominający wyglądem odwrócone do góry nogami drzewo (1.1);
(1.3) inform. struktura danych reprezentująca drzewo (1.2);
(1.4) pot. środ. zob. drewno.
(1.5) środ. instrumenty dęte drewniane
(1.6) zob. drzewo oskrzelowe.
Wiktionary
Dr
Wikipedia
(1.1) Człowiek, aby ułatwić sobie podbieranie miodu, począł w całych drzewach wydrążać sztuczne dziuple, czyli wydziaływać je, dziać, a stąd drzewo takie w języku polskim nazwano dzienią lub drzewem dzianem…
Wiktionary
IPA: ˈḍʒɛvɔ, AS: ḍževo
Wiktionary
rzecz. drewno n., drzewiarz m., drzewiarstwo n., zadrzewianie n., zadrzewienie n.
:: zdrobn. drzewko n.
czas. zadrzewiać ndk., zadrzewić dk.
przym. drzewny, drzewiasty, drzewkowaty
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński stróm, gw. Górny Śląsk strom
(1.2) dendrogram
Wiktionary
drzeworyt;
1. technika graficzna polegająca na wyryciu rysunku w drewnianym klocku, pokryciu farbą i odbiciu na papierze;
2. odbitka wykonana tą techniką
SJP.pl
motyl nocny z rodziny trociniarek, szkodnik drzew liściastych; trociniarka czerwica
SJP.pl
gatunek storczyka; dendrobium
SJP.pl
drzeworadek dębowy - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od drzeworyt
Wiktionary
rzecz. drzeworyt m.
przym. drzeworytowy
Wiktionary
drzewodruk;
1. technika graficzna polegająca na wyryciu rysunku w drewnianym klocku, pokryciu farbą i odbiciu na papierze;
2. odbitka wykonana tą techniką
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) szt. technika graficzna druku wypukłego posługująca się drewnianymi płytkami do wykonywania odbitek;
(1.2) szt. odbitka uzyskana techniką drzeworytu (1.1)
Wiktionary
Drzeworyt – technika graficzna należąca do druku wypukłego.
Do wykonania drzeworytu wykorzystuje się deskę, na którą nanosi się rysunek, a następnie przy pomocy specjalnych narzędzi wycina się tło, które na odbitce będzie białe. Pozostawione wypukłe miejsca będą drukowały. Klocek pokrywa się farbą drukarską i odbija na papierze.
Wikipedia
(1.1) (…) japoński drzeworyt pozostawił rzeczywiście trwałe ślady w twórczości van Gogha.
Wiktionary
rzecz. drzeworytnictwo n., drzeworytnik m., drzeworytniczka ż., drzeworytnia ż., drzeworycik mrz.
przym. drzeworytowy, drzeworytniczy
Wiktionary
pracownia, w której wykonuje się drzeworyty
SJP.pl
dziedzina sztuki wykonywania drzeworytów
SJP.pl
artysta zajmujący się drzeworytnictwem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) szt. artysta zajmujący się drzeworytnictwem
Wiktionary
rzecz. drzeworyt m., drzeworytnictwo n.
:: fż. drzeworytniczka ż.
przym. drzeworytniczy, drzeworytowy
przysł. drzeworytniczo
Wiktionary
(1.1) daw. ksylograf
Wiktionary
przymiotnik od: drzeworyt
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) szt. związany z drzeworytem, dotyczący drzeworytu; wykonany techniką drzeworytu
Wiktionary
rzecz. drzeworyt mrz., drzeworytnictwo n., drzeworytnik m., drzeworytniczka ż., drzeworytnia ż., drzeworycik mrz.
przym. drzeworytniczy
Wiktionary
zbiorowisko drzew rosnących niedaleko siebie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) leśn. zespół drzew ze sobą sąsiadujących i oddziałujących na siebie;
(1.2) ekol. najwyższa warstwa ekosystemu leśnego
Wiktionary
Drzewostan – zespół drzew o zbliżonych cechach morfologicznych, rosnących w bezpośrednim sąsiedztwie i wzajemnie na siebie oddziałujących.
Wikipedia
(1.1) Drzewostan sosnowo-brzozowo-dębowy jest typem drzewostanu mieszanego.
Wiktionary
przym. drzewostanowy
Wiktionary
przymiotnik od: drzewostan
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) leśn. związany z drzewostanem, dotyczący drzewostanu
Wiktionary
rzecz. drzewostan mrz.
Wiktionary
rusałka drzewoszek - motyl z rodziny rusałkowatych
SJP.pl
gatunek owada z rodziny ryjkowcowatych (słoników)
SJP.pl
potocznie: rodzaj śruby do drewna; drewnowkręt
SJP.pl
w leśnictwie: sztuczne zbiorowisko różnych gatunków drzew
SJP.pl
specjalista w dziedzinie nauki o drzewach i krzewach; dendrolog
SJP.pl
związany z nauką o drzewach i krzewach; dendrologiczny
SJP.pl
nauka o drzewach i krzewach; dendrologia
SJP.pl
gatunek tropikalnej żaby
SJP.pl
o cechach drzewołazowatych (rodzina płazów)
SJP.pl
Dr
Wikipedia
o cechach drzewołazowatych (rodzina płazów)
SJP.pl
chrząszcz z rodziny korników
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) zool. odżywiający się drewnem
Wiktionary
rzecz. drzewożerność ż.
Wiktionary
1. rwać na kawałki, np. drzeć list na strzępki; rozrywać, rozdzierać;
2. zdzierać, obdzierać coś z czegoś, np. drzeć pierze;
3. potocznie: szarpać, targać, np. drzeć za włosy; tarmosić;
4. potocznie: niszczyć ciągłym używaniem, np. drzeć buty; zdzierać, używać;
5. potocznie o reumatycznym bólu: dokuczać;
6. drzeć się:
a) być rozdzieranym, rwanym;
b) być niszczonym, zużywanym;
c) potocznie: szarpać się wzajemnie; tarmosić się;
d) potocznie: mówić, śpiewać lub płakać bardzo głośno; krzyczeć, wrzeszczeć
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. podrzeć)
(1.1) rwać na części, strzępy
(1.2) ciągnąć nieostrożnie, targać
(1.3) zdzierać coś z czegoś
(1.4) pot. o bólach reumatycznych: dokuczać
czasownik zwrotny niedokonany drzeć się (dk. podrzeć się)
(2.1) rwać się, odrywać się
(2.2) niszczyć się, zużywać się
(2.3) pot. krzyczeć, wrzeszczeć lub płakać głośno
(2.4) pot. szarpać się nawzajem
Wiktionary
(1.1) Jasio drze papier.
(1.2) Dokąd drzesz to biurko?
(2.1) Ten materiał łatwo się drze.
(2.3) Przestań się drzeć!
(2.3) Zobacz, dlaczego ten kot się drze tam za oknem.
Wiktionary
IPA: ḍʒɛt͡ɕ, AS: ḍžeć
Wiktionary
rzecz. obdartus mos., darcie n., dodarcie n., dodzieranie n., naddarcie n., naddzieranie n., nadarcie n., podarcie n., przedarcie n., przedzieranie n., rozdarcie n., rozdzieranie n., udarcie n., udzieranie n., wydarcie n., wydzieranie n., zdarcie n., zdzieranie n., darń ż.
czas. dodrzeć dk., dodzierać ndk., nadedrzeć dk., naddzierać ndk., nadrzeć dk., podrzeć dk., przedrzeć dk., przedzierać ndk., rozedrzeć dk., rozdzierać ndk., udrzeć dk., udzierać ndk., wydrzeć dk., wydzierać ndk., zedrzeć dk., zdzierać ndk.
przym. rozdarty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. biol. rdzeń (tkanka miękiszowa, która wypełnia pień lub łodygę rośliny)
(1.2) stpol. istotna część, udział
Wiktionary
Drzeń – osada pofolwarczna w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Sławoborze.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. nazwa systematyczna|Phoenicurus ochruros|ref=tak., kopciuszek
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk świstek
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. puszczać bąki
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przewracać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plotkarka
Wiktionary
(1.1) klachula, klyta, klebetnica, melikot
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. drzazga
Wiktionary
ludowa nazwa derenia, krzewu z rodziny dereniowatych
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Drzonków (do 1945 Drentkau) – część miasta Zielona Góra (od 1 stycznia 2015 r.) i sołectwo, na południowym zboczu Wału Zielonogórskiego. Do 31 grudnia 2014 r. samodzielna wieś w gminie Zielona Góra.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. otwór wejściowy do budynku lub jakiegoś wnętrza, wyposażony w ruchome zamknięcie, np. przechodzić przez drzwi;
2. ruchome zamknięcie otworu wejściowego do budynku lub jakiegoś wnętrza, np. klamka u drzwi;
3. coś dającego możliwość osiągnięcia jakiegoś celu, np. drzwi do kariery
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ruchome zakrycie otworu w ścianie umożliwiającego przejście; sam taki otwór
(1.2) zakrycie na podobieństwo drzwi (1.1) każdego otworu, przez który można wejść lub coś wkładać
Wiktionary
Drzwi – ruchoma przegroda (zazwyczaj pionowa), element zamykający otwór w ścianie budynku, ściance mebli, karoserii pojazdu wraz z konstrukcją niezbędną do umocowania tego elementu.
Drzwi stosowane w budynkach zamykają otwory służące do przechodzenia pomiędzy pomieszczeniami. Tego rodzaju drzwi występują w wielu odmianach, różniących się kształtem, konstrukcją i sposobem otwierania.
Wikipedia
(1.1) Stare drzwi otwierają się z głośnym piskiem.
(1.2) Znowu nie domknąłeś drzwi od szafy.
Wiktionary
IPA: ḍʒvʲi, AS: ḍžvʹi
Wiktionary
rzecz. odźwierny m., odźwierze n., odrzwia nmos.
:: zdrobn. drzwiczki nmos.
przym. drzwiowy
Wiktionary
(1.1) odrzwia, wrota, wejście, stpol. dźwirze, reg. śl. dwiyrze, dźwiyrze, gw. Górny Śląsk dźwiyrza
(1.2) drzwiczki
Wiktionary
małe drzwi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) zdrobn. od: drzwi
(1.2) małe drzwi
Wiktionary
IPA: ˈḍʒvʲit͡ʃʲci, AS: ḍžvʹičʹḱi
Wiktionary
rzecz. drzwi nmos., odźwierny m., dźwierze nmos.
przym. drzwiowy, drzwiczkowy
Wiktionary
(1.1) reg. śl. dwiyrka, dźwiyrka
Wiktionary
przymiotnik od: drzwi
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z drzwiami, dotyczący drzwi
Wiktionary
rzecz. drzwi nmos., drzwiczki nmos., odrzwia nmos., dźwierze nmos.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Drzycim (niem. "Dretz") – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Drzycim.
Wikipedia
przymiotnik od: Drzycim
SJP.pl
ptak z rzędu łaźców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak z rodziny nazwa systematyczna|Bucconidae|ref=tak.;
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Zbigniew Drzymała, polski przedsiębiorca
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ptak z rzędu łaźców
SJP.pl
Drzymy (Bucconidae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes).
Wikipedia
w gwarze mazowieckiej: mieć rozwolnienie
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. drzazga
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ptactwo domowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zootechn. ptactwo hodowlane (kury, gęsi, indyki, kaczki itp.)
(1.2) kulin. mięso drobiu (1.1)
Wiktionary
Drób – zbiorcze określenie udomowionych ptaków hodowanych ze względu na mięso, jaja, pióra, skóry (strusia skóra), nawóz. Do drobiu zalicza się między innymi kury, gęsi (wywodzące się od gęsi gęgawy oraz gęsi garbonosych), indyki, kaczki (piżmowe oraz kaczki wywodzące się od dzikiej kaczki krzyżówki), perlice, gołębie, utrzymywane w warunkach fermowych strusie afrykańskie, przepiórki japońskie.
Wikipedia
(1.1) W sobotę zawsze odbywał się tam targ rolny, na którym swoje towary sprzedawali rolnicy z podpoznańskich wiosek. Zamożniejsi bambrzy przyjeżdżali tu swoimi wozami, które natychmiast zamieniały się w stragany na kołach, oferujące mieszkańcom miasta drób, jajka, warzywa i pyry w workach albo w mniejszych ilościach na wymborki.
(1.2) Nie jadam drobiu, wolę wieprzowinę.
Wiktionary
IPA: drup, AS: drup
Wiktionary
rzecz. drobiarstwo n., drobiarnia ż., drobiarz mos.
przym. drobiowy, drobiarski
Wiktionary
(1.1) reg. śl. gadzina, gw. Śląsk Cieszyński gowiydź, gw. Górny Śląsk gowiedź
Wiktionary
wątróbka, żołądek, serce, skrzydełka i szyjki ptactwa domowego, używane do przygotowania rosołu, potrawki, niektórych wędlin; podróbki; podroby
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. wąska, wydeptana ścieżka; drożyna, ścieżyna;
2. dawniej:
a) pielgrzymka;
b) dorożka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: droga
(1.2) wąska droga polna, leśna lub ogrodowa
(1.3) daw. rel. pielgrzymka
(1.4) gwara. rel. pielgrzymka do Częstochowy
(1.5) daw. szew w skarpecie lub pończosze, który idzie z tyłu od góry do pięty
(1.6) stpol. (później gwara.) podróż, wędrówka
Wiktionary
(1.2) Szedłem wczoraj polną dróżką.
Wiktionary
IPA: ˈdruʃka, AS: druška
Wiktionary
(1.1-7) rzecz. droga ż., drogowiec m., podróżny mos.
(1.1-7) przym. podróżny, przydrożny
Wiktionary
1. wąska, wydeptana ścieżka; drożyna, ścieżyna;
2. dawniej:
a) pielgrzymka;
b) dorożka
SJP.pl
człowiek obsługujący przejścia i przejazdy kolejowe
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
długi i gruby kij
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) długi i gruby kij
(1.2) daw. dźwignia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. niezgrabny człowiek
Wiktionary
Drąg – prymitywna broń drzewcowa w postaci mocnego drewnianego kija. Broń używana przez powstańców chłopskich, oraz piechotę powstania styczniowego z powodu braku innej broni.
Powstańców styczniowych uzbrojonych w drągi nazywano drągalierami.
Wikipedia
(1.1) Uderzał go tym drągiem po plecyecach, aż dudniło.
Wiktionary
IPA: drɔ̃ŋk, AS: drõŋk
Wiktionary
rzecz. drągowina ż., drągowe n.
:: zdrobn. drążek mrz.
:: zgrub. drągal mos./mrz.; drąglisko mos.
przym. drągowaty, drągowy
Wiktionary
(1.1) kij, pręt, sztaba, tyka, żerdź; gw. Śląsk Cieszyński watral, watrol
Wiktionary
wysoki lub duży, niezgrabny człowiek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. duży niezgrabny mężczyzna
(1.2) pot. wyrośnięty chłopak
Wiktionary
(1.2) Przed drzwiami do harcówki stał drągal z plecakiem i gitarą.
Wiktionary
rzecz. drąg m., drągalisko n.
Wiktionary
(1.1) drąg, przest. goj, reg. pozn. gibus, ginol, łągol, reg. śl. hasztabiga
(1.2) dryblas
Wiktionary
o człowieku: wysoki, niezgrabny, nieokrzesany
SJP.pl
1. drzewostan w okresie przechodzenia ze stadium młodocianego w dojrzałe, odpowiedni do wyrobu żerdzi;
2. drewno przeznaczone do wyrobu żerdzi; żerdziowina
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Drągowski – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 1018 osoby, według nowszych, internetowych danych noszą je 442 osoby. Nazwisko pochodzi od słowa "drąg" i jest najbardziej rozpowszechnione w północno-wschodniej Polsce.
Wikipedia
przymiotnik od: drąg
SJP.pl
obrabiarka do drążenia otworów i wgłębień o złożonych kształtach
SJP.pl
Drążarka – obrabiarka służąca do usuwania materiału wykorzystując zjawisko erozji. Metody erozyjne są wysoko energetyczne, przez co są wykorzystywane w miejscach, gdzie obróbka skrawaniem byłaby trudna lub wręcz niemożliwa np. wykonanie otworu o średnicy 0,05 mm, usuwanie materiału z wewnętrznych narożników przedmiotu, obróbka bardzo twardych materiałów.
Wikipedia
wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Krasnosielc, nad rzeką Orzyc
SJP.pl
Drążdżewo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie makowskim, w gminie Krasnosielc. Leży nad rzeką Orzyc.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Drążdżewo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Wikipedia
1. przyrząd do ćwiczeń gimnastycznych; rek;
2. niewielki, cienki pręt drewniany lub metalowy; kijek, pałeczka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: drąg
(1.2) element konstrukcyjny o różnym przeznaczeniu, w formie pręta
(1.3) sport. przyrząd gimnastyczny w formie pręta na dwóch słupkach
(1.4) sport. przyrząd do ćwiczeń muskulatury w formie pręta do podciągania się
(1.5) choreogr. poręcz do ćwiczeń baletowych, zwykle przy ścianie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Jeśli chcesz prowadzić samochód, musisz nauczyć się używać drążek zmiany biegów.
Wiktionary
IPA: ˈdrɔ̃w̃ʒɛk, AS: drõũ̯žek
Wiktionary
rzecz. drąg m.
przym. drągowy, drążkowy
czas. drążyć
Wiktionary
(1.3) rek
(1.5) barre
Wiktionary
motyl z rodziny molowców, szkodnik jabłoni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drążyć.
Wiktionary
IPA: drɔ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: drõũ̯žẽńe
Wiktionary
czas. drążyć
Wiktionary
obrabiarka do wyrobu drążków o przekroju kwadratowym
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
podobny do drążka
SJP.pl
dawniej: sprzęgać psy myśliwskie drążkiem, czyli kawałkiem drewna z dwiema obrożami na końcach
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: drążek
SJP.pl
drzewo z rodziny morwowatych; cekropia; cekropka
SJP.pl
motyl
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) pozbawiony pestek
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, którego larwy drążą korzenie lub łodygi roślin
SJP.pl
1. robić wgłębienie, wydłubywać, wiercić; wydobywać jakąś materię przy pomocy czegoś; wykopywać;
2. wydobywać pestki z owoców takich jak wiśnie; drylować;
3. przenośnie:
a) dokuczać, nękać;
b) dociekać;
c) dokuczać, gnębić;
d) przenikać, zakłócać
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) robić wgłębienie lub otwór
(1.2) usuwać pestki z owoców
(1.3) przen. uparcie wnikać w sedno sprawy
Wiktionary
(1.1) Był to kanał długości pół kilometra, który okrężną drogą ciągnął się w skale wapiennej do zachodniej części miasta. Zastanawiano się, dlaczego mimo pośpiechu robotnicy nie drążyli w prostej linii, oszczędzając w ten sposób przeszło dwieście metrów znojnego wysiłku.
(1.3) Na jakie cele charytatywne? – drążyłem. – Na dzieci. – Skąd pani wie? – Działam w TPD. – Aha…
Wiktionary
IPA: ˈdrɔ̃w̃ʒɨt͡ɕ, AS: drõũ̯žyć
Wiktionary
rzecz. drążek m., drążenie n.
czas. wydrążyć
Wiktionary
(1.1) dłubać, wiercić
(1.2) drylować
(1.3) dociekać
Wiktionary
1. zadawać cierpienie fizyczne lub psychiczne osobie lub zwierzęciu; pastwić się, katować, ciemiężyć;
2. dręczyć się:
a) gryźć się czymś; martwić się, gnębić się;
b) dręczyć siebie wzajemnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dręczyć.
Wiktionary
IPA: drɛ̃n͇ˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: drẽṇčẽńe
Wiktionary
czas. dręczyć ndk., zadręczać ndk., zadręczyć dk.
rzecz. dręczyciel m., dręczycielka ż.
Wiktionary
(1.1) szykanowanie, gnębienie
Wiktionary
ktoś, kto dręczy kogoś, prześladuje; prześladowca; gnębiciel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która kogoś dręczy, zamęcza, znęca się
Wiktionary
(1.1) W małżeństwie jedna ze stron przeważnie dominuje drugą, stając się jej bezkarnym dręczycielem, fizycznym i moralnym.
Wiktionary
IPA: drɛ̃n͇ˈt͡ʃɨt͡ɕɛl, AS: drẽṇčyćel
Wiktionary
rzecz. dręczenie n., udręka ż., udręczenie n., zadręczenie n.
:: fż. dręczycielka ż.
czas. dręczyć ndk., udręczyć dk., zadręczyć dk.
Wiktionary
(1.1) gnębiciel, ciemiężca, ciemiężyciel
Wiktionary
kobieta zadająca komuś cierpienia fizyczne lub psychiczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która kogoś dręczy, zamęcza, znęca się nad nim
Wiktionary
IPA: ˌdrɛ̃n͇t͡ʃɨˈt͡ɕɛlka, AS: drẽṇčyćelka
Wiktionary
rzecz. dręczenie n., udręczenie n., udręczanie n., zadręczenie n., zadręczanie n.
:: fm. dręczyciel m.
czas. dręczyć ndk., udręczyć dk., udręczać ndk., zadręczyć dk., zadręczać ndk.
Wiktionary
1. zadawać cierpienie fizyczne lub psychiczne osobie lub zwierzęciu; pastwić się, katować, ciemiężyć;
2. dręczyć się:
a) gryźć się czymś; martwić się, gnębić się;
b) dręczyć siebie wzajemnie
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) męczyć, nękać; sprawiać komuś dyskomfort, ból fizyczny lub psychiczny
czasownik zwrotny niedokonany dręczyć się
(2.1) męczyć siebie nawzajem
(2.2) martwić się
Wiktionary
(1.1) Cała sprawa jęła coraz bardziej dręczyć mój umysł, rozpalać wyobraźnię.
(1.1) Czemu, jak Bóg, mnie dręczycie?
Wiktionary
IPA: ˈdrɛ̃n͇t͡ʃɨt͡ɕ, AS: drẽṇčyć
Wiktionary
czas. zadręczać (się)
rzecz. dręcz m., dręczenie n., dręczycielka ż., dręczyciel m.
Wiktionary
(1.1) trapić, zamęczać, gnębić, torturować, molestować, prześladować
Wiktionary
1. zadawać cierpienie fizyczne lub psychiczne osobie lub zwierzęciu; pastwić się, katować, ciemiężyć;
2. dręczyć się:
a) gryźć się czymś; martwić się, gnębić się;
b) dręczyć siebie wzajemnie
SJP.pl
jezioro w Polsce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) reg. pozn. kwaśny, cierpki
Wiktionary
ryba morska wytwarzająca napięcie elektryczne
SJP.pl
potocznie: osoba drętwa, poważna, nudna, nieżywiołowa; drętwus
SJP.pl
1. zaburzenie psychiczne objawiające się znacznym zahamowaniem ruchowym i ograniczeniem reakcji na bodźce zewnętrzne; osłupienie, stupor;
2. drętwica karku, objaw zapalenia opon mózgowych
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: drętwo
SJP.pl
rzadki stopień wyższy od przymiotnika: drętwy; bardziej drętwy
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) tracić czucie; tracić zdolność poruszania
Wiktionary
rzecz. drętwienie n., odrętwienie n.
Wiktionary
(1.1) cierpnąć, martwieć, sztywnieć
Wiktionary
płaska ryba morska
SJP.pl
1. brak czucia; skostnienie, ścierpnięcie, odrętwienie;
2. przenośnie: obojętność, nieczułość;
3. przenośnie: brak naturalności; sztywność;
4. przenośnie: sztampa, rutyna
SJP.pl
potocznie: osoba drętwa, poważna, nudna, nieżywiołowa; drętwiak
SJP.pl
1. pozbawiony czucia; bezwładny, sztywny;
2. pozbawiony żywszych reakcji, otępiały; nudny, monotonny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bez czucia
(1.2) bez emocji, pełen nudy, mało dynamiczny
Wiktionary
przysł. drętwo
rzecz. odrętwienie n.
Wiktionary
(1.1) sztywny, odrętwiały, ścierpły, zdrętwiały
(1.2) sztywny, nudny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Drężek – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Myszyniec.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Myszyńcu.
Drężek - nazwa od Olendrów, którzy wieś założyli, od ich nazwiska Drenz.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|drżeć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kiedy czytała przemówienie, nie mogła opanować nerwowego drżenia rąk i głosu.
Wiktionary
IPA: ˈdrʒɛ̃ɲɛ, AS: držẽńe
Wiktionary
czas. drżeć
rzecz. drgnięcie n.
Wiktionary
(1.1) drganie
Wiktionary
majaczenie drżenne - psychoza u alkoholików, objawiająca się drżeniem mięśni oraz omamami; delirium tremens, biała gorączka, majaczenie alkoholowe
SJP.pl
1. trząść się, drgać;
2. świecić światłem nierównym lub przerywanym; migotać;
3. bać się bardzo, lękać się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni
(1.1) trząść się, drgać, dygotać
(1.2) być przestraszonym, bać się
Wiktionary
(1.1) Cały drżał ze strachu.
(1.2) Doyle Lonnegan jest groźnym gangsterem, przed którym drży całe Illinois.
Wiktionary
IPA: drʒɛt͡ɕ, AS: držeć
Wiktionary
rzecz. drgnięcie n., drżenie n., drżączka ż.
czas. zadrżeć
Wiktionary
1. trzęsąc się, drgając;
2. bojąc się;
3. brzmiąc nierówno, załamując się;
4. migocząc
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy czynny od: drżeć
przymiotnik odczasownikowy
(2.1) charakteryzujący się drżeniem, niestabilnością lub wywołujący takie wrażenie
Wiktionary
rzecz. drżenie n.
czas. drżeć ndk., zadrżeć dk.
przysł. drżąco
Wiktionary
1. dreszcze;
2. roślina z gatunku traw o kłosach drżących na wietrze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Briza|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny wiechlinowatych o sercowatych kłosach, drżących przy najlżejszym podmuchu wiatru;
(1.2) pot. drżenie, dreszcze
Wiktionary
Drżączka ("Briza" L.) – rodzaj roślin jednoliściennych z rodziny wiechlinowatych. Liczy około 20 gatunków traw występujących w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej. W Polsce dziko rośnie drżączka średnia ("Briza media"), drżączka większa ("Briza maxima") jest uprawiana, a drżączka mniejsza ("Briza minor") notowana jest jako przejściowo dziczejąca (efemerofit).
Wikipedia
(1.1) Ta delikatna łodyżka z mnóstwem trójkątnych i w przedziwne fugi wyrżniętych wisiadełek u szczytu to drżączka, która ręką ludzką poruszona wydaje się żywą, trwożliwą istotą.
Wiktionary
czas. drżeć
Wiktionary
turzyca drżączkowata - roślina z rodziny turzycowatych o długich łodygach i wąskich liściach, rosnąca dziko w całej Europie; morska trawka; waldhar
SJP.pl
skrót od: Dom Studenta
SJP.pl
skrót
(1.1) = Dom Studenta, pot. akademik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɛ‿ˈːs, AS: d•‿es
Wiktionary
skrót od: do spraw
SJP.pl
skrót
(1.1) = do spraw
Wiktionary
(1.1) W Polsce przez pewien czas działał Pełnomocnik Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn.
Wiktionary
IPA: dɔ‿ˈspraf, AS: do‿spraf
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) = wojsk. polit. Demokratyczna Armia Grecji
Wiktionary
ang. Digital Subscriber Line, technologia szerokopasmowego dostępu do internetu
SJP.pl
[skrót czytany jako całe, odmienne wyrażenie lub potocznie: de-es-te] dostateczny, dostateczne (ocena szkolna); dst. (skrót może być zakończony kropką - zgodnie z regułą, lub nie - zgodnie ze zwyczajem); dost.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[skrót czytany jako całe, odmienne wyrażenie lub potocznie: de-es-te] dostateczny, dostateczne (ocena szkolna); dst (skrót może być zakończony kropką - zgodnie z regułą, lub nie - zgodnie ze zwyczajem); dost.
SJP.pl
skrót
(1.1) = eduk. dostateczny (ocena szkolna)
Wiktionary
(1.1) 3, dost.
Wiktionary
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju żeńskiego
(1.1) = Delegatura Sił Zbrojnych;
Wiktionary
(1.1) Dowódcy obszarów DSZ zostali prezesami obszarów WiN.
Wiktionary
skrótowiec, rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) = turyst. Dom Turysty
Wiktionary
Decytona [dt] – jednostka miary stosowana w rolnictwie. Zastąpiła stosowaną wcześniej jednostkę miary w postaci kwintala.
1 decytona [dt] = 0,1 tony [t] = 1 kwintal = 100 kg
Miara ta podawana jest przede wszystkim przy obliczaniu płodów rolnych.
Wikipedia
przygotowywanie publikacji za pomocą komputera; desktop publishing
SJP.pl
DT
Wikipedia
środowiskowo: osoba zawodowo zajmująca się przygotowywaniem publikacji za pomocą komputera; detepowiec
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: de-te-FAŁ] skrót od: Dziennik Telewizyjny - program informacyjny telewizji polskiej w czasach PRL
SJP.pl
Zobacz też: Dziennik Telewizyjny (DTV) – główny serwis informacyjny TVP w czasach PRL, poprzednik Wiadomości.
DTV – ogólna nazwa emisji sygnału telewizyjnego za pomocą techniki cyfrowej. Obecnie istnieją trzy główne standardy: europejski DVB, amerykański ATSC i japoński ISDB.
Wikipedia
skrót od: dowództwo; d-dztwo, dow.
SJP.pl
Drogowa Trasa Średnicowa
SJP.pl
1. wykrzyknik naśladujący odgłos wydobywany z instrumentu;
2. wykrzyknik naśladujący odgłos upadku czegoś ciężkiego; łubu-du
SJP.pl
1. forma gramatyczna odnosząca się do dwóch przedmiotów tworzących naturalne pary (oczy, uszy itp.); dualis
2. podwójny ruch matujący w szachach
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
typ roweru crossowego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
forma gramatyczna odnosząca się do dwóch przedmiotów tworzących naturalne pary (oczy, uszy itp.); dual
SJP.pl
zwolennik filozoficznej koncepcji dualizmu, uznający współistnienie dwóch pierwotnych bytów, przeciwstawnych i uzupełniających się, np. materii i ducha
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dualistyczny
Wiktionary
rzecz. dualizm m.
przym. dualistyczny
Wiktionary
1. mający dwa aspekty; dwoisty
2. dotyczący dualizmu (poglądu filozoficznego)
3. w polityce: dotyczący współistnienia dwóch państw lub dwóch organów administracji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dwoisty, o dwóch aspektach
(1.2) dotyczący dualizmu
Wiktionary
rzecz. dualizm m.
przysł. dualistycznie
Wiktionary
dzielenie czegoś na dwie części, kategorie, grupy itp.; dychotomizacja
SJP.pl
1. jednoczesne występowanie dwóch odmiennych zjawisk, zasad, pierwiastków; dwoistość;
2. koncepcja filozoficzna zakładająca współistnienie dwóch pierwotnych bytów, przeciwstawnych i uzupełniających się, np. materii i ducha;
3. unia dwóch państw działających równorzędnie w ramach jednego organizmu państwowego; ustrój dualistyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dwoistość, istnienie obok siebie dwóch oddzielnych nurtów, zjawisk itd.
(1.2) filoz. nurt w filozofii uznający za postawę bytu dwie odrębne substancje
(1.3) polit. ustrój polityczny polegający na złączeniu się dwóch państw na zasadzie całkowitej równorzędności (np. Austro-Węgry)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Weininger uznaje daleko posunięty dualizm kobiety i mężczyzny, którzy reprezentują tak samo jak u Kokoschki dwie krańcowo różne formy bytu.
(1.2) […] w uporządkowaniu materiału wyraźnie zaznacza się wpływ tak popularnego podówczas neoplatonizmu, akcentującego dualizm tego, co cielesne i duchowe, ziemskie i niebiańskie (…).
(1.3) Szujski rozumiał, że dualizm austro-węgierski ma trwały charakter i na niedający się przewidzieć okres, stanowić będzie fundament monarchii austro-węgierskiej.
Wiktionary
rzecz. dualista m., dualistka ż.
przym. dualistyczny
przysł. dualistycznie
Wiktionary
(1.1) dwoistość
(1.3) ustrój dualistyczny
Wiktionary
zasada dualności (zasada dwoistości) - jedno z praw geometrii rzutowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający podwójną naturę
SJP.pl
przymiotnik od: Duala (miasto w Kamerunie)
SJP.pl
jedna z dwóch elektrod cyklotronu
SJP.pl
[czytaj: duatlon] zawody sportowe składające się z dwóch konkurencji (np. bieg i kolarstwo); duatlon, dwubój
SJP.pl
Duathlon, duatlon (gr. dwu"bój") – dyscyplina sportowa będąca jedną z odmian triathlonu. Zawodnicy kolejno: biegną, jadą rowerem i znowu biegną.
Wikipedia
zawody sportowe składające się z dwóch konkurencji (np. bieg i kolarstwo); duathlon, dwubój
SJP.pl
[czytaj: dab] gatunek muzyki elektronicznej, który wyrósł z reggae pod koniec lat 60. i na początku lat 70.
SJP.pl
Du
Wikipedia
miasto i emirat w Zjednoczonych Emiratach Arabskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. jeden z siedmiu emiratów tworzących Zjednoczone Emiraty Arabskie;
(1.2) geogr. stolica Dubaju (1.1);
Wiktionary
Dubaj (arab. دبي, "trl. Dubayy, trb. Dubajj") – największe i najbardziej zaludnione miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Stolica emiratu Dubaj. Jest położony na południowym wybrzeżu Zatoki Perskiej. W 2025 liczył ok. 4 mln mieszkańców z czego 92% stanowili imigranci.
Wikipedia
(1.1) Na wakacje jedziemy do Dubaju.
Wiktionary
IPA: ˈdubaj, AS: dubai ̯
Wiktionary
rzecz. Dubajczyk m., dubajczyk m., Dubajka ż., dubajka ż.
przym. dubajski
Wiktionary
mieszkaniec Dubaju (miasta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dubaju; osoba z tego miasta
Wiktionary
(1.1) A jednak, chociaż dubajczycy mówią, że im na nafcie nie zależy i daliby sobie radę bez niej, to kiedy się jedzie wzdłuż brzegu Zatoki z Abu Zabi, przez Dubaj, do szejkanatu Szardża, Adżmanu i dalej: do Umm al-Kajwajn i Ras al-Chajma – można dokładnie obliczyć w jakiej kolejności nafta wytrysnęła z ziemi – i gdzie jej w ogóle nie ma.
Wiktionary
rzecz. Dubaj mrz., Dubajczyk mos., Dubajka ż.
:: fż. dubajka ż.
przym. dubajski
Wiktionary
mieszkanka Dubaju (miasta)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dubaju; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Dubaj mrz., Dubajczyk mos., Dubajka ż.
:: fm. dubajczyk mos.
przym. dubajski
Wiktionary
przymiotnik od: Dubaj (emirat i miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dubajem, dotyczący Dubaju, pochodzący z Dubaju
Wiktionary
rzecz. dubajka ż., dubajczyk mos., Dubaj mrz., Dubajczyk mos., Dubajka ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
staropolski statek rzeczny do przewożenia towarów; tumbas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. żegl. rodzaj dużej, płaskodennej łodzi flisackiej z pnia dębowego używanej w Polsce od XVI do XIX wieku głównie do spławiania zboża, produktów leśnych czy rud metali w dół rzek, posiadający osiem wioseł i pojedynczy maszt z żaglem, który wykorzystywano w drodze powrotnej pod prąd
Wiktionary
Dubas – w XVI- XIX wieku był to flisacki statek rzeczny, używany do spławu zbóż, rzadziej artykułów leśnych lub rud metali. Był poruszany za pomocą ośmiu wioseł podczas spływu z prądem rzeki, zaś w drodze powrotnej również żagla podnoszonego na pojedynczym maszcie.
Wikipedia
[czytaj: dabing] zastąpienie języka oryginalnego filmu przez inny język
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) film. dialogi przetłumaczone z obcego języka, przygotowane w postprodukcji i zastępujące oryginalną ścieżkę dialogową w filmie, serialu lub grze komputerowej;
Wiktionary
Du
Wikipedia
(1.1) Dubbing do tego filmu zyskał aprobatę krytyków.
(1.1) Ten film jest z dubbingiem czy z napisami?
Wiktionary
IPA: ˈdabʲĩŋk, AS: dabʹĩŋk
Wiktionary
rzecz. dubbingowanie n., zdubbingowanie n.
czas. dubbingować ndk., zdubbingować dk.
przym. dubbingowy, dubbingowany
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dubbingować.
Wiktionary
czas. dubbingować ndk.
rzecz. dubbing mrz.
Wiktionary
[czytaj: dabingowany] taki, w którym zastosowano dubbing
SJP.pl
[czytaj: dabingować] zastępować w filmie oryginalny język innym; podkładać głos pod taki film
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdubbingować)
(1.1) telew. film. podkładać głos do filmu tłumaczonego z innego języka
Wiktionary
(1.1) Ścieżkę dźwiękową znakomitej większości kreskówek, obowiązkowo dubbingowanych, wypełniają wrzaski i łomoty.
Wiktionary
IPA: ˌdabʲĩŋˈɡɔvat͡ɕ, AS: dabʹĩŋgovać
Wiktionary
rzecz. dubbingowanie n., dubbing
Wiktionary
[czytaj: dabingowiec] aktor dubbingowy
SJP.pl
[czytaj: dabingowy] przymiotnik od: dubbing, np. aktor dubbingowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) film. związany z dubbingem, dotyczący dubbingu
Wiktionary
rzecz. dubbing mrz.
Wiktionary
nazwisko, m.in. Aleksander Dubczek (1921-1992) polityk
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. w brydżu posiadanie w danym kolorze dokładnie dwóch kart; dubleton;
2. kopia, drugi egzemplarz;
3. powtórzenie tego samego ujęcia filmowego podczas kręcenia filmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) film. powtórzenie ujęcia filmowego
(1.2) identyczny egzemplarz przedmiotu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Filmowcy zabezpieczają się, robiąc kilka dubli każdego ujęcia.
Wiktionary
przym. dubeltowy
Wiktionary
(1.2) dublet
Wiktionary
ptak łowny z rodziny siewek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Gallinago media|ref=tak., gatunek ptaka z rodziny bekasowatych;
Wiktionary
IPA: ˈdubɛlt, AS: dubelt
Wiktionary
rzecz. dubeltówka ż.
Wiktionary
(1.1) łow. bekas dubelt, bekas funtowy
Wiktionary
półfabrykat powstały przy wyrobie podkładów kolejowych z kłód, w postaci belki o szerokości równej szerokości podkładu, a grubości równej podwojonej wysokości podkładu
SJP.pl
1. podwójny;
2. przekraczający zwykłą miarę pod jakimś względem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przest. podwójny
(1.2) o napoju, zazwyczaj kawie lub alkoholu: będący dwa razy mocniejszy, mający dwa razy większe działanie
(1.3) gw-pl|księstwo łowickie. daw. pomarańczowy
Wiktionary
(1.2) Przy lśniącym mosiężnym barze siedział Franek, pijąc dubeltowe tyskie i gawędząc z młodym recepcjonistą, zastępującym barmana.
Wiktionary
rzecz. dubel m., dubeltówka ż., dubler m., dublerka ż., dublowanie n., zdublowanie n.
czas. dublować ndk., zdublować dk.
przym. dubeltówkowy, dublerski
przysł. dubeltowo
Wiktionary
(1.1) zob. podwójny.
(1.3) gw-pl|księstwo łowickie. pumarańcowy, ceglaty, pąsowy
Wiktionary
zgrubienie od: dubeltówka
SJP.pl
śrutowa broń myśliwska o dwóch lufach gładkich; dwururka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łow. popularna, gładkolufowa, śrutowa broń myśliwska o dwóch równoległych lufach ułożonych w pionie lub poziomie;
Wiktionary
Dubeltówka – rodzaj strzelby wyposażonej w dwie lufy i komory nabojowe, które ułożone są równolegle obok siebie: poziomo lub pionowo.
Wikipedia
(1.1) Mój dziadek trzyma w szafie na strychu spory zestaw dubeltówek.
Wiktionary
IPA: ˌdubɛlˈtufka, AS: dubeltufka
Wiktionary
rzecz. dubelt m.
przym. dubeltowy
przysł. dubeltowo
Wiktionary
(1.1) dwururka, dwulufka, fuzja
Wiktionary
przymiotnik od: Dubenniki
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dubeninki ( Dubeningken, 1938–1945 "Dubeningen") – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim. Miejscowość jest siedzibą gminy Dubeninki i leży na terenie tej gminy.
Wikipedia
jedna z siedmiu gwiazd w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy, tworzących sylwetkę Wielkiego Wozu
SJP.pl
Dubhe ("Alfa Ursae Majoris", "α UMa") – druga pod względem jasności gwiazda w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy. Wchodzi w skład asteryzmu Wielkiego Wozu. Jest oddalona o około 123 lata świetlne od Słońca.
Wikipedia
rzeczy lub materiały budzące wątpliwości
SJP.pl
Dubia (l.mn.) ( dubium – wątpliwość) – określenie rzeczy, pojęć itp., które budzą wątpliwości co do ich poprawności, autentyczności lub jakości. W Kościele katolickim termin używany w środowisku teologicznym dla spraw odnoszących się do zapytań skierowanych do papieża w celu wyjaśnienia wątpliwości dot. nauczania Magisterium Kościoła.
Wikipedia
przymiotnik od: Dubicze Cerkiewne
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dubicze – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie łosickim, w gminie Stara Kornica.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Starej Kornicy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie małopolskim;
(1.2) geogr. wieś w województwie łódzkim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Babcia Halinka urodziła się w Dubiu.
Wiktionary
mieszkaniec Dubiecka (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dubiecka (miasta w Polsce)
SJP.pl
→ Dubiecko
SJP.pl
}|-
Dubiecko – miasto w Polsce, położone w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Leży nad Sanem, na Pogórzu Dynowskim. Jest siedzibą gminy Dubiecko.
W okresie I Rzeczypospolitej miasto administracyjnie należące do ziemi sanockiej w województwie ruskim.
Wikipedia
1. dawniej: dureń, głupiec, prostak;
2. gatunek ryby z rodziny prażmowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. głupiec, bałwan, prostak
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) icht. nazwa systematyczna|Carpio collari., mieszaniec karpia i karasia
Wiktionary
Dubiel – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kwidzyńskim, w gminie Kwidzyn. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 524. W centrum wsi znajduje się plac zabaw.
Wikipedia
IPA: ˈdubʲjɛl, AS: dubʹi ̯el
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Dubienki (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dubienki (wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Dubienka
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Du
Wikipedia
przymiotnik od: Dubna, Dubno
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dubin (pol. hist. "Dupin") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie rawickim, w gminie Jutrosin. Dawniej samodzielne miasto.
Wikipedia
rzeka na Litwie; Dubysa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) daw. rozmyślać, zastanawiać się
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
podwójna stawka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dublański
Wiktionary
absolwent Akademii Rolniczej w Dublanach
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dublan
Wiktionary
rzecz. Dublany lm.
Wiktionary
sposób konserwacji obrazów malowanych na płótnie; dublowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dublowanie, metoda konserwowania obrazów poprzez podklejanie od spodu nowego płótna
(1.2) neol. dubbing
Wiktionary
(1.2) Zawsze gram z dublażem najpierw jeśli jest taka opcja
Wiktionary
IPA: ˈdublaʃ, AS: dublaš
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dublet
Wiktionary
rzecz. dublet m.
Wiktionary
1. aktor grający pewną rolę na przemian z innym aktorem;
2. osoba zastępująca aktora w scenach wymagających specjalnych umiejętności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zastępca aktora w scenach wymagających szczególnych umiejętności
(1.2) więz. wspólnik przestępcy
Wiktionary
Dubler (fr. "Doubleur", ang. "photo double", "body double") – osoba, która zastępuje aktora w różnych scenach, w których ten nie może uczestniczyć, np. szczególnie niebezpiecznych, albo wymagających specjalnego przygotowania lub umiejętności (np. jazdy konnej, fechtunku). Do znanych w historii kina dublerów zaliczyć można Yakimę Canutta oraz Shelley Michelle.
Wikipedia
(1.1) Proponuję zdjęcia w większej odległości i zastąpienie Zbyszka dublerem.
Wiktionary
rzecz. dublerstwo n., dublowanie n.
:: fż. dublerka ż.
czas. dublować ndk.
przym. dublerski, dubeltowy
Wiktionary
→ dubler
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zastępczyni aktora w scenach wymagających szczególnych umiejętności
Wiktionary
przym. dubeltowy
rzecz. dubler mos., dublerstwo n.
Wiktionary
→ dubler
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) film. związany z dublerem, dotyczący dublera
Wiktionary
rzecz. dubler mos., dublerstwo n.
przym. dubeltowy
Wiktionary
rzadko: dublowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzad. dublowanie, niepotrzebne wykonywanie tej samej czynności przez dwie różne osoby lub instytucje
Wiktionary
rzecz. dubler m., dublowanie n.
:: fż. dublerka ż.
czas. dublować ndk.
przym. dublerski
Wiktionary
1. drugi identyczny egzemplarz jakiegoś przedmiotu;
2. podwójny sukces w jakiejś dyscyplinie sportowej;
3. para elementów o jednakowym pochodzeniu, znaczeniu; każdy element tej pary;
4. imitacja kamienia szlachetnego, składająca się z kryształu i kolorowej podkładki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) drugi albo kolejny identyczny egzemplarz czegoś datadef|od 1827.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Słowa mięsiarz i masarz to dublety, oba pochodzą z prasłowiańskiego *męsarь, lecz masarz to pożyczka z języka czeskiego.
Wiktionary
rzecz. dublecik mrz.
Wiktionary
w brydżu posiadanie w danym kolorze dokładnie dwóch kart; dubel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) karc. w brydżu: dwie karty w tym samym kolorze
Wiktionary
(1.1) Przy trzech kartach w kolorze uzgadnianym liczy się 1 punkt za dubleton, 2 punkty za singla i 3 punkty za renons w każdym z pozostałych kolorów.
Wiktionary
1. → dublet;
2. potocznie: dwa razy większy lub bardziej intensywny od czegoś; podwójny, dubeltowy
SJP.pl
[czytaj dablin albo tradycyjnie dublin] stolica Irlandii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Irlandii;
Wiktionary
Du
Wikipedia
IPA: ˈdablʲĩn, AS: dablʹĩn
Wiktionary
rzecz. dublińczyk mos., dublinka ż.
przym. dubliński, poddubliński
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od: Dublin
Wiktionary
mieszkanka Dublina; Dublinka
SJP.pl
mieszkanka Dublina; Dublinianka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dublinu
Wiktionary
IPA: duˈblʲĩnka, AS: dublʹĩnka
Wiktionary
rzecz. Dublin mrz.
:: fm. dublińczyk mos.
przym. dubliński
Wiktionary
mieszkaniec Dublina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dublinu
Wiktionary
(1.1) Patryk jest dublińczykiem.
Wiktionary
IPA: duˈblʲĩj̃n͇t͡ʃɨk, AS: dublʹĩĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Dublin mrz.
:: fż. dublinka ż.
przym. dubliński
Wiktionary
[czytaj: dabliński albo tradycyjnie dubliński] przymiotnik od: Dublin (stolica Irlandii)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do miasta Dublin
Wiktionary
IPA: duˈblʲĩj̃sʲci, AS: dublʹĩĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dublin mrz., dublińczyk mos., dublinka ż.
Wiktionary
dawna złota moneta hiszpańska, równa wartości dwóch pistoli (XVI-XIX wiek)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) numizm. złota moneta o wartości 2 escudo używana w Hiszpanii m.in. w latach 1537–1817;
Wiktionary
Dublon – złota moneta hiszpańska o wartości 2 escudo, wprowadzona w 1537 r. przez cesarza Karola V na wzór pistola włoskiego i francuskiego, przedstawiająca w momencie wprowadzenia tarczę herbową z jednej i krzyż z drugiej strony. Od połowy XVIII w. krzyż został zastąpiony popiersiem.
Wikipedia
(1.1) Jeszcze u wróżbitów za ciężkie dublony ratunku szukała, jeszcze co dzień do kościoła biegała, po trzy klepsydry na dobę się modląc, ale w końcu na duchu upadła.
Wiktionary
futro barankowe z długim włosem
SJP.pl
1. wykonywać tę samą czynność co ktoś inny; powtarzać;
2. podwajać;
3. w łowiectwie: strzelić dwa razy i trafić dwie sztuki zwierzyny;
4. w biegach, wyścigach na torach zamkniętych: wyprzedzać przeciwnika o pełne okrążenie bieżni, toru;
5. podklejać nowe płótno pod obrazem
SJP.pl
czasownik
(1.1) podwajać (zwiększać dwa razy)
Wiktionary
przym. dubeltowy
rzecz. dubler mos., dublerstwo n.
Wiktionary
sztucznie otrzymany promieniotwórczy pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 105 i symbolu Db
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Db i liczbie atomowej 105;
Wiktionary
Du
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma dubn?
Wiktionary
IPA: dupn̥, AS: dupn̦
Wiktionary
przym. dubnowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Db; stara nazwa unnilpentium (Unp)
Wiktionary
miasto w Rosji
SJP.pl
Dubna ( Дубна) – miasto w centralnej europejskiej części Rosji, około 125 km na północ od Moskwy nad Wołgą. W Dubnej rozpoczyna się Kanał imienia Moskwy, łączący rzekę Wołgę z Moskwą.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. miasto na Ukrainie;
2. wieś na Ukrainie;
3. miejscowość w Czechach;
4. wieś w Polsce;
5. wieś na Słowacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w zachodniej części Ukrainy;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dubieński
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) dotyczący dubnu
Wiktionary
rzecz. dubn m.
Wiktionary
[czytaj: Dübła lub Dibła] nazwisko obce, np. Stanisław Dubois (1901-1942), polski działacz socjalistyczny i publicysta
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dubosarami, dotyczący Dubosar
Wiktionary
rzecz. Dubosary nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Mołdawii, w Naddniestrzu;
Wiktionary
Dubosary ( Dubăsari, Дубоссары, "Dubossary", Дубоссари, "Dubossary") – miasto w Mołdawii (Naddniestrze), nad Dniestrem, ośrodek administracyjny rejonu Dubosary. Liczba mieszkańców w 2014 roku wynosiła 25,060 ([]).
Nieopodal miejscowości Dubosary znajduje się elektrownia wodna.
Wikipedia
przym. dubosarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: Dubrownik, miasto w Chorwacji
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z Dubrownikiem, dotyczący Dubrownika
Wiktionary
rzecz. Dubrownik mrz., dubrowniczanin mos., dubrowniczanka ż.
przym. poddubrownicki
Wiktionary
mieszkaniec Dubrownika (miasta w Chorwacji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dubrownika, osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Dubrownik mrz.
:: fż. dubrowniczanka ż.
przym. dubrownicki
Wiktionary
mieszkanka Dubrownika (miasta w Chorwacji)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dubrownika; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Dubrownik mrz.
:: fm. dubrowniczanin mos.
przym. dubrownicki
Wiktionary
miasto w Chorwacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. portowe miasto na południu Chorwacji, nad Adriatykiem;
Wiktionary
Dubrownik ( Dubrovnik, Ragusa, Raguza) – miasto w Chorwacji, stolica żupanii dubrownicko-neretwiańskiej, siedziba Miasta Dubrownik. Jest położone w południowej Dalmacji nad Morzem Adriatyckim. Niegdyś ośrodek handlu rangi europejskiej, obecnie przede wszystkim ośrodek turystyki. Port handlowy i pasażerski. W 2021 roku liczyło 41 562 mieszkańców.
Wikipedia
(1.1) Dubrownik jest głównym ośrodkiem turystycznym Dalmacji.
Wiktionary
IPA: duˈbrɔvʲɲik, AS: dubrovʹńik
Wiktionary
rzecz. dubrowniczanin mos., dubrowniczanka ż.
przym. dubrownicki
Wiktionary
(1.1) peryfr. perła Adriatyku
Wiktionary
[czytaj: dabstep] rodzaj elektronicznej muzyki tanecznej, powstały pod koniec XX wieku
SJP.pl
Dubstep – gatunek elektronicznej muzyki tanecznej (klubowej) powstały pod koniec lat 90. XX wieku w Wielkiej Brytanii.
Wikipedia
dawniej: głupie rzeczy, bzdury, brednie; dziś tylko w związku frazeologicznym: duby smalone - brednie, głupstwa, androny
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: gruba i niska kobieta
SJP.pl
[czytaj: dukalia] w średniowiecznym prawie: uprawnienia przysługujące panującemu, np. prawo do bicia monet
SJP.pl
[czytaj: dukato] model samochodu marki Fiat
SJP.pl
[czytaj: ducze] tytuł Benita Mussoliniego jako wodza faszyzmu we Włoszech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. tytuł używany przez Benita Mussoliniego podczas rządów faszystowskich we Włoszech
Wiktionary
Du
Wikipedia
(1.1) Ogromna większość państw europejskich odnosiła się z największym krytycyzmem do rządów duce, widząc w nich przejawy brutalnej dyktatury.
Wiktionary
IPA: ˈdut͡ʃɛ, AS: duče
Wiktionary
[czytaj: duczento] okres rozwoju włoskiej sztuki średniowiecznej; duecento
SJP.pl
1. całokształt właściwości osobniczych, posiadanych przez człowieka w zakresie osobowości, temperamentu, emocji itd.; psyche, psychika, umysł, świadomość, dusza;
2. w niektórych systemach filozoficznych: niematerialny składnik rzeczywistości, byt osobowy o atrybutach sprawczych;
3. niematerialna istota, bezcielesna zjawa, zwłaszcza ludzka; zjawa, widmo, upiór;
4. niematerialny pierwiastek jednostki ludzkiej, człowieka; dusza;
5. treść decydująca o wartości, autentyczności nastroju, atmosfery czegoś;
6. wewnętrzna chęć do aktywności, działania, zdobywania czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) niematerialna postać, często obdarzona nadnaturalnymi zdolnościami;
(1.2) dusza ludzka
(1.3) zapał, entuzjazm
(1.4) umysł, myśli ludzkie
(1.5) temperament, usposobienie
(1.6) istota, treść, charakter czegoś
(1.7) stpol. odwaga
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Iwona utrzymuje się z wywoływania duchów podczas płatnych seansów spirytystycznych.
(1.3) Nie trać ducha, na pewno wszystko dobrze się skończy.
(1.4) W tej trudnej chwili będę z tobą duchem!
(1.6) Spotkanie odbyło się w duchu pojednania i miłości.
Wiktionary
IPA: dux, AS: duχ
Wiktionary
rzecz. duchak mos., duchacz mos., dusznik m., Dusiołek m., duszyca ż., dusza ż., duchowny m., duchowość ż., duchowieństwo n., duchota ż.
przym. duchowy, uduchowiony, duchowny, duchacki, duszny
przysł. duchowo
Wiktionary
(1.2) dusza
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) D. lp. od duch
(1.2) B. lp. od duch
Wiktionary
(1.1) Jest duch i nie ma ducha.
(1.2) Widzę ducha.
Wiktionary
IPA: ˈduxa, AS: duχa
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) rel. związany z duchakami, dotyczący duchaków
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) rel. należący do duchaków, będący ich własnością
Wiktionary
(2.1) Klasztor duchacki istniał również w Kaliszu.
Wiktionary
rzecz. duch mzw., duchak mos.
Wiktionary
członek Zgromadzenia Ducha Świętego pod opieką Niepokalanego Serca Maryi Panny, katolickiego zakonu założonego przez Klaudiusza Poullart des Places w 1703 roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. zakonnik ze zgromadzenia założonego przez sługę Bożego Klaudiusza Poullart des Places;
Wiktionary
(1.1) Na świecie pracę misyjną prowadzi około 3050 duchaczy różnych narodowości.
Wiktionary
rzecz. duch mzw.
Wiktionary
członkini katolickiego zakonu żeńskiego: Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rel. zakonnik z zakonu Ducha Świętego założonego w Montpellier około 1180 roku;
Wiktionary
(1.1) W 1220 Iwo Odrowąż sprowadził duchaków do Polski do Prądnika pod Krakowem (…)
Wiktionary
rzecz. duch m., dusza ż.
przym. duchacki, duchowy
Wiktionary
[czytaj: diszą] nazwisko, m.in.: Marcel Duchamp (1887-1968), malarz francuski, stworzył termin: ready-made, czyli użycie gotowych przedmiotów jako dzieła sztuki
SJP.pl
w szybki sposób, bez zwłoki; piorunem; w te pędy
SJP.pl
we Włoszech: księżna
SJP.pl
[czytaj: diSZES] ciężka tkanina jedwabna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
odmiana truskawek
SJP.pl
odmiana truskawek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Duchnowski – dawniej Duchna, potem de Duchny – szlachecka rodzina herbu Ślepowron (herb szlachecki). Pierwsza wzmianka o rodzinie w roku 1441. Ich gniazdem rodzinnym są dobra Duchny-Wieluny leżące w ziemi łomżyńskiej, powiecie zambrowskim, parafii rutkowskiej, i w ziemi bielskiej.
Wikipedia
1. wilgotność najczęściej połączona z wysoką temperaturą oraz brakiem ruchów mas powietrza; duszność, zaduch, parność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. duszne, parne powietrze
Wiktionary
IPA: duˈxɔta, AS: duχota
Wiktionary
rzecz. duch m., duszność ż.
przym. duszny
przysł. duszno
Wiktionary
nazwisko, m.in. David Duchovny, amerykański aktor filmowy i telewizyjny
SJP.pl
ogół duchownych w danym Kościele lub kraju; kler
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kośc. ogół duchownych danego kościoła lub wspólnoty religijnej, stan duchowny;
Wiktionary
Duchowieństwo, inaczej kler ( Clerus, z Kléros) – ogół duchownych danego Kościoła lub wspólnoty religijnej.
Pojęcie stanu duchownego powstało w prawie wyznaniowym, które zazwyczaj odróżnia duchowieństwo, czyli kler (gr. "kléros" „"udział"”), od wiernych, czyli laikatu (gr. "laos" „"lud"”).
Wikipedia
(1.1) Część szczególna dotycząca duchowieństwa została poświęcona zagadnieniom związanym z pełnieniem funkcji papieża, biskupa, proboszcza, wikariusza, zakonnika czy nauczyciela religii.
(1.1) Wykład był poświęcony roli duchowieństwa żydowskiego w czasie powstania styczniowego.
Wiktionary
rzecz. duch m., duchowny m., duchowość ż.
przym. duchowy, duchowny
przysł. duchowo
Wiktionary
(1.1) kler, stan duchowny
Wiktionary
forma przymiotnika.
(1.1) ż. od duchowny
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) rel. kobieta sprawująca posługę duchową, religijną
Wiktionary
przym. duchowny
rzecz. duchowny mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nauka o duszach i duchach
Wiktionary
związany z duchowieństwem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z duchowieństwem, dotyczący duchowieństwa
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) rel. osoba sprawująca posługę duchową, religijną
(2.2) rel. w katolicyzmie: osoba po święceniach kapłańskich
Wiktionary
(2.2) Liczba duchownych katolickich na świecie znacznie zmniejszyła się z winy tego przeklętego celibatu.
Wiktionary
IPA: duˈxɔvnɨ, AS: duχovny
Wiktionary
rzecz. duch mzw., duchowieństwo n., duchowość ż.
:: fż. duchowna ż.
przym. duchowy
przysł. duchownie, duchowo
Wiktionary
(2.1) osoba duchowna, kapłan, prezbiter, diakon
(2.2) reg. śl. wielebniczek
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób duchowy, dotyczący duchowości
Wiktionary
Duchowo ( Duchawe, 1936 - 1945 "Weinberge") – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Milicz.
Wikipedia
(1.1) Może powinienem być lekarzem albo mnichem. Zamiast wygłupiać się na scenie, rozwijać się duchowo, medytować?
Wiktionary
IPA: duˈxɔvɔ, AS: duχovo
Wiktionary
rzecz. duch m., duszek m., duchowość ż., dusza ż., zaduszki nmos., duchowny m., duchowieństwo n.
przym. duchowy, zaduszny, duchowny
Wiktionary
→ duchowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) to, co duchowe, co odnosi się do życia wewnętrznego człowieka
Wiktionary
Duchowość – pojęcie wieloznaczne, kojarzone albo z działaniem sił nadnaturalnych, albo ze szczególnym (często z wartościującym epitetem „wyższy”) wymiarem psychiki; może też być pojmowana w sposób łączący powyższe dwa sposoby, traktując wymiar duchowy jako należący do sfery nadnaturalnej.
Wikipedia
IPA: duˈxɔvɔɕt͡ɕ, AS: duχovość
Wiktionary
rzecz. duch m., duszek m., dusza ż., duchowny m., duchowieństwo n., uduchowienie n.
przym. duchowy, duchowny
przysł. duchowo
Wiktionary
przymiotnik od: duch
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do sfery ducha i duchowości
Wiktionary
(1.1) Jej częste spowiedzi wynikały z głębokiej potrzeby duchowej.
Wiktionary
IPA: duˈxɔvɨ, AS: duχovy
Wiktionary
rzecz. duchak mos., duch m., dusznik mos., duchowość ż., dusza ż., duchowieństwo n., duchowny mos.
przym. duchowny
przysł. duchowo
Wiktionary
1. całokształt właściwości osobniczych, posiadanych przez człowieka w zakresie osobowości, temperamentu, emocji itd.; psyche, psychika, umysł, świadomość, dusza;
2. w niektórych systemach filozoficznych: niematerialny składnik rzeczywistości, byt osobowy o atrybutach sprawczych;
3. niematerialna istota, bezcielesna zjawa, zwłaszcza ludzka; zjawa, widmo, upiór;
4. niematerialny pierwiastek jednostki ludzkiej, człowieka; dusza;
5. treść decydująca o wartości, autentyczności nastroju, atmosfery czegoś;
6. wewnętrzna chęć do aktywności, działania, zdobywania czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zapusty
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: duch
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈduxɨ, AS: duχy
Wiktionary
regionalnie: część pieca kuchennego do przechowywania i podgrzewania potraw; piekarnik, piecyk, dochówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duży kosz wiklinowy z dwoma uchami
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Agnieszka Duczmal, polska dyrygentka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. (zwykle w liczbie mnogiej) ludowy instrument muzyczny;
2. piszczałka (jako instrument muzyczny lub jego część);
3. potocznie: niedołęga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. ludowy instrument muzyczny dęty; zob. dudy.
(1.2) muz. jedna z piszczałek w instrumencie piszczałkowym
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) człowiek grający na dudach
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(3.1) pejor. ktoś niezdarny, nierozgarnięty
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(4.1) tylko w lm. zob. dudy.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈduda, AS: duda
Wiktionary
rzecz. dudziarz mos.
czas. dudzić
Wiktionary
(2.1) dudziarz; przest. dudarz
(3.1) gamoń, niedołęga, fujara, kiep, niedojda
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. autobus wyborczy wykorzystywany w kampaniach polskiego polityka Andrzeja Dudy
Wiktionary
osoba grająca na dudach; dudziarz; duda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. muz. dudziarz, człowiek grający na dudach
Wiktionary
(1.1) Biegą, biegą panienki, / biegą do dudarza dziadka. / „Witaj dudarzu, witamy radzi, / w wesołej przychodzisz dobie…”
Wiktionary
rzecz. dudy nmos., dudziarz m.
przym. dudziarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: dudka
SJP.pl
ptak z rzędu kraskowatych o charakterystycznym, brązowym czubie z piór na głowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Upupa epops|ref=tak., średni ptak wędrowny o upierzeniu w kolorach pomarańczowym, czarnym i białym, z czubem na głowie;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pot. głupiec
Wiktionary
Du
Wikipedia
(2.1) Doktor powtórzył tylko to, co jakiś dudek powiedział na śledztwie.
Wiktionary
IPA: ˈdudɛk, AS: dudek
Wiktionary
czas. dudzić
Wiktionary
miasto w Rosji, stolica Tajmyrskiego Okręgu Autonomicznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w azjatyckiej części Rosji, ośrodek administracyjny dawnego Tajmyrskiego (Dołgańsko-Nienieckiego) Okręgu Autonomicznego, w Kraju Krasnojarskim, nad Dudinką (1.2) i Jenisejem;
(1.2) geogr. rzeka w Rosji, prawy dopływ Jeniseju;
Wiktionary
Dudinka ( Дудинка) – miasto w azjatyckiej części Rosji, ośrodek administracyjny dawnego Tajmyrskiego (Dołgańsko-Nienieckiego) Okręgu Autonomicznego, w Kraju Krasnojarskim.
Położone jest na prawym brzegu Jeniseju, w miejscu, w którym wpada do niego rzeka Dudinka.
Wikipedia
1. piszczałka
2. dolna część stosiny pióra, zawierająca zeschłe błonki rogowe; dusza
3. potocznie: płuco bydlęce używane jako potrawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. gwara. piszczałka
(1.2) jedna z części ptasiego pióra
forma rzeczownika.
(2.1) D. B. lp. zob. dudek.
Wiktionary
(1.1) (…) albo Pacholęciu w dudki zagrajmy i na piszczałeczkach rozweselajmy (…)
Wiktionary
IPA: ˈdutka, AS: dutka
Wiktionary
(1.1) piszczałka
Wiktionary
bydlęce płuca przeznaczone do spożycia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Poznań. przest. pieniądze
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dudy nmos.
przym. dudziarski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dudkować.
Wiktionary
czas. dudkować ndk.
Wiktionary
rodzina ptaków o charakterystycznym dużym dziobie
SJP.pl
o cechach dudkowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. zabiegać o czyjeś względy
Wiktionary
IPA: dutˈkɔvat͡ɕ, AS: dutkovać
Wiktionary
rzecz. dudkowanie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rodzaj ptaków śpiewających
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dudlać.
Wiktionary
czas. dudlać ndk.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Poznań. płakać
Wiktionary
(1.1) Już som nie wiym, czy dudlać, czy śmiać mi się chce.
Wiktionary
rzecz. dudlanie n.
Wiktionary
[czytaj: DADli] miasto w Anglii
SJP.pl
Dudley – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii w hrabstwie West Midlands, w dystrykcie Dudley na południe od Wolverhampton, będące częścią konurbacji Black Country. W 2021 roku liczyło 64 270 mieszkańców.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. fryzj. kok
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk neclik
Wiktionary
zachłannie pić
SJP.pl
1. zmiana amplitudy drgania w wyniku nałożenia się dwóch fal o zbliżonych częstotliwościach;
2. odgłos powstały w wyniku takiego nałożenia się fal akustycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wydawanie głuchego odgłosu
Wiktionary
Dudnienie – okresowe zmiany amplitudy drgania wypadkowego powstałego ze złożenia dwóch drgań o zbliżonych częstotliwościach. Obserwuje się je dla wszystkich rodzajów drgań, w tym i wywołanych falami.
W roku 1955 A.T. Forrester, R.A. Gudmundsen i P.O. Johnson obserwowali dudnienie światła pochodzącego z dwóch niezależnych źródeł światła widzialnego o prawie identycznej częstotliwości. Uzyskano częstotliwość dudnień w zakresie mikrofal.
Wikipedia
rzecz. podudnienie n., zadudnienie n.
czas. dudnieć ndk., podudnić dk., zadudnić dk., zadudnieć dk., dudnić ndk.
przym. dudniący, dudnieniowy
Wiktionary
dudnić;
1. wydawać głuchy, buczący odgłos; huczeć;
2. o dźwięku:
a) brzmieć głucho i głośno;
b) wzmacniać się i osłabiać okresowo
SJP.pl
dudnieć;
1. wydawać głuchy, buczący odgłos; huczeć;
2. o dźwięku:
a) brzmieć głucho i głośno;
b) wzmacniać się i osłabiać okresowo
SJP.pl
dudnieć;
1. wydawać głuchy, buczący odgłos; huczeć;
2. o dźwięku:
a) brzmieć głucho i głośno;
b) wzmacniać się i osłabiać okresowo
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) wydawać głuchy odgłos
(1.2) o dźwięku: brzmieć głucho i głośno
(1.3) fiz. akust. o dźwięku złożonym z dwóch tonów o podobnej częstotliwości: wzmacniać się i osłabiać okresowo
(1.4) grać mocno uderzając klawisze
Wiktionary
IPA: ˈdudʲɲit͡ɕ, AS: dudʹńić
Wiktionary
rzecz. dudnienie n., podudnienie n., zadudnienie n.
czas. dudnieć ndk., podudnić dk., zadudnić dk., zadudnieć dk.
przym. dudniący, dudnieniowy
Wiktionary
(1.1) huczeć; war. dudnieć
(1.2) tętnić; war. dudnieć
(1.3) falować, oscylować; war. dudnieć
(1.4) bębnić; war. dudnieć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. partacz
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk bazger, ciachrocz, complok, pyprok; gw. Śląsk Cieszyński niszczyż
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dawna drobna moneta w indyjskim Puducherry
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
armeński instrument dęty drewniany z podwójnym stroikiem, wyrabiany zwykle z drewna moreli
SJP.pl
Du
Wikipedia
pieszczotliwie o dziecku, rzadziej o człowieku dorosłym
SJP.pl
osoba grająca na dudach; dudziarz; dudarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) muz. ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów stroikowych;
(1.2) pot. podroby, wnętrzności zwierząt (płuco, serce i wątroba)
(1.3) gw-pl|Poznań. płuca (zarówno zwierzęce jak i ludzkie)
(1.4) gw-pl|Bukowina. mankiety koszuli
Wiktionary
Zobacz też: Dudy.
Dudy, gajdy – instrument muzyczny dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych.
Wikipedia
(1.1) Ten Szkot gra na dudach.
(1.1) Mój tata grał na dudach; pięknie grywał pijany, • Ale kiedy na trzeźwo, okropnie rzępolił […]
(1.2) Wątróbka była tania, lub tzw. dudy — śledziona, płuca, kawałek serca itd..
(1.3) Coś mu tak w tych dudach rzęziało.
Wiktionary
IPA: ˈdudɨ, AS: dudy
Wiktionary
rzecz. dudziarz, dudarz
:: zdrobn. dudki
przym. dudziarski
czas. dudzić
Wiktionary
(1.1) reg. kozioł, gajdy, koza, niepoprawnie kobza
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka w azjatyckiej części Rosji w Kraju Krasnojarskim, prawy dopływ Piasiny;
Wiktionary
Dudypta ( Дудыпта) – rzeka w azjatyckiej części Rosji w Kraju Krasnojarskim, prawy dopływ Piasiny. Długość rzeki wynosi 387 km. Występują tu różne gatunki ryb np. muksun, czyr.
Dudypta uchodzi do Piasiny we wsi Kresty. Od tego miejsca przez 700 km aż do ujścia Piasina jest żeglowna.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
→ dudziarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) muz. związany z dudziarzem, dotyczący dudziarza
Wiktionary
(1.1) Zaraz po kapeli dudziarskiej wystąpił pieśniarz z Murzasichla.
Wiktionary
rzecz. dudarz mos., dudki lm nm., dudy lm nm., dudziarz mos.
Wiktionary
osoba grająca na dudach; dudarz; duda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. muzykant grający na dudach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdud͡ʑaʃ, AS: duʒ́aš
Wiktionary
rzecz. dudy nmos., dudarz mos., duda ż.
przym. dudziarski, dudowy
Wiktionary
(1.1) daw. duda, przest. dudarz, żart. dławiduda
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) daw. głupio wyglądać i nie móc słowa przemówić
(1.2) daw. trudzić kogoś, zajmować czyjś czas
(1.3) odpowiadać przełożonemu na irytujące pytaniafakt.
Wiktionary
rzecz. duda ż., dudy nmos., dudek m., dudzenie n., dudzista m.
przym. dudowy, dudkowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Dudziński – polskie nazwisko. Osoby o tym nazwisku:
Wikipedia
[czytaj: dueczento] okres rozwoju włoskiej sztuki średniowiecznej; ducento
SJP.pl
zdrobnienie od: duet
SJP.pl
cecha charakteryzująca to, co jest autentycznie hiszpańskie
SJP.pl
Duende, albo tener duende w wolnym tłumaczeniu oznacza „mieć duszę". Jest to stan, w którym rolę odgrywają silne emocje, ekspresja i autentyczność, często powiązane z flamenco. Ta artystyczna nazwa, powiązana zwłaszcza z muzyką pochodzi od nadprzyrodzonej postaci z mitologii hiszpańskiej, Duende.
Wikipedia
rzeka w Portugalii i Hiszpanii; Douro
SJP.pl
Duero (hiszp. "Duero", wym. ; port. "Douro", wym. ; łac. "Durius") – rzeka w Hiszpanii i Portugalii o długości 895 km, na odcinku około 130 kilometrów jest rzeką graniczną między tymi krajami. Najbardziej zasobna w wodę na Półwyspie Iberyjskim i trzecia pod względem długości. Obszar źródłowy w Górach Iberyjskich na wysokości 2080 m n.p.m. w masywie Sierra de Urbión, na północny zachód od miasta Soria w Hiszpanii.
Wikipedia
1. utwór na dwa głosy lub dwa instrumenty;
2. zespół dwuosobowy wykonujący taki utwór; duo;
3. para tancerzy lub łyżwiarzy występująca przed publicznością
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. zespół muzyczny złożony z dwóch osób
(1.2) muz. utwór muzyczny przeznaczony dla dwóch instrumentów lub na dwa głosy
(1.3) para tancerzy, łyżwiarzy itp. występujących przed publicznością
(1.4) w XVII–XVIII w.: ciepłe nakrycie głowy
Wiktionary
Duet – kompozycja przeznaczona dla dwóch śpiewaków lub utwór muzyczny na dwa głosy wokalne, będący samodzielnym dziełem lub częścią jednej z wielkich form muzycznych: opery, operetki, kantaty, oratorium. Duety wokalne często mają charakter pedagogiczny, wówczas występują pod łacińską nazwą "bicinium".
Wikipedia
(1.1) Na firmową imprezę szef zaprosił duet smyczkowy.
(1.2) Ten duet na skrzypce i wiolonczelę jest niezły, ale już pisał pan lepsze kompozycje.
Wiktionary
IPA: ˈduwɛt, AS: duu̯et
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. duecik m.
Wiktionary
(1.1) para
(1.3) para
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dufać.
Wiktionary
czas. zaufać, ufać, dufać ndk.
przym. zaufany
rzecz. zaufany mos.
Wiktionary
dawniej: ufać, wierzyć
SJP.pl
czasownik
(1.1) stpol. ufać, mieć nadzieję
Wiktionary
(1.1) (…) będzieszli wiernie dufać Panu swemu a będziesz chodził prawdziwemi drogami Jego (…).
Wiktionary
IPA: ˈdufat͡ɕ, AS: dufać
Wiktionary
rzecz. dufanie n., zaufany mos.
czas. ufać, zaufać
przym. zaufany
Wiktionary
kulka ziemniaczana smażona na głębokim oleju
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: dufnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dufny
SJP.pl
1. zarozumiały; pewny siebie;
2. pełen wiary, ufny
SJP.pl
[czytaj: diFUR] szczyt w Alpach
SJP.pl
drewniany, łukowaty przedmiot służący do przymocowania rzemieni przy chomącie do dyszli zaprzęgu; duha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) drewniany, łukowaty przedmiot służący do przymocowania rzemieni przy chomącie do dyszli zaprzęgu
Wiktionary
Du
Wikipedia
IPA: ˈduɡa, AS: duga
Wiktionary
czas. dugować
Wiktionary
(1.1) duha
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. długi
Wiktionary
samolot marki Douglas; Douglas
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. długopis
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Kaszuby, powiat kartuski, powiat wejherowski, Kociewie, powiat tczewski, Warmia, Kujawy, Kurpie, nad Narwią, Ciechanowiec, Sługocice (gmina Będków). podważać, podnosić ciężar za pomocą dugi (także. drąga, łomu, dźwigni)
(1.2) gw-pl|Warszawa, powiat ciechanowski, powiat koniński. nieść, dźwigać lub ciągnąć ciężki przedmiot; także. rzad. dźwigać, podnosić kogoś
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) gw-pl|Wejherowo. nadawać się, przydawać się; być zdatnym, być coś wartym
Wiktionary
(1.2) gw-pl|Warszawa.: Od dźwigania aż mi ręce // Osłabli, // A że pełne dugowałem // Wciąż beczki, // Więc se człowiek podchmieliwał // Troszeczki.
(1.2) gw-pl|Warszawa.: — A co! zmęczyłeś się? — nie ma rady, trzeba dźwigać bo doktorzy utrzymują że przy takiej pracy opadną nam brzuszki. // — E wiesz co? — to chyba blaga, ja już drugi snopek duguję do góry a jednak brzuch mi jakoś nic a nic nie opada.
(1.2) Za tydzień poszedł chłopak na przewiady, zobaczył, że szafa skończona, coś go kołka skusiło szafę na plecy brać i do domu dugować! Ze Żychlina galanty sztuk drogi, szafisko ciężkie, — oberwał się może, czy co?
(1.2) Zaprowadziły mnie do stodoły, omotały nogi postronkiem, przerzuciły postronek przez belkę i dalej dugować w górę…
(1.2) Pan Prot również polowanka // Zapaleniec wielki — // Ten nie chybia wcale nigdy, // Bo strzela z… butelki — // A nad ranem kiedy wraca, // To, jak antypody, // Aż go muszą stróże nocni // Dugować na schody!..
Wiktionary
rzecz. duga ż.
Wiktionary
(1.3) gw. Powiśle korsować
Wiktionary
drewniany, łukowaty przedmiot służący do przymocowania rzemieni przy chomącie do dyszli zaprzęgu; duga
SJP.pl
Zobacz też: Duha (rejon smorgoński).
Duha ( Дуга) – wieś na Ukrainie, w obwodzie żytomierskim, w rejonie zwiahelskim, w hromadzie Baraszi. W 2001 roku liczyła 80 mieszkańców.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. gw-pl|Spisz. tytoń do fajki
(1.2) gw-pl|Zakopane. tytoń do fajki pochodzenia węgierskiego
Wiktionary
[czytaj: dizburczyk] mieszkaniec Duisburga (miasta w Niemczech)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Duisburga; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Duisburg mrz.
:: fż. duisburka ż.
przym. duisburski
Wiktionary
[czytaj: dizburk] miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto położone w zachodniej części Niemiec, w Zagłębiu Ruhry;
Wiktionary
Duisburg – miasto na prawach powiatu położone w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Düsseldorf, w Zagłębiu Ruhry ("Ruhrgebiet"). Miasto leży nad Renem i jest dużym ośrodkiem przemysłowym.
Wikipedia
rzecz. duisburczyk mos., duisburka ż.
przym. duisburski
Wiktionary
[czytaj: dizburka] mieszkanka Duisburga (miasta w Niemczech)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Duisburga; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Duisburg mrz.
:: fm. duisburczyk mos.
przym. duisburski
Wiktionary
[czytaj: dizburski] dotyczący Duisburga (miasto w Niemczech)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Duisburgiem, dotyczący Duisburga
Wiktionary
rzecz. Duisburg mrz., duisburczyk mos., duisburka ż.
Wiktionary
regionalnie: zamieć śnieżna, deszcz z wiatrem
SJP.pl
rodzaj antylopy
SJP.pl
Dujker ("Cephalophus") – rodzaj ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).
Wikipedia
rodzaj małp wąskonosych z rodziny makakowatych
SJP.pl
Duk ("Pygathrix") – rodzaj ssaków naczelnych z podrodziny gerez (Colobinae) w obrębie rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).
Wikipedia
zdrobnienie od: dukat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dukat
Wiktionary
(1.1) To nie dukat, lecz tylko mały dukacik.
Wiktionary
rzecz. dukat m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dukać.
Wiktionary
czas. dukać ndk.
Wiktionary
[czytaj: diKA] nazwisko, m.in. Paul Dukas (1865-1935), francuski kompozytor
SJP.pl
złota moneta bita w Wenecji od 1284 roku i rozpowszechniona potem w całej Europie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. numizm. złota moneta używana w Europie od XIII do XIX w.;
(1.2) hist. metrol. miara masy określająca stosunek ilości metalu szlachetnego do wagi brutto stopu
(1.3) hist. adm. jednostka terytorialna średniowiecznej bizantyjskiej organizacji wojskowej
Wiktionary
Dukat – złota lub srebrna moneta używana w Europie od późnego średniowiecza do początków XX wieku. Według niektórych źródeł określenie to należy ograniczać jedynie do złotej monety europejskiej, o masie ok. 3,5 grama, której pierwowzorem był złoty floren bity we Florencji od 1252 r.
Wikipedia
(1.1) Dam ci trzysta dukatów i miejsce na moim dworze.
Wiktionary
IPA: ˈdukat, AS: dukat
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dukacik m.
przym. dukatowy
Wiktionary
(1.1) czerwony złoty, pot. czerwoniec, holender; daw. cząty
Wiktionary
przymiotnik od: dukat
SJP.pl
czytać, mówić coś z trudem, nieporadnie, jąkając się
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) mówić z trudem, niewyraźnie lub jąkając się
Wiktionary
(1.1) Dukał tak przez całą prezentację.
Wiktionary
IPA: ˈdukat͡ɕ, AS: dukać
Wiktionary
czas. wydukać dk.
rzecz. dukanie n., wydukanie n.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dukla
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dukli, związany z Duklą
Wiktionary
IPA: duˈcɛlsʲci, AS: duḱelsʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dukla ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mały szyb górniczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dukla – miasto w woj. podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dukla. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. krośnieńskiego. Dukla leży w dawnej ziemi krakowskiej historycznej Małopolski.
Według danych Urzędu Gminy miasto liczyło 1865 mieszkańców na dzień 31 grudnia 2025.
Wikipedia
(1.1) Pierwsza wzmianka o Dukli pochodzi z roku 1336.
Wiktionary
IPA: ˈdukla, AS: dukla
Wiktionary
przym. dukielski
Wiktionary
mieszkaniec Dukli
SJP.pl
mieszkanka Dukli
SJP.pl
potocznie: powiedzieć coś z dużą trudnością, nieporadnie, jąkając się; wydukać
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dukszt
Wiktionary
rzecz. Dukszty lm.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu uciańskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. duksztański
Wiktionary
1. prosta droga w lesie powstała przez wycięcie drzew; linia ostępowa, tryba, przesieka;
2. wygląd pisma, wynikający z szybkości pisania i sposobu prowadzenia pióra;
3. dawniej: wygląd liter w piśmie lub w druku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) leśn. leśna droga podziałowa powstała po wycięciu pasa drzew
(1.2) przen. kierunek czyichś działań bądź rozwoju czegoś
(1.3) przest. ogólny wygląd liter w piśmie odręcznym lub w druku, także. sposób rysowania
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) przesieka, tryba
Wiktionary
wałek w maszynie drukarskiej, służący do rozprowadzania farby
SJP.pl
dawniej, dziś gwarowo:
1. palić papierosa;
2. pić wódkę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. gwara. obozowa: jeniecki obóz przejściowy
Wiktionary
IPA: ˈdulak, AS: dulak
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łódź. lufka do papierosów
Wiktionary
(1.1) fifka
Wiktionary
[czytaj: dulczian] dawny instrument muzyczny z grupy aerofonów, popularny w muzyce renesansu i baroku, prototyp fagotu; dolcian, dulcjan
SJP.pl
[czytaj: dulc-imer] prototyp fortepianu, rodzaj cymbałów z klawiaturą i drewnianymi młoteczkami obciągniętymi skórą
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawny instrument muzyczny z grupy aerofonów, popularny w muzyce renesansu i baroku, prototyp fagotu; dolcian, dulcian
SJP.pl
syntetyczny środek słodzący używany przez diabetyków
SJP.pl
Dulcyna (z dulcis – słodki) – organiczny związek chemiczny, arylowa pochodna mocznika. Odkryta w 1884 roku przez Josepha Berlinerbaua. Jest to biały krystaliczny proszek rozpuszczalny w wodzie, około 100–300 razy słodszy od cukru spożywczego. W przeciwieństwie do sacharyny nie daje gorzkiego posmaku. W pierwszej połowie XX wieku była stosowana jako sztuczny środek słodzący.
Wikipedia
przestarzale, ironicznie: ukochana, dama serca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. iron. wybranka, ukochana, dama serca
Wiktionary
(1.1) Spójrz, znów kupił kwiaty dla tej swojej dulcynei.
Wiktionary
IPA: ˌdult͡sɨ̃ˈnɛa, AS: dulcỹnea
Wiktionary
(1.1) bogdanka
Wiktionary
związek organiczny stosowany w medycynie występujący w soku niektórych drzew podzwrotnikowych
SJP.pl
potocznie:
1. trudzić się, ślęczeć nad czymś;
2. przebywać gdzieś z przymusu
SJP.pl
ślęczeć nad czymś, trudzić się
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. wyduldać)
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pić
Wiktionary
czas. wyduldać dk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzymskokatolicki kult świętych, aniołów, relikwii itp.
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawniej, dziś gwarowo:
1. palić papierosa;
2. pić wódkę
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
ruchomy pierścień metalowy lub widełki, przymocowane do burty łodzi, służące do osadzania wioseł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. element łodzi wioślarskiej w postaci ruchomego pierścienia metalowego lub widełek, przymocowanych do burty łodzi, służący do utrzymywania wiosła w odpowiedniej pozycji;
Wiktionary
Nie mylić z: Dukla.
Dulka – część łodzi wioślarskiej służąca do utrzymywania wiosła w odpowiedniej pozycji.
Umieszczona bezpośrednio na burcie (łodzie turystyczne, rybackie) lub na odsadni w łodziach sportowych.
Wikipedia
(1.1) Skórzany mankiet wiosła zabezpiecza je przed ścieraniem przez dulkę.
(1.1) Wkładamy wiosła w dulki i ruszamy.
Wiktionary
IPA: ˈdulka, AS: dulka
Wiktionary
[czytaj: dales] nazwisko, m.in. John Dulles (1888-1959), amerykański polityk, Człowiek Roku magazynu Time w 1954
SJP.pl
konik dulmeński - niemiecka rasa kuców
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) farm. lek z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny o wzorze sumarycznym wzór chemiczny|C18H19NOS., stosowany w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych oraz przewlekłego bólu;
Wiktionary
Duloksetyna – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), stosowany w leczeniu depresji, zespołu lęku uogólnionego, bólu w neuropatii cukrzycowej i fibromialgii. Została zatwierdzona przez FDA w 2004 r. W niektórych krajach stosowana w terapii wysiłkowego nietrzymania moczu (SUI)[].
Wikipedia
(1.1) Inny psychiatra, do którego poszłam już sama, zaproponował duloksetynę.
Wiktionary
dziedzina historii zajmująca się niewolnictwem
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
obłuda, kołtuneria, zakłamana moralność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. drobnomieszczańskie zakłamanie, kołtuneria, ciasnota horyzontów, faryzeuszostwo, przy jednoczesnym wysokim mniemaniu o własnych walorach moralnych
Wiktionary
Dulszczyzna – postawa filistra i kołtuna. Pojęcie zostało wprowadzone do języka polskiego dzięki sukcesowi teatralnemu dramatu "Moralność pani Dulskiej" Gabrieli Zapolskiej.
Wikipedia
(1.1) Jesteś jednak zarażony dulszczyzną. Ciekawa jestem, jak ty byś się czuł, gdybyś urodził dziecko i był bez grosza u obcych ludzi.
Wiktionary
IPA: dulˈʃt͡ʃɨzna, AS: dulščyzna
Wiktionary
(1.1) podwójna moralność
Wiktionary
miasto w Stanach Zjednoczonych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Duląbka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Dębowiec. Ma status sołectwa.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Świętego Michała Archanioła w Cieklinie.
W 1595 roku wieś położona w powiecie bieckim województwa krakowskiego była własnością starosty krasnostawskiego Jana Mniszcha
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
forma rzeczownika.
(1.1) D. lm. od: duma
Wiktionary
Dum (tłumaczenie: "Odwaga", angielski tytuł "Strength", niemiecki "Dum: Blutige Rache") to bollywoodzki thriller z 2003 roku wyreżyserowany przez E. Nivas, autora "Shool" i "Bardaasht". W rolach głównych Vivek Oberoi i Atul Kulkarni oraz Dia Mirza. Tematem filmu jest śmiertelne zmaganie dwóch mężczyzn: zdecydowanego na śmierć w obronie rodziny, ukochanej i swoich ideałów Udaya (Vivek Oberoi) i sprzedajnego, zabijającego bez skrupułów policjanta Shankara (Atul Kulkarni).
Wikipedia
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== dum (język duński.) ==
wymowa.
znaczenia.
przymiotnik
(1.1) głupi
odmiana.
(1.1) dum, dumt, dumme
przykłady.
(1.1) Din dumme ko! → Ty głupia krowo!
Wiktionary
IPA: dũm, AS: dũm
Wiktionary
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== dum (język duński.) ==
wymowa.
znaczenia.
przymiotnik
(1.1) głupi
odmiana.
(1.1) dum, dumt, dumme
przykłady.
(1.1) Din dumme ko! → Ty głupia krowo!
składnia.
kolokacje.
synonimy.
antonimy.
(1.1) klog
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
rzecz. dumhed
czas. dumme sig
Wiktionary
antonimy.
hiperonimy.
hiponimy.
holonimy.
meronimy.
pokrewne.
frazeologia.
etymologia.
uwagi.
tłumaczenia.
źródła.
== dum (język duński.) ==
wymowa.
znaczenia.
przymiotnik
(1.1) głupi
odmiana.
(1.1) dum, dumt, dumme
przykłady.
(1.1) Din dumme ko! → Ty głupia krowo!
składnia.
kolokacje.
synonimy.
Wiktionary
pocisk ze spiłowanym czubkiem
SJP.pl
1. poczucie własnej wartości, godność
2. ktoś lub coś będące powodem do chluby
3. utwór literacki, rodzaj ballady historycznej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) poczucie osobistej godności
(1.2) zbyt wysokie mniemanie o sobie;
(1.5) przest. myśl, rozmyślanie, marzenie
(1.6) polit. izba niższa parlamentu rosyjskiego;
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: dumać
Wiktionary
Duma – poczucie własnej godności i wartości; stan zadowolenia z siebie samego z powodu podejmowanych wysiłków czy uzyskanych korzyści. Duma neurotyczna to termin stworzony przez Karen Horney na określenie stanu nerwicowego, w którym poczucie dumy jest nieadekwatnie wysokie w stosunku do rzeczywistych osiągnięć.
Wikipedia
(1.1) Na obrazie widać zdecydowanego XVI-wiecznego (= szesnastowiecznego) szlachcica patrzącego przed siebie z wyraźną dumą.
(1.2) Ze słyszalną dumą w głosie stwierdziła, że świat byłby piękniejszy, gdyby wszyscy byli tacy jak ona.
(1.3) Gratulujemy ci wszyscy z całego serca z okazji wygrania konkursu. Jesteś dumą naszej rodziny.
(1.4) Dumy pochodzą z XVII wieku i wykonywane były przy akompaniamencie różnych instrumentów.
Wiktionary
IPA: ˈdũma, AS: dũma
Wiktionary
rzecz. zaduma ż., dumanie n.
czas. dumać ndk.
przym. dumny
przysł. dumnie
Wiktionary
(1.1) godność, ambicja, honor
(1.2) pycha, nieprzystępność, wyniosłość
(1.3) chluba, chwała, ozdoba
Wiktionary
forma rzeczownika.
(1.1) N. lm. od: duma
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dumać.
Wiktionary
czas. dumać ndk.
rzecz. duma ż.
Wiktionary
[czytaj: diMA] nazwisko francuskie, m.in. Aleksander Dumas (1802-1870) - pisarz francuski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
w stylu utworów Aleksandra Dumasa, nawiązujący do jego bohaterów
SJP.pl
książkowo: rozmyślać, roztrząsać coś w myślach, zastanawiać się; medytować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) myśleć, zastanawiać się
Wiktionary
(1.1) Nad czym tak dumasz?
Wiktionary
IPA: ˈdũmat͡ɕ, AS: dũmać
Wiktionary
rzecz. duma ż., dumanie n., dumka ż.
Wiktionary
(1.1) medytować, rozmyślać
Wiktionary
książkowo: rozmyślać, roztrząsać coś w myślach, zastanawiać się; medytować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
liryczna, ludowa pieśń ukraińska w formie ballady lub utwór literacki oparty na tej pieśni
SJP.pl
Dumka – ukraińska wielozwrotkowa pieśń w formie ballady o rzewnym nastroju, często wyrażająca żal po utraconej osobie lub tęsknotę do jakiegoś miejsca czy wydarzenia; zwykle wykonywana z towarzyszeniem bandury.
Dumka to też forma muzyczna rozwinięta w okresie romantyzmu i będąca bliskim odpowiednikiem elegii; często wzorowana na ukraińskich dumkach.
Wikipedia
[czytaj: dami] wersja nowego czasopisma albo gazety prezentowana potencjalnym czytelnikom, reklamodawcom, drukarniom itp.
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) w sposób dumny
Wiktionary
(1.1) Chodził dumnie wyprostowany, prężył mięśnie i lśnił jak wysmarowany oliwą gladiator.
Wiktionary
przym. dumny
rzecz. duma ż.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dumnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dumny
SJP.pl
stawać się dumnym
SJP.pl
mający poczucie własnej wartości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pewny siebie, mający poczucie własnej godności
(1.2) wyniosły, pyszny, o wygórowanym mniemaniu
(1.3) zadowolony z czegoś, mający dumę, satysfakcję z czegoś lub kogoś
Wiktionary
(1.3) Był zresztą ze swego pochodzenia dumny, pamiętam, jak kiedyś oświadczył: "Wyście jeszcze po drzewach chodzili, kiedy my tworzyliśmy już wielką kulturę!"
Wiktionary
IPA: ˈdũmnɨ, AS: dũmny
Wiktionary
rzecz. duma ż.
przysł. dumnie
Wiktionary
(1.1) ambitny, honorowy, reg. śl. pyszny
(1.2) zarozumiały, zadufany, dufny
Wiktionary
minerał z grupy krzemianów o granatowo-niebieskiej barwie
SJP.pl
Dumortieryt – minerał z gromady krzemianów. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego paleontologa M.E. Dumortiera (1803-1876).
Wikipedia
pojazd mechaniczny zaopatrzony w wywrotkę kolebkową, służący do przewożenia materiałów sypkich
SJP.pl
[czytaj: damping] sprzedaż towarów po cenach niższych od kosztów produkcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) ekon. sprzedaż towarów za granicą po cenach niższych niż te, za które sprzedaje się je w swoim kraju;
Wiktionary
Dumping (ang. imiesłów od czasownika "dump" ‘wywalać; zrzucać; zarzucać’ [w domyśle: rynek towarami]) – polityka gospodarcza polegająca na sprzedaży swoich produktów za granicę po cenach niższych niż na rynku krajowym (dumping cenowy, " price dumping") lub po cenach niższych od kosztów ich wytworzenia (dumping kosztowy, " cost dumping").
Wikipedia
przym. dumpingowy
przysł. dumpingowo
Wiktionary
[czytaj: dampingować] sprzedawać po cenach niższych niż koszty produkcji; stosować dumping
SJP.pl
[czytaj: dampingowy] przymiotnik od: dumping, np. ceny dumpingowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od dumping
Wiktionary
IPA: ˌdãmpʲĩŋˈɡɔvɨ, AS: dãmpʹĩŋgovy
Wiktionary
rzecz. dumping m.
Wiktionary
rzeka w Europie, druga pod względem długości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Europie;
Wiktionary
Dunaj (łac. "Danubius", niem. "Donau", słowac. "Dunaj", słoweń. "Donava", węg. "Duna", chorw. "Dunav", serb. i bułg. Дунав, rum. "Dunărea", ukr. Дунай) – druga co do długości (po Wołdze) rzeka w Europie.
Rzeka przepływa z zachodu na wschód przez wiele europejskich krain geograficznych, z których największe to Wyżyna Bawarska, Kotlina Panońska i Nizina Wołoska. Jej dorzecze pokrywa duże rejony Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej.
Wikipedia
(1.1) Dunaj to druga co do długości rzeka Europy.
Wiktionary
IPA: ˈdũnaj, AS: dũnai ̯
Wiktionary
rzecz. Podunaje n.
przym. dunajski, naddunajski, zadunajski, środkowodunajski
Wiktionary
rzeka w południowej Polsce, prawy dopływ Wisły
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej Polsce, prawobrzeżny dopływ Wisły;
Wiktionary
Du
Wikipedia
(1.1) W podtarnowskich Zgłobicach wyłowiono z Dunajca ciało 57-letniej kobiety.
(1.1) Wierzby, które rodzą gruszki znaleźć można w Szczawnicy nad Dunajcem oraz w arboretum w Kórniku.
Wiktionary
IPA: dũˈnajɛt͡s, AS: dũnai ̯ec
Wiktionary
przym. dunajecki
Wiktionary
przymiotnik od: Dunajec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dunajcem, dotyczący Dunajca
Wiktionary
rzecz. Dunajec mrz.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Dunajewski (forma żeńska: Dunajewska; liczba mnoga: Dunajewscy) – polskie nazwisko.
Wikipedia
→ Dunaj
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z rzeką Dunaj
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) I wnet porwał ją dunajski prąd i szybko zniknęła za horyzont.
Wiktionary
IPA: dũˈnajsʲci, AS: dũnai ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dunaj m.
przym. naddunajski
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przym. od Szwaba dunajskiego
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś, a dawniej miasteczko, na Ukrainie w obwodzie lwowskim;
Wiktionary
Dunajów (ukr. Дунаїв) – wieś na Ukrainie w obwodzie lwowskim.
Wieś położona 19 km na wschód od Przemyślan nad Złotą Lipą. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Dunajów w powiecie przemyślańskim województwa tarnopolskiego.
Wikipedia
przym. dunajowski
Wiktionary
[czytaj: diNĄ] nazwisko, m.in. Jean Henri Dunant (1828-1910), założyciel Czerwonego Krzyża
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: DAnełej] nazwisko
SJP.pl
[czytaj: danken lub dunkan] nazwisko, m.in. Isadora Duncan (1877-1927), amerykańska tancerka
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: dandi] miasto w Szkocji
SJP.pl
Du
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) reg. pozn. wydzielina z nosa
Wiktionary
(1.1) smark, reg. pozn. babol
Wiktionary
dawniej, żartobliwie: piorun; dziś żywe w potocznych związkach frazeologicznych "niech cię (mnie, go itp.) dunder świśnie" albo "bodaj cię (mnie, go itp.) dunder świsnął" - niech przepadnie, niech cię (mnie, go itp.) piorun strzeli
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) żart. wyrażający zdziwienie lub gniew, zazwyczaj w wyrażeniu: niech to dunder świśnie
(1.2) gwara. pot. grzmot
Wiktionary
dawniej, rubasznie: zrzędzić, gromić, łajać
SJP.pl
[czytaj: danfermlajn] miasto w Szkocji
SJP.pl
Dunfermline (gael. "Dùn Phàrlain") – miasto ("city") w Szkocji, w regionie Fife. Miasto usytuowane jest w pobliżu zatoki Firth of Forth na Morzu Północnym.
Miasto jest historyczną stolicą Szkocji. Robert I Bruce został pochowany w tutejszym opactwie Dunfermline Abbey założonym w 1070 roku. Jest otoczone od północy po południe doliną Pittencrieff. W 2005 r. miasto liczyło ok. 39 tys. mieszkańców.
Wikipedia
naród w Chinach
SJP.pl
Du
Wikipedia
przedstawiciel narodu mieszkającego w Kirgistanie i południowym Kazachstanie
SJP.pl
przedstawicielka narodu mieszkającego w Kirgistanie i południowym Kazachstanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka grupy etnicznej pochodzenia chińskiego, zamieszkującej Kirgistan i Kazachstan;
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Dunganin mos.
przym. dungański
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dunganami
rzeczownik, rodzaj męski
(2.1) jęz. język Dunganów;
Wiktionary
rzecz. Dunganin mos., Dunganka ż.
Wiktionary
jednomasztowy statek z trójkątnym żaglem, używany od starożytności w Indiach
SJP.pl
marka papierosów
SJP.pl
Dunhill – ekskluzywna marka papierosów produkowanych przez British American Tobacco. Zazwyczaj ich cena jest wyższa od średniej ceny papierosów sprzedawanych w danym regionie. Są eksportowane głównie do Europy, południowej Azji, Nowej Zelandii i Australii, ale można je również kupić przez internet lub w sklepach tytoniowych w USA, Malezji i Kanadzie. Są dostępne na Cyprze i w Czechach. W Indonezji produkcją papierosów pod marką Dunhill zajmuje się Bentoel Group.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Duninowo (kaszb. "Dëninowò", Dünnow) – wieś w północnej Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Ustka. Ma status sołectwa. Wieś leży przy drodze wojewódzkiej nr 203.
Wieś stanowi sołectwo Duninowo, w którego skład wchodzi również miejscowość Duninówko oraz Kolonia Duninowo.
Wikipedia
głębinowa skała magmowa złożona głównie z oliwinu, zawierająca domieszki chromitu, piroksenu i magnetytu; oliwinit
SJP.pl
Du
Wikipedia
agromiasteczko na Białorusi
SJP.pl
Duniłowicze (biał. Дунілавічы) – agromiasteczko na Białorusi w obwodzie witebskim w rejonie postawskim. Leży nad jeziorem Bladym i Świdno. Przez miejscowość biegnie droga R110, a na południe od niej droga R45.
Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie oszmiańskim województwa wileńskiego.
Wikipedia
potocznie: sznurowany but sportowy z nisko wyprofilowaną podeszwą i wzmacniającym kołnierzem; Nike Dunk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczyna narodowości duńskiej lub obywatelka Danii
Wiktionary
(1.1) Marcin przyjaźni się z sympatyczną Dunką.
Wiktionary
IPA: ˈdũŋka, AS: dũŋka
Wiktionary
rzecz. Dania ż., duński mrz.
:: fm. Duńczyk mos.
przym. duński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) spoż. ciemne piwo pszeniczne
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Piotr zabiera się za warzenie dunkela.
Wiktionary
IPA: ˈdũŋkɛl, AS: dũŋkel
Wiktionary
rasa psów gończych pochodząca z Norwegii
SJP.pl
Dunker – rasa psa, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do podsekcji psów gończych o średniej wielkości. Podlega próbom pracy.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dunkierki
Wiktionary
IPA: dũŋʲˈcɛrt͡ʃɨk, AS: dũŋʹḱerčyk
Wiktionary
rzecz. Dunkierka ż.
:: fm. dunkierka ż.
przym. dunkierski
Wiktionary
miasto we Francji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dunkierki
Wiktionary
Dunkierka ( Dunkerque, ; Duinkerke) – miasto we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Nord, położone nad Morzem Północnym, usytuowane niedaleko granicy z Belgią; najbardziej wysunięte na północ miasto Francji.
Wikipedia
IPA: dũŋʲˈcɛrka, AS: dũŋʹḱerka
Wiktionary
rzecz. Dunkierka ż.
:: fm. dunkierczyk mos.
przym. dunkierski
Wiktionary
przymiotnik od: Dunkierka
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dunkierki, związany z Dunkierką
Wiktionary
(1.1) Królewskie Siły Powietrzne (RAF) spotkało w czasie kampanii dunkierskiej i po niej wiele nieuzasadnionych zarzutów.
Wiktionary
IPA: dũŋʲˈcɛrsʲci, AS: dũŋʹḱersʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dunkierka ż., dunkierczyk mos., dunkierka ż.
Wiktionary
marka opon
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
śrut o średnicy 1 do 1,75 mm
SJP.pl
muzyczny duet
SJP.pl
Duo – forma muzyczna oznaczająca dwóch muzyków grających na różnych lub jednakowych instrumentach muzycznych, z których żaden nie pełni funkcji akompaniującej lub utwór na dwa instrumenty.
Typową formą duo jest utwór na dwoje skrzypiec z akompaniamentem basu generalnego (sonata triowa). Duo było również utożsamiane od połowy XVIII wieku z sonatą na skrzypce oraz fortepian.
Wikipedia
liczba 10 do potęgi 75.
SJP.pl
liczba wynosząca 10^72
SJP.pl
Duodecylion – liczba 1072, czyli jedynka i 72 zera w zapisie dziesiętnym.
W krajach stosujących tzw. krótką skalę (głównie kraje anglojęzyczne) duodecylion oznacza 1039, czyli sekstyliard w pozostałych krajach.
W układzie SI mnożnikowi 1072 nie odpowiada żaden przedrostek jednostki miary.
Wikipedia
odległość (interwał) między dwoma dźwiękami wynosząca 12 stopni skali
SJP.pl
odległość (interwał) między dwoma dźwiękami wynosząca 12 stopni skali
SJP.pl
Duodecyma – interwał złożony zawarty między dwunastoma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje duodecyma czysta. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.
Wikipedia
dioda składająca się z dwóch zespołów elektrod
SJP.pl
Du
Wikipedia
zapis muzyczny: dwie nuty w miejscu, w którym powinny występować trzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. figura rytmiczna, w której nuta z kropką dzieli się na dwie równe części;
Wiktionary
Duola – nieregularne rozwinięcie rytmiczne, w którym figura rytmiczna składa się z dwóch zamiast trzech równych części (nut tej samej wartości czasowej). W notacji duola zwykle oznaczana jest cyfrą 2 i łukiem.
Wikipedia
(1.1) Mozart nie zwykł używać duoli w swych kompozycjach.
Wiktionary
IPA: duˈwɔla, AS: duu̯ola
Wiktionary
funkcjonowanie na rynku zbytu dwóch konkurujących ze sobą producentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ekon. występowanie na rynku tylko dwóch konkurujących na tym samym polu podmiotów gospodarczych;
(1.2) polit. sytuacja, w której na scenie polityczniej działają tylko dwie liczące się i konkurujące partie polityczne, marginalizujące inne siły polityczne
Wiktionary
Duopol – sytuacja na rynku, w której konkurują między sobą dwaj przedsiębiorcy i ta forma konkurencji oligopolistycznej jest wykorzystywana do analizy. Najczęściej omawiane modele duopolu to:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) staroż. mar. zob. birema.
Wiktionary
słowo oznaczające mocne i głośne uderzenie w kogoś lub w coś, zwykle po upadnięciu
SJP.pl
wulgarnie:
1. pośladki, tyłek; zad, rzyć,
2. atrakcyjna seksualnie kobieta; laska, dziwa, dupencja, towar;
3. człowiek niezaradny, oferma; niezdara, ślamazara, gamoń;
4. tył czegoś, tylna część czegoś; zad
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wulg. pośladki lub odbyt
(1.2) pot. pejor. obraź. wulg. niezaradna osoba, oferma
(1.3) wulg. (potencjalna) partnerka seksualna
(1.4) wulg. dziewczyna (tylko w zestawieniach: fajna, niezła itp. dupa – ale także stara dupa, czyli stare babsko)
(1.5) wulg. żeński narząd płciowy (najczęściej w wyrażeniu dać dupy)
(1.6) daw. każde zagłębienie
wykrzyknik
(2.1) wulg. pot. okrzyk świadczący o porażce, przegranej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Raz ją tak swędziała dupa, że zgwałciła i biskupa.
(1.2) Ależ z ciebie dupa, nic nie potrafisz załatwić!
(1.3) Kazio wpadł wczoraj na imprezę z całkiem niezłą dupą.
(1.4) Świetna dupa z tej aktorki!
(2.1) Tyle się uczyłem i co?! No i dupa!
(2.1) No i dupa zbita!
Wiktionary
IPA: ˈdupa, AS: dupa
Wiktionary
rzecz. dupek mos./mzw., dupencja ż., dupiastość ż., dupowatość ż.
:: zdrobn. dupcia ż., dupeczka ż., dupka ż.
:: zgrub. dupsko
czas. dupczyć, wydupczyć, podupczyć
przym. dupiasty, dupiaty, dupny, dupowaty, do dupy
przysł. dupowato
Wiktionary
(1.1) pot. zadek, tyłek; przest. współcz. reg. rzyć; reg. śl. rzić; eufem. cztery litery, gdzie plecy kończą swoją szlachetną nazwę, siedzenie, pupa
(1.2) safanduła, niedojda, niedorajda, gapa
(1.3-4) dupencja, laska, cizia
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupeczka, dupeńka, dupka, dupina, dupinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dupa
(1.2) atrakcyjna kobieta
Wiktionary
rzecz. dupiarz mos., dupka ż., dupeczka ż., dupa ż.
wykrz. dupa
przym. dupny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wulg. odczasownikowy od|dupczyć.
Wiktionary
(1.1) A może to był jakiś pieprzony hiszpański kelner, wakacyjny skok w bok, jakbyś była jakąś nastoletnią dziwką, którą wzięło na wakacyjne dupczenie. Dupodajka. Pieprzone angielskie cipy; trochę słońca, sangrii i dadzą każdemu.
Wiktionary
rzecz. dupka ż., dupa ż., dupsko n.
czas. dupczyć ndk.
Wiktionary
(1.1) bzykanie, bzykanko, dymanko, ruchanie, ruchanko
Wiktionary
wulgarnie: odbywać stosunek płciowy; współżyć seksualnie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) wulg. uprawiać z kimś seks (jako strona aktywna)
czasownik zwrotny niedokonany dupczyć się (dk. brak)
(2.1) wulg. uprawiać seks
(2.2) wulg. psuć się, źle działać
Wiktionary
(1.1) No i czaisz, gość dupczył jego żonę, to dostał w mordę.
(2.1) Jaś dupczy się z Małgosią.
(2.2) Coś mi się dupczy w telefonie.
Wiktionary
IPA: ˈdupt͡ʃɨt͡ɕ, AS: dupčyć
Wiktionary
rzecz. dupiarz mos., dupa ż., dupka ż., dupeczka ż., dupsko n., dupczenie n.
przym. dupiaty, dupiasty, dupowaty
wykrz. dupa
czas. dupnąć
Wiktionary
(1.1) wulg. bzykać, chrobotać, ciupciać, ciumkać, dymać, jebać, młócić, pierdolić, posuwać, rypać, rżnąć, walić, zapinać; przest. chędożyć
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupcia, dupeńka, dupka, dupina, dupinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: dupa
(1.2) pot. młoda, seksualnie atrakcyjna dziewczyna/kobieta
Wiktionary
Dupeczka – skała w Dolinie Będkowskiej na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Pod względem administracyjnym należy do wsi Będkowice w gminie Wielka Wieś, w województwie małopolskim. Skała znajduje się w środkowej części Doliny Będkowskiej, przy Brandysowej Polanie powstałej na dnie rozszerzenia bocznego wąwozu łączącego się z dnem doliny po orograficznie prawej stronie potoku Będkówka.
Wikipedia
(1.1) Dwadzieścia lat, 170 centymetrów wzrostu, para wspaniałych nóg i dupeczka – jak dla mnie – mistrzostwo świata. Miała lekki kompleks z powodu małych piersi, moim zdaniem jednak nic im nie brakowało.
(1.2) Udami natrafiła na podłokietnik kanapy. Wtedy jego palce musnęły bok jej szyi. – Do diabła, naprawdę niezła z ciebie dupeczka.
Wiktionary
IPA: duˈpɛt͡ʃka, AS: dupečka
Wiktionary
rzecz. dupa ż., dupka ż., dupcia ż., dupunia ż., dupeńka ż., zadupie n.
przym. dupny
wykrz. dupa
czas. dupczyć
Wiktionary
1. obraźliwie: osoba pogardzana, lekceważona przez innych;
2. potocznie: walet w kartach; jopek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) grub. pejor. osoba lekceważona i pogardzana z racji swej niezaradności, głupoty i naiwności
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) grub. walet w kartach
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: dupka
Wiktionary
(1.1) Ale z ciebie dupek!
(2.1) Zostały mu na ręce same dziewiątki i dupki.
(3.1) Mam w domu plakat dwóch ładnych dupek z „Playboya”.
Wiktionary
IPA: ˈdupɛk, AS: dupek
Wiktionary
rzecz. dupiarz mos., dupa ż., dupka ż., dupsko n., dupol m., dupuś m., dupniak m.
przym. dupowaty
wykrz. dupa
czas. dupnąć
Wiktionary
(1.1) dupol, dupuś, zero, oferma, fujara
(2.1) jupek, jopek, walet
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. piwo dubeltowe
Wiktionary
IPA: duˈpɛlbʲir, AS: dupelbʹir
Wiktionary
młodzieżowo: zgrabna, atrakcyjna dziewczyna; laska, cizia, lasencja, sunia, lachon, duperka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) atrakcyjna dziewczyna
Wiktionary
rzecz. dupiarz mos., dupka ż., dupa ż.
wykrz. dupa
Wiktionary
potocznie: rzecz lub sprawa, którą nie warto się zajmować; głupstwo, błahostka, drobiazg, drobnostka, betka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) drobnostka
Wiktionary
rzecz. dupsko n.
Wiktionary
potocznie: rzecz lub sprawa, którą nie warto się zajmować; głupstwo, błahostka, drobiazg, drobnostka, betka
SJP.pl
potocznie: brednie, kłamstwa, bzdury; androny, banialuki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. posp. sprawy, kwestie mało ważne
(1.2) posp. nieprzydatne przedmioty
Wiktionary
(1.1) Przestań gadać o tych duperelach i powiedz coś o chorobie Krysi.
(1.2) Chyba go znajdziesz w szufladzie z duperelami w kantorku.
Wiktionary
IPA: ˌdupɛˈrɛlɛ, AS: duperele
Wiktionary
przym. duperelny
:: zdrobn. duperelki
rzecz. duperelki nmos.
Wiktionary
(1.1) bzdury, głupoty, głupstwa
(1.2) rupiecie
Wiktionary
potocznie: rzecz lub sprawa, którą nie warto się zajmować; głupstwo, błahostka, drobiazg, drobnostka, betka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. zdrobn. od: duperele
(1.2) pot. posp. drobne mało przydatne przedmioty
Wiktionary
(1.1) Taśmę klejącą trzymamy w szufladzie z duperelkami w kantorku.
Wiktionary
rzecz. duperele lm nm.
przym. duperelny
Wiktionary
→ duperele
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posp. błahy, nieistotny
Wiktionary
rzecz. duperele nmos., duperelki nmos.
Wiktionary
(1.1) pot. bzdurny, głupi; neutr. banalny, błahy, drobny, nieistotny, nieważny; książk. bagatelny, trywialny
Wiktionary
młodzieżowo: zgrabna, atrakcyjna dziewczyna; laska, cizia, lasencja, sunia, lachon, dupencja
SJP.pl
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupcia, dupeczka, dupka, dupina, dupinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dupa
Wiktionary
rzecz. dupka ż., dupeczka ż.
Wiktionary
potocznie: mężczyzna uganiający się za kobietami; kobieciarz, babiarz, podrywacz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) posp. slang. bawidamek
(1.2) posp. slang. nieudacznik
Wiktionary
IPA: ˈdupʲjaʃ, AS: dupʹi ̯aš
Wiktionary
rzecz. dupcia ż., dupek mos., dupencja ż.
czas. dupczyć ndk.
przym. dupiasty, dupny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) kiepsko, niefajnie
Wiktionary
rzecz. dupka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kiepskość
Wiktionary
rzecz. dupa ż.
wykrz. dupa
Wiktionary
dupiaty;
1. wulgarnie: taki, który ma wydatne biodra i pośladki; biodrzasty;
2. potocznie: kiepski, niedobry, nieudany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wulg. o wydatnych pośladkach
(1.2) wulg. do niczego, kiepski, byle jaki
Wiktionary
(1.1) Jestem dupiasta, jak powinnam się ubierać?
(1.2) Dupiasta pogoda w ten weekend, więc z braku innych zajęć troszkę popracuję…
Wiktionary
zob. dupa.
Wiktionary
(1.1) dupiaty
(1.2) reg. śl. dupiaty; wulg. do dupy, dupny, chujowy, gówniany, pizdowaty, zjebany; eufem. ciulowy; pot. do chrzanu, do kitu, dziadowski, ruski; neutralnie beznadziejny, kiepski, marny, do niczego
Wiktionary
dupiasty;
1. wulgarnie: taki, który ma wydatne biodra i pośladki; biodrzasty;
2. potocznie: kiepski, niedobry, nieudany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wulg. o wydatnych pośladkach
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. wulg. zły, słabej jakości, felerny, nieciekawy
Wiktionary
(1.2) Ten telefon jest jakiś dupiaty – mam go od tygodnia, a już się zepsuł.
(1.2) Ten film był naprawdę dupiaty; po półgodzinie chciało mi się spać.
(1.2) Na tak dupiatej imprezie nie byłem od dawna.
Wiktionary
zob. dupa.
Wiktionary
(1.1) dupiasty
(1.2) do dupy
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupcia, dupeczka, dupeńka, dupka, dupinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. dupa
Wiktionary
rzecz. dupka ż.
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupcia, dupeczka, dupeńka, dupka, dupina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) piętka chleba
Wiktionary
pieszczotliwe zdrobnienie od: dupa; dupcia, dupeczka, dupeńka, dupina, dupinka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dupa
(1.2) pieszczotliwie o pośladkach
(1.3) pot. spoż. kromka chleba odkrojona ze skraju bochenka, piętka
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) D. i B. lp. od dupek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Jak babcia chleb wyjmowała z pieca błagałyśmy, żeby nam dupkę odkroiła i posmarowała masłem, które się cudownie rozpuszczało.
Wiktionary
rzecz. dupa ż., dupencja ż., zadupie n., dupeczka ż., dupina ż., dupcia ż., dupunia ż., dupeńka ż., dupsko n., udupianie n., udupienie n., dupczenie n., wydupczenie n., dupek m., dupowatość ż., podupczenie n., zdupczenie n., dupol m., dupuś m., dupnięcie n.
czas. dupnąć dk., udupiać ndk., udupić dk., dupczyć ndk., wydupczyć dk., podupczyć dk., zdupczyć dk.
przym. dupny, dupiasty, dupowaty, do dupy
przysł. dupnie, dupiasto, dupowato, do dupy
wykrz. dupa
Wiktionary
(1.1) dupeczka, dupina, dupcia, dupunia, dupeńka
(1.2) pupa, pupcia, rzytka, dupeczka, dupina, dupcia, dupunia, dupeńka, zadeczek, tyłeczek
(1.3) piętka, przylepka; reg. skrajka
Wiktionary
dawniej: podwojony podatek; podwójnik
SJP.pl
Dupla – w dawnej Polsce gruntowy podatek nadzwyczajny. Płacony w XVI wieku przez szlachtę i chłopów na potrzeby wojenne, stanowił dwukrotność (60 gr z łanu) podatku zwyczajnego (sympli - 30 gr). Duplą nazywano też tzw. "nową kwartę", wprowadzoną w 1632, z której wpływy miały być przeznaczone na utrzymanie artylerii koronnej.
Wikipedia
1. komplet składający się z dwóch klisz autotypowych służących do reprodukcji tego samego oryginału jednobarwnego drukiem dwubarwnym
2. karton klejony dwubarwny, używany na okładki
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: dupleks
SJP.pl
odpowiedź skarżącego na replikę w sądzie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od duplikat
Wiktionary
rzecz. duplikat m.
Wiktionary
1. podwojenie liczby czegoś;
2. aberracja chromosomów polegająca na podwojeniu odcinka chromosomowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dwukrotne zwiększenie ilości czegoś
(1.2) genet. aberracja chromosomowa polegająca na podwojeniu fragmentu chromosomu;
Wiktionary
Du
Wikipedia
rzecz. duplika ż., duplikat m., duplikowanie n., zduplikowanie n.
czas. duplikować ndk., zduplikować dk.
Wiktionary
(1.1) podwojenie, zdublowanie, zdwojenie
Wiktionary
kopia;
1. drugi egzemplarz dokumentu, pisma; odpis, wtórnik;
2. przedmiot odtworzony na wzór innego przedmiotu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kopia
(1.2) drugi egzemplarz lub odpis jakiegoś dokumentu
Wiktionary
Duplikat (łac. duplicare — podwajać) — drugi egzemplarz obiektu, identyczny z pierwszym. W odróżnieniu od kopii, duplikat nie jest utworzony na wzór oryginału, ale pochodzi z tego samego źródła, co pierwszy egzemplarz.
Wikipedia
rzecz. duplikacja ż., duplikowanie n., zduplikowanie n., duplikacik mrz.
czas. duplikować ndk., zduplikować dk.
Wiktionary
(1.1) wtórnik
(1.2) wtórnik, odpis
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podwajanie liczby czegoś
Wiktionary
rzecz. zduplikowanie n., duplikacja ż., duplikat m.
czas. duplikować ndk., zduplikować dk.
Wiktionary
(1.1) podwajanie
Wiktionary
podwajać, rzadziej powtarzać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zduplikować)
(1.1) dwukrotnie zwiększać ilość czegoś
Wiktionary
(1.1) Ktoś opowiadał historię. Potem zaczęto tę historię spisywać, ponieważ wynaleziono pismo. Potem zaczęto ją duplikować, ponieważ wynaleziono druk.
Wiktionary
rzecz. duplika ż., duplikacja ż., duplikat m., duplikowanie n., zduplikowanie n.
czas. zduplikować dk.
Wiktionary
(1.1) dublować, podwajać, zdwajać
Wiktionary
dawniej: podwojony podatek; podwójnik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
negatywowa kopia filmu do seryjnego wykonywania pozytywowych kopii, wyświetlanych w kinach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fot. film. materiał negatywowy używany w procesie duplikatowania fotografii lub filmu
Wiktionary
potocznie: gra towarzyska polegająca na odgadnięciu, który z graczy jest autorem anonimowego klapsa; salonowiec, dupnik
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dupny
SJP.pl
potocznie: gra towarzyska polegająca na odgadnięciu, który z graczy jest autorem anonimowego klapsa; salonowiec, dupniak
SJP.pl
Dupnik – skała w miejscowości Przeginia w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Jerzmanowice-Przeginia. Znajduje się w odległości około 800 m na południe od kościoła w Przegini, na wzniesieniu w prawym zboczu Doliny Racławki. Jest to obszar Wyżyny Olkuskiej w obrębie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej.
Wikipedia
wulgarne:
1. kiepski, beznadziejny; do dupy;
2. wielki
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) wulg. kiepski, marny, do niczego
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. grub. wielki, duży
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. grub. świetny, bardzo dobry, najlepszy
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. grub. śmieszny, niepoważny
Wiktionary
(1.1) Dupny był ten film, wyłączyłem w połowie.
(1.2) Po drugiej stronie ulicy wybudowali jakiś nowy dupny sklep.
(1.3) W tym roku sylwester był naprawdę dupny!
(1.4) No nie bydź dupny, przecież ten pies cię nie bajśnie!
Wiktionary
rzecz. dupiarz mos., dupa ż., dupka ż., dupcia ż., dupeczka ż., dupsko n., przydupas mos.
przym. dupowaty, dupiasty, dupiaty, do dupy
wykrz. dupa, do dupy
czas. dupnąć
przysł. do dupy
Wiktionary
(1.1) wulg. do dupy, dupiasty, chujowy, pizdowaty, zjebany; posp. ciulowy; neutralnie beznadziejny, kiepski
(1.2) wulg. zajebisty; neutralnie duży, wielki, ogromny
(1.3) wulg. zajebisty
(1.4) głupi, śmieszny, niepoważny
Wiktionary
wulgarnie:
1. uderzyć; walnąć, grzmotnąć, trzepnąć;
2. zepsuć się
SJP.pl
czasownik przechodni dokonany
(1.1) wulg. uderzyć
(1.2) wulg. zatrzymać, złapać
(1.3) młodz. wulg. spożyć napój, najczęściej energetyczny
czasownik zwrotny dokonany dupnąć się (ndk. brak)
(2.1) wulg. uderzyć się
(2.2) wulg. przewrócić się
(2.3) wulg. położyć się
(2.4) wulg. pomylić się
Wiktionary
rzecz. dupa ż., dupka ż., dupsko n., dupek m.
czas. dupczyć ndk.
przym. dupny, dupiaty, dupiasty
Wiktionary
(1.1) wulg. jebnąć, pierdolnąć; posp. pieprznąć, pierdyknąć; neutr. uderzyć
(1.2) pot. przyskrzynić
(1.3) pot. łyknąć; neutr. wypić
(2.1) wulg. jebnąć się, pierdolnąć się; posp. pieprznąć się, pierdyknąć się; neutr. uderzyć się
(2.2) wulg. wypierdolić się
(2.3) neutr. położyć się
(2.4) wulg. jebnąć się
Wiktionary
potocznie: coś, co jest w stanie uzasadnić czyjeś działanie; dupokrytka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. wulg. rzecz lub osoba, która służy lub może posłużyć do usprawiedliwienia niecnego działania
Wiktionary
(1.1) Ale uwierz, jeśli nikt nie znajdzie tych planów, wszyscy będą chcieli mieć jakiś dupochron.
Wiktionary
(1.1) dupokrytka
Wiktionary
wulgarnie: osoba starająca się przypodobać komuś, by uzyskać dla siebie korzyść; dupodajek, dupodajec, włazidupek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara. więz. bierny homoseksualista
Wiktionary
IPA: ˌdupɔˈdajt͡sa, AS: dupodai ̯ca
Wiktionary
rzecz. dupodajka ż.
Wiktionary
(1.1) ciota, dupodajec
Wiktionary
wulgarnie: osoba starająca się przypodobać komuś, by uzyskać dla siebie korzyść; dupodaj, dupodajek, włazidupek
SJP.pl
wulgarnie: prostytutka; bladź, kurwa, kurwiszcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. mężczyzna, który utrzymuje kontakty seksualne z wieloma mężczyznami
Wiktionary
wulgarnie: prostytutka; bladź, kurwa, kurwiszcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gwara. przestępcza prostytutka
Wiktionary
IPA: ˌdupɔˈdajka, AS: dupodai ̯ka
Wiktionary
rzecz. dupodajca
Wiktionary
(1.1) zob. prostytutka.
Wiktionary
wulgarnie:
1. rozwiązły, puszczalski;
2. dający się przekupić
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. wulg. jednostka czasu mierzona dla czynności, która polega na siedzeniu (np. praca umysłowa, bierny odpoczynek)
Wiktionary
(1.1) Na pytanie, co w pracy męczy ich najbardziej, najczęściej odpowiadają: dupogodziny.
Wiktionary
młodzieżowo:
1. godziny spędzone bezczynnie w szkole;
2. odstawiać dupogodziny - uczyć się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od dupojebak
Wiktionary
rzecz. dupojebak m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. aktywny homoseksualista, pederasta
Wiktionary
IPA: ˌdupɔˈjɛbak, AS: dupoi ̯ebak
Wiktionary
rzecz. dupojebstwo n.
:: zdrobn. dupojebaczek m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wulg. homoseksualny stosunek płciowy
Wiktionary
IPA: ˌdupɔˈjɛpstfɔ, AS: dupoi ̯epstfo
Wiktionary
rzecz. dupojebak m.
Wiktionary
potocznie: coś, co jest w stanie uzasadnić czyjeś działanie; dupochron
SJP.pl
wulgarnie: głupiec, naiwniak lub ktoś zarozumiały
SJP.pl
wulgarnie: lizus, pochlebca; dupowłaz, wazeliniarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) wulg. lizus
Wiktionary
(1.1) Nie wiem, czy ja mam takiego pecha, czy co, bo do jakiej pracy nie pójdę, trafia mi się zawsze jakiś pierdolony dupoliz.
Wiktionary
(1.1) wulg. włazodup, włazidupa, lizodup, przydupas; pot. cmokier, komplemenciarz, nadskakiwacz, podlizuch, podlizywacz, podnóżek, potakiewicz, wazelina, wazeliniarz; dworak, klakier, pochlebca, serwilista
Wiktionary
potocznie: plastikowy przyrząd z uchwytem do zjazdów po śniegu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) pot. plastikowy przyrząd do zjeżdżania po śniegu na pośladkach
Wiktionary
(1.1) jabłuszko, ślizgacz
Wiktionary
starożytna moneta rzymska równa 2 asom
SJP.pl
Du
Wikipedia
amerykański koncern chemiczny oraz zbrojeniowy, założony w 1802 roku jako fabryka prochu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przysłówek
(1.1) nudno, brzydko, niefajnie
Wiktionary
rzecz. dupka ż., dupa ż.
wykrz. dupa
Wiktionary
→ dupowaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niezaradność życiowa
Wiktionary
rzecz. dupka ż., dupa ż.
wykrz. dupa
Wiktionary
pogardliwie: niezręczny, nieporadny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posp. niezaradny lub nieporadny
Wiktionary
(1.1) Dupowatych szpiegów macie w swoich szeregach, towarzyszko Pabieda.
Wiktionary
IPA: ˌdupɔˈvatɨ, AS: dupovaty
Wiktionary
zob. dupa.
Wiktionary
(1.1) kiepski
Wiktionary
wulgarnie: osoba schlebiająca komuś w celu pozyskania jego względów; wdupowkręt, podlizuch, podlizywacz, lizus, komplemenciarz
SJP.pl
potocznie: samochód służący głównie do codziennego przemieszczania się
SJP.pl
wulgarnie: lizus, pochlebca; dupoliz, wazeliniarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) lizus, wazeliniarz
Wiktionary
kopia gotowego filmu z pozytywowym obrazem i dźwiękiem na drobnoziarnistej taśmie o małej czułości; kopia lawendowa (duppozytywowa)
SJP.pl
kopia duppozytywowa - kopia gotowego filmu z pozytywowym obrazem i dźwiękiem na drobnoziarnistej taśmie o małej czułości; kopia lawendowa, duppozytyw
SJP.pl
1. zgrubienie od: dupa (pośladki, tyłek); pupsko;
2. pospolicie: młoda, atrakcyjna kobieta; laska, dupencja, lasencja, towar
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) grub. zgrub. od dupa
Wiktionary
(1.1) Ryza papieru, którą wręczył mi gość, zaskoczyła mnie bardziej, niż jego zdziwił widok mojego ciała sauté. Mimo to wzięłam pakunek w ręce, a on poklepał mnie po pośladkach i mruknął: – Takie dupsko to rozumiem!
Wiktionary
rzecz. dupa ż., dupka ż., dupek m., udupianie n., udupienie n., duperel m., przydupas m., dupczenie n., wydupczenie n., zadupie n.
czas. dupnąć, udupiać ndk., udupić dk., dupczyć ndk., wydupczyć dk.
przym. dupny, dupiasty
przysł. dupnie
wykrz. dupa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pejor. dupek
Wiktionary
rzecz. dupek mzw./mos.
Wiktionary
ostra, bakteryjna choroba zakaźna wywołana pałeczką salmonelli; tyfus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. ostra choroba zakaźna;
(1.2) muz. rodzaj skali muzycznej;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Czy słyszałeś już Menuet G-dur Paderewskiego?
Wiktionary
IPA: dur, AS: dur
Wiktionary
przym. durowy
Wiktionary
(1.1) tyfus
Wiktionary
w muzyce: system dur-moll - system tonalny opierający się na pokrewieństwie skal durowych i molowych
SJP.pl
odmiana pszenicy bogata w białko; pszenica twarda
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Mazury. dziura
Wiktionary
Dura (arab. دوره) – miasto w Autonomii Palestyńskiej (Zachodni Brzeg). Według danych szacunkowych na rok 2008 liczy 27 972 mieszkańców.
Wikipedia
ogłupiać, mamić, manipulować
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
ogłupiać, mamić, manipulować
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Duraj – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Parzęczew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa łódzkiego.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
stop glinu, miedzi, manganu i magnezu; duraluminium
SJP.pl
marka szkła hartowanego i firma; Duralex
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. rodzaj hartowanego szkła stosowanego do wyrobu naczyń
Wiktionary
(1.1) duralex
Wiktionary
marka szkła hartowanego i firma; Duraleks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. duraleks.
Wiktionary
(1.1) duraleks
Wiktionary
przymiotnik od: dural
SJP.pl
przymiotnik od: duraluminium
SJP.pl
stop glinu, miedzi, manganu i magnezu; dural
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. stop aluminium z miedzią, manganem i magnezem;
Wiktionary
Duraluminium (skrótowo: dural) – ogólna nazwa stopów metali, przeznaczonych do przeróbki plastycznej, zawierających głównie aluminium oraz dodatki stopowe: zwykle miedź (2,0–4,9%), mangan (0,3–1,0%), magnez (0,15–1,8%), często także krzem, żelazo i inne w łącznej ilości ok. 6 do 8%.
Wikipedia
(1.1) Duraluminium znajduje zastosowanie przy budowie samolotów.
Wiktionary
przym. duraluminiowy
Wiktionary
(1.1) dural
Wiktionary
określenie wykonawcze: surowo, szorstko, twardo
SJP.pl
gatunek szkła o dużej odporności chemicznej, stosowany do wyrobu naczyń laboratoryjnych
SJP.pl
Duran – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Gers.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 650 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 99 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pireneje Duran plasuje się na 493. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1361.).
Wikipedia
przymiotnik od: Durango
SJP.pl
1. miasto w Meksyku;
2. stan w Meksyku;
3. model samochodu marki Dodge
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
[czytaj: diRA] miejscowość we Francji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) fikcyjny materiał w uniwersum „Gwiezdnych Wojen” służący m.in. do budowy mieczy świetlnych
Wiktionary
(1.1) Gdy dołączysz, usłyszysz przemowę o tym, jak to jesteśmy prawdziwymi obrońcami Imperium, istną linią frontu, ostateczną granicą, na której durastal spotyka się z próżnią, a to oznacza, że jesteśmy strażnikami dumnej spuścizny ple ple plee ple ple.
Wiktionary
miasto w RPA
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w Republice Południowej Afryki;
Wiktionary
Durban (zulu "eThekwini", wym.) – miasto i główny port Południowej Afryki i największe miasto prowincji KwaZulu-Natal (nie jest jednak jej stolicą, którą jest dużo mniejszy Pietermaritzburg). Durban położony jest nad Oceanem Indyjskim. Jest on jednym z największych miast RPA i liczy ponad 3,4 mln mieszkańców (2007). Jest dużym ośrodkiem turystycznym, co zawdzięcza subtropikalnemu klimatowi oraz licznym plażom.
Wikipedia
IPA: durban, AS: durban
Wiktionary
przym. durbański
Wiktionary
mieszkanka Durbanu (miasta w RPA)
SJP.pl
mieszkaniec Durbanu (miasta w RPA)
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. durś.
(1.2) reg-pl|Poznań. całkiem
(1.3) reg-pl|Poznań. ciągle
(1.4) reg-pl|Poznań. na przestrzał
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rozwolnienie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
marka prezerwatyw
SJP.pl
Durex – nazwa kilku różnych produktów obecnych na rynkach światowych. Najpopularniejszą częścią marki Durex są prezerwatywy produkowane przez brytyjsko-holenderską korporację RB (dawny Reckitt Benckiser). Oferowane są również żele intymne oraz gadżety.
Nazwa, zarejestrowana w 1929 roku przez London Rubber Company, jest skrótowcem grupowym utworzonym z angielskich słów "durability, reliability and excellence" (odpowiednio: trwałość, niezawodność, doskonałość).
Wikipedia
1. pogardliwie: głupiec, bałwan;
2. rodzaj gry w karty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek mało inteligentny
(1.2) pot. obraźliwa forma zwrotu do mężczyzny
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) rodzaj niehazardowej gry karcianej;
Wiktionary
Dureń – gra karciana dla dwóch do sześciu osób, pochodząca z Rosji. W durnia można grać jako indywidualny zawodnik, można również formować zespoły (dwu- lub trzyosobowe).
W grze w durnia nie wyłania się zwycięzcy, ale przegranego, który otrzymuje miano tytułowego "durnia". Zadaniem graczy jest pozbycie się swoich kart, więc przegrywa ta osoba lub zespół, który posiada karty, kiedy nie ma ich już rywal.
Wikipedia
(1.1) Ten dureń nie zna nawet tabliczki mnożenia.
(1.2) Nie pokazuj mi się więcej na oczy, durniu!
(2.1) Chodź zagrać w durnia.
Wiktionary
IPA: ˈdurɛ̃ɲ, AS: durẽń
Wiktionary
rzecz. durnica ż., durnota ż., wydurnianie się n., durnowatość ż.
przym. durny, durnowaty
czas. wydurniać się ndk.
Wiktionary
(1.1-2) durnota, matoł, głąb, pacan, patafian, palant, kałmuk, mongoł, nieuk, bałwan, bęcwał, głupiec, głupek, cymbał, debil, idiota, imbecyl, jełop, kretyn, młotek, tępak, tuman, osioł, palant, przygłup, półgłówek, półinteligent, ćwerćinteligent
(2.1) durak
Wiktionary
żeńskie bóstwo hinduistyczne
SJP.pl
Durga (dewanagari दुर्गा "forteca", দুর্গা) – żeńskie bóstwo hinduistyczne, wojownicza forma Dewi. Do Durgi nie mają mieć dostępu konkurenci (jej imię oznacza też „Nieprzystępna”). Jest ona również niezwyciężona w boju. Czasami Durga powstaje z Wisznu jako moc snu lub jako moc stwórcza tego boga lub wyłania się z bogini Parwati, małżonki Śiwy.
Wikipedia
1. tropikalne drzewo z rodziny ślazowatych; zybuczkowiec;
2. owoc tego drzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) bot. dendr. drzewo z rodziny wełniakowatych, pochodzące z Azji południowo-wschodniej;
(1.2) bot. spoż. owoc duriana (1.1)
Wiktionary
Du
Wikipedia
IPA: ˈdurʲjãn, AS: durʹi ̯ãn
Wiktionary
(1.1) zybuczkowiec, rościan
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, np. Émile Durkheim (1858-1917) [czytaj: eMIL dirKEM], francuski filozof, socjolog i pedagog
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: nieco durny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) białystok. naiwniak, łatwowierny
Wiktionary
przym. durny
Wiktionary
(1.1) frajer, naiwniak, lolek, jeleń
Wiktionary
1. roślina z rodziny traw; kąkolnica, rajgras angielski;
2. dawniej: głupia kobieta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. lud. zob. łochynia.
Wiktionary
(1.1) Nazbierała kosz grzybów i piekiełko durnicy.
Wiktionary
IPA: durʲˈɲit͡sa, AS: durʹńica
Wiktionary
rzecz. dureń, durnota
przym. durny, durnowaty
czas. zdurnieć
Wiktionary
(1.1) zob. łochynia.
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: durnie, durno
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: durny
SJP.pl
zdrobnienie od: durny
SJP.pl
potocznie: niewielki przedmiot (np. figurka) pełniący tylko funkcję dekoracyjną; kurzołap
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. pejor. niewielki przedmiot, który nie ma zastosowania praktycznego, a jedynie pełni funkcję dekoracyjną
Wiktionary
(1.1) Wiele osób coraz częściej deklaruje, że nie kupuje już drobiazgów, które potocznie nazywa się kurzołapkami czy durnostojkami, bo ma świadomość tego, że są to produkty chińskiej produkcji i słabej jakości.
Wiktionary
(1.1) bibelot
Wiktionary
potocznie:
1. brak rozsądku; bezmyślność;
2. coś pozbawione sensu; bzdura;
3. osoba mało rozgarnięta lub robiąca rzeczy niemądre; dureń
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest durnowate; cecha tych, którzy są durnowaci
Wiktionary
rzecz. dureń m., durnowacenie n., durnienie n., zdurnienie n.
czas. durnowacieć ndk., durnieć ndk., zdurnieć dk.
przym. durnowaty, durny
przysł. durnowato, durnie
Wiktionary
głupkowaty, ograniczony umysłowo
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) z lekka głupi
Wiktionary
(1.1) Ostatnio nawet zaczęłam się z kimś spotykać. Ale popatrzyłam na niego i doszłam do wniosku, że lepiej już mieć psa niż durnowatego faceta.
Wiktionary
IPA: ˌdurnɔˈvatɨ, AS: durnovaty
Wiktionary
rzecz. durnowatość ż., dureń m., durność ż., durnota ż., durnica ż.
czas. durnieć ndk., zdurnieć dk.
przym. durny, zdurniały
przysł. durnowato
Wiktionary
(1.1) przygłupi, głupawy, głupkowaty, głupowaty, przygłupiasty, matołkowaty, mułowaty, matołowaty, cepowaty, debilowaty, imbecylowaty, idiotowaty, głąbowaty, kretynowaty, tumanowaty
Wiktionary
→ durny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co durne; cecha tych, którzy są durni
Wiktionary
przym. durny, durnowaty
Wiktionary
głupi, naiwny, nierozsądny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) grub. mało inteligentny, głupi; naiwny, mało rozsądny
(1.2) daw. hardy, zuchwały
(1.3) daw. zbrojny
(1.4) reg. góry. dumny, pyszny
Wiktionary
Durny – ósmy album zespołu Koniec Świata, wydany w 2021 roku.
Wikipedia
IPA: ˈdurnɨ, AS: durny
Wiktionary
rzecz. dureń m., durniacha m., durnota ż., durnica ż., durność ż., durnowatość ż., durnienie n., zdurnienie n.
czas. durnieć ndk., zdurnieć dk.
przym. durnowaty
przysł. durnie, durnowato
Wiktionary
(1.1) głupi, ograniczony, tępy, kretyński, debilny, idiotyczny
Wiktionary
[czytaj: durak] rasa świni domowej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
polimerowe tworzywo sztuczne mające cechy metalu lub ceramiki
SJP.pl
przyrząd do badania twardości różnych materiałów; twardościomierz
SJP.pl
polimerowe tworzywo sztuczne posiadające cechy metalu lub ceramiki
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Mazury. trwać
Wiktionary
1. → dur (choroba);
2. oparty na gamie z wielką tercją między pierwszym a trzecim stopniem; dur, major, majorowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
cecha czegoś opartego na gamie z wielką tercją między pierwszym a trzecim stopniem
SJP.pl
1. → dur (choroba);
2. oparty na gamie z wielką tercją między pierwszym a trzecim stopniem; dur, major, majorowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. dotyczący skali diatonicznej, gamy lub tonacji z wielką tercją między pierwszym a trzecim stopniem
(1.2) med. dotyczący duru (choroby)
(1.3) daw. wywołujący odurzenie, obłęd, zamroczenie umysłu
Wiktionary
rzecz. dur m.
Wiktionary
(1.1) majorowy
Wiktionary
roślina z rodziny traw, której ziarno przetwarzane jest na mąkę, kaszę, paszę; sorgo
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Augustowskie, Ostrołęckie, Kociewie, Suwalszczyzna. szturchać; kłuć, dźgać
Wiktionary
(1.1) ''Przy czym nadmieniam, że sola jest podłą rybą, bo się rozwala okrutnie. [...] Na patelni byłoby gorzej, a we frytkownicy chociaż przewracać i dursać jej nie trzeba''.
Wiktionary
(1.1) gw. Suwalszczyzna korsać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od durszlak
Wiktionary
rzecz. durszlak m.
Wiktionary
dziurkowane naczynie do odcedzania wody; inaczej cedzak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gastr. kulin. dziurkowana miska do odcedzania
(1.2) środ. sport. strzelectwo tarcza z licznymi przestrzelinami
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wyjmij je łyżką cedzakową na durszlak, dobrze odsącz.
Wiktionary
IPA: ˈdurʃlak, AS: duršlak
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. durszlaczek m.
przym. durszlakowy
Wiktionary
(1.1) cedzak
Wiktionary
mający wiele drobnych otworów, pełen dziur
SJP.pl
odmiana pszenicy bogata w białko; pszenica twarda
SJP.pl
bardzo twardy składnik węgla kamiennego o ciemnoszarej barwie
SJP.pl
1. oszukiwać kogoś
2. podkochiwać się w kimś
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ciągle
Wiktionary
przestarzale:
1. komplement, czułe słówko
2. wynagrodzenie, zapłata za usługi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. komplement, pochlebstwo, słodkie słówko
(1.2) daw. wynagrodzenie za usługę
(1.3) daw. rzad. ciastko, karmelek
Wiktionary
IPA: ˈdusɛr, AS: duser
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. duserek m.
Wiktionary
(1.1) komplement
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Dusiat
Wiktionary
rzecz. Dusiaty lm.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Litwie, w okręgu uciańskim;
Wiktionary
Dusiaty (lit. "Dusetos") – miasto na Litwie, położone w okręgu uciańskim, 30 km od Jeziorosów w rejonie jezioroskim.
Wikipedia
(1.1) kolokacje miejscowość|D=Dusiatów|Ms=Dusiatach.
Wiktionary
przym. dusiacki
Wiktionary
1. wąż zabijający zdobycz poprzez duszenie jej splotami swojego ciała; boa dusiciel
2. morderca duszący swoje ofiary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) krym. morderca duszący swoją ofiarę
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. herp. wąż zaduszający ofiary
(2.2) herp. nazwa systematyczna|Boidae|Gray|ref=tak., wąż z rodziny dusicielowatych
(2.3) herp. nazwa systematyczna|Boa constrictor|Linnaeus|ref=tak., wąż z podrodziny boa;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(3.1) bot. ekol. porośle zaduszające inną roślinę swoim pnączem
Wiktionary
(1.1) Kolejną ofiarę dusiciela znaleźli grzybiarze.
(2.1) Możesz słowy ułagodzić psa gniewnego, zdumieć byka, oczarować węża dusiciela, przestraszyć tygrysa, rozczulić lwa; ale na tego potwora, na tę rozpętaną armatę — nie masz sposobu.
(2.2) Łatwym w chowie dusicielem jest boa tęczowy.
(2.3) Przemytnikowi odebrano młodego dusiciela i przywieziono do ogrodu zoologicznego.
Wiktionary
rzecz. dusiciele nmos., dusicielowate nmos.
:: fż. dusicielka ż.
czas. dusić ndk., dusić się ndk., udusić dk., duszenie n., uduszenie n.
przym. dusicielski, duszony
Wiktionary
(2.3) boa dusiciel, boa
Wiktionary
osoba stroniąca od wydawania pieniędzy, nawet na podstawowe potrzeby; skąpiec, sknera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. człowiek chciwy i skąpy
Wiktionary
(1.1) skąpiec, centuś, chciwiec, chytrus, harpagon, kutwa, liczykrupa, skąpiradło, sknera, żyd, żyła; reg. śl. dziurdziuch
Wiktionary
naszyjnik przypominający obrożę; czoker, choker
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jubil. naszyjnik ciasno przylegający do szyi
Wiktionary
choroba korzeni uprawnych roślin bobowatych
SJP.pl
żartobliwie: człowiek nadużywający alkoholu; moczymorda, moczygęba, pijaczyna, opój
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) żart. ktoś kto regularnie pije lub nadużywa alkoholu
Wiktionary
(1.1) Dobre chłopisko i wielka szkoda, że taki dusikufel.
Wiktionary
(1.1) pijak, pijaczyna, pijanica, opój, moczymorda
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy, nazwa własna
(1.1) neol. książk. zły duch czyhający na wędrowców, aby podczas ich snu „wydusić” z nich duszę – postać z wiersza Bolesława Leśmiana pod tym samym tytułem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.
Wiktionary
IPA: duˈɕɔwɛk, AS: duśou̯ek
Wiktionary
rzecz. duszenie n., duszność ż., dusznica ż., dusidło n., dusiennica ż., dusimiech m., duch m.
czas. dusić, udusić, poddusić, podduszać, przydusić, przyduszać, zadusić, zdusić
przym. duszny
przysł. duszno
Wiktionary
1. ściskać kogoś (istotę żywą) w ten sposób, że uniemożliwia się mu oddychanie;
2. coś (np. dym) dusi kogoś - utrudnia mu oddychanie;
3. dusić mięso, warzywa itp. - gotować je na wolnym ogniu pod przykryciem;
4. dusić coś - potocznie: ściskać, przyciskać coś;
5. dusić coś w sobie - nie wyjawiać problemów, nie poruszać pewnych kwestii, męcząc się przez to psychicznie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) tamować oddychanie, zaciskając gardło lub usta i nos
(1.2) podrażniać drogi oddechowe
(1.3) kulin. gotować pod przykryciem, w niewielkiej ilości tłuszczu lub wody
(1.4) przen. o uczuciach tłumić, powstrzymywać
czasownik zwrotny niedokonany dusić się (dk. brak)
(2.1) dusić (1.1) jeden drugiego, wzajemnie
(2.2) ginąć z braku powietrza
(2.3) o potrawach: być duszonym (1.3)
(2.4) przen. nie wytrzymywać czegoś
Wiktionary
(1.1) Złapał ją za gardło i zaczął dusić.
(1.2) Strażaków dusił gryzący dym.
(1.3) Gulasz należy dusić na małym ogniu przez około pół godziny.
(1.4) Nic nie odpowiedziała, dusząc w sobie płacz.
Wiktionary
IPA: ˈduɕit͡ɕ, AS: duśić
Wiktionary
rzecz. dusiciel m., duszność ż., dusznica ż., dusidło n., dusiennica ż., duszenie n., Dusiołek m.
czas. udusić, poddusić, podduszać, przydusić, przyduszać, zadusić, zdusić
przym. duszny, duszony
przysł. duszno
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) etn. przedstawicielka grupy etnicznej z północnej części wyspy Borneo
Wiktionary
rzecz.
:: fm. Dusun
Wiktionary
1. w religii i filozofii: nieśmiertelny i niematerialny byt w materii ożywionej i nieożywionej, który w przypadku organizmów żywych opuszcza je w chwili śmierci;
2. wszystko, co składa się na osobowość człowieka;
3. metalowa sztabka wkładana do żelazka dawnego typu po rozżarzeniu, powodująca jego nagrzewanie;
4. część instrumentu smyczkowego;
5. chłop pańszczyźniany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rel. niematerialny byt opuszczający człowieka (w niektórych religiach także zwierzę) w chwili śmierci;
(1.2) przen. człowiek, osoba
(1.3) przen. duch, istota czegoś
(1.4) metalowa część dawnego żelazka, którą podgrzewano na ogniu, a następnie umieszczano wewnątrz niego zapewniając wysoką temperaturę;
(1.5) muz. w instrumentach smyczkowych patyczek łączący górną i dolną płytę pudła rezonansowego;
(1.6) wolna przestrzeń między biegami schodów
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Chrześcijanie wierzą, że dusza jest nieśmiertelna.
(1.1) Płomień świecy symbolizuje duszę osoby zmarłej.
(1.2) W tej głuszy nie uświadczysz żadnej duszy.
(1.3) Ta praca jest nudna, bezsensowna… Po prostu nie ma w niej duszy!
(1.4) Na strychu znalazłam dusze do starego żelazka.
Wiktionary
IPA: ˈduʃa, AS: duša
Wiktionary
rzecz. duch m., Zaduszki nmos.
:: zdrobn. duszyczka ż., duszka ż.
przym. zaduszny, duchowy, duszny
przysł. duchowo
Wiktionary
(1.1) duch
(1.3) duch
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię męskie
SJP.pl
Duszan – męskie imię pochodzenia słowiańskiego, wywodzące się od słów: dusza, duch. Używane głównie w Czechach, Słowacji oraz krajach południowosłowiańskich.
Wikipedia
(do 1929 Duszambe, 1929-61 Stalinabad) stolica Tadżykistanu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. stolica Tadżykistanu;
Wiktionary
Duszanbe ( Душанбе, w latach 1924–1929 Duszambe, w latach 1929–1961 Stalinabad) – stolica i największe miasto Tadżykistanu, położone u zbiegu rzek Warzob i Kofarnihon. W 2020 roku liczyło ok. 948 tys. mieszkańców.
Wikipedia
IPA: duˈʃãnbɛ, AS: dušãnbe
Wiktionary
rzecz. duszanbejczyk mos., duszanbejka ż.
przym. duszanbejski, duszanbijski
Wiktionary
mieszkaniec Duszanbe; Duszanbijczyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Duszanbe
Wiktionary
IPA: ˌduʃãnˈbɛjt͡ʃɨk, AS: dušãnbei ̯čyk
Wiktionary
rzecz. Duszanbe n.
:: fż. duszanbejka ż.
przym. duszanbejski, duszanbijski
Wiktionary
mieszkanka Duszanbe; Duszanbijka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Duszanbe
Wiktionary
IPA: ˌduʃãnˈbɛjka, AS: dušãnbei ̯ka
Wiktionary
rzecz. Duszanbe n.
:: fm. duszanbejczyk mos.
przym. duszanbejski, duszanbijski
Wiktionary
→ Duszanbe; duszanbijski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do miasta Duszanbe
Wiktionary
IPA: ˌduʃãnˈbɛjsʲci, AS: dušãnbei ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. duszanbejka ż., duszanbejczyk mos., Duszanbe n.
przym. duszanbijski
Wiktionary
(1.1) duszanbijski
Wiktionary
mieszkaniec Duszanbe; Duszanbejczyk
SJP.pl
mieszkanka Duszanbe; Duszanbejka
SJP.pl
→ Duszanbe; duszanbejski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geogr. związany z Duszanbe (stolicą Tadżykistanu)
Wiktionary
rzecz. Duszanbe n., duszanbejczyk mos., duszanbejka ż.
przym. duszanbejski
Wiktionary
(1.1) duszanbejski
Wiktionary
Duszan z małżonką; Duszanowie
SJP.pl
Duszan z małżonką; Duszanostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Duszana lub z nim związany
SJP.pl
przymiotnik od: Duszatyn (wieś)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przestarzałe zdrobnienie od: dusza; duszyczka, duszka
SJP.pl
1. postać baśniowa, maleńka istota o cechach nadprzyrodzonych
2. zdrobnienie od: duch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) baśniowa, drobna istota o cechach nadprzyrodzonych, zwykle sprzyjająca człowiekowi
Wiktionary
Du
Wikipedia
IPA: ˈduʃɛk, AS: dušek
Wiktionary
rzecz. duchowość ż.
przysł. duchowo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uniemożliwianie komuś oddychania poprzez zaciskanie gardła
(1.2) kulin. powolne gotowanie pod przykryciem w niewielkiej ilości wody
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: duˈʃɛ̃ɲɛ, AS: dušẽńe
Wiktionary
zob. dusić.
Wiktionary
(1.2) daw. brezowanie
Wiktionary
z rosyjskiego: ckliwy, wzruszający; przesadnie uczuciowy
SJP.pl
zdrobnienie od: dusza; duszyczka
SJP.pl
Duszka ( Душка) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Kyrdżali, w gminie Czernooczene. Miejscowość wyludniała.
Wikipedia
o piciu: jednym tchem, jednym łykiem, haustem
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) o piciu: bez przerwy, pomiędzy jednym a drugim oddechem; jednym tchem
forma rzeczownika.
(2.1) N. lp. od: duszek
Wiktionary
(1.1) Nalałem sobie pełną szklankę mleka i wypiłem ją duszkiem.
Wiktionary
IPA: ˈduʃʲcɛ̃m, AS: dušʹḱẽm
Wiktionary
(1.1) na hejnał
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nieco duszny
SJP.pl
dusznica bolesna - choroba powstająca w wyniku zmian w naczyniach wieńcowych i niedokrwienia mięśnia serca; dławica piersiowa; stenokardia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) lud. przerażająca istota, zmora (na Mazowszu)
Wiktionary
Dusznica – wieś w Polsce, położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Sejny. Leży nad jeziorem Gaładuś przy granicy z Litwą.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Wikipedia
czas. dusić
rzecz. Dusiołek mzw., duszność ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Duszniki, Duszniki-Zdrój
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dusznikami, dotyczący Dusznik
Wiktionary
rzecz. Duszniki nmos.
Wiktionary
przymiotnik od: dusznica
SJP.pl
mieszkaniec Dusznik lub Dusznik-Zdroju
SJP.pl
mieszkanka Dusznik lub Dusznik-Zdroju
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: duszno
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: duszny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. osoba, która została ofiarowana Kościołowi wraz z zajmowaną przez nią ziemią, w zamian za modlitwy w intencji duszy ofiarodawcy
Wiktionary
Dusznik ("Macroderma") – rodzaj ssaków z rodziny lironosowatych (Megadermatidae).
Wikipedia
IPA: ˈduʃʲɲik, AS: dušʹńik
Wiktionary
rzecz. duszyca ż., dusza ż., duszyczka ż., zaduszki nmos., duch m., Duszniki nmos.
przym. duchowy, zaduszny
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. nazwa kilku miejscowości w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: duʃʲˈɲici, AS: dušʹńiḱi
Wiktionary
przym. dusznicki
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
fraza rzeczownikowa, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. uzdrowiskowe miasto w Polsce, na ziemi kłodzkiej, w powiecie kłodzkim;
Wiktionary
Duszniki-Zdrój ( Bad Reinerz, Dušníky) – miasto uzdrowiskowe w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, graniczące z Czechami. Historycznie miejscowość znajdowała się w hrabstwie kłodzkim. Położone w dolinie rzeki Bystrzycy Dusznickiej, oddzielającej Góry Orlickie od Gór Bystrzyckich.
Wikipedia
IPA: duʃʲˈɲici ˈzdruj, AS: dušʹńiḱi zdrui ̯
Wiktionary
przysłówek
(1.1) tak, że odczuwamy trudności w oddychaniu
Wiktionary
Duszno – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Trzemeszno. We wsi znajduje się neogotycki kościół pw. św. Doroty z 1865, a w pobliżu wzniesienie Wału Wydartowskiego z wieżą widokową.
Wieś duchowna, własność kapituły katedralnej gnieźnieńskiej, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie gnieźnieńskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
(1.1) W pokoju było duszno.
Wiktionary
IPA: ˈduʃnɔ, AS: dušno
Wiktionary
rzecz. Dusiołek mzw., duchota ż., duszność ż.
czas. dusić ndk., udusić dk.
przym. duszny
Wiktionary
1. wilgotność najczęściej połączona z wysoką temperaturą oraz brakiem ruchów mas powietrza; duchota, zaduch, parność;
2. utrudnione oddychanie, uczucie braku powietrza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest duszne
(1.2) med. subiektywne poczucie ograniczenia oddechu;
Wiktionary
Duszność (łac. "dyspnoe") – subiektywne odczucie braku powietrza, bardzo często połączone ze wzmożonym wysiłkiem mięśni oddechowych.
Wikipedia
rzecz. dusznica ż., duszenie n., uduszenie n., duchota ż., przyducha ż., Dusiołek mzw.
przym. duszny
przysł. duszno
czas. dusić
Wiktionary
(1.1) duchota, zaduch
(1.2) zadyszka, krótki oddech, utrudniony oddech
Wiktionary
1. charakteryzujący się wysoką temperaturą, dużą wilgotnością oraz bezwietrznością, typowy dla takiego stanu; parny;
2. dawniej: związany z duszą, duchowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wywołujący uczucie gorąca, w którym trudno oddychać
(1.2) duszący (o zapachu)
Wiktionary
(1.1) Ależ tutaj duszne powietrze! Otwórz okno.
Wiktionary
IPA: ˈduʃnɨ, AS: dušny
Wiktionary
rzecz. duch ż., dusza ż., Dusiołek mzw., duchota ż., duszność ż.
czas. dusić ndk., udusić dk.
przysł. duszno
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. rel. ten, który „chwyta dusze”, łowca dusz
Wiktionary
(1.1) Łaciński duszochwat Kuncewicz w Warszawie sprawował już łaciński obrządek, naoczni świadkowie widzieli go w łacińskich szatach, w łacińskim kościele.
Wiktionary
IPA: duˈʃɔxfat, AS: dušoχfat
Wiktionary
potrawa z ziemniaków, wędliny, cebuli i kapusty, przygotowywana nad ogniskiem w dużym garze; pieczonka, prażonka
SJP.pl
ugotowany pod przykryciem, na wolnym ogniu
SJP.pl
forma czasownika.
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od dusić
przymiotnik relacyjny
(2.1) kulin. przyrządzany lub przyrządzony w procesie duszenia, tzn. wolnego gotowania lub obsmażania
Wiktionary
(1.1) W zależności od przepisu sos mógł być gotowany, duszony lub podawany na surowo.
(2.1) Potem podano cietrzewie duszone w czerwonym winie.
Wiktionary
rzecz. dusiciel mos./mzw., duszenie n., uduszenie n.
czas. dusić ndk., udusić dk.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rzad. odwołujący się do emocji
Wiktionary
(1.1) Na taki duszoszczypatielny tekst musi ktoś zareagować…
Wiktionary
IPA: ˌduʃɔʃt͡ʃɨpaˈtʲjɛlnɨ, AS: dušoščypatʹi ̯elny
Wiktionary
odznaczający się znawstwem duszy, psychiki ludzkiej
SJP.pl
skrót od: duszpasterz, duszpasterski
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z duszpasterstwem
Wiktionary
(1.1) Ordynariusz miejsca powołuje radę duszpasterską i określa jej statut.
(1.1) Dopuszczalne jest odprawienie mszy wotywnej ze względów duszpasterskich.
Wiktionary
rzecz. duszpasterstwo n., duszpasterzowanie n., duszpasterz m., nieduszpasterzowanie n.
czas. duszpasterzować ndk.
przysł. duszpastersko
Wiktionary
(1.1) pasterski
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) zgodnie z zasadami duszpasterskimi, jak duszpasterz
Wiktionary
(1.1) O. Jozafat był duszpastersko zaangażowanym zakonnikiem.
(1.1) W tygodniku wydrukowano jego wywiad z Celestino Migliore, pt. „Duszpastersko z nuncjuszem”.
Wiktionary
rzecz. duszpasterstwo n., duszpasterz n., duszpasterzowanie n.
czas. duszpasterzować ndk.
przym. duszpasterski
Wiktionary
działalność duszpasterza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zorganizowana działalność Kościoła, polegająca na głoszeniu zasad wiary i celebrowaniu liturgii;
Wiktionary
Duszpasterstwo – zorganizowana działalność społeczna kościołów polegająca na głoszeniu zasad wiary i celebrowaniu liturgii w różnych grupach, nad którymi opiekę ze strony kościołów sprawuje duszpasterz. Zazwyczaj dokonuje się ono w ramach parafii (duszpasterstwo parafialne) oraz w ramach duszpasterstw specjalnych, np.: Duszpasterstwo Akademickie, Duszpasterstwo Przedsiębiorców i Pracodawców itp.
Wikipedia
(1.1) Honorata pomagała w duszpasterstwie akademickim, wszędzie jej było pełno.
(1.1) Młodzi pojechali do Ziemi Świętej z duszpasterstwem pielgrzymkowym archidiecezji katowickiej.
(1.1) Nowy kolega w pracy i mój nowy proboszcz pochodzą z tego samego duszpasterstwa.
Wiktionary
rzecz. duszpasterz m., duszpasterzowanie n.
czas. duszpasterzować ndk.
przym. duszpasterski
przysł. duszpastersko
Wiktionary
podniośle: ksiądz (odmiana "duszpasterzów" przestarzała)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. duchowny, któremu powierzono obowiązki względem grupy wiernych
Wiktionary
(1.1) Zmarły proboszcz był duszpasterzem zaangażowanym.
(1.1) Katowiccy duszpasterze ustalili wspólnie trasę tegorocznej procesji.
Wiktionary
rzecz. duszpasterstwo n., duszpasterzowanie n.
czas. duszpasterzować ndk.
przym. duszpasterski
przysł. duszpastersko
Wiktionary
(1.1) duchowny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) działalność duszpasterza, upowszechnianie zasad wiary i sprawowanie liturgii
Wiktionary
(1.1) Jan Beyzym poświęcił życie duszpasterzowaniu wśród trędowatych na Madagaskarze.
(1.1) Duszpasterzowanie w Panewnikach przysporzyło mu wiele satysfakcji.
Wiktionary
rzecz. duszpasterstwo n., duszpasterz n.
czas. duszpasterzować ndk.
przym. duszpasterski
przysł. duszpastersko
Wiktionary
(1.1) kapłaństwo
Wiktionary
pełnić obowiązki duszpasterza
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) środ. rel. pełnić obowiązki duszpasterskie
Wiktionary
(1.1) Ojciec Jozafat nie tylko duszpasterzował, ale spalał się dla Chrystusa.
(1.1) Polonia budowała własne świątynie, w których duszpasterzowano po polsku.
Wiktionary
rzecz. duszpasterstwo n., duszpasterz n., duszpasterzowanie n.
przym. duszpasterski
przysł. duszpastersko
Wiktionary
rzeczownik zbiorowy, rodzaj nijaki
(1.1) daw. hist. szlachta, ogół właścicieli chłopów ziemskich
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. dusza ludzka
(1.2) przest. dusza zmarłego, duch
Wiktionary
(1.1) Leży ciało, barzo stęka, / Duszyca się barzo lęka, / Bog się z liczby upomina, / Dyjabeł na grzechy wspomina
Wiktionary
IPA: duˈʃɨt͡sa, AS: dušyca
Wiktionary
rzecz. dusza, dusznik, duszyczka, duszka, duch
przym. zaduszny
Wiktionary
zdrobnienie od: dusza; duszka
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
głównie o zapachu: oszałamiający, odurzający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) duszny (o zapachu)
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) reg. góry. pieniądz
Wiktionary
(1.1) W górach w tym roku bez śniegu i bez dutków.
(1.1) Piwo grzane - 6 dutków
Wiktionary
1. jeden z najstarszych instrumentów ludowych; fujarka; piszczałka;
2. dolna część stosiny pióra mająca postać przezroczystej rurki;
3. urządzenie do poskramiania zakładane na górną wargę konia, składające się z desek i sznura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) instrument ludowy
(1.2) drewniany przyrząd zakładany na wargę konia, służący jego poskromieniu
(1.3) przezroczysta rurka w piórze ptaka, będąca dolną częścią stosiny
Wiktionary
Du
Wikipedia
(1.1) Jam jest dutka Jezusa mojego, będę mu grać z serca uprzejmego…
(1.2) Pani Basiu, proszę założyć Karemu dutkę, bo inaczej nie damy rady wstrzyknąć mu leku.
(1.3) Zrobił piękny pióropusz, powstykawszy dutki wszystkich uzbieranych piór sów w pasek.
Wiktionary
IPA: ˈdutka, AS: dutka
Wiktionary
(1.1) fujarka, piszczałka
Wiktionary
1. jeden z najstarszych instrumentów ludowych; fujarka; piszczałka;
2. dolna część stosiny pióra mająca postać przezroczystej rurki;
3. urządzenie do poskramiania zakładane na górną wargę konia, składające się z desek i sznura
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nakładka zmiękczająca w postaci bezbarwnej szybki z wytrawionym rysunkiem koncentrycznych pierścieni, nakładana na obiektyw kamery lub aparatu fotograficznego, powodująca odchylenie promieni świetlnych
SJP.pl
wspólne rządy dwóch osób; duumwirat
SJP.pl
w Cesarstwie Rzymskim:
1. urzędnik należący do duumwiratu
2. osoba stojąca na czele miasta
SJP.pl
wspólne rządy dwóch osób; duumvirat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hist. w starożytnym Rzymie: rządy sprawowane przez dwuosobowe kolegium
(1.2) dwie osoby sprzymierzone ze sobą w jakimś celu
Wiktionary
rzecz. duumwir
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Robert Duvall, amerykański aktor i reżyser
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przywódca, książę, wódz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gwarowo: dąć, mocno wiać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zaduć)
(1.1) gw-pl|Podhale,Bukowina,Śląsk Cieszyński. mocno wiać, dmuchać, dąć
Wiktionary
rzecz. ducie n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Dułak "(Dullack)" – kaszubski herb szlachecki, znany z jedynej pieczęci.
Wikipedia
skrót od: duński
SJP.pl
obywatel Danii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek narodowości duńskiej, obywatel Danii, mieszkaniec Danii
Wiktionary
(1.1) Ostatniego lata setki tysięcy Duńczyków pojechało na wakacje do Turcji.
(1.1) W referendum Duńczycy zdecydowali zachować swoją dotychczasową walutę.
Wiktionary
IPA: ˈdũj̃n͇t͡ʃɨk, AS: dũĩ ̯ṇčyk
Wiktionary
rzecz. Dania ż., duńskość ż., duńczyk m., duński m., duńszczyzna ż.
:: fż. Dunka ż.
przym. duński
przysł. duńsko
Wiktionary
dotyczący Duńczyków, Danii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odnoszący się do Danii lub Duńczyków
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) jęz. język urzędowy Danii;
Wiktionary
(1.1) Duńscy piłkarze po raz kolejny wygrali z Anglią.
(1.1) Kiedy Chrystian III obejmuje władzę w 1536 roku, rozwiązuje norweską Radę Państwa, a Norwegia zostaje przekształcona z samodzielnego królestwa (pod rządami tego samego monarchy co Dania) w duńską prowincję.
(2.1) W Danii mówi się po duńsku.
(2.1) Językiem narodowym Wysp Owczych jest farerski, ale wszystkie farerskie dzieci uczą się w szkole duńskiego, ponieważ jest to drugi urzędowy język w tym kraju.
Wiktionary
IPA: ˈdũj̃sʲci, AS: dũĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dania ż., Duńczyk mos., Dunka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) posługujący się językiem duńskim
(1.2) taki, którego mieszkańcy posługują się językiem duńskim
(1.3) spisany, stworzony w języku duńskim
Wiktionary
(1.1) Naukę prowadzono głównie w języku grenlandzkim aż do nowej ustawy szkolnej w 1950 roku, kiedy to utworzono dwa typy klas: grenlandzkojęzyczne i duńskojęzyczne.
Wiktionary
IPA: ˌdũj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: dũĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
1. ściskać kogoś (istotę żywą) w ten sposób, że uniemożliwia się mu oddychanie;
2. coś (np. dym) dusi kogoś - utrudnia mu oddychanie;
3. dusić mięso, warzywa itp. - gotować je na wolnym ogniu pod przykryciem;
4. dusić coś - potocznie: ściskać, przyciskać coś;
5. dusić coś w sobie - nie wyjawiać problemów, nie poruszać pewnych kwestii, męcząc się przez to psychicznie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wielki, znacznych rozmiarów;
2. wyrośnięty, dorosły
SJP.pl
liczebnik nieokreślony
(1.1) w wielkiej ilości
Wiktionary
(1.1) Piekarnia upiekła dziś dużo pączków.
Wiktionary
IPA: ˈduʒɔ, AS: dužo
Wiktionary
przym. duży
Wiktionary
(1.1) wiele, mnogo, sporo, mnóstwo, multum; przest. krocie; daw. mnogo; wulg. od chuja, w chuj
Wiktionary
zdrobnienie od: duży
SJP.pl
1. wielki, znacznych rozmiarów;
2. wyrośnięty, dorosły
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, którego rozmiar jest ponadprzeciętny
(1.2) taki, którego ilość, natężenie, skala lub inna domyślna cecha jest znaczna w porównaniu z obiektami tego samego rodzaju
(1.3) taki, który osiągnął pewien stopień dojrzałości lub dorosłości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nie podano jednak żadnych propozycji dotyczących finansowania, zwłaszcza remontu bardzo dużego budynku.
(1.1) Rysie to bardzo płochliwe samotniki, lubią duże lasy, z zaroślami i powalonymi drzewami, w których łatwo się ukryć.
(1.2) Prezydent zawsze miał dużą grupę długoletnich współpracowników, z którymi spotykał się i oficjalnie, i prywatnie.
(1.2) Na tym terenie były duże problemy z kradzieżami drewna.
(1.3) Mama nie niecierpliwi się trochę, że taki duży chłopak mieszka sam i wciąż przychodzi do niej na obiady?
(1.3) To już co prawda duża dziewczyna, ale nie odważyłabym się puścić jej samej przy tym ruchu.
Wiktionary
IPA: ˈduʒɨ, AS: dužy
Wiktionary
rzecz. dużość ż.
przysł. dużo
licz. dużo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
naziemna telewizja cyfrowa
SJP.pl
DVB-T (ang. "Digital Video Broadcasting – Terrestrial") – standard telewizji cyfrowej DVB nadawanej naziemnie, opublikowany po raz pierwszy w roku 1997. Cyfrowe wideo, dźwięk i dane dodatkowe są przesyłane w strumieniu transportowym MPEG przy użyciu modulacji COFDM. Do kompresji audio/wideo wykorzystuje się standard MPEG-2 lub MPEG-4 (H.264). Następcą standardu DVB-T jest DVB-T2.
Wikipedia
[czytaj: diwidi] skrót od: Digital Video Disk (Digital Versatile Disc);
1. system cyfrowego zapisu danych na odpowiednich temu systemowi dyskach (płytach);
2. płyta zapisana tym systemem;
3. urządzenie do odtwarzania tych płyt; odtwarzacz DVD
SJP.pl
skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego
(1.1) = ang. Digital Versatile Disc lub Digital Video Disc → cyfrowy dysk ogólnego przeznaczenia;
(1.2) = ang. Digital Versatile Disc lub Digital Video Disc → pot. urządzenie służące do odtwarzania lub nagrywania DVD (1.1)
Wiktionary
DVD ("Digital Video Disc" lub "Digital Versatile Disc") – rozpowszechniony w roku 1995 standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm), lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.
Wikipedia
(1.1) Ta drukarka pozwala na drukowanie na płytach CD i DVD.
(1.2) W tym napędzie DVD zacina się kieszeń.
Wiktionary
IPA: dʲi‿vʲi‿ˈdʲi, AS: dʹi‿vʹi‿dʹi
Wiktionary
standard zapisu danych na płycie DVD
SJP.pl
DVD-R – jeden ze standardów jednokrotnego zapisu informacji na nośniku danych, jakim jest dysk optyczny DVD. Umożliwia zapis 4,7 GB (4,38 GiB) danych na jedną stronę nośnika, co w wypadku dysków dwustronnych daje pojemność 9 GB. Kompatybilny z DVD-R standard wielokrotnego zapisu informacji to DVD-RW.
Wikipedia
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrótowiec
(1.1) = inform. do wiadomości (pole adresowe w poczcie elektronicznej)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
skrót od: do wiadomości
SJP.pl
skrót
(1.1) = do wiadomości
(1.2) = do walki
Wiktionary
(1.2) Policjanci z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Komendy Miejskiej Policji w Słupsku zatrzymali 23-letniego mężczyznę, działającego metodą „na zagrożone oszczędności”.
Wiktionary
liczebnik główny oznaczający liczbę 2 (np. dwa ciastka, dwie pomarańcze, dwaj chłopcy)
SJP.pl
liczebnik główny (porządkowy: drugi • zbiorowy: dwoje)
(1.1) liczba 2
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) cyfra 2
(2.2) pot. eduk. ocena mierna
(2.3) daw. pot. eduk. ocena niedostateczna (w skali czterostopniowej)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej urodzie), wpisał 19-letni Janek w imionnik dwa wiersze „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”.
(1.1) Po jeziorze pływają dwie kaczki. Nakarmimy te dwie kaczki?
(2.1) Dwadzieścia jest zapisywane jako dwa-zero.
(2.2) Celina znowu otrzymała dwa z biologii.
(2.3) Mirek ma dwa z chemii i geografii na świadectwie.
Wiktionary
IPA: dva, AS: dva
Wiktionary
licz. dwanaście, dwadzieścia, dwieście
:: zbiorowy: dwoje
rzecz. druga ż., dwojaczki lm nm., dwojenie n., dwójka ż., podwajanie n., zdwajanie n.
czas. dwoić ndk., dwoić się ndk., podwoić dk.
przym. podwójny
przedr. dwu-
przysł. podwójnie
Wiktionary
(1.1) zapis arabski: 2; zapis rzymski: II
(2.2) mierny; pot. dwója, dwójka,
(2.3) niedostateczny; pot. dwója, dwójka, lufa, kosa, gała, gol, lacz, kapa, pała
Wiktionary
liczebnik oznaczający liczbę 20
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 20
Wiktionary
(1.1) Sprzedaż naszego nowego produktu wzrosła o dwadzieścia procent.
(1.1) Dwie dekady to dwadzieścia lat.
(1.1) Swoją pierwszą firmę założyłem dwadzieścia lat temu.
Wiktionary
IPA: dvaˈd͡ʑɛ̇ɕt͡ɕa, AS: dvaʒ́ėśća
Wiktionary
rzecz. dwudziesta ż., dwudziestka ż., dwa n.
przym. dwudziesty
licz. dwadzieścioro, dwa
przedr. dwudziesto-
Wiktionary
(1.1) zapis arabski 20, zapis rzymski XX
Wiktionary
dwadzieścia razy; dwudziestokrotnie
SJP.pl
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 20, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 20
Wiktionary
(1.1) Na wykład przyszło zaledwie dwadzieścioro studentów.
Wiktionary
IPA: ˌdvad͡ʑɛ̇ɕˈt͡ɕɔrɔ, AS: dvaʒ́ėśćoro
Wiktionary
rzecz. dwudziestka ż.
przym. dwudziesty
licz. dwadzieścia
Wiktionary
forma liczebnika.
(1.1) męskoosobowa forma liczebnika głównego dwa
Wiktionary
(1.1) W łódce siedzieli dwaj mężczyźni z psem.
Wiktionary
IPA: dvaj, AS: dvai ̯
Wiktionary
dwa razy; dwukrotnie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przest. dziś książk. dwa razy
liczebnik główny
(2.1) przest. o pieniądzach dwieście tysięcy
Wiktionary
(1.1) I nabiorą złota, i hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru.
(2.1) Majątek pana w dobrach i gotowiźnie wynosił dwakroć.
Wiktionary
rzecz. dwukrotność ż.
przym. dwukrotny
przysł. dwukrotnie
Wiktionary
(1.1) dwukrotnie
Wiktionary
liczebnik oznaczający liczbę 12
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 12
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gminy, które dokonują wpłat na rzecz zwiększenia subwencji, są zobligowane do wnoszenia ich w dwunastu równych ratach w terminie do 15-tego każdego miesiąca. sic.
(1.1) Moim zadaniem był lot po trójkącie, nad chmurami, na wysokości dwunastu kilometrów…
Wiktionary
IPA: dvãˈnaɕt͡ɕɛ, AS: dvãnaśće
Wiktionary
rzecz. dwunastka ż., dwunasta ż., dwunastnica ż., dwa n.
przym. dwunasty
licz. dwanaścioro, dwa
Wiktionary
(1.1) zapis arabski 12, zapis rzymski XII, tuzin, reg. śl. dwanost
Wiktionary
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 12, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 12
Wiktionary
(1.1) Dwanaścioro uczniów z naszej klasy (pięciu chłopców i siedem dziewczynek) zakwalifikowało się do finału konkursu.
Wiktionary
IPA: ˌdvãnaɕˈt͡ɕɔrɔ, AS: dvãnaśćoro
Wiktionary
rzecz. dwunastka ż., dwunasta ż., dwunastnica ż.
przym. dwunasty
licz. dwanaście
Wiktionary
liczebnik
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dwanaście
Wiktionary
mający moc dwóch tysięcy watów
SJP.pl
skrótowiec
(1.1) = deklaracja wartości celnej
Wiktionary
IPA: dɛ‿vu‿ˈt͡sɛ, AS: de‿vu‿ce
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dwernik (nazwa historyczna: Przełom, w latach 1977–1981 Przełom) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska. Ma status sołectwa. Leży nad potokiem Dwernik i w pobliżu jego ujścia do Sanu.
W skład sołectwa "Dwernik" wchodzą także Dwerniczek, Nasiczne i Caryńskie.
Wikipedia
liczebnik oznaczający liczbę 200
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 200
Wiktionary
(1.1) Bez targowania zapłacił cenę dwustu pięćdziesięciu tysięcy franków.
Wiktionary
IPA: ˈdvʲjɛ̇ɕt͡ɕɛ, AS: dvʹi ̯ėśće
Wiktionary
przym. dwusetny, dwóchsetny
rzecz. dwusetka ż.
Wiktionary
[czytaj: dłajt] angielskie imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dwikozy (wieś gminna w województwie świętokrzyskim); dwikoziański
SJP.pl
mieszkaniec Dwikozów
SJP.pl
mieszkanka Dwikozów
SJP.pl
przymiotnik od: Dwikozy (wieś gminna w województwie świętokrzyskim); dwikoski
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Dwikozy w innych znaczeniach tej nazwy.
Dwikozy – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Dwikozy. Ma status sołectwa. Historycznie położone są w Małopolsce, w ziemi sandomierskiej.
Wikipedia
rzeka w Rosji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w północnej Rosji, uchodząca do Morza Białego;
Wiktionary
Nie mylić z: Dźwina.
Dwina ( Северная Двина, "Siewiernaja Dwina") albo Dźwina Północna – rzeka w północnej Rosji. Powstaje z połączenia Suchony i Jugu. Płynie po terenach nizinnych z licznymi rozlewiskami i odnogami. Uchodzi do Zatoki Dwińskiej Morza Białego, tworząc deltę o powierzchni 900 km².
Wikipedia
rzecz. Siewierodwińsk m., Dźwina ż.
przym. dwiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. drzwiczki
Wiktionary
(1.1) dźwiyrka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. drzwi
Wiktionary
przymiotnik od: Dwina (rzeka w Rosji)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dwiną, dotyczący Dwiny
Wiktionary
rzecz. Dwina ż.
Wiktionary
w garbarstwie: jedna z dwu warstw, na które przecina się skórę w jej grubości; szpalta
SJP.pl
Dw
Wikipedia
bakteria o kształcie ziarenka fasoli, zwykle chorobotwórcza; diplokok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mikrobiol. morfologiczna forma bakterii powstająca w wyniku połączenia dwóch komórek utworzonych po podziale amitotycznym;
Wiktionary
Dwoinka ( Diplococcus; l. mn. "diplococci") – morfologiczna forma bakterii powstająca w wyniku połączenia dwóch komórek utworzonych po podziale amitotycznym. Często posiadają wspólną otoczkę.
Wikipedia
IPA: dvɔˈjĩnka, AS: dvoi ̯ĩnka
Wiktionary
przymiotnik od: dwoinka
SJP.pl
→ dwoisty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) składanie się z dwóch części, aspektów
Wiktionary
(1.1) Niektóre zgromadzenia katarskie stosowały taki dualizm do każdej rzeczywistości, przez co dochodzili do przedkładania dwoistości proroków, dwoistej postaci Chrystusa i w końcu dwoistego Początku.
Wiktionary
rzecz. zdwajanie n., podwajanie n.
czas. dwoić
przym. dwoisty
przysł. podwójnie
Wiktionary
(1.1) dualność, dualizm
Wiktionary
złożony z dwóch części, często przeciwstawnych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie części, dwie natury, dwie postaci
Wiktionary
rzecz. dwoistość ż., podwajanie n., zdwajanie n.
przysł. dwoiście, podwójnie
Wiktionary
(1.1) dwojaki, dualny, podwójny, dwudzielny
Wiktionary
1. zwiększać dwukrotnie; podwajać;
2. dzielić coś na dwie części; przepoławiać, rozdwajać;
3. dawniej: różnić się, nie zgadzać się;
4. dwoić się:
a) powiększać się dwukrotnie;
b) ukazywać się, być widzianym w podwójnej postaci;
c) potocznie: dwoić się i troić - starać się być wszędzie, w wielu miejscach; uwijać się, czworzyć się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) rzad. podwajać, duplikować
(1.2) rzad. dzielić na dwa, rozdwajać
czasownik nieprzechodni niedokonany
(2.1) zwracać się do kogoś w liczbie mnogiej (zaimek wy)
czasownik zwrotny niedokonany dwoić się
(3.1) daw. różnić się, nie zgadzać się
(3.2) podwajać się
Wiktionary
IPA: ˈdvɔjit͡ɕ, AS: dvoi ̯ić
Wiktionary
rzecz. podwajanie n., dwojaczki nmos., zdwajanie n., dwa n., dwoistość ż.
liczgł. dwa
przysł. podwójnie
Wiktionary
kwietniczek dwojaczek - gatunek chrząszcza z rodziny bogatkowatych
SJP.pl
1. dwoje dzieci urodzonych w czasie jednego porodu; bliźnięta;
2. zdrobnienie od: dwojaki (naczynie)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) dwoje dzieci urodzonych podczas tego samego porodu
(1.2) zdrobn. od: dwojaki
Wiktionary
IPA: dvɔˈjat͡ʃʲci, AS: dvoi ̯ačʹḱi
Wiktionary
rzecz. dwojaki nmos., dwója ż., dwojakość ż., dwa n.
czas. dwoić, podwoić
przym. dwojaki, dwojaczy
przysł. dwojako, w dwójnasób
licz. dwa, dwojaki
temsłow. drugo-
Wiktionary
(1.1) bliźnięta, bliźniaki
Wiktionary
1. dubeltówka o pionowym układzie luf;
2. typ układu kryształów
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
występujący w dwóch odmianach, gatunkach, rodzajach
SJP.pl
liczebnik wieloraki
(1.1) taki, który ma dwa typy, dwie postaci, odmiany, formy
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(2.1) daw. naczynie o dwóch osobnych komorach połączonych uchem;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W małżeństwie tym widziałam dwojaką korzyść.
Wiktionary
IPA: dvɔˈjäci, AS: dvoi ̯äḱi
Wiktionary
rzecz. dwojaczki nmos., podwajanie n., zdwajanie n.
przysł. dwojako
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) odprzym. → dwojaki
Wiktionary
IPA: dvɔˈjakɔ, AS: dvoi ̯ako
Wiktionary
przym. dwojaki
rzecz. dwojaki nmos., dwojaczki nmos., podwajanie n., zdwajanie n.
przysł. podwójnie
licz. dwojaki
Wiktionary
(1.1) i tak, i owak, i tak, i tak, w obie strony
Wiktionary
maszyna używana w przemyśle przędzalniczym
SJP.pl
liczebnik przysłówkowy wielokrotny
(1.1) stpol. dwukrotnie, dwa razy
Wiktionary
IPA: dvɔjt͡s, AS: dvoi ̯c
Wiktionary
(1.1) dwakroć, stpol. dwojcy, stpol. dwojeć
Wiktionary
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 2
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 2
Wiktionary
Dwoje ( Двоe) – rosyjski duet muzyczny.
Wikipedia
(1.1) Jest nas pięcioro, dwóch Rosjan, dwoje Bułgarów i ja, obywatel Polski.
Wiktionary
IPA: ˈdvɔjɛ, AS: dvoi ̯e
Wiktionary
zob. dwa.
Wiktionary
instrument dęty drewniany zbudowany z dwóch fujarek, odmiana fletu pasterskiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) imię|polski|ż.
Wiktionary
przymiotnik od: Dworackie, Dworaki, Dworaki-Pikaty, Dworaki-Staśki
SJP.pl
1. sposób bycia charakterystyczny dla dworaka; maniery dworskie, etykieta dworska;
2. bycie dworakiem - dworzaninem króla lub magnata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dworski sposób postępowania, dworskie maniery, obycie towarzyskie właściwe mieszkańcom dworu
(1.2) bycie dworakiem
(1.3) rzad. dowcip
Wiktionary
IPA: dvɔˈrat͡stfɔ, AS: dvoractfo
Wiktionary
rzecz. dwór, dworak, dworaczka, dworzaństwo, dworszczyzna, dworstwo, dworaczyna, dworaczek, dworakowanie, dworan, dworzanin, dworowanie, dworaczenie, dworanin, dworaninek, dworaczysko, dworakierja, dwornia, dworek, dworka, dwórka, dworzanka, dworeczek dworność, dwornia, dworus, dworzysko
przym. dworski, dworacki, dworaczy, dworecki, dworkowy dworny, dworowy, dworzański
przysł. dworno, dworaczno, dwornie, dworsko
czas. dworakować, dworować, dworaczyć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. dworzanin króla lub magnata, zwłaszcza schlebiający dla kariery, przebiegły;
2. o człowieku nadmiernie ugrzecznionym, schlebiającym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) dworzanin
(1.2) pejor. osoba schlebiająca komuś w celu uzyskania dla siebie korzyści
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdvɔrak, AS: dvorak
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dwórka ż., dworactwo n., dworzanin mos., dworzanka ż.
czas. dworować
przym. dworski, nadworny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: dworzec
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) kolej. związany z dworcem, dotyczący dworca, właściwy dworcowi, znajdujący się w obrębie dworca
Wiktionary
(1.1) Kupiłem sobie przewodnik w księgarni dworcowej w Katowicach.
Wiktionary
rzecz. dworzec mrz., podwórze n.
przym. przydworcowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: dworek
SJP.pl
niewielki dom mieszkalny, najczęściej z gankiem od frontu, mały dwór
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) archit. hist. niewielki dwór właścicieli ziemskich
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: dworka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W pięknej dolinie górskim przerzniętej ruczajem / otoczone lipami świecą dworku ściany, / patrząc oknem na góry, na lasy, na łany…
(1.1) Złożono Władka na wozie pułkownika i nocą puścili się leśną drożyną na losy ku temu dworkowi…
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dwór mrz., dworactwo n., dwórka ż.
przym. dworkowy, nadworny
czas. dworować
Wiktionary
szlachcianka przebywająca na dworze królewskim lub magnackim, należąca do świty królowej, księżnej itp.; dama dworska, panna dworska, dwórka
SJP.pl
niewielki dom mieszkalny, najczęściej z gankiem od frontu, mały dwór
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: dworek
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dworkiem, dotyczący dworku
Wiktionary
rzecz. dworek mrz., dwór mrz., dworactwo n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
stopień wyższy od przysłówka: dwornie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dworny
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
zgodny z etykietą dworską; wytworny, elegancki, dworski
SJP.pl
drwić, kpić, wyśmiewać się z kogoś, z czegoś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. podworować)
(1.1) daw. robić z kogoś lub czegoś przedmiot drwin, żartów
(1.2) daw. być dworzaninem lub charakteryzować się odpowiednim mu zachowaniem, stylem życia
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dwór m., dworek m., dworzanin m., dworak m., dworzanka ż., dworactwo n., dworskość ż., dwórka ż.
czas. podworować dk.
przym. dworski, nadworny
Wiktionary
(1.1) współcz. drwić, kpić, szydzić, żartować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) mitsłow. demon opiekuńczy, chroniący gospodarstwo i pola uprawne;
Wiktionary
(1.1) dworowoj, dworowy
Wiktionary
1. związany z dworem królewskim lub książęcym;
2. związany z majątkiem ziemskim, należący do dziedzica;
3. pracujący we dworze, na folwarku;
4. przestarzałe: zgodny z etykietą dworską; wytworny, elegancki, dworny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dworu królewskiego, książęcego lub arystokratycznego
(1.2) hist. dotyczący majątku ziemskiego, świadczący usługi panu feudalnemu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Janicki usprawiedliwiał się przed Kmitą z zaniedbania obowiązków poety dworskiego, Kochanowski opuścił dwór, by chronić własną niezależność.
Wiktionary
IPA: ˈdvɔrsʲci, AS: dvorsʹḱi
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dwór m., dworzanin m., dworzanka ż., dworak m., dworka ż., dworactwo n., dworskość ż., dwórka ż.
czas. dworować
przym. nadworny
Wiktionary
pogardliwie: członek czyjegoś dworu, orszaku
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dawniej: mężczyzna zajmujący wysokie stanowisko na dworze króla, księcia lub magnata, należący do jego świty, orszaku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) hist. osoba będąca członkiem świty arystokraty, należąca do dworu;
(1.2) przen. osoba u władzy lub jej towarzysząca, członek ogólnie pojętego rządu
Wiktionary
Dworzanin – osoba należąca do świty wysoko postawionego arystokraty lub władcy otaczającego się dworem. Dworzanie korzystali najczęściej z wielu przywilejów przyznawanych przez panującego i zajmowali wysokie stanowiska w ich otoczeniu.
Wzorzec renesansowego dworzanina przedstawił Baldassare Castiglione w swoim traktacie pt. "Il cortegiano", który został zaadaptowany na polskie warunki przez Łukasza Górnickiego w "Dworzaninie polskim".
Wikipedia
(1.1) Raz po raz jakiś pan, czy dworzanin z szeregu wyjedzie, do karocy królewskiej się zbliży, kilka słów zamieni i przystanie, żeby do nadjeżdżających dołączyć.
Wiktionary
rzecz. dwór m., podworowe n., dworactwo n., podwórze n., dwórka ż., dworka ż.
:: fż. dworzanka ż.
przym. dworski, nadworny
czas. dworować
Wiktionary
(1.1) dworak
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fż. od dworzanin
(1.2) hist. liter. krótki utwór poetycki o lekkiej formie, często o tematyce dworskiej
Wiktionary
rzecz. dwórka ż., dwór m., dworak m., dworactwo n., dworskość ż.
:: fm. dworzanin m.
czas. dworować ndk.
przym. dworski
Wiktionary
(1.1) dworka, dwórka
(1.2) epigramat, fraszka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miejsce przyjazdu, odjazdu i postoju autobusów lub pociągów wraz z budynkiem przystosowanym do obsługi pasażerów (kasami, poczekalnią, punktami gastronomicznymi itp.);
(1.2) obiekt przystosowany do obsługi ruchu i transportu lotniczego lub promowego
(1.3) daw. dwór
Wiktionary
Dw
Wikipedia
(1.1) Umówiłem się z nimi na dworcu dziesięć minut przed odjazdem autobusu.
Wiktionary
IPA: ˈdvɔʒɛt͡s, AS: dvožec
Wiktionary
przym. dworcowy
rzecz. podwórze n.
Wiktionary
(1.2) port, terminal
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wielki, masywny dwór; zamek;
2. dawniej:
a) parcela, plac;
b) osobna zagroda chłopska w polu lub w lesie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
DWT; Deadweight Tonnage, nośność statku
SJP.pl
przedrostek
(1.1) pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczających dwukrotne wystąpienie czegoś
(1.2) pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczających całość składającą się z dwóch części
Wiktionary
(1.1) Karawele były statkami dwu- lub trójmasztowymi.
Wiktionary
IPA: dvu, AS: dvu
Wiktionary
rzecz. podwajanie n., dwa n.
przym. podwójny, podwójny
licz. dwa
przysł. podwójnie
Wiktionary
dotyczący dwóch abonentów
SJP.pl
organiczny związek chemiczny zbudowany z dwóch grup acetylowych; diacetyl, biacetyl
SJP.pl
składający się z dwóch aktów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) teatr. mający dwa akty
Wiktionary
(1.1) Ta dwuaktowa opera będzie prezentowana wraz z wystawioną w ubiegłym sezonie jednoaktówką P. Mascagniego "Rycerskość wieśniacza".
Wiktionary
IPA: ˌdvuwakˈtɔvɨ, AS: dvuu̯aktovy
Wiktionary
rzecz. dwuaktówka ż.
Wiktionary
sztuka teatralna lub inny utwór sceniczny składający się z dwóch aktów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. teatr. sztuka złożona z dwóch aktów
Wiktionary
przym. dwuaktowy
Wiktionary
związek chemiczny zawierający dwie grupy amidowe, np. dwuamid kwasu węglowego; diamid
SJP.pl
związek chemiczny, którego cząsteczka zawiera dwie grupy aminowe; diamina
SJP.pl
dopuszczający przyłączenie dwóch wartości w postaci odpowiednich wartości liczbowych lub wyrażeń językowych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający dwa argumenty, składający się z dwóch argumentów
Wiktionary
(1.1) Komutator to wskaźnik stopnia nieprzemienności pewnego działania dwuargumentowego.
Wiktionary
IPA: ˌdvuwarɡũmɛ̃nˈtɔvɨ, AS: dvuu̯argũmẽntovy
Wiktionary
składający się z dwóch arkuszy, wydrukowany na dwóch arkuszach itp.
SJP.pl
mający powierzchnię dwóch arów
SJP.pl
ujmowany lub ujmujący coś w dwóch aspektach
SJP.pl
złożony z dwóch atomów; diatomowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. chem. złożony z dwóch atomów
Wiktionary
sole dwuazoniowe - związki chemiczne powstające w reakcji diazowania pierwszorzędowych amin aromatycznych za pomocą kwasu azotawego; diazoniowy
SJP.pl
związek zawierający dwie grupy azotanowe; diazotan
SJP.pl
metoda wykonywania stykowych kopii rysunków wykonanych na materiałach przezroczystych; diazotypia
SJP.pl
reakcja chemiczna aminy aromatycznej z kwasem azotawym, w której powstaje związek diazoniowy; diazowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dwuazować.
Wiktionary
czas. dwuazować
Wiktionary
zawierający dwa atomy azotu związane ze sobą podwójnie; diazowy
SJP.pl
białoząbka dwubarwica - gatunek ćmy z rodziny garbatkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) w sposób dwubarwny
Wiktionary
rzecz. dwubarwność ż.
przym. dwubarwny
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego co posiada dwie barwy
Wiktionary
przym. dwubarwnie, dwubarwny
Wiktionary
mający dwie barwy (kolory); dwukolorowy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. składający się z dwóch kolorów
Wiktionary
(1.1) Brzozowe i świerkowe lasy na wzgórzach otaczały dwubarwną, jasną i ciemną zielenią maleńkie, ciche, malachitowe jeziorka.
(1.1) Są odmiany o kwiatach białych, różowych, amarantowych, liliowofioletowych, niebieskich, a także dwubarwnych, pojedynczych i pełnych.
Wiktionary
IPA: dvuˈbarvnɨ, AS: dvubarvny
Wiktionary
rzecz. dwubarwność ż.
przym. dwubarwnie
Wiktionary
(1.1) dwukolorowy
Wiktionary
policykliczny diketon, barwnik kadziowy; stosowany do barwienia i drukowania włókien celulozowych; wiolantron
SJP.pl
związek organiczny wykorzystywany w produkcji barwników i leków
SJP.pl
1. silnik posiadający dwa biegi;
2. urządzenie z takim silnikiem;
3. zawody sportowe, w którym zawodnicy startują w dwóch wyścigach, a o zwycięstwie decyduje łączny czas
SJP.pl
1. o mechanizmie napędowym: mający dwa biegi;
2. o pojeździe: wyposażony w mechanizm napędowy o dwóch biegach
SJP.pl
rzadko: dipol;
1. dwubiegunowy układ elektryczny lub magnetyczny;
2. krótkofalowa antena kierunkowa
SJP.pl
potocznie: osoba cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową
SJP.pl
1. struktura dwubiegunowa (czegoś), posiadanie przez coś dwóch biegunów; bipolarność, bipolaryzm;
2. przenośnie: całkowite przeciwieństwo; przeciwstawność, skrajność
SJP.pl
mający dwa bieguny; bipolarny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa bieguny
(1.2) przechodzący w dwa skrajne stany
Wiktionary
(1.1) Przeżycia estetyczne, a także wartości estetyczne są dwubiegunowe: pozytywne i negatywne.
Wiktionary
IPA: ˌdvubʲjɛɡũˈnɔvɨ, AS: dvubʹi ̯egũnovy
Wiktionary
rzecz. dwubiegunowość ż., dwubiegunówka ż.
przysł. dwubiegunowo
Wiktionary
(1.1) bipolarny, dipolowy
Wiktionary
potocznie: choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. psych. pot. choroba afektywna dwubiegunowa
Wiktionary
przym. dwubiegunowy
przysł. dwubiegunowo
Wiktionary
1. zawierający dwa bity;
2. działający w oparciu o słowa (rozkazy, dane) długości dwóch bitów
SJP.pl
mający dwie blaszki (kawałki blachy), np. kreza dwublaszkowa
SJP.pl
1. mający dwa boki;
2. symetria dwuboczna - układ ciała charakteryzujący się takim podobieństwem obu jego połów, że jedna wygląda jak lustrzane odbicie drugiej
SJP.pl
zawodnik biorący udział w dwuboju
SJP.pl
zawodniczka biorąca udział w dwuboju
SJP.pl
bezbarwny, trujący gaz o odrażającym zapachu, stosowany jako cenne paliwo rakietowe oraz materiał do napędu torped podwodnych; boroetan
SJP.pl
charakteryzujący się strzeleniem dwóch bramek
SJP.pl
dotyczący dwóch branż
SJP.pl
mający dwa brzegi
SJP.pl
mięsień dwubrzuścowy - mięsień mający dwa brzuśce
SJP.pl
dyscyplina sportowa składająca się z dwu różnych konkurencji
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający dwa bębny
SJP.pl
mający długość dwóch cali, wynoszący dwa cale
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający długość, szerokość lub średnicę wynoszącą dwa cale
Wiktionary
(1.1) Ochocki złapał dwucalowego kiełbia, a panna Felicya oberwała sobie koronkę u rękawa.
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡saˈlɔvɨ, AS: dvucalovy
Wiktionary
1. deska o grubości dwóch cali;
2. rura o średnicy dwóch cali
SJP.pl
mający długość 2 cm
SJP.pl
związek chemiczny zawierający w cząsteczce dwa atomy chloru, np. dwuchlorek siarki; dichlorek
SJP.pl
pochodna benzenu posiadająca dwa atomy chloru przyłączone do pierścienia aromatycznego
SJP.pl
związek chemiczny używany dawniej jako środek owadobójczy; dichlorodifenylotrichloroetan, DDT
SJP.pl
skrótowa nazwa 1,2-dichloroetanu (dichlorku etylenu) - związku chemicznego używanego jako rozpuszczalnik np. żywic; dichloroetan
SJP.pl
związek chemiczny używany jako rozpuszczalnik do reakcji oraz ekstrakcji; dichlorometan, chlorek metylenu
SJP.pl
problem dwuchodowy - zadanie szachowe, w którym białe mają na celu dać mata czarnemu królowi w dwóch najbliższych ruchach; dwuchodówka, zadanie dwuchodowe
SJP.pl
zadanie szachowe, w którym białe mają na celu dać mata czarnemu królowi w dwóch najbliższych ruchach; problem dwuchodowy, zadanie dwuchodowe
SJP.pl
W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.
Dwuchodówka – zadanie szachowe, w którym białe matują w swoim drugim posunięciu we wszystkich wariantach.
Wikipedia
sól kwasu chromowego; dichromian
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek nieorganiczny, sól kwasu chromowego powstająca podczas działania kwasu siarkowego na roztwory chromianów, używana w laboratoriach oraz w przemyśle chemicznym jako silny środek utleniający
Wiktionary
(1.1) dichromian
Wiktionary
sól kwasu chromowego; dichromian
SJP.pl
kwas dwuchromowy - związek nieorganiczny chromu stosowany w przemyśle przy produkcji soli chromowych
SJP.pl
chwyt przyrządu gimnastycznego w taki sposób, że jedna dłoń ma położenie nachwytne a druga podchwytne
SJP.pl
przeciwciało o dwóch grupach chwytnych; amboceptor
SJP.pl
Dwuchwytnik (amboceptor) – przeciwciało obecne w surowicy, powstające pod wpływem immunizacji obcogatunkowym białkiem, składające się z dwóch grup receptorowych: rozpoznającej antygen oraz składniki dopełniacza.
Wikipedia
w strefie międzyzwrotnikowej: rzucający cień w południe przez część roku na południe a przez drugą część roku na północ
SJP.pl
mający dwa ciągi
SJP.pl
węglowodan zbudowany z dwóch cząsteczek cukrów prostych połączonych wiązaniem glikozydowym; dwusacharyd, bisacharyd, disacharyd, bioza
SJP.pl
węglowodany utworzone ze związanych dwóch cząsteczek cukrów prostych; bisacharydy, disacharydy
SJP.pl
złożony z dwu cyfr
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch cyfr
Wiktionary
(1.1) Liczba pięćdziesiąt sześć jest liczbą dwucyfrową.
(1.1) Firma może się pochwalić dwucyfrowym wzrostem sprzedaży w minionym roku.
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡sɨfˈrɔvɨ, AS: dvucyfrovy
Wiktionary
przysł. dwucyfrowo
Wiktionary
potocznie: liczba dwucyfrowa
SJP.pl
związek węgla z azotem, bezbarwny, trujący gaz o charakterystycznym zapachu gorzkich migdałów; dicyjan, cyjan
SJP.pl
potocznie:
1. silnik mający dwa cylindry;
2. pojazd z silnikiem dwucylindrowym
SJP.pl
mający dwa cylindry, np. silnik dwucylindrowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. składający się z dwóch cylindrów
Wiktionary
(1.1) Mój motocykl jest napędzany dwucylindrowym silnikiem.
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡sɨlʲĩnˈdrɔvɨ, AS: dvucylʹĩndrovy
Wiktionary
rzecz. dwucylindrowiec m.
Wiktionary
mający dwa czerpaki
SJP.pl
duży ptak z rodziny ptaków z rzędu chruścieli, charakteryzujący się okazałym czubem na głowie
SJP.pl
perkoz dwuczuby, gatunek perkoza o charakterystycznej parze czarnych czubów na wierzchu głowy oraz o szarobrunatnym, od spodu białym, upierzeniu ciała
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający dwa czuby
Wiktionary
mający dwa czujniki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) stpol. mat. czwarta potęga
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡ʃfɔˈrɔɡrãn, AS: dvučforogrãn
Wiktionary
przym. dwuczworogranny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. mat. podniesiony do czwartej potęgi
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡ʃfɔrɔˈɡrãnːɨ, AS: dvučforogrã•ny
Wiktionary
rzecz. dwuczworogran
Wiktionary
uwarunkowany dwoma czynnikami
SJP.pl
zbudowany z dwóch cząstek
SJP.pl
cecha czegoś złożonego z dwóch części; podwójność, binarność
SJP.pl
składający się z dwu części
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch części, podzielony na dwie części
Wiktionary
(1.1) Męski strój biznesowy to garnitur dwuczęściowy, ale także sportowa marynarka ze spodniami.
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡ʃɛ̃w̃ɕˈt͡ɕɔvɨ, AS: dvučẽũ̯śćovy
Wiktionary
składający się z dwóch członów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch członów
Wiktionary
(1.1) Na żądanie adoptowanego i za zgodą adoptującego sąd opiekuńczy orzeka, że adoptowany będzie nosił nazwisko dwuczłonowe – złożone z jego dotychczasowego nazwiska i nazwiska osoby go adoptującej.
Wiktionary
IPA: ˌdvut͡ʃwɔ̃ˈnɔvɨ, AS: dvuču̯õnovy
Wiktionary
rzecz. dwuczłonowość
Wiktionary
składający się z dwóch dań
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch dań
Wiktionary
(1.1) Dzisiaj w promocji obiady dwudaniowe.
Wiktionary
IPA: ˌdvudãˈɲɔvɨ, AS: dvudãńovy
Wiktionary
mający dwie dawki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gram. odmieniający się w niektórych przypadkach według dwóch deklinacji
Wiktionary
IPA: ˌdvudɛklʲĩnaˈt͡sɨjnɨ, AS: dvudeklʹĩnacyi ̯ny
Wiktionary
dawna moneta polska o wartości dwóch denarów
SJP.pl
Dwudenar – denar podwójny, srebrna moneta wybijana na Litwie od 1566 do 1621, bez napisów tylko z inicjałami króla, Pogonią i rzymską liczbą II.
Wikipedia
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dwa dna
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) febra powtarzająca się co dwa dni
Wiktionary
IPA: dvuˈdʲɲat͡ʃka, AS: dvudʹńačka
Wiktionary
rzecz. dwudniowy
rzecz. dwudniak
przym. dwudniowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłop odrabiający dwa dni pańszczyzny
Wiktionary
IPA: ˈdvudʲɲak, AS: dvudʹńak
Wiktionary
rzecz. dwudniowy
rzecz. dwudniaczka
przym. dwudniowy
Wiktionary
mający dwa dni, trwający dwa dni itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwa dni
(1.2) będący w wieku dwóch dni
Wiktionary
(1.1) Na Ukrainę przybył z dwudniową wizytą premier Szwecji.
Wiktionary
IPA: dvuˈdʲɲɔvɨ, AS: dvudʹńovy
Wiktionary
rzecz. dwudniak mos., dwudniaczka ż.
Wiktionary
mający wartość dwóch dolarów
SJP.pl
1. w odniesieniu do roślin: mający kwiaty słupkowe (żeńskie) i pręcikowe (męskie) na różnych osobnikach; dwupienny;
2. w odniesieniu do grzybów pasożytniczych: występujący kolejno na dwu różnych roślinach żywicielskich w kolejnych swoich stadiach rozwoju
SJP.pl
mający dwie drogi, przewody
SJP.pl
1. mający dwie drogi;
2. głośnik dwudrożny - głośnik mający dwa głośniki w kolumnie głośnikowej
SJP.pl
1. złożony z dwóch drutów;
2. wykonany na dwóch drutach dziewiarskich
SJP.pl
mający dwoje drzwi lub mający jedne drzwi o dwu skrzydłach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwoje drzwi lub jedne drzwi o dwóch skrzydłach
Wiktionary
(1.1) Jednak co jakiś czas przenosił wzrok z telewizora na równie ciekawą rzecz – na zupełnie nową meblościankę. Zrobiono ją z drewna sosnowego, a nie z płyty wiórowej. Składała się z pięciu elementów – szafy ubraniowej, bieliźniarki, przeszklonej witrynki na książki, szafki z półkami, zawierającej też dwie pojemne szuflady, i w końcu niewielkiej dwudrzwiowej komody, na której dumnie prezentował się lśniący telewizor.
Wiktionary
IPA: dvuˈḍʒvʲjɔvɨ, AS: dvuḍžvʹi ̯ovy
Wiktionary
jeleń z jedenastoma odnogami na co najmniej jedej tyce
SJP.pl
o cechach dwudysznych (podgromada ryb)
SJP.pl
Dwudyszne (Dipnoi) – podgromada ryb mięśniopłetwych (Sarcopterygii) charakteryzujących się możliwością oddychania powietrzem atmosferycznym przy pomocy częściowo uwstecznionych skrzeli lub za pomocą pęcherza pławnego przekształconego w rodzaj płuca połączonego z przełykiem (stąd nazwa "dwudyszne").
Wikipedia
o cechach dwudysznych (podgromada ryb)
SJP.pl
1. dwudzielny, dwuczęściowy;
2. o instytucji: mający dwa działy;
3. o oddziale wojskowym: wyposażony w dwa działa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od dwudziestka
Wiktionary
złożony z dwu części, dzielący się na dwie części
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dzielący się na dwie części, idący dwoma torami
Wiktionary
(1.1) Krew płynie przez zastawkę dwudzielną do lewej komory serca.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛlnɨ, AS: dvuʒ́elny
Wiktionary
rzecz. dwudzielność
Wiktionary
(1.1) dwuczęściowy, dychotomiczny, mitralny, dualistyczny, dwoisty
Wiktionary
godzina dwudziesta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 20, godzina ósma wieczorem
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: dwudziesty
Wiktionary
licz. dwadzieścia
przym. dwudziesty
Wiktionary
1. samiec sarny lub jelenia o dziesięciu odnogach na każdym rogu poroża;
2. gwarowo: dwadzieścia jednostek monetarnych
SJP.pl
1. grupa dwudziestu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 20;
3. dwadzieścia lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 20
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 20
(1.3) całość składająca się z dwudziestu części, elementów lub jednostek
(1.4) pot. banknot o nominale dwudziestu złotych
(1.5) pot. o wieku: dwadzieścia lat
(1.6) pot. kobieta w wieku 20 lat
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dwudziestce.
(1.2) Z urny pełnej ponumerowanych kul wylosowałem dwudziestkę.
(1.3) Kapitan z pompą zameldował, że cała dwudziestka marynarzy jest gotowa do rejsu.
(1.4) Sprzedawca wydał mi resztę w dwudziestkach.
(1.5) Wczoraj stuknęła mi dwudziestka.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstka, AS: dvuʒ́estka
Wiktionary
przym. dwudziesty
licz. dwadzieścia, dwadzieścioro
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 24
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 24
(1.3) całość składająca się z dwudziestu czterech części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dwudziestkęczwórkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) Do centrum miała nas zabrać dwudziestkaczwórka, a tymczasem okazało się, że po sezonie zmieniono trasy i rozkłady jazdy.
(1.3) W kolekcji średniowiecznych monet do pełnej dwudziestkiczwórki brakuje mi jeszcze ośmiu unikatów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaˈt͡ʃfurka, AS: dvuʒ́estkačfurka
Wiktionary
przym. dwudziesty czwarty
licz. dwadzieścia cztery
Wiktionary
1. grupa dwudziestu dwóch osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 22
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 22
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 22
(1.3) całość składająca się z dwudziestu dwóch części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dwudziestcedwójce.
(1.2) Z urny pełnej ponumerowanych kul wylosowałem dwudziestkędwójkę.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dwudziestkędwójkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaˈdvujka, AS: dvuʒ́estkadvui ̯ka
Wiktionary
przym. dwudziesty drugi
licz. dwadzieścia dwa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 29
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 29
(1.3) całość składająca się z dwudziestu dziewięciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dwudziestkędziewiątkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkadziewiątka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w szklanej gablocie całą dwudziestkędziewiątkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkad͡ʑɛˈvʲjɔ̃ntka, AS: dvuʒ́estkaʒ́evʹi ̯õntka
Wiktionary
przym. dwudziesty dziewiąty
licz. dwadzieścia dziewięć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 21
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 21
(1.3) całość składająca się z dwudziestu jeden części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dwudziestcejedynce.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkajedynka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) W kolekcji średniowiecznych monet do pełnej dwudziestkijedynki brakuje mi jeszcze ośmiu unikatów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkajɛˈdɨ̃nka, AS: dvuʒ́estkai ̯edỹnka
Wiktionary
przym. dwudziesty pierwszy
licz. dwadzieścia jeden
Wiktionary
1. liczba dwadzieścia pięć; przedmiot oznaczony taką liczbą;
2. całość składająca się z dwudziestu pięciu jednostek lub części;
3. potocznie: kobieta dwudziestopięcioletnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 25
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 25
(1.3) całość składająca się z dwudziestu pięciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dwudziestkępiątkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkapiątka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Bosman z pompą zameldował, że cała dwudziestkapiątka marynarzy jest gotowa do rejsu.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaˈpʲjɔ̃ntka, AS: dvuʒ́estkapʹi ̯õntka
Wiktionary
przym. dwudziesty piąty
licz. dwadzieścia pięć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 27
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 27
(1.3) całość składająca się z dwudziestu siedmiu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dwudziestcesiódemce.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkasiódemka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dwudziestkasiódemka kosmonautów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaɕuˈdɛ̃mka, AS: dvuʒ́estkaśudẽmka
Wiktionary
przym. dwudziesty siódmy
licz. dwadzieścia siedem
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 26
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 26
(1.3) całość składająca się z dwudziestu sześciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Na tablicy wyników pojawiła się dwudziestkaszóstka.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkaszóstka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) W kolekcji średniowiecznych monet do pełnej dwudziestkiszóstki brakuje mu jeszcze ośmiu unikatów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaˈʃustka, AS: dvuʒ́estkašustka
Wiktionary
przym. dwudziesty szósty
licz. dwadzieścia sześć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 23
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 23
(1.3) całość składająca się z dwudziestu trzech części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Jego szczęśliwą liczbą jest dwudziestkatrójka.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dwudziestkatrójka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dwudziestkatrójka kosmonautów.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkaˈtrujka, AS: dvuʒ́estkatrui ̯ka
Wiktionary
przym. dwudziesty trzeci
licz. dwadzieścia trzy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 28
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 28
(1.3) całość składająca się z dwudziestu ośmiu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Na tablicy wyników pojawiła się dwudziestkaósemka.
(1.2) Muszę nauczyć się na pamięć stu sutr, a ciągle mam problemy z dwudziestkąósemką.
(1.3) Kapitan z pompą zameldował, że cała dwudziestkaósemka marynarzy jest gotowa do rejsu.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstkauˈsɛ̃mka, AS: dvuʒ́estkausẽmka
Wiktionary
przym. dwudziesty ósmy
licz. dwadzieścia osiem
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dwadzieścia, dotyczący liczby dwadzieścia
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) ważący dwadzieścia cztery funty
(1.2) o dziale: wyrzucający pociski ważące dwadzieścia cztery funty
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔfũnˈtɔvɨ, AS: dvuʒ́estočterofũntovy
Wiktionary
trwający dwadzieścia cztery godziny; całodobowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwadzieścia cztery godziny
(1.2) będący w wieku dwudziestu czterech godzin
Wiktionary
(1.1) Bany mogą być tymczasowe (dwudziestoczterogodzinne, miesięczne) lub dożywotnie (…)
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuʒ́estočterogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
(1.1) dobowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia cztery lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia cztery lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestoczterolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estočterolatek
Wiktionary
przym. dwudziestoczteroletni
rzecz. dwudziestoczterolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia cztery lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia cztery lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestoczterolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔˈlatka, AS: dvuʒ́estočterolatka
Wiktionary
przym. dwudziestoczteroletni
rzecz. dwudziestoczterolatek m.
Wiktionary
mający dwadzieścia cztery lata, trwający dwadzieścia cztery lata itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia cztery lata
(1.2) trwający dwadzieścia cztery lata
Wiktionary
(1.1) Dwudziestoczteroletnia dziewczyna wracała w niedzielę po południu ze swojej uczelni w Jeleniej Górze.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estočteroletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestoczterolatek m., dwudziestoczterolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu czterech osób, mogący pomieścić dwadzieścia cztery osoby
(1.2) złożony z dwudziestu czterech osób, wykonywany przez dwadzieścia cztery osoby
Wiktionary
(1.1) Uczestniczyło osiemdziesięciu dziewięciu przedstawicieli z dwudziestu dwu krajów oraz dwudziestoczteroosobowa delegacja Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" pod przewodnictwem prof. Stelmachowskiego.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estočter•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu czterech tomów, zawarty w dwudziestu czterech tomach, wydany w dwudziestu czterech tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔt͡ʃtɛrɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estočterotõmovy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dwudziestu czterech ścianach
Wiktionary
trwający 20 dni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia dni
(1.2) będący w wieku dwudziestu dni
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈdʲɲɔvɨ, AS: dvuʒ́estodʹńovy
Wiktionary
trwający dwadzieścia dwie godziny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia dwie godziny
(1.2) będący w wieku dwudziestu dwóch godzin
Wiktionary
(1.1) Program kursu obejmuje dwudziestodwugodzinny tryb zajęć w trzech grupach.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvuɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuʒ́estodvugoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający dwadzieścia dwa lata i pół roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia dwa lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia dwa lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestodwulatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvuˈlatɛk, AS: dvuʒ́estodvulatek
Wiktionary
przym. dwudziestodwuletni
rzecz. dwudziestodwulatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia dwa lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia dwa lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestodwulatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvuˈlatka, AS: dvuʒ́estodvulatka
Wiktionary
przym. dwudziestodwuletni
rzecz. dwudziestodwulatek m.
Wiktionary
trwający dwadzieścia dwa lata, mający dwadzieścia dwa lata
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia dwa lata
(1.2) trwający dwadzieścia dwa lata
Wiktionary
(1.1) Zaledwie dwudziestodwuletni słoń wcale nie musi czuć się stary.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvuˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estodvuletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestodwulatek m., dwudziestodwulatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu dwóch osób, mogący pomieścić dwadzieścia dwie osoby
(1.2) złożony z dwudziestu dwóch osób, wykonywany przez dwadzieścia dwie osoby
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvuwɔsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estodvuu̯osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu dwóch tomów, zawarty w dwudziestu dwóch tomach, wydany w dwudziestu dwóch tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔdvutɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estodvutõmovy
Wiktionary
mający moc dwudziestu dwóch watów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia dziewięć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia dziewięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestodziewięciolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estoʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dwudziestodziewięcioletni
rzecz. dwudziestodziewięciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia dziewięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia dziewięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestodziewięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: dvuʒ́estoʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dwudziestodziewięcioletni
rzecz. dwudziestodziewięciolatek m.
Wiktionary
trwający dwadzieścia dziewięć lat, mający dwadzieścia dziewięć lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia dziewięć lat
(1.2) trwający dwadzieścia dziewięć lat
Wiktionary
(1.1) Matkę odnaleziono. Dwudziestodziewięcioletnia kobieta przyznała się do zawinięcia dziecka w reklamówkę i wrzucenia do rzeki.
(1.1) Dwudziestodziewięcioletni ojciec postanowił zrobić z syna mężczyznę.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoʒ́evʹi ̯ė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestodziewięciolatek m., dwudziestodziewięciolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu dziewięciu osób, mogący pomieścić dwadzieścia dziewięć osób
(1.2) złożony z dwudziestu dziewięciu osób, wykonywany przez dwadzieścia dziewięć osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estoʒ́evʹi ̯ė̃ńć•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu dziewięciu tomów, zawarty w dwudziestu dziewięciu tomach, wydany w dwudziestu dziewięciu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estoʒ́evʹi ̯ė̃ńćotõmovy
Wiktionary
złota moneta francuska o wartości 20 franków w złocie, emitowana za Napoleona I i za Napoleona III; napoleondor, napoleon
SJP.pl
trwający dwadzieścia godzin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia godzin
(1.2) będący w wieku dwudziestu godzin
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuʒ́estogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający wartość dwudziestu groszy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liczący dwadzieścia groszy, mający wartość dwudziestu groszy
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɡrɔˈʃɔvɨ, AS: dvuʒ́estogrošovy
Wiktionary
rzecz. dwudziestogroszówka
Wiktionary
moneta o nominale dwudziestu groszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta, której wartość wynosi dwadzieścia groszy
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstɔɡrɔˈʃufka, AS: dvuʒ́estogrošufka
Wiktionary
przym. dwudziestogroszowy
Wiktionary
trwający dwadzieścia jeden godzin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia jeden godzin
(1.2) będący w wieku dwudziestu jeden godzin
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuʒ́estoi ̯ednogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia jeden lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia jeden lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestojednolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estoi ̯ednolatek
Wiktionary
przym. dwudziestojednoletni
rzecz. dwudziestojednolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia jeden lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia jeden lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestojednolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔˈlatka, AS: dvuʒ́estoi ̯ednolatka
Wiktionary
przym. dwudziestojednoletni
rzecz. dwudziestojednolatek m.
Wiktionary
mający dwadzieścia jeden lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia jeden lat
(1.2) trwający dwadzieścia jeden lat
Wiktionary
(1.1) Zaledwie dwudziestojednoletni orzeł wcale nie musi czuć się stary.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoi ̯ednoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestojednolatek m., dwudziestojednolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu jeden osób, mogący pomieścić dwadzieścia jeden osób
(1.2) złożony z dwudziestu jeden osób, wykonywany przez dwadzieścia jeden osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estoi ̯edn•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu jeden tomów, zawarty w dwudziestu jeden tomach, wydany w dwudziestu jeden tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔjɛdnɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estoi ̯ednotõmovy
Wiktionary
mający, trwający dwadzieścia kilka lat; dwudziestokilkuletni, dwudziestoparoletni
SJP.pl
mężczyzna mający dwadzieścia kilka lat; dwudziestoparolatek
SJP.pl
kobieta albo samica zwierząt mająca dwadzieścia kilka lat; dwudziestoparolatka
SJP.pl
mający, trwający dwadzieścia kilka lat; dwudziestoparoletni, dwudziestokilkoletni
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający lub trwający dwadzieścia kilka lat
Wiktionary
(1.1) (…) wykonywanie utworu poświęconego straconej młodości przez dwudziestokilkuletniego artystę nie mogło brzmieć wiarygodnie.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔcilkuˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoḱilkuletʹńi
Wiktionary
(1.1) dwudziestoparoletni
Wiktionary
mający długość dwudziestu kilometrów, wynoszący dwadzieścia kilometrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wielkość (długość) dwudziestu kilometrów
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający wartość/liczący/wynoszący 20 koron
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔkɔrɔ̃ˈnɔvɨ, AS: dvuʒ́estokorõnovy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) dwadzieścia razy
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈkrɔtʲɲɛ, AS: dvuʒ́estokrotʹńe
Wiktionary
rzecz. dwudziestokrotność ż.
przym. dwudziestokrotny
Wiktionary
powtarzający się dwadzieścia razy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dwadzieścia razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dwadzieścia razy
(1.3) dwadzieścia razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈkrɔtnɨ, AS: dvuʒ́estokrotny
Wiktionary
rzecz. dwudziestokrotność ż.
przysł. dwudziestokrotnie
Wiktionary
figura płaska mająca dwadzieścia kątów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. figura geometryczna, która ma dwadzieścia kątów i 20 boków; wielokąt, którego suma kątów wewnętrznych wynosi 3240°
Wiktionary
Dwudziestokąt – wielokąt, mający 20 boków. Suma jego kątów wewnętrznych wynosi 3240°.
Wikipedia
przym. dwudziestokątny
Wiktionary
mający dwadzieścia kątów
SJP.pl
mężczyzna dwudziestoletni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba w wieku 20-29 lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca 20-29 lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestolatka
Wiktionary
(1.1) Bartek ma spore doświadczenie z kobietami jak na dwudziestolatka.
(2.1) Kupiłem na giełdzie starego peugeota. Jak na dwudziestolatka całkiem dobrze się spisuje.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estolatek
Wiktionary
rzecz. dwudziestolecie n.
:: fż. dwudziestolatka ż.
przym. dwudziestoletni
Wiktionary
1. kobieta albo samica zwierząt mająca dwadzieścia lat;
2. okres obejmujący dwadzieścia lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestolatek
Wiktionary
(1.1) Ona ma bardzo zniszczoną cerę jak na dwudziestolatkę.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈlatka, AS: dvuʒ́estolatka
Wiktionary
rzecz. dwudziestolecie n.
:: fm. dwudziestolatek m.
przym. dwudziestoletni
Wiktionary
mężczyzna dwudziestoletni
SJP.pl
1. okres dwudziestu lat;
2. dwudziesta rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dwudziestu lat
(1.2) dwudziesta rocznica
Wiktionary
(1.2) W roku 2011 będziemy celebrować symboliczne dwudziestolecie internetu w Polsce […]
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈlɛt͡ɕɛ, AS: dvuʒ́estoleće
Wiktionary
rzecz. dwudziestolatek m., dwudziestolatka ż.
przym. dwudziestoletni
Wiktionary
1. trwający dwadzieścia lat; przypadający za dwadzieścia lat;
2. będący w wieku dwudziestu lat, mający dwadzieścia lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia lat
(1.2) trwający dwadzieścia lat
Wiktionary
(1.1) Wydaje się, że ucieczka Rimbauda od cywilizacji (…) była konsekwentną drogą rozwoju poetyckiego. Dwa poematy prozą tego niespełna dwudziestoletniego Ardeńczyka to wykładnia nowej literatury, szczytowe osiągnięcie epoki.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestolatek m., dwudziestolatka ż., dwudziestolecie n.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu liter
Wiktionary
(1.1) Słowo „nadparlamentaryzacja” jest dwudziestoliterowe.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstɔˌlʲitɛˈrɔvɨ, AS: dvuʒ́estolʹiterovy
Wiktionary
mający długość dwudziestu metrów, wynoszący dwadzieścia metrów
SJP.pl
mający dwadzieścia miesięcy, trwający dwadzieścia miesięcy itp.
SJP.pl
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 20 000 000;
2. liczący dwadzieścia milionów czegoś
SJP.pl
trwający dwadzieścia minut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwadzieścia minut
Wiktionary
1. składający się z dwudziestu osób;
2. przeznaczony dla dwudziestu osób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu osób, mogący pomieścić dwadzieścia osób
(1.2) złożony z dwudziestu osób, wykonywany przez dwadzieścia osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́est•osobovy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia osiem lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia osiem lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestoośmiolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːɕmʲjɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́est•ośmʹi ̯olatek
Wiktionary
przym. dwudziestoośmioletni
rzecz. dwudziestoośmiolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia osiem lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia osiem lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestoośmiolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːɕmʲjɔˈlatka, AS: dvuʒ́est•ośmʹi ̯olatka
Wiktionary
przym. dwudziestoośmioletni
rzecz. dwudziestoośmiolatek m.
Wiktionary
trwający dwadzieścia osiem lat, mający dwadzieścia osiem lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia osiem lat
(1.2) trwający dwadzieścia osiem lat
Wiktionary
(1.1) W 1543 roku do furty kapucyńskiego klasztoru zadzwonił dwudziestoośmioletni Feliks, wyrażając pragnienie zostania zakonnikiem.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːɕmʲjɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́est•ośmʹi ̯oletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestoośmiolatek m., dwudziestoośmiolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu ośmiu osób, mogący pomieścić dwadzieścia osiem osób
(1.2) złożony z dwudziestu ośmiu osób, wykonywany przez dwadzieścia osiem osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːɕmʲjɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́est•ośmʹi ̯•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu ośmiu tomów, zawarty w dwudziestu ośmiu tomach, wydany w dwudziestu ośmiu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔːɕmʲjɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́est•ośmʹi ̯otõmovy
Wiktionary
mężczyzna mający dwadzieścia parę lat; dwudziestokilkulatek
SJP.pl
mężczyzna mający dwadzieścia parę lat; dwudziestokilkulatek
SJP.pl
mający, trwający dwadzieścia kilka lat; dwudziestokilkuletni, dwudziestokilkoletni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający lub trwający dwadzieścia kilka lat
Wiktionary
(1.1) W ubiegłym tygodniu w wypadku drogowym na „gierkówce“ zginęły dwie dwudziestoparoletnie dziewczyny.
(1.1) Nowak porozmawiał tylko z synem inżyniera, dwudziestoparoletnim facetem o wąskiej, smutnej twarzy.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔparɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoparoletʹńi
Wiktionary
(1.1) dwudziestokilkuletni
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dwadzieścia pensów, mający wartość dwudziestu pensów
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpɛ̃w̃ˈsɔvɨ, AS: dvuʒ́estopẽũ̯sovy
Wiktionary
rzecz. dwudziestopensówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) numizm. moneta o nominale dwudziestu pensów
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpɛ̃w̃ˈsufka, AS: dvuʒ́estopẽũ̯sufka
Wiktionary
przym. dwudziestopensowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dwadzieścia pięć centów, mający wartość dwudziestu pięciu centów
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡sɛ̃nˈtɔvɨ, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćocẽntovy
Wiktionary
rzecz. dwudziestopięciocentówka
Wiktionary
(1.1) ćwierćdolarowy
Wiktionary
moneta o nominale dwudziestu pięciu centów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta o nominale dwudziestu pięciu centów
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡sɛ̃nˈtufka, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćocẽntufka
Wiktionary
przym. dwudziestopięciocentowy
Wiktionary
(1.1) ćwierćdolarówka
Wiktionary
trwający dwadzieścia pięć godzin
SJP.pl
1. trwający dwadzieścia pięć lat i pół roku; przypadający za dwadzieścia pięć lat i pół roku;
2. będący w wieku dwudziestu pięciu lat i pół roku, mający dwadzieścia pięć lat i pół roku
SJP.pl
1. ważący 25 kilogramów;
2. przeznaczony na 25 kilogramów czegoś
SJP.pl
mężczyzna mający dwadzieścia pięć lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia pięć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia pięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestopięciolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dwudziestopięcioletni
rzecz. dwudziestopięciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia pięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia pięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestopięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dwudziestopięcioletni
rzecz. dwudziestopięciolatek m.
Wiktionary
1. okres dwudziestu pięciu lat;
2. dwudziesta piąta rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dwudziestu pięciu lat
(1.2) dwudziesta piąta rocznica czegoś
Wiktionary
(1.1) W ciągu dwudziestopięciolecia mojej pracy zawodowej tylko dwa razy byłem na chorobowym.
(1.2) Hania z Rysiem obchodzą dwudziestopięciolecie zawarcia małżeństwa.
Wiktionary
przym. dwudziestopięcioletni
Wiktionary
(1.1-2) ćwierćwiecze
Wiktionary
mający dwadzieścia pięć lat, trwający dwadzieścia pięć lat itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia pięć lat
(1.2) trwający dwadzieścia pięć lat
Wiktionary
(1.1) Od dawna dwudziestopięcioletni Leonardo szalał z miłości do dziewiętnastoletniej brazylijskiej modelki Giselle.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestopięciolatek m., dwudziestopięciolatka ż., dwudziestopięciolecie n.
Wiktionary
mający długość dwudziestu pięciu metrów, wynoszący dwadzieścia pięć metrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu pięciu osób, mogący pomieścić dwadzieścia pięć osób
(1.2) złożony z dwudziestu pięciu osób, wykonywany przez dwadzieścia pięć osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńć•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu pięciu tomów, zawarty w dwudziestu pięciu tomach, wydany w dwudziestu pięciu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estopʹi ̯ė̃ńćotõmovy
Wiktionary
statek o nośności dwudziestu pięciu tysięcy ton
SJP.pl
mający dwadzieścia pięter
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z parteru i dwudziestu kondygnacji położonych nad nim
Wiktionary
stanowiący dwadzieścia procent czegoś
SJP.pl
1. składający się z dwudziestu punktów;
2. mający wymiar dwudziestu punktów (np. czcionka)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia siedem lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia siedem lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestosiedmiolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɕɛdmʲjɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estośedmʹi ̯olatek
Wiktionary
przym. dwudziestosiedmioletni
rzecz. dwudziestosiedmiolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia siedem lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia siedem lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestosiedmiolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɕɛdmʲjɔˈlatka, AS: dvuʒ́estośedmʹi ̯olatka
Wiktionary
przym. dwudziestosiedmioletni
rzecz. dwudziestosiedmiolatek m.
Wiktionary
mający dwadzieścia siedem lat, trwający dwadzieścia siedem lat itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia siedem lat
(1.2) trwający dwadzieścia siedem lat
Wiktionary
(1.1) Zaledwie dwudziestosiedmioletni wieloryb wcale nie musi czuć się stary.
(1.2) Po długim dwudziestosiedmioletnim pobycie za granicą Damian powrócił w końcu do Hiszpanii.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɕɛdmʲjɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estośedmʹi ̯oletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestosiedmiolatek m., dwudziestosiedmiolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu siedmiu osób, mogący pomieścić dwadzieścia siedem osób
(1.2) złożony z dwudziestu siedmiu osób, wykonywany przez dwadzieścia siedem osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɕɛdmʲjɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estośedmʹi ̯•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu siedmiu tomów, zawarty w dwudziestu siedmiu tomach, wydany w dwudziestu siedmiu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔɕɛdmʲjɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estośedmʹi ̯otõmovy
Wiktionary
1. mający dwadzieścia stopni (w jakiejś skali);
2. mający dwadzieścia stopni, etapów
SJP.pl
1. trwający dwadzieścia sześć lat i pół roku; przypadający za dwadzieścia sześć lat i pół roku;
2. będący w wieku dwudziestu sześciu lat i pół roku, mający dwadzieścia sześć lat i pół roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia sześć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia sześć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestosześciolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔʃɛɕt͡ɕɔˈlatɛk, AS: dvuʒ́estošeśćolatek
Wiktionary
przym. dwudziestosześcioletni
rzecz. dwudziestosześciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia sześć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia sześć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestosześciolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔʃɛɕt͡ɕɔˈlatka, AS: dvuʒ́estošeśćolatka
Wiktionary
przym. dwudziestosześcioletni
rzecz. dwudziestosześciolatek m.
Wiktionary
mający dwadzieścia sześć lat, trwający dwadzieścia sześć lat itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwadzieścia sześć lat
(1.2) trwający dwadzieścia sześć lat
Wiktionary
(1.1) Inspektor Borman oskarża dwudziestosześcioletnią kobietę z Kaulun, która porzuciła swe półtoraroczne dziecko.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔʃɛɕt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estošeśćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestosześciolatek m., dwudziestosześciolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu sześciu osób, mogący pomieścić dwadzieścia sześć osób
(1.2) złożony z dwudziestu sześciu osób, wykonywany przez dwadzieścia sześć osób
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔʃɛɕt͡ɕɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estošeść•osobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu sześciu tomów, zawarty w dwudziestu sześciu tomach, wydany w dwudziestu sześciu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔʃɛɕt͡ɕɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estošeśćotõmovy
Wiktionary
składający się z dwudziestu tomów, zawarty w dwudziestu tomach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu tomów, zawarty w dwudziestu tomach, wydany w dwudziestu tomach
Wiktionary
(1.1) Oxford English Dictionary to fundamentalny dla języka angielskiego, dwudziestotomowy słownik, nad którym prace rozpoczęto jeszcze w XIX wieku. [...]
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estotõmovy
Wiktionary
1. ważący dwadzieścia ton;
2. mieszczący dwadzieścia ton czegoś;
3. mogący unieść dwadzieścia ton
SJP.pl
trwający dwadzieścia trzy godziny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia trzy godziny
(1.2) będący w wieku dwudziestu trzech godzin
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuʒ́estoṭšygoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający dwadzieścia trzy lata i pół roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dwadzieścia trzy lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwadzieścia trzy lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwudziestotrzylatka
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨˈlatɛk, AS: dvuʒ́estoṭšylatek
Wiktionary
przym. dwudziestotrzyletni
rzecz. dwudziestotrzylatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dwadzieścia trzy lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwadzieścia trzy lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwudziestotrzylatek
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨˈlatka, AS: dvuʒ́estoṭšylatka
Wiktionary
przym. dwudziestotrzyletni
rzecz. dwudziestotrzylatek m.
Wiktionary
mający dwadzieścia trzy lata, trwający dwadzieścia trzy lata itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwadzieścia trzy lata
(1.2) trwający dwadzieścia trzy lata
Wiktionary
(1.1) Dwudziestotrzyletnia Keiko Arimoto z radością przemierzała nieznane jej ulice Kopenhagi.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨˈlɛtʲɲi, AS: dvuʒ́estoṭšyletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwudziestotrzylatek m., dwudziestotrzylatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwudziestu trzech osób, mogący pomieścić dwadzieścia trzy osoby
(1.2) złożony z dwudziestu trzech osób, wykonywany przez dwadzieścia trzy osoby
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨɔsɔˈbɔvɨ, AS: dvuʒ́estoṭšyosobovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dwudziestu trzech tomów, zawarty w dwudziestu trzech tomach, wydany w dwudziestu trzech tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔṭʃɨtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvuʒ́estoṭšytõmovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) trwający dwadzieścia tygodni
(1.2) będący w wieku dwudziestu tygodni
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: dvuʒ́estotygodʹńovy
Wiktionary
statek o nośności dwudziestu tysięcy ton
SJP.pl
1. będący ostatnim elementem zbioru wielkości dwudziestu tysięcy;
2. złożony z dwudziestu tysięcy jednostek;
3. przeznaczony dla dwudziestu tysięcy osób lub rzeczy
SJP.pl
dotyczący dwudziestego wieku, pochodzący z dwudziestego wieku, żyjący w dwudziestym wieku, dziejący się w dwudziestym wieku itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wywodzący się z dwudziestego wieku; taki, który miał miejsce lub żył w dwudziestym wieku
Wiktionary
(1.1) Dziewiętnastowieczne powieści traktowały o miłości jednostek ponad podziałami społecznymi, dwudziestowieczne — o samotności jednostki w świecie bez podziałów.
Wiktionary
IPA: ˌdvud͡ʑɛstɔˈvʲjɛt͡ʃnɨ, AS: dvuʒ́estovʹi ̯ečny
Wiktionary
rzecz. dwudziestowiecze n.
Wiktionary
mający dwadzieścia wieków, trwający dwadzieścia wieków
SJP.pl
mający dwadzieścia atomów węgla w cząsteczce
SJP.pl
mający wartość dwudziestu złotych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wartość dwudziestu złotych
(1.2) wynoszący dwadzieścia złotych
Wiktionary
(1.1) Na banknocie dwudziestozłotowym widnieje rotunda z Cieszyna.
Wiktionary
rzecz. dwudziestozłotówka ż.
Wiktionary
moneta o nominale dwudziestu złotych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta lub banknot, którego wartość wynosi dwadzieścia złotych
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstɔzwɔˈtufka, AS: dvuʒ́estozu̯otufka
Wiktionary
przym. dwudziestozłotowy
Wiktionary
dwudziestościan foremny - jedna z pięciu brył platońskich, mająca 12 wierzchołków, 30 krawędzi i 20 ścian będących trójkątami równobocznymi; ikosaedr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dwudziestu ścianach
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 20
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 20
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po dziewiętnastym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) dwudziesta: godzina dwudziesta
Wiktionary
(1.1) Od połowy lat dwudziestych zaczęto odkrywać Suwalszczyznę dla turystyki.
(1.1) Po dwudziestym stopniu po prostu musiała zatrzymać się, żeby złapać oddech.
Wiktionary
IPA: dvuˈd͡ʑɛstɨ, AS: dvuʒ́esty
Wiktionary
rzecz. dwudziesta ż., dwudziestka ż.
licz. dwadzieścia, dwadzieścioro
temsłow. dwudziesto-
Wiktionary
dawniej: moneta o wartości dwudziestu jednostek danego pieniądza
SJP.pl
żartobliwie: weekend
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) neol. weekend
Wiktionary
(1.1) Już piątek, jeszcze tylko jeden dzień i dwudzionek!
Wiktionary
w muzyce: dwa dźwięki brzmiące jednocześnie
SJP.pl
mający dwie elektrody
SJP.pl
złożony z dwóch elementów
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w dwóch etapach, fazach
Wiktionary
(1.1) Budowa kanalizacji w Kiełpinie przebiegać będzie dwuetapowo, w 2005 i 2006 roku.
Wiktionary
IPA: ˌdvuwɛtaˈpɔvɔ, AS: dvuu̯etapovo
Wiktionary
przym. dwuetapowy
Wiktionary
(1.1) dwufazowo, dwustopniowo
Wiktionary
składający się z dwóch etapów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się w dwóch etapach, realizowany w dwóch etapach
Wiktionary
IPA: ˌdvuwɛtaˈpɔvɨ, AS: dvuu̯etapovy
Wiktionary
przysł. dwuetapowo
Wiktionary
potocznie: osoba pracująca na dwa etaty
SJP.pl
praca na dwóch płatnych etatach przez pracownika
SJP.pl
pracujący na dwóch etatach
SJP.pl
związek chemiczny, np. szczawian dwuetylu; dietyl
SJP.pl
dwuetyloamid kwasu lizergowego - organiczny związek chemiczny, substancja psychoaktywna; LSD, dietyloamid
SJP.pl
amina drugorzędowa stosowana do produkcji gum, farb, żywic; dietyloamina
SJP.pl
moneta o nominale dwóch euro
SJP.pl
działający przy pomocy dwóch fal biegnących, np. układ dwufalowy, antena dwufalowa
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w dwóch fazach, etapach
Wiktionary
(1.1) Obliczenia związane z doborem parametrów mechanizmów napędowych wysięgnika wykonuje się dwufazowo.
(1.1) W innych przypadkach choroba przebiega dwufazowo, pojawiają się objawy podobne do grypy; złe samopoczucie, podwyższona temperatura i bóle głowy.
Wiktionary
IPA: ˌdvufaˈzɔvɔ, AS: dvufazovo
Wiktionary
przym. dwufazowy
Wiktionary
(1.1) dwuetapowo, dwustopniowo
Wiktionary
1. składający się z dwóch faz, etapów;
2. działający w układzie odpowiednich dwóch prądów przemiennych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch faz, etapów
Wiktionary
(1.1) W miarę upływu czasu coraz częściej pojawiają się cykle dwufazowe - z jajeczkowaniem mniej więcej w połowie cyklu, miesiączki wtedy stają się regularniejsze.
Wiktionary
IPA: ˌdvufaˈzɔvɨ, AS: dvufazovy
Wiktionary
przysł. dwufazowo
Wiktionary
(1.1) dwustopniowy, dwuetapowy
Wiktionary
związek z dwoma grupami fenolowymi; difenol
SJP.pl
organiczny związek chemiczny, dimer benzenu; difenyl, bifenyl
SJP.pl
związek chemiczny używany jako fungicyd; difenyloamina
SJP.pl
organiczny związek chemiczny; difenyloetan
SJP.pl
związek chemiczny powstający z benzolu przez działanie chlorku benzylu w obecności chlorku glinowego; difenylometan
SJP.pl
rodzaj sztucznego nawozu mineralnego fosforowego; precypitat
SJP.pl
sól lub ester kwasu difosforowego; difosforan
SJP.pl
przymiotnik od: dwufosforan
SJP.pl
sól lub ester kwasu difosforowego; difosforan
SJP.pl
mikroskopia dwufotonowa - jedna z odmian mikroskopii fluorescencyjnej pozwalająca na obrazowanie próbek o grubości do 1 milimetra
SJP.pl
mający wartość dwóch franków
SJP.pl
mający dwie funkcje
SJP.pl
1. mający wartość dwóch funtów;
2. ważący dwa funty
SJP.pl
wielbłąd dwugarbny - wielbłąd o dwóch garbach, hodowany przede wszystkim w Azji; baktrian
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa garby (najczęściej o wielbłądzie)
Wiktionary
(1.1) Już otwierałem usta, chcąc go nazwać dwugarbnym wielbłądem, gdy raptem zastanowiła mnie jego wyciągnięta ręka.
Wiktionary
IPA: dvuˈɡarbnɨ, AS: dvugarbny
Wiktionary
rozmiar czcionki o wielkości 20 punktów typograficznych (7,520 mm)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający dwudziestu punktom (7,518 mm)
Wiktionary
IPA: dvuˈɡarmɔ̃nt, AS: dvugarmõnt
Wiktionary
złożony z dwóch gatunków, występujący w dwóch gatunkach
SJP.pl
mieszanina gazu węglowego i gazu wodnego
SJP.pl
trwający dwie godziny; dwugodzinowy (rzadko)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwie godziny
(1.2) mający dwie godziny, istniejący od dwóch godzin
Wiktionary
(1.1) Związkowcy rozważają zorganizowanie ogólnopolskiego dwugodzinnego strajku ostrzegawczego.
Wiktionary
IPA: ˌdvuɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvugoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
rzadko: dwugodzinny (trwający dwie godziny)
SJP.pl
ważący dwa gramy
SJP.pl
mający wartość dwóch groszy
SJP.pl
moneta o wartości dwu groszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta, której wartość wynosi dwa grosze
Wiktionary
IPA: ˌdvuɡrɔˈʃufka, AS: dvugrošufka
Wiktionary
przym. dwugroszowy
Wiktionary
wałczatka dwuguzka - gatunek pszczoły
SJP.pl
mający dwa gwinty
SJP.pl
1. wypowiedź dwóch osób na ten sam temat;
2. śpiew na dwa głosy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dialog
(1.2) muz. duet
Wiktionary
Dwugłos – pojęcie używane w dwóch różnych znaczeniach: muzycznym oraz przenośnym, dotyczącym debaty lub dyskusji publicznej.
Wikipedia
IPA: ˈdvuɡwɔs, AS: dvugu̯os
Wiktionary
połączenie dwóch samogłosek w jednej sylabie; dyftong
SJP.pl
złożony z dwóch głosów, skomponowany na dwa głosy, wykonywany przez dwa głosy itp.
SJP.pl
wyposażony w dwie głowice
SJP.pl
mający dwie głowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie głowy
Wiktionary
(1.1) Po wsi poszła fama, że Mućka u Wiśniewskich urodziła dwugłowe cielę.
Wiktionary
IPA: dvuˈɡwɔvɨ, AS: dvugu̯ovy
Wiktionary
mający dwa głośniki
SJP.pl
mający dwa haki
SJP.pl
1. będący wielkości dwóch hektarów;
2. posiadający dwa hektary ziemi (np. rolnik dwuhektarowy)
SJP.pl
jednoczesny start za samolotem dwóch szybowców na linach holowniczych o różnej długości
SJP.pl
mający dwa imiona
SJP.pl
trwający dwie i pół godziny
SJP.pl
mający długość dwóch i pół kilometra, wynoszący dwa i pół kilometra
SJP.pl
powtarzający się dwa i pół raza
SJP.pl
mający dwa lata i pół roku
SJP.pl
mający długość dwóch i pół metra
SJP.pl
liczący dwa i pół miliona czegoś
SJP.pl
trwający dwie i pół minuty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) złożony z dwóch izb, pomieszczeń
(1.2) praw. polit. składający się z dwóch izb parlamentarnych
Wiktionary
(1.1) Gmina przygotowała dla stróżów prawa dwuizbową, wyremontowaną siedzibę.
(1.2) W Pekinie istnieje nawet parlament dwuizbowy – parlament, który nazywa się Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych.
Wiktionary
IPA: ˌdvujizˈbɔvɨ, AS: dvui ̯izbovy
Wiktionary
rzecz. dwuizbowość ż.
Wiktionary
mieszkanie dwuizbowe
SJP.pl
zawierający dwa jajka na pewną porcję
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który zawiera dwa jajka (na pewną porcję)
Wiktionary
IPA: ˌdvujäˈjɛt͡ʃnɨ, AS: dvui ̯äi ̯ečny
Wiktionary
przym. dwujajowy
Wiktionary
mający dwujez dni, trwający dwujez dni itp.
SJP.pl
mający dwa jądra
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. posługiwanie się dwoma językami
(1.2) cecha rzeczy napisanej w dwóch językach
(1.3) cecha czegoś, w czym używa się dwóch języków
Wiktionary
(1.3) Ten wrzesień na przykład jest pomyślany po to, by pokazać na rozmaite sposoby niemiecko-łużycką dwukulturalność i naturalną dwujęzyczność miasta.
Wiktionary
przym. dwujęzyczny
Wiktionary
(1.1) bilingwizm
Wiktionary
dwujęzykowy;
1. posługujący się dwoma językami;
2. napisany w dwóch językach;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się dwoma językami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o człowieku: mówiący w dwóch językach
(1.2) napisany w dwóch językach
(1.3) zamieszkany przez ludność, która posługuje się dwoma językami
Wiktionary
(1.1) Mój dziadek był dwujęzyczny, urodził się w Niemczech, ale większość życia spędził w Polsce, mówił więc po niemiecku i po polsku.
Wiktionary
IPA: ˌdvujɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: dvui ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
rzecz. dwujęzyczność
Wiktionary
(1.1-3) dwujęzykowy
Wiktionary
dwujęzyczny;
1. posługujący się dwoma językami;
2. napisany w dwóch językach;
3. o jakimś terenie: zamieszkany przez ludność posługującą się dwoma językami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zob. dwujęzyczny.
Wiktionary
IPA: ˌdvujɛ̃w̃zɨˈkɔvɨ, AS: dvui ̯ẽũ̯zykovy
Wiktionary
(1.1) dwujęzyczny
Wiktionary
okres dwóch kadencji
SJP.pl
trwający przez dwie kadencje
SJP.pl
o urządzeniu elektronicznym: mający dwa kanały umożliwiające przekaz sygnałów elektrycznych
SJP.pl
ważący dwa karaty
SJP.pl
mający dwie kartki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przeznaczony na dwie kasety
(1.2) składający się z dwóch kaset
Wiktionary
IPA: ˌdvukasɛˈtɔvɨ, AS: dvukasetovy
Wiktionary
(1.1) dwukieszeniowy
Wiktionary
związek organiczny o cząsteczkach zawierających 2 grupy karbonylowe (ketonowe); diketon
SJP.pl
związek organiczny o cząsteczkach zawierających 2 grupy karbonylowe (ketonowe); diketon
SJP.pl
rodzaj kształtki rurowej, mufa łącząca dwie rury kanalizacyjne
SJP.pl
potocznie: osoba, która studiuje lub ukończyła dwa kierunki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) działający, odbywający się w dwóch kierunkach, mający dwa kierunki
Wiktionary
(1.1) Spora część ulic, dotychczas dwukierunkowych, będzie ulicami jednokierunkowymi.
(1.1) Miała więc miejsce dwukierunkowa ekspansja chrześcijaństwa średniowiecznego.
Wiktionary
IPA: ˌdvucɛrũŋˈkɔvɨ, AS: dvuḱerũŋkovy
Wiktionary
1. ważący 2 kilogramy;
2. przeznaczony na 2 kilogramy czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ważący dwa kilogramy
Wiktionary
(1.1) Kupiłam piękny dwukilogramowy schab bez kości.
Wiktionary
IPA: ˌdvucilɔɡrãˈmɔvɨ, AS: dvuḱilogrãmovy
Wiktionary
(1.1) pot. dwukilowy
Wiktionary
mający długość dwóch kilometrów, wynoszący dwa kilometry
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wielkość dwóch kilometrów
Wiktionary
(1.1) Na całym, dwukilometrowym odcinku drogi są same dziury.
Wiktionary
IPA: ˌdvucilɔ̃mɛˈtrɔvɨ, AS: dvuḱilõmetrovy
Wiktionary
jacht z dwoma kilami; jacht dwukilowy
SJP.pl
1. potocznie: dwukilogramowy;
2. jacht dwukilowy - jacht z dwoma kilami; dwukilowiec
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. dwukilogramowy
Wiktionary
(1.1) Kupiłam dwukilową szynkę na święta.
Wiktionary
IPA: ˌdvuciˈlɔvɨ, AS: dvuḱilovy
Wiktionary
(1.1) dwukilogramowy
Wiktionary
mający dwie klamry
SJP.pl
morski ślimak tyłoskrzelny
SJP.pl
morski ślimak tyłoskrzelny
SJP.pl
mający dwie klapki
SJP.pl
o liściach, owocach, torebkach nasiennych: podzielony na dwie części
SJP.pl
obejmujący dwie klasy, mający dwie klasy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) eduk. mający dwie klasy
Wiktionary
(1.1) W wiosce funkcjonowała dwuklasowa szkoła podstawowa.
Wiktionary
potocznie: szkoła dwuklasowa
SJP.pl
podwójne, szybkie kliknięcie, np. przyciskiem myszy komputerowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) inform. podwójne kliknięcie przyciskiem myszy komputerowej
Wiktionary
dwukolczak śródziemnomorski - gatunek rośliny z rodziny szakłakowatych
SJP.pl
Dwukolczak, dzierżydrzewo ("Paliurus" Miller) – rodzaj roślin z rodziny szakłakowatych ("Rhamnaceae"). Obejmuje 5 gatunków. Jeden z nich – dwukolczak śródziemnomorski "P. spina-christi" – rośnie w południowej Europie, Bliskim Wschodzie, w regionie Kaukazu, na wschodzie po Iran, Afganistan, Tadżykistan i Uzbekistan (jako introdukowany także w Teksasie i Chinach). Pozostałe cztery gatunki rosną w Azji Wschodniej od Wietnamu po Półwysep Koreański i Japonię, przy czym trzy z nich są endemitami Chin.
Wikipedia
przestarzale: dwukołowy
SJP.pl
dwubarwność, dichroizm
SJP.pl
mający dwa kolory (barwy); dwubarwny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dwa kolory
Wiktionary
(1.1) Tapicerka jest dwukolorowa – górna część szara, a dolna beżowa.
Wiktionary
IPA: ˌdvukɔlɔˈrɔvɨ, AS: dvukolorovy
Wiktionary
(1.1) dwubarwny
Wiktionary
złożony z dwóch kolumn
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który składa się z dwóch kolumn
Wiktionary
mający dwie komory
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. mający dwie komory
Wiktionary
potocznie: kąpiel dwukomorowa
SJP.pl
składający się z dwóch komórek
SJP.pl
mający dwie kondygnacje; dwukondygnacyjny
SJP.pl
mający dwie kondygnacje; dwukondygnacjowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) złożony z dwóch kondygnacji
Wiktionary
(1.1) – Chcemy, aby na placu Św. Katarzyny powstał dwukondygnacyjny parking podziemny.
Wiktionary
IPA: ˌdvukɔ̃ndɨɡnaˈt͡sɨjnɨ, AS: dvukõndygnacyi ̯ny
Wiktionary
(1.1) dwupoziomowy
Wiktionary
dawniej: dorożka dwukonna
SJP.pl
1. o pojeździe: zaprzężony w dwa konie;
2. o silniku: mający moc dwóch koni mechanicznych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) o pojazdach: taki, który jest zaprzęgany do dwóch koni
(1.2) techn. mot. mający moc dwóch koni mechanicznych
Wiktionary
(1.1) Kierowca ciągnika będąc w stanie nietrzeźwym najechał na wóz dwukonny powodując rany u trzech osób.
(1.2) Łódź wyposażona jest w dwukonny silnik zaburtowy.
Wiktionary
(1.1) parokonny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający wartość/liczący/wynoszący 2 korony
Wiktionary
IPA: ˌdvukɔrɔ̃ˈnɔvɨ, AS: dvukorõnovy
Wiktionary
rzecz. dwukoronówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta o nominale 2 koron
Wiktionary
IPA: ˌdvukɔrɔ̃ˈnufka, AS: dvukorõnufka
Wiktionary
przym. dwukoronowy
Wiktionary
1. pojazd elektryczny z dwoma kołami po bokach;
2. przestarzale: pojazd o dwóch kołach; rower, bicykl
SJP.pl
mający dwa koła
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dwa koła
Wiktionary
(1.1) Do ręcznego transportu paliwa służą jednokołowe taczki lub dwukołowe wózki.
Wiktionary
IPA: ˌdvukɔˈwɔvɨ, AS: dvukou̯ovy
Wiktionary
rzecz. dwukółka ż., dwukołowiec m.
Wiktionary
pojazd na dwóch kołach; dwukółka
SJP.pl
oktawa dwukreślna - jedna z oktaw (dźwięki oznaczane małymi literami z dwójką arabską w górnym indeksie)
SJP.pl
sposób biegania na nartach stosowany głównie na płaskim terenie
SJP.pl
1. biedronka dwukropka - gatunek owada z rodziny biedronkowatych;
2. widelnica dwukropka - gatunek owada z rodziny widelnicowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. znak interpunkcyjny używany przed zapisem np. cytatu lub wyliczaniem pojęć
Wiktionary
Dwukropek dwukropek
Dwukropek (:) – znak interpunkcyjny w postaci dwóch umiejscowionych jedna nad drugą kropek (:), stosowany w środku zdania. Dwukropek jest znakiem zapowiadającym nową treść, np. przytoczenie czyjejś mowy, wymienianie terminów, tytułów, obcych zwrotów, wyliczenie osób lub przedmiotów, wprowadzonych zbiorowo – w formie ogólnej – w poprzedniej frazie. Kiedy to możliwe, należy unikać używania dwóch dwukropków w jednym wypowiedzeniu.
Wikipedia
(1.1) Dwukropek używany jest do oznaczenia, że to, co za nim stoi, jest wyjaśnieniem lub rozwinięciem tego, co go poprzedza.
Wiktionary
IPA: dvuˈkrɔpɛk, AS: dvukropek
Wiktionary
1. biedronka dwukropka - gatunek owada z rodziny biedronkowatych;
2. widelnica dwukropka - gatunek owada z rodziny widelnicowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ent. biedronka o dwóch kropkach na pancerzyku
forma rzeczownika|rodzaj=męskorzeczowy.
(2.1) D. lp. od: dwukropek
Wiktionary
1. mający dwie kropki;
2. dłużynka dwukropkowa - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
przysłówek
(1.1) dwa razy
Wiktionary
(1.1) Każdej nocy dwukrotnie personel obchodził pokoje, głośno otwierał drzwi, zapalał światło, gadał, budził, kontrolował czy nikt nie robił czegoś głupiego.
Wiktionary
IPA: dvuˈkrɔtʲɲɛ, AS: dvukrotʹńe
Wiktionary
rzecz. dwukrotność ż.
przym. dwukrotny
przysł. dwakroć
licz. dwakroć
Wiktionary
powtarzający się dwa razy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dwa razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dwa razy
(1.3) dwa razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
(1.1) O ile armata uzyskała ocenę pozytywną, to urządzenia do kierowania ogniem z powodu dwukrotnych awarii zdyskwalifikowano.
(1.3) Przebicie jest więc dwukrotne. – Z tego, co zarabiamy, możemy utrzymać rodziny, dać pracę kilkudziesięciu pracownikom firmy i kolejnym, od których odbieramy makulaturę – mówi Sobczyk.
Wiktionary
IPA: dvuˈkrɔtnɨ, AS: dvukrotny
Wiktionary
rzecz. dwukrotność ż.
przysł. dwukrotnie, dwakroć, podwójnie
licz. dwakroć
Wiktionary
cykl dwóch utworów literackich stworzonych przez jednego autora i odpowiednio powiązanych ze sobą tematycznie; dylogia
SJP.pl
związany z dwiema kulturami, funkcjonujący w dwóch kulturach
SJP.pl
środek zapobiegający tworzeniu się skrzeplin w naczyniach krwionośnych, hamujący powstawanie protrombiny w wątrobie; trombosan
SJP.pl
dotyczący kwadratu liczby będącej już kwadratem
SJP.pl
kwas dwuzasadowy; dikwas
SJP.pl
fiołek dwukwiatowy - gatunek rośliny z rodziny fiołkowatych
SJP.pl
rodzaj powozu; bieda, biedka, biga, bida
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. pojazd konny na dwóch kołach
Wiktionary
IPA: dvuˈkuwka, AS: dvukuu̯ka
Wiktionary
przym. dwukołowy
Wiktionary
mający dwa kółka
SJP.pl
figura geometryczna, część sfery ograniczona dwiema płaszczyznami przechodzącymi przez jej środek
SJP.pl
mający dwa kłosy
SJP.pl
mający dwie lampy
SJP.pl
dziecko mające dwa lata; dwuroczniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) chłopiec w wieku dwóch lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę mające dwa lata
(2.2) rzecz lub roślina mające dwa lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwulatka
Wiktionary
(1.1) W żłobku utworzono dodatkową grupę dla dwulatków.
(1.1) Niektórzy dwulatkowie nie potrafią jeszcze sikać do nocnika.
(1.1) Niektóre dwulatki w naszym żłobku strasznie płaczą.
(2.1) W stajni było pięć koni, w tym dwa dwulatki.
(2.2) Kupiłem samochód. To dwulatek, ale wygląda jak prosto spod igły.
Wiktionary
IPA: dvuˈlatɛk, AS: dvulatek
Wiktionary
rzecz. dwulatka ż.
przym. dwuletni
Wiktionary
1. dziewczynka albo samica zwierząt mająca dwa lata;
2. okres obejmujący dwa lata
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczynka mająca dwa lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwa lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwulatek
Wiktionary
IPA: dvuˈlatka, AS: dvulatka
Wiktionary
przym. dwuletni
rzecz. dwulatek m.
Wiktionary
dziecko mające dwa lata; dwuroczniak
SJP.pl
1. okres dwóch lat;
2. druga rocznica czegoś
SJP.pl
składający się z dwóch leków
SJP.pl
mający dwa lata, trwający dwa lata itp.; dwuroczny (rzadko)
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwa lata
(1.2) trwający dwa lata
Wiktionary
(1.1) Kupiłem dwuletni samochód, a wszystko się już w nim psuje.
(1.2) To nie są prawdziwe studia, tylko jakieś dwuletnie studium.
Wiktionary
IPA: dvuˈlɛtʲɲi, AS: dvuletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwulecie n., dwulatek mos./mzw., dwulatka ż.
Wiktionary
człowiek skrywający prawdziwe myśli i uczucia, by przedstawić się w lepszym świetle; hipokryta, kłamca, faryzeusz, dwulicowiec
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dwulicowy, nieszczerze
Wiktionary
rzecz. dwulicowość ż.
przym. dwulicowy
Wiktionary
hipokryzja, obłuda, fałszywość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha kogoś, kto swoje zachowanie zmienia w zależności od sytuacji i osób, z którymi się styka
Wiktionary
IPA: ˌdvulʲiˈt͡sɔvɔɕt͡ɕ, AS: dvulʹicovość
Wiktionary
rzecz. dwulicowiec m.
przym. dwulicowy
przysł. dwulicowo
Wiktionary
(1.1) podwójna moralność, fałszywość, faryzeizm, faryzejstwo, faryzeuszostwo, hipokryzja, obłuda, przewrotność, zakłamanie
Wiktionary
fałszywy, mówiący co innego zależnie od okoliczności i rozmówcy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) postępujący według zasad podwójnej moralności
(1.2) daw. mający dwa aspekty, znaczenia
(1.3) daw. mający dwa lica, dwie twarze
Wiktionary
(1.1) Mogę otwarcie powiedzieć, że nie spotkałem nigdy kogoś bardziej dwulicowego [...]
(1.1) Dlaczego właśnie Zbigniew Romaniuk jest bohaterem pana filmu? Przecież okazuje się osobą dwulicową, nie broni swych poglądów.
Wiktionary
IPA: ˌdvulʲiˈt͡sɔvɨ, AS: dvulʹicovy
Wiktionary
rzecz. dwulicowość ż., dwulicowiec m.
przysł. dwulicowo
Wiktionary
(1.1) obłudny, fałszywy, nieszczery, faryzejski, jezuicki, przewrotny, zakłamany
Wiktionary
składający się z dwóch linijek; dwuwersowy, dwuwierszowy
SJP.pl
złożony z dwóch linii; bilinearny
SJP.pl
mający dwa listki
SJP.pl
roślina zielna
SJP.pl
Dw
Wikipedia
1. mający dwa liście;
2. mający liście ułożone po dwa w okółku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. mający liście ułożone po dwa w okółku
Wiktionary
złożony z dwóch liter; biliterowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który składa się z dwóch liter
Wiktionary
(1.1) Dwuliterowy skrótowiec PO może znaczyć np. Platforma Obywatelska bądź program operacyjny.
Wiktionary
IPA: ˌdvulʲitɛˈrɔvɨ, AS: dvulʹiterovy
Wiktionary
słowo dwuliterowe; dwójka
SJP.pl
1. mający pojemność dwóch litrów;
2. zawierający dwa litry czegoś
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający pojemność dwóch litrów, zawierający dwa litry czegoś
Wiktionary
przedstawiciel gromady należącej do okrytozalążkowych
SJP.pl
Dwuliścienne ("Dicotyledones") – wyróżniany w niektórych systemach jeszcze do końca XX wieku takson obejmujący wszystkie rośliny okrytonasienne z wyjątkiem jednoliściennych. Nazwa tej grupy roślin wywodzi się od wspólnej dla nich cechy – obecności dwóch liści zarodkowych (liścieni).
Wikipedia
przedstawiciel gromady należącej do okrytozalążkowych
SJP.pl
mający dwa lokale
SJP.pl
rodzaj śrutowej broni myśliwskiej, odmiana dubeltówki
SJP.pl
mający dwie lufy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) wojsk. mający dwie lufy
Wiktionary
dysponujący dwoma mandatami poselskimi, senatorskimi itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający wartość dwóch marek
(1.2) wynoszący dwie marki
Wiktionary
(1.1) Obok kufla leżała dwumarkowa moneta.
Wiktionary
potocznie: dwumasowe koło zamachowe - - element odpowiedzialny za tłumienie drgań i niwelowanie przeciążeń działających na skrzynię biegów i inne części układu napędowego
SJP.pl
dwumasowe koło zamachowe - element odpowiedzialny za tłumienie drgań i niwelowanie przeciążeń działających na skrzynię biegów i inne części układu napędowego
SJP.pl
statek dwumasztowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(1.1) żegl. statek mający dwa maszty
Wiktionary
IPA: ˌdvũmaˈʃtɔvʲjɛt͡s, AS: dvũmaštovʹi ̯ec
Wiktionary
przym. dwumasztowy
Wiktionary
mający dwa maszty
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o żaglowcu: mający dwa maszty
Wiktionary
IPA: ˌdvũmaˈʃtɔvɨ, AS: dvũmaštovy
Wiktionary
rzecz. dwumasztowiec m., dwumasztowość ż.
Wiktionary
konfrontacja dwu drużyn lub zawodników, składająca się z meczu i rewanżu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
składający się z dwóch meczów
SJP.pl
potocznie: osoba mająca dwa metry wzrostu
SJP.pl
mający długość dwóch metrów, wynoszący dwa metry
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mierzący dwa metry albo dwa metry kwadratowe
Wiktionary
(1.1) W naszej drużynie koszykarskiej występują tylko dwumetrowi zawodnicy.
Wiktionary
IPA: ˌdvũmɛˈtrɔvɨ, AS: dvũmetrovy
Wiktionary
rzecz. dwumetrowiec m.
Wiktionary
przedmiot o długości dwóch metrów
SJP.pl
związek chemiczny, np. siarczan dwumetylu; dimetyl
SJP.pl
amina alifatyczna, gaz o zapachu zgniłych ryb; dimetyloamina
SJP.pl
związek chemiczny powstający przy ogrzewaniu aniliny z kwasem solnym i alkoholem metylowym; ważny produkt wyjściowy przy fabrykacji barwników
SJP.pl
pochodna benzenu posiadająca dwie grupy metylowe przyłączone do pierścienia aromatycznego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. zob. ksylen.
Wiktionary
(1.1) Na kolokwium mieliśmy opisać otrzymywanie dwumetylobenzenu z benzenu.
Wiktionary
IPA: ˈdvumɛˈtɨlɔˈbɛ̃w̃zɛ̃n, AS: dvumetylobẽũ̯zẽn
Wiktionary
(1.1) ksylen
Wiktionary
bezbarwna, higroskopijna, ruchliwa ciecz o specyficznym zapachu zgniłych ryb; stosowany głównie jako rozpuszczalnik substancji organicznych i jako absorbent gazów kwaśnych
SJP.pl
ester kwasu tereftalowego; ciało krystaliczne w postaci blaszek lub igiełek, rozpuszczalne w czterochlorku węgla, acetonie, eterze i dwumetyloformamidzie
SJP.pl
eter dwumetylowy - organiczny związek chemiczny z grupy eterów, produkowany z gazu ziemnego, węgla lub biomasy; dimetyloeter, eter dimetylowy
SJP.pl
suma dwóch elementów będących zmiennymi, liczbami bądź iloczynami zmiennych i/lub liczb (np.: x+y, 2x-5)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. suma lub różnica dwóch jednomianów;
Wiktionary
Dwumian – suma dwóch jednomianów. Dwumian jest rodzajem wielomianu.
Wikipedia
rzecz.
:: zdrobn. dwumianik mrz.
przym. dwumianowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dwumian
Wiktionary
(1.1) To nie dwumian, lecz tylko mały dwumianik.
Wiktionary
rzecz. dwumian m.
Wiktionary
mający dwa miana
SJP.pl
1. o wierszu: mający dwie miary metryczne;
2. o takcie: dzielący się na dwie jednostki rytmiczne
SJP.pl
zespół dwóch sąsiadujących ze sobą miast
SJP.pl
mający dwa miejsca siedzące, mieszczący dwie osoby
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa miejsca, przeznaczony dla dwóch osób
Wiktionary
(1.1) Półtora Słupka także okazał się jednym z najbardziej udanych samolotów wielozadaniowych tej wojny. W wersji dwumiejscowej był samolotem rozpoznawczym, w jednomiejscowej myśliwcem bombardującym.
Wiktionary
IPA: ˌdvũmʲjɛ̇jˈst͡sɔvɨ, AS: dvũmʹi ̯ėi ̯scovy
Wiktionary
(1.1) dwuosobowy
Wiktionary
skrót od: dwumiesięcznik
SJP.pl
publikacja ukazująca się raz na dwa miesiące
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czasopismo wychodzące regularnie co dwa miesiące
Wiktionary
Dwumiesięcznik – czasopismo, które ukazuje się raz na dwa miesiące. Dwumiesięczniki poświęcone są najczęściej konkretnej problematyce, np. nauce, technice. Niektóre dwumiesięczniki wydawane są też w formie biuletynów.
Nazwa utworzona na wzór miesięcznika, spopularyzowana głównie w XX w. w związku z intensywnym rozwojem czasopism naukowych i czasopism fachowych. Ze względu na formę zewnętrzną podobne są do miesięczników lub do kwartalników.
Wikipedia
mający dwa miesiące, trwający dwa miesiące itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwa miesiące
(1.2) będący w wieku dwóch miesięcy
Wiktionary
(1.1) Po dwumiesięcznym stażu wreszcie otrzymałem dyplom czeladnika.
Wiktionary
IPA: ˌdvũmʲjɛ̇ˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: dvũmʹi ̯ėśẽṇčny
Wiktionary
liczący dwa miliardy czegoś
SJP.pl
mający długość dwóch milimetrów, wynoszący dwa milimetry
SJP.pl
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 2 000 000;
2. liczący dwa miliony czegoś
SJP.pl
mierzący dwie mile
SJP.pl
trwający dwie minuty
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwie minuty
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) żart. inform. podwójne kliknięcie
Wiktionary
związek chemiczny stosowany w analizie chemicznej; dimocznik
SJP.pl
składający się z dwóch modułów
SJP.pl
mający długość dwóch mórg (morgów), wynoszący dwa (dwie) morgi
SJP.pl
pojazd napędzany dwoma motorami
SJP.pl
poruszany siłą dwóch motorów; dwusilnikowy
SJP.pl
mający dwa naczynia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, kto bądź co związane jest z dwoma narodami lub obejmuje dwa narody
Wiktionary
(1.1) W Warszawie tęskni za wielokulturowym Berlinem, w Niemczech brakuje jej Polski. To jedyna rzecz, która przeszkadza jej w dwunarodowości.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnarɔˈdɔvɔɕt͡ɕ, AS: dvũnarodovość
Wiktionary
przym. dwunarodowościowy, dwunarodowy
Wiktionary
odnoszący się do dwóch narodów, np. państwo dwunarodowe
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dwoma narodami lub obejmujący dwa narody
Wiktionary
(1.1) Dwunarodowa Bośnia ma być połączona luźnymi więzami z Chorwacją — rozmowy w tej sprawie odłożono jednak na później.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnarɔˈdɔvɨ, AS: dvũnarodovy
Wiktionary
rzecz. dwunarodowość ż.
przym. dwunarodowościowy
Wiktionary
(1.1) dwunarodowościowy
Wiktionary
godzina dwunasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 12 w południe
(1.2) godzina 12 o północy
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: dwunasty
Wiktionary
(1.1) Prezes będzie uchwytny tylko od dziesiątej do dwunastej.
Wiktionary
rzecz. dwunastka ż., dwunastnica ż.
przym. dwunasty
licz. dwanaście, dwanaścioro
Wiktionary
(1.1) południe
(1.2) północ
Wiktionary
samiec sarny lub jelenia o sześciu odnogach na każdym rogu poroża
SJP.pl
1. grupa dwunastu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 12;
3. dwanaście lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 12
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 12
(1.3) całość składająca się z dwunastu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Długo czekałem na tramwaj. W końcu przyjechała dwunastka.
Wiktionary
IPA: dvũˈnastka, AS: dvũnastka
Wiktionary
rzecz. dwunasta ż., dwunastnica ż.
przym. dwunasty
licz. dwanaście, dwanaścioro
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dwanaście, dotyczący liczby dwanaście
Wiktionary
(1.1) Fatalna opinia o tej liczbie sięga zamierzchłych, jeszcze babilońskich czasów, kiedy uchodziła za tę liczbę, która wzburza doskonałość systemu dwunastkowego.
Wiktionary
początkowy odcinek jelita cienkiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. początkowy odcinek jelita cienkiego;
Wiktionary
Dw
Wikipedia
(1.1) Dwunastnica leży na wysokości pierwszego kręgu lędźwiowego.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnaˈstʲɲit͡sa, AS: dvũnastʹńica
Wiktionary
rzecz. dwunastka ż., dwunasta ż.
przym. dwunastniczy, dwunasty, dwunastnicowy
licz. dwanaście, dwanaścioro
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) anat. związany z dwunastnicą, dotyczący dwunastnicy
Wiktionary
rzecz. dwunastnica ż.
przym. dwunastniczy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) anat. dotyczący dwunastnicy, produkowany w dwunastnicy
Wiktionary
(1.1) U ssaków zadaniem gruczołów dwunastniczych jest produkcja i wydzielanie soku dwunastniczego, zawierającego enzymy trawiące węglowodany, białka oraz tłuszcze.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnaˈstʲɲit͡ʃɨ, AS: dvũnastʹńičy
Wiktionary
rzecz. dwunastnica ż.
przym. dwunastnicowy
Wiktionary
dotyczący dwunastoboku, mający dwanaście boków, ograniczony dwunastoma płaszczyznami itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. mający dwanaście cylindrów
Wiktionary
mający dwanaście dni, trwający dwanaście dni itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwanaście dni
(1.2) będący w wieku dwunastu dni
Wiktionary
(1.1) Polski Komitet Pomocy Społecznej organizuje w Szkole Podstawowej nr 2 dwunastodniowe półkolonie dla około dwustu uczestników.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈdʲɲɔvɨ, AS: dvũnastodʹńovy
Wiktionary
trwający dwanaście godzin
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwanaście godzin
(1.2) będący w wieku dwunastu godzin
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvũnastogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający długość dwunastu kilometrów, wynoszący dwanaście kilometrów
SJP.pl
przysłówek
(1.1) dwanaście razy
Wiktionary
(1.1) Politechnika Koszalińska dzięki pomocy lokalnych władz zwiększyła dwunastokrotnie liczbę studentów.
(1.1) Pisarz był dwunastokrotnie nominowany do nagrody im. Janusza A. Zajdla.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈkrɔtʲɲɛ, AS: dvũnastokrotʹńe
Wiktionary
licz. dwunastokrotność ż.
przym. dwunastokrotny
Wiktionary
powtarzający się dwanaście razy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dwanaście razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dwanaście razy
(1.3) dwanaście razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈkrɔtnɨ, AS: dvũnastokrotny
Wiktionary
rzecz. dwunastokrotność ż.
przysł. dwunastokrotnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dwunastokąt
Wiktionary
(1.1) To nie dwunastokąt, lecz tylko mały dwunastokącik.
Wiktionary
rzecz. dwunastokąt m.
Wiktionary
figura płaska mająca 12 kątów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielokąt o dwunastu bokach
Wiktionary
Dwunastokąt – wielokąt o dwunastu bokach.
Wikipedia
przym. dwunastokątny
rzecz. dwunastokącik mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) geom. mający dwanaście kątów
Wiktionary
(1.1) Moneta ma kształt dwunastokątny.
Wiktionary
rzecz. dwunastokąt mrz.
Wiktionary
osoba, która ma dwanaście lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłopiec mający dwanaście lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dwanaście lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dwunastolatka
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈlatɛk, AS: dvũnastolatek
Wiktionary
przym. dwunastoletni
rzecz. dwunastolatka
Wiktionary
dziewczynka albo samica zwierząt mająca dwanaście lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczynka mająca dwanaście lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dwanaście lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dwunastolatek
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈlatka, AS: dvũnastolatka
Wiktionary
przym. dwunastoletni
rzecz. dwunastolatek m.
Wiktionary
osoba, która ma dwanaście lat
SJP.pl
1. okres dwunastu lat;
2. dwunasta rocznica czegoś
SJP.pl
1. trwający dwanaście lat; przypadający za dwanaście lat;
2. będący w wieku dwunastu lat, mający dwanaście lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwanaście lat
(1.2) trwający dwanaście lat
Wiktionary
(1.1) Uderzyła z ogromną siłą w kajak, którym płynęli Adam (…) z dwunastoletnią córką Agatką.
(1.1) Ma dwoje dzieci: dwunastoletnią Dianę i trzyletniego Filipa.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈlɛtʲɲi, AS: dvũnastoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwunastolecie n., dwunastolatek m., dwunastolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który składa się z dwunastu liter
Wiktionary
IPA: dvũˈnastɔˌlʲitɛˈrɔvɨ, AS: dvũnastolʹiterovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mierzący dwanaście metrów albo dwanaście metrów kwadratowych
Wiktionary
mający dwanaście miesięcy, trwający dwanaście miesięcy (całoroczny) itp.; roczny, jednoroczny, jednoletni
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwanaście miesięcy
(1.2) będący w wieku dwunastu miesięcy
Wiktionary
(1.1) W praktyce, pamiętam, zgłaszałem projekt zmiany regulaminu, aby terminarz posiedzeń Sejmu był przynajmniej dwunastomiesięczny.
(1.1) Ekonomiści prognozowali, że produkcja przemysłowa w październiku, w ujęciu dwunastomiesięcznym, wzrosła o 0,9 proc. (…)
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔ̃mʲjɛ̇ˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: dvũnastõmʹi ̯ėśẽṇčny
Wiktionary
(1.1) roczny
(1.2) roczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwanaście minut
Wiktionary
1. składający się z dwunastu osób;
2. przeznaczony dla dwunastu osób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwunastu osób, mogący pomieścić dwanaście osób
(1.2) złożony z dwunastu osób, wykonywany przez dwanaście osób
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔːsɔˈbɔvɨ, AS: dvũnast•osobovy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z parteru i dwunastu kondygnacji położonych nad nim
Wiktionary
stanowiący dwanaście procent czegoś
SJP.pl
1. mający dwanaście stopni (w jakiejś skali);
2. mający dwanaście stopni, etapów
SJP.pl
rodzaj utworu poetyckiego, w którym każdy wers składa się z dwunastu sylab; dwunastozgłoskowiec
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwunastu tomów, zawarty w dwunastu tomach, wydany w dwunastu tomach
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvũnastotõmovy
Wiktionary
1. złożony z dwunastu tonów muzycznych;
2. ważący dwanaście ton;
3. mieszczący dwanaście ton czegoś;
4. mogący unieść dwanaście ton
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwanaście tygodni
(1.2) będący w wieku dwunastu tygodni
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: dvũnastotygodʹńovy
Wiktionary
odłam szyizmu uznający pierwszych 12 imamów; imamici
SJP.pl
wyznawca imamizmu, odłamu szyizmu uznającego pierwszych 12 imamów; imamita
SJP.pl
dotyczący dwunastego wieku, pochodzący z dwunastego wieku, żyjący w dwunastym wieku, dziejący się w dwunastym wieku itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który wydarzył się lub żył w dwunastym wieku; taki, który pochodzi z dwunastego wieku
Wiktionary
(1.1) To wtedy Saudyjczyk pierwszy raz dostrzegł w sobie wcielenie dwunastowiecznego arabskiego bohatera Saladyna, który powstrzymał armię krzyżowców i wyzwolił Jerozolimę.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnastɔˈvʲjɛt͡ʃnɨ, AS: dvũnastovʹi ̯ečny
Wiktionary
rzecz. dwunastowiecze n.
Wiktionary
rodzaj utworu poetyckiego, w którym każdy wers składa się z dwunastu zgłosek
SJP.pl
Dwunastozgłoskowiec – rozmiar wiersza sylabicznego, występujący przeważnie w formatach średniówkowych 6 + 6 i 7 + 5. Dwunastozgłoskowiec ze średniówką po sylabie szóstej występuje na przykład u Sebastiana Grabowieckiego w jednym z wierszy z "Setnika rymów duchownych":
Wikipedia
złożony z dwunastu zgłosek (sylab); dwunastosylabowy
SJP.pl
składający się z dwunastu zwrotek
SJP.pl
wielościan ograniczony dwunastoma wielokątami; dodekahedron
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dwunastu ścianach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 12
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 12
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po jedenastym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) dwunasta: godzina dwunasta
Wiktionary
(1.1) Dwunastego (dnia) maja jest nasza rocznica ślubu.
(1.1) Adaś świętuje dwunaste urodziny.
Wiktionary
IPA: dvũˈnastɨ, AS: dvũnasty
Wiktionary
rzecz. dwunastka ż., dwunasta ż., dwunastnica ż.
licz. dwanaście, dwanaścioro
temsłow. dwunasto-
Wiktionary
mający dwie nawy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie nawy
Wiktionary
(1.1) Stara Synagoga wzniesiona została z końcem XV wieku przez czeskich Żydów. Swoją dwunawową formą przypominała gotyckie bożnice w Pradze.
Wiktionary
IPA: ˌdvũnaˈvɔvɨ, AS: dvũnavovy
Wiktionary
składający się z dwóch nici
SJP.pl
specjalny bawełniany sznurek wykonany z dwóch pokrętek
SJP.pl
mający dwie nitki, np. ścieg dwunitkowy
SJP.pl
pochodna benzenu posiadająca dwie grupy nitrowe przyłączone do pierścienia aromatycznego
SJP.pl
materiał wybuchowy kruszący, związek chemiczny istniejący w wielu odmianach krystalicznych, w temperaturze pokojowej występuje jako ciecz oleista; dwuazotan dwuetylenoglikolu
SJP.pl
mający dwie nogi; dwunożny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) poruszający się na dwóch kończynach
Wiktionary
IPA: dvũˈnɔɟi, AS: dvũnoǵi
Wiktionary
rzecz. dwunożność ż.
przym. dwunożny
Wiktionary
(1.1) dwunożny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na dwóch nogach
Wiktionary
rzecz. dwunożność ż.
przym. dwunożny
Wiktionary
→ dwunożny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zool. umiejętność poruszania się na obu nogach w pozycji wyprostowanej;
Wiktionary
Dwunożność (ang. "bipedalism" od łac. "bi" – dwu i "pedis" – stopy) – sposób poruszania się na tylnych kończynach, zwykle w odniesieniu do zwierząt, głównie człowieka i kopalnych hominidów, również w odniesieniu do niektórych maszyn (robotów). Za formy dwunożności przyjmuje się chodzenie, bieganie, skakanie oraz przyjęcie wyprostowanej postawy stojącej.
Wikipedia
(1.1) Obecnie z istot żyjących na ziemi tylko człowiek cechuje się dwunożnością
Wiktionary
IPA: dvũˈnɔʒnɔɕt͡ɕ, AS: dvũnožność
Wiktionary
przym. dwunogi, dwunożny
przysł. dwunożnie
Wiktionary
1. mający dwie nogi; dwunogi;
2. wykonywany dwiema nogami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) poruszający się na dwóch kończynach
(1.2) wykonywany dwiema nogami
Wiktionary
(1.1) Dwunożną postawę osiągnęliśmy na małpim etapie rozwoju intelektualnego.
(1.1) Kiedy patrzyli na krajobraz z pozycji dwunożnych istot, zmieniał się on jak w kalejdoskopie.
Wiktionary
IPA: dvũˈnɔʒnɨ, AS: dvũnožny
Wiktionary
rzecz. dwunóg m., dwójnóg m., dwunożność ż., dwunożnik m.
przym. dwunogi, dwunożycowy
przysł. dwunożnie, dwunogo
Wiktionary
(1.1) dwunogi
Wiktionary
wyposażony w dwa noże
SJP.pl
dwunukleotyd nikotynoamidoadeninowy - koenzym uczestniczący w procesie oddychania komórkowego, niezbędny czynnik przemiany glukozy w organizmie; NAD, dinukleotyd
SJP.pl
istota mająca dwie nogi
SJP.pl
o urządzeniu: posiadający dwa niezależne obiegi robocze
SJP.pl
ziarnojadek dwuobrożny - gatunek ptaka z rodziny tanagrowatych
SJP.pl
1. mający dwoje oczu;
2. dotyczący obojga oczu
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwoje oczu
(1.2) pozwalający na obserwowanie dwojgiem oczu
Wiktionary
przysł. dwuocznie
Wiktionary
(1.2) binokularny
Wiktionary
składający się z dwóch odcinków
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dwa oddziały
Wiktionary
rzadko: o człowieku mającym dwie ojczyzny
SJP.pl
składający się z dwóch okapów; dwuspadowy
SJP.pl
1. pensetnik dwuoki - gatunek ryby morskiej z rodziny chetonikowatych, hodowany w akwariach morskich; pensetnik pomarańczowopręgi;
2. liściec dwuoki - gatunek roślinożernego owada z rzędu straszyków
SJP.pl
mający dwa okna
SJP.pl
organiczny związek chemiczny w postaci bezbarwnej, oleistej cieczy; dioksan, dwutlenek dwuetylenu
SJP.pl
mający rozpiętość dwóch oktaw
SJP.pl
mający dwie osie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie osie
Wiktionary
rzecz. dwuosiowość ż.
Wiktionary
mający dwie osnowy
SJP.pl
choroba psychiczna polegająca na upatrywaniu w sobie samym dwóch osób; rozdwojenie jaźni
SJP.pl
1. składający się z dwóch osób (np. drużyna dwuosobowa);
2. przeznaczony dla dwóch osób (np. dwuosobowy pojazd)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwóch osób, mający dwa miejsca
(1.2) składający się z dwóch osób
Wiktionary
(1.1) "PENSJONAT" posiada dwa apartamenty dwupoziomowe dla trzech osób i trzy pokoje dwuosobowe.
Wiktionary
IPA: ˌdvuwɔsɔˈbɔvɨ, AS: dvuu̯osobovy
Wiktionary
(1.1) dwumiejscowy, tandemowy
(1.2) tandemowy
Wiktionary
mający dwa ostrza
SJP.pl
mający dwa otwory
SJP.pl
zgrzewka zawierająca dwie butelki, puszki napoju
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. paczka zbiorcza po dwie sztuki towaru
Wiktionary
(1.1) W jakiej cenie macie państwo dwupaki szamponu?
Wiktionary
mający dwa palce, wykonywany dwoma palcami
SJP.pl
1. mający dwa palce;
2. leniwiec dwupalczasty - gatunek ssaka z rodziny leniuchowcowatych
SJP.pl
silnik dwupaliwowy - silnik zasilany dwoma paliwami
SJP.pl
mający dwa palniki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyposażony w dwa palniki
Wiktionary
IPA: ˌdvupalʲɲiˈkɔvɨ, AS: dvupalʹńikovy
Wiktionary
gromada wijów obejmująca ponad 12 tysięcy gatunków; krocionogi
SJP.pl
Dw
Wikipedia
1. taki, w którego skład wchodzą dwie partie;
2. system dwupartyjny - system polityczny, w którym dominują dwie konkurujące partie, np. system amerykański, brytyjski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. złożony z dwóch partii
(1.2) polit. taki, w którym władzę sprawują dwie konkurencyjne partie
Wiktionary
(1.2) Jeśli zabieram głos o tej porze to dlatego, że jak dotychczas dyskusja robi wrażenie raczej dwupartyjnej, a nasz system parlamentarny ciągle jeszcze dwupartyjny nie jest.
Wiktionary
IPA: ˌdvuparˈtɨjnɨ, AS: dvupartyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dwupartyjność ż.
Wiktionary
przedstawiciel gromady stawonogów roślinożernych z typu wijów; krocionóg
SJP.pl
prężec dwupaskowy - gatunek muchówki z rodziny bzygowatych
SJP.pl
składający się z dwóch pasm, działający w dwóch pasmach itp.; o drodze, jezdni itp.: składający się z dwóch pasm, przez co pozwalający na poruszanie się w przeciwnych kierunkach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o ulicy: składający się z dwóch równoległych pasm służących do poruszania się w tym samym kierunku
(1.2) inform. rad. o urządzeniu komunikacyjnym: taki, który może pracować jednocześnie w dwu różnych pasmach częstotliwości
Wiktionary
(1.1) Droga jest jednak prosta, dwupasmowa, a dziury należą tu do rzadkości, dlatego większość kierowców pozwala sobie na mocniejsze dociśnięcie pedała gazu.
Wiktionary
IPA: ˌdvupaˈsmɔvɨ, AS: dvupasmovy
Wiktionary
rzecz. dwupasmówka ż.
Wiktionary
droga z dwoma oddzielnymi pasami ruchu w tym samym kierunku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który posiada dwa pazury
Wiktionary
(1.1) Mrówkojady mają dwupazurzaste kończyny.
Wiktionary
rzecz. pazur
przym. pazurzasty
Wiktionary
dotyczący dwóch państw
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liczący dwa pensy, mający wartość dwóch pensów
Wiktionary
IPA: ˌdvupɛ̃w̃ˈsɔvɨ, AS: dvupẽũ̯sovy
Wiktionary
rzecz. dwupensówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) numizm. moneta o nominale dwóch pensów
Wiktionary
IPA: ˌdvupɛ̃w̃ˈsufka, AS: dvupẽũ̯sufka
Wiktionary
przym. dwupensowy
Wiktionary
peptyd złożony z dwóch aminokwasów; dipeptyd
SJP.pl
występowanie u roślin kwiatów męskich na jednym a kwiatów żeńskich na innym osobniku danego gatunku
SJP.pl
Dw
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) bot. taki, w którym kwiaty męskie i żeńskie występują na oddzielnych osobnikach
Wiktionary
(1.1) Przykłady roślin dwupiennych to: wierzba, topola, szparag lekarski.
Wiktionary
rzecz. dwupienność ż.
Wiktionary
rodzaj grzybów z rzędu pieczarkowców
SJP.pl
składający się z dwóch pierścieni, np. związek dwupierścieniowy
SJP.pl
1. rzadko: mający dwa pióra;
2. wiosło dwupióre - wiosło zakończone na obu końcach łopatkami, typowe dla kajaków
SJP.pl
mający dwa piętra
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z dwóch pięter, mający dwa piętra
(1.2) archit. bud. złożony z parteru i dwóch pięter, mający trzy kondygnacje ponad poziom gruntu
Wiktionary
(1.1) Ten dwupiętrowy obiekt wewnątrz wyłożony został ściankami gipsowymi.
Wiktionary
IPA: ˌdvupʲjɛ̃nˈtrɔvɨ, AS: dvupʹi ̯ẽntrovy
Wiktionary
rzecz. dwupiętrowość ż.
przysł. dwupiętrowo
Wiktionary
(1.1) dwupoziomowy
(1.2) trzykondygnacyjny
Wiktionary
1. kowal dwuplamek - gatunek pluskwiaka z rodziny kowalowatych; kowal bezskrzydły;
2. bęblik dwuplamek - gatunek owada z rodziny bęblikowatych;
3. skakun dwuplamek - gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny skakunowatych;
4. myśliczek dwuplamek - gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych
SJP.pl
kalandra dwuplamista - gatunek ptaka z rodziny skowronków
SJP.pl
1. czerwieniak dwuplamy - gatunek ryby z rodziny pielęgnicowatych;
2. kolcobrzuch dwuplamy - gatunek ryby z rodziny rozdymkowatych;
3. brzanka dwuplama - gatunek niedużej słodkowodnej ryba akwariowej z rodziny karpiowatych;
4. przeniela dwuplama - gatunek ważki
SJP.pl
oparty na dwóch elementach, składnikach, płaszczyznach
SJP.pl
mający dwa podmioty
SJP.pl
podział na dwie części, np. dwupodział władzy
SJP.pl
złożony z dwóch pokojów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) z dwoma pokojami, mający dwa pokoje
Wiktionary
IPA: ˌdvupɔkɔˈjɔvɨ, AS: dvupokoi ̯ovy
Wiktionary
sięgający dwóch pokoleń, trwający dwa pokolenia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch pokoleń
Wiktionary
(1.1) Jest to więc wystawa dwupokoleniowa — uczniów Antoniego Kenara i uczniów uczniów.
Wiktionary
IPA: ˌdvupɔkɔlɛ̃ˈɲɔvɨ, AS: dvupokolẽńovy
Wiktionary
statek mający dwa pokłady
SJP.pl
mający dwa pokłady; dwupoziomowy
SJP.pl
system uprawiania pola w średniowieczu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. sposób uprawy roli w którym grunty dzielone są na dwie części ugorowaną i obsiewaną, a sposób ich wykorzystania zmienia się co roku;
Wiktionary
Dwupolówka – przemienna forma uprawy dwóch pól. Jedno pole obsiewano zbożem jarym lub ozimym, a drugie ugorowano, aby zapobiec nadmiernemu wyjaławianiu gleby. W kolejnym roku uprawiano pole poprzednio ugorowane. Dwupolówka rozwinęła się w następstwie systemu żarowego. W Polsce dopiero w XIII wieku powoli zaczęła ustępować miejsca bardziej skomplikowanej trójpolówce.
Wikipedia
przym. dwupolówkowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) biol. zróżnicowanie w morfologii samicy i samca tego samego gatunku;
Wiktionary
(1.1) Dwupostaciowość u roślin jest słabo widoczna.
Wiktionary
rzecz. postaciowość ż.
Wiktionary
(1.1) dymorfizm płciowy
Wiktionary
1. mający dwie postacie, występujący w dwóch postaciach; dymorficzny;
2. przeznaczony dla dwóch osób, taki, w którym biorą udział dwie postacie
SJP.pl
mający dwie powłoki
SJP.pl
mający dwa poziomy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z dwóch poziomów, mający dwa poziomy
(1.2) o grze komputerowej: składający się z dwóch etapów
Wiktionary
(1.1) Po Londynie „śmigają” dwupoziomowe autobusy miejskie.
Wiktionary
przysł. dwupoziomowo
Wiktionary
w technice: związany z dwoma położeniami
SJP.pl
stanowiący dwa procent czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wynoszący dwa procent, stanowiący dwa procent czegoś
Wiktionary
składający się z dwóch procesorów
SJP.pl
rzadko: przedmiot o dwóch profilach; podwójny profil
SJP.pl
mający dwa promile
SJP.pl
rząd ślimaków przodoskrzelnych; Diotocardia
SJP.pl
1. mający dwa przedsionki;
2. o cechach dwuprzedsionkowych (rząd ślimaków)
SJP.pl
mający dwa przedziały
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający dwie przegrody
Wiktionary
(1.1) Na przekroju poprzecznym są okrągłe, mają chropowatą powierzchnię, rzadko gładką, są bezbarwne lub słabo wybarwione, posiadają zazwyczaj 0–1 przegród, rzadko są dwuprzegrodowe.
Wiktionary
mający dwa przewody elektryczne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. zool. nazwa systematyczna|Diprotodontia|Owen|ref=tak., rząd ssaków z podgromady żyworodnych;
Wiktionary
Dwuprzodozębowce (Diprotodontia) – rząd ssaków z nadrzędu australotorbowych (Australidelphia) w obrębie infragromady ssaków niższych (Metatheria).
Wikipedia
(1.1) Dwuprzodozębowce występują w krainie australijskiej.
Wiktionary
przymierze dwóch państw, np. tajny sojusz zawarty w 1879 przez Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry
SJP.pl
Dwuprzymierze ( Zweibund) – tajny sojusz zawarty 7 października 1879 w Wiedniu, przez Cesarstwo Niemieckie i C.K. Austro-Węgry.
Wikipedia
mający dwa pręciki
SJP.pl
1. pyton dwupręgi - gatunek węża;
2. drzewiak dwupręgi - gatunek kangura;
3. kieszennik dwupręgi - gatunek ssaka z podrodziny upiorów
SJP.pl
1. składający się z dwóch punktów;
2. mający wymiar dwóch punktów (np. czcionka)
SJP.pl
w technice: mający dwa płaszcze
SJP.pl
1. posiadanie dwóch płaszczyzn, składanie się z dwóch płaszczyzn;
2. istnienie na dwóch płaszczyznach (dziedzinach, zakresach) równocześnie; o dwóch znaczeniach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozmieszczony na dwóch płaszczyznach
Wiktionary
IPA: ˌdvupwaʃt͡ʃɨzˈnɔvɨ, AS: dvupu̯aščyznovy
Wiktionary
samolot posiadający dwa płaty nośne; dwupłatowiec, biplan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. samolot o dwóch płatach nośnych;
Wiktionary
Dw
Wikipedia
(1.1) Zbliżała się do nas eskadra niemieckich dwupłatów.
Wiktionary
IPA: ˈdvupwat, AS: dvupu̯at
Wiktionary
rzecz. dwupłatowiec m.
przym. dwupłatowy
Wiktionary
(1.1) dwupłatowiec
Wiktionary
mający dwa płatki
SJP.pl
samolot posiadający dwa płaty nośne; dwupłat, biplan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) lotn. zob. dwupłat.
Wiktionary
(1.1) Czy leciałaś kiedyś dwupłatowcem?
Wiktionary
IPA: ˌdvupwaˈtɔvʲjɛt͡s, AS: dvupu̯atovʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. dwupłat m.
przym. dwupłatowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) lotn. mający dwa płaty, złożony z dwóch płatów nośnych, z dwóch skrzydeł
Wiktionary
rzecz. dwupłat mrz., dwupłatowiec mrz.
Wiktionary
obojnaczość, obupłciowość, obojnactwo, hermafrodytyzm, diseksualizm;
1. u zwierząt: jednoczesne występowanie gruczołów rozrodczych męskich i żeńskich w organizmie lub gruczołu obojnaczego;
2. u człowieka: wrodzona wada rozwojowa polegająca na istnieniu u tej samej osoby gonad męskich i żeńskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, który jest dwupłciowy, który łączy w sobie cechy dwu płci
Wiktionary
(1.1) Dowiodła ona, że osobowość o cechach charakterystycznych tylko dla jednej płci ogranicza potencjał danej osoby, androginia natomiast, inaczej dwupłciowość, czyli posiadanie cech zarówno „męskich", jak i „kobiecych", pozwala realizować wiele rozmaitych zadań.
(1.1) Należałoby sądzić, że nauka o walce złego z dobrym nie była rozwinięta w nauce sławiańskiej, a dwupłciowość bóstw i płodzącej natury wcale w religijną naukę nie wchodziła.
Wiktionary
przym. dwupłciowy
Wiktionary
w biologii: łączący w sobie cechy dwóch płci
SJP.pl
ryba z rzędu dwudysznych, o kształcie ciała wydłużonym, oddychająca za pomocą skrzeli i płuc w postaci unaczynionego pęcherza połączonego z brzuszną stroną przełyku, żyjąca w okresie dewonu; dwupłetwowiec
SJP.pl
ryba z rzędu dwudysznych, o kształcie ciała wydłużonym, oddychająca za pomocą skrzeli i płuc w postaci unaczynionego pęcherza połączonego z brzuszną stroną przełyku, żyjąca w okresie dewonu; dwupłetwiec
SJP.pl
mający dwie płomienice (rury), np. kocioł dwupłomienicowy
SJP.pl
składający się z dwóch płytek
SJP.pl
składający się z dwóch płyt
SJP.pl
mający dwa ramiona, odnogi itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posiadający dwa ramiona, dwa wygiętniki
(1.2) fizj. posiadający dwa ramiona
Wiktionary
IPA: ˌdvurãˈmʲjɛ̃nːɨ, AS: dvurãmʹi ̯ẽ•ny
Wiktionary
o zwierzęciu: będący skrzyżowaniem dwóch ras
SJP.pl
1. zachodzący dwa razy;
2. mogący być użyty dwa razy
SJP.pl
potocznie: procesor dwurdzeniowy
SJP.pl
składający się z dwóch rdzeni, np. procesor dwurdzeniowy
SJP.pl
nazwisko, m.in. Edward Dwurnik, polski malarz i grafik
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzadko: zwierzę, roślina lub przedmiot mające dwa lata; dwulatek
SJP.pl
rzadko: dwuletni (mający dwa lata, trwający dwa lata itp.)
SJP.pl
przywry dwurodne - podgromada płazińców, obejmująca bezwarunkowe pasożyty wewnętrzne kręgowców o ciele nieczłonowanym i listkowanym; przywry digenetyczne, przywry digeniczne
SJP.pl
przeznaczony dla dwu rodzin, mieszczący dwie rodziny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwóch rodzin
Wiktionary
(1.1) W wykarczowanym środku lasu, osiem kilometrów od Katowic, postawiono parterowe dwurodzinne domki z cegły dla 600 górniczych rodzin.
(1.1) Ostatnio zakład wykończył cztery dwurodzinne domki z garażami.
Wiktionary
IPA: ˌdvurɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: dvuroʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający dwa rogi; dwurożny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa rogi
Wiktionary
(1.1) Włożył swą dwurogą czapkę i pomaszerował dalej.
Wiktionary
rzecz. dwurożność ż., dwuróg mrz.
przym. dwurożny
Wiktionary
(1.1) dwurożny
Wiktionary
1. mający dwa rogi; dwurogi;
2. o cechach dwurożnych (rząd roślin)
SJP.pl
→ dwurożny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dwurożne; cecha tych, którzy są dwurożni
Wiktionary
przym. dwurożny, dwurogi
przysł. dwurożnie
Wiktionary
1. mający dwa rogi; dwurogi;
2. o cechach dwurożnych (rząd roślin)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa rogi
Wiktionary
(1.1) Wojak włożył swą dwurożną czapkę i pomaszerował przed siebie.
Wiktionary
rzecz. dwurożność ż., dwuróg mrz.
przym. dwurogi
Wiktionary
(1.1) dwurogi
Wiktionary
składający się z dwu rund, trwający dwie rundy
SJP.pl
śrutowa broń myśliwska o dwóch lufach gładkich; dubeltówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) łow. dubeltówka
Wiktionary
(1.1) Przyszedł lud widzieć zwłoki rycerza, / Na pastuszym tapczanie on leży - / W ręku krzyż, w głowach siodło i burka, / A u boku kordelas, dwururka.
Wiktionary
IPA: dvuˈrurka, AS: dvururka
Wiktionary
rzecz. dwururnia ż.
przym. dwururny
Wiktionary
(1.1) dubeltówka; daw. dwururnia
Wiktionary
Dwurząd ("Diplotaxis") – rodzaj roślin z rodziny kapustowatych ("Brassicaceae"). Obejmuje 37 gatunków. Rośliny te występują naturalnie w basenie Morza Śródziemnego – w Afryce Północnej, Europie Południowej i Azji Zachodniej – oraz w Azji Środkowej. W Polsce rosną dwa gatunki jako zadomowione już antropofity – dwurząd murowy "D. muralis" i dwurząd wąskolistny "D. tenuifolia". Poza tym przejściowo dziczeje dwurząd rokiettowaty "D. erucoides".
Wikipedia
przestarzale: dwurzędowy
SJP.pl
mający dwa rzędy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch rzędów lub mający dwa rzędy czegoś
(1.2) kraw. mający dwa rzędy guzików
Wiktionary
IPA: ˌdvuʒɛ̃nˈdɔvɨ, AS: dvužẽndovy
Wiktionary
rzecz. dwurząd m., dwurzędówka ż., dwurzędowiec m.
Wiktionary
1. marynarka mająca dwa rzędy guzików;
2. wieś o dwurzędowym układzie zabudowy
SJP.pl
1. rodzaj kapelusza powszechnego w XVIII i XIX wieku w Europie i Ameryce Północnej w wojsku i marynarce, wywodzący się z trikornu, kojarzony z Napoleonem Bonaparte; bikorn, bicorne;
2. rodzaj kowadła dwurożnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kraw. dwurożny kapelusz
(1.2) rzem. niewielkie dwurożne kowadełko
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Wojskowy zdjął dwuróg i zamknął za sobą drzwi.
Wiktionary
przym. dwurogi, dwurożny
Wiktionary
(1.1) bikorn, kapelusz stosowany
Wiktionary
1. mający dwie ręce;
2. przystosowany do używania obu rękami
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) posiadający dwie ręce
(1.2) przystosowany do używania za pomocą obydwu rąk, wykonywany dwiema rękami
Wiktionary
rzecz. dwuręczność ż.
przym. dwuręki
Wiktionary
(1.1) dwuręki
Wiktionary
mający dwie ręce; dwuręczny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie ręce
Wiktionary
przym. dwuręczny
Wiktionary
(1.1) dwuręczny
Wiktionary
węglowodan zbudowany z dwóch cząsteczek cukrów prostych połączonych wiązaniem glikozydowym; disacharyd, bisacharyd, dwucukier, bioza
SJP.pl
mający dwie sale
SJP.pl
mający dwie sekcje
SJP.pl
złożony z dwóch sektorów
SJP.pl
trwający dwie sekundy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dwie sekundy
Wiktionary
złożony z dwóch serii, powstały w dwóch częściach, odcinkach
SJP.pl
składający się z dwóch sesji
SJP.pl
potocznie: banknot dwustuzłotowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 200
Wiktionary
IPA: dvuˈsɛtka, AS: dvusetka
Wiktionary
liczgł. dwieście
przym. dwusetny
Wiktionary
dwustolecie, dwóchsetlecie;
1. okres dwustu lat;
2. dwusetna rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dwustu lat
(1.2) dwusetna rocznica
Wiktionary
IPA: ˌdvusɛˈtlɛt͡ɕɛ, AS: dvusetleće
Wiktionary
przym. dwustuletni
rzecz. dwóchsetlecie n.
Wiktionary
(1.1) dwóchsetlecie
Wiktionary
mający dwieście lat, trwający dwieście lat itp.; dwóchsetletni; dwustuletni; dwustoletni
SJP.pl
dwóchsetny;
1. będący ostatnim elementem zbioru złożonego z dwustu jednostek;
2. będący jedną z dwustu części
SJP.pl
dwóchsetny;
1. będący ostatnim elementem zbioru złożonego z dwustu jednostek;
2. będący jedną z dwustu części
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od dwieście
Wiktionary
(1.1) Francuzi niedawno obchodzili bardzo uroczyście dwusetną rocznicę wielkiej rewolucji z 1789 roku.
Wiktionary
IPA: dvuˈsɛtnɨ, AS: dvusetny
Wiktionary
licz. dwieście
przym. dwóchsetny
rzecz. dwusetka ż.
Wiktionary
(1.1) dwóchsetny
Wiktionary
składający się z 2 setów
SJP.pl
o serialu: mający dwa sezony
SJP.pl
związek chemiczny zawierający związane z sobą dwa atomy siarki; disiarczek
SJP.pl
prosta przechodząca przez wierzchołek kąta i dzieląca go na dwie równe części
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. linia prosta dzieląca kąt na połowy;
Wiktionary
(1.1) Dwusieczną kąta można wyznaczyć za pomocą cyrkla.
Wiktionary
IPA: dvuˈɕɛt͡ʃna, AS: dvuśečna
Wiktionary
mający ostrza z obu stron
SJP.pl
dawniej: przedstawiciel rzędu ssaków mających po jednej parze stale rosnących siekaczy; gryzoń
SJP.pl
dawniej: przedstawiciel rzędu ssaków mających po jednej parze stale rosnących siekaczy; gryzoń
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. wyposażony w dwa silniki, posiadający dwa silniki
Wiktionary
IPA: ˌdvuɕilʲɲiˈkɔvɨ, AS: dvuśilʹńikovy
Wiktionary
(1.1) dwumotorowy
Wiktionary
nachylony pod dwoma różnymi kątami do jakiejś osi
SJP.pl
zawierający dwa łańcuchy skrobi; diskrobiowy
SJP.pl
o cechach dwuskrzelnych (podgromada głowonogów)
SJP.pl
o cechach dwuskrzelnych (podgromada głowonogów)
SJP.pl
rząd owadów (obejmujący około 100 000 gatunków), o długości od 1 mm do 5 cm, mających narządy gębowe kłujące lub liżące, zasiedlających wszystkie strefy klimatyczne Ziemi; muchówki
SJP.pl
rodzina drzew, w większości wiecznie zielonych, występujących w tropikalnej Azji i Afryce
SJP.pl
Dw
Wikipedia
o cechach dwuskrzydłowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
1. mający dwa skrzydła - narządy latania (np. owady dwuskrzydłe);
2. o cechach dwuskrzydłych (muchówek; rząd owadów)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa skrzydła
Wiktionary
przym. dwuskrzydłowy, dwuskrzydlny
Wiktionary
skrętka żarnika żarówki zwinięta powtórnie w kształcie linii śrubowej o większej średnicy
SJP.pl
złożony z dwóch składników
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) złożony z dwóch składników
Wiktionary
mający dwa smaki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który posiada dwie płaszczyzny spadku
Wiktionary
IPA: ˌdvuspaˈdɔvɨ, AS: dvuspadovy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mech. posiadający dwa sprzęgła
Wiktionary
graf dwuspójny - graf spójny bez wierzchołków rozdzielających
SJP.pl
dwupołożeniowy, mający dwa stany lub ustawienia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) techn. taki, który może pracować w dwóch ustawieniach
Wiktionary
(1.1) dwustanowy, dwupołożeniowy
Wiktionary
podwójny zespół urządzeń sterowniczych samolotu lub szybowca przeznaczony dla dwóch pilotów
SJP.pl
Dw
Wikipedia
dwustulecie, dwóchsetlecie;
1. okres dwustu lat;
2. dwusetna rocznica czegoś
SJP.pl
rzadko: mający dwieście lat, trwający dwieście lat itp.; dwóchsetletni; dwusetletni; dwustuletni
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w dwóch etapach, fazach
Wiktionary
(1.1) Jak wiemy ze szkoły podstawowej, kwas węglowy dysocjuje dwustopniowo i tym samym tworzy dwa rodzaje soli - wodorowęglany i węglany […].
Wiktionary
IPA: ˌdvustɔpʲˈɲɔvɔ, AS: dvustopʹńovo
Wiktionary
przym. dwustopniowy
Wiktionary
(1.1) dwuetapowo, dwufazowo
Wiktionary
1. mający dwa stopnie (w jakiejś skali);
2. mający dwa stopnie, etapy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dwóch stopni, schodków
(1.2) składający się z dwóch stopni, etapów
Wiktionary
IPA: ˌdvustɔpʲˈɲɔvɨ, AS: dvustopʹńovy
Wiktionary
(1.2) przysł. dwustopniowo
Wiktionary
(1.2) dwuetapowy, dwufazowy
Wiktionary
wiersz składający się z dwóch stóp
SJP.pl
1. o wierszu: składający się z dwóch stóp;
2. rzadko: mający długość dwóch stóp
SJP.pl
rodzaj funkcji w geometrii rzutowej
SJP.pl
Dwustosunek (stosunek anharmoniczny) czterech współliniowych punktów – funkcja postaci:
Wikipedia
mający dwie, obowiązujący w dwóch strefach (np. dziennej i nocnej)
SJP.pl
składający się z dwóch strof; dwuzwrotkowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) muz. taki, który ma dwa stroiki
Wiktionary
składający się z dwóch stronic
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dwustronne; cecha tych, którzy są dwustronni
Wiktionary
przym. dwustronny
przysł. dwustronnie
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, którego można używać z dwóch stron tego czegoś
(1.2) taki, w który angażują się dwie strony
Wiktionary
(1.1) Mama zrobiła mi na szydełku dwustronną czapkę.
(1.2) Rozmówcy omówili też stan stosunków dwustronnych i ich perspektywy w najbliższym czasie.
Wiktionary
IPA: dvuˈstrɔ̃nːɨ, AS: dvustrõ•ny
Wiktionary
przym. dwustronicowy
rzecz. dwustronność ż.
Wiktionary
(1.2) bilateralny, obopólny, wzajemny
Wiktionary
mający dwie struny; dwustrunowy
SJP.pl
mający dwie struny; dwustrunny
SJP.pl
o ręcznej broni palnej: mieszczący w magazynku maksymalnie dwa naboje
SJP.pl
1. ważący 200 kilogramów;
2. przeznaczony na 200 kilogramów czegoś
SJP.pl
mający dwieście koni, np. silnik dwustukonny
SJP.pl
1. okres dwustu lat;
2. dwusetna rocznica czegoś
SJP.pl
mający dwieście lat, trwający dwieście lat itp.; dwóchsetletni; dwusetletni; dwustoletni
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dwieście lat
(1.2) trwający dwieście lat
Wiktionary
(1.1) Te dwustuletnie przedmioty zostały znalezione ostatniej nocy.
Wiktionary
IPA: ˌdvustuˈlɛtʲɲi, AS: dvustuletʹńi
Wiktionary
rzecz. dwusetlecie n.
przym. dwóchsetletni, dwusetletni
Wiktionary
(1.1-2) dwóchsetletni, dwusetletni
Wiktionary
biegacz specjalizujący się w biegach na dystansie dwustu metrów
SJP.pl
mający dwieście metrów długości, szerokości, wysokości lub głębokości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwieście metrów długości, szerokości, wysokości albo dwieście metrów kwadratowych powierzchni
Wiktionary
dystans o długości 200 metrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dwustu osób, mający dwieście miejsc
(1.2) składający się z dwustu osób
Wiktionary
IPA: ˌdvustuwɔsɔˈbɔvɨ, AS: dvustuu̯osobovy
Wiktionary
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 250 000
Wiktionary
IPA: ˌdvustupʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɨˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: dvustupʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćotyśẽṇčny
Wiktionary
(1.1) ćwierćmilionowy
Wiktionary
mający wartość dwustu złotych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający wartość dwustu złotych
(1.2) wynoszący dwieście złotych
Wiktionary
(1.1) Kasjer, dając mi banknot dwustuzłotowy, przez chwilę mu się przyglądał.
Wiktionary
rzecz. dwustuzłotówka ż.
Wiktionary
banknot o nominale dwustu złotych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta lub banknot którego wartość wynosi dwieście złotych
Wiktionary
IPA: ˌdvustuzwɔˈtufka, AS: dvustuzu̯otufka
Wiktionary
przym. dwustuzłotowy
Wiktionary
dwutakt;
1. silnik dwusuwowy;
2. pojazd z silnikiem dwusuwowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. mot. silnik dwusuwowy
(1.2) pojazd napędzany przez silnik dwusuwowy
Wiktionary
(1.1) Teoretycznie dwusuw jest wyśmienitym silnikiem: ma mniej części od silnika czterosuczterosuwowego, jest lżejszy i mniejszy, przy jednakowej pojemności powinien mieć większą moc, a ponadto powinien pracować równomierniej.
Wiktionary
przym. dwusuwowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mot. techn. o silniku: wykonujący cały obieg pracy w ciągu dwóch ruchów tłoka w cylindrze;
(1.2) taki, który napędzany jest silnikiem dwusuwowym
Wiktionary
(1.1) Niektóre silniki są skomplikowane, inne zaś prostsze, ale w swej prostocie równie genialne. Przykładem może być silnik dwusuwowy, który dziś jest już niemal zabytkiem, ale w swych czasach napędzał wiele aut.
(1.2) Kiedy zależy nam na szybkim i sprawnym uprzątnięciu naszego np. ogrodu, możemy wykorzystać urządzenia mechaniczne. Wystarczy tutaj odśnieżarka dwusuwowa.
Wiktionary
rzecz. dwusuw mrz., suw mrz.
Wiktionary
(1.1) dwutaktowy
Wiktionary
złożony z dwóch sylab (zgłosek); dwuzgłoskowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. składający się z dwóch sylab
Wiktionary
(1.1) W greckim mamy pięć przyimków jednosylabowych, siedem dwusylabowych i jeden trzysylabowy.
Wiktionary
IPA: ˌdvusɨlaˈbɔvɨ, AS: dvusylabovy
Wiktionary
rzecz. dwusylabowiec m.
Wiktionary
(1.1) dwuzgłoskowy
Wiktionary
mający dwa szczyty
SJP.pl
mający dwie szczęki, np. chwytak dwuszczękowy
SJP.pl
podwójny szereg osób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) podwójny szereg; dwa szeregi ustawione równolegle do siebie
Wiktionary
IPA: dvuˈʃɛrɛk, AS: dvušerek
Wiktionary
utworzony z dwóch szeregów równoległych do siebie
SJP.pl
obejmujący dwie szpalty
SJP.pl
złożony z dwóch płaszczyzn szyby
SJP.pl
składający się z dwóch szyn
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) techn. mający dwie szyny; wykorzystujący dwie szyny
Wiktionary
1. w koszykówce: dozwolona technika polegająca na zrobieniu dwóch kroków bez kozłowania przed oddaniem rzutu czy przekazaniem piłki partnerowi;
2. rodzaj silnika występującego np. w syrence; silnik dwutaktowy, silnik dwusuwowy
SJP.pl
Rz
Wikipedia
złożony z dwóch taktów
SJP.pl
mający dwie taśmy
SJP.pl
składający się z dwóch tematów
SJP.pl
kształtownik o przekroju poprzecznym w kształcie litery H; dwuteówka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) kształtownik o kształcie dwóch liter T połączonych podstawami,
Wiktionary
Dwuteownik – kształtownik, którego przekrój poprzeczny ma kształt dwóch zetkniętych pionowymi kreskami liter „T” (stąd też jego nazwa).
Wikipedia
(1.1) Zaprojektowano strop zespolony złożony z płyty żelbetowej o grubości 250 mm i dwuteowników stalowych HEB 500 w rozstawie 1 m.
Wiktionary
IPA: ˌdvutɛˈɔvʲɲik, AS: dvuteovʹńik
Wiktionary
przym. dwuteowy
Wiktionary
(1.1) pot. dwuteówka
Wiktionary
mający w poprzecznym przekroju profil w kształcie litery H
SJP.pl
stopień czcionki drukarskiej o wielkości 32 punktów typograficznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający szesnastu punktom (12,0288 mm)
Wiktionary
IPA: dvuˈtɛrt͡sʲja, AS: dvutercʹi ̯a
Wiktionary
kształtownik o przekroju poprzecznym w kształcie litery H; dwuteownik
SJP.pl
tlen w cząsteczkach dwuatomowych; ditlen
SJP.pl
związek chemiczny, w którym jeden atom pierwiastka połączony jest z dwoma niepowiązanymi atomami tlenu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. związek chemiczny złożony z jednego atomu danego pierwiastka połączonego z dwoma atomami tlenu
Wiktionary
przym. dwutlenkowy
Wiktionary
(1.1) ditlenek
Wiktionary
składający się z dwóch tomów, zawarty w dwóch tomach
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) składający się z dwóch tomów, zawarty w dwóch tomach, wydany w dwóch tomach
Wiktionary
(1.1) Czytam wieczorami dwutomowe opracowanie o powstaniach śląskich.
Wiktionary
IPA: ˌdvutɔ̃ˈmɔvɨ, AS: dvutõmovy
Wiktionary
rzecz. dwutomówka ż.
Wiktionary
1. podwójny dźwięk;
2. harmonia dwóch kolorów
SJP.pl
składający się z dwóch tonów
SJP.pl
1. złożony z dwóch tonów muzycznych;
2. ważący dwie tony;
3. mieszczący dwie tony czegoś;
4. mogący unieść dwie tony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) ważący dwie tony
(1.2) taki, którym można przewozić ładunek o wadze dwóch ton
(1.3) muz. składający się z dwóch tonów
Wiktionary
(1.1) Policjanci zdołali uskoczyć, ale przed drzwiami ministerstwa została usypana ok. dwutonowa sterta węgla.
Wiktionary
IPA: ˌdvutɔ̃ˈnɔvɨ, AS: dvutõnovy
Wiktionary
1. pojazd o dopuszczalnej ładowności dwie tony;
2. przedmiot ważący dwie tony
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dwutorowe
Wiktionary
przym. dwutorowy
Wiktionary
mający dwa tory; odbywający się po dwóch torach
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kolej. taki, który ma dwa tory
(1.2) taki, który ma zdolność funkcjonowania w dwóch niezależnych procesach
Wiktionary
IPA: ˌdvutɔˈrɔvɨ, AS: dvutorovy
Wiktionary
rzecz. dwutorowość ż.
przysł. dwutorowo
Wiktionary
czasopismo wychodzące co dwa tygodnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czasopismo wychodzące regularnie co dwa tygodnie
Wiktionary
Dwutygodnik – czasopismo, które ukazuje się regularnie w odstępie dwóch tygodni, zazwyczaj dwa razy w miesiącu.
W odróżnieniu od tygodników liczba wychodzących dwutygodników jest raczej niska.
Przeważnie dwutygodniki poświęcone są jakiejś konkretnej problematyce, np. sztuce, nauce, technice, turystyce, grom komputerowym, a także konkretnym regionom geograficznym oraz problematyce politycznej i społecznej, co przybliża je do formy miesięczników.
Wikipedia
IPA: ˌdvutɨˈɡɔdʲɲik, AS: dvutygodʹńik
Wiktionary
przym. dwutygodniowy
Wiktionary
mający dwa tygodnie (czternaście dni), trwający dwa tygodnie (czternaście dni) itp.; czternastodniowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dwa tygodnie
(1.2) ukazujący się raz na dwa tygodnie
(1.3) mający dwa tygodnie
Wiktionary
(1.1) Matka wzięła wyjazd służbowy do Moskwy, a mnie Winogradow umieścił w szpitalu, na dwutygodniowe badania.
Wiktionary
IPA: ˌdvutɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: dvutygodʹńovy
Wiktionary
rzecz. dwutygodnik mrz., dwutygodniówka ż.
przysł. dwutygodniowo
Wiktionary
potocznie: zarobek za okres dwóch tygodni pracy
SJP.pl
1. okres dwóch tysięcy lat;
2. dwutysięczna rocznica czegoś
SJP.pl
mający dwa tysiące lat, trwający dwa tysiące lat itp.
SJP.pl
dwutysięczny;
1. liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 2000;
2. liczący dwa tysiące czegoś
SJP.pl
1. statek o nośności dwóch tysięcy ton;
2. górski szczyt o wysokości ponad dwóch tysięcy metrów nad poziomem morza
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) liczący dwa tysiące
(1.2) będący ostatnim elementem zbioru wielkości dwóch tysięcy
Wiktionary
(1.1) Blisko dwutysięczny tłum szwaczek wyległ na plac przed zakładem.
(1.2) Firma zafundowała dwutysięcznemu klientowi małą niespodziankę.
Wiktionary
rzecz. dwa tysiące mrz.
Wiktionary
mający dwa tłoki
SJP.pl
mający dwa uchwyty
SJP.pl
mający dwa ucha; dwuuszny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa ucha
Wiktionary
1. dotyczący dwojga uszu;
2. mający dwa ucha; dwuuchy
SJP.pl
mający dwa wagony
SJP.pl
dotyczący dwóch walut
SJP.pl
zawierający dwa atomy wapnia w cząsteczce; diwapniowy
SJP.pl
w językoznawstwie: spółgłoska dwuwargowa - spółgłoska, przy której wymawianiu powstaje zwarcie lub szczelina między wargami, np. polskie p, b, m; spółgłoska bilabialna
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. wymawiany z użyciem dwóch warg
(1.2) bot. mający zrośnięte płatki w kształt dwóch warg
Wiktionary
(1.1) bilabialny
Wiktionary
występujący w dwóch wariantach
SJP.pl
dwuwarstwa lipidowa - błona zbudowana z dwóch warstw cząsteczek tych związków chemicznych, spontanicznie powstająca w roztworach wodnych niektórych lipidów (głównie fosfolipidów)
SJP.pl
zwierzę wielokomórkowe, u którego w rozwoju zarodkowym powstają tylko dwie warstwy zarodkowe: ektoderma i endoderma; zwierzę dwuwarstwowe
SJP.pl
złożony z dwóch warstw
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwie warstwy, ułożony dwiema warstwami
Wiktionary
IPA: ˌdvuvarˈstfɔvɨ, AS: dvuvarstfovy
Wiktionary
o pierwiastku: tworzący związki przez łączenie każdego swojego atomu z dwoma atomami pierwiastka jednowartościowego
SJP.pl
mający moc dwóch watów
SJP.pl
o dwóch wałach
SJP.pl
mający dwa wejścia
SJP.pl
krótki wiersz składający się z dwóch wersów; dwuwiersz, dystych
SJP.pl
mający dwa wieki, trwający dwa wieki
SJP.pl
utwór lub strofa złożone z dwu wersów; dystych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. utwór lub jego fragment złożony z dwóch wersów
Wiktionary
przym. dwuwierszowy
Wiktionary
(1.1) dystych
Wiktionary
składający się z dwóch wierszy
SJP.pl
mający dwa wierzchy
SJP.pl
mający dwa wierzchołki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dwa wierzchołki
Wiktionary
(1.1) Tatrzański Grześ jest szczytem dwuwierzchołkowym.
Wiktionary
mający dwie wieże
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dwie wieże
Wiktionary
o cechach dwuwijkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
o cechach dwuwijkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
ester kwasu winowego, np. dwuwinian choliny; diwinian
SJP.pl
ester kwasu winowego, np. dwuwinian choliny; diwinian
SJP.pl
poruszany za pomocą dwóch wioseł
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) poruszany za pomocą dwóch wioseł
Wiktionary
łódź z dwoma wiosłami; łódź dwuwiosłowa
SJP.pl
mający dwa wirniki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dwa wirniki
Wiktionary
składający się z dwóch wiązek; mający dwie wiązki
SJP.pl
w chemii: zawierający dwie cząsteczki wody
SJP.pl
mający dwie wstęgi, np. modulacja dwuwstęgowa
SJP.pl
cecha obiektu lub zjawiska, polegająca na tym, że jego właściwości można opisać w dwóch wymiarach przestrzeni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dwuwymiarowe; cecha tych, którzy są dwuwymiarowi
Wiktionary
przym. dwuwymiarowy
przysł. dwuwymiarowo
Wiktionary
mający dwa wymiary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który istnieje w dwóch wymiarach (najczęściej: długość i szerokość)
Wiktionary
(1.1) Najprostszym przykładem tablicy wielowymiarowej jest tablica dwuwymiarowa.
Wiktionary
IPA: ˌdvuvɨ̃mʲjaˈrɔvɨ, AS: dvuvỹmʹi ̯arovy
Wiktionary
rzecz. dwuwymiarowość ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) wypukły z dwóch stron
Wiktionary
zawierający dwa wyrazy
SJP.pl
związany z dwoma wyznaniami, np. cmentarz dwuwyznaniowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dwuwątkowe
Wiktionary
przym. dwuwątkowy
Wiktionary
mający dwa wątki
SJP.pl
związek chemiczny zawierający w cząsteczce dwa aniony węglanowe; diwęglan
SJP.pl
mający dwa atomy węgla w cząsteczce
SJP.pl
współistnienie dwóch ośrodków władzy na jakimś terytorium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. jednoczesne istnienie dwóch ośrodków władzy w jednej jednostce, najczęściej państwie
Wiktionary
(1.1) Okres dwuwładzy trwał do lipca 1945 roku, kiedy to mocarstwa zachodnie – Stany Zjednoczone Ameryki, Wielka Brytania i Francja – uznały utworzony w Warszawie Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej z udziałem przedstawicieli obozu londyńskiego, rezygnując jednocześnie z uznawania władz polskich na uchodźstwie.
Wiktionary
rzecz. dwuwładztwo n.
Wiktionary
(1.1) dwuwładztwo
Wiktionary
współistnienie dwóch władz o pokrywających się kompetencjach na jednym terytorium, w jednym państwie
SJP.pl
mający dwie włóki
SJP.pl
mający dwa zadania
SJP.pl
obejmujący dwa zakresy, działający w dwóch zakresach
SJP.pl
pieczarka dwuzarodnikowa - gatunek pieczarki (nazwa handlowo-gastronomiczna); portobello
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) biol. posiadający dwa zarodniki
Wiktionary
zawierający dwa czynne atomy wodoru
SJP.pl
mający dwa zawory, np. silnik dwuzaworowy
SJP.pl
składający się z dwóch zdań
SJP.pl
wyraz mający dwie sylaby; dwusylabowiec
SJP.pl
Dwuzgłoskowiec – wzorzec metryczny, w którym wers składa się tylko z dwóch sylab.
Stanowi on na ogół sztuczkę poetycką. Przykładem wiersza napisanego dwuzgłoskowcem jest "Sonet zawichostski" Mirona Białoszewskiego. Robert Herrick dwuzgłoskowcem (jednostopowcem jambicznym) napisał wiersz "Upon His Departure Hence":
Wikipedia
złożony z dwóch zgłosek (sylab); dwusylabowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. składający się z dwóch zgłosek
Wiktionary
IPA: ˌdvuzɡwɔˈskɔvɨ, AS: dvuzgu̯oskovy
Wiktionary
rzecz. dwuzgłoskowiec
Wiktionary
(1.1) dwusylabowy
Wiktionary
pszenica dwuziarnowa - podgatunek pszenicy; płaskurka
SJP.pl
przebiegający na dwie zmiany, wykonywany na dwie zmiany
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wykonywany w trakcie dwóch zmian; odbywający się na dwie zmiany
Wiktionary
(1.1) Wielicka Straż Miejska pracuje w systemie dwuzmianowym.
(1.1) Trudne warunki lokalowe (7 sal lekcyjnych, nauka dwuzmianowa, w tym również soboty, brak sali gimnastycznej) skłoniły dyrektora szkoły w roku do podjęcia działań związanych z rozbudową.
Wiktionary
IPA: ˌdvuzmʲjãˈnɔvɨ, AS: dvuzmʹi ̯ãnovy
Wiktionary
taki, który posiada dwa znaczenia
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dwuznaczny
Wiktionary
Dwuznacznie – pierwszy album studyjny polskiego rapera Te-Trisa. Wydawnictwo ukazało się 9 września 2009 roku nakładem wytwórni muzycznej Reformat Records w dystrybucji Fonografiki. Produkcji nagrań podjęli się, sam Te-Tris, a także Qciek, Stona, O.S.T.R., DJ Creon, DJ Tort oraz Urb. Z kolei wśród gości na płycie znaleźli się m.in. Pogz, Łona i W.E.N.A.
Wikipedia
rzecz. dwuznak mrz., dwuznaczność ż.
przym. dwuznaczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dwuznacznie
SJP.pl
dwuznaczny zwrot lub wyraz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dwuznaczne; cecha tych, którzy są dwuznaczni
Wiktionary
rzecz. dwuznak mrz.
przym. dwuznaczny
przysł. dwuznacznie
Wiktionary
mający dwa znaczenia, niezrozumiały, zawierający ukrytą aluzję
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zawierający dwa znaczenia, możliwy do interpretowania na dwa różne sposoby
(1.2) wyrażający ukrytą aluzję, podtekst
Wiktionary
IPA: dvuˈznat͡ʃnɨ, AS: dvuznačny
Wiktionary
rzecz. dwuznaczność m., dwuznak m.
przysł. dwuznacznie
Wiktionary
(1.1) niejednoznaczny, niejasny, nieokreślony, niewyraźny, niezrozumiały, wątpliwy, delficki, pytyjski
(1.2) pytyjski
Wiktionary
znak składający się z dwóch elementów, w szczególności połączenie dwóch liter oznaczające jedną głoskę, np. cz, dz, sz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. znak składający się z dwóch składników, najczęściej dwóch liter; jedna głoska oznaczona za pomocą dwóch liter
Wiktionary
Dwuznak, digraf – dwie litery oznaczające jedną głoskę.
Zjawisko spotykane w wielu systemach ortograficznych. Najczęściej dotyczy połączenia liter spółgłoskowych (czyli służących do zapisywania spółgłosek). W alfabetach opartych na piśmie łacińskim najpopularniejszym dwuznakiem jest połączenie „ch”, występujące m.in. w języku niemieckim, francuskim, angielskim, hiszpańskim, czeskim, słowackim, polskim, portugalskim i włoskim.
Wikipedia
(1.1) W języku polskim dwuznakami są „rz”, „sz”, „cz”, „ch”, „dz”, „dż”, „dź”.
Wiktionary
IPA: ˈdvuznak, AS: dvuznak
Wiktionary
rzecz. dwuznaczność ż.
przym. dwuznaczny
przysł. dwuznacznie
Wiktionary
(1.1) digraf
Wiktionary
składający się z dwóch znaków
SJP.pl
1. dwukrotnie zwinięty;
2. lina dwuzwita - lina zbudowana ze splecionych linek nawiniętych wokół rdzenia
SJP.pl
mający dwa zwoje
SJP.pl
mający dwie zwrotki; dwustrofowy
SJP.pl
mający dwie zwężki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) książk. o osobach mający dwa zęby
(1.2) książk. o przedmiotach mający dwa zęby (ostrza)
Wiktionary
IPA: dvuˈzɛ̃mbnɨ, AS: dvuzẽmbny
Wiktionary
mający dwa zęby; dwuzębny
SJP.pl
mający wartość dwóch złotych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający wartość dwóch złotych
(1.2) wynoszący dwa złote
Wiktionary
(1.1) Profesor Leszek Balcerowicz, prezes Narodowego Banku Polskiego osobiście w Sandomierzu prezentuje dwuzłotową monetę z wizerunkiem ratusza na rewersie.
(1.2) Od nowego roku PKO BP wprowadziło miesięczną dwuzłotową opłatę za prowadzenie rachunku (…).
Wiktionary
IPA: ˌdvuzwɔˈtɔvɨ, AS: dvuzu̯otovy
Wiktionary
rzecz. dwuzłotówka ż.
Wiktionary
moneta lub banknot o nominale dwóch złotych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) numizm. moneta, której wartość wynosi dwa złote
Wiktionary
Dwuzłotówka – moneta polska bita w XVIII i XIX w. W czasach saskich i w Księstwie Warszawskim równała się ⅓ talara (1 talar = 6 złotych), za Stanisława Augusta Poniatowskiego 8 groszom srebrnym (1 złoty = 4 grosze srebrne), a pod zaborem austriackim 30 krajcarom (1 złoty = 15 krajcarów).
Wikipedia
(1.1) Dwuzłotówka wpadła do szczeliny między kostkami brukowymi i ku irytacji chłopczyka nie dała się wydłubać.
Wiktionary
IPA: ˌdvuzwɔˈtufka, AS: dvuzu̯otufka
Wiktionary
przym. dwuzłotowy
Wiktionary
łącznik rurowy do łączenia dwóch odcinków przewodu
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mający dwa łamy
SJP.pl
mający dwa łożyska
SJP.pl
architektoniczna forma konstrukcji sklepienia, dwa wzajemnie prostopadłe łuki lub ostrołuki
SJP.pl
przymiotnik od: dwułuk
SJP.pl
rodzaj sklepienia gotyckiego
SJP.pl
mający dwa łuki, np. skolioza dwułukowa
SJP.pl
mający dwa łóżka
SJP.pl
powierzchnia składająca się z dwóch półpłaszczyzn, dzieląca przestrzeń na dwa kąty dwuścienne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. powierzchnia powstała z dwóch półpłaszczyzn o wspólnej krawędzi;
(1.2) miner. forma kryształów, w których dwie ściany są do siebie równoległe
Wiktionary
Dwuścian – rodzaj wielościanu złożonego z dwóch ścian wielokątnych dzielących ten sam zbiór krawędzi; w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej jest to figura zdegenerowana, o ile przyjmuje się, że jej ściany są płaskie. W trójwymiarowej przestrzeni sferycznej o ścianach dwuścianu można myśleć jak o soczewkach (zob. przestrzeń soczewkowa). Zwykle przyjmuje się (o ile nie zaznaczono inaczej), że dwuścian jest foremny, tzn. złożony z dwóch wielokątów foremnych.
Wikipedia
IPA: ˈdvuɕt͡ɕãn, AS: dvuśćãn
Wiktionary
przym. dwuścienny
Wiktionary
1. mający dwie ściany;
2. kąt dwuścienny - każda z dwóch części przestrzeni wyznaczanych przez dwuścian
SJP.pl
potocznie: pojazd dwuśladowy; dwuśladowiec
SJP.pl
potocznie: pojazd dwuśladowy; dwuślad
SJP.pl
pojazd dwuśladowy - pojazd kołowy pozostawiający dwa ślady, np. samochód, motor z koszem
SJP.pl
wielkość pisma (czcionki) równa 28 punktom typograficznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający dwudziestu ośmiu punktom (10,5252 mm)
Wiktionary
IPA: dvuˈɕrɛdʲɲãn, AS: dvuśredʹńãn
Wiktionary
(1.1) dubelmytel
Wiktionary
statek napędzany motorem o dwóch śrubach
SJP.pl
mający dwie świece
SJP.pl
mający dwa źródła
SJP.pl
mający dwa żagle
SJP.pl
posiadanie dwóch współmałżonków, forma poligamii; bigamia
SJP.pl
składający się z dwóch żył, przewodów
SJP.pl
dwusetlecie, dwustolecie;
1. okres dwustu lat;
2. dwusetna rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dwustu lat
(1.2) dwusetna rocznica
Wiktionary
rzecz. dwusetlecie n.
Wiktionary
(1.1-2) war. dwusetlecie
Wiktionary
mający dwieście lat, trwający dwieście lat itp.; dwusetletni; dwustuletni; dwustoletni
SJP.pl
dwusetny;
1. będący ostatnim elementem zbioru złożonego z dwustu jednostek;
2. będący jedną z dwustu części
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) zob. dwusetny.
Wiktionary
IPA: dvuxˈsɛtnɨ, AS: dvuχsetny
Wiktionary
licz. dwieście
przym. dwusetny
Wiktionary
potocznie o ocenie niedostatecznej lub dopuszczającej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zgrub. od dwójka (ocena)
Wiktionary
(1.1) Ile masz dwój na semestr?
(1.1) Dziś można mieć same dwóje i przechodzi się do następnej klasy.
Wiktionary
IPA: ˈdvuja, AS: dvui ̯a
Wiktionary
rzecz. dwójka ż., dwójarz mos., dwojaczki nmos., podwajanie n., zdwajanie n.
Wiktionary
(1.1) zob. dwójka.
Wiktionary
potocznie: uczennica o miernych ocenach; dwójkowiczka
SJP.pl
potocznie: uczeń o miernych ocenach; dwójkowicz, dwójkarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. pot. uczeń, który zwykle otrzymuje dwóje, dawniej najniższe oceny w szkole
Wiktionary
(1.1) Pamiętam, że w podstawówce mieliśmy trzech dwójarzy, wszyscy skończyli pod budką z piwem.
Wiktionary
IPA: ˈdvujaʃ, AS: dvui ̯aš
Wiktionary
rzecz. dwójkowicz m., dwója ż., dwójczyna ż., dwójka ż., podwajanie n.
Wiktionary
(1.1) dwójkowicz
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. podn. lub iron. dwójka osób
(1.2) pot. uczn. dwójka (ocena)
Wiktionary
(1.1) dwójka
(1.2) dwa, dwója
Wiktionary
chwyt przyrządu oburącz; dwuchwyt
SJP.pl
potocznie: dwójka (ocena w szkole); dwója
SJP.pl
zdrobnienie od: dwójka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: dwójka
Wiktionary
IPA: dvuˈjɛt͡ʃka, AS: dvui ̯ečka
Wiktionary
rzecz. podwajanie n., zdwajanie n., dwójka ż.
Wiktionary
1. cyfra oznaczająca liczbę dwa;
2. to, co zostało oznaczone cyfrą dwa, np. autobus, karta, szkoła, mieszkanie;
3. dwie osoby;
4. pokój przeznaczony dla dwóch osób;
5. jeden z rozmiarów damskiej bielizny;
6. ocena szkolna; dwója, cwaja;
7. drugi program Telewizji Polskiej;
8. drugi program Polskiego Radia;
9. żartobliwie: wypróżnienie, defekacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa cyfry 2
(1.2) eduk. ocena dopuszczająca w polskich szkołach, przedostatnia najgorsza (w skali 1-6)
(1.3) eduk. najniższa (niezaliczająca) ocena w polskich szkołach (dawniej, przy skali 2-5) i na polskich uczelniach (obecnie, przy skali 2-5 lub 2-6)
(1.4) dwoje, dwie, dwaj (osoby, zwierzęta, przedmioty)
(1.5) hotel. pot. pokój przeznaczony dla dwóch osób, z jednym łóżkiem lub z dwoma łóżkami
(1.6) slang. harc. eufem. kupa, kał
(1.7) środ. kolej. druga klasa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Pani od polskiego chciała mi wstawić plus dwójkę, ale wyprosiłem u niej w końcu minus trzy.
(1.6) Druhu, muszę iść do lasu zrobić dwójkę!
Wiktionary
IPA: ˈdvujka, AS: dvui ̯ka
Wiktionary
licz. dwa, dwoje
rzecz. dwa n., zdwajanie n., podwajanie n., dwójkowicz mos., dwójarz mos.
:: zdrobn. dwójeczka ż.
:: zgrub. dwója ż.
przym. dwójkowy
przysł. podwójnie
Wiktionary
(1.2) dopuszczający, daw. mierny
(1.3) niedostateczny, pała; gw. Górny Śląsk cwaja, cwajka, cwajer
(1.4) rzad. dwójca
Wiktionary
potocznie: uczeń mający dwójki; dwójkowicz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dwójkować.
Wiktionary
czas. dwójkować ndk.
rzecz. podwajanie n.
Wiktionary
potocznie: uczeń o miernych ocenach; dwójkarz, dwójarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. uczeń, który zwykle otrzymuje dwójki (dawniej najniższe oceny)
Wiktionary
(1.1) Pamiętam, że Heniek w podstawówce był dwójkowiczem, a potem skończył studia i zrobił doktorat.
Wiktionary
IPA: dvujˈkɔvʲit͡ʃ, AS: dvui ̯kovʹič
Wiktionary
rzecz. dwójarz m., dwójka ż., podwajanie n.
przym. dwójkowy
Wiktionary
(1.1) dwójarz
Wiktionary
potocznie: uczennica o miernych ocenach; dwójara
SJP.pl
przymiotnik od: dwójka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dwa, dotyczący liczby dwa
Wiktionary
(1.1) Z nieżyjącym już murarzem Skowronkiem stawiali mury piwniczne systemem dwójkowym, jeden kładł zaprawę, drugi cegły.
Wiktionary
rzecz. dwójka ż., dwójkowicz mos., podwajanie n., zdwajanie n.
Wiktionary
(1.1) binarny
Wiktionary
stan psychiczny ludzi poddanych indoktrynacji totalitarnego państwa, literacki termin wprowadzony przez George'a Orwella w powieści "Rok 1984", oznaczający akceptowanie dwóch sprzecznych logicznie poglądów, twierdzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) neol. liter. wyznawanie dwóch poglądów, które logicznie są ze sobą sprzeczne;
Wiktionary
Dwójmyślenie ( doublethink) – termin pochodzący z powieści George'a Orwella pt. "Rok 1984", w nowomowie oznaczający demonstrowanie równoczesnej wiary w wiele poglądów sprzecznych pod względem logicznym. Stanowiła ścisły element angsocu i wiązała się ściśle z pojęciami takimi jak "zmienność przeszłości", "regulacja faktów", "czarnobiał" oraz "negacja obiektywnej rzeczywistości".
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) tylko jako część złożenia w wyrażeniach: w dwójnasób, daw. dziś reg. we dwójnasób
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzecz, byt o dwoistej naturze
Wiktionary
Dwójnia – singel zespołu Voo Voo promujący album "Płyta z muzyką".
Wikipedia
rzecz. podwajanie n., zdwajanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dwójniak
Wiktionary
rzecz. dwójniak m.
Wiktionary
miód pitny fermentowany z brzeczki składającej się z jednej części miodu i jednej części wody
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miód pitny powstały z fermentacji brzeczki, w której stosunek objętości miodu do wody wynosi 1:1
Wiktionary
IPA: ˈdvujɲak, AS: dvui ̯ńak
Wiktionary
rzecz. podwajanie n., zdwajanie n.
:: zdrobn. dwójniaczek m.
Wiktionary
układ elektryczny, który może być połączony z innym układem za pośrednictwem pary zacisków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektr. element elektryczny posiadający jedną parę zacisków, za pomocą których może być łączony z układem;
(1.2) hist. cienki arkusz metalu wytwarzany przez sklepywanie razem płatów złota i srebra
(1.3) daw. mikrobiol. zob. dwoinka.
Wiktionary
Dwójnik czyli jednowrotnik – element (układ) elektroniczny, który posiada dwa zaciski (końcówki), które przy pełnym włączeniu elementu do obwodu staną się dwoma węzłami.
Wikipedia
(1.1) Rezystor […] jest dwójnikiem pasywnym, któremu przypisujemy jedną tylko właściwość, a zatem traktujemy go jako element idealny.
(1.2) Dwójnik ma zawsze nieco bledszy i chłodniejszy odcień w porównaniu z płatkami czystego złota.
Wiktionary
(1.1) jednowrotnik
Wiktionary
podstawa o dwóch nogach (podporach, podstawach)
SJP.pl
Dwójnóg – rodzaj podstawy wyposażonej w dwie nóżki, podpierającej lufę w broni palnej. Zadaniem dwójnogu jest stabilizacja broni.
Wikipedia
1. zjawisko rozchodzenia się w optycznym krysztale anizotropowym w danym kierunku dwóch fal, z których każda ma inną prędkość fazową;
2. różnica współczynników załamania dwóch fal rozchodzących się w danym kierunku w optycznym krysztale anizotropowym
SJP.pl
Dw
Wikipedia
taki, w którym występuje podwójne załamanie światła
SJP.pl
1. obszerny dom w posiadłości ziemskiej;
2. majątek ziemski, folwark; jego właściciele i mieszkańcy;
3. przestrzeń otaczająca dom; podwórze; miejsce pod gołym niebem;
4. siedziba panującego; monarcha wraz ze swym otoczeniem; świta; orszak; * forma dopełniacza l.poj. "dwora" możliwa tylko w wyrażeniu "fora ze dwora" - wynoś się, nie chcę cię tu więcej widzieć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) siedziba władcy
(1.2) otoczenie władcy, ludzie przebywający stale lub często na dworze (1.1)
(1.3) archit. duży dom mieszkalny, siedziba dawnego ziemiaństwa
(1.4) majątek ziemski z dworem (1.3) i innymi zabudowaniami
(1.5) właściciele lub administracja dworu (1.4)
(1.6) zewnętrze, otwarta przestrzeń poza budynkiem, świeże powietrze
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) […] pan Miecznik sandomierski siwą pokręcając czupryną ciągnął smacznie węgrzyna i rozprawiał o wielkim feście na dworze króla jegomości — […]
(1.2) […] sam siebie nie poznaję, ale zbrzydły mi uczty, zbrzydło wino, śpiewanie, cytry i wieńce, zbrzydł dwór cezara i nagie ciała […]
(1.6) Mamo, mogę wyjść na dwór?
Wiktionary
IPA: dvur, AS: dvur
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dworek mrz., podworowe n., dworactwo n., podwórze n., dworzanin m., dwórka ż., dworka ż., dworzanka ż.
przym. dworski, nadworny, dworkowy
czas. dworować
Wiktionary
(1.6) kraków|pole., reg. śl. plac
Wiktionary
szlachcianka przebywająca na dworze królewskim, książęcym lub magnackim, należąca do świty królowej, księżnej; dworka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) arystokratka należąca do świty królowej lub księżnej
Wiktionary
rzecz. nadworny m., dwór m., dworek m., dworzanin m., dworak m., dworzanka ż., dworactwo n., dworskość ż.
czas. dworować ndk.
przym. dworski, nadworny
Wiktionary
(1.1) dworka, dworzanka, dama dworu
Wiktionary
odmiana sapropelu, ciemnego mułu gnilnego zbiorników wodnych, składająca się ze związków pochodzących z rozkładu materii roślinnej
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Dyakowski – polski herb szlachecki, odmiana herbu Trąby, przyniesiony z Węgier.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dybać.
Wiktionary
czas. dybać ndk.
Wiktionary
czaić się, czatować na kogoś, coś
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) czyhać, czatować na kogoś lub na coś
Wiktionary
(1.1) Chcąc się uspokoić i całkowicie wykluczyć przynajmniej ten obłędny pomysł, że ktoś na nią dybie, jeszcze raz uważnie rozejrzała się wokół siebie.
Wiktionary
IPA: ˈdɨbat͡ɕ, AS: dybać
Wiktionary
rzecz. dybanie n.
Wiktionary
(1.1) nastawać
Wiktionary
czaić się, czatować na kogoś, coś
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. specjalny świder stolarski;
2. metalowy lub drewniany kołek obustronnie zaostrzony
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
maszyna służąca do dyblowania
SJP.pl
dyblik liniaczek - motyl z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
łączyć drewniane elementy, ręcznie lub maszynowo, przy użyciu metalowych kołków (dybli)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
→ Dybów
SJP.pl
Dybowski – polski herb szlachecki, odmiana herbu Nałęcz.
Wikipedia
stopa wierszowa złożona z dwóch krótkich sylab
SJP.pl
według wierzeń żydowskich: zły duch lub dusza zmarłego wcielająca się w osoby żyjące
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) rel. ezot. w mistycyzmie i folklorze żydowskim dusza zmarłego, która zawładnęła ciałem żywej osoby; zły duch, który wstępuje w żywego człowieka i nadaje mu obcą osobowość;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
IPA: ˈdɨbuk, AS: dybuk
Wiktionary
1. w średniowieczu: kłody lub deski z otworami, w które zakuwano ręce i nogi więźnia
2. uchwyt służący do połączenia dwóch części masztu statku wodnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) drewniane pęta zamykane na ręce, głowę a niekiedy i nogi skazańca;
spójnik
(2.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. gdyby
Wiktionary
Dy
Wikipedia
1. w średniowieczu: kłody lub deski z otworami, w które zakuwano ręce i nogi więźnia
2. uchwyt służący do połączenia dwóch części masztu statku wodnego
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: dziesięć, dziesiątka, zwłaszcza dziesięć złotych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. dziesiątka (wszystkie znaczenia), zwykle dziesięć złotych
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. med. astma
(1.3) harc. potoczna nazwa na namiot wojskowy typu 10
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: dychać
Wiktionary
(1.1) Stachu, masz tu dwie dychy (= 20 złotych) i skocz po piwo!
(1.1) Jego stary będzie miał już z pięć dych (= 50 lat) na karku.
Wiktionary
IPA: ˈdɨxa, AS: dyχa
Wiktionary
(1.1)
rzecz.
:: zdrobn. dyszka
(1.2)
czas. dychać ndk.
Wiktionary
przewlekła, zapalna choroba dróg oddechowych, charakteryzująca się nadreaktywnością oskrzeli oraz ich skurczem, samoistnie lub farmakologicznie odwracalnym; astma
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. astma oskrzelowa (choroba zwierząt i ludzi)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɨxaˈvʲit͡sa, AS: dyχavʹica
Wiktionary
rzecz. dychawiczność ż.
przym. dychawiczny
Wiktionary
(1.1) astma, dusznica; reg. śl. dycha
Wiktionary
1. medycynie: dotyczący dychawicy, wywołany tą chorobą;
2. z trudem oddychający, słaby;
3. o urządzeniach: źle działający, stary
SJP.pl
dawniej: oddychać, zwłaszcza z trudem, ciężko; dyszeć, sapać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk, Kraków, Bukowina, Podhale. oddychać, odpoczywać
(1.2) gw-pl|Małopolska, Ziemia Sieradzka, Kujawy. kaszleć
Wiktionary
rzecz. oddech mrz., dycha ż.
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odpocząć
Wiktionary
czasownik przechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. ukraść
Wiktionary
czasownik nieprzechodni dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Kraków. odpocząć
Wiktionary
(1.1) – Dajcie tym kobietom dychnąć – kobiety powinny przechodzić na emeryturę w wieku 55 lat.
Wiktionary
w starożytnej wersyfikacji: czterozgłoskowa stopa wierszowa; podwójny chorej (trochej), dichorej, dytrochej
SJP.pl
podział czegoś na dwie części, zwłaszcza wykluczające się; dwuczłonowość, dwudzielność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) filoz. podział pewnej klasy na dwie, zwykle przeciwstawne, grupy elementów lub zestawienie par przeciwstawnych pojęć
(1.2) para przeciwstawnych pojęć lub dwie części pewnej klasy przedmiotów
Wiktionary
Dychotomia (gr. "dichotomos" – przecięty na dwie części) – dwudzielność; podział na dwie części, wzajemnie się wykluczające i uzupełniające do całości.
Podział dychotomiczny zbioru X polega na wyróżnieniu w nim dwóch podzbiorów – A i B – które:
Wikipedia
(1.1) Twórca struktualizmu, Ferdynand de Saussure, wiele problemów językoznawczych rozpatrywał w ramach dychotomii.
Wiktionary
IPA: ˌdɨxɔˈtɔ̃mʲja, AS: dyχotõmʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dychotomiczność ż.
przym. dychotomiczny
przysł. dychotomicznie
Wiktionary
(1.1) dwudzielność; przest. dichotomia
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) rozdzielając się na dwa przeciwstawne kierunki
Wiktionary
rzecz. dychotomia ż., dychotomiczność ż.
przym. dychotomiczny
Wiktionary
(1.1) dwudzielnie
Wiktionary
podział jakiejś całości na dwie różne części
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) podział na dwie części
Wiktionary
rzecz. dychotomia ż.
przym. dychotomiczny
przysł. dychotomicznie
Wiktionary
1. dwudzielny, dwojaki;
2. podzielony na dwie przeciwstawne części
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dwojaki, dwuczęściowy, dwudzielny
(1.2) podzielony na dwie przeciwstawne części
Wiktionary
rzecz. dychotomia ż., dychotomiczność ż.
przysł. dychotomicznie
Wiktionary
(1.1) przest. dichotomiczny
Wiktionary
dzielenie czegoś na dwie części, kategorie, grupy itp.; dualizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dychotymizować.
Wiktionary
czas. dychotymizować ndk.
Wiktionary
dwubarwny, dwukolorowy; dichromatyczny
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) reg-pl|Poznań. całkiem, zupełnie, dokładnie
przymiotnik
(2.1) gw-pl|Warmia, Mazury. duży
(2.2) gw-pl|Warmia, Mazury. gęsty
Wiktionary
(2.1-2) dicht
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Poznań. zupełnie, całkowicie, gruntownie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Poznań. odpowiedni, dopasowany
Wiktionary
w potocznym wyrażeniu: ani słychu, ani dychu - brak jakiejkolwiek wieści, brak znaku życia
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dychów (dawna niem. nazwa "Deichow")) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Bobrowice.
W latach 1954–1958 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dychów, po jej zniesieniu w gromadzie Bobrowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Wikipedia
[czytaj: dajk] nazwisko, m.in. Antoon van Dyck (1599-1641), flamandzki malarz
SJP.pl
zaimek przysłowny upowszechniający
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zawsze
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|m.;
Wiktionary
Dydak – imię męskie pochodzenia greckiego, które oznacza „nauczający”, od gr. "διδαχή (didache)" (zob. też: "dydaktyka"). Prawdopodobnie hiszpańskie imię Diego, od imienia Jakuba (Santiago – Sanctus Iacobus; Diego, Diago) lub jako pochodzące z greki, ze słowa didax- 'doktryna, dyscyplina nauki'. Nie można też wykluczyć iberyjskiego (przedindoeuropejskiego) pochodzenia imienia. Patronem imienia jest św. Dydak, biskup Kadyksu.
Wikipedia
(1.1) Hiszpanami byli św. Piotr z Alkantary oraz św. Dydak z Alkali.
Wiktionary
rzecz. dydaktyka ż., dydaktyczność ż., didaskalium n.
przym. Dydakowy, dydaktyczny
przysł. dydaktycznie
Wiktionary
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) od Dydak
Wiktionary
(1.1) Dydakowy habit pieczołowicie przechowują hiszpańskie zakonnice.
Wiktionary
rzecz. Dydak m., didaskalium n.
Wiktionary
→ dydaktyk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) specjalistka w zakresie dydaktyki
Wiktionary
przysł. dydaktycznie
przym. dydaktyczny
rzecz. dydaktyk mos.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dydaktyczny
Wiktionary
rzecz. didaskalium n., autodydakta mos., Dydak mos., dydaktyczka ż., dydaktyczność ż., dydaktyk mos., dydaktyka ż., dydaktyzm mrz.
przym. dydaktyczny
Wiktionary
1. związany z nauczaniem, dydaktyką; pedagogiczny;
2. książkowo: moralizatorski, pouczający
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dydaktyką
(1.2) wykonany w celu pouczania
Wiktionary
(1.1) Przyniosłam, profesorze, materiały dydaktyczne na zajęcia z ichtiologii.
Wiktionary
IPA: ˌdɨdakˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dydaktyčny
Wiktionary
rzecz. didaskalium n., autodydakta mos., dydaktyka ż., dydaktyzm m., dydaktyk m., dydaktyczka ż., Dydak mos.
przysł. dydaktycznie
Wiktionary
(1.1) pedagogiczny, instruktywny, kształcący, objaśniający
(1.2) kształcący, pouczający, wychowawczy, moralizatorski
Wiktionary
1. specjalista w zakresie metod nauczania i uczenia się;
2. dobry pedagog, człowiek mający zdolności wychowawcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) naukowiec specjalizujący się w zakresie dydaktyki
(1.2) książk. zdolny pedagog
forma rzeczownika.
(2.1) D. plural|dydaktyka.
Wiktionary
(1.1) Odniósł jednak sukces jako wychowawca i dydaktyk, wspierając pracę zespołową, dążąc do uchwycenia istoty problemu i zaproponowania całościowego rozwiązania.
(1.2) Pan Henryk był zasłużonym dydaktykiem i doświadczonym instruktorem.
Wiktionary
rzecz. dydaktyczność ż., dydaktyka ż., dydaktyzm mrz.
:: fż. dydaktyczka ż.
przym. dydaktyczny
rzecz. dydaktycznie
przysł. dydaktycznie
Wiktionary
1. dział pedagogiki, nauka o metodach nauczania i uczenia się
2. moralizowanie, pouczanie; dydaktyzm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pedag. nauka o sposobach uczenia
(1.2) książk. moralizowanie, dydaktyzm
(1.3) środ. wykładanie, godziny pracownika naukowego spędzone na wykładaniu
forma rzeczownika.
(2.1) D. i B. lp. od: dydaktyk
Wiktionary
Dydaktyka – jedna z głównych gałęzi nauk pedagogicznych, która zajmuje się procesami nauczania i uczenia się, wszelkimi przedmiotami na kolejnych poziomach tych procesów, od przedszkola do studiów wyższych, a także mających miejsce poza instytucjami oświatowymi, przy zwykłych czynnościach. Jest to zatem nauka o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania a uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka.
Wikipedia
IPA: dɨˈdaktɨka, AS: dydaktyka
Wiktionary
rzecz. dydaktyk m., Dydak mos., didaskalium n., autodydakta mos.
przym. dydaktyczny
przysł. dydaktycznie
Wiktionary
moralizowanie, pouczanie; dydaktyka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. zespół cech stanowiący o walorach wychowawczych i edukacyjnych;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Chwalono m.in. sprawne połączenie dydaktyzmu z walorami artystycznymi i przemyślaną kompozycję całości.
Wiktionary
rzecz. dydaktyk mos.
przysł. dydaktycznie
przym. dydaktyczny
Wiktionary
(1.1) dydaktyczność, dydaktyka
Wiktionary
dytek; dawniej:
1. drobna moneta;
2. pieniądz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) daw. pot. drobna moneta zdawkowa w I Rzeczypospolitej, także ogólne żartobliwe określenie ówczesnych pieniędzy
(1.2) reg. pozn. pierś kobiety, rzad. zwierzęcia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dydka bym za to nie dał – mówił w duchu – że pójdzie do kanclerza i wszystko mu wyśpiewa.
(1.1) Ani dydka nie mam, a wiesz, Guciu, że nie zborgują – mruczała…
(1.2) …płacze, jak się go przewija, tak mu dobrze, a poza tym ssie dydka mamy…
Wiktionary
rzecz. dyduszek
czas. dydać, dydkać
Wiktionary
nieduży ssak drapieżny z rodziny dydelfów, torbacz żyjący w lasach Ameryki Północnej i Środkowej; opossum, opos, szczur workowaty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Didelphis|Linnaeus|ref=tak., ogoniasty ssak ze spiczastym pyskiem i krótkimi kończynami, z podrodziny dydelfów, występujący w Ameryce;
Wiktionary
Dydelf ("Didelphis") – rodzaj ssaków z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae).
Wikipedia
(1.1) Z błyskawiczną szybkością i niesłychaną zręcznością przeskakiwały z łodygi na łodygę malutkie dydelfy, a w dole śród zwojów korzeni krzątały się drobne gatunki błotnych myszek.
Wiktionary
rzecz. dydelfik mzw., dydelfowate lm nm., dydelfy lm nm.
Wiktionary
rodzina niewielkich (największe są wielkości kota) ssaków z rzędu torbaczy, zamieszkujących Amerykę Środkową i Południową, o długim, chwytnym ogonie, cenione dla futra; dydelfy; oposy; szczury workowate
SJP.pl
Dydelfowate, szczury workowate (Didelphidae) – rodzina ssaków z rzędu dydelfokształtnych (Didelphimorphia). Obejmuje gatunki wszystkożernych, niewielkich ssaków podobnych do szczura. W zapisach kopalnych są znane z pokładów górnej kredy.
Wikipedia
o cechach dydelfowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
rodzina niewielkich (największe są wielkości kota) ssaków z rzędu torbaczy, zamieszkujących Amerykę Środkową i Południową, o długim, chwytnym ogonie, cenione dla futra; oposy; dydelfowate; szczury workowate
SJP.pl
Dydelfy (Didelphinae) – podrodzina ssaków z rodziny dydelfowatych (Didelphidae).
Wikipedia
przymiotnik od: Dydnia; dydniański
SJP.pl
kaduk, diabeł, czart
SJP.pl
Na tę stronę wskazuje „dytko”. Zobacz też: dytko – ujednoznacznienie.
Dydko, didko, ditko, dytko, dydo – nadprzyrodzona istota z polskiego folkloru, pierwotnie demon z wierzeń słowiańskich, później zdegradowany do roli straszydła.
Postać dydka wywodzi się od znanego na Rusi demona opiekuńczego domu (por. domowik), po chrystianizacji zdegradowanego do roli diabła, zwłaszcza leśnego, ostatecznie zaś do roli nocnego straszydła, którym straszono dzieci (por. bobo).
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dydnia – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Dydnia. Leży na Pogórzu Dynowskim. Ma status sołectwa. Leży na wschód od Brzozowa, 8 km na południe od Niewistki.
Historycznie położona w Rusi Czerwonej (ziemia sanocka) i w dawnym województwie ruskim. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dydnia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dydnia; dydeński
SJP.pl
Dydona
SJP.pl
kroić coś tępym nożem
SJP.pl
legendarna założycielka Kartaginy
SJP.pl
Dy
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
mieszanina pierwiastków ziem rzadkich zwłaszcza neodymu i prazeodymu, uważana dawniej za pierwiastek, stosowana do barwienia szkieł filtrów optycznych
SJP.pl
Dydym (także didym) – nazwa zaproponowana w 1841 roku przez C. G. Mosandera dla rzekomego pierwiastka chemicznego mającego być jednym z lantanowców (proponowany symbol to Di). Później jednak okazało się, że jest to mieszanina dwóch pierwiastków, nazwanych w 1885 roku przez Auera von Welsbacha neodymem i prazeodymem.
Wikipedia
zniesławienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. zniszczenie dobrej opinii o kimś przez publiczne rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji na jego temat
Wiktionary
czas. dyfamować ndk.
przym. dyfamacyjny
Wiktionary
(1.1) oszczerstwo, zniesławienie
Wiktionary
czasownik
(1.1) daw. gw-pl|Kresy. obrażać
Wiktionary
(1.1) Taka może nas dyfamować, brzydkie słowo powiedzieć, a my będziemy się cieszyli, że to politycznie i z edukacyą.
Wiktionary
rzecz. dyfamacja
czas. zdyfamować
Wiktionary
izomorfizm rozmaitości różniczkowych
SJP.pl
Dyfeomorfizm – izomorfizm rozmaitości różniczkowych, tj. odwzorowanie bijektywne pomiędzy rozmaitościami różniczkowymi, które jest różniczkowalne oraz takie, że odwzorowanie do niego odwrotne jest również różniczkowalne.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) środ. mot. dyferencjał, mechanizm różnicowy
Wiktionary
IPA: ˈdɨfɛr, AS: dyfer
Wiktionary
dawniej:
1. różnica;
2. sporna sprawa, zwłaszcza o majątek
SJP.pl
wyodrębnianie się wyspecjalizowanych składników z jakiejś całości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zróżnicowanie, różnicowanie się, wyodrębnianie się różnorodnych składników z całości
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˌdɨfɛrɛ̃nˈt͡sʲjat͡sʲja, AS: dyferẽncʹi ̯acʹi ̯a
Wiktionary
przym. dyferencjacyjny
Wiktionary
1. wykazujący jakąś różnicę między dwoma przedmiotami lub zjawiskami;
2. w matematyce: różniczkowy
SJP.pl
mechanizm umożliwiający obracanie się kół z różną prędkością, stosowany w pojazdach; mechanizm różnicowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mech. zespół przekładni mechanicznych umożliwiający kołom na tej samej osi obracanie się z różnymi prędkościami kątowymi;
Wiktionary
(1.1) (…) jazda z niepoprawnie działającym dyferencjałem wywołuje wyraźnie odczuwalne drgania kierownicy oraz problemy podczas wykonywania zakrętów i innych manewrów.
Wiktionary
IPA: ˌdɨfɛˈrɛ̃nt͡sʲjaw, AS: dyferẽncʹi ̯au̯
Wiktionary
przym. dyferencjałowy
rzecz. dyferencja ż., indyferencja ż.
Wiktionary
(1.1) mechanizm różnicowy, przekładnia różnicowa, pot. dyfer
Wiktionary
dawniej: dotyczący sporu, będący przedmiotem sporu; sporny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) sporny
Wiktionary
choroba pasożytnicza człowieka i zwierząt, wywoływana przez tasiemca bruzdogłowca szerokiego
SJP.pl
zjawisko fizyczne dotyczące zmiany kierunku rozchodzenia się fal na krawędzi przeszkody; uginanie się fal
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. zjawisko fizyczne polegające na ugięciu fali na krawędziach przeszkody lub szczeliny, co powoduje jej rozchodzenie się w kierunkach innych niż prostoliniowy
Wiktionary
Dyfrakcja (ugięcie fali) – zespół zjawisk związanych ze zmianą kierunku rozchodzenia się fali będący odstępstwem od praw optyki geometrycznej. Dyfrakcję w węższym znaczeniu określa się jako ugięcie światła wokół krawędzi przeszkody lub otworu w obszarze cienia przeszkody.
Wikipedia
(1.1) Dyfrakcja to jedno z podstawowych zjawisk falowych – obok interferencji, odbicia, załamania.
Wiktionary
rzecz. frakcjonowanie n.
Wiktionary
(1.1) ugięcie fali
Wiktionary
związany z dyfrakcją
SJP.pl
przyrząd optyczny do badania struktury przedmiotów z wykorzystaniem dyfrakcji fal zachodzącej na badanym przedmiocie
SJP.pl
Dyfraktometr – przyrząd pomiarowy służący do analizy struktury substancji krystalicznych na podstawie ich obrazów dyfrakcyjnych.
Dyfraktometr rejestruje kierunki (kąty odbłysku) oraz natężenia ugiętych wiązek promieniowania. W zależności od rodzaju użytego promieniowania dyfraktometry dzieli się na rentgenowskie (stosowane najczęściej), neutronowe i elektronowe.
Wikipedia
ostra choroba zakaźna wywołana zarazkiem maczugowca; błonica; dyfteryt
SJP.pl
ostra choroba zakaźna wywołana zarazkiem maczugowca; błonica; dyfteria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) med. błonica
Wiktionary
połączenie dwóch samogłosek w jednej sylabie; dwugłoska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. dźwięk samogłoskowy o zmiennym przebiegu artykulacji, będący złożeniem samogłoski i półsamogłoski; przez użytkowników języka postrzegany jako złożenie dwóch samogłosek;
Wiktionary
Dyftong, dwugłoska ( δίφθογγος "diphthongos" „dwubrzmiący”) – pojedyncza samogłoska (na ogół długa) o zmiennym przebiegu artykulacji, co sprawia, że ucho ludzkie słyszy dwa dźwięki, mimo że są one zespolone niejako w jeden i mają właściwości pojedynczej samogłoski.
Wikipedia
(1.1) Nazwę chińskiej sztuki geomancji, „feng shui”, Polacy wymawiają jak „feng szuj”, a tymczasem w chińskim „shui” zawiera tryftong [uei], a nie dyftong [ui] i tę sylabę powinno wymawiać się jak „szłej”.
Wiktionary
IPA: ˈdɨftɔ̃ŋk, AS: dyftõŋk
Wiktionary
rzecz. dyftongizacja ż., dyftongizowanie n.
czas. dyftongizować ndk.
przym. dyftongiczny
Wiktionary
(1.1) dwugłoska
Wiktionary
→ dyftong; dyftongowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) jęz. dotyczący dyftongu
Wiktionary
rzecz. dyftong mrz., dyftongizacja ż.
Wiktionary
proces przekształcania się samogłoski w dwugłoskę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fonet. proces przekształcania się samogłoski w dyftong;
Wiktionary
Dyftongizacja – proces powstawania dwugłosek (czyli dyftongów) z samogłosek prostych (czyli monoftongów). Występuje m.in. w języku czeskim (np. [] > []) i w niektórych gwarach polskich, np. podhalańskiej.
W języku niemieckim zaszła tak zwana dyftongizacja nowo-wysoko-niemiecka. W jej wyniku długie samogłoski "î" [], "û" [] oraz "iu" [] przeszły odpowiednio w "ei" [], "au" [] i "eu"/"äu" [] (np. "mein neues Haus" „mój nowy dom” ze "mîn niuweȥ hûs").
Wikipedia
(1.1) Przed szczelinowymi następuje dyftongizacja wokaliczna nosówek.
Wiktionary
IPA: ˌdɨftɔ̃ŋʲɟiˈzat͡sʲja, AS: dyftõŋʹǵizacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dyftong m., dyftongizowanie n.
czas. dyftongizować ndk.
przym. dyftongiczny
Wiktionary
dywdyk; tyftyk;
1. dawniej: tkanina wełniana, jedwabna lub bawełniana; ubiór z tej tkaniny;
2. dawniej: jedwabna kapa na konia
SJP.pl
ulegać dyfuzji; samorzutnie przenikać, mieszać się
SJP.pl
chem., fiz. mieszanie się gazów, cieczy i ciał stałych przy bezpośrednim zetknięciu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. proces samorzutnego rozprzestrzeniania się cząsteczek lub energii w materialnym ośrodku – gazie, cieczy, ciele stałym lub plazmaazmie;
(1.2) zob. dyfuzja kulturowa.
(1.3) zob. dyfuzja odpowiedzialności.
(1.4) zob. dyfuzja innowacji.
Wiktionary
Dyfuzja ( diffusio „rozprzestrzenianie”) – samorzutny i nieodwracalny proces, w wyniku którego wyrównuje się początkowy niejednorodny rozkład materii na skutek bezładego ruchu elementów układu.
W opisie mikroskopowym dyfuzja jest wynikiem rozprzestrzeniania się cząsteczek w wyniku ruchów cieplnych elementów układu W opisie termodynamicznym jest wynikiem działania sił związanych z niejednorodnościami koncentracji elementów układu, opisywanych przez potencjały chemiczne.
Wikipedia
IPA: dɨˈfuzʲja, AS: dyfuzʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. efuzja ż., dyfundowanie n., dyfuzor m., dyfuzjonizm m., dyfuzyjność ż., samodyfuzja ż.
czas. dyfundować ndk.
przym. dyfuzyjny, dyfuzjonistyczny
przysł. dyfuzyjnie
Wiktionary
zwolennik poglądu przypisującego szczególne znaczenie procesowi przenikania elementów jednej kultury do innej
SJP.pl
pogląd przypisujący szczególne znaczenie procesowi przenikania elementów jednej kultury do innej
SJP.pl
Dy
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) techn. przewód z rosnącym przekrojem poprzecznym, powodującym spowolnienie przepływu cieczy lub gazu i rozproszenie ich strumienia;
(1.2) techn. element rozpraszający fale dźwiękowe lub świetlne
(1.3) fryzj. nakładka na suszarkę o okrągłej podstawie, która ułatwia stylizację włosów
Wiktionary
Dyfuzor – kanał przepływowy z rosnącym przekrojem poprzecznym, np. stożkowo rozszerzający się lub spiralny odcinek rury, kanał międzyłopatkowy ograniczony łopatkami sprężarki przepływowej lub pompy wirowej. W dyfuzorze (w wyniku wzrostu przekroju poprzecznego) następuje spowolnienie przepływu płynu, co odpowiada przemianie energii kinetycznej strumienia w energię ciśnienia.
Wikipedia
(1.2) Dyfuzor powoduje rozproszenie światła lampy błyskowej, zmiękczając je i czyniąc bardziej plastycznym oraz naturalnym.
Wiktionary
IPA: dɨˈfuzɔr, AS: dyfuzor
Wiktionary
rzecz. dyfuzja ż.
Wiktionary
związany z dyfuzją; otrzymywany przez dyfuzję
SJP.pl
kobiecy ukłon: jednoczesne ugięcie kolana i lekki skłon głową z odciągnięciem rękami sukienki na boki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dygać.
Wiktionary
IPA: dɨˈɡãɲɛ, AS: dygãńe
Wiktionary
czas. dygać
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, np. Stanisław Dygat (1914 - 1978), polski pisarz i scenarzysta filmowy
SJP.pl
1. kłaniać się, wykonując dyg
2. potocznie:
a) iść po coś
b) podnosić coś ciężkiego
c) dygać się - bać się
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. dygnąć)
(1.1) zwykle o dziewczynie kłaniać się, lekko uginając nogi
(1.2) pot. biec
(1.3) środ. uczn. bać się, martwić się
(1.4) środ. wojsk. robić pompki lub przysiady; ćwiczyć mięśnie
czasownik przechodni niedokonany (dk. dygnąć)
(2.1) pot. podnosić, nieść ciężką rzecz
Wiktionary
IPA: ˈdɨɡat͡ɕ, AS: dygać
Wiktionary
rzecz. dyganie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m., fikcyjne, pojawiające się jedynie w związku frazeologicznym
Wiktionary
(1.1) Nie ma dnia świętego Dygdy.
Wiktionary
minerał, siarczek miedzi
SJP.pl
dawniej: księga zawierająca zbiór praw
SJP.pl
dawniej: trawienie; digestia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. trawienie
Wiktionary
oszklona komora laboratoryjna, z której za pomocą wentylatora lub naturalnego ciągu usuwane są szkodliwe gazy; digestorium
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) chem. laboratoryjna przeszklona komora, zaopatrzona w wentylację wywiewną;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
rzecz. digestorium n.
Wiktionary
(1.1) digestorium, wyciąg laboratoryjny
Wiktionary
w geologii: drugorzędny fałd powstały w płaszczowinie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fałdy na powierzchni grzbietowej lub czołowej płaszczowiny;
(1.2) wypychanie jednej cieczy przez drugą w ruchu nieregularnym;
Wiktionary
Dygitacja (od łac. "digitus" – palec) – w geologii – określenie fałdu w płaszczowinie skalnej odgałęziającego się od głównej masy płaszczowiny.
Terminem dygitacja, palczastość określa się również wypychanie jednej cieczy przez drugą w ruchu nieregularnym, w formie palców lub języków.
Wikipedia
IPA: ˌdɨɟiˈtat͡sʲja, AS: dyǵitacʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) płaszczowina cząstkowa
(1.2) palczastość
Wiktionary
glikozyd nasercowy występujący w liściach naparstnicy
SJP.pl
digitalizacja, cyfryzacja;
1. nadawanie postaci cyfrowej różnego rodzaju danym; digityzacja;
2. upowszechnienie się umiejętności korzystania z techniki cyfrowej w różnych dziedzinach życia
SJP.pl
urządzenie przetwarzające sygnał analogowy na sygnał cyfrowy; digitalizator, digitizer, dygitalizer, dyskretyzator, konwertor analogowo-cyfrowy
SJP.pl
urządzenie przetwarzające sygnał analogowy na sygnał cyfrowy; digitizer, digitalizator, dyskretyzator, konwertor analogowo-cyfrowy
SJP.pl
nadawać czemuś (muzyce, obrazowi, danym) postać cyfrową; digitalizować, cyfryzować
SJP.pl
wykorzystujący technikę cyfrową; cyfrowy, digitalny, digitalowy, dygitalowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z technologią cyfrową
Wiktionary
rzecz. dygitalizator m., dygitalizacja ż.
czas. dygitalizować ndk.
Wiktionary
(1.1) cyfrowy
Wiktionary
wykorzystujący technikę cyfrową; cyfrowy, digitalny, dygitalny, digitalowy
SJP.pl
stan, kiedy wersja literacka danego języka w takim stopniu odbiega od wersji potocznej, że można je uznać za odrębne języki
SJP.pl
Dyglosja (z διγλωσσία, "diglossia" „dwujęzyczność”) – sytuacja, w której jedna społeczność językowa posługuje się dwiema odmianami języka (systemami językowymi), spełniającymi różne funkcje i mającymi własny zakres zastosowania. Charles Ferguson opisał dyglosję jako kontrast między dwoma wariantami językowymi, wyższym (H, high) i niższym (L, low). Stanowi formę społecznego bidialektyzmu lub bilingwizmu. Czasem dochodzi do współistnienia więcej niż dwóch systemów językowych.
Wikipedia
urząd dygnitarza; wysokie, zaszczytne stanowisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta piastująca wysoki urząd
Wiktionary
rzecz. dygnitarz mos.
Wiktionary
przymiotnik od: dygnitarz
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) dotyczący dygnitarza, właściwy dygnitarzowi
Wiktionary
rzecz. dygnitarz mos., dygnitarstwo n.
Wiktionary
urząd, stanowisko dygnitarza
SJP.pl
osoba zajmująca wysokie stanowisko urzędowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ktoś piastujący wysoki urząd
Wiktionary
(1.1) Był zbyt wysoko postawionym dygnitarzem partyjnym szczebla wojewódzkiego i gmina to nie był jego poziom.
Wiktionary
IPA: dɨɟˈɲitaʃ, AS: dyǵńitaš
Wiktionary
rzecz. dygnitariat m., dygnitarstwo n., dygnitarzówna ż., dygnitarzowa ż.
:: zgrub. dygnitarzyna m.
:: fż. dygnitarka ż.
przym. dygnitarski
Wiktionary
(1.1) dostojnik, notabl, prominent, VIP; pot. gruba ryba, figura, oficjel, rekin, szyszka, szycha, ważniak; przest. oficjał
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. żona dygnitarza
Wiktionary
rzecz. dygnitariat m., dygnitarstwo n., dygnitarz m., dygnitarzówna ż.
Wiktionary
dawniej: córka dygnitarza
SJP.pl
1. ukłonić się, wykonując dyg;
2. potocznie:
a) pójść po coś;
b) podnieść coś ciężkiego;
c) uderzyć w coś z dużą siłą
SJP.pl
Dygnięcie (dyg) – ukłon dziewczęcy i kobiecy, polegający na jednoczesnym ugięciu kolana oraz lekkim skłonie głowy, wraz z rozsunięciem rękami fałdów sukienki na boki. Współcześnie rzadko stosowany. Wymóg jego wykonywania związany jest z etykietą i protokołem dyplomatycznym, obowiązuje podczas ceremonii przywitania z głowami koronowanymi.
Wikipedia
1. ukłonić się, wykonując dyg;
2. potocznie:
a) pójść po coś;
b) podnieść coś ciężkiego;
c) uderzyć w coś z dużą siłą
SJP.pl
czasownik nieprzechodni dokonany (ndk. dygać)
(1.1) dokonany od|dygać.
czasownik przechodni dokonany (ndk. dygać)
(2.1) dokonany od|dygać.
Wiktionary
drżenie, dygotanie, dreszcze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dygotać.
Wiktionary
czas. dygotać ndk.
Wiktionary
trząść się ze strachu lub zimna
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zadygotać)
(1.1) ulegać powtarzającym się wstrząsom o dużej częstotliwości
czasownik zwrotny niedokonany dygotać się
(2.1) rzad. wzmocnione znaczenie (1.1)
Wiktionary
rzecz. dygot mrz., dygotanie n., dygotka ż.
Wiktionary
(1.1) drgać, drżeć
Wiktionary
drżenie, dygotanie
SJP.pl
wywołujący drżenie, skłonny do drżenia; drżący, dygoczący, dygliwy
SJP.pl
nieść coś z trudem; dźwigać, taszczyć
SJP.pl
czasownik
(1.1) gw-pl|Lwów. nosić, przynosić
Wiktionary
(1.1) Pierwsza większa ulewa rozniesie go zupełnie. I znów będziemy musieli zwozić taczkami nawóz, dygować żwir, piasek, trzcinę, będziemy musieli układać to wszystko, ubijać, aby, skończywszy, wkrótce znów rozpoczynać to samo…
(1.1) Michasiowa! — dyguj tu tacę!
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dygowo (tuż po wojnie "Degów", niem. "Degow") – wieś gminna w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Dygowo.
Według danych z 1 stycznia 2011 r. wieś miała 1615 mieszkańców.
W miejscowości ma siedzibę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dygowo
SJP.pl
1. wypowiedź, uwaga niedotycząca głównego tematu; wtrącenie, wtręt;
2. w literaturoznawstwie: odejście od głównego tematu narracji i rozwijanie w jej obrębie tematów ubocznych, luźno lub zupełnie niezwiązanych z tematem głównym; ekskurs;
3. w astronomii: przejście ciała niebieskiego przez punkt styczności równoleżnika niebieskiego i wertykału
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chwilowe odejście od głównego wątku wypowiedzi
Wiktionary
Dygresja, wtrącenie (z digressio – odejście, rozejście się) – odejście od głównego tematu narracji lub wypowiedzi. Dygresja polega na okresowym wprowadzeniu wątków luźno lub wcale niezwiązanych z podstawową treścią utworu lub wypowiedzi.
Wikipedia
zdrobnienie od: dygresja
SJP.pl
cecha wypowiedzi lub utworu, charakteryzująca się odejściem od głównego tematu
SJP.pl
mający charakter dygresji, zawierający dygresję - wypowiedź, uwagę niedotyczącą głównego tematu
SJP.pl
minerał, fosforan miedzi
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w Austrii i Czechach, najdłuższy prawy dopływ Morawy, powstaje z połączenia Dyi Morawskiej oraz Dyi Niemieckiej;
Wiktionary
Dyja (cz., Thaya) – rzeka w Masywie Czeskim, w Austrii i Czechach, w zlewisku Morza Czarnego, najdłuższy prawy dopływ Morawy, o długości 235 km, począwszy od miejscowości Raabs an der Thaya, gdzie następuje połączenie składających się na nią dopływów:
Wikipedia
rzecz. Podyje n.
przym. dyjski, naddyjski, podyjski
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
czterosylabowa stopa metryczna, w której pierwsza i trzecia są nieakceptowane, a druga i czwarta - akcentowane
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dyją, dotyczący Dyi
Wiktionary
rzecz. Dyja ż.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. w starożytnych Atenach: jedna z dziesięciu części sądu przysięgłych;
2. oddział urzędu administracyjnego lub sądu
SJP.pl
Dy
Wikipedia
maszyna do obróbki drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) menel pijacy dyktę (denaturat)
Wiktionary
sposób mówienia, poprawnego wymawiania wyrazów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sposób wymawiania wyrazów i zdań
Wiktionary
Dykcja ( dictio) – sposób mówienia, poprawnego wymawiania wyrazów przy uwzględnieniu wszystkich procesów zachodzących w wyrazach i na ich granicach. Zasadnicza umiejętność w wykonywaniu takich zawodów jak: śpiewak, aktor, prezenter telewizyjny lub radiowy, nauczyciel.
Wikipedia
IPA: ˈdɨkt͡sʲja, AS: dykcʹi ̯a
Wiktionary
(1.1) wymowa
Wiktionary
dawna nazwa słownika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. słownik
(1.2) daw. encyklopedia
Wiktionary
(1.1) Wprawdzie język literacki różni się znacznie z codzienną mową ludności niewykształconej i dykcjonarz był i jest mi jeszcze niezbędnym przy czytaniu dzieł tej literatury.
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dykcjonarzyk mrz.
Wiktionary
(1.1) słownik
Wiktionary
nazwisko, m.in. Bożena Dykiel, polska aktorka
SJP.pl
płyta sklejona z nieparzystej liczby fornirów; sklejka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) płyta sklejona z fornirów
(1.2) środ. typogr. szerokość pola znaku w danym kroju pisma
(1.3) środ. denaturat wypijany przez meneli
Wiktionary
IPA: ˈdɨkta, AS: dykta
Wiktionary
rzecz. dykciarz m., dykciara ż.
przym. dyktowy
Wiktionary
(1.1) sklejka; gw. Górny Śląsk szperplata
(1.3) dentka, dynks, błękit Paryża
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dyktat
Wiktionary
(1.1) To nie dyktat, lecz tylko mały dyktacik.
Wiktionary
rzecz. dyktat m.
Wiktionary
przenośne urządzenie umożliwiające nagrywanie dźwięku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) elektron. przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie dźwięku;
Wiktionary
Dyktafon – przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie i odtwarzanie dźwięku, np. mowy. Nośnikiem dźwięku może być kaseta magnetofonowa o różnym czasie nagrania i wielkości lub układ elektroniczny zapisujący w formie cyfrowej skompresowany dźwięk.
Wikipedia
IPA: dɨkˈtafɔ̃n, AS: dyktafõn
Wiktionary
rzecz. zdrobn. dyktafonik m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dyktafon
Wiktionary
rzecz. dyktafon m.
Wiktionary
1. ćwiczenie ortograficzne polegające na zapisywaniu dyktowanego tekstu;
2. dawniej: dyktowanie danego tekstu; tekst zapisany ze słów dyktującego; dyktat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) eduk. ćwiczenie ortograficzne polegające na zapisywaniu dyktowanej treści
(1.2) eduk. zapisany ze słuchu tekst podyktowanego ćwiczenia ortograficznego
(1.3) narzucanie czegoś
(1.4) rada dawana w celu dokonania lepszego wyboru
Wiktionary
Dyktando (łac. "dicto" – dyktuję) – rodzaj sprawdzianu polegający na zapisaniu ze słuchu dyktowanego tekstu. Oceniana jest poprawność zapisu pod względem zgodności z zasadami ortografii i interpunkcji. Najczęściej dyktanda przeprowadzane są w szkołach.
Wikipedia
(1.1) Organizatorką ogólnopolskich dyktand była dziennikarka z Katowic.
(1.2) Nie zrobiłaś żadnego błędu w dyktandzie.
(1.3) Australijczycy zagrali pod wyraźne dyktando polskich siatkarzy.
(1.4) Ochroniarz podjął decyzję sprzeczną z dyktandem własnego sumienia.
Wiktionary
rzecz. dyktowanie n., dyktat mrz., podyktowanie n.
czas. dyktować ndk., podyktować dk.
przym. dyktatorski
Wiktionary
(1.3) dyktat
Wiktionary
1. władza absolutna w państwie;
2. narzucanie komuś swej woli lub swego zdania;
3. dawniej: dyktowanie tekstu; dyktando
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) narzucanie komuś swej woli lub swego zdania
(1.2) polit. władza absolutna
Wiktionary
IPA: ˈdɨktat, AS: dyktat
Wiktionary
rzecz. dyktatorstwo n., dyktatura ż., dyktator m., dyktando n., dyktowanie n., dyktacik mrz.
czas. dyktować ndk.
przym. dyktatorski
Wiktionary
(1.1) dyktatorstwo
Wiktionary
1. osoba posiadająca absolutną władzę w państwie, zwykle opierająca się na sile armii;
2. urzędnik w starożytnym Rzymie;
3. kreator, uznany projektant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. urzędnik nadzwyczajny w republice rzymskiej, któremu przyznawano czasową władzę absolutną dla zapobieżenia kryzysowi;
(1.2) polit. przywódca kraju, który sprawuje wyłączną, nieograniczoną i nadzwyczajną władzę
(1.3) przen. tyran
(1.4) hist. tytuł przyznawany niektórym wojskowym dowódcom powstania
(1.5) książk. osoba narzucająca innym swoją wolę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Przez kilka miesięcy od inwazji na Irak dyktator skutecznie się ukrywał
(1.4) Romuald Traugutt był ostatnim dyktatorem powstania styczniowego.
Wiktionary
IPA: dɨkˈtatɔr, AS: dyktator
Wiktionary
rzecz. dyktatura ż., dyktat m., dyktatorstwo n., dyktowanie n., podyktowanie n.
:: fż. dyktatorka ż.
czas. dyktować ndk., podyktować dk.
przym. dyktatorski, dyktatorsko
przysł. dyktatorsko
Wiktionary
(1.3) autokrata, autokrator, despota, satrapa, tyran
(1.4) wódz naczelny, przywódca
(1.5) autokrata, despota, satrapa, tyran; książk. sobiepanek; pot. dzierżymorda, zamordysta
Wiktionary
1. kobieta posiadająca absolutną władzę w państwie, zwykle opierającą się na sile armii;
2. kreatorka, uznana projektantka
SJP.pl
1. kobieta posiadająca absolutną władzę w państwie, zwykle opierającą się na sile armii;
2. kreatorka, uznana projektantka
SJP.pl
dotyczący dyktatora lub dyktatury; bezwzględny, arbitralny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. związany z dyktatorem lub z dyktaturą
Wiktionary
rzecz. dyktat mrz., dyktatura ż., dyktatorstwo n., dyktator mos., dyktatorka ż., dyktando n., dyktowanie n.
czas. dyktować ndk.
przysł. dyktatorsko
Wiktionary
(1.1) apodyktyczny, arbitralny, autokratyczny, autorytarny, autorytatywny, despotyczny, kategoryczny, samowładny, tyrański, władczy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) w sposób dyktatorski
Wiktionary
rzecz. dyktator mos., dyktatura ż.
przym. dyktatorski
Wiktionary
1. urząd, władza dyktatora;
2. narzucanie innym swojej woli lub swojego zdania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) narzucanie innym swej woli lub swego zdania
Wiktionary
rzecz. dyktowanie n., dyktat mrz., dyktator mos., dyktatura ż.
przym. dyktatorski
czas. dyktować
Wiktionary
forma sprawowania władzy przez jedną osobę lub grupę osób, mającą poparcie wojska i policji; rządy dyktatora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. forma sprawowania absolutnej i nieograniczonej władzy przez jedną osobę lub grupę osób;
Wiktionary
Dyktatura ( dictare – dyktować) – forma rządów oparta na arbitralnej władzy jednostki (dyktatora) lub wąskiej grupy osób, wyjętych spod społecznej kontroli. System charakterystyczny dla reżimów autorytarnych i totalitarnych, stanowiący przeciwieństwo systemów demokratycznych.
Wikipedia
(1.1) Rozumie się, że osobista dyktatura jest objawem skrajnego niebezpieczeństwa grożącego reżimowi.
Wiktionary
rzecz. dyktator m., dyktat m., dyktatorstwo n., dyktowanie n.
czas. dyktować ndk.
przym. dyktatorski
przysł. dyktatorsko
Wiktionary
(1.1) tyrania, despotyzm
Wiktionary
opowieść o zabawnym zdarzeniu; anegdotka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) opowieść o zabawnym zdarzeniu
Wiktionary
IPA: ˌdɨktɛˈrɨjka, AS: dykteryi ̯ka
Wiktionary
(1.1) anegdota
Wiktionary
dawniej:
1. rodzaj wewnętrznego telefonu, służącego do dyktowania listów;
2. telefoniczne urządzenie podsłuchowe
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nazwa czynności lub procesu określonego czasownikiem „dyktować”
Wiktionary
rzecz. dyktando n., dyktatorstwo n., dyktatura ż., dyktator m., dyktatorka ż., dyktat mrz.
czas. dyktować ndk.
przym. dyktatorski
Wiktionary
1. mówić lub czytać tekst osobie, która ma go zapisać;
2. nakazywać, narzucać coś komuś;
3. o sercu, rozumie, doświadczeniu: wskazywać, podsuwać komuś sposób postępowania
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. podyktować)
(1.1) mówić lub odczytywać tekst komuś, by go zapisał
(1.2) zmuszać kogoś do przyjęcia jakichś warunków
(1.3) kierować zachowaniem
Wiktionary
(1.1) Nauczyciel dyktował notatkę, a uczniowie pilnie przepisywali jego słowa do swoich brudnopisów.
(1.2) Cła owszem, ale tylko w jedną stronę, Bank Światowy i MFW, tak, to pożyteczne instytucje, gdy rozdają pieniądze, ale przecież nie mogą nam dyktować swoich warunków.
Wiktionary
rzecz. dyktando n., dyktat mrz., dyktator mos., dyktatorstwo n., dyktatura ż., dyktowanie n., podyktowanie n.
czas. podyktować dk.
przym. dyktatorski
Wiktionary
(1.2) narzucać
(1.3) podsuwać, wskazywać
Wiktionary
związany z dyktą
SJP.pl
1. gruba, mocna deska wykorzystywana do budowy stropów, ścian, mostów itp.;
2. betonowy lub żelbetowy element konstrukcji przypominający tę deskę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) przest. okorowany pień drzewa służący jako element konstrukcyjny
(1.2) bud. podłużny prostokątny kawałek materiału, zwłaszcza drewna, wzmacniający konstrukcję budowli
(1.3) daw. uczn. stud. gw-pl|Lublin. ocena niedostateczna
Wiktionary
(1.1) Wkrótce znalazł się na moście. Ostrożnie kroczył po deskach i dylach uginających się pod stopami…
Wiktionary
IPA: dɨl, AS: dyl
Wiktionary
czas. dylować ndk., wydylować dk.
przym. dylowy
Wiktionary
1. gruba, mocna deska wykorzystywana do budowy stropów, ścian, mostów itp.;
2. betonowy lub żelbetowy element konstrukcji przypominający tę deskę
SJP.pl
odroczenie sprawy sądowej
SJP.pl
Dy
Wikipedia
związany z dylacją
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko, m.in. Dylan Thomas (1914-1953), walijski poeta i pisarz
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dylać.
Wiktionary
czas. dylać ndk.
Wiktionary
1. zwiększenie się długości czegoś wskutek zjawiska rozszerzalności cieplnej;
2. szczelina pozostawiona w konstrukcji zapobiegająca jej uszkodzeniom przy zmianie kształtu następującym pod wpływem czynników zewnętrznych;
3. w fizyce: dylatacja czasu - różnica w tempie upływu czasu w dwóch układach poruszających się względem siebie lub znajdujących się w różnych polach grawitacyjnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bud. szczelina utworzona w konstrukcji architektonicznej w celu wyeliminowania wpływu dużych naprężeń lub innych czynników mogących uszkodzić konstrukcję;
(1.2) fiz. zwiększenie się długości pod wpływem ciepła
(1.3) fiz. dylatacja czasu spowolnienie czasu wraz ze wzrostem prędkości lub pola grawitacyjnego
Wiktionary
Dylatacja – przekształcenie geometryczne, przeprowadzające dowolną prostą na prostą do niej równoległą. Inaczej mówiąc, jest to kolineacja, w której każda prosta jest równoległa do swojego obrazu.
Wikipedia
przym. dylatacyjny
Wiktionary
związany z dylatacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dylatacji
Wiktionary
rzecz. dylatacja ż.
Wiktionary
wykres zmiany wymiarów liniowych ciała pod wpływem zmian temperatury, otrzymany za pomocą dylatometru; krzywa dylatometryczna
SJP.pl
przyrząd do pomiaru rozszerzalności cieplnej cieczy i ciał stałych
SJP.pl
Dylatometr – przyrząd służący do pomiaru liniowej rozszerzalności cieplnej ciał stałych.
Wikipedia
Dylatometria – dział fizyki, który zajmuje się metodami pomiaru rozszerzalności cieplnej ciał. Dylatometria prowadzi badania zależności rozmiarów ciał od warunków zewnętrznych. Głównym narzędziem pomiarowym tej rozszerzalności jest dylatometr.
Wikipedia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) fiz. dotyczący dylatometrii, właściwy dylatometrii
Wiktionary
rzecz. dylatometria ż.
Wiktionary
czasownik
(1.1) reg. pozn. - tańczyć
Wiktionary
rzecz. dylanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dylemat
Wiktionary
(1.1) To nie dylemat, lecz tylko mały dylemacik.
Wiktionary
rzecz. dylemat m.
Wiktionary
trudny wybór między dwiema wykluczającymi się możliwościami; alternatywa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sytuacja wymagająca trudnego wyboru
(1.2) log. wnioskowanie, gdzie oprócz dwóch zdań warunkowych trzecią przesłanką jest zdanie alternatywne
Wiktionary
Dylemat (z gr. διλήμματος "dilemmatos" 'podwójny lemat') – w logice tradycyjnej niezawodne schematy wnioskowań, w których przesłankami są dwa zdania warunkowe i alternatywa (nierozłączna), z których każdemu już na gruncie klasycznego rachunku zdań odpowiada właściwe prawo logiczne. Wyróżniono cztery typy takich schematów wnioskowań – dylematy:
Wikipedia
(1.1) Dylemat polega na tym, czy Rosja może się zmodernizować bez samobójczej westernizacji?
(1.1) Dylemat etyczny powstaje, gdy nie istnieje jedna oczywista, właściwa decyzja, gdy równie dobrze można wybrać jedno, jak i drugie rozwiązanie.
(1.1) Deficyt budżetowy rzędu 10 proc. PKB albo rozpad systemów zabezpieczenia społecznego i zdrowotnego - przed takim dylematem już za dwadzieścia lat stanie Polska za sprawą antynatalnej i depopulacyjnej polityki prowadzonej przez kolejne rządy.
Wiktionary
rzecz. dylemacik mrz.
przym. dylematyczny
Wiktionary
(1.1) alternatywa, kłopot, kłopotliwe położenie, problem, rozterka, trudne położenie
Wiktionary
odnoszący się do dyletanta lub dyletantyzmu; powierzchowny; amatorski
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy dyletantowi i dyletantyzmowi / dyletanctwu
Wiktionary
IPA: ˌdɨlɛˈtãnt͡sʲci, AS: dyletãncʹḱi
Wiktionary
przysł. dyletancko
rzecz. dyletant m., dyletantka ż., dyletantyzm m., dyletanctwo n.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dyletancki
Wiktionary
przym. dyletancki
rzecz. dyletant mos.
Wiktionary
zajmowanie się jakimś zagadnieniem w sposób powierzchowny, bez fachowej wiedzy i odpowiedniego przygotowania; dyletantyzm, dyletanctwo
SJP.pl
zajmowanie się jakimś zagadnieniem w sposób powierzchowny, bez fachowej wiedzy i odpowiedniego przygotowania; dyletanckość, dyletantyzm
SJP.pl
człowiek nieznający się na danej rzeczy, niekompetentny w danej dziedzinie; laik; profan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek zajmujący się jakąś dziedziną, nie znając się na niej, bez odpowiedniego przygotowania
Wiktionary
(1.1) W sklepie komputerowym zatrudnili jakiegoś dyletanta. Nie wie, co to switch.
Wiktionary
IPA: dɨˈlɛtãnt, AS: dyletãnt
Wiktionary
rzecz. dyletanctwo n., dyletantyzm m.
:: fż. dyletantka ż.
przym. dyletancki
przysł. dyletancko
Wiktionary
(1.1) amator, laik; książk. profan
Wiktionary
amatorka; kobieta, która nie jest fachowcem w danej dziedzinie, zajmująca się jakąś dziedziną bez należytego przygotowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która nie jest fachowcem w danej dziedzinie
Wiktionary
przym. dyletancki
rzecz. dyletant mos.
Wiktionary
zajmowanie się jakimś zagadnieniem w sposób powierzchowny, bez fachowej wiedzy i odpowiedniego przygotowania; dyletanckość, dyletanctwo
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dylew, Dylewo
SJP.pl
element budowy mostu, umożliwiający prowadzenie ruchu kołowego
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
podłoga lub płot z dylów
SJP.pl
kryty pojazd konny do przewozu pasażerów i poczty
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) czterokołowy, kryty pojazd konny przewozowy;
(1.2) slang. regionalizm - Gorzów Wielkopolski autobus
Wiktionary
Dyliżans ( diligence „skwapliwość, pośpiech”, z diligentia „dokładność, sumienność”) – duży zamknięty kołowy pojazd konny (przeważnie cztero- lub sześciokonny) używany od połowy XVI wieku do połowy XIX wieku do przewozu pasażerów i przesyłek pocztowych na stałych trasach obsługiwanych według ustalonego rozkładu jazdy.
Wikipedia
(1.1) Wyruszyliśmy dyliżansem na spotkanie pana Smitha.
(1.1) Wszędzie wywracają się dyliżanse, konie ponoszą, zagryzłszy wędzidła, statki idą na dno, kotły parowe pękają!
(1.1) W Gostyniu dobiegają końca prace przy budowie dyliżansu pocztowego, który niebawem wyruszy do Brukseli.
Wiktionary
IPA: dɨˈlʲiʒãw̃s, AS: dylʹižãũ̯s
Wiktionary
przym. dyliżansowy
Wiktionary
związany z dyliżansem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dyliżansem, dotyczący dyliżansu
Wiktionary
rzecz. dyliżans mrz.
Wiktionary
utwór składający się z dwóch łączących się tematycznie części
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. muz. film. cykl składający się z dwóch utworów literackich, muzycznych lub filmowych, z których każdy stanowi odrębną całość, lecz połączonych np. wspólną tematyką, grupą bohaterów
Wiktionary
Dy
Wikipedia
wykładać dylami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dylować.
Wiktionary
czas. dylować
Wiktionary
wykładać dylami
SJP.pl
wykonany z dylów
SJP.pl
wyraz dźwiękonaśladowczy imitujący ruch ręki podczas gry na skrzypcach
SJP.pl
specjalista w dziedzinie dyluwiologii
SJP.pl
nauka o epoce lodowcowej
SJP.pl
starsza epoka czwartorzędu, cechująca się m.in. wielkim zlodowaceniem i pojawieniem się człowieka neandertalskiego; plejstocen, epoka lodowa, epoka lodowcowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. deski podłogowe
Wiktionary
Dylówka – rzeka tworząca górny bieg Rykolanki, w województwie mazowieckim []. Wypływa w miejscowości Kozietuły i płynie w kierunku południowym przez miejscowości Dylew, Sielec, Rykały. Tuż przed miejscowością Przybyszew łączy się ze swoim lewym dopływem Borówką, zmienia nazwę na Rykolankę, po czym wpada do Pilicy.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dylągówka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Hyżne. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dylągówka, po jej zniesieniu w gromadzie Hyżne. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.
Wikipedia
chrząszcz z rodziny kózek
SJP.pl
lotny produkt spalania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) produkty spalania zawieszone w powietrzu;
(1.2) przen. pot. bójka z udziałem większej liczby osób
(1.3) młodz. awantura
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. rozk. od: dymić
Wiktionary
Dym – układ koloidalny, w którym ośrodkiem rozpraszającym jest gaz, a cząstki koloidalne są cząstkami stałymi. Zawiesina bardzo drobnych cząstek stałych w gazie. Dym jest, obok mgły, jedną z postaci gazozolu, a najczęściej jego odmiany – aerozolu.
Zazwyczaj jest produktem ubocznym spalania i często towarzyszy ogniowi.
Wikipedia
(1.1) Sąsiad poczuł dym i zadzwonił po straż pożarną.
(1.1) Wdychanie dymu tytoniowego prowadzi do chorób sercowych.
(1.1) Powietrze było wypełnione dymem nikotynowym.
(1.1) Unosił się dym z paleniska.
(1.2) Wczoraj po imprezie był niezły dym, aż policja przyjechała.
Wiktionary
IPA: dɨ̃m, AS: dỹm
Wiktionary
rzecz. dymnik m., zadymiarz m., zadyma ż., zadymka ż., dymienie n., zadymianie n., zadymienie n.
:: zdrobn. dymek m.
czas. dymić ndk., zadymiać ndk., zadymić dk.
przym. dymny, dymowy
przysł. bezdymnie
Wiktionary
(1.1) kopeć
(1.2) zadyma
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dymać.
Wiktionary
czas. dymać ndk.
rzecz.
:: zdrobn. dymanko n.
Wiktionary
potocznie: seks; bzykanko, ruchanko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wulg. stosunek płciowy, współżycie seksualne
Wiktionary
(1.1) – Dymanko jest dymanko, służbowo czy prywatnie… Zdradziłaś męża, złotko. – On pierwszy mnie zdradził! – Masz dowody?
(1.1) Raz w miesiącu wpadałem do wioski, żeby zobaczyć dzieciaki, iść do kościoła i zaliczyć dymanko.
Wiktionary
rzecz. dymanie n., wydymanie n.
czas. dymać ndk., wydymać dk.
Wiktionary
(1.1) bzykanie, bzykanko, dupczenie, ruchanie, ruchanko, dymanie
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawny piec do wytapiania żelaza z rud
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dawny piec służący do wytapiania żelaza z rud;
Wiktionary
Współczesne rekonstrukcje dymarek
Dymarka, piec dymarkowy – dawny piec hutniczy, w którym przez redukcję tlenkowych rud żelaza za pomocą węgla drzewnego otrzymywano żelazo w postaci gąbczastej, zawierającej żużel.
Żelazo nadające się do wyrobu narzędzi, broni itp. uzyskiwano przez usunięcie z łupki żużla na drodze wielokrotnego przekuwania. Tzw. proces dymarkowy znany był od bardzo dawna (w Europie od ok. II w. p.n.e., na ziemiach polskich od ok. I w. n.e.).
Wikipedia
przym. dymarkowy
Wiktionary
związany z dymarką
SJP.pl
przymiotnik od: dymarz
SJP.pl
dawny sposób wytapiania rudy żelaza w dymarkach
SJP.pl
dawniej: robotnik zajmujący się wytapianiem rudy żelaza w dymarce
SJP.pl
potocznie:
1. iść lub jechać prędko, pędzić; zasuwać, pedałować;
2. odbywać stosunek płciowy; ciupciać, bzykać, pukać;
3. ciężko pracować; zasuwać, garować, harować, tyrać;
4. oszukiwać kogoś, wykorzystując jego łatwowierność; ruchać;
5. wywoływać mocny podmuch, dmuchać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wydymać)
(1.1) pot. iść prędko
(1.2) wulg. pot. uprawiać seks
(1.3) wulg. pot. oszukać kogoś
czasownik zwrotny niedokonany dymać się (dk. brak)
(2.1) wulg. pot. uprawiać seks
Wiktionary
(1.1) Felek, dymaj po wódę!
(1.2) Jaś dyma Małgosię.
(1.3) Ten oszust dyma wszystkich na kasę.
(2.1) Dymamy się każdego wieczoru.
(2.1) Jaś dyma się z Małgosią.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃mat͡ɕ, AS: dỹmać
Wiktionary
rzecz. dymanie n., dymanko n.
czas. wydymać dk.
Wiktionary
(1.2) jebać, pierdolić, pieprzyć, ruchać, bzykać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dendr. dąb
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. drewno dębu (porąbane klocki dębu)
Wiktionary
(1.1) U Tesie na placu fater ściupali dymbcoka. → Ojciec ściął dąb na podwórzu u Tereski.
(1.2) Nie bier ino dymbcoków na fojerka. → Nie bierz tylko dębowych klocków na ognisko.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. rzeka w południowej Rumunii, lewy dopływ Ardżeszu, przepływa przez Bukareszt;
(1.2) geogr. okręg w środkowej Rumunii, na Wołoszczyźnie;
Wiktionary
Dymbowica (rum. "Dâmbovița") – rzeka w południowej Rumunii, lewy dopływ Ardżeszu. Jej długość wynosi 269 km. W dolnym biegu przepływa przez Nizinę Wołoską. Nad Dymbowicą leży stolica Rumunii – Bukareszt.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. cienka smuga dymu;
2. zamglenie obrazu na kliszy fotograficznej; szlajer;
3. w komiksach itp.: część pojedynczego obrazka, przypominająca chmurkę, przeznaczona na słowa postaci; chmurka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od zob. dym.
(1.2) pot. w komiksach, ilustrowanych historyjkach: miejsce, w którym zamieszczona jest wypowiedź bohatera, a także: treść tejże wypowiedzi
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. palenie papierosa, zaciąganie się dymem papierosowym
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od: dymka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) W komiksach dialogi bohaterów znajdują się zamknięte w dymkach.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃mɛk, AS: dỹmek
Wiktionary
rzecz. zadyma ż., dym m.
przym. dymny
czas. zadymiać, zadymić
Wiktionary
dawniej: wielkość czegoś; wymiar
SJP.pl
dawniej: nadawać czemuś odpowiedni wymiar
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
w poezji metrycznej: wers złożony z dwóch stóp lub dwóch dwustopowych miar metrycznych
SJP.pl
potocznie: urządzenie do wytwarzania dymu, np. do efektów specjalnych
SJP.pl
bolesny obrzęk zapalny węzłów chłonnych pachwinowych lub pachowych o podłożu zakaźnym, charakteryzuje niektóre choroby wirusowe (np. mononukleoza) i bakteryjne (np. dżuma)
SJP.pl
Dymienica (łac. "bubo") – rodzaj zapalenia węzłów chłonnych, które wywołuje ich ucieplenie i zaczerwienienie.
Dymienice charakteryzują niektóre choroby, np. dżumę dymieniczą, kiłę lub gruźlicę. Ich pojawienie się w okolicy pachwinowej może też być objawem wrzodu miękkiego, ziarniniaka wenerycznego.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dymić.
Wiktionary
czas. dymić, zadymić, zadymiać
rzecz. dym m.
przym. dymny
przysł. bezdymnie
Wiktionary
1. dawniej: uszkodzenie, uszczerbek;
2. w muzyce: powtórzenie motywu utworu w wartościach muzycznych zmniejszonych o połowę
SJP.pl
Dyminucja – technika imitacyjna polegająca na skróceniu każdej wartości rytmicznej o połowę, efektem czego jest przebieg melodyczny dwa razy krótszy czasowo od wersji pierwotnej. Cała nuta zamieniana jest na półnutę, ósemka na szesnastkę itd.
Dyminucja była szeroko wykorzystywana w polifonii barokowej i przekształceniach wariacyjnych. Techniką odwrotną jest augmentacja.
Wikipedia
naczynie w kształcie balona, z przydymionego szkła, stosowane do domowej produkcji wina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) naczynie szklane do domowego wyrobu wina
Wiktionary
(1.1) balon
Wiktionary
naczynie w kształcie balona, z przydymionego szkła, stosowane do domowej produkcji wina
SJP.pl
zwolnienie kogoś z zajmowanego stanowiska lub ustąpienie z zajmowanego stanowiska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zwolnienie kogoś ze stanowiska, złożenie z urzędu; rezygnacja (ustąpienie) z zajmowanego stanowiska
Wiktionary
Dymisja (od łac. "dīmissiō" – wysłanie, zwolnienie lub "dimittere" – wydalać) – zwolnienie lub rezygnacja z zajmowanego stanowiska, urzędu lub ze służby.
W państwach rządzonych parlamentarnie premier, po udzieleniu przez parlament rządowi wotum nieufności, obowiązany jest zgłosić dymisję gabinetu.
Wikipedia
(1.1) Kto będzie nowym trenerem po dymisji obecnego?
(1.1) Twoja dymisja ze stanowiska prezesa zarządu to już tylko kwestia czasu.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈmʲisʲja, AS: dỹmʹisʹi ̯a
Wiktionary
przym. dymisyjny
czas. dymisjonować
Wiktionary
(1.1) odwołanie, zwolnienie; pot. odstawka
Wiktionary
urzędowo: usunąć, usuwać kogoś z jakiegoś stanowiska; odwoływać (odwołać)
SJP.pl
imię męskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) imię|polski|m. Demetriusz
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Demetriusz m., Dymitrowicz ż./mos., dymitriada ż.
przym. Dymitrowy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. każda z dwóch interwencji polityczno-religijno-militarnych w Cesarstwie Rosyjskim zorganizowanych przez polską i litewską magnaterię na początku XVII w.;
Wiktionary
rzecz. Dymitr mos.
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Dymitr z małżonką; Dymitrowie
SJP.pl
nazwisko obce, np. Georgi Dymitrow (1882-1949) - bułgarski działacz komunistyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) hist. syn Dymitra
Wiktionary
(1.1) Wasyl I Dymitrowicz był najstarszym synem wielkiego księcia moskiewskiego Dymitra Dońskiego.
Wiktionary
rzecz. Dymitr m.
Wiktionary
Dymitr z małżonką; Dymitrostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dymitra lub z nim związany
SJP.pl
dymić się;
1. wydzielać dym, wypuszczać kłęby dymu; kopcić;
2. wydzielać parę; parować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) wydzielać dym
(1.2) pot. szukać okazji do bójki
czasownik zwrotny niedokonany dymić się
(2.1) wydzielać dym
Wiktionary
(1.1) Kominy pobliskiej fabryki cały czas dymią i brak nam świeżego powietrza na osiedlu.
(1.2) Co jest, koleś? Dymisz?
(2.1) Zobacz, coś tam się dymi w kącie.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃mʲit͡ɕ, AS: dỹmʹić
Wiktionary
rzecz. dym m., zadymiarz m., dymienie n., zadyma ż.
przym. dymny
czas. zadymiać
przysł. bezdymnie
Wiktionary
(1.1) kopcić, dymić się
(2.1) kopcić
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. bawełniana lub lniana tkanina o skośnym, łamanym splocie;
2. odmiana cebuli o drobnych liściach i małej części podziemnej;
3. jadalna część dymki - rośliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) roln. roczna, mała cebula zwyczajna (jadalna), zwykle przeznaczona do sadzenia, otrzymywana przez bardzo gęsty wysiew nasion
(1.2) włók. rodzaj tkaniny bawełnianej, konopnej lub lnianej o splocie atłasowym, jednobarwnej (bielonej) lub pasiastej, stosowanej dawniej na bieliznę, podszewki i obicia;
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. od: dymek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Obsadziliśmy dymką całe trzy ary pola za domem.
(1.2) Z jednego metra bieżącego dymki wyjdzie tylko jedna podszewka.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃mka, AS: dỹmka
Wiktionary
(1.1)
rzecz. dym m., dymek m., dymienie n.
czas. dymić, odymić, odymiać, zadymić, zadymiać
przym. dymny, dymowy
(1.2)
rzecz. dyma ż.
Wiktionary
(1.2) dyma
Wiktionary
środowiskowo: palić papierosa lub e-papierosa
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dotyczący dymki lub dymka
SJP.pl
1. roślina zielna z rodziny makowatych, o barwie sinozielonej; w Polsce występuje dymnica pospolita zwana polną rutką;
2. część kotła parowozowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Fumaria|L.|ref=tak., rodzaj roślin zielnych z rodziny makowatych;
(1.2) kolej. przednia część kotła parowozu, stanowiąca komorę zbierającą spaliny po przejściu przez rury ogniowe i kierującą je do komina;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina roślin dwuliściennych
SJP.pl
o cechach dymnicowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
związany z dymnicą
SJP.pl
przestarzały stopień wyższy od przysłówka: dymno
SJP.pl
1. przewód wentylacyjny z wyprowadzeniem na dach;
2. okienko w dachu
SJP.pl
Dymnik (wyglądek, ganek, wyzior) – małe okienko albo otwór w dachu lub w szczycie pod kalenicą.
Jego zadaniem było odprowadzanie dymu z domów pozbawionych komina. Jednocześnie doświetlało poddasze.
W dachach kalenicowych zwanych dymnikowymi miał on zazwyczaj kształt trójkąta. W niektórych rejonach jak: Śląsk, Podhale, Orawa i Spisz otwór był osłonięty fartuchem w kształcie półstożka lub półostrosłupa, zwany "kozubkiem".
Wikipedia
stopień wyczuwalności aromatu dymu, np. w whisky, potrawie itp.
SJP.pl
1. powstały z dymu; podobny do dymu
2. przestarzale: dymiący, zadymiony; przesycony dymem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dymem, dotyczący dymu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Znaki dymne to indiański sposób komunikacji.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃mnɨ, AS: dỹmny
Wiktionary
rzecz. dym m., dymek m., dymnik m., zadymiarz m., zadyma ż., zadymka ż., dymienie n., zadymianie n., zadymienie n.
czas. dymić ndk., zadymiać ndk., zadymić dk.
przym. dymowy
przysł. bezdymnie
Wiktionary
(1.1) dymowy
Wiktionary
miernik stopnia zadymienia, najczęściej stosowany w przemyśle samochodowym do pomiaru stopnia zadymienia spalin samochodowych
SJP.pl
dotyczący dymorfizmu, związany z dymorfizmem
SJP.pl
występowanie organizmów jednego gatunku w dwu różnych formach (np. dymorfizm płciowy); dimorfizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) biol. występowanie dwóch różnych form w obrębie jednego gatunku pod względem wyglądu itp.;
Wiktionary
Dymorfizm (gr. "dimorphos": dwupostaciowy) – występowanie w obrębie jednego gatunku zwierząt lub roślin dwóch różnych form, odmiennych pod względem wyglądu, budowy i fizjologii.
Wikipedia
(1.1) Profesor podzielił się swoimi obserwacjami na temat dymorfizmu u lwów.
Wiktionary
wytwarzający dym
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który tworzy dym
Wiktionary
(1.1) Rozglądałem się przez chwilę, wysilałem pamięć, po czym uruchomiłem aparaturę dymotwórczą i wygramoliłem się z wozu, by sprawdzić, czy działa.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z dymem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dymu
(1.2) zrobiony z dymy, dymki
Wiktionary
(1.1) rzecz. dym m., zadyma ż.
(1.1) przym. dymny
(1.1) czas. dymić
Wiktionary
nazwisko, m.in. Adolf Dymsza (1900-1975), polski aktor kabaretowy i filmowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie o papierosie; dymek
SJP.pl
potocznie: powietrze pełne dymu, zaduch
SJP.pl
gatunek jaskółki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Hirundo rustica|ref=tak., jaskółka o granatowo-czarnym upierzeniu, rdzawym czole i gardzieli i silnie rozwidlonym ogonie, zamieszkująca gniazda, które lepi wewnątrz budynków;
Wiktionary
Dymówka, jaskółka dymówka ("Hirundo rustica") – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny jaskółkowatych (Hirundinidae).
Wikipedia
IPA: dɨ̃ˈmufka, AS: dỹmufka
Wiktionary
(1.1) jaskółka dymówka
Wiktionary
jednostka siły w układzie CGS
SJP.pl
Dyn – meksykańskie czasopismo ukazujące się w latach 1942–1944, wydawane i redagowane przez W. Paalena. Jego tematyka dotyczyła refleksji nad sytuacją sztuki wojennej oraz poszukiwań związku między sztuką a nauką. Na łamach czasopisma swoje artykuły publikowali m.in. C. Moro, A. Nin, H. Miller. Zamieszczano w nim również reprodukcje prac takich artystów jak M. Chagall czy J. Pollock.
Wikipedia
jednostka siły w układzie CGS
SJP.pl
Dyna (skr. dyn od gr. "δύναμις" 'siła') – jednostka siły, jednostka pochodna w układzie miar CGS.
Jest to siła nadająca ciału o masie 1 grama przyspieszenie równe 1 cm/s².
1 dyna = 10−5 N ≈ 1,019716·10−6 kgf (kilogram siły)
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Dynak (kurp. "Dynåk") – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, w gminie Jednorożec. Wieś ma status sołectwa. Leży w Puszczy Zielonej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rzad. zob. dynamitard.
Wiktionary
(1.1) Jak najbardziej à propos gazety berlińskie donoszą dzisiaj, że aresztowani dynamiciarze przytrzymani zostali jedynie dzięki ostrzeżeniom nadesłanym z Berlina.
Wiktionary
(1.1) dynamitard; rzad. dynamitnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dynamit
Wiktionary
rzecz. dynamit m.
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dynamiczny
Wiktionary
rzecz. dynamiczność ż., dynamika ż.
przym. dynamiczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dynamicznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dynamiczny
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dynamiczne
Wiktionary
IPA: ˌdɨ̃nãˈmʲit͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: dỹnãmʹičność
Wiktionary
rzecz. dynamika ż., dynamizm m.
przym. dynamiczny
przysł. dynamicznie
Wiktionary
(1.1) dynamizm, aktywność, ekspansywność, energiczność, przebojowość, ruchliwość, rzutkość
Wiktionary
zmienny, ruchomy; ruchliwy, żywy
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) ruchliwy, zmienny, żywiołowy
przymiotnik relacyjny
(2.1) fiz. powstający, poruszany lub występujący wskutek działania sił
(2.2) fiz. akust. związany z natężeniem siły dźwięków
Wiktionary
(1.1) WOS jest najbardziej dynamicznym przedmiotem w szkole.
(1.1) Dodał, że śledztwo „jest dynamiczne i sprawa pozostaje otwarta”.
Wiktionary
rzecz. dynamiczność ż., dynamika ż.
przysł. dynamicznie
czas. dynamizować, zdynamizować
Wiktionary
(1.1) ruchliwy, zmienny, żywiołowy
Wiktionary
1. szybkość zmian zjawisk, procesów; energia, żywiołowość;
2. w fizyce: dział mechaniki zajmujący się ruchem ciał pod wpływem sił;
3. w muzyce:
a) zmiany siły dźwięku;
b) dział wiedzy zajmujący się zmianami natężenia dźwięku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. dział mechaniki zajmujący się ruchem ciał materialnych pod działaniem sił;
(1.2) różnica między najwyższym a najniższym poziomem sygnału;
(1.3) muz. siła dźwięku;
(1.4) zależność między położeniem, prędkością i przyspieszeniem a strukturą robota;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Jutro na lekcji fizyki będzie test z dynamiki.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈnãmʲika, AS: dỹnãmʹika
Wiktionary
przym. dynamiczny
przysł. dynamicznie
rzecz. dynamiczność ż., dynamizm
czas. dynamizować, zdynamizować
Wiktionary
kruszący materiał wybuchowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) materiał wybuchowy otrzymywany z mieszanki nitrogliceryny i ziemi okrzemkowej;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Do wysadzenia tego budynku wystarczyła jedna laska dynamitu.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈnãmʲit, AS: dỹnãmʹit
Wiktionary
rzecz. dynamitard mos.
:: zdrobn. dynamicik mrz.
przym. dynamitowy
Wiktionary
rewolucjonista uciekający się do zamachów zbrojnych za pomocą dynamitów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rewolucjonista dokonujący zamachów bombowych za pomocą dynamitu
Wiktionary
(1.1) Anarchiści i dynamitardzi krzewią się w Anglii, w zaułkach londyńskich, w Whitechapel, a z ludem irlandzkim to jedno ich łączy, że ojcowie ich cierpieli za Irlandyą.
Wiktionary
rzecz. dynamit mrz.
Wiktionary
(1.1) rzad. dynamiciarz, dynamitnik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. rzad. zob. dynamitard.
Wiktionary
(1.1) Dziennik „Stampa” zaprzecza wiadomości, podanéj we wczorajszym telegramie o zamierzonem przybyciu dynamitników do Rzymu.
Wiktionary
(1.1) dynamitard; rzad. dynamiciarz
Wiktionary
związany z dynamitem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dynamitem, dotyczący dynamitu
Wiktionary
rzecz. dynamit mrz.
Wiktionary
kruszący materiał wybuchowy
SJP.pl
wprowadzanie elementów ruchu, działania; ożywianie, uintensywnianie
SJP.pl
preparat kosmetyczny w postaci kremu, żelu lub pianki, który zawiera elementy aktywne, natychmiast wygładzające skórę twarzy na kilka godzin
SJP.pl
1. energia, zdolność, prężność w działaniu; ruchliwość, dynamiczność, dynamika;
2. pogląd zakładający wewnętrzną aktywność, zmienność i ciągły ruch przyrody
SJP.pl
Dynamizm (od gr. δύναμη, trl. "dýnamis" – siła; ang. "dynamism") – każdy pogląd filozoficzny traktujący ruch, rozwój, zmienność lub stawanie się, w przeciwstawieniu do statyczności, jako pierwotny i podstawowy czynnik bytu.
Dynamizmem jest m.in. aktywizm i materializm dialektyczny.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dynamizować.
Wiktionary
czas. zdynamizować, dynamizować ndk.
Wiktionary
zwiększać tempo i efektywność jakiegoś działania; ożywiać, uintensywniać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdynamizować)
(1.1) nadawać dynamizm, przyspieszać przebieg lub zwiększać intensywność, energię i efektywność (procesów, działań); ożywiać, aktywizować
czasownik zwrotny niedokonany dynamizować się (dk. zdynamizować się)
(2.1) stawać się bardziej dynamicznym, nabierać tempa, szybkości lub energii
Wiktionary
(1.1) Różnicujemy też zawartość serwisu rozwijając tymi działaniami nowe źródła przychodów i dynamizując ich wzrost.
(2.1) Ceny takich działek kształtują się w zakresie 60 – 150 zł/m kw. Jednak tutaj dynamizuje się rynek pierwotny.
Wiktionary
rzecz. dynamizacja ż., dynamizm mrz., dynamika ż., dynamizowanie n.
czas. zdynamizować dk.
przym. dynamiczny, dynamizacyjny
Wiktionary
(1.1) aktywizować, uaktywniać, ożywiać, animować, uintensywniać, mobilizować, pobudzać, intensyfikować, przyspieszać, potęgować, nasilać, nakręcać
Wiktionary
prądnica prądu stałego; prądnica rowerowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) elektr. prądnica, zwykle rowerowa
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: dɨ̃ˈnãmɔ, AS: dỹnãmo
Wiktionary
temsłow. dynamo-
Wiktionary
przyrząd do automatycznego zapisywania wartości siły zmiennej w czasie
SJP.pl
prądnica wytwarzająca prąd stały; dynamo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. prądnica wytwarzająca prąd stały
Wiktionary
przyrząd do mierzenia siły; siłomierz
SJP.pl
metoda pomiaru siły mięśni
SJP.pl
Potocznie: szerokie, luźne szorty
SJP.pl
1. podstawowa jednostka monetarna byłej Jugosławii, Iraku, Jordanii i innych państw; dinar
2. dawna złota moneta arabska; dinar
3. starorzymska moneta srebrna; denar
4. średniowieczna moneta srebrna; denar
SJP.pl
fizyczny typ człowieka, wysoki, śniady, o wydatnym nosie, charakterystyczny dla Bałkanów
SJP.pl
Dynarczyk ("Dinaromys") – rodzaj ssaków z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Wikipedia
dawniej: trójnóg służący za podstawkę pod garnek lub kocioł; denarek; denar
SJP.pl
typ dynarski - typ antropologiczny białej rasy, występujący przeważnie na Półwyspie Bałkańskim
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) antrop. dotyczący ciemnowłosego, ciemnookiego, śniadego człowieka o budowie smukłej, ale solidnej
Wiktionary
(1.1) Łemkowie reprezentują typ antropologiczny o przewadze elementów armenoidalnych i dynarskich charakterystycznych dla rodzimej ludności Bałkanów.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈnarsʲci, AS: dỹnarsʹḱi
Wiktionary
1. cegła dynasowa - cegła ogniotrwała; dynasówka, cegła krzemionkowa
2. wyroby dynasowe - ogniotrwałe wyroby ceramiczne, których głównym składnikiem jest krzemionka
SJP.pl
władca należący do rodu panującego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) hist. dziedziczny władca, założyciel, panujący członek dynastii
(1.2) daw. możnowładca, magnat, dziedzic wielkiej fortuny rodowej
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈnasta, AS: dỹnasta
Wiktionary
rzecz. dynastia ż.
przym. dynastyczny
przysł. dynastycznie
Wiktionary
(1.1) autokrata, monarcha, suweren
Wiktionary
1. ród panujący, w którym władza przechodzi dziedzicznie;
2. przenośnie: osobistości ze świata polityki, biznesu itp., będące członkami jednej rodziny, np. dynastia Kennedych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ród panujący sprawujący dziedziczną władzę w monarchii
(1.2) przen. rodzina w której z rodzica na dziecko przekazywane jest stanowisko w rodzinnym przedsiębiorstwie
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Katedra w Spirze jest kościołem grobowym dynastii salickiej i dlatego jest znana jako katedra cesarska.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈnastʲja, AS: dỹnastʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dynasta mos., dynastyczność ż.
:: zdrobn. dynastyjka ż.
przym. dynastyczny
Wiktionary
(1.1) dom panujący
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dynastyczny
Wiktionary
rzecz. dynasta mos.
przym. dynastyczny
Wiktionary
→ dynastia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dynastią, dotyczący dynastii
Wiktionary
rzecz. dynastia ż., dynasta mos., dynastyczność ż., dynastyjka ż.
przysł. dynastycznie
Wiktionary
historyczna część śródmieścia Warszawy
SJP.pl
Dynasy – fragment warszawskiego Powiśla, znajdujący się przy skarpie wiślanej.
Wikipedia
cegła dynasowa
SJP.pl
trójelektrodowa lampa elektronowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dyndać.
Wiktionary
IPA: dɨ̃nˈdãɲɛ, AS: dỹndãńe
Wiktionary
czas. dyndać ndk.
Wiktionary
1. wisieć;
2. wahać się, kołysać, machać
SJP.pl
czasownik
(1.1) wisząc, kołysać się
(1.2) pot. wisieć na szubienicy
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃ndat͡ɕ, AS: dỹndać
Wiktionary
rzecz. dyndanie n.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk belontać
Wiktionary
dawniej, potocznie: grać nieumiejętnie na jakimś instrumencie; pitolić, rzępolić, dryndolić, brząkać
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) onomatopeja określająca ruch w tył i do przodu
Wiktionary
miasto na Łotwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto na Łotwie, w południowo-wschodniej części kraju, nad Dźwiną;
Wiktionary
Dyneburg ( Daugavpils) – miasto na Łotwie, w południowo-wschodniej części państwa, nad Dźwiną (nazwa w języku łotewskim oznacza zamek nad Daugavą, tj. Dźwiną), miasto wydzielone, drugie co do wielkości miasto Łotwy, stolica i centrum naukowe, przemysłowe i kulturalne Łatgalii.
Wikipedia
przym. dyneburski
Wiktionary
(1.1) hist. Dźwińsk, hist. Dźwinów
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dyneburgiem, dotyczący Dyneburga
Wiktionary
rzecz. Dyneburg mrz.
Wiktionary
białko bakteryjne biorące udział w poruszaniu się rzęsek (wypustek występujących na powierzchni ciała wielu pierwotniaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Poznań. zob. dynks.
Wiktionary
rzecz. dynks mrz.
Wiktionary
zwyczaj polewania wodą w poniedziałek wielkanocny; śmigus; śmigus-dyngus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|Poznań. śmigus-dyngus
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dyngownik; zdrobn. dyngusek, dyngusik
czas. dyngować, dyngusować, podyngować, podyngusować, zdyngować
przym. dyngusowy
Wiktionary
(1.1) gw. Kraków śmigus
Wiktionary
związany z dyngusem
SJP.pl
potocznie: psikawka w kształcie wielkanocnego jajka, używana w lany poniedziałek; śmigusówka
SJP.pl
roślina warzywna; owoc tej rośliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Cucurbita|ref=tak., roślina z rodziny dyniowatych;
(1.2) kulin. duży, najczęściej żółty lub pomarańczowy owoc dyni (1.1)
(1.3) uczn. głowa
(1.4) uczn. człowiek otyły
(1.5) uczn. ocena niedostateczna
(1.6) więz. głowa
(1.7) więz. pięść
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) W ogrodzie zasadzimy trochę dyni.
(1.2) Wydrążyliśmy dynię i włożyliśmy w środek świeczkę.
(1.3) Przywalił mu z dyni i skończyło się kozakowanie.
(1.5) Jeszcze jedna dynia i w końcu będzie kiblował z majzy.
(1.6) Zdrowo przygruchał mu z dyni; myślałem, że frajer wykorkował.
Wiktionary
IPA: ˈdɨ̃ɲa, AS: dỹńa
Wiktionary
rzecz. dyniowate nmos., dyniowa ż.
przym. dyniowy, dyniowaty
Wiktionary
(1.2) reg-pl|Kresy|harbuz., reg-pl|Poznań|korbol., reg-pl|Poznań|korbal., reg-pl|Górny Śląsk|bania.
(1.3) globus, kaczan, maczuga
(1.4) arbuz, arbuziarz, XXL
(1.5) adin, aincka, ajncka, badyl, balon, bania, bańka, bomba, bonus, czeska piątka, error, faja, fajka, flak, galon, gała, gałczyński, gleba, glon, gong, granat, groszki, hak, jajo, jedyna, jedynka, kapeć, lacha, laczek, laska, lufa, lufa w krzakach, łabądek, łabędź, łabędź, łan, maczuga, mandat, nagroda, pała, pałencja, pawian, petarda, piątka akrobatka, piątka do góry nogami, pień, pudło, siekiera, szmata, świeca
(1.6) arbuz, dyńka, pacyna, sufit
Wiktionary
przypominający kształtem dynię
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. kulin. zupa z dyni
forma przymiotnika.
(2.1) ż. od: dyniowy
Wiktionary
(1.1) Pani Dudowa gotuje dzisiaj dyniową z grzankami.
Wiktionary
przym. dyniowy
rzecz. dynia ż.
Wiktionary
(1.1) zupa dyniowa
Wiktionary
rodzina roślin płożących lub pnących obejmująca ponad 700 gatunków, niektóre gatunki hodowane dla owoców, inne jako rośliny ozdobne
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Cucurbitaceae|Juss.|ref=tak., rodzina roślin zielnych należąca do rzędu dyniowców, w skład której wchodzą m.in. dynia, kabaczek, ogórek i patison;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
IPA: ˌdɨ̃ɲɔˈvatɛ, AS: dỹńovate
Wiktionary
rzecz. dynia ż., dyniowce nmos.
przym. dyniowy, dyniowaty
Wiktionary
1. przypominający kształtem dynię;
2. o cechach dyniowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający kształt dyni
Wiktionary
rzecz. dynia ż., dyniowate nmos.
przym. dyniowy
Wiktionary
rząd roślin okrytonasiennych z kladu różowych
SJP.pl
Dyniowce ("Cucurbitales") – grupa roślin okrytonasiennych stanowiąca klad wyróżniany w randze rzędu w różnych systemach klasyfikacyjnych. W zależności od ujęcia systematycznego rząd traktowany jest wąsko (np. w systemie Reveala z 1999) jako takson monotypowy zawierający jedną rodzinę dyniowatych (ok. 700 gatunków pnączy) lub szerzej jako cały klad siostrzany dla bukowców (według systemu APG IV i Angiosperm Phylogeny Website).
Wikipedia
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych z kladu różowych
SJP.pl
mający smak, zapach dyni; taki, którego głównym składnikiem jest dynia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący rośliny dyni, związany z rośliną dyni
(1.2) kulin. spoż. dotyczący owocu dyni, związany z owocem dyni, zrobiony z owocu dyni, zawierający owoc dyni, przyrządzony z owocu dyni, z dodatkiem owocu dyni
przymiotnik jakościowy
(2.1) mający kolor pomarańczowy, taki jak kolor owocu dyni zwyczajnej
Wiktionary
(2.1) Kupiłam sobie dyniowy lakier do paznokci i czarną szminkę na Halloween.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ˈɲɔvɨ, AS: dỹńovy
Wiktionary
rzecz. dynia ż., dyniastość ż., dyniowość ż., dyniowatość ż., dyniowate nmos., dyniowce nmos., dyniowa ż.
przym. dyniowaty, dyniasty
Wiktionary
rodzaj tyrystora diodowego; dioda Shockleya
SJP.pl
Dynistor – przyrząd półprzewodnikowy o strukturze czterowarstwowej typu NPNP. Warstwy te są różnej szerokości i mają różne wielkości koncentracji nośników. Taką strukturę można traktować jako połączenie dwóch tranzystorów: typu PNP i NPN.
Rozróżnia się trzy stany pracy dynistora:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. drewniana pokrywka
Wiktionary
potocznie: niewielka rzecz, której mówiący nie potrafi nazwać; dinks
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) reg. przedmiot o nazwie, której mówiący nie potrafi określić
(1.2) pot. denaturat
Wiktionary
(1.1) Jak otworzysz maskę, znajdziesz przy akumulatorze taki walcowany pionowy dynks z oczkiem na górze.
(1.2) Za rogiem dwóch kolesi obala dynks pod kiszone ogórki.
Wiktionary
IPA: dɨ̃ŋks, AS: dỹŋks
Wiktionary
rzecz. dinks m., dyngs m.
:: zdrobn. dynksik m.
Wiktionary
(1.1) dyngs, dinks, takie coś, wihajster
(1.2) denaturat, dykta, denatka, błękit Paryża, nalewka na kościach
Wiktionary
środowiskowo: osoba spożywająca denaturat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dynks
Wiktionary
(1.1) To nie dynks, lecz tylko mały dynksik.
Wiktionary
rzecz. dynks m.
Wiktionary
katoda wtórna, z której emisja elektronów zachodzi pod wpływem padających na nią elektronów
SJP.pl
mieszkaniec Dynowa
SJP.pl
mieszkanka Dynowa
SJP.pl
przymiotnik od: Dynów
SJP.pl
dawniej: dinozaur
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dynów (dawniej "Denow") – miasto w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, nad Sanem, w Pogórzu Dynowskim.
Leży w dawnej ziemi sanockiej. Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1489 roku położone było w XVI wieku w województwie ruskim. Dynów uzyskał prawo składu w 1611 roku.
Wikipedia
IPA: ˈdɨ̃nuf, AS: dỹnuf
Wiktionary
przym. dynowski
Wiktionary
dywizjon;
1. jednostka organizacyjna i taktyczna odpowiadająca batalionowi piechoty
2. w lotnictwie: samodzielna jednostka taktyczna
3. w marynarce wojennej: jednostka taktyczna złożona z kilku okrętów wojennych jednego typu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. skr. dywizjon
Wiktionary
(1.1) dywizjon
Wiktionary
antyczna stopa muzyczna złożona z czterech krótkich sylab; tetrabrach, proceleusmatyk
SJP.pl
skrót od: dyplomowany
SJP.pl
skrót
(1.1) = dyplomowany
Wiktionary
(1.1) W styczniu 1938 r. mianowano komandora dypl. Eugeniusza Solskiego attaché morskim w Londynie i Paryżu, z siedzibą w Paryżu.
Wiktionary
1. dokument świadczący o kwalifikacjach;
2. wyróżnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dokument stwierdzający czyjś tytuł naukowy bądź zawodowy
(1.2) wyróżnienie w formie ozdobnego dokumentu
(1.3) pot. praca dyplomowa
(1.4) pot. egzamin dyplomowy
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na rozmowie kwalifikacyjnej musiałem pokazać dyplom.
(1.2) Uczestnicy biegu narciarskiego otrzymali pamiątkowe dyplomy.
Wiktionary
IPA: ˈdɨplɔ̃m, AS: dyplõm
Wiktionary
rzecz. dyplomata ż., dyplomatyka ż., dyplomatyczność ż., dyplomatka ż.
:: zdrobn. dyplomik m.
czas. dyplomować ndk.
przym. dyplomowy, dyplomowany, dyplomatyczny
przysł. dyplomowo, dyplomatycznie
Wiktionary
(1.1) patent, licencja, certyfikat
(1.2) laurka
Wiktionary
1. działalność przedstawicieli danego kraju, reprezentujących jego interesy za granicą;
2. instytucje, urzędy i ich pracownicy trudniący się taką działalnością;
3. umiejętność zręcznego, taktownego zachowania się w każdej sytuacji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. sposób prowadzenia polityki międzynarodowej środkami pokojowymi
(1.2) adm. polit. instytucje i personel zajmujący się pokojowymi stosunkami międzynarodowymi
(1.3) przen. umiejętność osiągania celu w trudnych warunkach relacji, bez urażania innych
Wiktionary
Nie mylić z: Dyplomatyka.
Ta strona dotyczy terminu międzynarodowego. Zobacz też: inne znaczenia słowa „dyplomacja”.
Dyplomacja – czynności prowadzone między państwami, w celu zawarcia umów handlowych oraz pozyskania wsparcia wojskowego dla reprezentowanego kraju. Dyplomacja wiąże się też z rozwiązywaniem w pokojowy sposób problemów między państwami.
Wikipedia
(1.1) Profesor mówił przede wszystkim o polityce i dyplomacji.
(1.2) W wyniku działań dyplomacji Przemysła Ottokara II i Beli IV Piastowie podzielili się na dwa obozy, proczeski i prowęgierski.
(1.3) Dzięki umiejętnej dyplomacji ONZ wpływy mocarstw w tym regionie zaczęły się znosić.
Wiktionary
rzecz. dyplomata m., dyplomatka ż.
przym. dyplomatyczny
przysł. dyplomatycznie
Wiktionary
(1.2) korpus dyplomatyczny
(1.3) subtelność, takt, układność, zręczność
Wiktionary
absolwent wyższej uczelni przygotowujący się do egzaminu dyplomowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, zazwyczaj absolwent uczelni, przygotowująca się do egzaminu dyplomowego
Wiktionary
(1.1) Dyplomant jest odpowiedzialny za napisanie pracy spełniającej wymagania, promotor natomiast i później recenzent stwierdzają, czy przedłożona praca te wymagania spełnia.
Wiktionary
rzecz. dyplom
:: fż. dyplomantka
czas. dyplomować
przym. dyplomowany
Wiktionary
absolwentka wyższej uczelni przygotowująca się do egzaminu dyplomowego
SJP.pl
w średniowieczu dokument urzędowy poświadczający dokonanie danej czynności prawnej
SJP.pl
1. przedstawiciel państwa reprezentujący jego interesy za granicą;
2. osoba taktowna, przebiegła, układna; polityk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. oficjalny przedstawiciel państwa wobec innego państwa
(1.2) przen. człowiek bardzo taktowny, kulturalny
Wiktionary
Dyplomata lub przedstawiciel dyplomatyczny ( diplomatic representative, représentant diplomatique, diplomatischer Vertreter) – oficjalny przedstawiciel państwa za granicą, czyli zatrudniony w dyplomacji.
Państwo, które dyplomata reprezentuje, nazywamy "państwem wysyłającym", zaś państwo, w którym jest akredytowany – "państwem przyjmującym". Wszyscy przedstawiciele dyplomatyczni akredytowani w określonym państwie tworzą jego korpus dyplomatyczny.
Wikipedia
(1.1) Polska nie musi przepraszać Moskwy za incydent związany z pobiciem synów rosyjskich dyplomatów.
Wiktionary
IPA: ˌdɨplɔ̃ˈmata, AS: dyplõmata
Wiktionary
rzecz. dyplomacja ż., dyplom mrz.
:: fż. dyplomatka ż.
przym. dyplomatyczny
przysł. dyplomatycznie
Wiktionary
zbiór oryginalnych dokumentów historycznych (dyplomatów) lub ich odpisów
SJP.pl
1. przedstawicielka państwa powołana do reprezentowania jego interesów za granicą;
2. kobieta taktowna, umiejąca zachować się w każdej sytuacji;
3. rodzaj teczki na dokumenty;
4. wąski płaszcz bez paska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. szykowna teczka, zwykle na dokumenty
(1.2) kraw. rodzaj płaszcza o długich wąskich klapach
(1.3) polit. wysoka urzędniczka zajmująca się sprawami zagranicznymi lub działająca za granicą
(1.4) przen. pot. kobieta taktowna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.4) Wśród ludzi, którzy mnie znają uchodzę za wyjątkową dyplomatkę. Szkoda, że poznałeś mnie od gorszej strony.
Wiktionary
IPA: ˌdɨplɔ̃ˈmatka, AS: dyplõmatka
Wiktionary
rzecz. dyplomacja ż., dyplomatyczność ż., dyplomatyka ż.
:: fm. dyplomata m.
przym. dyplomatyczny
przysł. dyplomatycznie
Wiktionary
uroczystość wręczenia dyplomów absolwentom szkoły wyższej
SJP.pl
potocznie: mało inteligentny i nieudolny dyplomata lub polityk
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) pejor. polit. marny, głupi dyplomata, którego działania przynoszą szkodę
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w myśl zasad dyplomacji, zgodnie z dyplomacją
(1.2) pot. taktownie, z wyczuciem (o zachowaniu, postępowaniu)
Wiktionary
rzecz. dyplomacja ż., dyplomata m., dyplom mrz., dyplomatka ż.
przym. dyplomatyczny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dyplomatycznie
SJP.pl
1. dotyczący dyplomacji lub dyplomatów;
2. dotyczący dyplomatyki;
3. książkowo: odpowiedni, zręczny, taktowny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) polit. związany z dyplomacją lub dyplomatą
(1.2) przen. wyrażony z taktem, pomyślnie dla obu stron
(1.3) nauk. związany z dyplomatyką – nauką pomocniczą historii
Wiktionary
(1.1) Cyganie próbowali dotrzeć do najbliższej placówkaacówki dyplomatycznej Francji, aby złożyć swój protest.
(1.2) Ta dyplomatyczna dysputa nie wniosła niczego nowego.
Wiktionary
IPA: ˌdɨplɔ̃maˈtɨt͡ʃnɨ, AS: dyplõmatyčny
Wiktionary
rzecz. dyplomata m., dyplomatka ż., dyplom m., dyplomatyka ż., dyplomacja ż.
przysł. dyplomatycznie
Wiktionary
(1.2) układny, kompromisowy, taktowny, zręczny
Wiktionary
1. pracownik naukowy zajmujący się dyplomatyką;
2. dawniej: dyplomata
SJP.pl
nauka historii zajmująca się badaniem dokumentów, zwłaszcza średniowiecznych
SJP.pl
Nie mylić z: Dyplomacja.
Dyplomatyka (od gr. diplōma, a to z łac. diploma = "podwójnie złożony") – nauka badająca dokumenty od strony krytyki naukowej, czyli określająca przydatność zachowanych dokumentów do badań historycznych. Pozwala m.in. wykryć falsyfikaty oraz ustalić procedury prawne i administracyjno-kancelaryjne stosowane przy powstawaniu dokumentów.
Wikipedia
książkowo: postępować dyplomatycznie, tak, aby nikogo nie urazić
SJP.pl
zdrobniale: dyplom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dyplom
Wiktionary
(1.1) To nie dyplom, lecz tylko mały dyplomik.
Wiktionary
rzecz. dyplom m.
Wiktionary
mający dyplom ukończenia jakiejś uczelni, szkoły itp.
SJP.pl
przestarzale: wydawać (wydać) komuś dyplom
SJP.pl
związany z uzyskaniem dyplomu
SJP.pl
potocznie: praca dyplomowa
SJP.pl
dwie jednakowe stopy wierszowe traktowane jako jedna całość
SJP.pl
Dypodia – wers złożony z dwóch stóp. W wierszu polskim występują w czystej postaci dypodie:
Dypodia daktyliczna SssSss w wierszu polskim nie występuje, jest natomiast naturalna w poezji czeskiej. W praktyce w wierszu polskim funkcjonują dypodia daktyliczna katalektyczna SssSs i dypodia anapestyczna hiperkatalektyczna ssSssSs.
Wikipedia
osoba cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomaniak, dipsomaniak, dipsoman
SJP.pl
okresowa potrzeba picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dipsomania
SJP.pl
kobieta cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomanka, dipsomanka
SJP.pl
osoba cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dipsomaniak, dypsoman, dipsoman
SJP.pl
kobieta cierpiąca na okresową potrzebę picia alkoholu lub zażywania narkotyków; dypsomaniaczka, dipsomanka
SJP.pl
bylina z rodziny rutowatych; dyptan
SJP.pl
bylina z rodziny rutowatych; dyptam
SJP.pl
świątynia grecka, w której naos otoczony był dwoma rzędami kolumn; dipteros
SJP.pl
zjawisko morfologiczne polegające na ograniczeniu deklinacji tylko do dwóch przypadków: niezależnego i zależnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) jęz. cecha języka polegająca na istnieniu tylko dwóch przypadków
Wiktionary
dyptyk;
1. zamykana tabliczka do pisania;
2. przenośny ołtarzyk składający się z dwóch skrzydeł;
3. dwuczęściowy utwór literacki o powiązanej treści;
4. dwuskrzydłowa górna część ołtarza
SJP.pl
dyptych;
1. zamykana tabliczka do pisania;
2. przenośny ołtarzyk składający się z dwóch skrzydeł;
3. dwuczęściowy utwór literacki o powiązanej treści;
4. dwuskrzydłowa górna część ołtarza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. dwuczęściowy, dwuskrzydłowy ołtarz
(1.2) liter. dwuczęściowe, połączone tematycznie dzieło, utwór literacki lub filmowy
(1.3) szt. dwuczęściowe malowidło lub płaskorzeźba
(1.4) hist. w starożytności dwie tabliczki połączone zawiasami, zamykające się jak książka
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈdɨptɨk, AS: dyptyk
Wiktionary
rzecz. dyptych
przym. dyptykowy
Wiktionary
(1.1) dyptych
(1.2) dyptych
(1.3) dyptych
(1.4) dyptych
Wiktionary
→ dyptyk
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dyptyku
Wiktionary
rzecz. dyptyk mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczn. dyrektor szkoły
Wiktionary
(1.1) Matematyk krzyczał, że wszystkim wstawi pały, a potem wysłał nas do dyra.
(1.1) Nawet nie było wiadomo, czy Pantyka jest jeszcze u dyra, czy już wyszedł. W takiej niepewności przeszły wszystkie lekcje.
Wiktionary
IPA: dɨr, AS: dyr
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorka ż., dyrektorstwo n., dyra ż., dyro ż., dyrcia ż., dyrcio mos., dyrekcja ż., dyrektorostwo n.
przym. dyrektorski
Wiktionary
(1.1) dyrektor, dyro
Wiktionary
skrót od: dyrektor; dyrekt.
SJP.pl
skrót
(1.1) = adm. dyrektor
(1.2) = muz. dyrygent
Wiktionary
(1.1) Zażalenie skierowałem do dyr. naczelnego komunikacji miejskiej.
(1.2) Dzisiejszy koncert poprowadzi dyr. filharmonii wiedeńskiej.
Wiktionary
IPA: dɨˈrɛktɔr, AS: dyrektor
Wiktionary
potocznie: dyrektorka; dyrka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczn. dyrektorka
Wiktionary
(1.1) Przestań dogadywać Zielińskiemu na lekcji, zobaczysz, że powie wszystko dyrze.
(1.1) Dyra chce widzieć: Blajera, Sobkowskiego i Hajdusa.
Wiktionary
rzecz. dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m.
:: fm. dyro m.
przym. dyrektorski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) uczn. pieszcz. dyrektorka
Wiktionary
(1.1) Zaprosiliśmy dyrcię na studniówkę.
Wiktionary
rzecz. dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyr m., dyro m., dyra ż.
:: fm. dyrcio m.
przym. dyrektorski
Wiktionary
(1.1) dyrektorka, dyra
Wiktionary
potocznie: dyrektor; dyrek, dyro
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczn. pieszcz. dyrektor
Wiktionary
(1.1) Dyrcio nie pojawił się na apelu.
(1.1) Laski wręczyły dyrciowi bukiet róż z okazji Dnia Nauczyciela.
Wiktionary
rzecz. dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyr m., dyro m., dyra ż.
:: fż. dyrcia ż.
przym. dyrektorski
Wiktionary
(1.1) dyrektor, dyr, dyro
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
podbiegać drobnymi kroczkami
SJP.pl
podbiegać drobnymi kroczkami
SJP.pl
dyrdymała, głupstwo; potocznie:
1. drobiazg, coś mało ważnego;
2. coś bezsensownego; bzdura, brednia
SJP.pl
dyrdymał, głupstwo; potocznie:
1. drobiazg, coś mało ważnego;
2. coś bezsensownego; bzdura, brednia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zwykle w lm.: coś nieważnego, nieistotnego, błahego lub bezsensownego, drobiazg bez znaczenia
Wiktionary
(1.1) – Ale nie przyjechałeś tutaj przecież po to, żeby słuchać takich dyrdymałów, prawda?
(1.1) Dzięki chorobie nauczyłem się doceniać małe rzeczy, a jednocześnie nie przejmować się każdą dyrdymałą.
Wiktionary
rzecz. zdrobn. dyrdymałka
Wiktionary
(1.1) głupstwo
Wiktionary
pot. rzecz nieważna, głupstwo
SJP.pl
potocznie: dyrektor; dyro, dyrcio
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. zespół osób kierujących jakąś instytucją lub przedsiębiorstwem, na którego czele stoi dyrektor;
2. sprawowanie funkcji dyrektora;
3. sprawowanie funkcji dyrygenta i kierownika chóru lub orkiestry;
4. kierownictwo okręgu administracyjnego podległego ministerstwu;
5. przestarzałe: kierowanie, zarządzanie, dyrygowanie czymś;
6. dawniej: kierunek;
7. dawniej: nauczanie, uczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) adm. grupa osób zarządzających instytucją z dyrektorem na czele
(1.2) zarz. sprawowanie obowiązków dyrektorskich
(1.3) siedziba dyrekcji (1.1)
(1.4) muz. pełnienie funkcji zarządzającego orkiestrą lub zespołem śpiewaczym
(1.5) adm. władze okręgu administracyjnego bezpośrednio zależnego od ministerstwa
(1.6) daw. kierunek
(1.7) daw. szkolnictwo odbywające się w domu
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Powinieneś iść z tą sprawą do dyrekcji.
(1.3) Nad wejściem do dyrekcji zawieszono transparent.
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorka ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo n., dyro m., dyra ż., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m., dyrektorowanie n.
przym. dyrektorski
Wiktionary
związany z dyrekcją
SJP.pl
skrót od: dyrektor; dyr.
SJP.pl
osoba zarządzająca i odpowiadająca za prowadzony przez siebie zakład administracyjny lub inną jednostkę strukturalną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba zarządzająca jakąś instytucją
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) kobieta zarządzająca jakąś instytucją
Wiktionary
Dyrektor (z dirigere „kierować“) – osoba kierująca pracą instytucji lub przedsiębiorstwa.
Wikipedia
(1.1) Bez pozwolenia dyrektora nie wolno ci podjąć takiej decyzji.
(2.1) W tej sprawie musisz pójść do naszej dyrektor.
(2.1) Żona Kowalskiego jest dyrektorem szkoły.
Wiktionary
IPA: dɨˈrɛktɔr, AS: dyrektor
Wiktionary
rzecz. dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyro m., dyra ż., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m.
:: fż. dyrektorka ż.
przym. dyrektorski
czas. dyrektorować
Wiktionary
(1-2) skr. dyr.
(1.1) kierownik, manager, menedżer, szef
(2.1) dyrektorka, kierowniczka, menedżerka, szefowa
Wiktionary
kobieta zarządzająca i odpowiadająca za prowadzony przez siebie zakład administracyjny lub inną jednostkę strukturalną
SJP.pl
1. dokument kościelny zawierający przepisy i ustalenia dotyczące organizacji, formacji i działalności ekumenicznej;
2. wskazówki co do oprawiania mszy świętej i głoszenia homilii, ujęte w formę kalendarza;
3. dawniej: dyrekcja, zarząd, kierownictwo; dyrektoria
SJP.pl
1. dotyczący dyrektoriatu;
2. dawniej: odnoszący się do dyrektora, dyrekcji
SJP.pl
1. w okresie Wielkiej Rewolucji Francuskiej: pięcioosobowy organ najwyższej władzy;
2. okres trwania tej władzy;
3. ustrój Francji w latach 1795-99;
4. styl w sztuce francuskiej, związany z tym okresem;
5. w niektórych krajach: najwyższy kolegialny organ władzy w kraju lub organizacji
SJP.pl
Dyrektoriat (fr. "Directoire") – pięcioosobowy rządowy organ egzekutywy w schyłkowym okresie rewolucji francuskiej (1789–1799), ustanowiony w 1795 r. przez Konwent Narodowy, który następnie, na mocy konstytucji roku III rozwiązał i przekształcił w dwuizbowy parlament złożony z Rady Starszych i Rady Pięciuset. Funkcjonował do przewrotu 18 brumaire’a, dokonanego 18 brumaire’a VIII roku Republiki (tj. 9 XI 1799) przez Napoleona Bonapartego.
Wikipedia
1. dokument kościelny zawierający przepisy i ustalenia dotyczące organizacji, formacji i działalności ekumenicznej;
2. wskazówki co do oprawiania mszy świętej i głoszenia homilii, ujęte w formę kalendarza;
3. dawniej: dyrekcja, zarząd, kierownictwo; dyrektoria
SJP.pl
Dyrektorium – kolegialne ciało zarządzające zakonem krzyżackim w latach 1662–1664.
Dyrektorium było nadzwyczajnym zarządem zakonu krzyżackiego powołanym po śmierci wielkiego mistrza Leopolda Wilhelma Habsburga z powodu małoletniości jego koadiutora, arcyksięcia Karola Józefa Habsburga.
Wikipedia
kobieta zarządzająca i odpowiadająca za prowadzony przez siebie zakład administracyjny lub inną jednostkę strukturalną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) forma żeńska od: dyrektor
Wiktionary
(1.1) Widziałem ją, jak plotkowaćotkowała o nowej dyrektorce.
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɛkˈtɔrka, AS: dyrektorka
Wiktionary
zob. dyrektor.
Wiktionary
dyrektor z żoną
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) dyrektor z małżonką
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) stanowisko dyrektora
Wiktionary
(1.1) Wynajęli dyrektorostwu swój domek przy plażaaży w Pobierowie.
(1.1) Zaprosiła dyrektorostwo na wesele syna.
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorka ż., dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyro m., dyra ż., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m.
przym. dyrektorski
Wiktionary
(1.1) dyrektorstwo
Wiktionary
dawniej, dziś potocznie: żona dyrektora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żona dyrektora
Wiktionary
(1.1) Wiele czasu zajmowało jej dziecko, […], resztę pochłaniały bale, stroje, no i dom, gdyż mąż rzeczywiście codziennie zapraszał, kogo się tylko dało, przeważnie młodzież, która nadskakiwała pięknej pani dyrektorowej.
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) sprawowanie funkcji dyrektora
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorek m., dyrektorka ż., dyrektorowa ż., dyrekcja ż., dyrektorstwo n.
czas. dyrektorować ndk.
przym. dyrektorski
Wiktionary
potocznie: pełnić funkcję dyrektora; dyrektorzyć
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) pełnić funkcję dyrektora
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorowanie n., dyrektorstwo n./mos.
przym. dyrektorski
Wiktionary
→ dyrektor
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dyrektorem, dotyczący dyrektora lub jego funkcji
Wiktionary
(1.1) Stanowiska dyrektorskie obsadzano według pewnego tajemniczego klucza.
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorka ż., dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyro m., dyra ż., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m., dyrektorowanie n.
czas. dyrektorować
Wiktionary
urząd, stanowisko dyrektora
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zarz. sprawowanie funkcji dyrektora
(1.2) dyrektor z małżonką
Wiktionary
(1.1) Powróciwszy do Bytomia, objął dyrektorstwo Opery Śląskiej.
(1.2) Nasze dyrektorstwo poleciało do Tel Awiwu.
Wiktionary
rzecz. dyrektor m., dyrektorka ż., dyrekcja ż., dyrektorostwo nmos., dyro m., dyra ż., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m., dyrektorowanie n.
przym. dyrektorski
czas. dyrektorować
Wiktionary
(1.2) dyrektorostwo
Wiktionary
z nacechowaniem ekspresywnym (ujemnym) o dyrektorce
SJP.pl
potocznie: być dyrektorem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dom dyrektora
Wiktionary
dawniej: córka dyrektora
SJP.pl
sprawowanie funkcji dyrektora
SJP.pl
rozkaz, instrukcja lub norma postępowania nakazująca określone zasady działania; wytyczna, zalecenie, nakaz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. regulacja prawna, zarządzenie dot. danej kwestii
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Firma została ukarana grzywną w wysokości 250 000 zł za naruszenie przepisów dyrektywy o ochronie żywych zwierząt podczas transportu.
Wiktionary
przym. dyrektywny, dyrektywalny
Wiktionary
(1.1) wytyczna, zalecenie, zarządzenie
Wiktionary
realizowany za pomocą dyrektyw - reguł postępowania; dyrektywny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dyktujący prawidła, metody bądź sposoby postępowania
Wiktionary
rzecz. dyrektywa ż.
przym. dyrektywny
Wiktionary
(1.1) preskryptywny, nakazowy, normatywny
Wiktionary
obowiązkowość, stanowienie i wyznaczanie zasad działania
SJP.pl
dający wskazówki, wytyczający postępowanie, wskazujący
SJP.pl
potocznie: dyrektor; dyro, dyrcio
SJP.pl
potocznie: dyrektor; dyrek, dyrcio
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) uczn. dyrektor
Wiktionary
(1.1) Pierwszaki śmiały się z dyra śpiącego na lekcji.
(1.1) Dyro chce widzieć: Blajera, Pileckiego i Hajdusa.
Wiktionary
rzecz. dyrekcja ż., dyrektorstwo n., dyrektorostwo nmos., dyrcio m., dyrcia ż., dyr m.
:: fż. dyra ż.
przym. dyrektorski
Wiktionary
(1.1) dyrektor, dyr
Wiktionary
skrót od: dyrygent
SJP.pl
związany z dyrygentem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dyrygentem, dotyczący dyrygenta
Wiktionary
(1.1) Dyrygent (…) pokazał nam swoją indywidualność artystyczną i wysokiej klasy technikę dyrygencką.
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɨˈɡɛ̃nt͡sʲci, AS: dyrygẽncʹḱi
Wiktionary
rzecz. dyrygent mos., dyrygentka ż., dyrygowanie n., dyrygentura ż.
czas. dyrygować ndk.
Wiktionary
osoba kierująca wykonaniem utworu muzycznego przez chór lub orkiestrę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. człowiek, który kieruje wykonaniem utworu przez zespół muzyczny;
(1.2) przen. pejor. człowiek, który lubi rozkazywać ludziom
Wiktionary
Dyrygent – osoba kierująca zespołami muzycznymi, takimi jak orkiestry symfoniczne, orkiestry smyczkowe, orkiestry dęte, jazzowe big-bandy, zespoły kameralne, chóry, zespoły wokalne, zespoły wokalno-instrumentalne, a także kierująca wykonaniami oper i spektakli muzycznych.
Wikipedia
(1.1) Używając ustalonych wcześniej gestów, dyrygent pokazuje orkiestrze, jak należy grać.
(1.1) Chór uważnie patrzył na dyrygenta i czekał na znak, kiedy zacząć śpiewać.
(1.2) Też mi się dyrygent znalazł!
Wiktionary
IPA: dɨˈrɨɡɛ̃nt, AS: dyrygẽnt
Wiktionary
rzecz. dyrygowanie n., dyrygentura ż.
:: fż. dyrygentka ż.
czas. dyrygować
przym. dyrygencki
Wiktionary
→ dyrygent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. kobieta, która dyryguje orkiestrą lub chórem
(1.2) przen. pejor. kobieta, lubiąca kierować wszystkim, rozkazywać innym, mówić co mają robić, czasem wysługująca się innymi
Wiktionary
(1.1) Kiedy w orkiestronie pojawiła się dyrygentka, widzowie powitali ją gromkimi brawami.
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɨˈɡɛ̃ntka, AS: dyrygẽntka
Wiktionary
rzecz. dyrygowanie n., dyrygentura ż.
:: fm. dyrygent mos.
czas. dyrygować
przym. dyrygencki
Wiktionary
1. umiejętność, sztuka dyrygowania
2. klasa w szkole muzycznej, wydział w konserwatorium kształcący dyrygentów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. sztuka dyrygowania
(1.2) muz. stanowisko dyrygenta
(1.3) muz. klasa w szkole muzycznej lub wydział w konserwatorium kształcące dyrygentów
Wiktionary
(1.1) Polskie uczelnie muzyczne kształcą dyrygentów w zakresie specjalności: dyrygentura chóralna oraz dyrygentura symfoniczno-operowa.
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɨɡɛ̃nˈtura, AS: dyrygẽntura
Wiktionary
rzecz. dyrygowanie n., dyrygent mos., dyrygentka ż.
czas. dyrygować
przym. dyrygencki
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) muz. kierowanie występem chóru lub orkiestry poprzez gesty wykonywane rękoma
(1.2) przen. wydawanie innym poleceń, nakazów, rozkazów w sposób energiczny i nie budzący sprzeciwu
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɨɡɔˈvãɲɛ, AS: dyrygovãńe
Wiktionary
rzecz. dyrygent mos., dyrygentka ż., dyrygentura ż., podyrygowanie n., zadyrygowanie n.
czas. dyrygować ndk., podyrygować dk., zadyrygować dk.
przym. dyrygencki
Wiktionary
(1.2) komenderowanie, rozstawianie po kątach
Wiktionary
1. kierować chórem lub orkiestrą podczas przygotowywania i wykonywania utworu muzycznego;
2. autorytatywnie zarządzać czyjąś pracą lub postępowaniem
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) muz. kierować zespołem muzycznym, podczas wykonywania jakiegoś utworu
(1.2) pot. przen. pejor. kierować innymi; mówić im, co mają robić
Wiktionary
(1.1) Podczas premiery nowej symfonii orkiestrą dyrygował sam kompozytor.
(1.2) Ciągle wszystkimi dyrygujesz, ale sama nie pracujesz!
(1.2) Nie dyryguj mną! Sama wiem, co mam robić!
Wiktionary
IPA: ˌdɨrɨˈɡɔvat͡ɕ, AS: dyrygovać
Wiktionary
rzecz. dyrygent mos., dyrygentka ż., dyrygentura ż., dyrygowanie n., podyrygowanie n., zadyrygowanie n.
czas. podyrygować dk., zadyrygować dk.
przym. dyrygencki
Wiktionary
(1.2) rozkazywać
Wiktionary
jednoczesne obniżanie i podwyższanie tego samego składnika akordu lub linii melodycznej
SJP.pl
firma produkująca nośniki danych oraz akcesoria komputerowe
SJP.pl
Dysan Corporation – amerykańskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją magnetycznych nośników pamięci: dyskietek, taśm magnetycznych, a także płyt CD/DVD. Działało w latach 1973–1984.
Firma Dysan została przejęta przez Xidex Magnetics.
Wikipedia
zaburzenie mowy polegające na niewyraźnym wymawianiu głosek; dyzartia
SJP.pl
w psychologii: sposób postrzegania wewnętrznych wizji lub doznań jako zjawisk zewnętrznych
SJP.pl
zaburzenie autonomicznego układu nerwowego
SJP.pl
Dy
Wikipedia
spadek kursu dewiz, papierów wartościowych poniżej ich wartości nominalnej; dyzażio; disagio; disaggio
SJP.pl
zaburzenia składu mikroflory ustroju, powodujące zachwianie równowagi pomiędzy nią a wnikającymi z zewnątrz drobnoustrojami
SJP.pl
zespół zmian fizjologicznych wywołanych dekompresją, spadkiem zewnętrznego ciśnienia
SJP.pl
patologiczne zaburzenie równowagi mikroflory jelitowej, przyczyniające się do rozwoju raka trzustki, płuc i jelita grubego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie równowagi mikrobioty jelitowej
Wiktionary
Dysbioza ( dysbiosis) – termin używany w naukach biomedycznych na określenie zmian w składzie i/lub funkcjach mikrobioty (zbioru mikroorganizmów zasiedlających dane środowisko), które są powiązane ze stanem chorobowym albo z zaburzeniem równowagi fizjologicznej gospodarza. Pojęcie to bywa stosowane w odniesieniu do różnych „miejsc” organizmu (m.in. jelit, jamy ustnej, dróg oddechowych, skóry czy pochwy), a nie tylko do mikrobioty jelitowej.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dyscernować.
Wiktionary
czas. dyscernować ndk.
Wiktionary
czasownik
(1.1) odróżniać, rozróżniać
Wiktionary
rzecz. dyscernowanie n.
Wiktionary
w medycynie: osobnik niezdolny do odróżniania okiem niektórych barw; daltonista, achromatop
SJP.pl
niezdolność do odróżniania okiem niektórych barw; daltonizm, achromatopsja, barwoślepota
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie pigmentacji skóry
Wiktionary
IPA: dɨsˈxrɔ̃mʲja, AS: dysχrõmʹi ̯a
Wiktionary
przym. dyschromiczny
Wiktionary
1. zasady regulujące sposób zachowania, postępowanie w określonym środowisku, w danej grupie ludzkiej; porządek, posłuszeństwo, posłuch, subordynacja;
2. stan uporządkowania czyjegoś sposobu postępowania, systemu wartości; rygor moralny, samokontrola;
3. określona dziedzina wiedzy, nauki, techniki tip.; gałąź, obszar, zakres;
4. dawniej: rodzaj rózgi zakończonej kilkoma pasami rzemiennymi, używanej do wymierzania kar cielesnych, zwłaszcza w szkole; batog, kańczug
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rygorystyczne zasady postępowania
(1.2) dział nauki, techniki itp.
(1.3) rodzaj uprawianego sportu
(1.4) przest. bat o kilku rzemieniach
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W kontekście wojskowym uważa się za dyscyplinę to, że zespół żołnierzy lub pojedynczy żołnierz wykonują dane im rozkazy lub instrukcje.
(1.2) Głównymi dyscyplinami wchodzącymi w skład kognitywistyki są: neurobiologia, neuropsychologia, neurokognitywistyka, społeczna nauka poznawcza, psychologia poznawcza, informatyka, sztuczna inteligencja, robotyka kognitywna, językoznawstwo kognitywne, teoria obliczeń i teoria informacji, antropologia kulturowa, filozofia umysłu oraz wybrane działy logiki (zwłaszcza logika epistemiczna, doksastyczna, semantyka logiczna i teoria systemów dedukcyjnych z jej twierdzeniami limitacyjnymi).
(1.2) W większości krajów filozofia nie jest przedmiotem nauczanym w szkole średniej w ogóle, a nawet tam gdzie jest, jest wykładana raczej jako historia myśli niż dyscyplina do praktykowania i doskonalenia.
(1.3) W krajach anglosaskich golf jest jedną z najbardziej popularnych dyscyplin sportowych.
(1.4) On także (…), co mi się najmniej podobało, za rozmaite przestępstwa karcił nas jedną z pęka dyscyplin.
Wiktionary
IPA: ˌdɨst͡sɨˈplʲĩna, AS: dyscyplʹĩna
Wiktionary
rzecz. dyscyplinarka ż., dyscyplinowanie n., zdyscyplinowanie n.
:: zdrobn. dyscyplinka ż.
przym. dyscyplinarny, zdyscyplinowany, dyscyplinowany
czas. dyscyplinować ndk., zdyscyplinować dk.
przysł. dyscyplinarnie
Wiktionary
(1.1) rygor, subordynacja
(1.2) dziedzina, dział, specjalność
(1.4) batog, bizun, kańczug; przest. korbacz
Wiktionary
potocznie:
1. dyscyplinarne zwolnienie z pracy;
2. komisja dyscyplinarna;
3. postępowanie, które toczy się przed komisją dyscyplinarną; rozprawa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko komuś, kto popełnił wykroczenie służbowe
(1.2) pot. dyscyplinarne zwolnienie z pracy
Wiktionary
(1.2) Szef przyłapał Jacka na piciu w pracy i teraz grozi mu dyscyplinarka.
Wiktionary
IPA: ˌdɨst͡sɨplʲĩˈnarka, AS: dyscyplʹĩnarka
Wiktionary
rzecz. dyscyplina ż., dyscyplinowanie n., zdyscyplinowanie n.
czas. dyscyplinować ndk., zdyscyplinować dk.
przym. dyscyplinarny, dyscyplinowany
przysł. dyscyplinarnie
Wiktionary
dotyczący dyscypliny - zasad regulaminowych, porządkowych oraz ich przestrzegania
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) praw. odnoszący się do wykroczeń przeciwko dyscyplinie
Wiktionary
(1.1) Odmowa wykonania polecenia przełożonego o odsunięciu lub niedopuszczeniu do pełnienia służby pociąga za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną, wyjątkami są tu przypadki podyktowane charakterem służby lub względami bezpieczeństwa.
Wiktionary
rzecz. dyscyplinowanie n., dyscyplinarka ż., dyscyplina ż.
czas. zdyscyplinować dk., dyscyplinować ndk.
przym. dyscyplinowany
przysł. dyscyplinarnie
Wiktionary
zdrobnienie od: dyscyplina
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. dyscyplina
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dyscyplinować.
Wiktionary
rzecz. dyscyplina ż., zdyscyplinowanie n., dyscyplinarka ż.
czas. dyscyplinować ndk., zdyscyplinować dk.
przym. dyscyplinarny
przysł. dyscyplinarnie
Wiktionary
przymiotnik jakościowy
(1.1) przest. wykazujący się zdyscyplinowaniem
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: dyscyplinować
Wiktionary
rzecz. dyscyplina ż., dyscyplinarka ż., zdyscyplinowanie n.
przym. zdyscyplinowany, dyscyplinarny
Wiktionary
(1.1) zdyscyplinowany, posłuszny, karny
Wiktionary
zmuszać kogoś do przestrzegania zasad dyscypliny służbowej; subordynować, podporządkowywać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdyscyplinować)
(1.1) wprowadzać gdzieś dyscyplinę, porządek
(1.2) skłaniać, zmuszać kogoś do przestrzegania dyscypliny, porządku
Wiktionary
(1.1) Siebie powinniśmy dyscyplinować, poddawać cierpieniom, wystawiać na próby, obwiniać.
Wiktionary
rzecz. dyscyplina ż., dyscyplinarka ż., dyscyplinowanie n., zdyscyplinowanie n.
czas. zdyscyplinować dk.
przym. dyscyplinarny
przysł. dyscyplinarnie
Wiktionary
taki, który dyscyplinuje
SJP.pl
dawniej: uczeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. uczeń
Wiktionary
(1.1) Jakie tam akademie, jak dawne, i od kogo erygowane. (…) Jak zacni są tam dyscypułowie, jaki ich progres i w naukach aplikacja.
Wiktionary
1. rozcięcie ciała, otworzenie zwłok;
2. rozbiór krytyczny utworu przez rozłożenie na części
SJP.pl
Dy
Wikipedia
w semantyce: rozsadzanie sensu danych pojęć, prowadzące do braku integralności znaczenia
SJP.pl
1. rozprawa naukowa napisana zwykle dla stopnia naukowego;
2. dawniej: długa rozmowa, dyskusja, rozprawianie o czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nauk. rozprawa naukowa, zwykle pisana w celu otrzymania stopnia naukowego
(1.2) daw. poważna dysputa o charakterze naukowym
Wiktionary
Dysertacja – pisemna praca naukowa (praca dyplomowa) pisana w celu uzyskania stopnia naukowego, zazwyczaj w formie rozprawy. W Polsce napisanie i przedstawienie do recenzji dysertacji było warunkiem koniecznym otrzymania stopnia doktora i doktora habilitowanego. [] i jest możliwe uzyskanie stopnia na podstawie wcześniejszych publikacji.
Wikipedia
IPA: ˌdɨsɛrˈtat͡sʲja, AS: dysertacʹi ̯a
Wiktionary
przym. dysertacyjny
Wiktionary
związany z dysertacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nauk. związany z dysertacją
Wiktionary
(1.1) Trzecią formą jest program badań własnych finansowany dość skromnie ze środków Uczelni. Dotyczy on głównie prac dysertacyjnych, ale również innych – uwzględniając w miarę możliwości zainteresowania szerokiego grona pracowników.
Wiktionary
IPA: ˌdɨsɛrtaˈt͡sɨjnɨ, AS: dysertacyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dysertacja ż.
Wiktionary
autor dysertacji
SJP.pl
dawniej: prowadzić uczoną dysputę; dysputować, dyskutować
SJP.pl
zaburzenie połykania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie połykania;
Wiktionary
Dysfagia – termin medyczny określający utrudnione przechodzenie pokarmu z jamy ustnej przez przełyk do żołądka.
Wikipedia
lekkie, chwilowe zaburzenie mowy, brak koordynacji słów i trudność ułożenia ich w zdania mimo sprawności odpowiednich mięśni
SJP.pl
użycie dosadnego lub nieprzyzwoitego słowa albo wyrażenia w miejsce bardziej oględnego, mniej drażliwego; odwrotność eufemizmu
SJP.pl
Dysfemizm (z gr. "dysphēmismós", od "dys" „źle” i "phemi" „mówić”) – przeciwieństwo eufemizmu, zastąpienie przyzwoitego, oględnego, obojętnego słowa (wyrażenia) drażliwym, dosadnym, nieprzyzwoitym.
Wikipedia
gatunek jadowitego węża z rodziny połozowatych
SJP.pl
Dysfolid, boomslang, z jęz. afrikaans i jęz. niderlandzkiego – "boom" – "drzewo", "slang" – "wąż" ("Dispholidus typus") – gatunek jadowitego węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Wąż ten nie jest agresywny, ale swoim jadem może zabić nawet dorosłego człowieka.
Wikipedia
zaburzenie głosu w postaci chrypki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie głosu
Wiktionary
(1.1) Badając tego chorego zwróciłam uwagę na nieobecną miesiąc przedtem dysfonię.
Wiktionary
IPA: dɨsˈfɔ̃ɲja, AS: dysfõńi ̯a
Wiktionary
1. przygnębienie, złe samopoczucie, depresja;
2. niemożność odczuwania przyjemności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. zły nastrój występujący w zaburzeniach psychicznych, samopoczucie nacechowane drażliwością, skłonnością do agresji i czynów impulsywnych;
Wiktionary
Nie mylić z: Dysmorfofobia.
Dysforia ( δύσφορος, δυσ- "(dus-)" trudność, φέρω "(phérō)" znosić), nastrój depresyjno-dysforyczny, nastrój dysforyczny − głęboki stan zaniepokojenia lub niezadowolenia, przeciwieństwo euforii. Termin ten jest również powszechnie stosowany w odniesieniu do dysforii płciowej, której doświadczają osoby, których tożsamość płciowa nie jest zgodna z przypisaną im płcią.
Wikipedia
(1.1) Stwierdzono, że zaburzenia depresyjne wyrażają się głównie dysforią, a ponadto występują także różnego typu obrazy depresyjne, zwykle jednak o nietypowym obrazie klinicznym.
Wiktionary
IPA: dɨsˈfɔrʲja, AS: dysforʹi ̯a
Wiktionary
przym. dysforyczny
Wiktionary
→ dysforia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dysforią, dotyczący dysforii
Wiktionary
rzecz. dysforia ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) ekol. hydrol. o świetle rozproszonym, pozbawionym wartości dla rozwoju roślin przeprowadzających fotosyntezę
Wiktionary
1. nieprzystosowanie czegoś do pełnienia określonych celów, zadań, oczekiwań; zaburzenie, niedostosowanie;
2. w biologii: nieprawidłowe funkcjonowanie komórki, tkanki, narządu lub całego organizmu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nieprzystosowanie czegoś do pełnienia swojej funkcji
(1.2) med. nieprawidłowe działanie komórki, tkanki, narządu itd.
Wiktionary
Dy
Wikipedia
przym. dysfunkcyjny, dysfunkcjonalny
Wiktionary
nieprzystosowanie lub złe, nieprawidłowe przystosowanie czegoś do pełnienia określonych funkcji; niefunkcjonalność, dysfunkcyjność
SJP.pl
taki, który nie jest dostosowany lub jest nieprawidłowo dostosowany do celów, zadań, oczekiwań; niefunkcjonalny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) taki, który posiada dysfunkcje
Wiktionary
rzecz. dysfunkcja ż., dysfunkcjonalność ż.
przysł. dysfunkcjonalnie
przym. dysfunkcyjny
Wiktionary
nieprzystosowanie lub złe, nieprawidłowe przystosowanie czegoś do pełnienia określonych funkcji; niefunkcjonalność, dysfunkcjonalność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dysfunkcyjne
Wiktionary
przym. dysfunkcyjny
przysł. dysfunkcyjnie
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) charakteryzujący się dysfunkcją, nieprzystosowany do pełnienia określonych funkcji lub pełniący je nieprawidłowo
Wiktionary
(1.1) (…) wspieranie rozwoju dziecka z rodziny dysfunkcyjnej trzeba wzbogacić poprzez podejmowanie czynności społecznych zorientowanych na tworzenie instytucji, które prowadziłyby działania socjalne.
Wiktionary
rzecz. dysfunkcja ż., dysfunkcyjność ż.
przysł. dysfunkcjonalny
przysł. dysfunkcyjnie, dysfunkcjonalnie
przym. dysfunkcjonalny
Wiktionary
nieprawidłowa postać jajnika lub jądra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. med. nieprawidłowy rozwój jądra lub jajnika
Wiktionary
obniżenie lub zniekształcenie doznań smakowych
SJP.pl
zniekształcenie dźwięków mowy lub niemożność ich tworzenia jako efekt nieprawidłowej budowy narządów mowy
SJP.pl
dawniej: pozbawiany łask
SJP.pl
zaburzenia w umiejętności pisania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) częściowa lub całkowita utrata umiejętności pisania;
Wiktionary
Dysgrafia, agrafia ( α – nie, γραφο – piszę) – częściowa lub całkowita utrata umiejętności pisania, spowodowana mikrouszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego lub zaburzeniami ośrodkowych funkcji wzrokowych i słuchowych. Występuje w przypadkach uszkodzenia tylnych części drugiego lub trzeciego zakrętu czołowego półkuli lewej lub zakrętu nadbrzeżnego. Pismo dysgrafika jest nieestetyczne i nieczytelne.
Wikipedia
(1.1) Wczesne stwierdzenie dysgrafii daje większą szansę na zmniejszenie tego zaburzenia.
Wiktionary
IPA: dɨzˈɡrafʲja, AS: dyzgrafʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dysgrafik m.
przym. dysgraficzny
Wiktionary
(1.1) agrafia
Wiktionary
osoba cierpiąca na dysgrafię
SJP.pl
1. stan braku zgodności, zgody między jakimiś elementami całości; rozgardiasz, dysonans, nieład, konflikt;
2. w muzyce: brak odpowiedniości brzmieniowej pomiędzy dźwiękami muzycznymi; dysonans, zgrzyt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. brak harmonii zestawionych elementów
(1.2) muz. brak współbrzmienia dźwięków
Wiktionary
przym. dysharmonijny, dysharmoniczny
Wiktionary
(1.1) rozdźwięk, dysonans, rozbieżność
(1.2) rozdźwięk, dysonans
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dysharmoniczne
Wiktionary
przym. dysharmoniczny
przysł. dysharmonicznie
Wiktionary
w muzyce: taki, który narusza zasady harmonii, czyli współbrzmienia dźwięków muzycznych; nieharmoniczny, dysonansowy
SJP.pl
ogół cech charakteryzujących się brakiem wewnętrznej spójności, zgodności; konfliktowość, rozbieżność, niespójność
SJP.pl
pozbawiony harmonii, wykazujący brak wewnętrznej spójności, zgodności; nieharmonijny, rozbieżny, skłócony, niespójny
SJP.pl
1. utrata honoru, niesława;
2. zniewaga, obelga
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. ujma dla honoru
Wiktionary
rzecz. honor mrz.
czas. honorować
Wiktionary
(1.1) afront, despekt, dotknięcie, dyzgust, epitet, hańba, niesława, obelga, obraza, plama, policzek, poniżenie, ubliżenie, uchybienie, ujma, wstyd, zhańbienie, zmaza, zniewaga, znieważenie; stpol. zelżywość
Wiktionary
1. w logice: zdanie złożone z dwóch zdań połączonych spójnikiem "albo", prawdziwe pod warunkiem, że zachodzi najwyżej jedna z dwóch wskazanych w nich możliwości; zaprzeczenie koniunkcji; niewspółzachodzenie;
2. rozdzielenie, przerwa między częściami całości, np. obszarami występowania jakichś gatunków roślin lub zwierząt
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. krążek używany w sporcie do rzutów w dal; nazwa tej konkurencji;
2. chrząstka międzykręgowa;
3. element konstrukcyjny w kształcie okrągłej tarczy;
4. nośnik pamięci komputerowej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. przyrząd sportowy do rzucania na odległość w kształcie płaskiego, cienkiego koła;
(1.2) każdy przedmiot w kształcie dysku (1.1)
(1.3) inform. każdy nośnik danych w kształcie dysku (1.1)
(1.4) płyta kompaktowa
(1.5) anat. część kręgosłupa łącząca dwa kręgi;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zawodnik wzbudził podziw publiczności wrzucając dysk w trybuny.
(1.2) – Jak nazywają się te dyski na kołach samochodu? - Felgi.
(1.3) Kupiłem nowe dyski.
(1.4) Włóż dysk do odtwarzacza.
(1.5) Dziadkowi znów wypadł dysk.
Wiktionary
IPA: dɨsk, AS: dysk
Wiktionary
przym. dyskowy
Wiktionary
(1.2) talerz, płyta
(1.3) dyskietka
(1.4) dysk optyczny, płyta, CD
Wiktionary
1. środowiskowa nazwa np. karty o dziesięciu oczkach, monety dziesięciogroszowej; dyszka;
2. w gwarze młodzieżowej: dyskoteka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rel. daw. członek odłamu franciszkanów zapoczątkowanego w Hiszpanii;
Wiktionary
(1.1) Po dyskalceatach słuch zaginął.
Wiktionary
(1.1) franciszkanin, minoryta, brat mniejszy, bernardyn, obserwant, alkantaryn, amadeita
Wiktionary
zaburzenie umiejętności liczenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie umiejętności matematycznych;
Wiktionary
Dyskalkulia rozwojowa – zaburzenie zdolności wykonywania działań arytmetycznych. Uznaje się, że jest to specyficzne zaburzenie rozwojowe o podłożu środowiskowym lub genetycznym.
Dawniej dyskalkulią określano również podobne objawy wynikające z organicznego uszkodzenia mózgu, obecnie diagnozą określającą taki stan jest akalkulia.
Wikipedia
(1.1) Problem dyskalkulii nie dotyczy jedynie dzieci i młodzieży szkolnej, schorzenie to utrudnia życie na każdym etapie, utrudnia np. poruszanie się po mieście, ponieważ dyskalkulicy mają trudność w rozpoznawaniu numerów autobusów.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskalˈkulʲja, AS: dyskalkulʹi ̯a
Wiktionary
osoba z zaburzeniami umiejętności liczenia
SJP.pl
dawniej: dyszkant
SJP.pl
osoba obdarzona wysokim głosem chłopięcym i śpiewająca takim głosem; dyszkant, dyszkancista
SJP.pl
osoba prowadząca program muz. w radiu, telewizji, klubie muz. itp., utrzymująca kontakt z odbiorcami przez różne komentarze, niekoniecznie związane z muzyką; didżej; disc jockey
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. prezenter muzyczny w dyskotece
Wiktionary
(1.1) Lubię tego dyskdżokeja, bo puszcza fajną muzę.
Wiktionary
rzecz. disc jockey m., didżej mos.
Wiktionary
(1.1) disc jockey, didżej, DJ
Wiktionary
nieprawidłowe, przedwczesne lub niezupełne rogowacenie warstwy powierzchniowej naskórka, występujące w niektórych chorobach skóry
SJP.pl
Dyskeratoza (łac. "dyskeratosis") – patologiczne rogowacenie pojedynczych komórek w warstwach nabłonka wielowarstwowego płaskiego, w których fizjologicznie rogowacenie nie występuje (w warstwach poniżej warstwy rogowej). Jest charakterystyczną cechą histologiczną niektórych chorób skóry, np. choroby Dariera.
Wikipedia
wymienny dysk magnetyczny o niewielkiej pojemności, umożliwiający zapis i odczyt danych; dysk elastyczny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) inform. przenośny nośnik magnetyczny o niewielkiej pojemności, umożliwiający zarówno odczyt jak i zapis danych;
Wiktionary
Dyskietka, inaczej dysk miękki ( floppy disk) – dysk wymienny, przenośny nośnik magnetyczny o niewielkiej pojemności, umożliwiający zarówno odczyt, jak i zapis danych. Nośnikiem danych jest wirujący krążek z wytrzymałego tworzywa sztucznego (najczęściej mylaru – politereftalanu etylenu w postaci cienkiej folii) pokryty warstwą magnetyczną. Średnica krążka oraz ilość możliwych do zapisania danych stanowią podstawowe parametry dyskietki.
Wikipedia
(1.1) Zamiast dyskietki lepiej użyj pamięci USB.
(1.1) Przeczytać taką dyskietkę może tylko bardzo archaiczny komputer.
(1.1) Wymieniłam dwadzieścia dyskietek na jedną płytę kompaktową.
Wiktionary
IPA: dɨsʲˈcɛtka, AS: dysʹḱetka
Wiktionary
przym. dyskietkowy
Wiktionary
(1.1) dysk elastyczny, dysk miękki
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) inform. dotyczący dyskietki
(1.2) inform. zapisany na dyskietce
Wiktionary
rzecz. dyskietka ż.
Wiktionary
w medycynie: mimowolne, nieskoordynowane skurcze mięśni, powodujące szybkie ruchy kończyn, mięśni twarzy, języka itp.
SJP.pl
rzadko: przenośny odtwarzacz płyt kompaktowych; discman
SJP.pl
disco, disko;
1. dyskoteka;
2. muzyka dyskotekowa;
3. lokal, w którym tańczy się przy muzyce dyskotekowej;
4. dyskotekowy
SJP.pl
lekkoatleta rzucający dyskiem
SJP.pl
Dy
Wikipedia
lekkoatletka rzucająca dyskiem
SJP.pl
urządzenie na płyty kompaktowe, w których płyta zapisana cyfrowo odczytywana jest za pomocą wiązki lasera; laserofon, gramofon cyfrowy
SJP.pl
spis płyt nagranych przez muzyka lub zespół muzyczny; płytografia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) muz. zbiór nagrań muzycznych danego artysty; dorobek płytowy wykonawcy;
Wiktionary
Dyskografia ( discographie) – zbiór utworów nagranych przez danego artystę lub zespół muzyczny. Lista może zawierać również dodatkowe informacje, m.in. daty wydania, czy pozycje na listach przebojów.
Termin jest połączeniem dwóch wyrazów: „dysk” ( disc) – płyta fonograficzna, oraz „grafia” ( graphy) – pochodzi od greckiego przedrostka, który odnosi się do pisania.
Wikipedia
(1.1) W dyskografii Kayah znajdziemy utwory wykonywane w językach, po które rzadko sięgają inni polscy wokaliści m.in.: chiński, ladino czy romski.
Wiktionary
w kształcie dysku
SJP.pl
człowiek, który lubi chodzić na dyskoteki; dyskomuł
SJP.pl
kobieta, która lubi chodzić na dyskoteki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dyskomfort
Wiktionary
(1.1) To nie dyskomfort, lecz tylko mały dyskomforcik.
Wiktionary
rzecz. dyskomfort m.
Wiktionary
poczucie niedogodności, złego samopoczucia, braku zadowolenia z czegoś; frustracja, żal, gorycz, nieukontentowanie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) uczucie braku zaspokojenia wygody, komfortu
(1.2) złe samopoczucie
Wiktionary
(1.1) Zmiana czasu nie zagraża zdrowiu, chociaż u części ludzi powoduje uczucie dyskomfortu.
(1.2) Wciąż odczuwasz dyskomfort w żołądku?
Wiktionary
rzecz. dyskomforcik mrz., komfort mrz.
przym. niekomfortowy
Wiktionary
taki, który wywołuje dyskomfort, czyli poczucie niedogodności, złego samopoczucia, braku zadowolenia z czegoś; niekomfortowy
SJP.pl
1. stały bywalec dyskotek; dyskoman;
2. człowiek słuchający muzyki disco (rzadziej disco polo)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dyskont
Wiktionary
(1.1) To nie dyskont, lecz tylko mały dyskoncik.
Wiktionary
rzecz. dyskont m.
Wiktionary
1. różnica między niższą ceną sprzedaży a wyższą ceną nominalną, wykupu przez emitenta, stanowiąca zysk inwestora; dyskonto
2. sklep samoobsługowy mający w ofercie wybrane produkty po dużo niższych cenach niż inne sklepy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. sklep samoobsługowy o ograniczonym asortymencie, oferujący towar w niższych cenach niż konkurencja;
Wiktionary
IPA: ˈdɨskɔ̃nt, AS: dyskõnt
Wiktionary
rzecz. dyskontowanie n., zdyskontowanie n.
:: zdrobn. dyskoncik m.
czas. dyskontować ndk., zdyskontować dk.
przym. dyskontowy
Wiktionary
w bankowości: osoba przeprowadzająca operacje dyskontowe
SJP.pl
Dyskonter – osoba podająca weksel do dyskonta. Najczęściej dyskonterem jest posiadacz weksla, który chce uzyskać środki pieniężne jeszcze przed terminem płatności weksla. W większości przypadków dyskontariuszem jest bank lub inny podmiot gospodarczy świadczący tego typu usługi. Czynności dyskonta weksli nie są czynnościami bankowymi (o ile nie wykonuje ich bank).
Wikipedia
różnica między niższą ceną sprzedaży a wyższą ceną nominalną, wykupu przez emitenta, stanowiąca zysk inwestora; dyskont
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) bank. operacja zakupu przez bank weksli lub papierów wartościowych przed terminem ich płatności za niższą stawkę
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dyskontowanie n., zdyskontowanie n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dyskontować.
Wiktionary
rzecz. zdyskontowanie n., dyskonto n., dyskont mrz.
czas. dyskontować ndk., zdyskontować dk.
przym. dyskontowy
Wiktionary
1. wykorzystywać jakiś fakt lub jakieś okoliczności dla siebie pomyślne;
2. porównywać wartości pieniężne w różnych okresach;
3. realizować weksel lub inne papiery wartościowe przed terminem ich płatności, z odliczeniem dyskonta
SJP.pl
związany z dyskontem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dyskontem, dotyczący dyskontu
Wiktionary
rzecz. dyskont m., dyskontowanie n., zdyskontowanie n.
Wiktionary
zaprzestanie kontynuowania czegoś
SJP.pl
uszkodzenie dysku międzykręgowego w chorobie zwyrodnieniowej kręgosłupa
SJP.pl
Dy
Wikipedia
zabawka zmieniająca się z dysku w piłkę w czasie lotu
SJP.pl
zaburzenie we wzajemnym układzie warstw skalnych spowodowane ruchami tektonicznymi lub erozją
SJP.pl
wyznawca dyskordianizmu - parodii religii stworzonej w latach 50. XIX wieku w USA
SJP.pl
parodia religii stworzona w latach 50. XIX wieku w USA
SJP.pl
Dyskordianizm (ang. "discordianism") – religia lub parodia religii stworzona około roku 1958 przez Kerry'ego Thornleya i Gregory'ego Hilla. Nazwa „dyskordianizm” pochodzi od rzymskiej bogini Dyskordii (grecka Eris). Kult ten sprzeciwia się autorytetom, regułom i tradycji.
Wikipedia
wyznawczyni dyskordianizmu - parodii religii stworzonej w latach 50. XIX wieku w USA
SJP.pl
1. płytoteka
2. zabawa dla młodzieży
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zabawa młodzieżowa, na której się tańczy przy muzyce
(1.2) lokal, w którym się odbywają dyskoteki (1.1);
(1.3) przest. płytoteka
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Gdybyś dbał o zdrowie, to nie leżałbyś w domu, a bawiłbyś się z dziewczętami na dyskotece.
(1.2) Idziemy z nimi do dyskoteki.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskɔˈtɛka, AS: dyskoteka
Wiktionary
przym. dyskotekowy
Wiktionary
(1.1) środ. wstrząsy
(1.3) płytoteka
Wiktionary
potocznie: uczestnik lub wielbiciel dyskotek
SJP.pl
1. związany z dyskoteką;
2. potocznie: rozrywkowy, zabawowy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dyskoteką, dotyczący dyskoteki
Wiktionary
(1.1) Na scenie prezentowały się zespoły folklorystyczne, tańca dyskotekowego.
(1.1) Dziewczęta prezentowały się w strojach wieczorowych i dyskotekowych.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskɔtɛˈkɔvɨ, AS: dyskotekovy
Wiktionary
rzecz. dyskoteka ż.
Wiktionary
przypominający dysk
SJP.pl
rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych; paletka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) icht. nazwa systematyczna|Symphysodon discus|Heckel|ref=tak., ryba z rodziny pielęgnicowatych występująca w dorzeczu Amazonki;
Wiktionary
(1.1) Popularnymi w hodowli akwaryjnej są południowoamerykańskie dyskowce.
Wiktionary
rzecz. dysk mrz.
przym. dyskowy
Wiktionary
(1.1) war. paletka dyskowiec, dyskowiec właściwy
Wiktionary
związany z dyskiem
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dyskiem
Wiktionary
rzecz. dysk m., dyskowiec mzw.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) med. związany z nieprawidłowym funkcjonowaniem organizmu lub jego części bądź je wykazujący
Wiktionary
(1.1) […] mimo iż, z przyrody swojej, nie należał do najzdrowszych i żołądek miał nieco dyskratyczny.
Wiktionary
rzecz. dyskrazja ż.
Wiktionary
minerał srebrzystobiały lub kremowy, antymonek srebra
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) miner. minerał z grupy antymonków, antymonek srebra, srebrzystobiały, metaliczny minerał;
Wiktionary
Dyskrazyt – minerał z grupy antymonków. Nazwa pochodzi od gr. δυσκράσις ("diskrasis") = „zły stop”.
Wikipedia
przym. dyskrazytowy
Wiktionary
1. niewtrącanie się w sprawy innych; takt; delikatność;
2. dochowanie tajemnicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdolność zachowywania tajemnic
Wiktionary
(1.1) Na wstępie mojego listu proszę o dyskrecję, bo sprawa jest osobistej natury.
Wiktionary
rzecz. dyskretność ż.
przym. dyskretny
przysł. dyskretnie
Wiktionary
1. poufny, dyskretny;
2. pozostawiony do decyzji
SJP.pl
dawniej: utrata zaufania, niełaska
SJP.pl
utrata wiarygodności, podważenie autorytetu; kompromitacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. ośmieszenie kogoś, podważenie jego autorytetu
Wiktionary
Dyskredytacja – rodzaj krytyki, która:
Wikipedia
rzecz. dyskredytowanie n., zdyskredytowanie n.
czas. dyskredytować ndk., zdyskredytować dk.
Wiktionary
przedstawiać w złym świetle, podważać autorytet, kompromitować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdyskredytować)
(1.1) przedstawiać w złym świetle; próbować pozbawiać kogoś lub coś zaufania, autorytetu albo dobrej opinii
Wiktionary
(1.1) Fałszywe informacje mogą dyskredytować uczciwego człowieka.
Wiktionary
rzecz. dyskredytacja ż.
Wiktionary
rozbieżność, sprzeczność, niezgodność
SJP.pl
1. małe lusterko do pozwalające na dyskretne szminkowanie ust;
2. mała firanka sięgająca zwykle do połowy szyby; zazdrostka;
3. dawniej: starsza osoba towarzysząca młodej kobiecie dla przyzwoitości; przyzwoitka
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób dyskretny
(1.2) mat. w sposób nieciągły
Wiktionary
rzecz. dyskretność ż., dyskrecja ż.
przym. dyskretny
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dyskretnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dyskretny
SJP.pl
damskie etui na podpaski, wkładki, tampony itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dyskretne; cecha tych, którzy są dyskretni
Wiktionary
rzecz. dyskrecja ż.
przym. dyskretny
przysł. dyskretnie
Wiktionary
1. dochowujący tajemnicy, niewtrącający się do cudzych spraw; taktowny;
2. mający pozostać tajemnicą;
3. nierzucający się w oczy, ledwo zauważalny; delikatny, cichy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zachowujący tajemnice i taktowny
(1.2) taki, który nie rzuca się w oczy
(1.3) mat. przyjmujący wartości z przeliczalnego zbioru
Wiktionary
(1.1) Ania jest wspaniałą przyjaciółką, dyskretną i lojalną.
(1.2) Ja bym tu dał jakiś dyskretny akcent kolorystyczny.
(1.3) Widmo operatora jest zdegenerowane i dyskretne.
Wiktionary
IPA: dɨsˈkrɛtnɨ, AS: dyskretny
Wiktionary
rzecz. dyskrecja, dyskretność, dyskretyzacja, dyskretyzator
przysł. dyskretnie
Wiktionary
1. w matematyce, statystyce: przejście ze zmiennych ciągłych do zmiennych dyskretnych, zwykle w celu dalszej ich obróbki metodami numerycznymi;
2. w telekomunikacji: przekształcanie sygnałów ciągłych w impulsy w procesie przechodzenia z formy analogowej do cyfrowej; kwantyzacja
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
urządzenie przetwarzające sygnał analogowy na sygnał cyfrowy; digitizer, digitalizator, dygitalizator, dygitalizer, konwertor analogowo-cyfrowy
SJP.pl
przekształcanie danych lub problemów ciągłych w dyskretne (np. w matematyce lub informatyce)
SJP.pl
ograniczanie przywilejów, praw, a nawet prześladowanie części społeczności, zwykle na tle rasowym, etnicznym, religijnym lub kulturowym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ograniczanie przywilejów, praw, a nawet prześladowanie części społeczności, zwykle na tle rasowym, etnicznym, religijnym lub kulturowym
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Prawo zabrania dyskryminacji z powodu rasy, czy religii.
(1.1) Różne rodzaje dyskryminacji (seksizm, hetero-seksizm, rasizm, klasizm, ageizm, ableizm oraz specyzm) wywodzą się z tych samych, fałszywych założeń stojących u podstaw kultury patriarchalnej.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskrɨ̃mʲĩˈnat͡sʲja, AS: dyskrỹmʹĩnacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dyskryminowanie n., dyskryminator m., dyskryminatorka ż.
czas. dyskryminować ndk.
przym. dyskryminacyjny
Wiktionary
związany z dyskryminacją
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający cechy dyskryminacji
Wiktionary
rzecz. dyskryminowanie n., dyskryminacja ż.
czas. dyskryminować
Wiktionary
w telekomunikacji: układ elektroniczny w odbiorniku, w którym sygnał o modulowanej w fazie lub częstotliwości (PM lub FM) przekształcany jest w sygnał o modulowanej amplitudzie (AM)
SJP.pl
Dyskryminator – układ elektroniczny selekcjonujący napływające do niego sygnały elektryczne według pewnej ich cechy lub cech, np. amplitudy, kształtu, etc.
Stosowany na przykład w różnego rodzaju czujnikach do oddzielenia sygnałów niepożądanych od użytecznych.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stosowanie dyskryminacji
Wiktionary
rzecz. dyskryminacja ż., dyskryminator m., dyskryminatorka ż.
czas. dyskryminować ndk.
przym. dyskryminacyjny
Wiktionary
ograniczać przywileje, prawa człowieka, prześladować część społeczności, zwykle na tle rasowym, etnicznym, religijnym lub kulturowym
SJP.pl
czasownik
(1.1) prześladować poszczególne osoby lub grupy lub ograniczać ich prawa ze względu na rasę, narodowość, wyznanie, płeć itp.
Wiktionary
(1.1) Im grupa „odszczepieńców” jest mniejsza i bardziej dyskryminowana, tym poczucie solidarności jest większe.
Wiktionary
rzecz. dyskryminacja ż., dyskryminowanie n., dyskryminator m., dyskryminatorka ż.
przym. dyskryminacyjny
Wiktionary
ograniczać przywileje, prawa człowieka, prześladować część społeczności, zwykle na tle rasowym, etnicznym, religijnym lub kulturowym
SJP.pl
1. dyskusja, rozmowa, przemowa, zwłaszcza na tematy naukowe;
2. wywód przeprowadzony na zasadzie logicznego wnioskowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dyskusja, wymiana zdań
Wiktionary
Dyskurs ( discursus „bieganie tam i z powrotem”) – pojęcie wywodzące się z językoznawstwa i oznaczające formę organizacji języka. Pojęcie to należy traktować jako uogólnienie pojęcia konwersacji. Dyskurs to zarówno komunikaty pisane i mówione. W uproszczeniu, dyskurs odnosi się do użycia języka, mającego na celu umożliwienie komunikacji na dane tematy w konkretnej dziedzinie życia.
Wikipedia
(1.1) Tradycyjny empirystyczny dyskurs feministyczny koncentruje się na uciśnieniu kobiet.
(1.1) Z całkowitym, u źródła, odrzuceniem dogmatu o odseparowaniu wiąże się teza o „przesiąkliwości” (…) dyskursów.
(1.1) Dyskurs jest tu rozumiany jako wielozdaniowa wypowiedź, gdzie poszczególne jej wyrażenia składowe mogą być powiązane relacjami anaforycznymi (…)
Wiktionary
(1.1) dyskusja
Wiktionary
zdrobnienie od: dyskurs
SJP.pl
myślenie lub proces poznawczy oparty na ciągu logicznego wnioskowania
SJP.pl
opieranie się na ścisłym, logicznym wnioskowaniu
SJP.pl
oparty na ścisłym i logicznym wywodzeniu kolejnych kroków rozumowania z etapów poprzednich; poparty argumentacją
SJP.pl
ustna lub pisemna wymiana poglądów, umożliwiająca wysunięcie wspólnych wniosków; polemika, dysputa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jeden ze sposobów wymiany poglądów praktykowany przez dwoje lub więcej osób zainteresowanych danym tematem lub zjawiskiem;
(1.2) rozważanie wszystkich aspektów czegoś
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Dyskusja na internetowym forum szybko przerodziła się w pyskówkę.
(1.2) Po przeprowadzonej dyskusji rozwiązań otrzymanej zależności okazało się, że naukowiec powinien zwiększyć a nie zmniejszyć masę badanej substancji.
Wiktionary
IPA: dɨsˈkusʲja, AS: dyskusʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dyskusyjność ż., dyskutant m., dyskutantka ż., dyskutowanie n., przedyskutowanie n.
czas. dyskutować ndk., przedyskutować dk.
przym. dyskusyjny
przysł. dyskusyjnie
Wiktionary
(1.1) rozmowa, debata
(1.2) analiza
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dyskusyjne; cecha tych, którzy są dyskusyjni
Wiktionary
przym. dyskusyjny
przysł. dyskusyjnie
rzecz. dyskutantka ż., dyskusja ż., dyskutant mos., dyskutowanie n., przedyskutowanie n.
czas. dyskutować
Wiktionary
dotyczący dyskusji, będący przedmiotem dyskusji
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dyskusji, będący przedmiotem dyskusji
(1.2) budzący dyskusje, spory
Wiktionary
(1.1) Po południu rozpoczynamy panel dyskusyjny w sali nr 5.
(1.2) To dyskusyjna kwestia, czy Che Guevara był bohaterem.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskuˈsɨjnɨ, AS: dyskusyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dyskusja ż., dyskusyjność ż., dyskutant m., dyskutantka ż., dyskutowanie n., przedyskutowanie n., podyskutowanie n.
czas. dyskutować ndk., podyskutować, przedyskutować
przysł. dyskusyjnie
Wiktionary
(1.2) wątpliwy, problematyczny, sporny, nieoczywisty
Wiktionary
osoba uczestnicząca w dyskusji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba biorąca udział w dyskusji, zabierająca głos w dyskusji
Wiktionary
(1.1) Wtrąciłem swoje trzy grosze do dyskusji o filozofii, bo musiałem poprawić jednego z dyskutantów, który moim zdaniem zbyt uprościł omawiany temat.
Wiktionary
IPA: dɨsˈkutãnt, AS: dyskutãnt
Wiktionary
rzecz. dyskusja ż., dyskusyjność ż., dyskutowanie n., przedyskutowanie n., przedyskutowywanie n., podyskutowanie n.
:: fż. dyskutantka ż.
czas. dyskutować ndk., przedyskutować dk./ndk., przedyskutowywać, podyskutować dk.
przym. dyskusyjny
Wiktionary
(1.1) przest. dysputant
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta uczestnicząca w dyskusji
Wiktionary
(1.1) Jednej z dyskutantek nie dopuszczono w ogóle do głosu.
Wiktionary
rzecz. dyskusja ż., dyskusyjność ż., dyskutowanie n., przedyskutowanie n., przedyskutowywanie n., podyskutowanie n.
:: fm. dyskutant mos.
czas. dyskutować ndk., przedyskutować dk./ndk., przedyskutowywać, podyskutować dk.
przym. dyskusyjny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) prowadzenie dyskusji
Wiktionary
rzecz. przedyskutowanie n., przedyskutowywanie n., podyskutowanie n., dyskusja ż., dyskusyjność ż., dyskutant m., dyskutantka ż.
czas. dyskutować ndk., przedyskutować dk./ndk., podyskutować
przym. dyskusyjny
przysł. dyskusyjnie
Wiktionary
(1.1) debatowanie; książk. radzenie; przest. dysputowanie
Wiktionary
prowadzić dyskusję; dysputować
SJP.pl
czasownik
(1.1) prowadzić dyskusję
Wiktionary
(1.1) Tata dyskutuje o polityce ze swoimi kolegami z partii.
Wiktionary
IPA: ˌdɨskuˈtɔvat͡ɕ, AS: dyskutovać
Wiktionary
rzecz. dyskusja ż., dyskusyjność ż., dyskutant m., dyskutantka ż., dyskutowanie n., przedyskutowanie n.
czas. przedyskutować dk.
przym. dyskusyjny
przysł. dyskusyjnie
Wiktionary
(1.1) prowadzić dyskusję, debatować; przest. dysputować
Wiktionary
skrót od: dyskwalifikacja
SJP.pl
potocznie: dyskwalifikacja
SJP.pl
1. stwierdzenie czyjejś niezdatności do podjęcia lub kontynuowania jakiejś działalności;
2. pozbawienie zawodnika lub drużyny prawa do startu w zawodach jako kara za naruszenie przepisów; wykluczenie;
3. stwierdzenie nieprzydatności lub zmniejszonej wartości czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sport. pozbawienie kogoś prawa udziału w dalszych etapach rywalizacji ze względu na naruszenie zasad
Wiktionary
rzecz. dyskwalifikowanie n., zdyskwalifikowanie n.
czas. dyskwalifikować ndk., zdyskwalifikować dk.
Wiktionary
1. stwierdzać brak wymaganych kwalifikacji;
2. świadczyć o braku kwalifikacji;
3. pozbawiać zawodnika lub drużyny prawa do startu w zawodach za naruszenie przepisów; wykluczać;
4. stwierdzać nieprzydatność lub zmniejszoną wartość czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. badanie, roztrząsanie, rozprawianie
Wiktionary
zaburzenie mowy polegające na złej wymowie głoski lub głosek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. ogólne określenie wad wymowy
Wiktionary
Dyslalia (gr. "dys" – zaburzenie, "lalia" – mowa) – zaburzenia mowy polegające na nieprawidłowej realizacji fonemów (najmniejszych elementów składowych wyrazów) według zazwyczaj ustalonych norm społecznych spowodowane wadami w ukształtowaniu lub uszkodzeniu peryferyjnych organów artykulacyjnych (takich jak wargi, zęby, język czy podniebienie) dotyczące tylko aspektu artykulacyjnego języka.
Wikipedia
IPA: dɨsˈlalʲja, AS: dyslalʹi ̯a
Wiktionary
zaburzenia w umiejętności czytania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. psych. eduk. specyficzne trudności w nauce czytania i pisania;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Przebadano go w poradni i stwierdzono, że ma dysleksję.
Wiktionary
IPA: dɨsˈlɛksʲja, AS: dysleksʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dyslektyk m., dyslektyczka ż.
przym. dyslektyczny
Wiktionary
(1.1) dysleksja rozwojowa, legastenia
Wiktionary
dotyczący dysleksji lub dyslektyka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) psych. med. dotyczący dysleksji lub dyslektyka
Wiktionary
rzecz. dysleksja ż., dyslektyczka ż., dyslektyk mos.
Wiktionary
osoba z ograniczoną możliwością nauki czytania, cierpiąca na dysleksję
SJP.pl
1. rozmieszczenie, przemieszczenie czegoś, zwłaszcza sił zbrojnych; rozłożenie, rozlokowanie;
2. przemieszczenie warstw skalnych spowodowane ruchami skorupy ziemskiej; deformacja tektoniczna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z dyslokacją
SJP.pl
rozmieszczać, przemieszczać, zwłaszcza siły zbrojne
SJP.pl
1. nieprawidłowa budowa ciała;
2. dysmorfia mięśniowa:
a) zaburzenie psychiczne objawiające się poczuciem posiadania niewystarczającej masy mięśniowej; bigoreksja;
b) uzależnienie od treningu fizycznego wynikające z takiego zaburzenia
SJP.pl
chorobliwy lęk związany z przekonaniem o nieestetycznym wyglądzie własnego ciała; BDD
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) psych. chorobliwe, lękowe przekonanie o własnej szpetocie;
Wiktionary
1. rozpad cząsteczki związku chemicznego lub pierwiastka na cząsteczki prostsze, atomy lub jony;
2. zaburzenie osobowości objawiające się czasowym wyłączeniem się pewnych czynności psychicznych spod świadomej kontroli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. proces rozpadu cząsteczek chemicznych na mniejsze cząsteczki, pojedyncze atomy lub jony;
(1.2) psych. spektrum doświadczeń (w tym zaburzeń), które łączy poczucie oddzielenia się od rzeczywistości, fizycznych doświadczeń lub emocji;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Woda jako ciecz częściowo ulega dysocjacji – część jej cząsteczek rozpada się na dodatnio naładowane H+ i ujemnie naładowane OH–, ale większość pozostaje w formie obojętnych cząsteczek wzór chemiczny|H2O..
(1.2) Łagodniejszą formą dysocjacji jest mechanizm wybiórczej nieuwagi, który pozwala nie zauważać zdarzeń ocenionych jako nieważne.
Wiktionary
rzecz. dysocjowanie
przym. dysocjacyjny
przysł. dysocjacyjnie
czas. dysocjować ndk.
Wiktionary
(1.1) dysocjowanie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dysocjacyjny
Wiktionary
rzecz. dysocjacja ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dysocjacją
Wiktionary
rzecz. dysocjacja ż.
Wiktionary
o związkach chemicznych i pierwiastkach: rozpadać (rozpaść) się na cząsteczki prostsze, wolne atomy lub jony
SJP.pl
czasownik niedokonany
(1.1) chem. ulegać dysocjacji
Wiktionary
(1.1) Jak wiemy ze szkoły podstawowej, kwas węglowy dysocjuje dwustopniowo i tym samym tworzy dwa rodzaje soli - wodorowęglany i węglany […].
Wiktionary
rzecz. dysocjacja ż.
Wiktionary
rzadziej: rozpad, rozwiązanie, rozprzężenie (czegoś)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dysonanowe
Wiktionary
przym. dysonanowy
przysł. dysonanowo
Wiktionary
1. w literaturze: rodzaj rymu niedokładnego;
2. brak współbrzmienia dźwięków w utworze muzycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) muz. dźwięki zagrane razem lub po sobie, lecz nie dające wrażenia harmonijnego współbrzmienia
(1.2) przen. brak zgodności, brak dopasowania
Wiktionary
Dysonans (łac. "dissonans") – interwał brzmiący niezgodnie dla ucha ludzkiego.
Wikipedia
(1.1) Sekunda i septyma są dysonansami znajdującymi się w obrębie oktawy.
Wiktionary
IPA: dɨˈsɔ̃nãw̃s, AS: dysõnãũ̯s
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dysonansik mrz.
przym. dysonansowy
przysł. dysonansowo
Wiktionary
(1.2) rozbieżność, dysharmonia, sprzeczność, niezgodność, różnica
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dysonans
Wiktionary
(1.1) To nie dysonans, lecz tylko mały dysonansik.
Wiktionary
rzecz. dysonans m.
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dysonansowe
Wiktionary
przym. dysonansowy
Wiktionary
w muzyce: taki, który narusza zasady harmonii, czyli współbrzmienia dźwięków muzycznych; nieharmoniczny, dysharmoniczny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dysonansem, dotyczący dysonansu
Wiktionary
rzecz. dysonans m., dysonansowość ż.
Wiktionary
brzmieć nieharmonicznie, tworzyć dysonanse
SJP.pl
osoba mająca trudności z poprawną pisownią
SJP.pl
zaburzenia w umiejętności poprawnego pisania ortograficznego
SJP.pl
Dysortografia – specyficzne zaburzenie w nauce pisania, objawiające się popełnianiem błędów ortograficznych pomimo znajomości zasad pisowni i odpowiedniej motywacji do poprawnego pisania. Dysortografia może być korygowana, jednak całkowite ustąpienie objawów występuje bardzo rzadko.
Wikipedia
osoba niebędąca w stanie przyswoić zasad ortografii
SJP.pl
zaburzenie węchu
SJP.pl
w językoznawstwie: zanik palatalnej (miękkiej) wymowy głosek, zwłaszcza spółgłosek (np. mazowieckie "lypa" zamiast "lipa"); depalatalizacja
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. zob. depalatalizacja.
Wiktionary
dotyczący masowych form opieki sanitarno-medycznej
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) med. dotyczący masowej profilaktyki i opieki sanitarnej i medycznej
Wiktionary
wyodrębnianie w populacji jednorodnych grup wymagających szczególnej opieki medycznej
SJP.pl
stan chorobowy o różnej etiologii, w którym występują bolesne stosunki płciowe uniemożliwiające osiągnięcie satysfakcji seksualnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. seks. dysfunkcja seksualna polegająca na odczuwaniu bólu podczas stosunku płciowego;
Wiktionary
Dyspareunia – dysfunkcja seksualna objawiająca się odczuwaniem bólu w czasie stosunku.
Wikipedia
(1.1) Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (…) rozróżnia dyspareunię organiczną i nieorganiczną (…).
Wiktionary
w ekonomii: nierówność dwóch parametrów, np. poziomu dochodów, stóp procentowych, niekorzystna dla jednej ze stron; brak pożądanej lub oczekiwanej proporcji, parytetu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nierówność poziomu dwóch lub więcej wielkości
Wiktionary
rozliczanie strat i kosztów wzajemnych, między zainteresowanymi stronami
SJP.pl
rzeczoznawca oceniający straty poniesione podczas awarii statku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ekon. rzeczoznawca rozliczający straty poniesione podczas awarii statku i dzielący je pomiędzy właściciela ładunku a armatora
Wiktionary
Dyspaszer, dyspasza – biegły i rzeczoznawca, który robi dyspaszę (rozlicza straty, do których doszło przez awarię statku) oraz dzieli owe straty między armatora i właściciela ładunku. W Polsce, zgodnie z art. 255. kodeksu morskiego, listę dyspaszerów prowadzi Prezes Krajowej Izby Gospodarczej.
Wikipedia
(1.1) (…) Ustalenia, czy zachodzi awaria wspólna, obliczenia wysokości strat awarii wspólnej i ich rozdzielenia (…) dokonuje dyspaszer na zlecenie armatora.
Wiktionary
rzecz. dyspasza ż.
przym. dyspaszerski
Wiktionary
osoba zatrudniona na stanowisku pracownika odpowiedzialnego za koordynację właściwego rozdziału zadań, zaopatrzenia, materiałów, kierowania ruchem itp.; dyspozytor
SJP.pl
kobieta zatrudniona na stanowisku pracowniczki odpowiedzialnej za koordynację właściwego rozdziału zadań, zaopatrzenia, materiałów, kierowania ruchem itp.; dyspozytorka
SJP.pl
1. jednorazowe zwolnienie od obowiązku przestrzegania przepisów kościelnych, wydane przez władze kościelne;
2. żartobliwie: zwolnienie od jakichś obowiązków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kośc. zwolnienie od przepisów prawa kościelnego;
(1.2) żart. zwolnienie z wymogów
Wiktionary
Dyspensa (łac. "dispensatio") – w Kościele rzymskokatolickim zwolnienie od obowiązujących przepisów prawa kościelnego w przypadkach szczególnych.
Dyspensy może udzielić papież każdemu ochrzczonemu od wszystkich ustaw kościelnych lub biskupi ordynariusze, lecz jedynie od prawa diecezjalnego i wyłącznie członkom diecezji. Dyspensa może być też udzielona przez przełożonych zakonnych, choć tylko od ustaw zakonnych i jedynie swym podwładnym.
Wikipedia
(1.1) Papież nieoczekiwanie nie udzielił dyspens zbuntowanym siostrom zakonnym.
Wiktionary
IPA: dɨsˈpɛ̃w̃sa, AS: dyspẽũ̯sa
Wiktionary
czas. dyspensować
Wiktionary
dawniej: dyspensa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rel. doktryna teologiczna oparta na dosłownej interpretacji Pisma Świętego i podziale historii interakcji Boga z ludzmi na siedem okresów
Wiktionary
Dyspensacjonalizm (ang. "dispensationalism" z łac. "dispensio" 'zwolnienie') – protestancki system teologiczny, usystematyzowany przez Johna Nelsona Darby'ego. Według dyspensacjonalizmu należy ciągle dosłownie interpretować Pismo Święte (w szczególności proroctwa) oraz odróżniać Izrael (w rozumieniu ludu Bożego) od Kościoła, który nie ma udziału w Bożym przymierzu z Abrahamem, Dawidem i Izraelem.
Wikipedia
1. urządzenie do rozwijania i odcinania taśmy;
2. urządzenie dozujące; dozownik, dozownica, dawkownik;
3. urządzenie do wydawania czegoś; automat, podajnik;
4. dyspenser kasjerski - urządzenie do wspomagania pracy kasjerów; automat kasjerski
SJP.pl
udzielać dyspensy
SJP.pl
zaburzenia w trawieniu, niestrawność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. książk. zob. niestrawność.
Wiktionary
Dy
Wikipedia
przym. dyspeptyczny
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dyspepsją, dotyczący dyspepsji
Wiktionary
rzecz. dyspepsja ż.
Wiktionary
materiał budowlany używany głównie do izolowania powierzchni przed wilgocią i wodą
SJP.pl
substancja ułatwiająca rozdrobnienie cząsteczek ciała stałego w cieczy
SJP.pl
rozdrabniać większe cząstki danej substancji na mniejsze
SJP.pl
1. rozszczepienie światła, rozkład na barwy składowe;
2. rozsiew; rozproszenie; zróżnicowanie; zmienność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozpraszanie się fali z powodu różnic w prędkości jej rozchodzenia się w różnych mediach, przez które przechodzi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. związany z rozszczepieniem się światła;
2. dotyczący rozproszenia substancji w roztworach koloidalnych; rozproszony
SJP.pl
niemożność rysowania wynikająca z dysfunkcji rąk, wzroku lub zaburzenia koordynacji zmysłowo-ruchowej
SJP.pl
w psychologii: człowiek o nieharmonijnej budowie ciała, odznaczający się egocentryzmem, introwersją i skłonnością do krańcowych uczuć; typ dysplastyczny
SJP.pl
nieprawidłowe ukształtowanie się tkanki, narządu lub organizmu w wyniku zaburzeń dotyczących zmiany kształtu i wielkości komórek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. nieprawidłowość budowy tkanki, narządu lub organizmu polegająca na niewłaściwych proporcjach ich części;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
stopa metryczna złożona z czterech sylab akcentowanych lub czterech sylab długich
SJP.pl
1. lista książek, broszur w magazynie;
2. niesprzedane książki otrzymane w komis do rozporządzenia tego, który je dostarczył
SJP.pl
osoba lub instytucja dysponująca, zarządzająca czymś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba lub instytucja uprawniona do rozporządzania określonymi środkami, majątkiem, funduszami lub zasobami
(1.2) przest. kierownik przedsiębiorstwa prywatnego
Wiktionary
rzecz. dyspozycja ż.
:: fż. dysponentka ż.
czas. dysponować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dysponować.
Wiktionary
IPA: ˌdɨspɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: dyspõnovãńe
Wiktionary
czas. dysponować
Wiktionary
będący w dobrej formie psychicznej lub fizycznej
SJP.pl
1. rozporządzać czymś; mieć coś do dyspozycji;
2. wydawać polecenia komuś
SJP.pl
czasownik przechodni
(1.1) mieć możliwość użycia czegoś
(1.2) wydawać polecenie wykonania lub dostarczenia czegoś
(1.3) rel. (w Kościele katolickim) udzielić ostatnich sakramentów
Wiktionary
(1.1) Nasz hotel dysponuje pokojami jedno-, dwu- i trzyosobowymi.
Wiktionary
IPA: ˌdɨspɔ̃ˈnɔvat͡ɕ, AS: dyspõnovać
Wiktionary
rzecz. dysponowanie n., dyspozycja, dysponent
czas. zadysponować, rozdysponować
przym. dyspozycyjny
Wiktionary
(1.1) rozporządzać, mieć do dyspozycji
(1.2) zarządzać
Wiktionary
1. rozporządzenie, zarządzenie wydane komuś; polecenie;
2. czyjaś forma fizyczna lub psychiczna;
3. wrodzona skłonność lub talent do czegoś; predyspozycja, usposobienie;
4. układ, plan, podział czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polecenie wykonania czegoś
(1.2) forma fizyczna lub psychiczna kogoś lub czegoś
(1.3) wrodzona skłonność lub umiejętność
(1.4) ułożony plan czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czas. dysponować
rzecz. dysponent mos., dyspozycyjność ż., dyspozytor mos., dyspozytorka ż., dyspozytornia ż.
przym. dysponowany, dyspozycyjny, dyspozytorski
Wiktionary
(1.1) nakaz, polecenie, rozkaz, rozporządzenie, zarządzenie
(1.3) predyspozycja, talent
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dyspozycyjny; bardziej dyspozycyjny
SJP.pl
gotowość w każdej chwili do podjęcia czynności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dyspozycyjne; cecha tych, którzy są dyspozycyjni
Wiktionary
(1.1) Przyszli pracownicy naszej firmy muszą charakteryzować się pełną dyspozycyjnością i zapałem do pracy.
Wiktionary
rzecz. dyspozycja ż., dysponent m., dysponentka ż.
przym. dyspozycyjny
przysł. dyspozycyjnie
Wiktionary
gotowy w każdej chwili do podjęcia czynności
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, którym można swobodnie dysponować, rozporządzalny
(1.2) o pracowniku: mogący pełnić obowiązki w dowolnym miejscu i czasie, w zależności od potrzeb pracodawcy
(1.3) taki, który ma charakter dyspozycji
Wiktionary
(1.1) (…) egalitaryści są zwolennikami odczytania uwarunkowanych płcią zaleceń Pawła jako skierowanych do konkretnej kultury panującej w I wieku, która uwłaczała godności różnych stanów, a także dyskryminowała kobiety uznając je za jednostki dyspozycyjne i własność męża.
Wiktionary
IPA: ˌdɨspɔzɨˈt͡sɨjnɨ, AS: dyspozycyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dyspozycyjność ż., dyspozycja ż.
czas. dysponować, rozdysponować
przysł. dyspozycyjnie
ims. dysponowany
Wiktionary
pracownik od rozdziału zadań, zaopatrzenia, materiałów, kierowania ruchem itp.; dyspeczer
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba wydająca dyspozycje, która organizuje pracę innych ludzi, pojazdów albo urządzeń, zwykle w sposób zdalny lub z biura
(1.2) daw. rządca folwarku
Wiktionary
rzecz.
:: fż. dyspozytorka
przym. dyspozytorski
Wiktionary
(1.1) dyspeczer, kierownik zmiany, koordynator, planista
Wiktionary
kobieta zatrudniona na stanowisku pracowniczki odpowiedzialnej za koordynację właściwego rozdziału zadań, zaopatrzenia, materiałów, kierowania ruchem itp.; dyspeczerka
SJP.pl
biuro dyspozytora; punkt dyspozycyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie, z którego kieruje się ruchem wszelkiego rodzaju pojazdów
Wiktionary
Dyspozytornia – pomieszczenie lub budynek wyposażone w środki łączności, monitoringu lub urządzenia sterownicze, z którego centralnie kieruje się, przykładowo:
Wikipedia
(1.1) Przyczyną wypadku było zawieszenie się komputerów w dyspozytorni.
Wiktionary
IPA: ˌdɨspɔzɨˈtɔrʲɲa, AS: dyspozytorʹńa
Wiktionary
rzecz. dyspozycja ż.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dyspozytorem, dotyczący dyspozytora
Wiktionary
rzecz. dyspozytor mos., dyspozycja ż.
Wiktionary
miejsce wydawania dyspozycji podległym placówkom lub osobom
SJP.pl
1. w prawie: względnie wiążący, dopuszczający inne uregulowanie, pozostający do dyspozycji stron;
2. dawniej: wydający zarządzenia; dyspozycyjny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenie neurologiczne polegające na nieprawidłowym rozwoju koordynacji ruchowej u dziecka
Wiktionary
brak proporcji, równowagi, harmonijnego stosunku między przedmiotami, zjawiskami lub cechami występującymi łącznie; niewspółmierność, niesymetryczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakłócenie równowagi, brak harmonii
Wiktionary
(1.1) Dysproporcje wynagrodzenia występują w różnym stopniu, przykładowo Cypryjczyk zarabia o jedną czwartą lepiej niż zatrudniona na takim samym stanowisku Cypryjka.
Wiktionary
przym. dysproporcjonalny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) chem. jednoczesne utlenienie i redukcja różnych cząsteczek jednej substancji;
Wiktionary
(1.1) dysmutacja
Wiktionary
w medycynie: nieprawidłowy obraz białek surowicy krwi w badaniu analitycznym
SJP.pl
pierwiastek chemiczny o symbolu Dy i liczbie atomowej 66, metal należący do lantanowców, wykorzystywany m.in. jako dodatek stopowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Dy i liczbie atomowej 66;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma dysproz?
Wiktionary
IPA: ˈdɨsprɔs, AS: dyspros
Wiktionary
przym. dysprozowy
Wiktionary
(1.1) symbol. Dy
Wiktionary
→ dysproz
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dysprozu
Wiktionary
rzecz. dysproz m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. osoba, która prowadzi dysputy
Wiktionary
IPA: dɨsˈput͡ɕaʃ, AS: dyspućaš
Wiktionary
rzecz. dysputa ż., dysputacja ż., dysputant m., dysputator m., dysputownik m.
Wiktionary
słowna wymiana poglądów; dyskusja, polemika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. dyskusja na poważny temat
Wiktionary
(1.1) Rozgrywa się tu teologiczna dysputa o życiu wiecznym, dialog, pełny dosadnych zwrotów, jest persyflażem – nie pastiszem – sarmackiego baroku, z obrazami nieuchronnego rozkładu i śmierci.
Wiktionary
IPA: dɨsˈputa, AS: dysputa
Wiktionary
rzecz. dysputacja ż., dysputant mos., dysputator mos., dysputownik mos., dyspuciarz mos., dysputowanie n.
czas. dysputować ndk.
Wiktionary
dawniej: dysputa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) przest. roztrząsanie, spór
Wiktionary
IPA: ˌdɨspuˈtat͡sʲja, AS: dysputacʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dysputa ż., dysputant m., dysputator m., dysputownik m., dyspuciarz m.
Wiktionary
przestarzałe: uczestnik dysputy; dyskutant
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba która dysputuje
Wiktionary
IPA: dɨsˈputãnt, AS: dysputãnt
Wiktionary
rzecz. dysputa ż., dysputacja ż., dysputator m., dysputownik m., dyspuciarz m.
czas. dysputować
Wiktionary
(1.1) dysputownik
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która dysputuje
Wiktionary
IPA: ˌdɨspuˈtatɔr, AS: dysputator
Wiktionary
rzecz. dysputa, dysputant, dysputacja, dysputownik, dyspuciarz
Wiktionary
przestarzałe: prowadzić dysputę; dyskutować
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) książk. prowadzić dyskusję w sposób uporządkowany, intelektualny
Wiktionary
rzecz. dysputa ż., dysputant mos., dysputowanie n.
Wiktionary
(1.1) debatować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) śrpol. osoba, która dysputuje
Wiktionary
IPA: ˌdɨspuˈtɔvʲɲik, AS: dysputovʹńik
Wiktionary
rzecz. dysputa ż., dysputacja ż., dysputant m., dysputator m., dyspuciarz m.
Wiktionary
(1.1) współcz. dysputant
Wiktionary
zaburzenie zdolności do kontrolowania czegoś
SJP.pl
osobowość dyssocjalna - antyspołeczne zaburzenie osobowości
SJP.pl
bezsenność; insomnia
SJP.pl
Dyssomnia – zaburzenia snu, charakteryzujące się nieprawidłową ilością, jakością oraz czasem jego trwania.
Do dyssomnii zalicza się pierwotną bezsenność, pierwotną nadmierną senność, narkolepsję, zaburzenia dobowe rytmu snu i czuwania oraz zaburzenia snu związane z nocną dysfunkcją oddechową.
Wikipedia
w medycynie: zaburzenie wydzielania lub składu nasienia
SJP.pl
dysymulacja;
1. ukrywanie objawów choroby;
2. dawniej: zatajenie czegoś, np. pewnych faktów z życia
SJP.pl
Dyssymulacja lub dysymulacja (łac. "dissimulatio" – udawanie) – pojęcie medyczne będące przeciwieństwem symulacji. W psychologii klinicznej jest to postawa wobec testu psychologicznego przejawiająca się w próbie dostosowania do obowiązujących norm społecznych i ukrycia rzeczywistych bądź wymyślonych zaburzeń.
Wikipedia
ukrywać objawy zaburzeń psychicznych lub choroby fizycznej; dysymulować
SJP.pl
zjawisko rozpraszania się energii w procesach fizycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) fiz. przekształcanie energii uporządkowanego ruchu makroskopowego w energię chaotycznie rozłożoną na wiele stopni swobody
Wiktionary
Dy
Wikipedia
znajdujący się dalej od pewnego punktu odniesienia; dalszy
SJP.pl
sztuczne utrzymywanie czynności serca i płuc u osoby z nieodwracalnymi uszkodzeniami mózgu
SJP.pl
Dy
Wikipedia
dawniej: dystans, oddalenie, odległość
SJP.pl
1. odległość między dwoma punktami; oddalenie w przestrzeni lub czasie;
2. określony odcinek drogi, na którym odbywa się wyścig; trasa wyścigu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) odległość np. między dwoma punktami, przedmiotami, miejscowościami
(1.2) sport. wymierzony odcinek drogi, na którym odbywają się wyścigi
(1.3) socjol. stosunek do kogoś lub czegoś charakteryzujący się chłodnym, ostrożnym i nieufnym podejściem
Wiktionary
Dystans – drugi album zespołu Eye for an Eye wydany w 2004 roku przez Pasażera.
Wikipedia
(1.1) Dystans między dwoma wioskami wynosi kilometr.
(1.2) Dystans, na którym odbędą się wyścigi wynosi pięć kilometrów.
Wiktionary
IPA: ˈdɨstãw̃s, AS: dystãũ̯s
Wiktionary
czas. dystansować, dystansować się ndk., zdystansować się dk.
przym. dystansowy, zdystansowany
przysł. z dystansu
Wiktionary
(1.1) odległość
(1.2) odległość
(1.3) rezerwa
Wiktionary
zdrobnienie od: dystans
SJP.pl
1. wyprzedzać kogoś w wyścigu; prześcigać;
2. przenośnie: mieć większe osiągnięcia, robić od kogoś większe postępy;
3. dystansować się - odnosić się do kogoś lub do czegoś chłodno, z rezerwą
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdystansować)
(1.1) osiągać przewagę w sporcie czy rywalizacji
czasownik zwrotny niedokonany dystansować się (dk. zdystansować się)
(2.1) zachowywać dystans emocjonalny lub społeczny
Wiktionary
rzecz. dystans mrz., dystansowanie n.
czas. zdystansować dk.
Wiktionary
(1.1) prześcigać, wyprzedzać
Wiktionary
związany z dystansem
SJP.pl
teoria uznająca, że w świecie panuje przypadek i chaos
SJP.pl
minerał, odmiana krzemianu glinu; cyjanit, kyanit, kianit
SJP.pl
zaburzenia postawy ciała, wynikające z nadmiernego napięcia mięśniowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. choroba neurologiczna objawiająca się niezależnymi od woli ruchami mięśni;
Wiktionary
Dystonia – występowanie ruchów mimowolnych powodujących skręcanie i wyginanie różnych części ciała, przez co chory przybiera często nienaturalną postawę. Pojęcie dystonii wprowadził do medycyny Hermann Oppenheim w 1911 roku, opisując dystonię mięśniową deformacyjną.
Wikipedia
nieczysto śpiewać lub grać; fałszować
SJP.pl
miejsce, w którym dzieje się jak najgorzej; stosunki społeczne, w których panuje zło; odwrotność utopii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) liter. film. szt. utwór fabularny z dziedziny literatury fantastyczno-naukowej, przedstawiający czarną wizję przyszłości;
(1.2) wizja rzeczywistości przedstawiona w dystopii (1.1)
(1.3) med. patologiczne, złe umiejscowienie narządu, organu
Wiktionary
Dystopia (st.gr. δυς – zły; τόπος – miejsce) – utwór fabularny z dziedziny literatury fantastycznonaukowej, przedstawiający czarną wizję przyszłości, wewnętrznie spójną i wynikającą z krytycznej obserwacji otaczającej autora sytuacji społecznej. Dystopia przyjmuje pesymistyczny osąd zastanego świata, fantastyczna wizja jest zazwyczaj jego hiperboliczną konstatacją, negującą możliwość odmiany zastanego stanu rzeczy w przyszłości.
Wikipedia
(1.1) Napisał dystopię, w której wykreował straszny obraz ludzkiej egzystencji.
(1.3) Dystopie jądra, a szczególnie wnętrostwo, z powodu pokrewieństwa z różnymi rodzajami nieprawidłowości płciowych, omawiane są przez wszystkich autorów oddzielnie.
Wiktionary
IPA: dɨsˈtɔpʲja, AS: dystopʹi ̯a
Wiktionary
przym. dystopijny
Wiktionary
(1.1) antyutopia
(1.2) antyutopia
(1.3) ektopia
Wiktionary
→ dystopia; dystopiczny, antyutopijny
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dystopią, dotyczący dystopii
Wiktionary
(1.1) Agbogbloshie w Ghanie prezentuje dystopijny świat wypełniony odpadkami cyfrowej cywilizacji i kopcami dogorywającego elektronicznego szrotu, po którym niczym mrówki chodzą tysiące złomiarzy w poszukiwaniu cennej miedzi.
Wiktionary
rzecz. dystopia ż.
przym. dystopiczny
Wiktionary
(1.1) dystopiczny, antyutopijny
Wiktionary
1. skręcenie stawu;
2. wada układu optycznego objawiająca się zniekształceniami geometrycznymi obrazu
SJP.pl
Dy
Wikipedia
skrót od: dystrybucja
SJP.pl
przestarzale:
1. rozproszenie uwagi; nieuwaga, roztargnienie;
2. czynnik przeszkadzający w skupieniu uwagi, przyczyna roztargnienia;
3. rozrywka, przyjemność, zabawa
SJP.pl
przestarzale: osoba roztargniona, mająca problem ze skupieniem uwagi
SJP.pl
czynnik rozpraszający uwagę, przeszkadzający w skupieniu
SJP.pl
stan wychudzenia niemowlęcia związany z przewlekłymi zaburzeniami odżywiania
SJP.pl
Dy
Wikipedia
w psychologii: wtórny lub nasilony stres
SJP.pl
zaburzenia w odżywianiu tkanki, narządu lub całego organizmu prowadzące do zmian zwyrodnieniowych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. zaburzenia w odżywianiu tkanki, narządu lub całego organizmu prowadzące do zmian zwyrodnieniowych;
Wiktionary
Dystrofia – zaburzenie wzrostu tkanek, narządów lub organizmu
spowodowane zaburzeniami rozwojowymi, nieprawidłowym odżywianiem, zaburzeniami wchłaniania jelitowego, chorobami zakaźnymi, metabolicznymi lub alergicznymi.
Wikipedia
przym. dystroficzny
Wiktionary
1. w medycynie: cierpiący na dystrofię;
2. odnoszący się do dystrofizmu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący dystrofii
Wiktionary
(1.1) W książce znajdziemy bowiem również rozdziały poświęcone łąkom, rzekom, kanałom i jeziorom, wśród których szczególne miejsce zajmują suchary, czyli bezodpływowe jeziora dystroficzne.
Wiktionary
rzecz. dystrofia ż.
Wiktionary
zanikanie substancji pokarmowych w naturalnym zbiorniku wodnym
SJP.pl
Dystrofizacja – proces zmniejszania się ilości substancji odżywczych, dostępnych dla tkanki, organizmu lub całej biocenozy. Pojęcie wywodzi się etymologicznie od:
Wikipedia
niedobór tlenu i substancji odżywczych w naturalnym zbiorniku wodnym, prowadzący do zarastania jezior i powstawania torfowisk
SJP.pl
funkcja określona dla danej zmiennej losowej X przyporządkowująca każdej liczbie rzeczywistej x takie prawdopodobieństwo P, dla którego X jest mniejsze lub równe x
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stat. funkcja wyrażająca prawdopodobieństwo, że zmienna losowa przyjmie wartość nie większą niż określona liczba;
Wiktionary
Dystrybuanta (z "łac. distribuo" „rozdzielać, rozdawać”) zmiennej losowej rzeczywistej formula_1 jest funkcją określoną na zbiorze liczb rzeczywistych, przyjmującą wartości w przedziale domkniętym formula_2, przy czym wartość dystrybuanty obliczonej w punkcie formula_3 jest równa prawdopodobieństwu, że zmienna losowa formula_1 przyjmie wartości mniejsze lub równe formula_3. W szczególności:
Wikipedia
(1.1) Przedstawioną procedurę szacowania dystrybuanty rozkładu ciągłego zilustrujemy na przykładzie badania zanieczyszczenia powietrza w pewnym regionie.
Wiktionary
1. rozprowadzanie towarów między zainteresowanymi osobami, podmiotami;
2. sposób rozłożenia czegoś, plan, schemat rozkładu;
3. w językoznawstwie: zbiór otoczeń, w jakich może wystąpić dany element językowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozprowadzanie, rozdzielanie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Przedsiębiorstwo zajmuje się dystrybucją odzieży, obuwia, sprzętu i akcesoriów sportowych oraz wyposażenia trekkingowego na terenie Europy Środkowej, Południowej i Wschodniej głównie przez własną sieć salonów sportowych.
(1.1) Dystrybucją kosmetyków z najwyższej półki cenowej zajmują się głównie firmy działające na zasadzie ajencji oraz oficjalni przedstawiciele […]
Wiktionary
IPA: ˌdɨstrɨˈbut͡sʲja, AS: dystrybucʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dystrybutor mrz., dystrybuowanie n.
czas. dystrybuować ndk.
przym. dystrybucyjny, dystrybutorski
Wiktionary
(1.1) rozprowadzanie
Wiktionary
1. koncepcja polityczno-ekonomiczna zakładająca stworzenie społeczeństwa dobrobytu poprzez upowszechnianie drobnej własności w przemyśle, handlu i rolnictwie;
2. metoda opisu języka opozycyjna do semantyki; dystrybucjonalizm
SJP.pl
Dystrybucjonizm (łac. "distributio" ‘podział’ i gr. "ismos" ‘nauka’) – doktryna polityczna odrzucająca zarówno kapitalizm z monopolami, jak i cechujący się wszechwładzą państwa socjalizm, uważając je za ustroje w równym stopniu krępujące indywidualizm i ograniczające własność. Postuluje stworzenie systemu społeczno-gospodarczego opartego na upowszechnieniu drobnej własności w handlu, rzemiośle i rolnictwie.
Wikipedia
związany z dystrybucją
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dystrybucją, dotyczący dystrybucji; służący do dystrybucji
Wiktionary
rzecz. dystrybucja ż., dystrybutor mrz., dystrybuowanie n.
czas. dystrybuować ndk.
przym. dystrybutorski
Wiktionary
rozprowadzać, rozdzielać, rozdawać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) ofic. rozdzielać i rozprowadzać artykuły będące zwykle przedmiotem handlu; zajmować się dystrybucją
(1.2) dzielić dobro materialne między członków społeczeństwa
Wiktionary
(1.1) Dystrybuować środki czystości.
Wiktionary
rzecz. dystrybucja ż., dystrybutor m., dystrybuowanie n.
przym. dystrybucyjny, dystrybutorski
Wiktionary
(1.1) rozdzielać, rozprowadzać, dzielić
Wiktionary
osoba zajmująca się rozprowadzaniem towarów, dystrybucją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) urządzenie do wydzielania czegoś
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) ten, kto dystrybuuje
Wiktionary
(1.1) Pracownicy stacji paliw nie będą obsługiwać dystrybutorów autogazu.
(2.1) Policja, która od dłuższego czasu otrzymywała sygnały o fałszywkach, poszukiwała ich producentów i dystrybutorów.
Wiktionary
rzecz. dystrybucja ż., dystrybuowanie n.
czas. dystrybuować ndk.
przym. dystrybucyjny, dystrybutorski
Wiktionary
kobieta zajmująca się rozprowadzaniem towarów, dystrybucją
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dystrybutorem, dotyczący dystrybutora
Wiktionary
rzecz. dystrybucja ż., dystrybutor mrz., dystrybuowanie n.
czas. dystrybuować ndk.
przym. dystrybucyjny
Wiktionary
1. dzielący coś, dotyczący podziału; rozdzielczy;
2. o zbiorze: będący sumą elementów jednorodnych pod pewnym względem;
3. dotyczący repartycji elementów językowych
SJP.pl
koncepcja polityczno-ekonomiczna zakładająca stworzenie społeczeństwa dobrobytu poprzez upowszechnianie drobnej własności w przemyśle, handlu i rolnictwie; dystrybucjonalizm
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dystrykt
Wiktionary
(1.1) To nie dystrykt, lecz tylko mały dystrykcik.
Wiktionary
rzecz. dystrykt m.
Wiktionary
okręg administracyjny, wyborczy lub sądowy w niektórych krajach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) adm. nazwa okręgu administracyjnego bądź sądowego w kraju lub mieście
Wiktionary
Dystrykt (od districtus) – nazwa jednostki administracyjnej, a także okręgu sądowego, wyborczego lub innego, stosowana współcześnie lub dawniej w wielu państwach. Dystrykty mogą być zarówno jednostkami administracyjnymi najwyższego rzędu (np. w Izraelu, Luksemburgu, czy na Cyprze), jak i niższych rzędów (np. w RPA, czy Indii).
Wikipedia
IPA: ˈdɨstrɨkt, AS: dystrykt
Wiktionary
rzecz. dystrykcik mrz.
przym. dystryktowy
Wiktionary
związany z dystryktem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dystryktem, dotyczący dystryktu; będący głównym ośrodkiem dystryktu
Wiktionary
rzecz. dystrykt mrz.
Wiktionary
1. utwór lub strofa złożone z dwóch wersów; dwuwiersz;
2. klasyczna strofa dwuwierszowa złożona z heksametru i pentametru
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. zwrotka złożona z dwóch wersów;
(1.2) liter. forma poetycka składająca się z dwóch wersów
Wiktionary
Dystych (gr. "dístichon"), także dwuwiersz – strofa dwuwersowa, o rymach parzystych ("aa bb"). Najmniejsza istniejąca strofa poetycka. Oba wersy dystychu charakteryzują się zazwyczaj znacznym podobieństwem pod względem składni i treści.
W literaturze polskiej dwuwiersz jest rzadko spotykany jako element utworu stroficznego; częściej pojawia się w formach samodzielnych, zwłaszcza we fraszkach i epigramatach.
Wikipedia
przym. dystychiczny
Wiktionary
(1.1-2) dwuwiersz
Wiktionary
dawniej: destylacja
SJP.pl
dawniej: destylarnia
SJP.pl
przestarzałe: destylator
SJP.pl
dawniej: destylować
SJP.pl
przewlekłe zaburzenie psychiczne, któremu towarzyszą stany obniżonego nastroju i aktywności nieosiągających poziomu depresji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. psych. typ depresji charakteryzujący się przewlekłym (trwającym minimum 2 lata lub dłużej) obniżeniem nastroju o przebiegu łagodniejszym niż w przypadku depresji endogennej;
Wiktionary
Dystymia (z gr. δυσθυμία – zły stan umysłu), depresja nerwicowa, uporczywe zaburzenie depresyjne, depresyjne zaburzenie osobowości, przewlekła depresja z lękiem – typ depresji charakteryzujący się przewlekłym (trwającym minimum 2 lata lub dłużej) obniżeniem nastroju o przebiegu łagodniejszym niż w przypadku depresji endogennej. Szacuje się, że około 2–5% populacji ogólnej wykazuje objawy dystymiczne.
Wikipedia
przym. dystymiczny
Wiktionary
dotyczący dystymii
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) psych. związany z dystymią, dotyczący dystymii
Wiktionary
rzecz. dystymia ż.
Wiktionary
w medycynie: osoba, u której występują nienasilone stany obniżonego nastroju i obniżona aktywność
SJP.pl
wytworny, elegancki, szlachecki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który charakteryzuje się wytwornością, elegancją
Wiktionary
(1.1) Na przyjęciu było wielu dystyngowanych lordów.
Wiktionary
IPA: ˌdɨstɨ̃ŋɡɔˈvãnɨ, AS: dystỹŋgovãny
Wiktionary
(1.1) wytworny, szlachetny, elegancki
Wiktionary
dawniej: odróżnić, odróżniać coś od czegoś; wyróżnić, wyróżniać coś lub kogoś spośród innych; dystyngwować
SJP.pl
dawny stopień wyższy od przymiotnika: dystyngowany; bardziej dystyngowany
SJP.pl
dawniej: odróżnić, odróżniać coś od czegoś; wyróżnić, wyróżniać coś lub kogoś spośród innych; dystyngować
SJP.pl
1. dobre maniery, elegancja, wytworność;
2. dawniej: wyróżnienie kogoś, nadanie godności lub stanowiska;
3. cecha odróżniająca dystynktywne cechy fonologiczne w gramatyce;
4. tylko w l.mn., w wojskowości: oznaczenia stopnia i rodzaju broni na mundurze
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
odznaki wskazujące na rangę (wojskową, zawodową itp.) jej posiadacza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) odznaki mundurowe umożliwiające identyfikację stopnia i rodzaju służby
Wiktionary
(1.1) Pozostali funkcjonariusze noszą do umundurowania wyjściowego dystynkcje na pochewkach tak jak do umundurowania podstawowego i polowego.
Wiktionary
rzecz. dystynkcja ż.
Wiktionary
związany z dystynkcją
SJP.pl
dawniej: przedmiot, odznaka piastowanej godności, np. buława marszałkowska
SJP.pl
Dystynktorium (krzyż kanonicki, order kanonicki) – odznaka o formie orderowej, przyznawana kanonikom należącym do kapituły przy katedrze, nadawana od XVIII wieku.
Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa "distinctorium" („znak odznaczania się”). Noszone na piersiach na łańcuchach lub wstęgach czerwonych lub błękitnych, zwykle miały postać krzyża (w różnych odmianach), na którym umieszczano herb lub wizerunek patrona kapituły.
Wikipedia
1. odróżniający, wyróżniający; diakrytyczny;
2. w językoznawstwie: różnicujący elementy języka
SJP.pl
bolesne oddawanie moczu objawiające się pieczeniem w cewce moczowej; dyzuria
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. bolesne oddawanie moczu;
Wiktionary
Dysuria, dyzuria (łac. "dysuria") – objaw chorobowy polegający na bolesnym oddawaniu moczu, któremu często towarzyszy uczucie pieczenia w cewce moczowej (stranguria) i ogólny dyskomfort. Z dysurią wiąże się także częstomocz.
Wikipedia
(1.1) dyzuria
Wiktionary
dysydenctwo;
1. sprzeciw wobec panującego systemu politycznego;
2. wyznawanie poglądów innych od obowiązujących w danej wspólnocie religijnej
SJP.pl
odnoszący się do dysydenta, właściwy dysydentom
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) polit. związany z dysydentem, dotyczący dysydenta
Wiktionary
rzecz. dysydent mos., dysydentka ż.
przysł. dysydencko
Wiktionary
przysłówek
(1.1) na sposób dysydencki
Wiktionary
rzecz. dysydenckość ż., dysydenctwo n., dysydent mos., dysydentka ż.
przym. dysydencki
Wiktionary
(1.1) opozycyjnie
Wiktionary
dysydencja;
1. sprzeciw wobec panującego systemu politycznego;
2. wyznawanie poglądów innych od obowiązujących w danej wspólnocie religijnej
SJP.pl
1. osoba przeciwstawiająca się panującej ideologii;
2. dawniej: wyznawca innej religii chrześcijańskiej niż katolicka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) polit. osoba występująca przeciwko władzy i z tego powodu represjonowana;
(1.2) osoba, która odsunęła się od grupy, do której należała
(1.3) hist. rel. odstępca od dogmatów kościelnych, w dawnej Polsce ktoś wyznający religię chrześcijańską inną niż katolicyzm, szczególnie protestant;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Widząc skutki dokonywanych prób, odmówił dalszych badań, stając się dysydentem.
Wiktionary
IPA: dɨˈsɨdɛ̃nt, AS: dysydẽnt
Wiktionary
rzecz. dysydenckość ż., dysydenctwo n.
:: fż. dysydentka ż.
przym. dysydencki
przysł. dysydencko
Wiktionary
(1.1) opozycjonista
(1.2) odstępca
(1.3) innowierca
Wiktionary
→ dysydent
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) polit. kobieta występująca przeciwko władzy i z tego powodu represjonowana
Wiktionary
(1.1) Mieszkanie dysydentki zostało splądrowane przez nieznanych sprawców.
Wiktionary
rzecz. dysydenckość ż., dysydenctwo n.
:: fm. dysydent mos.
przym. dysydencki
przysł. dysydencko
Wiktionary
(1.1) opozycjonistka
Wiktionary
ruch, którego istotą jest działalność opozycyjna, sprzeciw wobec panującego systemu politycznego
SJP.pl
1. proces zachodzący w organizmie, polegający na rozkładzie związków organ. i wydaleniu powstałych produktów poza organizm
2. zjawisko fonetyczne, w którym jeden z dwóch takich samych fonemów ulega zmianie; rozpodobnienie; odpodobnienie
SJP.pl
Dysymilacja ( dissimilis „niepodobny”), odpodobnienie, rozpodobnienie – proces fonetyczny, w wyniku którego wytwarzają się lub powiększają różnice pomiędzy głoskami w obrębie jakiegoś odcinka wypowiedzi, a więc głoski te stają się mniej podobne do siebie.
Wikipedia
związany z dysymilacją, powstały wskutek dysymilacji; dysymilatywny
SJP.pl
związany z dysymilacją, powstały wskutek dysymilacji; dysymilacyjny
SJP.pl
dyssymulacja;
1. ukrywanie objawów choroby;
2. dawniej: zatajenie czegoś, np. pewnych faktów z życia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zatajenie, np. choroby, kalectwa
Wiktionary
1. ukrywać objawy zaburzeń psychicznych lub choroby fizycznej; dyssymulować;
2. dawniej: zatajać, ukrywać coś
SJP.pl
1. odcinek przewodu o zmiennym przekroju poprzecznym, zapewniającym przemianę energii wewnętrznej przepływającego płynu w energię kinetyczną
2. otwór wylotowy rury przeprowadzającej ciecze albo gazy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. część przewodu, w której zwiększa się energia kinetyczna płynu
(1.2) hutn. mot. otwór wylotowy rury regulujący dopływ cieczy lub gazów
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Na końcu przewodu zainstalujemy dyszę.
Wiktionary
IPA: ˈdɨʃa, AS: dyša
Wiktionary
rzecz. dyszka ż.
Wiktionary
zestaw dyszowy do dużych pieców
SJP.pl
udo baranie albo cielęce
SJP.pl
drąg przytwierdzony do przedniej części wozu konnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) drąg łączący przednią część wozu, sań, bryczki itp. z zaprzęgiem konnym lub ciągnikiem;
Wiktionary
Dyszel – belka (obecnie metalowa, dawniej – drewniana) służąca do połączenia przyczepy lub maszyny rolniczej z hakiem pociągowym ciągnika, w przeszłości zaś – z przednią osią wozu konnego, żniwiarki lub kosiarki konnej.
Wikipedia
(1.1) Obok dwóch kolejarzy ciągnęło za zakończony rozdwojonym uchwytem dyszel małej platformaatformy, z którą poturkotali do wagonu pocztowego.
Wiktionary
IPA: ˈdɨʃɛl, AS: dyšel
Wiktionary
1. oddychać intensywnie, głośno, z trudem;
2. dawniej: oddychać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) głośno i ciężko oddychać
(1.2) wydawać odgłos podobny do ciężkiego oddechu
(1.3) przen. być przepełnionym jakąś emocją
Wiktionary
(1.1) Po dziesięciu minutach nieprzytomnego pędu Dzidzia zatrzymała się, ciężko dysząc.
Wiktionary
IPA: ˈdɨʃɛt͡ɕ, AS: dyšeć
Wiktionary
rzecz. dyszenie n., wydyszenie n.
czas. wydyszeć dk.
Wiktionary
1. potocznie: banknot dziesięciozłotowy;
2. zdrobnienie od: dysza;
3. zdrobnienie od: dycha
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dycha
Wiktionary
(1.1) To kosztowało tylko dyszkę.
Wiktionary
IPA: ˈdɨʃka, AS: dyška
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dyszkant
Wiktionary
(1.1) Zaraz wyleci z niego głos, najpierw cichutki dyszkancik, potem pogrubiony tenor, wreszcie bas szarpany wybuchami kaszlu.
(1.1) Już nie tubalny baryton wielkiego demona, lecz zaledwie dyszkancik małego, wyliniałego, kudłatego diabełka — widocznie diabły kurczą się na starość.
Wiktionary
rzecz. dyszkant mos./mrz.
Wiktionary
osoba obdarzona wysokim głosem chłopięcym i śpiewająca takim głosem; dyszkant, dyskantysta
SJP.pl
1. dawniej: najwyższy głos w chórze;
2. głos chłopięcy równy sopranowi;
3. piskliwy głos
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) muz. osoba śpiewająca wysokim głosem chłopięcym
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) muz. wysoki głos chłopięcy;
(2.2) książk. piskliwy głos
Wiktionary
Dyszkant – termin muzyczny; odmiana wysokiego głosu ludzkiego. Najczęściej głos ten posiadają chłopcy przed mutacją (w języku angielskim dyszkant to „sopran chłopięcy” – "boy soprano", choć w przypadku chórów mieszanych częściej stosuje się określenie "treble").
Wikipedia
rzecz. dyszkancista mos., dyszkantysta mos., dyszkancik mrz.
przym. dyszkantowy
przysł. dyszkantowo
Wiktionary
(2.1) sopran
Wiktionary
→ dyszkant; dyskantowy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) muz. związany z dyszkantem, dotyczący dyszkantu; wypowiedziany dyszkantem, piskliwym głosem
Wiktionary
rzecz. dyszkant m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
w Polsce średniowiecznej: opłata za korzystanie z dróg, pobierana na rogatkach od przejeżdżających pojazdów
SJP.pl
związany z dyszlem
SJP.pl
rodzaj statku powietrznego
SJP.pl
w hutnictwie: element zestawu dyszowego wielkiego pieca, w postaci brązowego odlewu chłodzonego wodą, w którym osadzona jest dysza
SJP.pl
przymiotnik od: dysza
SJP.pl
osoba wierząca w dwóch bogów lub w Boga dwupostaciowego; diteista
SJP.pl
doktryna przyjmująca istnienie w Bogu dwóch natur i dwóch osób
SJP.pl
dytek; dawniej:
1. drobna moneta;
2. pieniądz
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dytmarów ( Dittersdorf, Potěkrby) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Lubrza. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej. Położona jest na terenie Obniżenia Prudnickiego, będącego częścią Niziny Śląskiej, u podnóży Gór Opawskich. Przepływa przez nią rzeka Prudnik.
Wikipedia
w starożytnej wersyfikacji: czterozgłoskowa stopa wierszowa; podwójny trochej (chorej), dichorej, dychorej
SJP.pl
Dytrochej – w wersyfikacji antycznej stopa wierszowa składająca się z czterech sylab: długiej, krótkiej, długiej, krótkiej (); podwójny trochej. Współcześnie dytrochejem nazywa się niekiedy peon III z uwagi na występowanie akcentu pobocznego na sylabie pierwszej.
Wikipedia
1. imię męskie;
2. nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. uroczysta piesń kultowa ku czci Dionizosa;
2. pieśń pochwalna, utwór wychwalający kogoś lub coś; panegiryk;
3. pochwała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) liter. oda albo pieśń pochwalna o charakterze patetycznym, wzniosłym, niekiedy tragicznym, wywodząca się ze starożytnej Grecji;
Wiktionary
Dy
Wikipedia
przym. dytyrambiczny
Wiktionary
dotyczący dytyrambu
SJP.pl
skrót od: dywizja
SJP.pl
skrót
(1.1) = wojsk. dywizja, dywizji
Wiktionary
(1.1) Rektorem akademii został gen. dyw. Jarosław Bańko.
Wiktionary
rzecz. dywizja ż.
Wiktionary
mówienie lub pisanie nie na temat, bezładnie, rozwlekle
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozwlekłe rozważanie nie na temat
Wiktionary
(1.1) Bez tych dywagacji, Adolfie, do rzeczy!
Wiktionary
IPA: ˌdɨvaˈɡat͡sʲja, AS: dyvagacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dywagować ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dywagować.
Wiktionary
czas. dywagować ndk.
Wiktionary
odstępować, odbiegać od tematu; mówić, pisać nie na temat
SJP.pl
czasownik
(1.1) rozwlekle odchodzić od tematu
Wiktionary
(1.1) Urząd tymczasem myślał i myślał, rozważał, zastanawiał się, ważył za i przeciw, rekapitulował, dywagował, sortował, weryfikował i pieczętował.
(1.1) Nasz rozmówca nie chciał dywagować, co w sytuacji, gdyby okazało się, iż sprawca był tylko jeden.
Wiktionary
IPA: ˌdɨvaˈɡɔvat͡ɕ, AS: dyvagovać
Wiktionary
rzecz. dywagowanie n., dywagacja
Wiktionary
1. gruba tkanina ozdobna przykrywająca podłogę
2. dawniej: urząd dworski w krajach muzułmańskich
3. kolekcja utworów jednego poety w krajach muzułmańskich
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gruba, wzorzysta tkanina, przeznaczona do przykrycia podłogi;
(1.2) rzad. ozdobna tkanina do powieszenia na ścianach
(1.3) urząd dworski w krajach muzułmańskich
(1.4) rada doradcza sułtana w imperium osmańskim;
(1.5) liter. zbiór utworów literackich jednego lub kilku poetów (termin funkcjonuje w literaturze krajów muzułmańskich);
(1.6) gw-pl|Bukowina. wersalka
Wiktionary
Dy
Wikipedia
(1.1) Wytrzep dywan, bo jest strasznie brudny.
Wiktionary
IPA: ˈdɨvãn, AS: dyvãn
Wiktionary
rzecz. dywaniarz m., dywaniarka ż.
:: zdrobn. dywanik m.
przym. dywanowy, dywaniarski
Wiktionary
kobieta pracująca przy wyrobie dywanów
SJP.pl
związany z produkcją dywanów
SJP.pl
zdrobnienie od: dywan; mały dywan
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dywan
(1.2) mały kawałek dywanu, najczęściej do położenia w łazience lub obok łóżka
(1.3) bud. górna, ścieralna warstwa drogi asfaltowej, wykonana z asfaltobetonu lub smołobetonu
Wiktionary
(1.2) To był taki prosty dywanik, mama uszyła go z kawałków (…)
Wiktionary
IPA: dɨˈvãɲik, AS: dyvãńik
Wiktionary
rzecz. dywan m.
przym. dywanowy, dywanikowy
Wiktionary
→ dywanik
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dywanikiem, dotyczący dywanika
Wiktionary
rzecz. dywanik m.
Wiktionary
o cechach dywanokształtnych (rząd ryb)
SJP.pl
Dywanokształtne, rekiny dywanowe (Orectolobiformes) – rząd ryb chrzęstnoszkieletowych (Chondrichthyes). Największym przedstawicielem i jednocześnie największym z rekinów jest rekin wielorybi. W zapisie kopalnym znane są ze skamieniałości wczesnojurajskich, a w Polsce z jury środkowej Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, okolic Szczecina i z kredy dolnej Wysoczyzny Łódzkiej.
Wikipedia
o cechach dywanokształtnych (rząd ryb)
SJP.pl
1. związany z dywanem;
2. nalot dywanowy - zmasowane bombardowanie wyznaczonego terenu
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dywanem, dotyczący dywanu
Wiktionary
rzecz. dywan m., dywanik mrz.
Wiktionary
film instruktażowy z ćwiczeniami domowymi niewymagającymi specjalnych przyrządów
SJP.pl
dyftyk; tyftyk;
1. dawniej: tkanina wełniana, jedwabna lub bawełniana; ubiór z tej tkaniny;
2. dawniej: jedwabna kapa na konia
SJP.pl
przypisywanie pola skalarnego danemu polu wektorowemu przez operator różniczkowy; rozbieżność, źródłowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rozbieżność, różnorodność
(1.2) powstawanie rozbieżności
(1.3) mat. operator określający dla danego pola wektorowego pole skalarne, na podstawie którego można określić źródła i ujścia pola;
Wiktionary
Dywergencja, in. rozbieżność, źródłowość pola wektorowego – operator różniczkowy przyporządkowujący polu wektorowemu w przestrzeni euklidesowej 3-wymiarowej pole skalarne będące formalnie iloczynem skalarnym operatora nabla z wektorem pola.
Operator ten uogólnia się na przestrzenie euklidesowe formula_1-wymiarowe z dowolnymi układami współrzędnych krzywoliniowych oraz na dowolne przestrzenie riemannowskie i pseudoriemannowskie.
Wikipedia
IPA: ˌdɨvɛrˈɡɛ̃nt͡sʲja, AS: dyvergẽncʹi ̯a
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dywersantem, dotyczący dywersanta
Wiktionary
rzecz. dywersja ż., dywersant mos., dywersantka ż.
przym. dywersyjny
Wiktionary
osoba niszcząca infrastrukturę gospodarczą lub militarną przeciwnika w celu osłabienia jego zdolności zaczepnych lub obronnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba dokonująca dywersji
Wiktionary
rzecz. dywersja ż.
:: fż. dywersantka
przym. dywersyjny, dywersancki
Wiktionary
uczestniczka lub organizatorka akcji dywersyjnych
SJP.pl
sabotaż;
1. działania sabotażowe lub propagandowe prowadzone na terytorium wroga w celu dezorganizacji jego działań wojennych;
2. działania zmierzające do zakłócenia życia politycznego i gospodarczego jakiegoś państwa, prowadzone w celu osiągnięcia korzyści politycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. tajne działania prowadzone by osłabić nieprzyjaciela
Wiktionary
Dywersja – niszczące działanie wojenne na zapleczu, element z arsenału walki mający na celu odwrócenie uwagi przeciwnika. Działanie z ukrycia w celu osłabienia obronności lub gospodarki nieprzyjaciela w czasie wojny czy też wrogiego państwa w czasie pokoju. Dezorganizacja sił przeciwnika, polegająca na niszczeniu lub uszkadzaniu zasobów zbrojnych wroga.
Wikipedia
rzecz. dywersant mos., dywersantka ż.
przym. dywersyjny
Wiktionary
1. zróżnicowanie lub rozszerzenie oferowanych produktów i usług w celu pełniejszego wykorzystania zasobów przedsiębiorstwa;
2. dywersyfikacja portfela papierów wartościowych - zakup różnych papierów wartościowych w celu obniżenia ryzyka inwestycyjnego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) różnicowanie asortymentu produkcji lub usług w celu zmniejszenia ryzyka w prowadzeniu działalności gospodarczej;
Wiktionary
Dywersyfikacja – różnicowanie rodzaju działalności (asortymentu produkcji lub świadczonych usług), inwestycji i in., najczęściej w celu zmniejszenia ryzyka lub osiągania lepszych wyników.
Wikipedia
IPA: ˌdɨvɛrsɨfʲiˈkat͡sʲja, AS: dyversyfʹikacʹi ̯a
Wiktionary
czas. dywersyfikować
rzecz. dywersyfikowanie
przym. dywersyfikacyjny
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przym. od dywersyfikacja
Wiktionary
IPA: ˌdɨvɛrsɨfʲikaˈt͡sɨjnɨ, AS: dyversyfʹikacyi ̯ny
Wiktionary
czas. dywersyfikować
rzecz. dywersyfikacja, dywersyfikowanie
Wiktionary
1. dotyczący dywersji - działań sabotażowych lub propagandowych prowadzonych na terytorium wroga w celu dezorganizacji jego działań wojennych;
2. dotyczący dywersji - działań zmierzających do zakłócenia życia politycznego i gospodarczego jakiegoś państwa, prowadzonych w celu osiągnięcia korzyści politycznych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) śrpol. i daw., rzad. zabawa, rozrywka, rekreacja, uciecha, rozkosz lub przyjemność
Wiktionary
(1.1) Dziś oprócz balu, jeszcze jakiś inszy dywertyment sam książę obmyśla, o którym jeszcze nie wiemy, jaki będzie.
(1.1) […] Człowiek iest nayporzód stworzony, aby BOGA kochał i Jemu wiernie służył, a potym aby pracował usilnie i stał się sobie i bliźnim iak nayużytecznieyszym, nie iak koń nie ochełznany po łące, biegał po dywertymentach, grach, amorach i innych czas truiących próźniactwach.
(1.1) Do tych tedy świń biegających panownie strzelali. Były także i kaczki dzikie […]; do których także panowanie strzelali, a te kaczki postrzelone powoli tonęły. Było i innych wiele rzeczy osobliwszych do dywertymentu i uciechy, których wszystkich trudno opisać.
(1.1) Nawet gdy ich upraszał, aby na krótki polowania wyjechał dywertyment, tę odebrał replikę: Nie o tym tobie myśleć, teraz bardziej przystoi stanisławowskich ptaków.
Wiktionary
wyzbycie się aktywów o niskiej produktywności lub uznanych za zbędne; dezinwestycja
SJP.pl
Dy
Wikipedia
tkanina będąca imitacją aksamitu; dewetyna
SJP.pl
Dywetyna (z fr. "duvetine", "duvet" - puch, meszek) - rodzaj wełnianej tkaniny imitującej aksamit, o splocie satynowym albo skośnym krzyżykowym. Tkanina ta posiada charakterystyczną grubą, krótką okrywę z przędzy czesankowej, która jest luźna w osnowie i podwójnie, potrójnie lub poczwórnie skręcana; jednostronnie pokryta jest delikatnym puszkiem uzyskanym w wyniku drapania lub szmerglowania nitek wątkowych. Zazwyczaj wykorzystywana jest na kołnierzach lub w damskich płaszczach wysokiej jakości.
Wikipedia
przymiotnik od: Dywity
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dywitami, dotyczący Dywit
Wiktionary
rzecz. Dywity nmos., dywicianin m., dywicianka ż.
Wiktionary
zysk spółki akcyjnej wypłacany akcjonariuszom; zysk akcjonariusza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekon. część rocznego zysku netto spółki akcyjnej dzielona między akcjonariuszy proporcjonalnie do liczby posiadanych przez nich akcji;
(1.2) ekon. obowiązkowa wpłata do budżetu państwa dokonywana przez przedsiębiorstwo państwowe
Wiktionary
Dywidenda (łac. "dividendum" „rzecz do podziału”) – aktywa (najczęściej pieniądze) wypłacane właścicielom (wspólnikom lub akcjonariuszom w zależności od formy prowadzenia spółki kapitałowej) jako wynagrodzenie za udzielenie kapitału.
Wikipedia
(1.1) Zarząd spółki rekomenduje, aby nie wypłacać dywidendy, ponieważ cały zeszłoroczny zysk chce przeznaczyć na inwestycje.
Wiktionary
IPA: ˌdɨvʲiˈdɛ̃nda, AS: dyvʹidẽnda
Wiktionary
przym. dywidendowy
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) ekon. związany z dywidendą, dotyczący dywidendy
Wiktionary
rzecz. dywidenda ż.
Wiktionary
przepowiadanie przyszłości, wróżenie; wróżbiarstwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. rzad. ezot. przepowiadanie przyszłości, wróżenie
Wiktionary
(1.1) Dywinacja, czyli przepowiadanie przyszłości, posługuje się szeregiem technik (np. wróżenie, chiromancja, jasnowidzenie, numerologia) i „pomocy naukowych” (np. karty, wahadełko, runy, fusy).
Wiktionary
(1.1) wróżenie
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dywity (dawniej Diwitten) – wieś w Polsce na Warmii, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Dywity.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dywity. Po reformie w 1973 r. miejscowość została siedzibą gminy Dywity.
Wikipedia
znak graficzny łączący lub dzielący wyrazy; kreska, łącznik, znak przeniesienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) druk. znak graficzny w postaci krótkiej poziomej kreski biegnącej na wysokości średniej linii pisma lub nieco poniżej tej linii; stosowany przy dzieleniu wyrazu między wierszami oraz przy łączeniu wyrazów wieloczłonowych;
Wiktionary
Dywiz dywiz
Dywiz, czyli łącznik – znak pisarski oznaczony znakiem - w postaci krótkiej poziomej kreski (krótszej od pauzy i półpauzy) uniesionej ponad podstawową linią pisma. Inne nazwy dywizu to: znak przeniesienia, mała kreska oraz tiret (z tiré). Łącznik nie jest znakiem interpunkcyjnym.
Wikipedia
(1.1) Nazwiska o dwóch członach równorzędnych trzeba pisać z dywizem.
(1.1) W dawnych drukach różnie oznaczano dzielenie wyrazów, ale obecny stan jest taki, że kreskę podziałową stawia się na końcu wiersza, a ponawia na początku następnego tylko wtedy, gdy wyraz złożony, zapisywany z dywizem, został podzielony w miejscu dywizu.
Wiktionary
IPA: ˈdɨvʲis, AS: dyvʹis
Wiktionary
(1.1) łącznik, kreseczka
Wiktionary
wojskowa jednostka taktyczna złożona z kilku pułków
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. jednostka taktyczna złożona z kilku pułków;
Wiktionary
Dywizja – podstawowy związek taktyczny różnych rodzajów sił zbrojnych (5–15 tys. żołnierzy) składający się zazwyczaj z pułków lub brygad różnych rodzajów wojsk (typowych dla danego rodzaju sił zbrojnych) przeznaczonych do prowadzenia walki oraz oddziałów i samodzielnych pododdziałów przeznaczonych do zabezpieczenia bojowego działań, zapewnienia zaopatrzenia materiałowego i utrzymania w gotowości bojowej sprzętu technicznego jednostek dywizyjnych.
Wikipedia
IPA: dɨˈvʲizʲja, AS: dyvʹizʹi ̯a
Wiktionary
rzecz. dywizjon m.
przym. dywizyjny
skr. dyw.
Wiktionary
dyon;
1. jednostka organizacyjna i taktyczna odpowiadająca batalionowi piechoty
2. w lotnictwie: samodzielna jednostka taktyczna
3. w marynarce wojennej: jednostka taktyczna złożona z kilku okrętów wojennych jednego typu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. pododdział w artylerii, lotnictwie albo marynarce wojennej
Wiktionary
Dywizjon (dawniej – nazwa skrócona dyon) – pododdział wojska, w artylerii, kawalerii, taborach – równorzędny batalionowi innych rodzajów wojsk.
Wikipedia
przym. dywizjonowy, dywizyjny
rzecz. dywizja ż.
Wiktionary
(1.1) skr. dyon
Wiktionary
przestarzale: dowódca dywizji
SJP.pl
Dywizjoner ( Divisionär, fr. "Divisionnaire")
W 1833 w Armii Cesarstwa Austriackiego pełniło służbę 42 oficerów zajmujących stanowisko:
Wikipedia
zwolennik, przedstawiciel dywizjonizmu
SJP.pl
technika malarska zapoczątkowana przez impresjonistów, polegająca na malowaniu małymi, oddzielnymi plamami
SJP.pl
Dywizjonizm (fr. "division" = podział) – metoda malarska zapoczątkowana przez twórców impresjonizmu, rozwinięta przez neoimpresjonistów w tzw. pointylizm. Powstanie metody dywizjonizmu wiąże się z artystycznymi poszukiwaniami Claude’a Moneta. Wśród najsłynniejszych artystów dywizjonizmu jest baron Vittore Grubicy de Dragon, który przez długi czas mieszkał w Lierna nad jeziorem Como w celach artystycznych.
Wikipedia
związany z dywizjonem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dywizjonem, dotyczący dywizjonu
Wiktionary
rzecz. dywizjon mrz.
przym. dywizyjny
Wiktionary
w matematyce: uogólnienie pojęcia dzielnika elementu pierścienia przemiennego
SJP.pl
Al
Wikipedia
przyrząd służący do trzymania rękopisu nad kasztą podczas składania
SJP.pl
Dywizorek – przyrząd w kształcie długich, wąskich widełek, przytrzymujący kartkę z rękopisem, maszynopisem lub wydrukiem na tenaklu (podstawce, utrzymującej kartkę w pozycji dogodnej do czytania przez zecera, tj. osobę zajmującą się składem tekstu). Czasem nazwą tą obejmowano zestaw obu przyrządów, tj. tenakiel wraz z dywizorkiem.
Wikipedia
przymiotnik od: dywizja
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dywizją, dotyczący dywizji
Wiktionary
IPA: ˌdɨvʲiˈzɨjnɨ, AS: dyvʹizyi ̯ny
Wiktionary
rzecz. dywizja ż., dywizjon m.
przym. dywizjonowy
Wiktionary
dawniej: dopuścić kogoś do tajemnicy, wtajemniczyć
SJP.pl
dawniej: dysza
SJP.pl
zaburzenie mowy polegające na niewyraźnym wymawianiu głosek; dysartia
SJP.pl
Dyzartria – termin z zakresu neurologii; jeden z typów zaburzeń mowy, wynikający z dysfunkcji aparatu wykonawczego (języka, podniebienia, gardła, krtani). Dysfunkcja może być spowodowana: uszkodzeniem mięśni, unerwiających ich nerwów czaszkowych, jąder tych nerwów, dróg korowo-jądrowych, układu pozapiramidowego.
Wikipedia
spadek kursu dewiz, papierów wartościowych poniżej ich wartości nominalnej; dysażio; disagio; disaggio
SJP.pl
epidemiczna choroba zakaźna, powodująca biegunkę, odwodnienie i zatrucie organizmu; czerwonka bakteryjna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) med. ostra choroba zakaźna jelit
Wiktionary
Dyzenteria, czerwonka ( δυσεντερία, "dysentería") – ostra choroba zakaźna jelit, w szczególności jelita grubego, której objawem jest uporczywa biegunka i obecność krwi oraz śluzu w stolcu. Nieleczona prowadzi do śmierci.
Wikipedia
(1.1) czerwonka
Wiktionary
dysgust; dawniej:
1. niechęć, niezadowolenie z czegoś;
2. zniewaga, afront
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) niechęć wobec kogoś lub czegoś
(1.2) daw. zniewaga, naruszenie czyjejś godności
Wiktionary
(1.1) Francuska opinia publiczna patrzy na to z narastającym dyzgustem i oburzeniem.
(1.2) Małożto owi psubratowie dyzgustów Bogu naczynili, mało napalili kościołów, mało nahańbili krzyżów?
Wiktionary
zdrobnienie od: Dyzma, Dionizy (imiona męskie); Dyź
SJP.pl
przenośnie: człowiek bez wykształcenia, robiący przypadkowo karierę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek nieposiadający wykształcenia, który dzięki przypadkowi zrobił karierę, osiągnął wysoki urząd
Wiktionary
Dyzma – imię męskie pochodzenia greckiego, od δυσμη (dysmai, dysme) – zachód słońca lub gwiazd, „narodzony o zachodzie”. Imię to przypisywane jest tradycyjnie dobremu łotrowi – ukrzyżowanemu obok Chrystusa przestępcy, który nawrócił się i dostał obietnicę zbawienia.
Wikipedia
(1.1) Niedługo wszyscy poznają się na tym dyzmie.
Wiktionary
IPA: ˈdɨzma, AS: dyzma
Wiktionary
wyznanie Kościoła wschodniogreckiego, który nie przystąpił do Unii Brzeskiej
SJP.pl
dotyczący dyzunitów
SJP.pl
w dawnej Polsce: prawosławny, który nie uznał unii brzeskiej (1596 r.)
SJP.pl
bolesne oddawanie moczu objawiające się pieczeniem w cewce moczowej; dysuria
SJP.pl
1. w gwarze śląskiej: przecież, owszem, rzeczywiście;
2. w staropolszczyźnie: ależ
SJP.pl
partykuła wzmacniająca
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. przecież
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. owszem
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. rzeczywiście
wykrzyknik
(2.1) stpol. ależ
Wiktionary
(1.1) Dyć to jest darmowy słownik.
(1.2) — Dosz się sztachnąć? — Dyć!
(1.3) Dyć ziywo już Karlik i usła Tileczka. Ja, znak to, że trzeba już kończyć bojeczka.
Wiktionary
(1.1) przeca
(1.2) toć
Wiktionary
wyraz, zwykle powtórzony, naśladujący dźwięk dzwonka
SJP.pl
1. mała dynia;
2. żartobliwie: głowa, główka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. głowa
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
zdrobnienie od: Dyzma, Dionizy (imiona męskie); Dyzio
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
pełnienie pewnych obowiązków w wyznaczonym czasie; czas przeznaczony na ich wypełnianie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pełnienie obowiązków społecznych lub zawodowych w przedziale czasu, na określonych warunkach
Wiktionary
(1.1) Ile dyżurów planowaćanujesz odbyć w przyszłym miesiącu?
Wiktionary
IPA: ˈdɨʒur, AS: dyžur
Wiktionary
rzecz. dyżurka ż., dyżurny m., dyżurna ż., dyżurowanie n., podyżurowanie n.
czas. dyżurować ndk.
przym. dyżurny
Wiktionary
osoba pełniąca dyżur
SJP.pl
pomieszczenie dla dyżurującego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pomieszczenie lub miejsce, w którym pełniony jest dyżur
Wiktionary
rzecz. dyżur m., dyżurant m., dyżurny m., dyżurna ż., podyżurowanie n., dyżurowanie n.
czas. dyżurować ndk., podyżurować dk.
przym. dyżurny, dyżurowy
Wiktionary
kobieta pełniąca dyżur
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta lub dziewczynka pełniąca dyżur
Wiktionary
(1.1) W klasie było duszno, ciemnawo i nauczyciel polecił dyżurnej otworzyć okno i zapalić światło.
Wiktionary
rzecz. podyżurowanie n., dyżurowanie n., dyżurny mos., dyżur mrz., dyżurka ż.
przym. dyżurny
Wiktionary
1. pełniący dyżur
2. z ironią o człowieku: służalczy
3. stale ten sam, powtarzający się, np. dyżurny temat
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) pełniący dyżur, dyżurujący
(1.2) przen. stale powtarzający się, używany w razie potrzeby
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) osoba, która pełni dyżur
Wiktionary
(1.1) Redaktorzy dyżurni wielkich dzienników pilnymi telefonami przynaglali swych korespondentów w Limie do zdobycia szczegółowych informacji.
(2.1) Jakie są obowiązki dyżurnego w szkole?
Wiktionary
IPA: dɨˈʒurnɨ, AS: dyžurny
Wiktionary
rzecz. dyżur m., dyżurant m., dyżurantka ż., dyżurowanie n., dyżurka ż., podyżurowanie n.
:: fż. dyżurna ż.
czas. dyżurować ndk., podyżurować dk.
przym. dyżurowy
Wiktionary
(2.1) dyżurant
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dyżurować.
Wiktionary
rzecz. dyżur m., dyżurant m., dyżurantka ż., dyżurny m., dyżurna ż., podyżurowanie n., dyżurka ż.
czas. dyżurować ndk., podyżurować dk.
przym. dyżurny, dyżurowy
Wiktionary
pełnić dyżur, pilnować porządku; czuwać
SJP.pl
związany z dyżurem
SJP.pl
skrót od: Dzieje Apostolskie - jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Nowego Testamentu
SJP.pl
skrót
(1.1) = Dzieje Apostolskie
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑɛ̇jɛ ˌapɔˈstɔlsʲcɛ, AS: ʒ́ėi ̯e apostolsʹḱe
Wiktionary
skrót od: dziennik
SJP.pl
[czytaj: dzadz-iki] grecki sos ze świeżych, rozdrobnionych ogórków z czosnkiem i jogurtem albo śmietaną, zwykle dodawany do potraw mięsnych; tzatziki, tzatzyki, caciki, cacyki
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dzawchanem, dotyczący Dzawchanu
Wiktionary
rzecz. Dzawchan mrz.
Wiktionary
1. naczynie użytkowe lub dekoracyjne zwykle zwężone u góry, często z jednym uchem i dzióbkiem;
2. potocznie: osoba głupia, tępa; cymbał, tuman, tępak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) naczynie użytkowe lub dekoracyjne zwykle zwężone u góry, często z jednym uchem;
(1.2) zawartość dzbana (1.1)
(1.3) środ. pejor. osoba głupia, tępa;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.3) Nie ma nic gorszego niż mieć we własnej drużynie takiego dzbana, który wszelkie problemy chce wyjaśniać poprzez bijatykę.
Wiktionary
IPA: d͡zbãn, AS: ʒbãn
Wiktionary
rzecz. dzbanecznik m., dzbanecznikowate nmos.
:: zdrobn. dzbanek m., dzbaneczek m., dzbanuszek m.
przym. dzbanowy, dzbankowy, dzbaneczkowy, dzbanecznikowaty
Wiktionary
(1.1) kruża
(1.3) cymbał
Wiktionary
zdrobnienie od: dzbanek; dzbanuszek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mały dzban
Wiktionary
podobny w kształcie do dzbaneczka
SJP.pl
roślina żywiąca się owadami, rosnąca w dżungli
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Nepenthes|L.|ref=tak., rodzaj roślin owadożernych z rodziny dzbanecznikowatych;
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Dzbaneczniki występują głównie w Azji Południowo-Wschodniej (…).
Wiktionary
rzecz. dzban m., dzbanek m., dzbanuszek m.
Wiktionary
rodzina owadożernych roślin o liściach w kształcie dzbanków
SJP.pl
Dzbanecznikowate ("Nepenthaceae" Dumort.) – monotypowa rodzina roślin mięsożernych występujących w Azji południowo-wschodniej, północnej Australii oraz na wyspach od Madagaskaru po Nową Kaledonię na Pacyfiku. Do rodziny należy tylko jeden rodzaj - dzbanecznik ("Nepenthes" L.) z ok. 160 gatunkami.
Wikipedia
o cechach dzbanecznikowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przedstawiciel rzędu roślin okrytonasiennych
SJP.pl
zdrobnienie od: dzban
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dzban
(1.2) niewielki dzban
Wiktionary
(1.2) Przyniosę ci w dzbanku trochę kwaśnego mleka.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zbãnɛk, AS: ʒbãnek
Wiktionary
rzecz. dzban mrz., dzbanuszek mrz., dzbanecznik mrz.
przym. dzbanowy, dzbankowy
Wiktionary
(1.1) dzbanuszek
(1.2) białystok|dzieżka., gw. Śląsk Cieszyński zbónek, gw. Górny Śląsk dzbonek
Wiktionary
rodzaj drzew z rodziny bignoniowatych
SJP.pl
Dz
Wikipedia
przypominający kształtem dzbanek
SJP.pl
przymiotnik od: dzban
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dzbanem, mający postać dzbanu
(1.2) med. przypominający dźwięk powstający podczas dmuchania w szyjkę szklanej butelki, wskazujący na istnienie jamy w płucach
Wiktionary
rzecz. dzban mrz., dzbanek mrz., dzbanuszek mrz.
Wiktionary
(1.2) amforyczny
Wiktionary
zdrobnienie od: dzbanek; dzbaneczek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dzbanek
(1.2) małe naczynie stołowe z uchem i dziobkiem, np. do mleka
Wiktionary
Dzbanuszek – oryginalna polska wersja impostu, stosowana w architekturze renesansu. Kamienny element w kształcie dzbanuszka. Występuje jako nasada na głowicy kolumny, jako podpora konstrukcji dachu, motyw tralki. Charakterystyczny element górnej kondygnacji krużganku dziedzińca na Wawelu.
Wikipedia
IPA: d͡zbãˈnuʃɛk, AS: ʒbãnušek
Wiktionary
rzecz. dzban mrz., dzbanek mrz., dzbanecznik mrz.
przym. dzbanowy, dzbankowy
Wiktionary
(1.1) dzbanek
(1.2) gw. Górny Śląsk dzboneczek
Wiktionary
podobny kształtem do dzbanuszka
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzbanuszek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzbanek
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński zbónek
Wiktionary
minerał, uwodniony krzemian występujący głównie w szczelinach skał wylewnych i głębinowych
SJP.pl
litera alfabetu greckiego; zeta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa szóstej litery alfabetu greckiego, ζ;
Wiktionary
Dzeta ( ζῆτα, Ζ ζ) – szósta litera alfabetu greckiego. W greckim systemie liczbowym oznacza liczbę 7. Dzeta pochodzi od litery alfabetu fenickiego zajin (𐤆). Od zety pochodzą łacińskie Z i cyrylickie З.
Dzeta reprezentuje w języku nowogreckim spółgłoskę szczelinową dziąsłową dźwięczną /z/, w grece klasycznej oznaczała afrykatę // lub zbitkę /zd/.
Wikipedia
IPA: ˈd͡zɛta, AS: ʒeta
Wiktionary
(1.1) zeta, zita
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) mitgr. zob. Zeus.
Wiktionary
(1.1) Dzeus bezlitośnie karał zbrodniarzy, a zwłaszcza krzywoprzysięzców i świętokradców, jak Syzyfa, Tantala lub Iksjona.
(1.1) Atrybutami Dzeusa były pioruny, berło, egida, dąb i orzeł.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zɛus, AS: ʒeus
Wiktionary
(1.1) Zeus, Kronion, Kronida, Jowisz, Jupiter
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziabać.
Wiktionary
czas. dziabać ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
czasownik niedokonany (dk. dziabnąć)
(1.1) pot. uderzać ostrym narzędziem; łupać, rąbać
(1.2) gw-pl|Poznań. pleć, spulchniać ziemię motyką
Wiktionary
(1.1) Poredzały dziabiąc motyczkami ziemię i kopiasto obsypując grzędy, galancie wyrosłe.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑabat͡ɕ, AS: ʒ́abać
Wiktionary
rzecz. dziabanie n., reg. pozn. dziabka ż.
czas. dziabnąć dk., rozdziabać dk.
Wiktionary
potocznie o małej motyce lub tego typu zabawce do piaskownicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Poznań. motyka
(1.2) pot. czekan (we wspinaczce)
Wiktionary
czas. dziabać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziabnąć.
Wiktionary
czas. dziabnąć dk.
Wiktionary
pieszczotliwie o ukochanej osobie
SJP.pl
dziadek;
1. ojciec matki lub ojca;
2. przodek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. podn. dziadek
(1.2) przodek
(1.3) daw. wojsk. hetman Czarnecki
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pogard. staruch, starszy człowiek
(2.2) pogard. żebrak, biedak; Gloger.
(2.3) łódź. kapuśniak z ziemniakami
(2.4) pot. rzep łopianu
(2.5) środ. żegl. fala zalewająca pokład
Wiktionary
(1.1) Synu, twój dziad umarł walcząc za ojczyznę i winien jesteś pamiętać o nim.
(2.1) Co robisz? — Spieprzaj, dziadu! — mówisz i odpychasz człowieka (…)
(2.2) A wszyscy piszczą, a narzekają, jak przyjdzie dziadowi co dać abo i drugiemu, ale na gorzałę mają.
(2.3) Matka często gotowała dziada na obiad.
Wiktionary
IPA: d͡ʑat, AS: ʒ́at
Wiktionary
rzecz. dziadostwo n., dziadowanie n., dziadyga mos., dziady lm nm., dziadzienie n., zdziadzienie n., dziaders mos., dziaderstwo n., dziaderyzm m.
:: zdrobn. dziadek mos., dziadziuś mos.
:: fż. dziadówka ż., dziadówa ż.
czas. dziadować ndk., dziadzieć ndk., zdziadzieć dk.
przym. dziadowski
przysł. dziadowsko
Wiktionary
(1.2) przodek, praojciec; książk. antenat, ascendent, wstępny; żart. praszczur
(2.1) grzyb, reg. śl. chachor
(2.2) reg. śl. chachor
(2.4) rzep
(2.5) dziadek
Wiktionary
1. ojciec matki albo ojca
2. staruszek
3. w niektórych grach: fikcyjny gracz na miejscu brakującego partnera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) ojciec ojca
(1.2) ojciec matki
(1.3) pot. starszy pan, mężczyzna w podeszłym wieku
(1.4) karc. w brydżu: wymyślony gracz, który zastępuje brakującego partnera
(1.5) daw. wojsk. Józef Piłsudski
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zob. dziadek do orzechów.
(2.2) środ. żegl. fala zalewająca pokład
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mój dziadek ma osiemdziesiąt lat.
(1.4) Skoro jest nas tylko trzech, to zagrajmy chociaż z dziadkiem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑadɛk, AS: ʒ́adek
Wiktionary
rzecz. dziad m., dziady nmos., dziadkowie mos., dziadostwo n., dziadzienie n., zdziadzienie n.
:: zdrobn. dziadziuś m., dziadunio m., dziadeczek m.
:: zgrub. dziadyga m.
czas. dziadzieć ndk., zdziadzieć dk.
przym. dziadkowy, dziadowski
Wiktionary
(1.1) dziadek ojczysty, gw. Górny Śląsk starzyk, upa
(1.2) dziadek macierzysty, gw. Górny Śląsk starzyk, upa
(1.3) staruszek, gw. Górny Śląsk starzyk
(2.2) dziad
Wiktionary
kobieta traktująca młodych ludzi w lekceważący i protekcjonalny sposób
SJP.pl
osoba traktująca młodych ludzi w lekceważący i protekcjonalny sposób
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) pejor. mężczyzna w sile wieku, zwykle wpływowy, który traktuje kobiety lub młode osoby lekceważąco, protekcjonalnie, przedmiotowo, z poczuciem wyższości
(1.2) pot. obraź. mężczyzna wykorzystujący swoją uprzywilejowaną pozycję społeczną do budowania swojego wizerunku
(1.3) pot. żart. osoba o poglądach, gustach lub sposobie bycia, które zdaniem komentatora są przestarzałe i nieadekwatne do teraźniejszości
Wiktionary
(1.1) Dla politycznych dziadersów kobiety to kwiatek u kożucha umilający życie: „całujemy panie w rączki”, ale do władzy się oczywiście nie nadają, bo – jak wiadomo – ich macice wędrują, wpadają w histerię.
Wiktionary
rzecz. dziaderyzm m., dziadertwo n., dziadek m., dziadyga m., dziad m., dziadulo m., dziadzio m., dziadziuś m., dziadziunio m., dziadulek m., pradziad m., pradziadek m., prapradziad m., prapradziadek m., dziadkowie mos., dziadostwo n., dziadowanie n., dziadzienie n., zdziadzienie n., dziady nmos., dziadówka ż., dziadówa ż.
:: fż. dziaderka ż.
czas. dziadować ndk., dziadzieć ndk., zdziadzieć dk.
przym. dziaderski, dziadkowy, dziadowy, dziadowski
przysł. dziadowsko
Wiktionary
poglądy typowe dla dziadersa
SJP.pl
żartobliwie o kimś przypominającym dziada
SJP.pl
żartobliwie: staruszek
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dziadkowice; dziadkowski
SJP.pl
rodzice ojca lub matki; babcia z dziadkiem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. rodzice rodziców; babcia i dziadek
(1.2) lm. zob. dziadek.
Wiktionary
(1.1) Mama wspominała, jak dziadkowie nie chcieli zgodzić się na jej ślub z tatą.
(1.2) W czasie rodzinnego obiadu dziadkowie rozmawiali o polityce, a babcie o szydełkowaniu.
Wiktionary
IPA: d͡ʑatˈkɔvʲjɛ, AS: ʒ́atkovʹi ̯e
Wiktionary
rzecz. dziadek mos., dziaduś mos., dziadzia mos., dziadzio mos., dziaders mzw./mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. lub reg. majątek, spadek po dziadku
Wiktionary
(1.1) dziadowizna
Wiktionary
przymiotnik od: Dziadkowice; dziadkowicki
SJP.pl
przymiotnik od: dziadek
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do dziadka, będący jego własnością
Wiktionary
rzecz. dziadek mos., dziaders mzw./mos.
czas. zdziadzieć
Wiktionary
żartobliwie: epoka rządów starych osób o konserwatywnych poglądach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) daw. kiść ogona wolego
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) daw. biedak
Wiktionary
Dziadoch (nazwa oboczna: Kołek) – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Wierzbinek, na lewym brzegu Noteci. Do 31 grudnia 2016 część wsi Teresewo pod nazwą Dziadak.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑadɔx, AS: ʒ́adoχ
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. obręcz żelazna do szczepiania pługa z kółkami
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈdɔxa, AS: ʒ́adoχa
Wiktionary
potocznie: prowizoryczny, zwykle nielegalny parking
SJP.pl
dawniej: dziadek z żoną; dziadkowie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pogard. coś tandetnego lub lichego
(1.2) pogard. grupa ludzi biednych lub niepoważanych
(1.3) pot. życie osoby biednej, ubogiej
(1.4) pot. grupa żebraków
Wiktionary
rzecz. dziad m., dziadowanie n., dziadek mos., dziady nmos., dziaders mzw./mos.
czas. dziadować ndk.
przym. dziadowski
przysł. dziadowsko
Wiktionary
(1.1) badziewie, chłam, tandeta, lipa, bubel
(1.3) nędza, ubóstwo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Dziadosz – polskie nazwisko.
Wikipedia
śląskie plemię słowiańskie, zamieszkujące we wczesnym średniowieczu tereny między dolnym Bobrem a Odrą
SJP.pl
Dziadoszanie, Dziadoszyce, Dziadosicze ( Dadosesani, Diedesisi, Diedesi, Diedesa, Dedosize, Dedosese) – plemię słowiańskie lokalizowane na obszarze środkowego Bobru, w okolicach Szprotawy oraz Głogowa, gdzie rzekomo miałby znajdować się ich gród centralny. Liczne grodziska plemienne znane z okolic Głogowa świadczą o tym, że osadnictwo dziadoszańskie w IX – X w. miało zdecentralizowany charakter.
Wikipedia
członek śląskiego plemienia słowiańskiego, zamieszkującego we wczesnym średniowieczu tereny między dolnym Bobrem a Odrą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziadować.
(1.2) pot. pozostawanie w niedostatku, w biedzie
(1.3) pot. proszenie o jałmużnę, pomoc, wsparcie
Wiktionary
rzecz. dziaders mzw./mos., dziad m., dziadyga m., dziadówka ż., dziadówa ż., dziadostwo n., dziady nmos.
czas. dziadować ndk.
przym. dziadowski
przysł. dziadowsko
Wiktionary
(1.2) biedowanie, robienie bokami, klepanie biedy
(1.3) żebranie, chodzenie po prośbie
Wiktionary
wyglądający jak dziad
SJP.pl
potocznie:
1. żyć w biedzie, niedostatku; biedować;
2. żebrać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) pot. biedować, żyć w biedzie
(1.2) pot. żebrać
czasownik zwrotny niedokonany dziadować się
(2.1) gwara. guzdrać się
Wiktionary
(1.1) Nie będzie żadnych granic, będziesz, bracie, jeździł, gdzie ci się podoba. Nie będzie już nigdy wojen, a naród nie będzie tak dziadował, jak przedtem, bo wszystko kupisz bez cła.
(1.2) Pod sklepem dziadował jakiś brudny mężczyzna. Twierdził, że stracił pracę i mieszkanie.
Wiktionary
rzecz. dziad m., dziadowanie n., dziadostwo n., dziady nmos., dziaders mzw./mos.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej: grunt odziedziczony po dziadzie; dziadzizna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. lub reg. majątek, spadek po dziadku
(1.2) reg. grunt otrzymany po matce
Wiktionary
Dziadowizna – według TERYT jest to część miasta Kraśnika w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim. Według Geoportalu miejscowość znajduje się w granicach wsi Pasieka-Kolonia, którą wyłączono z Kraśnika 1 stycznia 1973.
Wikipedia
(1.1) dziadkowizna
(1.2) babizna
Wiktionary
potocznie:
1. miejsca zaniedbane lub niewłaściwie funkcjonujące;
2. dom starców;
3. sklep z odzieżą używaną; ciuchland, ciucholand, lumpeks, szmateks, szmatland, bublownia
SJP.pl
Dziadownia – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Biała.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Wikipedia
przymiotnik od: Dziadowa Kłoda
SJP.pl
1. potocznie: należący do żebraka, żebraczy;
2. potocznie: mało wart; tandetny, nędzny;
3. dawniej: należący do przodka, dziada;
4. po dziadowsku - nędznie, byle jak, jak żebrak
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) należący do żebraka, właściwy żebrakowi
(1.2) tandetnie zrobiony, licho, nędznie wyglądający
Wiktionary
rzecz. dziad mos., dziadostwo n., dziadek mzw./mos.
przysł. dziadowsko
czas. dziadować ndk.
Wiktionary
(1.1) żebraczy
(1.2) nędzny, kiepski, lichy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) licho, nędznie, tandetnie
Wiktionary
rzecz. dziad mzw./mos.
Wiktionary
przymiotnik od: dziad
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
zgrubienie od: dziadulo
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulek, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadulek, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pieszcz. o dziadku
(1.2) pot. pieszcz. o starszym mężczyźnie
Wiktionary
(1.2) Na ławeczce parkowej usiadł dziadunio z psem.
Wiktionary
rzecz. dziad mos., dziadek mos., dziaduś mos., dziadzia mos., dziadzio mos.
przym. dziaduniowy
Wiktionary
(1.1) dziadzio, dziadziuś
(1.2) dziadzia, dziadzio, staruszek
Wiktionary
przymiotnik od: dziadunio
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziadulek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziadulek, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pieszcz. także żart. dziadek
(1.2) pieszcz. także żart. staruszek
(1.3) pieszcz. także żart. żebrak
Wiktionary
(1.1) Na szczęście mam jeszcze obu dziadusiów żyjących.
(1.2) Jakiś rowerzysta potrącił dziadusia spacerującego alejką parkową.
Wiktionary
rzecz. dziadek mos., dziadkowie lm m., dziadulo mos., dziadunio mos., dziady lm nm., dziadzia mos., dziadzio mos., dziadziuś mos.
Wiktionary
(1.1) dziadek, dziadunio, dziadzio, dziadziuś
Wiktionary
dawny obrzęd ludowy Słowian i Bałtów, wywodzący się z przedchrześcijańskich obrzędów słowiańskich, polegający na zbieraniu się ludu w celu nawiązania kontaktu z duszami zmarłych i pozyskania ich przychylności
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kult. rel. obrzęd ludowy z terenu Kresów, podczas którego przywołuje się duchy zmarłych; ; Gloger.
(1.2) daw. chmury
(1.3) daw. rupiecie, stare sprzęty
(1.9) lud. łopian
(1.10) lud. jeżyna
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: dziad
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W teraźniejszych czasach ponieważ światłe duchowieństwo i właściciele usiłowali wykorzenić zwyczaj połączony z zabobonnémi praktykami, i zbytkiem częstokroć nagannym; pospólstwo więc święci Dziady tajemnie w kaplicach lub pustych domach niedaleko cmentarza. Zastawia się tam pospolicie uczta z rozmaitego jadła, trunków, owoców, i wywołują się dusze nieboszczyków.
Wiktionary
rzecz. dziaders mzw./mos., dziadzio mos., dziadzia mos., dziaduś mos., dziadostwo n., dziadowanie n., dziadyga m., dziad m., dziadzienie n., zdziadzienie n., dziadek m., dziadziuś m., dziadówka ż., dziadówa ż.
czas. dziadować ndk., dziadzieć ndk., zdziadzieć dk.
przym. dziadowski
przysł. dziadowsko
Wiktionary
(1.5) daw. dziadki
(1.9) łopian, reg. rzep
Wiktionary
pogardliwie o mężczyźnie w starszym wieku; staruch
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. mężczyzna, szczególnie stary
Wiktionary
(1.1) - Ten dziadyga? - Choć on i dziadyga, ale mądry, kuty na cztery nogi, na każdą rzecz, na każde wydarzenie ma swój wybieg chłopski i sposób jaki nieomylny.
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈdɨɡa, AS: ʒ́adyga
Wiktionary
rzecz. dziad mos./mzw.
Wiktionary
(1.1) dziad, grzyb, piernik, pryk, staruch
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadulek, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) infant. pieszcz. dziadek
Wiktionary
(1.1) Idź, otwórz dziadzi drzwi.
Wiktionary
rzecz. dziadek mos., dziadkowie lm m., dziadulo mos., dziadunio mos., dziaduś mos., dziady lm nm., dziadzio mos., dziadziuś mos.
Wiktionary
(1.1) dziadek, dziadunio, dziadzio, dziadziuś
Wiktionary
żartobliwie: staruszek ubierający się młodzieżowo
SJP.pl
potocznie:
1. stawać się starym; starzeć się;
2. stawać się biednym; biednieć
SJP.pl
potocznie: z politowaniem o starym mężczyźnie
SJP.pl
dawniej: należący do dziada, dotyczący dziada; dziadowy
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadulek, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pieszcz. dziadek
(1.2) pieszcz. staruszek
Wiktionary
(1.1) Mój dziadzio zamieszkał na wsi.
(1.2) Alejką parkową dreptał jakiś dziadzio, lekko utykając na lewą nogę.
Wiktionary
rzecz. dziaders mzw./mos., dziadek mos., dziadkowie lm m., dziadulo mos., dziadunio mos., dziaduś mos., dziady lm nm., dziadzia mos., dziadziuś mos.
Wiktionary
(1.1) dziadek, dziadunio, dziadzia, dziadziuś
(1.2) dziadek, dziadunio, dziadzia, dziadziuś
Wiktionary
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadulek, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
zgrubienie od: dziad; pogardliwie lub z politowaniem o starym mężczyźnie albo o żebraku
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadulek, dziadzio, dziadziunio, dziadziuś
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadulek, dziadziuś
SJP.pl
pieszczotliwie: dziadek; dziadulo, dziadunio, dziaduszek, dziaduś, dziadzia, dziadzio, dziadziunio, dziadulek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: dziadek
Wiktionary
(1.1) Dziadziuś poszedł z Witusiem na spacerek do lasu.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑäd͡ʑüɕ, AS: ʒ́äʒ́üś
Wiktionary
rzecz. dziadek m., dziad mos./mzw.
Wiktionary
dawniej: grunt odziedziczony po dziadzie; dziadowizna
SJP.pl
1. obraźliwie: stara kobieta; starucha;
2. potocznie: coś kiepskiego; dziadówka
SJP.pl
1. obraźliwie:
a) żebraczka;
b) uboga kobieta;
2. potocznie: coś kiepskiego; dziadówa;
3. żartobliwie: materiałowa torba na zakupy;
4. kaszubska zupa na maślance z boczkiem i ziemniakami
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
czasownik przechodni dokonany (ndk. dziakować)
(1.1) daw. środ. więz. i przestęp., także. skrót|ochweśn.|kmina ochweśnicka, gwara ochweśnicka|w:Gwara ochweśnicka. dać
czasownik przechodni dokonany
(2.1) daw. środ. więz. i przestęp. wziąć uderzyć
(2.5) daw. środ. więz. i przestęp. rozniecić, rozpalić, wykrzesać (ogień)
(2.6) gw-pl|Borki Wielkie, powiat sztumski. dźgnąć, ukłuć
czasownik nieprzechodni dokonany
(3.1) daw. środ. więz. i przestęp. pójść
(3.2) daw. środ. więz. i przestęp. pojechać
(3.3) gw-pl|powiat rypiński, powiat toruński. dać łapówkę
czasownik zwrotny dokonany dziaknąć się
(4.1) daw. środ. więz. i przestęp. puścić się (w pościg)
Wiktionary
(1.1) zob. dać.; daw. środ. więz. i przestęp. dziachnąć, dziagnąć
(2.1) zob. wziąć.; daw. środ. więz. i przestęp. zachetrać
(2.2) zob. wypić.; daw. środ. więz. i przestęp. podkirzyć, chirnąć
(2.3) zob. zażyć.
(2.4) zob. uderzyć.; daw. środ. więz. i przestęp. gwizdnąć, szurnąć, zająć, dziakować klap
(2.5) zob. rozniecić, rozpalić, wykrzesać.
(2.6) zob. dźgnąć, ukłuć.
(3.1) zob. pójść.; daw. środ. więz. i przestęp. potaszczyć
(3.2) zob. pojechać.; daw. środ. więz. i przestęp. poknać
Wiktionary
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) środ. więz. i przestęp., gw-pl|Lwów., skrót|ochweśn.|kmina ochweśnicka, gwara ochweśnicka|w:Gwara ochweśnicka. dawać
(1.2) skrót|ochweśn.|kmina ochweśnicka, gwara ochweśnicka|w:Gwara ochweśnicka. robić
Wiktionary
(1.1) środ. przestęp. Jak będziesz w kwaczu, szpanuj, dziakuję ci na lufcie grypsankę, byś kumał co miniasz zitać.
Wiktionary
dawna danina zbożowa na Litwie
SJP.pl
1. jeść, przeżuwać pokarm bardzo powoli;
2. robić coś bardzo wolno, źle i niedokładnie;
3. w zwrocie "nic nie dziamie" - nic nie rozumie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziamdziać.
Wiktionary
rzecz. niedziamdzianie n.
czas. dziamdziać ndk.
Wiktionary
mlaskać przy jedzeniu
SJP.pl
czasownik
(1.1) przeżuwać coś powoli, najczęściej mlaszcząc
(1.2) dłubać przy czymś, robić coś bez przekonania
Wiktionary
(1.1) Krowa na pastwisku dziamdzia trawę.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑãmʲd͡ʑät͡ɕ, AS: ʒ́ãmʹʒ́äć
Wiktionary
rzecz. dziamdzianie n.
Wiktionary
(1.1) przeżuwać, mlaskać
Wiktionary
mówić dużo i szybko
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) pot. narzekać, skarżyć się
(1.2) gw-pl|Warszawa. mówić, gadać
Wiktionary
(1.1) Dostajesz praktyczne porady doświadczonych forumowiczów i jeszcze śmiesz dziamgotać?
(1.2) Zauważyłem, że ludzie gadatliwi z natury łapią nowy język o wiele szybciej. Mają w sobie ten mus i muszą dziamgotać, a że nie mają okazji w swoim języku, więc dziamgotają w obcym, bez wyboru.
(1.2) Na drugim końcu pisuarów dziamgotało między sobą trzech niskich Japończyków w identycznych ciemnych garniturach i z czarnymi fryzurami na jeża. Dziwny to szwargot, nie widzę szans, żeby się u nas przyjął.
Wiktionary
(1.2) zob. mówić.; gw-pl|Warszawa. bełkotać, brechtać, brąchać, chlapać, gamzać, mordziatkować
Wiktionary
jeść, przeżuwać pokarm bardzo powoli; dziamać
SJP.pl
narzekać, nudzić
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
piękny koń wierzchowy lub cugowy rasy hiszpańskiej, włoskiej lub tureckiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) jeźdz. piękny, rasowy koń
Wiktionary
(1.1) Woland osadził swego dzianeta na kamienistym, posępnym, płaskim szczycie i odtąd jeźdźcy pojechali stępa, nasłuchując, jak podkowy ich rumaków biją o żwir i kamienie.
(1.1) Nazajutrz przysłał pan hetman dla Wołodyjowskiego bułanego dzianeta wielkiej wartości.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑãnɛt, AS: ʒ́ãnet
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziać.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑä̃ɲɛ, AS: ʒ́ä̃ńe
Wiktionary
czas. dziać
rzecz. dzieje nmos.
przym. dziejowy
Wiktionary
wyrób włókienniczy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. materiał powstający przez tworzenie oczek z przędzy i łączenie ich;
(1.2) włók. wyrób z dzianiny (1.1)
Wiktionary
Dzianina, dzianka – wyrób włókienniczy powstający w procesie dziania z jednej lub wielu nitek tworzących połączone ze sobą oczka (pętle z nitek).
Dzianina może być luźna lub gęsta, charakteryzuje się wysoką sprężystością; produkowana jest z przędzy dziewiarskiej w procesie dziania ręcznego lub maszynowego, a następnie odpowiednio wykańczana. Może mieć określony kształt lub występować jako materiał metrażowy.
Wikipedia
IPA: d͡ʑä̃ˈɲĩna, AS: ʒ́ä̃ńĩna
Wiktionary
czas. dziać ndk.
przym. dzianinowy
Wiktionary
mający niektóre właściwości dzianiny; przypominający dzianinę
SJP.pl
rzemieślnik pracujący przy wyrobie dzianin
SJP.pl
przymiotnik od: dzianina
SJP.pl
dwuletnia roślina ozdobna z rodziny astrowatych; gailardia; gajlardia
SJP.pl
1. zrobiony z dzianiny;
2. potocznie: bogaty, zamożny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) kraw. wykonany z dzianiny
(1.2) pot. zamożny, bogaty
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika dziać
Wiktionary
czas. dziać
Wiktionary
(1.2) nadziany
Wiktionary
potocznie: tatuaż
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. tatuaż
Wiktionary
(1.1) Ale masz zajebistą dziarę na plecyecach.
Wiktionary
rzecz. dziarg m., dziarganka ż., dziaranie n., wydziarnie n.
czas. dziargać, dziarać ndk., wydziarać dk.
Wiktionary
(1.1) dziarg, dziarganka
Wiktionary
potocznie: tatuować; dziabać, dziergać, dziargać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wydziarać)
(1.1) pot. tatuować, robić tatuaż
(1.2) pot. dziarać (1.1) regularnie
(1.3) pot. robić sobie tatuaż na jakiejś części ciała
czasownik zwrotny niedokonany dziarać się (dk. wydziarać się)
(2.1) pot. mieć robiony tatuaż
(2.2) pot. robić samemu sobie tatuaż
Wiktionary
(1.1) Wszyscy zaangażowani w imprezę tatuatorzy będą dziarać tęczowe wzory nie biorąc za swoją pracę ani złotówki.
(1.3) Warto jednak mieć na uwadze, że stopę lepiej dziarać w okresie letnim.
(2.1) Ozdabianie ciała kojarzy się z kulturą plemiennyemienną. W XX wieku tatuaż zaczął wychodzić poza te grupy, "dziarać" zaczęli się buntownicy, często domowymi sposobami.
Wiktionary
rzecz. dziara ż.
Wiktionary
dziergać; potocznie:
1. robić na drutach, szydełkiem; dzierzgać;
2. haftować, wyszywać;
3. tatuować; dziabać, dziarać
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. wydziargać)
(1.1) pot. robić na drutach
(1.2) pot. szydełkować
(1.3) pot. haftować, wyszywać
(1.4) pot. tatuować
czasownik zwrotny niedokonany dziargać się
(2.1) gwara więzienna samookaleczać się, robić sobie sznyty
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑarɡat͡ɕ, AS: ʒ́argać
Wiktionary
czas. dziergać ndk., dzierzgać ndk., wydziergać dk., wydziargać dk.
rzecz. dziara ż.
Wiktionary
(1.1-4) dziergać
Wiktionary
zdrobnienie od: dziara
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
miód pszczeli w stanie skrystalizowanym; krupiec
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) gw-pl|ziemia chełmińsko-dobrzyńska,Grudziądz,Kociewie. dziarski, żwawy
Wiktionary
Dziarny – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława. Jest siedzibą sołectwa.
Wikipedia
przysł. dziarno
Wiktionary
książkowo:
1. pełen życia, energii; ochoczy, żwawy;
2. dzielny, waleczny; chwacki, zuchowaty
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) książk. pełen życia, energii, temperamentu
(1.2) książk. świadczący o dziarskości, energii, temperamencie
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑarsʲci, AS: ʒ́arsʹḱi
Wiktionary
rzecz. dziarskość ż.
przysł. dziarsko
Wiktionary
(1.1-2) chwacki, junacki, żwawy, chyży, energiczny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dziarski
Wiktionary
przym. dziarski
Wiktionary
sposób zachowania wyrażający energię, temperament, radość życia; żwawość, żywość, rześkość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego kto jest dziarski
Wiktionary
przym. dziarski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. żwir
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑarstfa, AS: ʒ́arstfa
Wiktionary
zdrobnienie od: dziatki
SJP.pl
dawniej: dzieci; dziatwa, dzieciarnia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) przest. dzieci
Wiktionary
Dziatki ( Дзеткі; Детки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć.
Wikipedia
(1.1) Krzyknęły dziatki, do ojca przypadły, || Tulą się pod płaszcz na łonie […]
(1.1) (…) Nie róbcie małych sierotami dziatek || I młodej małżonki wdową.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑatʲci, AS: ʒ́atʹḱi
Wiktionary
(1.1) dzieci, dziatwa, potomstwo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przestarzale: dzieci; dziatki, dzieciarnia
SJP.pl
rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński
(1.1) przest. lub książk. niedorosłe potomstwo; dzieci
Wiktionary
(1.1) dzieci, dziatki, potomstwo
Wiktionary
1. robić na drutach;
2. dziać się - mieć miejsce, wydarzać się
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) włók. robić dzianinę: ubranie, tkaninę z nitek na drutach, szydełkiem
(1.2) stpol. mówić
czasownik zwrotny niedokonany dziać się
(2.1) odbywać się, mieć miejsce, zdarzać się
Wiktionary
(1.1) Babcia wieczorami działa nam sweterki.
(2.1) Co tam się dzieje za tym krzakiem?
(2.1) Strach pomyśleć, co się będzie działo, jako że politycy obiecywali cud gospodarczy, a wyszedł bubel z bezrobociem w tle.
Wiktionary
IPA: d͡ʑät͡ɕ, AS: ʒ́äć
Wiktionary
rzecz. dzianie n., dzieło n., dzianina ż., dzieje nmos., nadzieja ż.
czas. nadziać, zadziać się
przym. dziejowy, dziany
Wiktionary
część książki, czasopisma, wystawy poświęcona określonym zagadnieniom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dziedzina, np. nauki, gospodarki itp.
(1.2) część czasopisma poświęcona określonym zagadnieniom
(1.3) część wystawy, sklepu poświęcona określonym zagadnieniom
(1.4) część instytucji
(1.5) daw. podział, zwłaszcza majątku
(1.6) część własności przypadająca komuś z podziału
rzeczownik, rodzaj nijaki
(2.1) D. lm. zob. działo.
forma czasownika.
(3.1) 3 os. lp. m. czasu przeszłego zob. dziać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Głównymi dyscyplinami wchodzącymi w skład kognitywistyki są: neurobiologia, neuropsychologia, neurokognitywistyka, społeczna nauka poznawcza, psychologia poznawcza, informatyka, sztuczna inteligencja, robotyka kognitywna, językoznawstwo kognitywne, teoria obliczeń i teoria informacji, antropologia kulturowa, filozofia umysłu oraz wybrane działy logiki (zwłaszcza logika epistemiczna, doksastyczna, semantyka logiczna i teoria systemów dedukcyjnych z jej twierdzeniami limitacyjnymi).
(1.1) Którym działem biologii chciałbyś się zająć na proseminarium?
(1.5) Postanawiamy, że gdy mąż po śmierci swojej żony przeprowadził dział dóbr z synami swoimi, którego to działu odmówić nie mógł, a dział ten nie został potwierdzony prze nas lub naszego starostę, to po śmierci ojca działu dokonanego wzruszyć nie mogą, ojcowską część powinni tylko rozdzielić.
(1.6) Z jednej strony służył Amigo, tak bowiem nazwałem pudla, z drugiej ulubiona koza szarpała mnie pyszczkiem za rękaw, domagając się swego działu.
(2.1) Ledwie jednak usnął smacznie a głęboko, gdy zbudził go huk dział.
Wiktionary
IPA: d͡ʑaw, AS: ʒ́au̯
Wiktionary
rzecz. działka ż., dzielenie n., podzielnica ż.
czas. dzielić ndk.
przym. działowy
Wiktionary
1. robić na drutach;
2. dziać się - mieć miejsce, wydarzać się
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba aktywna w określonej dziedzinie życia publicznego
Wiktionary
(1.1) Polski futbol leży na łopatkach, za to działacze PZPN mają się jak pączki w maśle.
(1.1) Wiadomość o audiencji przeniknęła do prasy dwa dni po wyjeździe z Włoch działaczy afrykańskich i odbiła się szerokim echem w świecie.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑawat͡ʃ, AS: ʒ́au̯ač
Wiktionary
rzecz. działanie n., działalność ż.
:: fż. działaczka ż.
czas. działać ndk.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta aktywna w określonej dziedzinie życia publicznego
Wiktionary
(1.1) Lech Wałęsa zagrzewa irańskie działaczki do walki.
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈwat͡ʃka, AS: ʒ́au̯ačka
Wiktionary
rzecz. działanie n.
:: fm. działacz m.
czas. działać ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. zespół czynności, działań, podejmowanych w jakimś celu; działanie, praca;
2. funkcjonowanie czegoś lub wpływ na coś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zorganizowany zespół działań, aktywności podjętych w określonym celu i mających jasno określony zakres
(1.2) oddziaływanie czegoś, wpływ
Wiktionary
(1.1) PZPR pobudza i popiera działalność związków zawodowych [...]
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈwalnɔɕt͡ɕ, AS: ʒ́au̯alność
Wiktionary
rzecz. działacz mos., działaczka ż., działanie n.
czas. działać ndk.
Wiktionary
(1.1) aktywność
Wiktionary
dawniej: działający, zdolny do działania
SJP.pl
1. zwykle w lm: akcja wojskowa, walka zbrojna;
2. w matematyce: operacja na elementach zbioru, np. działania arytmetyczne na liczbach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zespół ruchów i czynności zmierzających do czegoś, wykonywanie czynności w określonym celu, aktywne dążenie do zmiany czegoś
(1.2) mat. funkcja, na ogół dwuargumentowa i tradycyjnie oznaczana określonym symbolem pomiędzy jej argumentami;
(1.3) odczasownikowy od|działać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Musimy podjąć działania w celu odebrania naszej własności.
(1.2) Cztery działania arytmetyczne: dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie.
(1.3) Do działania silnika potrzebne jest paliwo.
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈwãɲɛ, AS: ʒ́au̯ãńe
Wiktionary
rzecz. działaczka ż., działacz mos., działalność ż.
czas. działać
Wiktionary
związany z działaniem, nastawiony na praktyczne wykonanie
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) aktywnie uczestniczyć, pracować
(1.2) być sprawnym, funkcjonować
(1.3) wywoływać określony efekt (o leku)
(1.4) stpol. czynić, robić
(1.5) gw-pl|Górny Śląsk. robić masło
Wiktionary
(1.1) Od pięciu lat działa on w organizacjach charytatywnych.
(1.2) Maszyna działa bardzo dobrze.
(1.3) Ten lek dobrze działa na moją chorobę.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑawat͡ɕ, AS: ʒ́au̯ać
Wiktionary
rzecz. działaczka ż., działalność ż., działacz mos., działanie n.
czas. zadziałać dk., zdziałać dk.
Wiktionary
(1.2) gw. Śląsk Cieszyński szwóngować
Wiktionary
mieszkaniec Działdowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Działdowa
(1.2) osoba pochodząca z Działdowa, urodzona w Działdowie
Wiktionary
(1.1) Działdowianin podejrzany za przestępstwa narkotykowe i kradzieże z włamaniem nie może opuszczać kraju
Wiktionary
rzecz. Działdowo n.
:: fż. działdowianka ż.
przym. działdowski
Wiktionary
mieszkanka Działdowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkanka Działdowa
(1.2) kobieta pochodząca z Działdowa, urodzona w Działdowie
Wiktionary
(1.1) Nietrzeźwa działdowianka potrąciła policjanta na służbie
Wiktionary
rzecz. Działdowo n.
:: fm. działdowianin m.
przym. działdowski
Wiktionary
miasto i gmina w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim;
Wiktionary
}|-
Działdowo ( Soldau) – miasto w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim. Położone jest na Wzniesieniach Mławskich, nad rzeką Działdówką (nazwa odcinka Wkry); w pobliżu przebiega droga ekspresowa S7. Działdowo leży na Mazurach, w południowej części historycznych Prus Górnych, na obszarze dawnej ziemi Sasinów.
Wikipedia
IPA: d͡ʑawˈdɔvɔ, AS: ʒ́au̯dovo
Wiktionary
rzecz. działdowianin m., działdowianka ż., Działdówka ż.
przym. działdowski
Wiktionary
związany z Działdowem, dotyczący Działdowa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) dotyczący Działdowa, związany z Działdowem
Wiktionary
rzecz. Działdowo n., Działdówka ż., działdowianin m., działdowianka ż.
Wiktionary
zdrobniale o działce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: działka
Wiktionary
IPA: d͡ʑaˈwɛt͡ʃka, AS: ʒ́au̯ečka
Wiktionary
rzecz. działka ż., działkowicz m.
przym. działkowy
Wiktionary
1. kawałek ziemi na terenie miasta lub poza nim, służący mieszkańcowi miasta do odpoczynku, uprawy warzyw, owoców itp.;
2. obszar gruntu przeznaczony pod uprawy rolne lub zabudowę;
3. przedział między dwoma kreskami podziałki na przyrządzie pomiarowym;
4. potocznie: zakres czyichś obowiązków;
5. potocznie: część przypadająca na kogoś po podziale;
6. potocznie: porcja narkotyku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wyznaczony obszar ziemi przeznaczony pod zabudowę lub uprawę
(1.2) ogrod. pot. ogród działkowy
(1.3) pot. należna komuś część czegoś, np. pieniędzy
(1.4) pot. porcja narkotyku
forma rzeczownika|rodzaj=nijaki.
(2.1) D. lp. oraz M., B. i W. lm. od: działko
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Na sprzedaży sąsiedniej działki zyskali zarówno sprzedający, jak i kupujący.
(1.3) Gdy obie osoby odgadną właściwie albo obie popełnią błąd, dochodzi do remisu – ale kasyno i tak pobiera dziesięcioprocentową działkę.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑawka, AS: ʒ́au̯ka
Wiktionary
rzecz. działkowiec m., działkowanie n., dzielenie n., podział m., dział m., podzielenie n., dzielna ż., dzielnik m.
:: zdrobn. działeczka ż.
czas. działkować ndk., dzielić ndk., podzielić dk.
przym. działkowy, działowy, podzielny
Wiktionary
(1.1) parcela, ziemia, grunt
(1.2) ogród działkowy, ogródek działkowy
Wiktionary
właściciel działki, osoba uprawiająca działkę; działkowicz, działkowiec
SJP.pl
żartobliwie: spędzanie wolnego czasu na działce
SJP.pl
zdrobnienie od: działo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: działo
(1.2) wojsk. małe działo, armata kalibru 20-50 mm;
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) W. lp. od: działka
Wiktionary
Działko – popularne określenie małokalibrowych dział (najczęściej armat) o kalibrze od 20 mm do ok. 50 mm.
W zależności od przeznaczenia i konstrukcji wyróżnia się:
W zależności od konstrukcji wyróżnia się m.in.:
Wikipedia
(1.1) Szkarłatne wiązki cząstek przeleciały ze świstem tuż nad głową szeregowego Emona Krefa i trafiły w działko za jego plecyecami.
Wiktionary
rzecz. działo n., działon mrz., działownia ż.
przym. działowy, działkowy
Wiktionary
potocznie: spędzać czas na działce
SJP.pl
właściciel działki, osoba uprawiająca działkę; działkowiec, działkarz
SJP.pl
właściciel działki, osoba uprawiająca działkę; działkowicz, działkarz
SJP.pl
przymiotnik od: działka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z działką, dotyczący działki
(1.2) związany z działkiem, dotyczący działka
Wiktionary
IPA: d͡ʑawˈkɔvɨ, AS: ʒ́au̯kovy
Wiktionary
rzecz. działka ż., działeczka ż., podział m., przedział m., przedziałek m., dzielenie n., podzielenie n., działko n.
czas. dzielić ndk., podzielić dk.
przym. działowy, przedziałowy
Wiktionary
broń palna miotająca pociski o kalibrze ponad 20 mm na znaczne odległości, za pomocą ciśnienia gazów powstałych ze spalania prochu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wojsk. broń palna dużego kalibru miotająca pociski na znaczne odległości;
(1.2) stpol., także. gw-pl|Brasławszczyzna. dzieło, czyn, praca, wykonanie czegoś
(1.3) stpol. dzieło, wytwór artystyczny lub rzemieślniczy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) gw-pl|Krakowskie. niezgrabny człowiek
forma czasownika.
(3.1) 3. os. lp. n. przesz. od: dziać
Wiktionary
Działo – lufowa artyleryjska broń palna o kalibrze co najmniej 20 mm. Dawniej ogólna nazwa machin miotających używanych od XIV wieku.
Wikipedia
(1.1) Okręt wyposażono w działa uniwersalne.
(1.3) Gospodzinie Wszechmogący, / (…) Pomoży mi to działo słożyć, Bych je mogł pilnie wyłożyć / Ku Twej fały rozmnożeniu (…).
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑawɔ, AS: ʒ́au̯o
Wiktionary
rzecz. działon mrz.
:: zdrobn. działko n.
przym. działowy
Wiktionary
w wojsku: stanowisko ogniowe baterii artyleryjskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. umocnione stanowisko baterii artyleryjskiej wraz ze schronami i magazynami amunicji
Wiktionary
Działobitnia – stanowisko ogniowe działa, w pełni wyposażone; składa się z:
Działobitnie mogą być polowe lub stałe, otwarte lub zamknięte. Kilka działobitni w zespole tworzy baterię.
Wikipedia
rzecz. działobicie n.
Wiktionary
dawniej: odlewnia dział; ludwisarnia
SJP.pl
przyrząd artyleryjski używany do określania ciężaru lub kalibru kul armatnich
SJP.pl
jednodziałowa, najmniejsza jednostka artylerii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wojsk. najmniejsza jednostka artylerii, składająca się z działa i jego obsługi;
Wiktionary
Działon – najmniejszy pododdział ogniowy w artylerii zawierający jedno działo z obsługą i środkiem transportu. W kawalerii dodatkowo zawierał jaszcze i przodki.
Wikipedia
rzecz. działo n., działko n., działonowy m., działownia ż.
przym. działonowy
Wiktionary
przymiotnik od: działon
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z działonem, dotyczący działonu
Wiktionary
Działonowy – żołnierz, członek obsługi działa pełniący zbliżone ale odmienne funkcje w zależności od rodzaju wojsk w jakim służy.
Wikipedia
rzecz. działon m., działownia ż.
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Działoszyce – miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Działoszyce i parafii Trójcy Świętej w Działoszycach. Położone w widłach rzek Jakubówka i Sancygniówka, która jest dopływem rzeki Nidzica. Przez środek miasta przechodzi DW768.
Wikipedia
IPA: ˌd͡ʑawɔˈʃɨt͡sɛ, AS: ʒ́au̯ošyce
Wiktionary
przym. działoszycki
Wiktionary
przymiotnik od: Działoszyce
SJP.pl
mieszkaniec Działoszyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Działoszyc (miasta w Polsce)
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Działoszyn – miasto w środkowo-południowej Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie pajęczańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Działoszyn, położone na obszarze historycznej ziemi wieluńskiej. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa sieradzkiego.
Wikipedia
IPA: d͡ʑaˈwɔʃɨ̃n, AS: ʒ́au̯ošỹn
Wiktionary
rzecz. działoszynianin m., działoszynianka ż.
przym. działoszyński
Wiktionary
mieszkaniec Działoszyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Działoszyna (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Działoszyn
SJP.pl
pomieszczenie przeznaczone do przechowywania dział
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. pomieszczenie lub budynek do przechowywania sprzętu artyleryjskiego;
Wiktionary
Działownia – zamknięte pomieszczenie do przechowywania sprzętu artyleryjskiego.
Pomieszczenia te muszą spełniać pewne wymagania. Należą do nich: zabezpieczenie przeciwpożarowe oraz posiadanie odpowiedniej ilości bram wjazdowych. Działownie do przechowywania sprzętu artyleryjskiego wyposażonego w urządzenia elektroniczne, zimą powinny być ogrzewane. Poza przeglądami oraz obsługą technicznego sprzętu, można w ograniczonym stopniu przeprowadzać szkolenie obsługi dział.
Wikipedia
rzecz. działo n., działon m., działko n., działonowy m.
przym. działowy, działonowy
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. przymiotnik od: działo, np. wózek działowy;
2. przodek działowy - pojazd dwukołowy będący podporą części ogonowej działa w czasie jazdy, przewożący również skrzynię z amunicją
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. kanonier
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z działem, dotyczący działu
(2.2) związany z działem, dotyczący działa
Wiktionary
(1.1)
rzecz. działo n., działko n.
(2.1)
rzecz. dział m., dzielenie n., podział m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
cienka ścianka bez funkcji konstrukcyjnej, oddzielająca pomieszczenia; ścianka działowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) białystok. pasek
Wiktionary
1. dzicy, niecywilizowani ludzie; barbarzyńcy;
2. teren nieuprawiany, pozostający w stanie pierwotnym;
3. dzika zwierzyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) grupa prymitywnych, dzikich, niecywilizowanych ludzi
(1.2) odludne, nieuprawiane miejsce
Wiktionary
Dz
Wikipedia
IPA: d͡ʑit͡ʃ, AS: ʒ́ič
Wiktionary
rzecz. zdziczenie n., dzikus m., dziki mos., dziczyzna ż., dzikość ż., dzik m., dzikuska ż., dziczek m., dziczę n.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki
przysł. dziko
Wiktionary
(1.1) hołota
(1.2) pustkowie, odludzie
Wiktionary
dotyczący dzika
SJP.pl
1. zdrobnienie od: dzik;
2. młoda roślina wyrosła z nasienia dzikich lub uprawnych roślin uszlachetniana później za pomocą szczepienia lub oczkowania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pot. warchlak
(1.2) młody lub mały dzik
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) ogrod. drzewo lub krzew z gatunku uprawianego przez człowieka, który naturalnie wysiał się sam w jakimś miejscu
(2.2) ogrod. dziki pęd na drzewie owocowym albo krzewie ozdobnym
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(3.1) pot. odludek
Wiktionary
Dziczek ( Vorderer Sauberg) – szczyt (732 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych.
Szczyt położony w środkowej części Gór Sowich, zbudowany z prekambryjskich paragnejsów i migmatytów, porośnięty lasem świerkowo-bukowym.
Wikipedia
(2.1) Z ogólnych zasad szczepienia należy wymienić tę przede wszystkim, że aby szczepienie się udało muszą zraz (…) i dziczek należeć albo do jednego gatunku, albo też do gatunków czy rodzajów sobie pokrewnych.
Wiktionary
rzecz. dzik mzw., dzicz ż.
przym. dziczy
Wiktionary
(2.1) war. dziczka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziczeć.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ʒ́ičẽńe
Wiktionary
czas. dziczeć
przym. dziczy, dziki, zdziczały
rzecz. zdziczenie n., dzik mzw., dziczyzna ż., dziki mos., dzikuska ż.
Wiktionary
stawać się dzikim
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) o roślinach i zwierzętach: stawać się dzikim, wracać do naturalnego stanu
(1.2) o człowieku: stawać się dzikim, tracić cechy kogoś cywilizowanego
(1.3) o człowieku: odwracać się, stronić od innych, tracąc umiejętność obcowania z ludźmi
Wiktionary
(1.2) Gdy człowiek z nikim nie spotyka się, robi się dziwny - dziczeje.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑit͡ʃɛt͡ɕ, AS: ʒ́ičeć
Wiktionary
rzecz. dzicz ż., dzikość ż., dzik m., dzikus m., dzikuska ż., dzikusek m., dziki m., dziczyzna ż., dziczenie n., zdziczenie n., dzikowanie n.
czas. zdziczeć dk., dzikować ndk.
przym. dziki, dziczy, zdziczały
przysł. dziko
Wiktionary
dzikie drzewo owocowe lub młode drzewko przeznaczone do szczepienia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta stroniąca od ludzi
Wiktionary
Dziczka – termin z zakresu sadownictwa, który może oznaczać:
Wikipedia
dotyczący dzika
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dzikiem; dotyczący dzika
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do dzika, będący jego własnością
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(3.1) D., C., Ms., W. lp. i D. lm. od dzicz
Wiktionary
(1.1) Miasto scedowało dziczy problem na wspomniane już koło łowieckie.
(1.1) — No ładnie, znalazłem się w środku dziczego stadka — pomyślałem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑit͡ʃɨ, AS: ʒ́ičy
Wiktionary
rzecz. dzik m., dziczyzna ż., dziczek m., dziczę n., dzikość ż., dziczenie n., zdziczenie n., dziki mos., dzikuska ż.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki
przysł. dziko
Wiktionary
mięso z dzikich zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) spoż. mięso z ubitej zwierzyny łownej
(1.2) kulin. potrawa z dziczyzny (1.1)
Wiktionary
Dziczyzna – mięso pozyskane z upolowanych zwierząt łownych żyjących w stanie dzikim (ssaków i ptaków), przeznaczone do spożycia przez ludzi. Wprowadzanie dziczyzny do obrotu podlega wymaganiom higienicznym i kontroli urzędowej, w tym nadzorowi weterynaryjnemu. Dziczyzna jest opisywana jako mięso o wysokiej zawartości białka i relatywnie niskiej zawartości tłuszczu, przy czym skład zależy m.in. od gatunku, wieku, płci, sezonu i warunków środowiskowych zwierząt.
Wikipedia
(1.1) Na obiad zjedliśmy pieczeń z dziczyzny.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈt͡ʃɨzna, AS: ʒ́ičyzna
Wiktionary
rzecz. dziki m., dzikość ż., dzik m., dzicz ż., dzikus m., dzikuska ż., dzikarz m., dziczenie n., zdziczenie n.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki, dziczy
przysł. dziko
Wiktionary
dawniej: dziczyć się - unikać, omijać kogoś, stronić od ludzi
SJP.pl
1. dawna broń składająca się z długiego drzewca, na którym osadzone jest ostrze;
2. potocznie: najniższa ocena w szkole;
3. obraźliwie: głupia, nieogarnięta kobieta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wojsk. dawna broń, lekka włócznia złożona z długiego drzewca zakończonego strzałkowatym ostrzem
(1.2) żart. członek męski
(1.3) środ. med. cewnik do wkłucia centralnego
Wiktionary
(1.1) Gdzieś na przedmieściu pokazują mi stertę połamanych dzid, łuków, maczug i strzał. Wojownicy złożyli broń, którą następnie policja na wszelki wypadek zniszczyła.
Wiktionary
(1.1) kopia, lanca, pika, spisa
(1.3) kateter, wkłucie centralne
Wiktionary
1. nazwisko;
2. zdrobnienie od: Dzidosław (rzadkie imię męskie)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dzidosz mglisty - gatunek pluskwiaka z rodziny tarczówkowatych
SJP.pl
Dz
Wikipedia
rzadkie imię męskie
SJP.pl
1. pieszczotliwie o małym dziecku; dzidziuś, dzidziulka;
2. żartobliwie: młoda, atrakcyjna kobieta; kizia, cizia, laska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) infant. małe dziecko
Wiktionary
(1.1) dzidziuś mzw., bobas mzw.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. obraź. lub żart. dojrzała kobieta ubierająca się i zachowująca jak nastolatka
Wiktionary
(1.1) Kiedyś miała klasę, ale dziś to taka dzidzia-piernik.
(1.1) Widziałem Kazika z jakąś dzidzią-piernik.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑid͡ʑa‿ˈpʲjɛrʲɲik, AS: ʒ́iʒ́a‿pʹi ̯erʹńik
Wiktionary
pieszczotliwie o małym dziecku; dzidzia, dzidziuś
SJP.pl
dzidzia;
1. pieszczotliwie o małym dziecku; dzidziuś, dzidziulka;
2. żartobliwie: młoda, atrakcyjna kobieta; kizia, cizia, laska
SJP.pl
zdrobnienie od: dzidziuś
SJP.pl
pieszczotliwie o małym dziecku; dzidzia, dzidziulka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) pieszcz. małe dziecko
Wiktionary
(1.1) Jesteś moim kochanym dzidziusiem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑid͡ʑüɕ, AS: ʒ́iʒ́üś
Wiktionary
(1.1) niemowlę, dzieciątko, brzdąc, malec, maleństwo, bobasek
Wiktionary
skrót od: dziecięcy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziegciarz
Wiktionary
dzieci kwiaty;
1. masowy, pacyfistyczny ruch młodzieży w latach 60. XX wieku; flower power, flower-power, ruch hippisowski;
2. hippisi
SJP.pl
zdrobnienie od: dzieciak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zdrobn. od: dzieciak
(1.2) pieszcz. dziecko
Wiktionary
(1.1) Baba Jaga namówiła te biedne dzieciaczki, by weszły do komórki.
Wiktionary
rzecz. dzieciątko n., Dzieciątko n., dziecko n., dzieciak mos., dzieciństwo n.
przym. dzieciaty, dziecięcy
Wiktionary
(1.1) malec, dzieciak
Wiktionary
z politowaniem lub współczuciem o dziecku płci męskiej
SJP.pl
zgrubienie od: dzieciak; z politowaniem o dziecku
SJP.pl
potocznie:
1. małe dziecko; smarkacz, dzieciuś, dzieciuch;
2. osoba dorosła postępująca w sposób niedojrzały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
(1.1) rub. (czasem pieszcz.) dziecko
(1.2) przen. pot. dorosły człowiek postępujący dziecinnie, nierozsądnie
Wiktionary
Dzieciak (tytuł oryginalny "The Kid", znany także jako "Disney's The Kid") – amerykańska tragikomedia z 2000 roku.
Wikipedia
(1.1) Gdy tylko zabrzmiał dzwonek obwieszczający koniec lekcji, dzieciaki wybiegły przed szkołę.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇t͡ɕak, AS: ʒ́ėćak
Wiktionary
rzecz. dzieciaczek m., dziecko n., dzieciństwo n., Dzieciątko n., dziecina ż., dzieciątko n., dziecię n.
przym. dzieciaty
Wiktionary
potocznie: dziecko, osoba niedorosła; dzieciak, smark, smarkacz, bachor, szczyl
SJP.pl
1. gromada dzieci; dziatwa, dziatki;
2. dawniej: pokój dla dzieci; pokój dziecinny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) książk. gromada dzieci
Wiktionary
(1.1) Dzieciarnia biegła za samochodem wyciągając ręce z prośbą o coś do jedzenia.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕarʲɲa, AS: ʒ́ėćarʹńa
Wiktionary
rzecz. dzieciństwo n., dziecko n.
przym. dzieciaty
Wiktionary
potocznie: mający dzieci, potomstwo; dzietny
SJP.pl
potocznie: mający dzieci, potomstwo; dzietny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. mający dzieci
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕatɨ, AS: ʒ́ėćaty
Wiktionary
rzecz. dzieciaczyna, dzieciaczysko, dzieciak mos./mzw., dzieciaczek mzw., dzieciarnia m., dzieciątko n., Dzieciątko n., dzieciąteczko n., dziecię n., dziecięctwo n., dziecina ż., dziecinka, dziecinada ż., dzieciniec mrz., dziecinność ż., dzieciństwo n., dziecisko n., dzieciuch mos., dziecko n., dziecięcość ż.
czas. dziecinnieć
przym. dziecinny, dziecięcy
przysł. dziecinnie, dziecięco
Wiktionary
z politowaniem: dziecko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dziecko
Wiktionary
(1.1) Narodził się Bóg Dziecina; / Niesłychanać to nowina, / Drży w kościele Bóg Dziecina, / Bóg Dziecina.
(1.1) Trzej królowie jadą z królewską paradą, / Z dalekiej krainy do Dzieciny.
Wiktionary
rzecz. dziecisko n., dzieciniec mrz., dzieciątko, Dzieciątko m., dziecko n., dzieciak m., dzieciństwo n.
przym. dzieciaty
przysł. dziecinnie
Wiktionary
zachowanie dziecinne pewnej osoby kontrastujące z dorosłością; również: sprawa małego znaczenia, wręcz niepoważna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. sprawa niepoważna, błaha, prosta
(1.2) pot. zachowanie niepoważne, dziecinny postępek
Wiktionary
(1.1) Gestapo to dziecinada w porównaniu z NKWD. (z Internetu)
(1.2) Zawsze jak mu się coś nie podoba, to się obraża, „zabiera zabawki” i idzie do domu. To przecież dziecinada.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇t͡ɕĩˈnada, AS: ʒ́ėćĩnada
Wiktionary
przym. dziecinny, dzieciaty
rzecz. dziecko n., dzieciństwo n., dzieciniec mrz.
Wiktionary
dawniej:
1. sezonowe przedszkole organizowane na wsi na okres nasilenia prac w polu;
2. dom dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Poznań. miejsce gier i zabaw dla dzieci
Wiktionary
rzecz. dziecko n., dziecina ż., dzieciuch m., dzieciństwo n., dziecinada ż.
przym. dzieciaty
Wiktionary
pieszczotliwie o dziecku lub w serdecznym zwrocie do osoby dorosłej
SJP.pl
przysłówek
(1.1) w sposób charakterystyczny dla dziecka
(1.2) naiwnie, niepoważnie
Wiktionary
(1.1) Uważa, że chłopcy zachowują się dziecinnie, a ich zamiłowanie do zabawek i komiksów jest żałosne.
(1.1) To zadanie okazało się dziecinnie proste.
(1.2) Często zachowuje się dziecinnie, ale w rzeczywistości ma poważne podejście do ważnych spraw.
Wiktionary
czas. dziecinnieć ndk., zdziecinnieć dk.
przym. dziecinny, dzieciaty
rzecz. dzieciństwo n., Dzieciątko n., dziecina ż., dziecinka ż., dziecinność ż., dziecko n.
Wiktionary
(1.2) infantylnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dziecinnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dziecinny; bardziej dziecinny
SJP.pl
wracać do poziomu umysłowego dziecka, stawać się dziecinnym, naiwnym; infantylnieć
SJP.pl
czasownik
(1.1) nabierać cech dziecka
Wiktionary
rzecz. Dzieciątko n., dzieciństwo n., dziecko n.
przym. dzieciaty, dziecinny
przysł. dziecinnie
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dziecinne; cecha tych, którzy są dziecinni
Wiktionary
przym. dziecinny, dzieciaty, dziecięcy
przysł. dziecinnie
rzecz. dzieciństwo n., dziecko n.
Wiktionary
1. właściwy dziecku, taki jak u dziecka; dziecinny;
2. przeznaczony dla dziecka; dziecinny;
3. postępujący jak dziecko; beztroski, naiwny, niepoważny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy dziecku, taki jak u dziecka
(1.2) zachowujący się jak dziecko
(1.3) przeznaczony dla dziecka; zob. dziecięcy.
Wiktionary
(1.1) On ma 15 (= piętnaście) lat? A taką ma dziecinną buźkę.
(1.2) Niestety on jest bardzo dziecinny, wstyd się z nim gdzieś pokazać.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕĩnːɨ, AS: ʒ́ėćĩ•ny
Wiktionary
rzecz. dzieciństwo n., dziecko n., dziecinada ż., zdziecinnienie n., Dzieciątko n., dziecinność ż.
czas. dziecinnieć ndk., zdziecinnieć dk.
przym. zdziecinniały, dzieciaty, dziecięcy
przysł. dziecinnie
Wiktionary
(1.2) infantylny, niedojrzały, niefrasobliwy, beztroski, nierozsądny
Wiktionary
z politowaniem: dziecko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W Polsce są dwie miejscowości o nazwie Dziecinów.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕĩnuf, AS: ʒ́ėćĩnuf
Wiktionary
rzecz. dziecinowiak m., dziecinowianin m.
przym. dziecinowski
Wiktionary
zabójca własnych dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. zabójca dziecka lub dzieci
Wiktionary
(1.1) Na razie nie udało się przesłuchać domniemanego dzieciobójcy.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇t͡ɕɔˈbujt͡sa, AS: ʒ́ėćobui ̯ca
Wiktionary
rzecz. dzieciobójstwo n.
:: fż. dzieciobójczyni ż.
przym. dzieciobójczy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) proceder mordowania dzieci, zwłaszcza własnych
Wiktionary
(1.1) ONZ w swym dokumencie nie wspomniał o dzieciobójczości ani słowa.
Wiktionary
rzecz. dzieciobójca mos., dzieciobójczyni ż., dzieciobójstwo n.
przym. dzieciobójczy
Wiktionary
związany z zabiciem dziecka, dotyczący dzieciobójstwa, odnoszący się do dzieciobójstwa
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) geogr. związany z dzieciobójstwem, dotyczący dzieciobójstwa
Wiktionary
rzecz. dzieciobójca mos., dzieciobójczość ż., dzieciobójczyni ż., dzieciobójstwo n.
Wiktionary
zabójczyni własnych dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która zabiła własne dziecko
Wiktionary
(1.1) Medea to postać dzieciobójczyni z greckiego mitu o wyprawie po złote runo.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇t͡ɕɔbujˈt͡ʃɨ̃ɲi, AS: ʒ́ėćobui ̯čỹńi
Wiktionary
rzecz. dzieciobójstwo n.
:: fm. dzieciobójca m.
przym. dzieciobójczy
Wiktionary
zabicie dziecka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. zabójstwo dziecka, najczęściej własnego;
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Niezamężna Marja H. z Niwy aresztowana została pod zarzutem dzieciobójstwa. sic.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇t͡ɕɔˈbujstfɔ, AS: ʒ́ėćobui ̯stfo
Wiktionary
rzecz. dzieciobójczość ż., dzieciobójca m., dzieciobójczyni ż.
przym. dzieciobójczy
Wiktionary
przesadna nadopiekuńczość i bezkrytyczne uwielbienie dzieci
SJP.pl
chorobliwy lęk lub niechęć wobec dzieci; pedofobia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kult. rel. Dzieciątko
Wiktionary
żartobliwie: zabezpieczony przed dziećmi
SJP.pl
potocznie, z lekceważeniem: o mężczyźnie, który ma dużo dzieci (i niewiele więcej)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. mężczyzna mający dużo dzieci, zwłaszcza taki, który ogranicza się tylko do ich płodzenia
Wiktionary
(1.1) Ten dzieciorób nie pracuje: on żyje z zasiłków.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕɔrup, AS: ʒ́ėćorup
Wiktionary
rzecz. dziecioróbstwo n.
Wiktionary
potocznie: koncentrowanie się na prokreacji, przywiązywanie nadmiernej wagi do liczby posiadanych dzieci
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pogardliwie o płodzeniu dzieci, zwłaszcza w większej liczbie
Wiktionary
(1.1) To, że rodzi nas się więcej, nie będziesz chyba nazywał dziecioróbstwem?
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇t͡ɕɔˈrupstfɔ, AS: ʒ́ėćorupstfo
Wiktionary
rzecz. dzieciorób mos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gwara. pieszcz. (także. pejor.) dzieci
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: dziecisko
Wiktionary
(1.1) Zaczekaj, zaraz wybiję tym dzieciskom harce z głów!
Wiktionary
rzecz. dziecko n., dziecię n., dziecięcość ż., dziecisko n.
przym. dziecięcy
Wiktionary
ekspresywnie: dziecko; dzieciaczyna, dziecina, dziecinka, dzieciaczysko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. przest. pieszcz. dziecko
Wiktionary
(1.1) — Co się ty, Maciek, frasujesz takiem mizernem dzieciskiem? — mówiła nieraz Ślimakowa.
Wiktionary
rzecz. dziecko n., dziecię n., dziecina ż., dzieciuch mos., dziecięcość ż., dzieciska lm nm.
przym. dziecięcy, dzieciaty
Wiktionary
(1.1) dzieciaczyna, dziecię, dziecina, dzieciuch, dziecko, milusiński
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Poznań. pieszcz. dziecko
Wiktionary
potocznie:
1. małe dziecko; smarkacz, dzieciak, dzieciuś;
2. lekceważąco: osoba młoda, infantylna, postępująca w sposób niedojrzały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba dorosła postepująca w sposób niedojrzały
Wiktionary
przym. dzieciaty
rzecz. dzieciniec mrz., dziecisko n., dzieciństwo n., dziecko n.
Wiktionary
choroba ziemniaka występująca po opadach poprzedzonych okresem suszy w polu lub w czasie przechowywania w zbyt ciepłym pomieszczeniu
SJP.pl
potocznie: małe dziecko; smarkacz, dzieciak, dzieciuch
SJP.pl
zdrobnienie od: dzieciątko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pieszcz. zdrobn. od dziecko, dzieciątko
Wiktionary
(1.1) Wołek, wołek, wołek i osiołek / Dzieciąteczko w żłobie, a w stajence mróz / Kto stworzył świat cały? Tylko jeden Bóg!
Wiktionary
rzecz. dziecię n., dziecko n., dzieciątko n., Dzieciątko n., dzieciństwo n.
przym. dzieciaty
Wiktionary
(1.1) dziecię, dziecina, maleństwo
Wiktionary
1. małe dziecko; niemowlę;
2. śląski zwyczaj dzielenia się prezentami w okresie świąt Bożego Narodzenia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: dziecię
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Tam się suszą bety naszego dzieciątka.
Wiktionary
rzecz. Dzieciątko m., dzieciaczek m., dziecko n., dzieciak m., dzieciństwo n., dziecina ż., dziecię n., dzieciąteczko n.
przym. dzieciaty
Wiktionary
(1.1) maleństwo
Wiktionary
podniośle albo poetycko: dziecko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) podn. pieszcz. dziecko
Wiktionary
(1.1) Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza.
Wiktionary
rzecz. dzieciątko n., Dzieciątko n., dziecko n., dzieciak m., dzieciństwo n., dzieciąteczko n., dziecisko n., dzieciska nmos.
przym. dzieciaty, dziecięcy
Wiktionary
(1.1) berbeć, brzdąc, maluch, szkrab
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dziecięce; cecha tych, którzy są dziecięcy
Wiktionary
przym. dziecięcy, dzieciaty
przysł. dziecięco
rzecz. dzieciństwo n., dziecko n., dziecisko n., dzieciska nmos.
Wiktionary
przestarzałe: wiek dziecięcy; dzieciństwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. wiek dziecinny
Wiktionary
przym. dzieciaty
rzecz. dzieciństwo n.
Wiktionary
dziecinny;
1. związany z dzieckiem, przeznaczony dla dziecka;
2. właściwy dziecku, taki jak u dziecka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dziecka, należący do dziecka, właściwy dziecku
(1.2) związany z dziećmi, dotyczący dzieci
Wiktionary
(1.1) Babcię najbardziej cieszy dziecięcy uśmiech.
(1.1) Po remoncie mieszkania wygospodarowali pomieszczenie na pokoik dziecięcy.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕɛ̃nt͡sɨ, AS: ʒ́ėćẽncy
Wiktionary
rzecz. dzieciska nmos., dziecisko n., dzieciaczek mzw., Dzieciątko n., dzieciństwo n., dziecięcość ż., dziecko n., dziecię n., dziecinność ż.
przym. dziecinny, dzieciaty
Wiktionary
(1.1) daw. dziecki
Wiktionary
pierwszy okres życia człowieka poprzedzający dojrzewanie, lata dziecięce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres rozwoju w życiu człowieka poprzedzający dojrzewanie i okres młodzieńczy;
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) W dzieciństwie babcia czytała mi bajki na dobranoc.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈt͡ɕĩj̃stfɔ, AS: ʒ́ėćĩĩ ̯stfo
Wiktionary
rzecz. dziecko n., dzieciaczek mos., dzieciak mos., dzieciarnia ż., dzieciąteczko n., dzieciątko n., dziecię n., dziecięcość ż., dziecięctwo n., dziecina ż., dziecinada ż., dzieciniec mrz., dziecinka ż., dziecinność ż., dzieciuch mos., dziecki mos., Dzieciątko n.
czas. dziecinnieć ndk.
przym. dzieciaty, dziecięcy, dziecinny, zdziecinniały, dziecki
przysł. dziecięco, dziecinnie
Wiktionary
(1.1) lata dziecięce
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzieci
forma rzeczownika.
(2.1) D. lp. od: dziecko
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) zob. dziecski.
przymiotnik
(2.1) daw. dziecięcy
(2.2) daw. aresztowany, zajęty, wzięty w sekwestr
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛt͡sʲci, AS: ʒ́ecʹḱi
Wiktionary
rzecz. dziecko n., dzieciństwo n.
Wiktionary
(2) dzieczski
Wiktionary
1. człowiek od narodzin do okresu dojrzewania;
2. potomek ludzki niezależnie od wieku, syn albo córka;
3. potomek zwierzęcia;
4. człowiek dorosły zachowujący się naiwnie, niepoważnie (jak dziecko);
5. potocznie: wytwór czyjejś pracy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) potomek niezależnie od wieku: syn lub córka w odniesieniu do swoich rodziców biologicznych lub przybranych;
(1.2) istota ludzka w okresie wzrostu i dojrzewania, umownie do 18 roku życia
(1.3) sport. w grze w palanta: ten, kto ma prawo podbić raz piłkę (dziecko młodsze) lub dwa razy (dziecko starsze)
(1.4) przen. dzieło, do którego twórca czuje się szczególnie przywiązany emocjonalnie
(1.5) przen. pejor. pot. osoba niedojrzała emocjonalnie
(1.6) inform. proces lub obiekt potomny
Wiktionary
Dziecko – człowiek w okresie od urodzenia do osiągnięcia dojrzałości płciowej lub pomiędzy okresem niemowlęcym a wiekiem młodzieńczym. Słowo to może również odnosić się do istoty ludzkiej, która jeszcze się nie urodziła. W ujęciu prawnym termin „dziecko” odnosi się zazwyczaj do osoby małoletniej, czyli takiej która nie osiągnęła lokalnego wieku pełnoletniości. Dzieci mają na ogół mniej praw i obowiązków niż dorośli.
Wikipedia
(1.1) Jej dzieci wyjechały do pracy.
(1.2) Dziecko wymaga wiele uwagi i cierpliwości.
(1.4) Ta książka to dzieło mego życia, moje dziecko.
(1.5) Dałeś się im nabić w butelkę, dziecko z ciebie.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛt͡skɔ, AS: ʒ́ecko
Wiktionary
rzecz. dziecki m., dzieciństwo n., kresy|dzieciuk. m., dzieciarnia ż., dziecinada ż., dziecinnienie n., zdziecinnienie n., dziecięcość ż., dziecinność ż.
:: zdrobn. dziecię n., dzieciątko n., Dzieciątko n., dzieciąteczko n., dziecina ż., dzieciaczek m.
:: zgrub. dzieciak m., dziecior m., dzieciuch m.
czas. dziecinnieć ndk., zdziecinnieć dk.
przym. dzieciaty, dziecięcy, dziecinny, daw. dziecki
przysł. dziecinnie, dziecięco
Wiktionary
(1.1) delfin, infant, latorośl, następca, potomek, progenitura, berbeć; przest. dziecię; pejor. bachor, gówniarz; żart. ablegierek
(1.2) bobas, dzieciak, dzieciątko, maleństwo, nastolatek, niemowlę, noworodek, osesek, pociecha, przedszkolak, szkrab; lm. dziatki; reg. pozn. dzieciszczko; przest. dziecię; pejor. bachor, gówniarz
(1.3) bachor
(1.4) dzieło życia
(1.5) dzieciak, naiwniak
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. (w Wielkim Księstwie Litewskim) posłaniec, egzekutor sądowy lub książęcy, komornik
przymiotnik
(2.1) stpol. dziecięcy
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛt͡ssʲci, AS: ʒ́ecsʹḱi
Wiktionary
(1.1) przest. dziecki, przest. dzieczski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. dzieciństwo
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛt͡stfɔ, AS: ʒ́ectfo
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. właściciel dużego majątku ziemskiego; obszarnik; ziemianin;
2. osoba obejmująca spadek; sukcesor; spadkobierca
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która coś po kimś przejmuje
(1.2) przest. ziemianin
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Lucjan został dziedzicem dóbr po swojej matce.
(1.2) Kolasa dziedzica zajechała przed ganek.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇d͡ʑit͡s, AS: ʒ́ėʒ́ic
Wiktionary
rzecz. dziedziczność ż., dziedzictwo n., dziedziczenie n., odziedziczenie n., wydziedziczenie n.
:: fż. dziedziczka ż.
przym. dziedziczny
czas. dziedziczyć ndk., wydziedziczyć dk.
przysł. dziedzicznie
Wiktionary
(1.1) następca, sukcesor, spadkobierca
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dziedzicami, dotyczący Dziedzic
Wiktionary
rzecz. Dziedzice nmos.
Wiktionary
1. dobra otrzymane w spadku; scheda
2. dobra duchowe, kulturalne itp. zostawione jako spuścizna dla następnych pokoleń
3. prawo do objęcia spadku; dziedziczenie, dziedziczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) dobra zachowane dla następnych pokoleń
(1.2) majątek przejęty po kimś
(1.3) prawo przekazywania czegoś
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) "Antropolodzy mają prawo twierdzić, że przyczynili się do zachowania kulturowego dziedzictwa społeczeństw, które badali, […]. Lecz prawdą jest również, iż mieli oni swój udział, czasem tylko pośredni, w utrzymywaniu struktur władzy reprezentowanych przez system kolonialny".
(1.1) Dziedzictwo to było już wielokrotnie opisywane w literaturze przedmiotu, nie ma więc potrzeby ponawiania szczegółowego opisu tego zjawiska.
(1.1) Nie powinniśmy zapominać o naszym dziedzictwie kulturowym.
Wiktionary
rzecz. dziedzic m., dziedziczka ż., dziedziczność ż., dziedziczenie n., odziedziczenie n., wydziedziczenie n.
czas. dziedziczyć ndk., wydziedziczyć dk.
przym. dziedziczny, bezdziedziczny
Wiktionary
(1.1) spuścizna, scheda, sukcesja, puścizna, ojcowizna, patrymonium, dorobek
(1.2) spadek, scheda, dorobek
(1.3) dziedziczenie, dziedziczność
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziedziczyć.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W sądzie zebrali się wszyscy uprawnieni do dziedziczenia po zmarłym.
(1.1) Kolejną właściwością NTFS jest dziedziczenie uprawnień, dzięki czemu przypisane do folderu uprawnienia domyślnie przenoszą się na wszystkie znajdujące się w nim podfoldery i pliki.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇d͡ʑiˈt͡ʃɛ̃ɲɛ, AS: ʒ́ėʒ́ičẽńe
Wiktionary
rzecz. odziedziczenie n., wydziedziczenie n., dziedzic m., dziedziczka ż., dziedzictwo n., dziedziczność ż., Dziedzic m.
czas. dziedziczyć ndk., odziedziczyć dk., wydziedziczyć dk.
przym. dziedziczny, dziedzicowy
przysł. dziedzicznie
Wiktionary
1. kobieta wchodząca w posiadanie czegoś poprzez spadek;
2. dawniej: żona dziedzica lub właścicielka posiadłości ziemskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta, która coś po kimś przejmuje
(1.2) przest. właścicielka ziemska albo żona dziedzica
Wiktionary
Dziedziczka (ang. "The Heiress") – amerykański melodramat z 1949 roku w reżyserii Williama Wylera. Obraz powstał na podstawie powieści "Dom na Placu Waszyngtona" autorstwa Henry’ego Jamesa oraz sztuki teatralnej stworzonej przez Ruth i Augustusa Goetzów.
Film został nominowany w ośmiu kategoriach do Oscara, otrzymując ostatecznie cztery statuetki, w tym dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej i za najlepszą muzykę filmową.
Wikipedia
(1.1) Hrabina Stadnicka, dziedziczka łańcucka, przeznaczyła sporą sumę na ten sierociniec.
Wiktionary
rzecz. dziedziczenie n.
:: fm. dziedzic m.
przym. dziedziczny
czas. dziedziczyć ndk., wydziedziczyć dk.
przysł. dziedzicznie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dziedziczny
Wiktionary
rzecz. odziedziczenie n., dziedziczność ż., wydziedziczenie n., dziedzic mos., dziedziczenie n., dziedziczka ż.
czas. wydziedziczyć
przym. dziedziczny
Wiktionary
1. przekazywanie potomstwu cech genetycznych
2. przekazywanie potomkom urzędu, godności, przekazywalność czegoś w postaci spadku; dziedziczenie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest dziedziczne
(1.2) biol. zespół procesów zachodzących podczas powstawania i rozwoju osobniczego organizmów, prowadzący do odtwarzania cech organizmów rodzicielskich;
(1.3) hist. praw. przekazywalność czegoś na podstawie spadku lub następstwa po przodkach
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.2) W 1953 r. James Watson i Francis Crick odkryli tajemnicę dziedziczności, rozszyfrowując strukturę DNA.
Wiktionary
rzecz. dziedzic m., dziedziczka n., dziedzictwo n., dziedziczenie n., odziedziczenie n., wydziedziczenie n.
czas. wydziedziczyć, dziedziczyć ndk., odziedziczyć dk.
przym. dziedziczny
przysł. dziedzicznie
Wiktionary
1. objęty po kimś w spadku; spadkowy
2. (o właściwościach fizycznych i psychicznych) przejęty po rodzicach, przekazywany przez przodków
3. o władcy: sprawujący władzę na podstawie sukcesji po przodku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przekazywany przez przodków lub przejęty od nich
(1.2) praw. otrzymywany w spadku
(1.3) o tytule, stanowisku: podlegający dziedziczeniu, mogący być przeniesiony, rozciągnięty na potomków
Wiktionary
(1.1) Czy rak piersi jest dziedziczny?
(1.3) Tylko ty masz dziedziczne prawa do tronu.
Wiktionary
czas. dziedziczyć, odziedziczyć, wydziedziczyć
rzecz. dziedzic m., dziedzictwo n., dziedziczka ż., dziedziczność ż., dziedziczenie n., odziedziczenie n., wydziedziczenie n., Dziedzic mos./ż.
przym. dziedzicowy
przysł. dziedzicznie
Wiktionary
(1.1) genetyczny, dziedziczony, odziedziczony
(1.2) dziedziczony, odziedziczony, spadkowy
Wiktionary
1. otrzymywać coś w spadku
2. przejmować dobra duchowe, kulturalne itp. zostawione jako spuścizna przez przeszłe pokolenia
3. przejmować cechy genetyczne rodziców, przodków
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. odziedziczyć)
(1.1) otrzymywać majątek (spadek) lub tytuł szlachecki po czyjejś śmierci
(1.2) być uprawnionym do takiego otrzymania
(1.3) o potomstwie organizmów żywych: przejmować cechy przodka
(1.4) inform. w programowaniu obiektowym o klasie będącej pochodną innej klasy;
(1.5) inform. mieć takie same uprawnienia jak obiekt nadrzędny (folder, grupa użytkowników)
Wiktionary
(1.1) Ten stary zegar odziedziczyłem po moim dziadku.
(1.2) Książę Karol dziedziczy tron Anglii po Elżbiecie II (= drugiej).
(1.3) Mój syn odziedziczył po moim mężu odstające uszy.
(1.4) Klasa „Wikipedysta” dziedziczy po klasie „Internauta”.
(1.5) Pamiętaj, że podfolder musi dziedziczyć uprawnienia, żeby dostęp do niego mieli ci sami użytkownicy.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈd͡ʑit͡ʃɨt͡ɕ, AS: ʒ́ėʒ́ičyć
Wiktionary
rzecz. dziedzictwo n., dziedzic m., dziedziczka ż., dziedziczność ż., dziedziczenie n., odziedziczenie n., wydziedziczenie n.
czas. odziedziczyć dk., wydziedziczyć dk.
przym. dziedziczny
Wiktionary
(1.1) przyjmować spadek
(1.2) następować, być następcą
(1.3) dk. wrodzić się
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) stpol. krępy
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇d͡ʑɛˈʒɨstɨ, AS: ʒ́ėʒ́ežysty
Wiktionary
pewien obszar, pole, dział badań, zainteresowań różnych nauk, kultury itp.; zakres, sfera
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) sfera czyjejś aktywności
(1.2) mat. zbiór wszystkich możliwych argumentów danej funkcji;
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. wieś
(1.4) gw-pl|Górny Śląsk. gospodarstwo
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Tomek jest ekspertem w dziedzinie biotechnologii.
(1.1) Co więcej muzyka folkowa nie jest jedyną dziedziną, w jakiej się swobodnie poruszają.
(1.2) Dziedziną funkcji opisaną wzorem nazywamy zbiór tych wszystkich liczb rzeczywistych, dla których można obliczyć wartość funkcji.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈd͡ʑĩna, AS: ʒ́ėʒ́ĩna
Wiktionary
plac wewnątrz lub przy budowli, otoczony murem, budynkami itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) wydzielona, niezadaszona przestrzeń w budynku lub zespole budynków;
Wiktionary
Dziedziniec – wydzielona, niezadaszona przestrzeń w budynku lub zespole budynków.
Dziedziniec pełnił niegdyś funkcje użytkowo-reprezentacyjne. Mógł być zamknięty – otoczony ze wszystkich stron, albo otwarty – przynajmniej jedna strona nie była zamknięta. Dziedzińce występowały w budownictwie świeckim i sakralnym. W zamkach były zamknięte krużgankami, a w pałacach – arkadowe, otoczone loggiami.
Wikipedia
(1.1) Największy z dziedzińców Uniwersytetu Wileńskiego to Dziedziniec Wielki.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈd͡ʑĩɲɛt͡s, AS: ʒ́ėʒ́ĩńec
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. dziedzińczyk m.
przym. dziedzińcowy
Wiktionary
(1.1) podwórzec
Wiktionary
środowiskowo: podzielony na dziedziny wiedzy, sportu itp.; gałęziowy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie kamioneckim;
Wiktionary
Dziedziłów ( Дідилів) – wieś w obwodzie lwowskim, w rejonie lwowskim (wcześniej w rejonie kamioneckim) na Ukrainie. Założona w 1493 r.
Wikipedia
przym. dziedziłowski
Wiktionary
zdrobnienie od: dziedziniec
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dawny, prymitywny warsztat, w którym wytwarzało się smołę, dziegieć i maź; smołownia, smolarnia, maziarnia
SJP.pl
Dziegciarnia – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Łobżenica.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
wyrabianie dziegciu; maziarstwo
SJP.pl
dawniej: człowiek robiący lub sprzedający dziegieć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. rzem. człowiek zajmujący się wyrobem dziegciu, często też rozwożeniem go po wsiach oraz sprzedażą
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇ct͡ɕaʃ, AS: ʒ́ėḱćaš
Wiktionary
rzecz. dziegieć m.
Wiktionary
(1.1) reg. śl. dziechcioł
Wiktionary
zawierający dziegieć lub zrobiony z dziegciu (np. mydło)
SJP.pl
ciemnobrunatna gęsta ciecz, smoła po suchej destylacji drewna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) ciemnobrunatna, gęsta ciecz otrzymywana w procesie suchej destylacji drewna o intensywnym zapachu, mająca właściwości grzybobójcze i antyseptyczne, dawniej używana także do impregnacji płótna i skóry, uszczelniania beczek, itp.;
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Zaduch smoły, dziegciu, prochu, gałganów palących się od zaprawy otaczał każdy dom płonącą atmosferą.
(1.1) Pomazałem mu rany dziegciem; nalałem gorzałki z popiołem w gardło. Będzie zdrów.
(1.1) Rybacy, którzy przybiegli popatrzyć na poczet namiestnika, mieli koszule, twarz i ręce całkiem pomazane dziegciem dla obrony od ukąszeń.
(1.1) Na to uprzejme wezwanie, jakby spod ziemi zjawił się opalony wiejski młodzian, w dość starannie połatanej sukmance i dość obficie dziegciem wysmarowanych butach.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇ɟɛ̇t͡ɕ, AS: ʒ́ėǵėć
Wiktionary
rzecz. dziegciarz m.
przym. dziegciowy
Wiktionary
1. historia
2. przebieg wydarzeń
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ogół zdarzeń, które wydarzyły się dawniej
forma czasownika.
(2.1) 3. os. lp. ter. od: dziać
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Okrutnie ciekawią mnie dzieje Słowian.
(1.1) Ponownie, gromadząc na planie wielu znakomitych artystów, Coppola stworzył bez wątpienia najlepszy sequel w dziejach kina.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇jɛ, AS: ʒ́ėi ̯e
Wiktionary
rzecz. przeddzieje nmos., dziejowość ż., dzianie n.
czas. dziać ndk.
przym. dziejowy
przysł. dziejowo
Wiktionary
(1.1) historia
Wiktionary
kronikarz, historyk, historiograf; dziejopisarz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) przest. historiograf, historyk, kronikarz
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. kronika
Wiktionary
(1.1) […] relacje o szaleństwie Nabuchodonozora przekazał chrześcijański dziejopis Euzebiusz z Cezarei […].
(1.1) Nieznanego z imienia dziejopisa próbował rozszyfrować Marcin Kromer, wybitny historyk epoki renesansu […].
Wiktionary
rzecz. dziejopisarstwo n., dziejopisarz m.
przym. dziejopisarski
Wiktionary
dotyczący dziejopisarza, dziejopisarstwa
SJP.pl
piśmiennictwo historyczne; historiografia
SJP.pl
kronikarz, historyk, historiograf; dziejopis
SJP.pl
tworzący dzieje, historię
SJP.pl
1. dotyczący dziejów, historii jakiejś zbiorowości; historyczny
2. ważny, przełomowy na tle innych zdarzeń, niemający precedensu w dziejach; historyczny
3. dokonujący się w biegu dziejów, mający się potwierdzić w przyszłości
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z dziejami, dotyczący dziejów
(1.2) ważny z punktu widzenia historii świata
Wiktionary
(1.1) W komunizmie radzieckim porządek boski zastąpiły obiektywne prawa dziejowe.
(1.2) Rola dziejowa, którą spełnił, uderzyła Minkiewiczowi do głowy.
Wiktionary
rzecz. dzieje nmos., dziejowość ż., dzianie n.
czas. dziać ndk.
przysł. dziejowo
Wiktionary
(1.1-2) historyczny
Wiktionary
badacz i opisywacz dziejów
SJP.pl
związany z badaniem i opisywaniem dziejów
SJP.pl
przestarzale: badanie i opisywanie dziejów
SJP.pl
tylko w przestarzałym zwrocie: panie dziejski (żartobliwie utworzone od "panie dzieju") - nieokreślone wtrącenie, używane z przyzwyczajenia
SJP.pl
dawniej: wyraz używany w zwrotach adresatywnych grzecznościowych, np. panie dzieju, mości dzieju
SJP.pl
skrót od: dziekan
SJP.pl
1. pracownik naukowy wyższej uczelni kierujący jednym z jej wydziałów
2. ksiądz kierujący dekanatem
3. przewodniczący rady adwokackiej
4. osoba przewodząca korpusowi dyplomatycznemu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) eduk. kierownik wydziału uczelni;
(1.2) kośc. prezbiter kierujący dekanatem, wikariusz rejonowy;
(1.3) daw. kośc. stopień duchowieństwa Wojska Polskiego
(1.4) kośc. przewodniczący kolegium kardynałów;
(1.5) dypl. najstarszy rangą i stażem przedstawiciel korpusu dyplomatycznego
(1.6) praw. przewodniczący rady adwokackiej
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Spotkałem dziekana, który wracał od rektora.
(1.2) Dziekani przekazli proboszczom materiały duszpasterskie dostarczone przez kurię.
(1.3) Brat babci Honoraty był dziekanem okręgu generalnego w Wojsku Polskim.
(1.4) Następnie obowiązkiem i jednocześnie przywilejem dziekana jest sprawowanie pogrzebu zmarłego papieża, jeśli wakat nastąpił przez śmierć.
(1.6) Dziekan rady adwokackiej zginęła w Smoleńsku.
Wiktionary
rzecz. prodziekan mos./ż., wicedziekan mos., dziekania ż., dziekanat mrz., dziekanica ż., dziekanka ż.
przym. dziekański
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dziekanat
Wiktionary
rzecz. dziekanat m., prodziekan mos./ż.
Wiktionary
1. biuro kierujące wydziałem wyższej uczelni;
2. ludzie pracujący w takim biurze;
3. w Kościele katolickim: jednostka administracyjna składająca się z kilku parafii, zarządzana przez dziekana; dekanat;
4. urząd, funkcja dziekana katolickiego; dziekania, dekanat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) eduk. biuro, zajmujące się administracją wydziału wyższej uczelni
(1.2) kośc. jednostka organizacyjna Kościoła katolickiego, obejmująca kilka do kilkunastu parafii z dziekanem na czele
(1.3) kośc. stanowisko lub urząd dziekana, zarządcy dziekanatu (1.2)
Wiktionary
(1.1) Masz się zgłosić do dziekanatu.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈkãnat, AS: ʒ́ekãnat
Wiktionary
rzecz. prodziekan mos./ż., wicedziekan mos., dziekania ż., dziekan m., dziekanica ż., dziekanka ż., dziekanacik mrz.
przym. dziekański
Wiktionary
(1.2-3) dekanat
Wiktionary
dawniej:
1. urząd, funkcja dziekana katolickiego; dekanat, dziekanat;
2. dom, mieszkanie dziekana katolickiego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. urząd dziekana
(1.2) rel. siedziba księdza dziekana
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ksiądz kanonik objął dziekanię w Tarnowie.
(1.2) W starym budynku dziekanii wygospodarowano mieszkanko dla wikarego.
Wiktionary
rzecz. dziekan mos., dziekanat mrz., dziekanka ż.
przym. dziekański
Wiktionary
(1.2) dziekanka
Wiktionary
potocznie: kobieta pełniąca funkcję dziekana na uczelni; dziekanka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. stud. pot. pracownica dziekanatu
Wiktionary
(1.1) Dziekanica nie chciała mi wydać indeksu, mówiła, że jest już po terminie.
(1.1) Byłbym dużo wcześniej, ale mnie dziekanice zatrzymały.
(1.1) Zdecydowano się poszerzyć jej znajomości w środowisku intelektualistów, awansując na dziekanicę jednej z wyższych uczelni. (z [http://www.polskieradio.pl/historia/polecamy/artykul74005.html Internetu])
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛkãˈɲit͡sa, AS: ʒ́ekãńica
Wiktionary
rzecz. dziekan m., dziekanat m., dziekanka ż.
przym. dziekański
Wiktionary
1. kobieta pełniąca funkcję dziekana na uczelni; dziekanica;
2. środowiskowo: urlop dziekański;
3. dom katolickiego dziekana; dziekania
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) środ. stud. pot. zob. urlop dziekański.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Postanowiłem wziąć dziekankę i pojechać na saksy.
(1.1) Magda jest w moim wieku, ale miała dziekankę, więc studia kończy dopiero za rok.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈkãnka, AS: ʒ́ekãnka
Wiktionary
rzecz. wicedziekan mos., dziekania ż., dziekan m., dziekanat m., dziekanica ż.
przym. dziekański
Wiktionary
(1.1) urlop dziekański
Wiktionary
sprawować urząd, godność dziekana
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dziekanów, Dziekanów Leśny, Dziekanów Polski
SJP.pl
dawniej: córka dziekana
SJP.pl
związany z dziekanem, dotyczący dziekana
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) urz. związany z dziekanem (na uczelni)
(1.2) rel. związany z dziekanem (duchownym)
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈkãj̃sʲci, AS: ʒ́ekãĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. prodziekan mos./ż., wicedziekan mos., dziekania ż., dziekan m., dziekanat m., dziekanka ż., dziekanica ż.
Wiktionary
urząd, stanowisko dziekana
SJP.pl
Dziekaństwo (dodatkowa nazwa w j. niem. Dziekanstwo) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Komprachcice.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
poimek
(1.1) stpol. dla
Wiktionary
(1.1) Twego dziela Krzciciela, Bożycze,
Usłysz głosy, napełń myśli człowiecze!
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛla, AS: ʒ́ela
Wiktionary
maszyna lub urządzenie ręczne do dzielenia ciasta na porcje
SJP.pl
dawniej: związany z działami majątkowymi
SJP.pl
działanie matematyczne, przeciwieństwo mnożenia, polegające na ustaleniu, ile razy jedna liczba mieści się w drugiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) mat. działanie arytmetyczne, odwrotne do mnożenia;
Wiktionary
Dzielenie – operacja matematyczna zdefiniowana w dowolnym ciele jako:
Wikipedia
(1.1) Iloraz to wynik dzielenia.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈlɛ̃ɲɛ, AS: ʒ́elẽńe
Wiktionary
rzecz. dział n./mrz., podzielnica ż., podzielanie n., działka ż., dzielna, dzielnik, podzielność, podzielenie
czas. dzielić, rozdzielić, wydzielić, przedzielić, udzielić
przym. działkowy
Wiktionary
1. porcjować, wydzielać części
2. wyodrębniać podzbiory z pewnej grupy; grupować
3. wyróżniać klasy, kategorie; klasyfikować
4. wykonywać działanie - dzielenie
5. być przyczyną rozgraniczenia między przedmiotami, ludźmi itp.
6. różnić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. podzielić)
(1.1) dokonywać podziału, wyróżniać części jednej całości
(1.2) mat. wyznaczać iloraz, stosunek dwóch wielkości, funkcji itp.;
(1.3) mieć z czymś / kimś coś wspólnego
(1.4) tworzyć różnicę między dwoma osobami, poglądami itp.
czasownik zwrotny niedokonany dzielić się (dk. podzielić się)
(2.1) być rozkładalnym na określone części
(2.2) oddawać komuś część czegoś
Wiktionary
(1.3) W akademiku dzieliłam z nią pokój.
(1.4) Dwóch polityków dzieliły poglądy na sprawę nielegalnych emigrantów.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛlʲit͡ɕ, AS: ʒ́elʹić
Wiktionary
(1.1) rzecz. dzielenie/podzielenie
(1.2) rzecz. dzielenie/podzielenie; czas. dzielić się; rzecz. dzielna, dzielnik
(1) czas. podzielać/podzielić, przedzielać/przedzielić, rozdzielać/rozdzielić, udzielać/udzielić, udzielać się/udzielić się, wydzielać/wydzielić
Wiktionary
(1.1) wyodrębniać, rozdzielać, separować, kroić, łamać
(1.4) różnić
Wiktionary
w matematyce: liczba, którą dzieli się przez inną liczbę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mat. liczba dzielona; pierwsza z dwóch liczb na których wykonuje się działanie dzielenia, w zapisie ułamkowym odpowiada jej licznik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W wyrażeniu ułamkowym a/b a jest dzielną, a b jest dzielnikiem.
Wiktionary
rzecz. dzielenie n., podzielanie n., działka ż.
Wiktionary
młodzieżowo: dzielnica mieszkaniowa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. dzielnica mieszkaniowa
Wiktionary
1. administracyjna część miasta;
2. wyróżniony obszar; region, prowincja;
3. ludność zamieszkująca miejską dzielnicę;
4. część kraju wydzielona w pewnym okresie historycznym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wydzielona, zwyczajowo lub administracyjnie, część dużego miasta;
(1.2) region, prowincja historyczna, geograficzna, etnograficzna, itp.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W tej dzielnicy każdy dom publiczny jest oznaczony czerwoną latarnią.
(1.1) Znała go cała dzielnica.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛlʲˈɲit͡sa, AS: ʒ́elʹńica
Wiktionary
rzecz. dzielnicowy mos., podział mrz., podzielenie n.
czas. dzielić ndk., podzielić dk., wydzielać ndk., wydzielić dk.
przym. dzielnicowy, wewnątrzdzielnicowy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) policjant nadzorujący określony rejon miasta
przymiotnik relacyjny
(2.1) związany z dzielnicą (np. miasta lub państwa), dotyczący dzielnicy
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Powiadomiła dzielnicowego o kolejnej rozróbie.
(2.1) Mamy nasze dzielnicowe pisemko i jesteśmy z niego dumni.
(2.1) Ruś rozpadła się na szereg księstw dzielnicowych.
Wiktionary
rzecz. dzielnica ż., dzielnicowość ż.
czas. dzielić ndk.
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) odznaczając się odwagą
(1.2) nie ulegając słabościom, zawahaniu
(1.3) wykazując sporą sprawność
Wiktionary
(1.1) Strażacy dzielnie gaszą pożar.
(1.2) Dzielnie znosiła swój los.
Wiktionary
rzecz. dzielność ż.
Wiktionary
(1.1) bitnie, bohatersko, pewnie, odważnie, walecznie
(1.2) pewnie, umiejętnie, zaradnie
(1.3) sprawnie, sprytnie, zwinnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dzielnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dzielny
SJP.pl
liczba, przez którą dzielimy inną liczbę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) mat. liczba, przez którą dzielimy inną liczbę;
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) stpol. robotnik
Wiktionary
Dzielnik – dwuznaczne pojęcie arytmetyczne:
Wikipedia
(1.1) W wyrażeniu ułamkowym a/b a jest dzielną, a b jest dzielnikiem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛlʲɲik, AS: ʒ́elʹńik
Wiktionary
czas. dzielić ndk.
rzecz. dzielenie n., działka ż., podzielanie n.
Wiktionary
1. umiejętność sprostania trudnym sytuacjom, reagowania na wyzwania; hart ducha, odwaga, śmiałość;
2. dzielność morska - zespół cech statku stanowiących o jego zdolności żeglugowej;
3. dawniej, w fizyce: moc
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cnota bycia śmiałym i walecznym
(1.2) umiejętność radzenia sobie w każdej sytuacji
Wiktionary
przym. dzielny
przysł. dzielnie
Wiktionary
(1.1) bohaterstwo, męstwo, nieustraszoność, odwaga, śmiałość, waleczność
(1.2) hart ducha, odporność, wytrwałość, zaradność
Wiktionary
odznaczający się odwagą; odważny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nie poddający się przeciwnościom
(1.2) gw-pl|księstwo łowickie. duży, okazały, tłusty
Wiktionary
(1.1) Sława dla dzielnej dywizji pod dowództwem generała Augereau i dla jej dowódcy!
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛlnɨ, AS: ʒ́elny
Wiktionary
rzecz. dzielność ż.
Wiktionary
(1.1) odważny, śmiały, nieustraszony
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
bylina występująca w warunkach naturalnych w Ameryce Północnej; helenka słonecznikowa
SJP.pl
Dzielżan ("Helenium" L.) – rodzaj roślin należący do rodziny astrowatych. Obejmuje ok. 32–33 gatunków. Zasięg rodzaju obejmuje rozległe obszary w Ameryce Północnej od Kanady po Antyle i Kostarykę, a także Chile, Argentynę i Urugwaj w Ameryce Południowej. Dzielżan jesienny "H. autumnale" oraz "Helenium amarum" zostały rozprzestrzenione i rosną zdziczałe w Europie, Azji i Australii. Pierwszy z tych gatunków notowany jest także jako przejściowo dziczejący w Polsce.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziembówko (niem. "Gertraudenhütte") – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Kaczory. Znajduje się tam stacja kolejowa Dziembówko.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziemiany (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Dzemiónë; Dzimianen) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim, w gminie Dziemiany. Leży na obrzeżach Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego nad jeziorem Rzuno. Przez Dziemiany prowadzą trasy drogi wojewódzkiej nr 235 i linii kolejowej Kościerzyna-Lipusz-Brusy-Chojnice (przystanek kolejowy "Dziemiany Kaszubskie"). Ma status sołectwa.
Wikipedia
przymiotnik od : Dziemiany
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
skrót od: dziennikarski
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) slang. dziękuję
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̃na, AS: ʒ́ẽna
Wiktionary
(1.1) dziękuję; pot. dzięki; slang. dziękówa, dziękówka; przest. podziękował
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. dzięcioł
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Warmia. barć
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. bylina z rodziny liliowatych; liliowiec;
2. dawniej: jutrzenka, planeta Wenus;
3. dawniej: barć
SJP.pl
1. zdrobnienie od: dziennik;
2. zeszyt ucznia służący do korespondencji rodziców z nauczycielem, zapisywania ocen
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dziennik
(1.2) eduk. specjalny zeszyt służący do zapisywania korespondencji, zwolnień i ocen ucznia
Wiktionary
Dzienniczek – dziennik św. Faustyny Kowalskiej, zapis doświadczeń wewnętrznych autorki. Faustyna ujawnia w nim swe przeżycia duchowe oraz głosi orędzie Miłosierdzia, które według niej przekazał jej Jezus Chrystus.
Wikipedia
rzecz. dzień m., dziennik m., dziennikarstwo n.
czas. dnieć
przym. dziennikarski
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) w ciągu dnia; dotyczy ilości czegoś
(1.2) w ciągu dnia; dotyczy systemu nauczania
(1.3) gw-pl|Warmia. codziennie
Wiktionary
(1.1) Franek pali paczkę papierosów dziennie, gimnastykuje się przez pięć minut dziennie i pracuje osiem godzin dziennie.
(1.2) Dziennie studiuję matematykę, a zaocznie kulturoznawstwo.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇̃ɲːɛ, AS: ʒ́ė̃•ńe
Wiktionary
rzecz. dzień mrz., dniówka ż.
przym. dzienny
czas. dnieć
Wiktionary
(1.1) na dzień
Wiktionary
1. codzienna gazeta;
2. wiadomości ogłaszane przez radio lub telewizję w stałych porach;
3. księga urzędowa z codziennymi zapisami;
4. pamiętnik pisany codziennie; diariusz
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) eduk. zeszyt, w którym przechowuje się oceny i listy obecności uczniów
(1.2) druk. gazeta wydawana codziennie
(1.3) telew. informacyjny program telewizyjny, radiowy
(1.4) notatki zapisywane codziennie
(1.5) adm. księga urzędowa do prowadzenia codziennych zapisów
(1.6) księg. księga, w której notowane są codziennie operacje finansowe
(1.7) żegl. mors. księga, w której odnotowywane są dane żeglugi oraz wydarzenia, jakie zaszły na okręcie (łodzi, statku) podczas żeglugi
(1.8) księga, w której rejestrowana jest korespondencja
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Nauczyciel wpisał ocenę do dziennika.
(1.2) Dziennik jest wydawany codziennie.
(1.3) Dziennik jest transmitowany przez wszystkie stacje telewizyjne.
(1.4) Informacje w dzienniku zapisywane są codziennie.
(1.5) Sekretarz codziennie odnotowuje w dzienniku co zrobił prezes.
(1.6) Sekretarz wpisała w dzienniku adnotację dotyczącą kwestii finansowej.
(1.7) Kapitan na okręcie zapisał w dzienniku wydarzenia jakie zaszły podczas żeglugi.
(1.8) Premier odnotowuje w dzienniku korespondencję z prezydentem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇̃ɲːik, AS: ʒ́ė̃•ńik
Wiktionary
rzecz. dzień m., dziennikarstwo n., dziennikarz m., dziennikarzyna m., dziennikarka ż.
:: zdrobn. dzienniczek m.
przym. dziennikarski, dzienny
czas. dnieć
Wiktionary
(1.2) gazeta, czasopismo
(1.3) telewizja, radio
(1.4) notatka
(1.5) księga
(1.6-8) księga, notatka
Wiktionary
1. kobieta zajmująca się zawodowo dziennikarstwem;
2. zajęcie, zawód dziennikarza;
3. uczelnia lub wydział uczelni kształcący dziennikarzy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta zajmująca się dziennikarstwem
Wiktionary
(1.1) Mam na imię Jolenta i jestem dziennikarką z Kalisza.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇̃ɲːiˈkarka, AS: ʒ́ė̃•ńikarka
Wiktionary
rzecz. dziennikarstwo n., dziennikarzyna m., dziennik m., dzień m.
:: fm. dziennikarz m.
przym. dziennikarski
czas. dnieć
Wiktionary
(1.1) żurnalistka
Wiktionary
przymiotnik od: dziennikarz
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dziennikarstwem, dotyczący dziennikarstwa
Wiktionary
(1.1) Przyszedł tu z obowiązku dziennikarskiego, miał napisać notatkę do "Walki" o powstawaniu Rad Fabrycznych.
Wiktionary
rzecz. dziennik m., dzienniczek m., dzień m., dziennikarz m., dziennikarka ż., dziennikarzyna m., dziennikarstwo n., dziennikarszczyzna ż.
przym. dziennikowy, dzienny
czas. dnieć
Wiktionary
(1.1) żurnalistyczny
Wiktionary
1. praca dziennikarza;
2. wydział lub kierunek studiów przygotowujący do zawodu dziennikarza
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zajęcie dziennikarzy i dziennikarek
(1.2) nauk. kierunek nauczania przygotowujący do dziennikarstwa (1.1)
Wiktionary
Dziennikarstwo – działalność polegająca na zbieraniu i upublicznianiu za pomocą środków masowej komunikacji informacji o wydarzeniach, ludziach oraz problemach.
Wikipedia
IPA: ˌd͡ʑɛ̇̃ɲːiˈkarstfɔ, AS: ʒ́ė̃•ńikarstfo
Wiktionary
rzecz. dzień mrz., dziennik mrz., dzienniczek mrz., dziennikarz mos., dziennikarka ż., dziennikarzyna mos., dziennikarszczyzna ż.
przym. dziennikowy, dziennikarski
czas. dnieć ndk.
Wiktionary
(1.1) dziennikarka, żurnalistyka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) naleciałości, nawyki dziennikarskie, np. w stylu
Wiktionary
rzecz. dziennikarz mos., dziennikarka ż., dziennikarstwo n., dziennikarskość ż., dziennikarzyna mos.
przym. dziennikarski
Wiktionary
osoba zajmująca się zbieraniem, przygotowywaniem i prezentowaniem materiałów w środkach masowego przekazu; pracownik redakcji radiowej, telewizyjnej lub prasowej przeprowadzający wywiady
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba przygotowująca informacje do prasy, radia, telewizji, Internetu, itp.;
Wiktionary
Dziennikarz – osoba zajmująca się przygotowaniem i prezentowaniem materiałów w środkach masowego przekazu.
Pierwotnie termin ten oznaczał osobę piszącą teksty w gazetach; wraz z rozwojem innych mediów, objął także osoby zajmujące się przygotowaniem tekstów w radiu, telewizji oraz internecie.
Wikipedia
(1.1) Dziennikarz umówił się ze mną na wywiad.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇̃ɲˈːikaʃ, AS: ʒ́ė̃•ńikaš
Wiktionary
rzecz. dziennik m., dziennikarstwo n., dziennikarzyna m.
:: fż. dziennikarka ż.
przym. dziennikarski
czas. dnieć
Wiktionary
(1.1) książk. żurnalista; pogard. dziennikarzyna, gryzipiórek, pismak
Wiktionary
(r. męski) lekceważąco: marny dziennikarz; redaktorzyna, redaktorunio, redaktorek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. pogard. kiepski dziennikarz
Wiktionary
(1.1) Ten dziennikarzyna nie ma bladego pojęcia, o czym pisze!
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇̃ɲːikaˈʒɨ̃na, AS: ʒ́ė̃•ńikažỹna
Wiktionary
rzecz. dziennik m., dziennikarz m., dziennikarka ż., dziennikarstwo n., dziennikarszczyzna ż.
przym. dziennikarski
przysł. dziennikarsko
Wiktionary
(1.1) gryzipiórek, pismak
Wiktionary
dotyczący dnia i nocy
SJP.pl
1. dotyczący okresu od wschodu do zachodu słońca;
2. dotyczący dnia kalendarzowego;
3. dotyczący systemu nauczania dla osób niepracujących, odbywającego się w ciągu dnia
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dnia jako części doby; mający miejsce, żyjący, pracujący, przeznaczony do użycia przed zmrokiem
(1.2) dotyczący dnia jako całej doby; mający miejsce w ciągu całego dnia
Wiktionary
(1.1) Ludzie prowadzą zazwyczaj dzienny tryb życia.
(1.2) Dzienny utarg w naszym sklepie to pięć tysięcy złotych.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̃nːɨ, AS: ʒ́ẽ•ny
Wiktionary
rzecz. dzień m., dziennik m., dniówka ż.
przym. codzienny, dziennikarski
przysł. codziennie, dziennie, dniem
czas. dnieć
Wiktionary
(1.2) dobowy
Wiktionary
partykuła
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dopiero
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk dziepro
Wiktionary
partykuła
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dopiero
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk dziepiyro
Wiktionary
rodzaj chrząszczy z rodziny biegaczowatych
SJP.pl
1. robić na drutach, szydełkiem; dziargać, dzierzgać;
2. haftować, wyszywać; dziargać;
3. tatuować; dziabać, dziarać, dziargać;
4. realizować większy cel poprzez wykonywanie licznych drobnych czynności;
5. środowiskowo: łączyć metalowe kółka kolczugi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. robienie czegoś na drutach
(1.2) pot. haftowanie, wyszywanie wzorów na materiale
(1.3) środ. przest. wykonywanie tatuażu
Wiktionary
rzecz. dziergaczka ż., dziergarka ż.
czas. dziergać ndk.
Wiktionary
(1.3) tatuowanie
Wiktionary
maszyna do zszywania materiału ściegiem umacniającym brzegi
SJP.pl
1. robić na drutach, szydełkiem; dziargać, dzierzgać;
2. haftować, wyszywać; dziargać;
3. tatuować; dziabać, dziarać, dziargać;
4. realizować większy cel poprzez wykonywanie licznych drobnych czynności;
5. środowiskowo: łączyć metalowe kółka kolczugi
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziergowice (dodatkowa nazwa w j. niem. Oderwalde, do 1931 "Dziergowitz") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Bierawa.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dziergowice.
Wikipedia
zdrobnienie od: dzierlatka
SJP.pl
1. wesoła, pełna optymizmu, młoda dziewczyna;
2. niewielki ptak osiadły z rodziny skowronków, o szaroziemistym upierzeniu, z charakterystycznym, szczeciniastym czubkiem na głowie, występujący w Eurazji oraz w północnej Afryce (w Polsce objęty ochroną); pośmieciuszka; śmieciuszka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. mały ptak z rodziny skowronków, ze szczeciniastym czubem na głowie, ubarwiony na brązowo;
(1.2) młoda, wesoła, trzpiotowata dziewczyna
Wiktionary
(1.1) Na płocie przysiadła dzierlatka i zaczęła czyścić piórka.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛrˈlatka, AS: ʒ́erlatka
Wiktionary
(1.1) pośmieciuszka, śmieciuszka, śmieciuszek, pośmieciucha, fagas, starop|dziurlatka., starop|dziurładka.; gw. Górny Śląsk świyrgołuszka
Wiktionary
żelazny grzebień do obróbki lnu; dziergaczka, czochra, rafa
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzierlin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Sieradz.
Prywatna wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sieradzkim województwa sieradzkiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Wikipedia
rodzaj roślin z rodziny wiesiołkowatych, pochodzący z Ameryki Północnej; klarkia
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
imię żeńskie
SJP.pl
ptak z rodziny o tej samej nazwie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. barwny ptak nabijający swoje pożywienie na cierń lub ostrą gałąź;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Gil, wróbel i dzierzba śpiewały na grabinie (…)
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛʒba, AS: ʒ́ežba
Wiktionary
rzecz. dzierzbowate lm.
Wiktionary
1. przedstawiciel rodziny kolorowo ubarwionych ptaków z rzędu wróblowych;
2. rodzaj ptaka z rodziny dzierzbików
SJP.pl
o cechach dzierzbowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
o cechach dzierzbowatych (rodzina ptaków)
SJP.pl
gatunek ptaka z rodziny ostrolotów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Gymnorhina tibicen|ref=tak., gatunek australijskiego ptaka z rodziny srokaczy
Wiktionary
Dz
Wikipedia
IPA: d͡ʑɛʒˈbɔvrɔ̃n, AS: ʒ́ežbovrõn
Wiktionary
dawniej: dziergać;
1. robić na drutach, szydełkiem;
2. haftować
SJP.pl
mieszkaniec Dzierzgonia
SJP.pl
mieszkanka Dzierzgonia
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzierzgowo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mławskim, w gminie Dzierzgowo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. We wsi znajduje się parafia pw. Wniebowzięcia NMP. Miejscowość jest siedzibą gminy Dzierzgowo.
Wikipedia
przymiotnik od: Dzierzgowo
SJP.pl
1. miasto w Polsce;
2. jezioro w Polsce;
3. rzeka w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dzierzgoń (hist. "Kiszbork", "Kiszpork", Christburg) – miasto w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dzierzgoń. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Według danych z 1 stycznia 2018 Dzierzgoń liczył 5413 mieszkańców.
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑɛʒɡɔ̃ɲ, AS: ʒ́ežgõń
Wiktionary
przymiotnik od: Dzierzgoń
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dzierzkowice, Dzierzkowice-Góry, Dzierzkowice-Podwody, Dzierzkowice-Rynek, Dzierzkowice-Wola, Dzierzkowice-Zastawie
SJP.pl
dzierzyk somalijski - gatunek ptaka z rodziny dzierzbików
SJP.pl
przymiotnik od: Dzierzążnia
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzierzążnia (niem. "Güntersruhm") – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Dzierzążnia. Leży w obrębie rzeki Dzierzążnicy i Płonki.
Do 1954 roku siedziba wiejskiej gminy Sarnowo. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dzierzążnia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Zobacz też: Dzierzążno w innych znaczeniach tej nazwy.
Dzierzążno – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.
Wieś królewska położona w II połowie XVI wieku w powiecie kruszwickim województwa brzeskokujawskiego, należała do starostwa kruszwickiego. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Wikipedia
1. regionalnie: cepisko - dłuższa część cepów trzymana w ręku przy młóceniu;
2. dawniej: kij
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dłuższa część cepów
(1.2) drążek do obracania żaren
Wiktionary
(1.1) Cep zbudowany jest z dwóch kijów: dzierżaka (dłuższego) i bijaka (krótszego), połączonych rzemieniem (zwanym gązwą, gackiem lub kapicą) lub metalowym przegubem (zwanym ósemką).
(1.2) (…) słyszał dziada wtórującego pieśnią kręceniu się dzierżaka
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛrʒak, AS: ʒ́eržak
Wiktionary
rzecz. dzierżyciel m., dzierżenie n.
czas. dzierżyć ndk.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. użytkowanie ziemi lub rzeczy przez ustalony w umowie okres za ustaloną opłatą;
2. opłata za użytkowanie rzeczy lub ziemi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. ekon. użytkowanie czyjejś rzeczy lub prawa majątkowego przez określony czas w zamian za ustaloną umową opłatę
(1.2) pot. czynsz opłacany przez dzierżawcę
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Chcę oddać w dzierżawę swoje gospodarstwo.
Wiktionary
rzecz. dzierżawność ż., dzierżawnictwo n., dzierżawka ż., dzierżawina ż., dzierżawczość ż., dzierżawca mos., dzierżawczyni ż., dzierżawne n., dzierżawienie n.
czas. dzierżawić ndk., wydzierżawić dk.
przym. dzierżawny, dzierżawczy, dzierżawiony
przysł. dzierżawczo
Wiktionary
(1.1) dzierżawienie, wydzierżawianie; przest. arenda, arendowanie, pacht
(1.2) dzierżawne, czynsz, opłata dzierżawna
Wiktionary
osoba użytkująca ziemię lub rzeczy przez ustalony w umowie okres za ustaloną opłatą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) praw. osoba użytkująca mienie lub prawo majątkowe oddane w dzierżawę w zamian za czynsz
Wiktionary
(1.1) W stosownym piśmie wypowiedzieliśmy umowę dzierżawcy, żądając jednocześnie wydania obiektu w nieprzekraczalnym terminie do 9 września.
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawina ż., dzierżawne n., dzierżawienie n., wydzierżawianie n.
:: fż. dzierżawczyni ż.
czas. dzierżawić ndk., wydzierżawiać ndk.
przym. dzierżawny, dzierżawczy, dzierżawiony
przysł. dzierżawczo
Wiktionary
(1.1) przest. arendarz; hist. pachciarz
Wiktionary
przysłówek
(1.1) rzad. na sposób dzierżawczy
Wiktionary
rzecz. dzierżawne n., dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., wydzierżawianie n., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk., wydzierżawiać ndk., wydzierżawić dk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
ims. dzierżawiony
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) jęz. określanie przynależności przez części mowy
Wiktionary
(1.1) Jakie są historyczne formy wyrażania dzierżawczości w dawnym języku polskim (rzeczowniki, przymiotniki dzierżawcze, dopełniacz dzierżawczy)?
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawka ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
w gramatyce, o zaimkach, przymiotnikach itp.: oznaczający przynależność do danej osoby lub rzeczy
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) jęz. oznaczający relację przynależności lub posiadania
(1.2) daw. związany z dzierżawą, dotyczący dzierżawy
Wiktionary
rzecz. dzierżawność ż., dzierżawnictwo n., dzierżawka ż., dzierżawina ż., dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawne n., dzierżawienie n.
czas. dzierżawić ndk., wydzierżawić dk.
przysł. dzierżawczo
przym. dzierżawiony, dzierżawny
Wiktionary
kobieta użytkująca nieruchomość lub rzecz przez ustalony w umowie okres za ustaloną opłatą
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) praw. kobieta dzierżawiąca
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawczość ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawka ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
:: fm. dzierżawca mos.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) praw. ekon. oddawanie w dzierżawę
(1.2) praw. ekon. branie w dzierżawę
Wiktionary
(1.1) Czy istnieje zakaz dzierżawienia gruntów po drugiej stronie Kłodnicy?
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawina ż., dzierżawka ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
(1.2) dzierżawa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pogard. dzierżawiona posiadłość ze słabymi dochodami
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawka ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
przymiotnik odczasownikowy
(1.1) oddany w dzierżawę
(1.2) wzięty w dzierżawę od kogoś
forma czasownika.
(2.1) ims. przymiotnikowy bierny od: czas. dzierżawić
Wiktionary
(1.1) Tereny dzierżawione przy rzece stanowią tylko połowę gruntów należących do fundacji.
(1.2) Wczoraj zaoraliśmy ziemie dzierżawione od hrabiego.
Wiktionary
rzecz. dzierżawne n., dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., wydzierżawianie n., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk., wydzierżawiać ndk., wydzierżawić dk.
przym. dzierżawczy, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
Wiktionary
użytkować nieruchomość lub rzecz przez ustalony w umowie okres za ustaloną opłatą
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) praw. ekon. oddawać w dzierżawę
(1.2) praw. ekon. brać lub mieć w dzierżawie
Wiktionary
(1.1) Panicz zamierza dzierżawić tylko połowę swoich gruntów.
(1.2) Twój dziad dzierżawił proboszczowską ziemię nad potokiem.
(1.2) Początkowo łączyła ona tylko Kraków z Wenecją, ale później, sprawnie kierowana przez dzierżawiącą ją rodzinę Montelupich, objęła najważniejsze miasta kraju.
Wiktionary
rzecz. dzierżawne n., dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., wydzierżawianie n., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. wydzierżawiać ndk., wydzierżawić dk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
(1.1) wydzierżawiać
(1.2) arendować, wydzierżawiać
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) niewielki dzierżawiony majątek
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
(1.1) dzierżawa
Wiktionary
opłata za dzierżawę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) opłata należna za dzierżawiony grunt
forma przymiotnika.
(2.1) n. lp. i ż. plural|dzierżawny.
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
(1.1) dzierżawa, pacht, tenuta
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. oddawanie gruntów w dzierżawę
(1.2) przest. branie gruntów w dzierżawę
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawne n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
(1.1) dzierżawienie
(1.2) wydzierżawianie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dzierżawne
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawka ż., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony, dzierżawny
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dzierżawą, dotyczący dzierżawy
Wiktionary
rzecz. dzierżawa ż., dzierżawca mos., dzierżawczość ż., dzierżawczyni ż., dzierżawienie n., dzierżawina ż., dzierżawka ż., dzierżawne n., dzierżawnictwo n., dzierżawność ż.
czas. dzierżawić ndk.
przym. dzierżawczy, dzierżawiony
przysł. dzierżawczo
ims. dzierżawiony
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dzierżyć.
Wiktionary
Dz
Wikipedia
czas. dzierżyć, dzierżeć
rzecz. dzierżak mrz.
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. trzymać
Wiktionary
rzecz. dzierżenie n.
czas. dzierżyć ndk.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko, m.in. Jan Dzierżon (1811-1906), znany polski pszczelarz
SJP.pl
mieszkaniec Dzierżoniowa
SJP.pl
mieszkanka Dzierżoniowa
SJP.pl
dotyczący Dzierżoniowa
SJP.pl
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Dzierżoniów (do 1946 "Rychbach", też "Rychonek", Reichenbach im Eulengebirge) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu dzierżoniowskiego i gminy wiejskiej Dzierżoniów. Położone w Kotlinie Dzierżoniowskiej, nad rzeką Piławą.
Wikipedia
IPA: d͡ʑɛrˈʒɔ̃ɲuf, AS: ʒ́eržõńuf
Wiktionary
przym. dzierżoniowski
Wiktionary
dawniej: posiadacz
SJP.pl
staropolskie imię męskie
SJP.pl
Dzierżykraj, Dzirżykraj – staropolskie imię męskie, złożone z członów "Dzirży-" („trzymać”) i "-kraj" („kraj”). Oznaczało prawdopodobnie „tego, który panuje nad krajem”, „nad okolicą”.
Wikipedia
dawne imię męskie
SJP.pl
Dzierżymir – imię męskie pochodzenia słowiańskiego, nienotowane w źródłach staropolskich.
Wikipedia
potocznie: osoba tyranizująca podwładnych; zamordysta, satrapa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) pot. despota; człowiek, który tyranizuje podwładnych
Wiktionary
(1.1) tyran
Wiktionary
imię męskie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
imię żeńskie
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzierżysławice (dodatkowa nazwa w j. niem. Dirschelwitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej. Położona jest na terenie Wysoczyzny Bialskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej. Przepływa przez nią rzeka Osobłoga.
Wikipedia
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dzierżysławy lub z nią związany
SJP.pl
Dzierżysław z małżonką; Dzierżysławowie
SJP.pl
Dzierżysław z małżonką; Dzierżysławostwo
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy - należący do Dzierżysława (Dzierżysławy) lub z nim (z nią) związany
SJP.pl
1. trzymać coś w ręce;
2. mieć coś w posiadaniu
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdzierżyć)
(1.1) przest. albo książk. trzymać
(1.2) mieć we władaniu, posiadać
czasownik zwrotny niedokonany dzierżyć się
(2.1) przest. trzymać się
Wiktionary
(1.1) Za zdrowie Najjaśniejszego Pana! - dworzanie odpowiedzieli tubalnie, dzierżąc pełne kielichy.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛrʒɨt͡ɕ, AS: ʒ́eržyć
Wiktionary
rzecz. dzierżenie n., dzierżyciel m., dzierżycielka ż., dzierżak m., zdzierżenie n.
czas. dzierżeć, zdzierżyć dk.
Wiktionary
(1.1) trzymać, reg. śl. dzierżeć
Wiktionary
miasta w Federacji Rosyjskiej i na Białorusi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto w europejskiej Rosji, w obwodzie niżnonowogrodzkim, port śródlądowy nad Oką;
(1.2) geogr. toponim, nazwa kilku małych miejscowości w Rosji, na Ukrainie i Białorusi
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dzierżyński
Wiktionary
nazwisko, np. Feliks Dzierżyński (1877-1926), rosyjski działacz komunistyczny polskiego pochodzenia
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dzierżyńskiem, dotyczący Dzierżyńska (miasta w Rosji)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Dzierżyńsk m.
Wiktionary
nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od dziesiątka
(1.2) slang. rozbój; dokonanie kradzieży z użyciem przemocy, najczęściej pobiciem
Wiktionary
(1.2) Dwóch ogolonych na łyso mężczyzn ukręciło dziesionę na przypadkowej osobie.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃na, AS: ʒ́ėśõna
Wiktionary
rzecz. dziesiąty mrz./ż., dziesiątka ż., dziesięcina ż., dziesiąteczka ż., zdziesionoweanie n., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n.
czas. zdziesionować dk., dziesiątkowanie ndk., zdziesiątkowanie dk.
licz. dziesięć, dziesiąty
przym. dziesiąty
Wiktionary
(1.2) dycha
Wiktionary
godzina dziesiąta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 10 przed południem
(1.2) godzina 10 (22) przed północą
forma przymiotnika.
(2.1) ż. od zob. dziesiąty.
Wiktionary
Dziesiąta (nazwa oboczna: Dziesiąta Wieś) – dzielnica mieszkaniowa Lublina. Nazwa dzielnicy pochodzi od istniejącej tam wcześniej wsi.
Wikipedia
(1.1) Prezes będzie uchwytny tylko od dziesiątej do dwunastej.
Wiktionary
rzecz. dziesiątek mrz., dziesiątka ż., dziesięcina ż.
przym. dziesiąty
licz. dziesięcioro
Wiktionary
potocznie: moneta o wartości dziesięciu groszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) jeleń lub kozioł mający dziesięć odnóg w wieńcu
(1.2) moneta o wartości dziesięć
Wiktionary
(1.2) Mężczyzna dał kelnerowi dziesiątaka.
Wiktionary
rzecz. dziesiątek mrz., dziesiątkowanie n., dziesiątka ż., zdziesiątkowanie n., dziesięcina ż.
czas. zdziesiątkować, dziesiątkować
przym. dziesiątkowy, dziesiąty
licz. dziesięcioro, dziesięć
Wiktionary
zdrobnienie od: dziesiątka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dziesiątka
Wiktionary
rzecz. dziesiona ż., dziesiątka ż.
Wiktionary
1. dziesięć sztuk czegoś;
2. kopa zboża złożona z dziesięciu snopów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) okres obejmujący dziesięć lat
(1.2) dziesięć sztuk
Wiktionary
(1.2) Do przemiału poszły dziesiątki egzemplarzy tej pozycji.
(1.2) Staruszka odmawiała dziesiątek za dziesiątkiem, prosząc o powrót wnuka z wojny.
Wiktionary
rzecz. dziesiąta ż., Dziesiąta ż., dziesiątak mos./mrz., dziesiątczyna ż., dziesiątka ż., dziesiątość ż., dziesiąty mrz.
czas. dziesiątkować ndk., zdziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
przedr. dziesięcio-
Wiktionary
1. grupa dziesięciu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 10;
3. dziesięć lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 10
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 10
(1.3) całość składająca się z dziesięciu części, elementów lub jednostek
(1.4) środ. mapa w skali 1:10000
(1.5) karc. karta o wartości 10
Wiktionary
(1.2) Długo czekałem na tramwaj. W końcu przyjechała dziesiątka.
(1.3) Ekipa liczyła dziesięciu ludzi. Cała dziesiątka energicznie zabrała się do pracy.
(1.4) Kupiłem wczoraj trzy topograficzne dziesiątki z okolic Giewontu.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntka, AS: ʒ́ėśõntka
Wiktionary
rzecz. dziesiona ż., dziesiątek mrz., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesięcina ż., dziesiąta ż., dziesiąteczka ż.
czas. zdziesiątkować ndk., dziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiętny, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
liczporz. dziesiąty
Wiktionary
(1.1-2, 1.5) dycha
(1.5) reg. śl. cyjna, reg. śl. kralka
Wiktionary
zaimek liczebny nieokreślony oznaczający dużą ilość kogoś lub czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. hist. zabijanie co dziesiątej osoby;
(1.2) książk. masowe niszczenie, tępienie, uśmiercanie
Wiktionary
rzecz. dziesiona ż., zdziesiątkowanie n., dziesiątka ż., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięcina ż.
czas. dziesiątkować ndk., zdziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiętny, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
Wiktionary
zabijać, wyniszczać, tępić
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdziesiątkować)
(1.1) książk. hist. bić, zabijać, rozstrzeliwać, karać co dziesiątą osobę
(1.2) książk. niszczyć, tępić, uśmiercać masowo
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɔ̃ntˈkɔvat͡ɕ, AS: ʒ́ėśõntkovać
Wiktionary
rzecz. dziesiątek mrz., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięcina ż., dziesiątka ż.
czas. zdziesiątkować dk.
przym. dziesiątkowy, dziesiętny, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
Wiktionary
(1.1) decymować
Wiktionary
przymiotnik od: dziesiątka
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dziesięć, dotyczący liczby dziesięć
Wiktionary
rzecz. dziesiątek mrz., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięcina ż., dziesiątka ż.
czas. dziesiątkować ndk., zdziesiątkować ndk.
przym. dziesiętny, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
Wiktionary
(1.1) dziesiętny, decymalny
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 10
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 10
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po dziewiątym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) dziesiąta: godzina dziesiąta
Wiktionary
(1.1) Konrad ma już dziesiątą dziewczynę w tym miesiącu.
(1.1) Do dziesiątego roku życia zepsuł ze cztery koziki, ale też strugał nimi dziwne rzeczy.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntɨ, AS: ʒ́ėśõnty
Wiktionary
rzecz. dziesiona ż., dziesiątek mrz., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięcina ż., dziesiątka ż., dziesiąta ż., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n.
czas. dziesiątkować ndk., zdziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiętny
licz. dziesięć, dziesięcioro
przedr. dziesięcio-
Wiktionary
(1.1) 10.
Wiktionary
1. dawny podatek na rzecz instytucji kościelnych, stanowiący dziesiątą część plonów lub dochodu, pierwotnie przekazywany w naturze, później w formie pieniężnej;
2. rosyjska jednostka powierzchni gruntów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. obecnie rzad. podatek na rzecz instytucji kościelnych, wynoszący dziesiątą część dochodów;
Wiktionary
Dziesięcina – podatek religijny w judaizmie i chrześcijaństwie. Obowiązkowe świadczenie pieniężne lub rzeczowe w postaci dziesiątej części swojego dochodu na rzecz Kościoła, przeznaczone głównie na rzecz utrzymania duchowieństwa. Obecnie praktyka składania dziesięciny obecna jest tylko w niektórych Kościołach protestanckich, dziesięcinę płacą również mormoni.
Wikipedia
rzecz. dziesiona ż., dziesiątka ż., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięciornica ż., dziesiąta ż., zdziesiątkowanie n., dziesiątkowanie n.
przym. dziesięcinny, dziesiętny, dziesiątkowy, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
czas. dziesiątkować, zdziesiątkować
Wiktionary
mający powierzchnię 10 arów
SJP.pl
dotyczący dziesięcioboku, mający dziesięć boków, ograniczony dziesięcioma płaszczyznami itp.
SJP.pl
zawodnik biorący udział w dziesięcioboju
SJP.pl
wielokąt mający 10 kątów; dekagon; dziesięciokąt
SJP.pl
dyscyplina sportowa (przeważnie lekkoatletyczna) złożona z dziesięciu konkurencji; decathlon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) sport. dyscyplina sportowa w której współzawodniczy się w dziesięciu różnych konkurencjach, a zwycięża ten kto łącznie zdobędzie najwięcej punktów;
Wiktionary
rzecz. dziesięcioboista mos., dziesięcioboistka ż.
Wiktionary
mający wartość dziesięciu centów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liczący dziesięć centów, mający wartość dziesięciu centów
Wiktionary
(1.1) W starej anegdocie amerykański multimiliarder Rockefeller dał kierowcy taksówki skromny, dziesięciocentowy napiwek.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡sɛ̃nˈtɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćocẽntovy
Wiktionary
rzecz. dziesięciocentówka
Wiktionary
moneta o nominale dziesięciu centów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) numizm. moneta o nominale dziesięciu centów
Wiktionary
(1.1) Chłopcu wypadła dziesięciocentówka i potoczyła się po drewnianej podłodze.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡sɛ̃nˈtufka, AS: ʒ́ėśė̃ńćocẽntufka
Wiktionary
przym. dziesięciocentowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dziesięć członów, składający się z dziesięciu członów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡ʃwɔ̃ˈnɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoču̯õnovy
Wiktionary
mający dziesięć dni, trwający dziesięć dni itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziesięć dni
(1.2) będący w wieku dziesięciu dni
Wiktionary
(1.1) Np. dziesięciodniowe zwiedzanie najsławniejszych zabytków Grecji kosztuje (z pełnym wyżywieniem i zakwaterowaniem w pokoju trzyosobowym) 2118 zł.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈdʲɲɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćodʹńovy
Wiktionary
potocznie o czymś, co odbywa się wciągu dziesięciu dni, obejmuje dziesięć dni następujących po sobie
SJP.pl
Dziesięciodniówka – termin oznaczający okres dziesięciu dni.
Mianem dziesięciodniówki określa się czas dziesięciu dni, np. stanowiący okres trwania przedsięwzięcia.
Pod określeniem dziesięciodniówka zwykło nazywać się także czasopismo ukazujące się co dziesięć dni (zwane także „Dziesięciodniowiec” i „dekadówka”). Jako dziesięciodniówki były wydawane np.: „Myśl Niepodległa”, „Wolnomyśliciel Polski”, „Gazeta Sanocka – Autosan”, „Głos Świdnika”.
Wikipedia
przymiotnik
(1.1) mający wartość 10 dolarów
Wiktionary
(1.1) Właśnie dotarł do niezwykle ciekawego wątku o fałszowaniu dziesięciodolarowych banknotów, gdy nagle przy drzwiach prowadzących do poczekalni zrobiło się jakieś zamieszanie.
Wiktionary
banknot lub moneta wartości dziesięciu dolarów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziesięcioro drzwi
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈḍʒvʲjɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoḍžvʹi ̯ovy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w dziesięciu etapach, fazach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔɛtaˈpɔvɔ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoetapovo
Wiktionary
przym. dziesięcioetapowy
Wiktionary
(1.1) dziesięciofazowo, dziesięciostopniowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dziesięciu etapów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔɛtaˈpɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoetapovy
Wiktionary
przysł. dziesięcioetapowo
Wiktionary
(1.1) dziesięciostopniowy, dziesięciofazowy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w dziesięciu fazach, etapach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔfaˈzɔvɔ, AS: ʒ́ėśė̃ńćofazovo
Wiktionary
przym. dziesięciofazowy
Wiktionary
(1.1) dziesięcioetapowo, dziesięciostopniowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dziesięciu faz, etapów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔfaˈzɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćofazovy
Wiktionary
przysł. dziesięciofazowo
Wiktionary
(1.1) dziesięciostopniowy, dziesięcioetapowy
Wiktionary
trwający dziesięć godzin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziesięć godzin
(1.2) będący w wieku dziesięciu godzin
Wiktionary
(1.1) Również ostatnie podtopienia nie przyniosły większych zniszczeń. Skończyło się na dziesięciogodzinnym dyżurze, aby osuwiska nie posypały się na powiatową drogę.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający wartość dziesięciu groszy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wartość dziesięciu groszy, kosztujący dziesięć groszy
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔɡrɔˈʃɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćogrošovy
Wiktionary
rzecz. dziesięciogroszówka ż.
Wiktionary
moneta wartości dziesięciu groszy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta, której wartość wynosi dziesięć groszy
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔɡrɔˈʃufka, AS: ʒ́ėśė̃ńćogrošufka
Wiktionary
przym. dziesięciogroszowy
Wiktionary
mający dziesięć głów
SJP.pl
mający dziesięć lat i pół roku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posługujący się dziesięcioma językami
(1.2) napisany w dziesięciu językach
Wiktionary
(1.2) Trzeba jednak mieć świadomość, że polska terminologia żeglarska już istnieje (został nawet w Polsce wydany dziesięciojęzyczny słownik terminologii żeglarskiej), a nie tworzyć niepotrzebne neologizmy.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇jɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćȯi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
1. ważący 10 kilogramów;
2. przeznaczony na 10 kilogramów czegoś
SJP.pl
mający długość dziesięciu kilometrów, składający się z dziesięciu kilometrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wielkość (długość) dziesięciu kilometrów
Wiktionary
potocznie: dziesięciokilogramowy
SJP.pl
obejmujący dziesięć klas, mający dziesięć klas
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który składa się z dziesięciu kolumn
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dziesięć kondygnacji
Wiktionary
1. o pojeździe: zaprzężony w dziesięć koni;
2. o silniku: mający moc dziesięciu koni mechanicznych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wartość/liczący/wynoszący 10 koron
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔkɔrɔ̃ˈnɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćokorõnovy
Wiktionary
rzecz. dziesięciokoronówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta o nominale 10 koron
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔkɔrɔ̃ˈnufka, AS: ʒ́ėśė̃ńćokorõnufka
Wiktionary
przym. dziesięciokoronowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który ma dziesięć kół
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔkɔˈwɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćokou̯ovy
Wiktionary
przysłówek
(1.1) dziesięć razy
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈkrɔtʲɲɛ, AS: ʒ́ėśė̃ńćokrotʹńe
Wiktionary
rzecz. dziesięciokrotność ż.
przym. dziesięciokrotny
przysł. dziesięciokroć, dziesięćkroć
Wiktionary
(1.1) przest. dziesięciokroć, dziesięćkroć
Wiktionary
1. powtarzający się dziesięć razy;
2. dziesięć razy większy lub mniejszy od czegoś porównywanego
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dziesięć razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dziesięć razy
(1.3) dziesięć razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
(1.3) Zapowiedział dziesięciokrotny wzrost obrotów – ze 100 mld do biliona zł tygodniowo.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈkrɔtnɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćokrotny
Wiktionary
rzecz. dziesięciokrotność ż.
przysł. dziesięciokrotnie, dziesięciokroć, dziesięćkroć
Wiktionary
dziesięć razy; dziesięciokrotnie; dziesięćkroć
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przest. dziś książk. dziesięć razy
Wiktionary
rzecz. dziesięciokrotność ż.
przym. dziesięciokrotny
licz. dziesięćkroć, dziesięciokrotnie
przysł. dziesięciokrotnie, dziesięćkroć
Wiktionary
(1.1) dziesięćkroć, dziesięciokrotnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dziesięciokąt
Wiktionary
(1.1) To nie dziesięciokąt, lecz tylko mały dziesięciokącik.
Wiktionary
rzecz. dziesięciokąt m.
Wiktionary
wielokąt mający 10 kątów; dekagon; dziesięciobok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielokąt o dziesięciu bokach
Wiktionary
Dziesięciokąt, po grecku dekagon – wielokąt o dziesięciu (10) bokach. Suma miar wszystkich kątów w tej figurze wynosi 1440°.
Wikipedia
przym. dziesięciokątny
rzecz. dziesięciokącik mrz.
Wiktionary
(1.1) dziesięciobok
Wiktionary
mający dziesięć kątów; dekagonalny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) geom. mający dziesięć kątów
Wiktionary
rzecz. dziesięciokąt mrz.
Wiktionary
chłopiec dziesięcioletni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) dziecko w wieku dziesięciu lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziesięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziesięciolatka
Wiktionary
(1.1) W konkursie przedmiotowym zwyciężył dziesięciolatek, pokonując starszych rywali.
(2.1) Niejedno dwuletnie autko wygląda gorzej niż mój dziesięciolatek.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́ėśė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dziesięcioletni
rzecz. dziesięciolecie n., dziesięciolatka
Wiktionary
1. dziewczynka albo samica zwierząt mająca dziesięć lat;
2. okres obejmujący dziesięć lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczynka mająca dziesięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziesięć lat
(1.3) dziesięcioletni okres objęty planem gospodarczym
(1.4) szkoła, w której nauka trwa dziesięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziesięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́ėśė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dziesięcioletni
rzecz. dziesięciolatek m., dziesięciolecie n.
Wiktionary
chłopiec dziesięcioletni
SJP.pl
1. okres dziesięciu lat;
2. dziesiąta rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dziesięciu lat
(1.2) dziesiąta rocznica (w latach)
Wiktionary
(1.1) W ostatnim dziesięcioleciu produkt krajowy brutto wzrósł dwukrotnie.
(1.2) Dzisiaj obchodzimy dziesięciolecie istnienia naszej firmy na rynku.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛt͡ɕɛ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoleće
Wiktionary
rzecz. dziesięciolatek m., dziesięciolatka ż.
przym. dziesięcioletni
Wiktionary
(1.1) dekada
Wiktionary
1. trwający dziesięć lat; przypadający za dziesięć lat;
2. będący w wieku dziesięciu lat, mający dziesięć lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziesięć lat
(1.2) trwający dziesięć lat
Wiktionary
(1.1) Od stołu zerwał się pochylony dotąd nad zeszytem dziesięcioletni brat Zygmunt.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́ėśė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziesięciolecie n., dziesięciolatek m., dziesięciolatka ż.
Wiktionary
złożony z dziesięciu liter
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który składa się z dziesięciu liter
Wiktionary
(1.1) Moje imię jest dziesięcioliterowe.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˌlʲitɛˈrɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćolʹiterovy
Wiktionary
1. mający pojemność dziesięciu litrów;
2. zawierający dziesięć litrów czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) o wartości 10 marek
Wiktionary
(1.1) Ona jednak podjęła decyzję o powrocie do kraju, mimo że ją przekonywał, obiecując nawet dziesięciomarkową podwyżkę.
Wiktionary
autobus długości 10 metrów
SJP.pl
mający długość dziesięciu metrów, wynoszący dziesięć metrów
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mierzący dziesięć metrów albo dziesięć metrów kwadratowych
Wiktionary
mający dziesięć miesięcy, trwający dziesięć miesięcy itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziesięć miesięcy
(1.2) będący w wieku dziesięciu miesięcy
Wiktionary
(1.2) Dziesięciomiesięczne dziecko z ciężką biegunką oddawało stolce kilkanaście razy dziennie, było wychudzone, wybitnie nadpobudliwe, miało kłopoty ze snem.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̃mʲjɛ̇ˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćõmʹi ̯ėśẽṇčny
Wiktionary
liczący dziesięć milionów czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) od 10000000
Wiktionary
trwający dziesięć minut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dziesięć minut
Wiktionary
rząd skorupiaków z podgromady pancerzowców, obejmujący ponad 6000 gatunków; należą tu raki, kraby, krewetki
SJP.pl
Dziesięcionogi (Decapoda) – rząd skorupiaków wyższych liczący ponad 6000 gatunków z nadrzędu raków właściwych (Eucarida), u których zwykle pierwsza para odnóży krocznych jest przekształcona w duże szczypce. Obejmuje kraby, homary, krewetki, raki oraz kilka mniej znanych rodzin.
Wikipedia
mający dziesięć nóg
SJP.pl
przedstawiciel rzędu skorupiaków, obejmującego ponad 6000 gatunków; zwykle pierwsza para odnóży przekształcona w szczypce; np.: rak, krab, langusta, homar, krewetka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. przedstawiciel rzędu skorupiaków z gromady pancerzowców, mających dziesięć odnóży
Wiktionary
złożony z dziesięciu odcinków
SJP.pl
złożony z dziesięciu osób; mogący pomieścić dziesięć osób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dziesięciu osób, mogący pomieścić dziesięć osób
(1.2) złożony z dziesięciu osób, wykonywany przez dziesięć osób
Wiktionary
(1.2) Ze schroniska nad Morskim Okiem wyruszył ratownik dyżurny, z centrali wyjechała dziesięcioosobowa grupa ratowników.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔːsɔˈbɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńć•osobovy
Wiktionary
1. zgrzewka zawierająca dziesięć jednostek danego produktu, np. piwa, wody mineralnej;
2. potocznie: wyćwiczone mięśnie brzucha; sześciopak, ABS, six-pack, kaloryfer, kratka, ośmiopak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. paczka zbiorcza po dziesięć sztuk towaru
Wiktionary
1. zwykle w odniesieniu do ludzkich dłoni, stóp: mający dziesięć palców;
2. wykonywany dziesięcioma palcami
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liczący dziesięć pensów, mający wartość dziesięciu pensów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpɛ̃w̃ˈsɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćopẽũ̯sovy
Wiktionary
rzecz. dziesięciopensówka
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) numizm. moneta o nominale dziesięciu pensów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpɛ̃w̃ˈsufka, AS: ʒ́ėśė̃ńćopẽũ̯sufka
Wiktionary
przym. dziesięciopensowy
Wiktionary
potocznie: budynek dziesięciopiętrowy
SJP.pl
mający dziesięć pięter
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z parteru i dziesięciu wyższych kondygnacji
Wiktionary
(1.1) Marzena mieszkała ze swoją matką na Kwiatowej w dziesięciopiętrowym bloku, pod numerem 19.
Wiktionary
rzecz. dziesięciopiętrowiec mrz.
Wiktionary
gielas dziesięcioplamek - gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) z dziesięcioma pokojami
Wiktionary
stanowiący dziesięć procent czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stanowiący 10%
Wiktionary
(1.1) Gdy obie osoby odgadną właściwie albo obie popełnią błąd, dochodzi do remisu – ale kasyno i tak pobiera dziesięcioprocentową działkę.
Wiktionary
np. karnet dziesięcioprzejazdowy: uprawniający do dziesięciu przejazdów
SJP.pl
1. składający się z dziesięciu punktów;
2. mający wymiar dziesięciu punktów (np. czcionka)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) rozmieszczony na dziesięciu płaszczyznach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpwaʃt͡ʃɨzˈnɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćopu̯aščyznovy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) każde z dziesięciorga dzieci urodzonych z jednej ciąży mnogiej
Wiktionary
występujący w dziesięciu rodzajach, gatunkach, odmianach itp.
SJP.pl
liczebnik wieloraki
(1.1) dotyczący dziesięciu typów, rodzajów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈraci, AS: ʒ́ėśė̃ńćoraḱi
Wiktionary
przysł. dziesięciorako
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) przysł. od przymiotnika → dziesięcioraki
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈrakɔ, AS: ʒ́ėśė̃ńćorako
Wiktionary
przym. dziesięcioraki
licz. dziesięcioraki
Wiktionary
mający dziesięć ramion, odnóg itp.
SJP.pl
ogólna nazwa każdego zwierzęcia należącego do dziesięciornic, rzędu głowonogów
SJP.pl
rząd głowonogów mających otwór gębowy otoczony 10 ramionami, w tym dwoma służącymi do chwytania zdobyczy; do tego podrzędu zaliczane są kalmary (kałamarnice), mątwy i belemnity (grupa wymarła)
SJP.pl
[] (Decapodiformes) – nadrząd głowonogów z podgromady płaszczoobrosłych (Coleoidea) obejmujący mątwy, mątewki i kałamarnice (kalmary) – zwierzęta bardzo zróżnicowane pod względem wielkości, kształtów i zajmowanych siedlisk. Znanych jest około 450 gatunków. Niektóre (np. strzalikowate, kalmarowate i mątwowate) są poławiane gospodarczo.
Wikipedia
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 10, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 10
Wiktionary
(1.1) Dziesięcioro uczniów z naszej klasy (sześciu chłopców i cztery dziewczynki) zakwalifikowało się do finału konkursu.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲˈt͡ɕɔrɔ, AS: ʒ́ėśė̃ńćoro
Wiktionary
rzecz. dziesiątek mrz., dziesiątka ż., dziesiętnik m., dziesiątak m., dziesięcina ż., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesiąta ż.
czas. dziesiątkować ndk., zdziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiętny, dziesiąty
licz. dziesięć
przedr. dziesięcio-
Wiktionary
mający wartość dziesięciu rubli
SJP.pl
moneta lub banknot o nominale dziesięciu rubli
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w dziesięciu etapach, fazach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔstɔpʲˈɲɔvɔ, AS: ʒ́ėśė̃ńćostopʹńovo
Wiktionary
przym. dziesięciostopniowy
Wiktionary
(1.1) dziesięcioetapowo, dziesięciofazowo
Wiktionary
1. mający dziesięć stopni (w jakiejś skali);
2. mający dziesięć stopni, etapów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dziesięciu stopni, schodków
(1.2) składający się z dziesięciu stopni, etapów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔstɔpʲˈɲɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćostopʹńovy
Wiktionary
(1.2) przysł. dziesięciostopniowo
Wiktionary
(1.2) dziesięcioetapowy, dziesięciofazowy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dziesięć strun
Wiktionary
(1.1) Greczynka grała na dziesięciostrunnej harfie.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dziesięć sylab, składający się z dziesięciu sylab
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔsɨlaˈbɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćosylabovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dziesięciu tomów, zawarty w dziesięciu tomach, wydany w dziesięciu tomach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćotõmovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) trwający dziesięć tygodni
(1.2) będący w wieku dziesięciu tygodni
Wiktionary
(1.1) Potem wróciłem do Berlina i przeszedłem dziesięciotygodniowy kurs przyszłych wyższych dowódców SS i policji.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćotygodʹńovy
Wiktionary
statek o nośności dziesięciu tysięcy ton
SJP.pl
Dz
Wikipedia
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) będący ostatnim elementem zbioru wielkości dziesięciu tysięcy
(1.2) zawierający dziesięć tysięcy jednostek
(1.3) będący jedną z dziesięciu tysięcy części
Wiktionary
(1.1) Stefan okazał się dziesięciotysięcznym klientem biura podróży.
(1.2) Jego dziesięciotysięczna armia zdoła pokonać dwukrotnie większą armię wroga.
Wiktionary
rzecz. dziesięć tysięcy mrz.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dziesięć warstw, składający się z dziesięciu warstw
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔvarˈstfɔvɨ, AS: ʒ́ėśė̃ńćovarstfovy
Wiktionary
łódź o dziesięciu wiosłach
SJP.pl
w chemii: zawierający 10 cząsteczek wody
SJP.pl
rodzaj utworu poetyckiego, w którym każdy wers składa się z dziesięciu zgłosek
SJP.pl
Dziesięciozgłoskowiec – forma wierszowa złożona z dziesięciu sylab. We wczesnej poezji polskiej występuje między innymi w twórczości Mikołaja Reja. Prawdopodobnie miał bardzo długą tradycję, wywodzącą się być może z czasów pogańskich, prasłowiańskich, za czym przemawia jego popularność na Bałkanach.
Wikipedia
złożony z dziesięciu zgłosek (sylab); dziesięciosylabowy
SJP.pl
mający dziesięć zębów
SJP.pl
mający wartość dziesięciu złotych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający wartość dziesięciu złotych
(1.2) wynoszący dziesięć złotych
Wiktionary
(1.1) Na banknocie dziesięciozłotowym widnieje niewielki kwadrat.
Wiktionary
rzecz. dziesięciozłotówka ż.
Wiktionary
banknot lub moneta o nominale dziesięciu złotych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) moneta lub banknot którego wartość wynosi dziesięć złotych
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔzwɔˈtufka, AS: ʒ́ėśė̃ńćozu̯otufka
Wiktionary
przym. dziesięciozłotowy
Wiktionary
bryła ograniczona dziesięcioma wielokątami regularnymi; dekaedr
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dziesieciu ścianach
Wiktionary
przym. dziesięciościenny
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) geom. mający dziesięć ścian
Wiktionary
rzecz. dziesięciościan mrz.
Wiktionary
1. dowódca dziesięciu żołnierzy; zwierzchnik dowodzący grupą dziesięcioosobową;
2. dawniej: niższy funkcjonariusz policji lub milicji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) książk. przełożony grupy dziesięcioosobowej;
Wiktionary
Dziesiętnik – stosowane w przeszłości określenie dowódcy pododdziału wojska lub policji (milicji), złożonego z dziesięciu wojowników (żołnierzy, funkcjonariuszy).
Dziesięciu dziesiętników wraz ze swoimi podkomendnymi tworzyło oddział złożony ze stu zbrojnych dowodzony przez setnika.
Wikipedia
rzecz. zdziesiątkowanie n., dziesięcina ż., dziesiątkowanie n., dziesiątka ż.
czas. zdziesiątkować, dziesiątkować ndk.
przym. dziesiątkowy, dziesiąty
licz. dziesięcioro
liczgł. dziesięć
Wiktionary
(1.1) kierownik, opiekun, zwierzchnik, dowódca, dziekan, zarządca
Wiktionary
mający za podstawę liczbę 10, oparty na liczbie 10, np. system dziesiętny (dziesiątkowy), ułamek dziesiętny, logarytm dzisiętny
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający za podstawę swego układu lub konstrukcji liczbę 10
Wiktionary
(1.1) Pozwala on na przedstawienie wyników w postaci dziesiętnej, a więc bardzo wygodnej dla użytkownika.
(1.1) Arkusz samoczynnie zamienia wartość procentową na ułamek dziesiętny.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇ˈɕɛ̃ntnɨ, AS: ʒ́ėśẽntny
Wiktionary
rzecz. dziesiątka ż., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesięcina ż.
czas. dziesiątkować, zdziesiątkować
przym. dziesiątkowy, dziesiąty
licz. dziesięć, dziesięcioro
Wiktionary
(1.1) decymalny
Wiktionary
liczebnik oznaczający liczbę 10
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 10
Wiktionary
(1.1) W teleturnieju udział brało dziesięciu panów i dziesięć pań.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕ, AS: ʒ́ėśė̃ńć
Wiktionary
zob. 10.
rzecz. dziesiątka ż., dziesiątak m., dziesięcina ż., dziesiętnik m., dziesiątkowanie n., zdziesiątkowanie n., dziesięciorzenie n.
czas. dziesięciorzyć ndk., dziesiątkować ndk., zdziesiątkować dk.
przym. dziesiąty, dziesiątkowy, dziesiętny
przysł. dziesiątkowo
licz. dziesięcioro
temsłow. dziesięcio-, -dziesiąt
Wiktionary
(1.1) zapis arabski 10, zapis rzymski X
Wiktionary
dziesięć razy; dziesięciokrotnie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przest. dziś książk. dziesięć razy
Wiktionary
rzecz. dziesięciokrotność ż.
przym. dziesięciokrotny
przysł. dziesięciokroć, dziesięciokrotnie
Wiktionary
(1.1) dziesięciokroć, dziesięciokrotnie
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dzietny
SJP.pl
książkowo: posiadanie dzieci, potomstwa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pot. współczynnik dzietności (przeciętną liczba dzieci, które urodziłaby kobieta w ciągu całego okresu rozrodczego)
Wiktionary
przestarzałe: mający dzieci, potomstwo; dzieciaty
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzietrzkowice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Łubnice.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) stpol. imię|polski|m.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛṭʃɨx, AS: ʒ́eṭšyχ
Wiktionary
rzecz. Dzietrzyk
:: zdrobn. Dzietrzyszek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, księstwo łowickie. dziewczyna
(1.2) gw-pl|księstwo łowickie. córka
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. dziewczyna
(1.2) daw. dziewica
Wiktionary
Dziewa – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Dąbrowa Biskupia.
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑɛva, AS: ʒ́eva
Wiktionary
rzecz. dziewoja ż., dziewczyna ż., dziewczynka ż., dziewka ż., dziewica ż., dziewictwo n., dziewiczość ż., dziewczęcość ż., dzieweczka ż., dziwka ż., dziewucha ż., dziewczę ż.
przym. dziewczęcy, dziewczyński, dziewiczy
przysł. dziewczęco, dziewiczo
Wiktionary
dwuletnia roślina zielna z rodziny trędownikowatych, występująca w 320 gatunkach na obszarze śródziemnomorskim (po Indie i północną Afrykę) oraz nielicznie na obszarach o klimacie umiarkowanym, znajdująca zastosowanie jako roślina lecznicza oraz ozdobna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Verbascum|L.|ref=tak., roślina z rodziny trędownikowatych, uprawiana dla okazałych kwiatostanów;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Mimo że wiele gatunków owadów odwiedza kwiaty dziewanny, tylko niektórzy przedstawiciele pszczołowatych dokonują skutecznego zapylenia.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvãnːa, AS: ʒ́evã•na
Wiktionary
(1.1) stpol. bylek, lud. dziewanna wielka, dziwizna, knotnica
Wiktionary
mrzyk dziewannowiec - gatunek chrząszcza z rodziny skórnikowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) stpol. śrpol. dziewczęcy datadef|1455|XVIII w.}}
(1.2) stpol. śrpol. panieński, dziewiczy datadef|1455|XVIII w..
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛft͡ʃɨ, AS: ʒ́efčy
Wiktionary
młoda, niezamężna kobieta; narzeczona, sympatia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) młoda, niezamężna kobieta
(1.2) partnerka, nieformalna narzeczona, konkubina
(1.3) przest. żeńska pomoc domowa
Wiktionary
Dziewczyna (rzadziej: dziewczę, podlotek, dzierlatka; również dziewczynka, zwykle o małych dzieciach) – młody człowiek płci żeńskiej. Wiek, w którym dziewczyna staje się kobietą, jest różny w różnych społeczeństwach. Zwykle przejście z okresu dojrzewania do dojrzałości następuje w wieku kilkunastu lat.
Wikipedia
(1.1) Dziewczyny to nic więcej, jak tylko kłopoty.
(1.2) Gdy spytałem, czy zostanie moją dziewczyną, wyszeptała spłoniona, że owszem.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛfˈt͡ʃɨ̃na, AS: ʒ́efčỹna
Wiktionary
rzecz. dziewa ż., dziewczę n., dziewica ż., dziewka ż., dziewoja ż.
:: zdrobn. dziewczynka ż.
:: zgrub. dziewucha ż., dziewczynisko n.
przym. dziewczęcy, dziewczyński
przysł. dziewczęco
Wiktionary
(1.1) panna, małolata; gw. Śląsk Cieszyński dziełucha, dzieucha, dziołcha, dziywka, dziywcze, dziywczyn
(1.1-2) dziewoja, laska, gw. Śląsk Cieszyński galanka
(1.2) narzeczona, praw. konkubina
(1.3) służąca, gw. Śląsk Cieszyński dziywka
Wiktionary
pieszczotliwie o dziecku płci żeńskiej; dziewczynka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: dziewczynka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛft͡ʃɨ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: ʒ́efčỹnečka
Wiktionary
ekspresywnie: dziewczyna; dziewucha, dziewczynisko, dziewuszysko
SJP.pl
zgrubienie od: dziewczyna; z politowaniem albo żartobliwie o dziewczynie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) pogard. dziewczyna
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż.
Wiktionary
pieszczotliwie o dziewczynie, młodej pannie
SJP.pl
1. dziecko płci żeńskiej;
2. córka;
3. potocznie: młoda kobieta;
4. eufemistycznie: kobieta lekkich obyczajów;
5. potocznie: zniewieściały chłopak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziecko płci żeńskiej
(1.2) (w stosunku do dorosłej kobiety): eufem. pejor. pot. pieszcz. kobieta lekkich obyczajów, prostytutka
Wiktionary
(1.1) Mała dziewczynka idzie z mamą na plac zabaw.
(1.1) Znalazł kawałek białego papieru, otworzył dopiero co kupione kredki i zaczął wpatrywać się w twarz dziewczynki.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛfˈt͡ʃɨ̃nka, AS: ʒ́efčỹnka
Wiktionary
rzecz. dziewa ż., dziewczę n., dziewczyna ż.
Wiktionary
przypominający dziewczynkę; podobny do dziewczynki
SJP.pl
młoda, niezamężna kobieta; narzeczona, sympatia
SJP.pl
Dziewczyny – polski zespół muzyczny wykonujący pop, powstały w 2008 jako duet wokalistek, Anny Karamon i Aleksandry Nowak. Skład uzupełnili: perkusista Bogusz Wekka, kontrabasista Maciek Matysiak, gitarzysta Krzysztof Łochowicz i perkusista Artur Lipiński. Zespół w 2011 wziął udział w pierwszej polskiej edycji programu "X Factor".
Wikipedia
właściwy dziewczynie (często z odcieniem lekceważenia)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) pot. charakterystyczny dla dziewczyn
Wiktionary
rzecz. dziewucha ż., dziewczyna ż., dziewa ż.
przym. dziewczęcy
Wiktionary
zdrobnienie od: dziewczę; pieszczotliwie o dziecku płci żeńskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: dziewczę
Wiktionary
rzecz. dziewucha ż., dziewoja ż.
Wiktionary
1. (w liczbie pojedynczej) przestarzale, obecnie ironicznie: młoda, dorastająca kobieta; podlotek, dzierlatka;
2. (w liczbie mnogiej) dziewczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) przest. dojrzewająca, młodziutka dziewczyna
Wiktionary
(1.1) Gdybyś dbał o zdrowie, to nie leżałbyś w domu, a bawiłbyś się z dziewczętami na dyskotece.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛft͡ʃɛ, AS: ʒ́efče
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż., dziewczynka ż., dziewa ż., dziewucha ż., dziewoja ż.
przym. dziewczęcy
Wiktionary
(1.1) podlotek, panna
Wiktionary
przysłówek
(1.1) w sposób dziewczęcy
Wiktionary
rzecz. dziewczęcość ż., dziewczyna ż., dziewa ż.
przym. dziewczęcy
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dziewczęce
Wiktionary
przym. dziewczęcy
przysł. dziewczęco
rzecz. dziewa ż.
Wiktionary
1. właściwy dziewczęctwu, odnoszący się do wieku pośredniego między dziecięctwem a wiekiem młodzieńczym; dziewczyński;
2. złożony z dziewcząt, np. zespół dziewczęcy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący dziewczyny, taki, jak u dziewczyny/dziewczynki
Wiktionary
(1.1) Ten sklep oferuje ubrania dziewczęce.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛfˈt͡ʃɛ̃nt͡sɨ, AS: ʒ́efčẽncy
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż., dziewczę n., dziewucha ż., dziewa ż., dziewczęcość ż.
przysł. dziewczęco
przym. dziewczyński
Wiktionary
(1.1) dziewczy
Wiktionary
pieszczotliwie lub żartobliwie o dziewczynce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: dziewka
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvɛt͡ʃka, AS: ʒ́evečka
Wiktionary
rzecz. dziewa ż., dziewucha ż., dziewoja ż.
Wiktionary
1. kobieta zajmująca się dziewiarstwem;
2. maszyna wytwarzająca dzianiny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) włók. kobieta zajmująca się wyrobem dzianin
(1.2) włók. maszyna włókiennicza używana do produkcji dzianin
Wiktionary
(1.1) Wciąż był jednym z największych pracodawców w Jarosławiu, upadek firmy oznaczałby klęskę dla rzeszy dziewiarek.
(1.2) Andrieux zbudował pierwszą funkcjonującą okrągłą dziewiarkę w 1815 r., z ulepszeniem w 1821 r.
Wiktionary
rzecz. dziewiarnia ż., dziewiarstwo n., dziewiarz m.
przym. dziewiarski
Wiktionary
zakład lub dział zakładu produkujący wyroby dziewiarskie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zakład zajmujący się wyrobem dzianin
Wiktionary
rzecz. dziewiarz mos., dziewiarstwo n., dziewiarka ż.
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dziewiarstwem, dotyczący dziewiarstwa
Wiktionary
rzecz. dziewiarz mos., dziewiarstwo n., dziewiarka ż.
Wiktionary
produkcja dzianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) włók. dział przemysłu lub rękodzielnictwa polegający na produkcji dzianin;
Wiktionary
Dziewiarstwo – dział rękodzieła lub przemysłu włókienniczego zajmujący się wytwarzaniem różnego rodzaju dzianin. Proces ten może być wykonywany ręcznie, za pomocą drutów dziewiarskich lub szydełek, a także mechanicznie – przy użyciu maszyn dziewiarskich. Dziewiarstwem określa się również samą technikę wytwarzania dzianin.
Wikipedia
(1.1) We wszystkich większych zakładach przemysłowych koła SNT NOT zorganizowały punkty konsultacyjne, spotkania ze specjalistami z dziedziny dziewiarstwa oraz pracownikami naukowymi.
Wiktionary
rzecz. dziewiarka ż., dziewiarnia ż., dziewiarz m.
przym. dziewiarski
Wiktionary
osoba zajmująca się wyrobem dzianin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) włók. osoba zajmująca się wyrobem dzianin
Wiktionary
(1.1) W trzyletniej szkole zawodowej niewidoma młodzież uczy się zawodów: dziewiarza maszynowego, ślusarza, introligatora, szczotkarza i plecionkarza (koszykarza).
Wiktionary
rzecz. dziewiarka ż., dziewiarnia ż., dziewiarstwo ż.
przym. dziewiarski
Wiktionary
dziewczyna (kobieta), która nigdy nie odbywała stosunku płciowego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) osoba płci żeńskiej, która nie straciła dziewictwa; kobieta przed pierwszym stosunkiem seksualnym
(1.2) poet. przest. lub żart. młoda kobieta, panna
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) W wieku sześćdziesięciu lat była dziewicą.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvʲit͡sa, AS: ʒ́evʹica
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż., dziewa ż., dziewictwo
przym. dziewiczy
czas. rozdziewiczać
Wiktionary
(1.1) stpol. panna
Wiktionary
1. fizjologiczny stan kobiety przed pierwszym stosunkiem płciowym; panieństwo, cnota;
2. w przenośni: czystość, niewinność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) fizj. stan kobiety do chwili pierwszego stosunku płciowego; bycie dziewicą
(1.2) pot. o kobiecie niepodejmowanie nigdy życia płciowego z drugą osobą
Wiktionary
Dziewictwo, również prawictwo – termin określający stan osoby, która nigdy nie podejmowała stosunków seksualnych. Istnieją tradycje kulturowe i religijne, które przywiązują szczególną wartość i znaczenie temu stanowi, zwłaszcza wobec niezamężnych kobiet, kojarzonemu z pojęciami czystości osobistej, honoru i wartości. Utrata dziewictwa bywa nazywana defloracją.
Wikipedia
(1.1) W sztuce lilia jest symbolem dziewictwa i czystości.
Wiktionary
rzecz. dziewica ż., dziewiczość ż., dziewa ż.
czas. rozdziewiczać ndk., rozdziewiczyć dk.
przym. dziewiczy
przysł. dziewiczo
Wiktionary
(1.1) cnota, cnotliwość, niewinność, panieństwo
(1.2) celibat, cnota, cnotliwość, niewinność
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dziewicze
Wiktionary
przym. dziewiczy
przysł. dziewiczo
rzecz. dziewa ż., dziewictwo n.
Wiktionary
1. właściwy dziewicy, należący do dziewicy; panieński;
2. taki, który nie miał stosunku płciowego; niewinny;
3. nieubrudzony, czysty, nieskalany;
4. w pierwotnym, nietkniętym stanie, nieujarzmiony przez człowieka; dziki;
5. błona dziewicza - fałd błony śluzowej u ujścia pochwy dziewiczych kobiet i samic niektórych zwierząt; hymen
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) właściwy dziewicy lub dziewictwu
(1.2) czysty, świeży
(1.3) niewinny
(1.4) nietknięty przez człowieka, pierwotny
Wiktionary
(1.4) Więc nie mówiłem jej ani o wężach boa, ani o dziewiczych lasach, ani o gwiazdach.
Wiktionary
rzecz. dziewica ż., dziewiczość ż., dziewa ż., dziewictwo n.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dziewierka łąkowa - gatunek muchówki
SJP.pl
brat męża (szwagier)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) stpol. książk. brat męża; Gloger.
(1.2) stpol. brat żony
Wiktionary
(1.1) Dawniej Polki zwały brata męża nie szwagrem, ale dziewierzem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛvʲjɛʃ, AS: ʒ́evʹi ̯eš
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziewierzewo (od 1907 niem. "Lindenbrück") – wieś pałucka w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Kcynia.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
godzina dziewiąta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 9 rano lub wieczorem
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: dziewiąty
Wiktionary
(1.1) Umówiłem się z nią na dziewiątą.
Wiktionary
licz. dziewięć
przym. dziewiąty
Wiktionary
ktoś związany z obiektem (np. drużyną, oddziałem) oznaczonym liczbą 9
SJP.pl
zdrobnienie od: dziewiątka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dziewiątka
Wiktionary
rzecz. dziewiątka ż.
licz. dziewięć
Wiktionary
1. grupa dziewięciu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 9
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cyfra 9
(1.2) grupa dziewięciu osób
(1.3) karta do gry, oznaczona cyfrą 9
(1.4) środ. kolej. lokomotywa serii EP09
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Krzysiu, bardzo ładnie namalowałeś dziewiątkę.
(1.2) Czy w regatach może startować dziewiątka bez sternika?
(1.3) Pokerzysta miał karetę dziewiątek.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvʲjɔ̃ntka, AS: ʒ́evʹi ̯õntka
Wiktionary
(1.1) zobacz. dziewięć, 9
Wiktionary
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dziewięć, dotyczący liczby dziewięć
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 9
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 9
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po ósmym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) dziewiąta: godzina dziewiąta
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Urodziłem się dziewiątego (dnia) kwietnia.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvʲjɔ̃ntɨ, AS: ʒ́evʹi ̯õnty
Wiktionary
rzecz. dziewiąta ż., dziewiątka ż.
przedr. dziewięcio-
licz. dziewięcioro, dziewięć
Wiktionary
(1.1) 9.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) hist. świadczenie, podatek dziewiątej część dochodów
(1.2) stpol. jedna dziewiąta, dziewiąta część czegoś
Wiktionary
(1.1) Dziewięcina stanowiła podobnie jak dziesięcina, formę świadczenia 1/9 lub 1/10 części jakichś określonych dochodów; odmiennie niż na Zachodzie, skąd została przeszczepiona do Polski i Czech, była świadczeniem przyznawanym instytucjom kościelnym przez księcia lub możnych, wydzielanym z ich zasobów jako uposażenie w dowolnej postaci, najczęściej z dochodów uzyskiwanych z targów, karczem, przewozów.
(1.1) W przypadku grodu chełmińskiego nie jesteśmy w stanie stwierdzić jego ówczesnej przynależności diecezjalnej, skoro dziewięcina zeń najprawdopodobniej została nadana opactwu mogileńskiemu później niż dziewięcina z grodów mazowieckich.
Wiktionary
mający powierzchnię 9 arów
SJP.pl
dotyczący dziewięcioboku, mający dziewięć boków, ograniczony dziewięcioma płaszczyznami itp.
SJP.pl
wielokąt płaski o dziewięciu bokach; dziewięciokąt
SJP.pl
złożony z dziewięciu cyfr
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) liczący dziewięć członów, składający się z dziewięciu członów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡ʃwɔ̃ˈnɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoču̯õnovy
Wiktionary
mający dziewięć dni, trwający dziewięć dni itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dziewięć dni
(1.2) będący w wieku dziewięciu dni
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈdʲɲɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćodʹńovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięcioro drzwi
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈḍʒvʲjɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoḍžvʹi ̯ovy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w dziewięciu etapach, fazach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔɛtaˈpɔvɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoetapovo
Wiktionary
przym. dziewięcioetapowy
Wiktionary
(1.1) dziewięciofazowo, dziewięciostopniowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dziewięciu stopni, etapów
Wiktionary
(1.1) Może i coś w tym jest, ale trzeba też dodać, że dziewięcioetapowy Wyścig Pokoju nie znalazł się na liście 28 imprez zaliczanych do klasyfikacji Pro Tour.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔɛtaˈpɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoetapovy
Wiktionary
przysł. dziewięcioetapowo
Wiktionary
(1.1) dziewięciostopniowy, dziewięciofazowy
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w dziewięciu fazach, etapach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔfaˈzɔvɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćofazovo
Wiktionary
przym. dziewięciofazowy
Wiktionary
(1.1) dziewięcioetapowo, dziewięciostopniowo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) składający się z dziewięciu stopni, faz, etapów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔfaˈzɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćofazovy
Wiktionary
przysł. dziewięciofazowo
Wiktionary
(1.1) dziewięciostopniowy, dziewięcioetapowy
Wiktionary
trwający dziewięć godzin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziewięć godzin
(1.2) będący w wieku dziewięciu godzin
Wiktionary
(1.1) (…) dziewięciogodzinna awaria prądu spowodowała wzrost liczby porodów 9 miesięcy później.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
mający dziewięć głów
SJP.pl
o drukarce komputerowej: mająca dziewięć igieł
SJP.pl
potocznie: drukarka mająca dziewięć igieł
SJP.pl
trwający dziewięć i pół godziny
SJP.pl
mający dziewięć lat i pół roku
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) posługujący się dziewięcioma językami
(1.2) napisany w dziewięciu językach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇jɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćȯi ̯ẽũ̯zyčny
Wiktionary
mający długość dziewięciu kilometrów, wynoszący dziewięć kilometrów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który ma wielkość (długość) dziewięciu kilometrów
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który składa się z dziewięciu kolumn
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który ma dziewięć kondygnacji
Wiktionary
(1.1) ośmiopiętrowy
Wiktionary
1. o pojeździe: zaprzężony w dziewięć koni;
2. o silniku: mający moc dziewięciu koni mechanicznych
SJP.pl
przysłówek
(1.1) dziewięć razy
Wiktionary
(1.1) Stefan Rowecki był dwukrotnie odznaczony orderem Virtuti Militari i dziewięciokrotnie Krzyżem Walecznych.
(1.1) Najskuteczniejszy okazał się Damian Ochman z Unii, który dziewięciokrotnie pokonywał bramkarzy rywali.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈkrɔtʲɲɛ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćokrotʹńe
Wiktionary
rzecz. dziewięciokrotność ż.
przym. dziewięciokrotny
przysł. dziewięćkroć
Wiktionary
(1.1) przest. dziewięćkroć
Wiktionary
powtarzający się dziewięć razy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dziewięć razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dziewięć razy
(1.3) dziewięć razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈkrɔtnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćokrotny
Wiktionary
rzecz. dziewięciokrotność ż.
przysł. dziewięciokrotnie, dziewięćkroć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dziewięciokąt
Wiktionary
(1.1) Tu jest duży dziewięciokąt, a tam mały dziewięciokącik.
Wiktionary
rzecz. dziewięciokąt m.
Wiktionary
wielokąt płaski o dziewięciu kątach; dziewięciobok
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielokąt o dziewięciu bokach
Wiktionary
Dziewięciokąt, znany też pod grecką nazwą nonagon – wielokąt, który ma dziewięć boków i przez to dziewięć kątów. Suma miar wszystkich kątów to 1260°.
Wikipedia
rzecz. dziewięciokącik
przym. dziewięciokątny
przysł. dziewięciokątnie
Wiktionary
(1.1) dziewięciobok
Wiktionary
mający dziewięć kątów
SJP.pl
chłopiec dziewięcioletni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) chłopiec mający dziewięć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięciolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dziewięcioletni
rzecz. dziewięciolatka
Wiktionary
dziewczynka albo samica zwierząt mająca dziewięć lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dziewczynka mająca dziewięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dziewięcioletni
rzecz. dziewięciolatek m.
Wiktionary
chłopiec dziewięcioletni
SJP.pl
1. okres dziewięciu lat;
2. dziewiąta rocznica czegoś
SJP.pl
1. trwający dziewięć lat; przypadający za dziewięć lat;
2. będący w wieku dziewięciu lat, mający dziewięć lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewięć lat
(1.2) trwający dziewięć lat
Wiktionary
(1.1) Przestępców wytropi bohaterski porucznik Haldane, a pomoże mu w tym dziewięcioletnia dziewczynka – Melanie.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięciolecie n., dziewięciolatek m., dziewięciolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) bot. posiadający dziewięć liści
Wiktionary
złożony z dziewięciu liter
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) taki, który składa się z dziewięciu liter
Wiktionary
(1.1) Moje imię jest dziewięcioliterowe.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˌlʲitɛˈrɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćolʹiterovy
Wiktionary
1. mający pojemność dziewięciu litrów;
2. zawierający dziewięć litrów czegoś
SJP.pl
mający długość dziewięciu metrów, wynoszący dziewięć metrów
SJP.pl
mający dziewięć miesięcy, trwający dziewięć miesięcy itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziewięć miesięcy
(1.2) będący w wieku dziewięciu miesięcy
Wiktionary
(1.1) Dopiero gdy lekarz potwierdził jej słowa, uwierzyłem – mówi Artur Wawrzyniak, 29-latek, ojciec dziewięciomiesięcznego Bartka.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̃mʲjɛ̇ˈɕɛ̃n͇t͡ʃnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćõmʹi ̯ėśẽṇčny
Wiktionary
trwający dziewięć minut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dziewięć minut
Wiktionary
mający dziewięć nóg; dziewięcionożny
SJP.pl
mający dziewięć nóg; dziewięcionogi
SJP.pl
1. składający się z dziewięciu osób;
2. przeznaczony dla dziewięciu osób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dziewięciu osób, mogący pomieścić dziewięć osób
(1.2) złożony z dziewięciu osób, wykonywany przez dziewięć osób
Wiktionary
(1.2) Pochód zamykał dziewięcioosobowy oddział strzelców konnych w historycznych mundurach.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔːsɔˈbɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńć•osobovy
Wiktionary
zgrzewka zawierająca dziewięć jednostek danego produktu, np. piwa, wody mineralnej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) hand. paczka zbiorcza po dziewięć sztuk towaru
Wiktionary
mający dziewięć pięter
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z parteru i dziewięciu wyższych kondygnacji
Wiktionary
(1.1) Nad czerwonymi trybunami widać było zielonoszare zbocza okolicznych wzgórz z budynkami różnej wielkości, nad którymi górował dziewięciopiętrowy blok.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) z dziewięcioma pokojami
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięć pól
Wiktionary
(1.1) Za jego panowania zaczęto używać herbu dziewięciopolowego.
(1.1) W ten sposób otrzymujemy dziewięciopolowy duży diagram.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) rozmieszczony na dziewięciu płaszczyznach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔpwaʃt͡ʃɨzˈnɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćopu̯aščyznovy
Wiktionary
występujący w dziewięciu rodzajach, gatunkach, odmianach itp.
SJP.pl
liczebnik wieloraki
(1.1) dotyczący dziewięciu typów, rodzajów
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈraci, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoraḱi
Wiktionary
przysł. dziewięciorako
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) przysł. od przymiotnika → dziewięcioraki
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈrakɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćorako
Wiktionary
przym. dziewięcioraki
licz. dziewięcioraki
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dziewięć ramion, odnóg, promieni itp.
Wiktionary
(1.1) Chanukija jest rodzajem dziewięcioramiennej żydowskiej menory.
Wiktionary
roślina o białych kwiatach i sercowatych liściach, stosowana w medycynie ludowej
SJP.pl
Dz
Wikipedia
1. o cechach dziewięciornikowatych (rodzina roślin);
2. kaldezja dziewięciornikowata - gatunek byliny z rodziny żabieńcowatych, roślina o białych kwiatach występująca w Europie, Azji i w Afryce
SJP.pl
Dziewięciornikowate ("Parnassiaceae" S.F. Gray) – rodzina roślin blisko spokrewniona z dławiszowatymi, zaliczana do rzędu dławiszowców. W przeszłości rodzaje tu należące włączane były do rodziny skalnicowatych, jednak badania genetyczne wykazały, że są z tymi roślinami odlegle spokrewnione. Należą tu byliny występujące na terenach podmokłych, głównie strefy umiarkowanej chłodnej półkuli północnej. We florze Polski występuje tylko jeden rodzaj należący do tej rodziny – dziewięciornik.
Wikipedia
1. o cechach dziewięciornikowatych (rodzina roślin);
2. kaldezja dziewięciornikowata - gatunek byliny z rodziny żabieńcowatych, roślina o białych kwiatach występująca w Europie, Azji i w Afryce
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. przypominający dziewięciornik
Wiktionary
rzecz. dziewięciornik m., dziewięciornikowate nmos.
Wiktionary
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 9, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 9
Wiktionary
(1.1) Dziewięcioro uczniów z naszej klasy (sześciu chłopców i trzy dziewczynki) zakwalifikowało się do finału konkursu.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲˈt͡ɕɔrɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćoro
Wiktionary
rzecz. dziewiątka ż.
przym. dziewiąty
licz. dziewięć
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w dziewięciu etapach, fazach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔstɔpʲˈɲɔvɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćostopʹńovo
Wiktionary
przym. dziewięciostopniowy
Wiktionary
(1.1) dziewięcioetapowo, dziewięciofazowo
Wiktionary
1. mający dziewięć stopni (w jakiejś skali);
2. mający dziewięć stopni, etapów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dziewięciu stopni, schodków
(1.2) składający się z dziewięciu stopni, etapów
Wiktionary
(1.2) Skala Richtera jest dziewięciostopniowa, a ponieważ jest to skala logarytmiczna - zmiana o jednostkę odpowiada 30-krotnej różnicy energii wstrząsu.
(1.2) W szkołach podstawowych pierwszy wynik w dziewięciostopniowej skali wypadł na 4, czyli „niżej średniej”.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔstɔpʲˈɲɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćostopʹńovy
Wiktionary
(1.2) przysł. dziewięciostopniowo
Wiktionary
(1.2) dziewięcioetapowy, dziewięciofazowy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dziewięć sylab, składający się z dziewięciu sylab
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔsɨlaˈbɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćosylabovy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) składający się z dziewięciu tomów, zawarty w dziewięciu tomach, wydany w dziewięciu tomach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćotõmovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) trwający dziewięć tygodni
(1.2) będący w wieku dziewięciu tygodni
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćotygodʹńovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) liczący dziewięć warstw, składający się z dziewięciu warstw
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔvarˈstfɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćovarstfovy
Wiktionary
w chemii: zawierający 9 cząsteczek wody
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) chem. zawierający dziewięć atomów węgla
Wiktionary
rodzaj utworu poetyckiego, w którym każdy wers składa się z dziewięciu zgłosek
SJP.pl
Dziewięciozgłoskowiec – forma wierszowa złożona z dziewięciu sylab.
W wersyfikacji polskiej najczęściej pojawia się jako wers w wierszu sylabicznym, zwykle trzyakcentowy, bezśredniówkowy lub dzielony (np. 5 + 4). Często występuje także w sylabotonikach (np. w trypodii amfibrachicznej) oraz w wierszach różnowersowych. Może również stanowić jeden z członów rozbudowanego wersu sylabicznego (np. 9 + 6).
Wikipedia
złożony z dziewięciu zgłosek (sylab); dziewięciosylabowy
SJP.pl
mający dziewięć zębów
SJP.pl
wielościan o 9 ścianach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dziewięciu ścianach
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziewiętlice ( Heinersdorf, Pruský Jindřichov) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Paczków.
Wikipedia
godzina dziewiętnasta
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) godzina 19, godzina siódma wieczorem
forma przymiotnika.
(2.1) M. i W. ż. lp. od: dziewiętnasty
Wiktionary
licz. dziewiętnaście
przym. dziewiętnasty
Wiktionary
ktoś związany z obiektem (np. drużyną, oddziałem) oznaczonym liczbą 19
SJP.pl
1. grupa dziewiętnastu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 19;
3. dziewiętnaście lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 19
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 19
(1.3) całość składająca się z dziewiętnastu części, elementów lub jednostek
(1.4) pot. dziewczyna w wieku 19 lat
Wiktionary
(1.2) Długo czekałem na tramwaj. W końcu przyjechała dziewiętnastka.
(1.3) Kiedy nauczyciel wszedł do klasy, cała dziewiętnastka jęknęła.
(1.4) Marcinowi odbiło na stare lata, zamienił żonę na jakąś dziewiętnastkę.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastka, AS: ʒ́evʹi ̯etnastka
Wiktionary
przym. dziewiętnasty
licz. dziewiętnaście, dziewiętnaścioro
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dziewiętnaście, dotyczący liczby dziewiętnaście
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) trwający dziewiętnaście dni
(1.2) będący w wieku dziewiętnastu dni
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈdʲɲɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastodʹńovy
Wiktionary
trwający dziewiętnaście godzin
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) trwający dziewiętnaście godzin
(1.2) będący w wieku dziewiętnastu godzin
Wiktionary
(1.1) Lekarze tłumaczyli mi to tak: mój stan był krytyczny, a dziewiętnastogodzinna operacja z rękami uniesionymi do góry mogła spowodować niedokrwienie.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔɡɔˈd͡ʑĩnːɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastogoʒ́ĩ•ny
Wiktionary
przysłówek
(1.1) dziewiętnaście razy
Wiktionary
(1.1) W samym tylko czerwcu wynik sprzedaży Pajero zwiększył się aż dziewiętnastokrotnie w porównaniu do czerwca 2004 r.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈkrɔtʲɲɛ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastokrotʹńe
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastokrotność ż.
przym. dziewiętnastokrotny
Wiktionary
powtarzający się dziewiętnaście razy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) odbywający się/powtarzający się dziewiętnaście razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dziewiętnaście razy
(1.3) dziewiętnaście razy większy bądź mniejszy od czegoś
Wiktionary
(1.2) Honorowym gościem imprezy był Dariusz Michalczewski - dziewiętnastokrotny mistrz świata w zawodowym boksie.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈkrɔtnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastokrotny
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastokrotność ż.
przysł. dziewiętnastokrotnie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielokąt mający dziewiętnaście boków i dziewiętnaście kątów wewnętrznych
Wiktionary
Dziewiętnastokąt – wielokąt, który ma 19 boków. Suma jego kątów wewnętrznych wynosi 3060°
Wikipedia
(1.1) A jak się pan wybuduje / Na Conrada (róg Reymonta), / Posadzimy panu tuje / W kształcie dziewiętnastokąta.
Wiktionary
mężczyzna dziewiętnastoletni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna w wieku dziewiętnastu lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewiętnaście lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewiętnastolatka
Wiktionary
(1.1) Nasza córka chodzi dopiero do gimnazjum, a spotyka się z jakimś dziewiętnastolatkiem.
(2.1) Byłem wczoraj na giełdzie samochodowej, kupiłem całkiem sprawnego dziewiętnastolatka.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯etnastolatek
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastolatka
przym. dziewiętnastoletni
Wiktionary
kobieta albo samica zwierząt mająca dziewiętnaście lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewiętnaście lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewiętnaście lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od: dziewiętnastolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯etnastolatka
Wiktionary
przym. dziewiętnastoletni
rzecz. dziewiętnastolatek m.
Wiktionary
mężczyzna dziewiętnastoletni
SJP.pl
1. okres dziewiętnastu lat;
2. dziewiętnasta rocznica czegoś
SJP.pl
1. trwający dziewiętnaście lat; przypadający za dziewiętnaście lat;
2. będący w wieku dziewiętnastu lat, mający dziewiętnaście lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewiętnaście lat
(1.2) trwający dziewiętnaście lat
Wiktionary
(1.1) Zatrzymana dziewiętnastoletnia Agnieszka W. i dwudziestopięcioletnia Marta M. decyzją sadu zostały aresztowane na razie na trzy miesiące.
(1.1) (…) na studia idą ludzie najczęściej dziewiętnastoletni, czyli będący w okresie późnej adolescencji.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯etnastoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastolecie n., dziewiętnastolatek m., dziewiętnastolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który składa się z dziewiętnastu liter
Wiktionary
(1.1) Słowo „internacjonalizacja” jest dziewiętnastoliterowe.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastɔˌlʲitɛˈrɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastolʹiterovy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dziewiętnaście minut
Wiktionary
1. składający się z dziewiętnastu osób;
2. przeznaczony dla dziewiętnastu osób
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) przeznaczony dla dziewiętnastu osób, mogący pomieścić dziewiętnaście osób
(1.2) złożony z dziewiętnastu osób, wykonywany przez dziewiętnaście osób
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastɔˌːsɔˈbɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnast•osobovy
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) złożony z parteru i dziewiętnastu kondygnacji położonych nad nim
Wiktionary
1. mający dziewiętnaście stopni (w jakiejś skali);
2. mający dziewiętnaście stopni, etapów
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) składający się z dziewiętnastu tomów, zawarty w dziewiętnastu tomach, wydany w dziewiętnastu tomach
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastɔtɔ̃ˈmɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastotõmovy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) trwający dziewiętnaście tygodni
(1.2) będący w wieku dziewiętnastu tygodni
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastɔˌtɨɡɔdʲˈɲɔvɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastotygodʹńovy
Wiktionary
dotyczący dziewiętnastego wieku, pochodzący z dziewiętnastego wieku, żyjący w dziewiętnastym wieku, dziejący się w dziewiętnastym wieku itp.
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) taki, który wydarzył się lub żył w dziewiętnastym wieku; taki, który pochodzi z dziewiętnastego wieku
Wiktionary
(1.1) Dziewiętnastowieczne powieści traktowały o miłości jednostek ponad podziałami społecznymi, dwudziestowieczne — o samotności jednostki w świecie bez podziałów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnastɔˈvʲjɛt͡ʃnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnastovʹi ̯ečny
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastowiecze n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) geom. wielościan o dziewiętnastu ścianach
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 19
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od 19
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) dzień miesiąca po osiemnastym
rzeczownik, rodzaj żeński
(3.1) dziewiętnasta: godzina dziewiętnasta
Wiktionary
(1.1) Reprezentant Polski zajął dopiero dziewiętnaste miejsce.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnastɨ, AS: ʒ́evʹi ̯etnasty
Wiktionary
rzecz. dziewiętnasta ż., dziewiętnastka ż.
licz. dziewiętnaście, dziewiętnaścioro
Wiktionary
(1.1) skrót 19.
Wiktionary
[czytaj: dziewietnaście] liczebnik oznaczający liczbę 19
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 19
Wiktionary
(1.1) Moja siostra ma dziewiętnaście lat.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtˈnaɕt͡ɕɛ, AS: ʒ́evʹi ̯etnaśće
Wiktionary
rzecz. dziewiętnasta ż., dziewiętnastka ż.
przym. dziewiętnasty
licz. dziewiętnaścioro
Wiktionary
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 19, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 19
Wiktionary
(1.1) Dziewiętnaścioro uczniów z naszej klasy (ośmiu chłopców i jedenaście dziewczynek) zakwalifikowało się do finału konkursu.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛtnaɕˈt͡ɕɔrɔ, AS: ʒ́evʹi ̯etnaśćoro
Wiktionary
rzecz. dziewiętnastka ż.
przym. dziewiętnasty
licz. dziewiętnaście
Wiktionary
liczebnik oznaczający liczbę 9
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 9
(1.2) cyfra 9
Wiktionary
(1.1) W teleturnieju udział brało dziewięciu panów i dziewięć pań.
(1.2) Dziewięćdziesiąt jest zapisywane jako dziewięć-zero.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńć
Wiktionary
rzecz. dziewiąta ż., dziewiątka ż., dziewiąteczka ż.
przym. dziewiąty
licz. dziewięcioro
formsłow. dziewięcio-
Wiktionary
(1.1) zapis arabski 9, zapis rzymski IX
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zgrub. od dziewięćdziesiątka
Wiktionary
[czytaj: dziewieńdziesiąt] liczebnik oznaczający liczbę 90
SJP.pl
liczebnik główny
(1.1) liczba 90
Wiktionary
(1.1) Na wycieczce do NRD kupiłem za dziewięćdziesiąt dziewięć fenigów singla Neny z piosenką o dziewięćdziesięciu dziewięciu balonach.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲˈd͡ʑɛ̇ɕɔ̃nt, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõnt
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesiątka ż.
przym. dziewięćdziesiąty, dziewięćdziesiątkowy
licz. dziewięćdziesięcioro
Wiktionary
ktoś związany z obiektem (np. drużyną, oddziałem) oznaczonym liczbą 90
SJP.pl
1. grupa dziewięćdziesięciu osób lub przedmiotów;
2. potocznie o budynku, pokoju, pojeździe lub czymkolwiek, co oznaczone jest liczbą 90;
3. dziewięćdziesiąt lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 90
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 90
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dziewięćdziesiątce.
(1.2) Muszę nauczyć się na pamięć stu sutr, a ciągle mam problemy z dziewięćdziesiątką.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dziewięćdziesiątkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty
liczgł. dziewięćdziesiąt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 94
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 94
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu czterech części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) PIN do drzwi składnicy to po prostu dwie dziewięćdziesiątkiczwórki, to bardzo proste, nie sposób nie zapamiętać.
(1.2) Z urny pełnej ponumerowanych kul wylosowałem dziewięćdziesiątkęczwórkę.
(1.3) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dziewięćdziesiątkaczwórka kosmonautów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaˈt͡ʃfurka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkačfurka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty czwarty
liczgł. dziewięćdziesiąt cztery
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 92
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 92
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu dwóch części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Jego szczęśliwą liczbą jest dziewięćdziesiątkadwójka.
(1.2) Muszę nauczyć się na pamięć stu sutr, a ciągle mam problemy z dziewięćdziesiątkądwójką.
(1.3) W kolekcji średniowiecznych monet do pełnej dziewięćdziesiątkidwójki brakuje mi jeszcze ośmiu unikatów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaˈdvujka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkadvui ̯ka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty drugi
liczgł. dziewięćdziesiąt dwa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 99
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 99
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu dziewięciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dziewięćdziesiątkędziewiątkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) Muszę nauczyć się na pamięć stu sutr, a ciągle mam problemy z dziewięćdziesiątkądziewiątką.
(1.3) Kapitan z pompą zameldował, że cała dziewięćdziesiątkadziewiątka marynarzy jest gotowa do rejsu.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkad͡ʑɛˈvʲjɔ̃ntka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkaʒ́evʹi ̯õntka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty dziewiąty
liczgł. dziewięćdziesiąt dziewięć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 91
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 91
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu jeden części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Gość przy stole z ruletką z niedowierzaniem patrzył, jak kula zatrzymuje się na dziewięćdziesiątcejedynce.
(1.2) Na odświeżanym w czasie rzeczywistym podglądzie zaworów wyraźnie widać, że to dziewięćdziesiątkajedynka szwankuje.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dziewięćdziesiątkęjedynkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkajɛˈdɨ̃nka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkai ̯edỹnka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty pierwszy
liczgł. dziewięćdziesiąt jeden
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 95
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 95
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu pięciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dziewięćdziesiątkępiątkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) Na odświeżanym w czasie rzeczywistym podglądzie zaworów wyraźnie widać, że to dziewięćdziesiątkapiątka szwankuje.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dziewięćdziesiątkępiątkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaˈpʲjɔ̃ntka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkapʹi ̯õntka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty piąty
liczgł. dziewięćdziesiąt pięć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 97
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 97
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu siedmiu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) PIN do drzwi składnicy to po prostu dwie dziewięćdziesiątkisiódemki, to bardzo proste, nie sposób nie zapamiętać.
(1.2) Na odświeżanym w czasie rzeczywistym podglądzie zaworów wyraźnie widać, że to dziewięćdziesiątkasiódemka szwankuje.
(1.3) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dziewięćdziesiątkasiódemka kosmonautów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaɕuˈdɛ̃mka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkaśudẽmka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty siódmy
liczgł. dziewięćdziesiąt siedem
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 96
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 96
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu sześciu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Osoby mające w dacie urodzenia numerologiczną dziewięćdziesiątkęszóstkę wyróżniają się odwagą i poczuciem humoru.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dziewięćdziesiątkaszóstka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dziewięćdziesiątkęszóstkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaˈʃustka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkašustka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty szósty
liczgł. dziewięćdziesiąt sześć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 93
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 93
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu trzech części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) PIN do drzwi składnicy to po prostu dwie dziewięćdziesiątkitrójki, to bardzo proste, nie sposób nie zapamiętać.
(1.2) W serii komiksów o Eryku Krwawym dziewięćdziesiątkatrójka była pozycją najtrudniejszą do zdobycia.
(1.3) Po udanej misji na Ziemię powróciła cała dziewięćdziesiątkatrójka kosmonautów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkaˈtrujka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkatrui ̯ka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty trzeci
liczgł. dziewięćdziesiąt trzy
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 98
(1.2) coś określone liczbą lub numerem 98
(1.3) całość składająca się z dziewięćdziesięciu ośmiu części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.1) Na tablicy wyników pojawiła się dziewięćdziesiątkaósemka.
(1.2) Z urny pełnej ponumerowanych kul wylosowałem dziewięćdziesiątkęósemkę.
(1.3) Muzealnik z pietyzmem rozłożył w nowej podświetlanej gablocie całą dziewięćdziesiątkęósemkę średniowiecznych artefaktów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntkauˈsɛ̃mka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõntkausẽmka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesiąty ósmy
liczgł. dziewięćdziesiąt osiem
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) związany z liczbą dziewięćdziesiąt, dotyczący liczby dziewięćdziesiąt
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesiątka ż.
licz. dziewięćdziesiąt, dziewięćdziesiąty
przym. dziewięćdziesiąty
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 90
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od dziewięćdziesiąt
Wiktionary
(1.1) W trzecim okresie u schyłku lat dziewięćdziesiątych pojawiły się duże firmy developerskie, dla których sukces rynkowy był tak samo ważny jak konieczność zapewnienia atrakcyjnej lokalizacji i odpowiedniej jakości architektury.
(1.1) W dziewięćdziesiątej minucie piłkarz numer siedem strzelił spoza pola karnego i zdobył zwycięską bramkę.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ˈɕɔ̃ntɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśõnty
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesiątka ż.
licz. dziewięćdziesiąt, dziewięćdziesięcioro
przym. dziewięćdziesiątkowy
Wiktionary
(1.1) skrót 90.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt cztery lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt cztery lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięcioczterolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡ʃtɛrɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćočterolatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięcioczteroletni
rzecz. dziewięćdziesięcioczterolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt cztery lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt cztery lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięcioczterolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡ʃtɛrɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćočterolatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięcioczteroletni
rzecz. dziewięćdziesięcioczterolatek m.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt cztery lata
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt cztery lata
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięcioczteroletni buk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔt͡ʃtɛrɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćočteroletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięcioczterolatek m., dziewięćdziesięcioczterolatka ż.
Wiktionary
mający dziewięćdziesiąt dwa lata i pół roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt dwa lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt dwa lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciodwulatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔdvuˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćodvulatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciodwuletni
rzecz. dziewięćdziesięciodwulatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt dwa lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt dwa lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciodwulatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔdvuˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćodvulatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciodwuletni
rzecz. dziewięćdziesięciodwulatek m.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dziewięćdziesiąt dwa lata
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt dwa lata
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔdvuˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćodvuletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciodwulatek mos., dziewięćdziesięciodwulatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt dziewięć i pół roku
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt dziewięć i pół roku
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciodziewięcioipółlatka
Wiktionary
(1.1) Dziewięćdziesięciodziewięcioipółlatku, w twoim wieku naprawdę już nie uchodzi oglądać się za szesnastkami.
(2.1) Dąb-dziewięćdziesięciodziewięcioipółlatek to całkiem młoda roślinka.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇d͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔjipuwˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯʒ́evʹi ̯ė̃ńćoi ̯ipuu̯latek
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciodziewięcioipółlatka ż.
przym. dziewięćdziesięciodziewięcioipółletni
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt dziewięć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt dziewięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciodziewięciolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇d͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciodziewięcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciodziewięciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt dziewięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt dziewięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciodziewięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇d͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯʒ́evʹi ̯ė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciodziewięcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciodziewięciolatek m.
Wiktionary
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dziewięćdziesiąt dziewięć lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt dziewięć lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięciodziewięcioletni buk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇d͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯʒ́evʹi ̯ė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciodziewięciolatek mos., dziewięćdziesięciodziewięciolatka ż.
Wiktionary
trwający dziewięćdziesiąt godzin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt jeden lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt jeden lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciojednolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇jɛdnɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯi ̯ednolatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciojednoletni
rzecz. dziewięćdziesięciojednolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt jeden lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt jeden lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciojednolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇jɛdnɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯi ̯ednolatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciojednoletni
rzecz. dziewięćdziesięciojednolatek m.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt jeden lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt jeden lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięciojednoletni buk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇jɛdnɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯi ̯ednoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciojednolatek m., dziewięćdziesięciojednolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający lub trwający dziewięćdziesiąt kilka lat
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇cilkuˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯḱilkuletʹńi
Wiktionary
(1.1) dziewięćdziesięcioparoletni
Wiktionary
1. ważący 90 kilogramów;
2. przeznaczony na 90 kilogramów czegoś
SJP.pl
powtarzający się dziewięćdziesiąt razy
SJP.pl
mężczyzna dziewięćdziesięcioletni
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba w wieku 90-99 lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca 90-99 lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciolatka
Wiktionary
(1.1) Na parkiecie bawiło się dwoje dziewięćdziesięciolatków, wuj Leon i babcia Halinka.
(2.1) Po babci został nam kredens – przepiękny dziewięćdziesięciolatek.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćolatek
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciolecie n.
:: fż. dziewięćdziesięciolatka ż.
przym. dziewięćdziesięcioletni
Wiktionary
kobieta albo samica zwierząt mająca dziewięćdziesiąt lat
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciolatek
Wiktionary
(1.1) Babcia Gertruda świetnie się czuje jak na dziewięćdziesięciolatkę.
(1.1) Wśród rosnących w sadzie jabłoni była jedna dziewięćdziesięciolatka.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćolatka
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciolecie n.
:: fm. dziewięćdziesięciolatek m.
przym. dziewięćdziesięcioletni
Wiktionary
mężczyzna dziewięćdziesięcioletni
SJP.pl
1. okres dziewięćdziesięciu lat;
2. dziewięćdziesiąta rocznica czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) okres dziewięćdziesięciu lat
(1.2) dziewięćdziesiąta rocznica
Wiktionary
(1.2) Wczoraj obchodziliśmy jubileusz dziewięćdziesięciolecia urodzin dziadka.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛt͡ɕɛ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoleće
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciolatek m., dziewięćdziesięciolatka ż.
przym. dziewięćdziesięcioletni
Wiktionary
mający dziewięćdziesiąt lat
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) mający dziewięćdziesiąt lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoją trzy dziewięćdziesięcioletnie dęby.
(1.1) Dziewięćdziesięcioletnia Amerykanka skoczyła ze spadochronem.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciolatek mos., dziewięćdziesięciolatka ż., dziewięćdziesięciolecie n., dziewięćdziesięcioletniość ż.
Wiktionary
trwający dziewięćdziesiąt minut
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) trwający dziewięćdziesiąt minut
Wiktionary
(1.1) półtoragodzinny
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt osiem lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt osiem lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięcioośmiolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔːɕmʲjɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńć•ośmʹi ̯olatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięcioośmioletni
rzecz. dziewięćdziesięcioośmiolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt osiem lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt osiem lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięcioośmiolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔːɕmʲjɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńć•ośmʹi ̯olatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięcioośmioletni
rzecz. dziewięćdziesięcioośmiolatek m.
Wiktionary
liczący 98 lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt osiem lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt osiem lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięcioośmioletni dąb.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔːɕmʲjɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńć•ośmʹi ̯oletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięcioośmiolatek m., dziewięćdziesięcioośmiolatka ż.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający lub trwający dziewięćdziesiąt kilka lat
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔparɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoparoletʹńi
Wiktionary
(1.1) dziewięćdziesięciokilkuletni
Wiktionary
mający 95 lat i pół roku
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt pięć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt pięć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciopięciolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćopʹi ̯ė̃ńćolatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciopięcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciopięciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt pięć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt pięć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciopięciolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćopʹi ̯ė̃ńćolatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciopięcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciopięciolatek m.
Wiktionary
1. okres dziewięćdziesięciu pięciu lat;
2. dziewięćdziesiąta piąta rocznica czegoś
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt pięć lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt pięć lat
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔpʲjɛ̇̃ɲt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćopʹi ̯ė̃ńćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciopięciolatek m., dziewięćdziesięciopięciolatka ż.
Wiktionary
liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 90, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie występującej tylko w liczbie mnogiej
SJP.pl
liczebnik zbiorowy
(1.1) …odpowiadający liczbie 90
Wiktionary
(1.1) W tym roku stypendia otrzymało dziewięćdziesięcioro uczniów.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲˈt͡ɕɔrɔ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoro
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesiątka ż.
przym. dziewięćdziesiąty
licz. dziewięćdziesiąt
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt siedem lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt siedem lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciosiedmiolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇ɕɛdmʲjɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯśedmʹi ̯olatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciosiedmioletni
rzecz. dziewięćdziesięciosiedmiolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt siedem lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt siedem lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciosiedmiolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇ɕɛdmʲjɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯśedmʹi ̯olatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciosiedmioletni
rzecz. dziewięćdziesięciosiedmiolatek m.
Wiktionary
mający dziewięćdziesiąt siedem lat; trwający dziewięćdziesiąt siedem lat
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt siedem lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt siedem lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięciosiedmioletni buk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔ̇ɕɛdmʲjɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćȯśedmʹi ̯oletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciosiedmiolatek m., dziewięćdziesięciosiedmiolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt sześć lat
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt sześć lat
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciosześciolatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔʃɛɕt͡ɕɔˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćošeśćolatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciosześcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciosześciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt sześć lat
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt sześć lat
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciosześciolatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔʃɛɕt͡ɕɔˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćošeśćolatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciosześcioletni
rzecz. dziewięćdziesięciosześciolatek m.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt sześć lat
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt sześć lat
Wiktionary
(1.1) Za potokiem stoi dziewięćdziesięciosześcioletni buk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔʃɛɕt͡ɕɔˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćošeśćoletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciosześciolatek m., dziewięćdziesięciosześciolatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna mający dziewięćdziesiąt trzy lata
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) zwierzę, roślina lub rzecz mająca dziewięćdziesiąt trzy lata
forma rzeczownika.
(3.1) D. lm. od dziewięćdziesięciotrzylatka
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔṭʃɨˈlatɛk, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoṭšylatek
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciotrzyletni
rzecz. dziewięćdziesięciotrzylatka ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta mająca dziewięćdziesiąt trzy lata
(1.2) zwierzę, rzecz lub roślina mająca dziewięćdziesiąt trzy lata
forma rzeczownika.
(2.1) D., B. lp. od dziewięćdziesięciotrzylatek
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔṭʃɨˈlatka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoṭšylatka
Wiktionary
przym. dziewięćdziesięciotrzyletni
rzecz. dziewięćdziesięciotrzylatek m.
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćdziesiąt trzy lata
(1.2) trwający dziewięćdziesiąt trzy lata
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲd͡ʑɛ̇ɕɛ̇̃ɲt͡ɕɔṭʃɨˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńʒ́ėśė̃ńćoṭšyletʹńi
Wiktionary
rzecz. dziewięćdziesięciotrzylatek m., dziewięćdziesięciotrzylatka ż.
Wiktionary
dziewięć razy; dziewięciokrotnie
SJP.pl
przysłówek
(1.1) przest. dziś książk. dziewięć razy
Wiktionary
rzecz. dziewięciokrotność ż.
przym. dziewięciokrotny
przysł. dziewięciokrotnie
Wiktionary
(1.1) dziewięciokrotnie
Wiktionary
[czytaj: dziewiencet] liczebnik oznaczający liczbę 900
SJP.pl
liczebnik
(1.1) liczba 900
Wiktionary
(1.1) W październikowy wieczór tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego roku w drzwiach kawiarni stanęło dwóch mężczyzn w prochowcach, z podniesionymi kołnierzami.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕsɛt, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćset
Wiktionary
rzecz. dziewięćsetka ż.
przym. dziewięćsetny
Wiktionary
1. liczba 900;
2. całość składająca się z 900 części lub jednostek;
3. to, co jest oznaczone liczbą 900
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) nazwa liczby 900 (dziewięćset)
(1.2) coś, co oznaczone jest liczbą 900
(1.3) całość składająca się z dziewięciuset części, elementów lub jednostek
Wiktionary
(1.2) Nowa na rynku dziewięćsetka nie jest ani lepsza ani gorsza od poprzedniczek.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕˈsɛtka, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćsetka
Wiktionary
przym. dziewięćsetny
licz. dziewięćset
Wiktionary
1. okres dziewięciuset lat;
2. dziewięćsetna rocznica czegoś
SJP.pl
mający dziewięćset lat, trwający dziewięćset lat itp.
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający dziewięćset lat
(1.2) trwający dziewięćset lat
Wiktionary
(1.1) Dziewięćsetletni mistrz Jedi przybył na Dagobah, by odpocząć i zebrać myśli.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕsɛtˈlɛtʲɲi, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćsetletʹńi
Wiktionary
liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 900
SJP.pl
przymiotnik odliczebnikowy
(1.1) od dziewięćset
Wiktionary
(1.1) Do mety dobiegł już dziewięćsetny maratończyk.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛvʲjɛ̇̃ɲt͡ɕˈsɛtnɨ, AS: ʒ́evʹi ̯ė̃ńćsetny
Wiktionary
rzecz. dziewięćsetka ż.
licz. dziewięćset
Wiktionary
roślina zielna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Carlina|L.|ref=tak., roślina dwuletnia o dużych koszyczkach kwiatowych z rodziny astrowatych;
Wiktionary
Dziewięćsił ("Carlina" L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 30 gatunków. Rośliny te występują w Europie, północnej Afryce i zachodniej Azji. W Polsce w zależności od ujęcia systematycznego rosną 4 lub 5 gatunków.
Naukowa nazwa rodzajowa upamiętnia Karola V Habsburga (1500–1558).
Wikipedia
(1.1) Rysunek dziewięćsiła wisiał u Jadzi w przedpokoju.
Wiktionary
1. dawniej: panna, dziewczyna, dziewica;
2. przestarzałe: wiejska dziewczyna, służąca na wsi;
3. kobieta źle prowadząca się; prostytutka; ulicznica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) daw. dziewczyna
(1.2) stpol. córka
(1.3) daw. kobieta rozwiązła
(1.4) przest. służąca
(1.5) stpol. panna
(1.6) stpol. dziewica
Wiktionary
(1.1) Jako Bóg w niebie, tak niechybnie po to oni dziewkę porwali, by de Bergowa wydostać.
(1.2) Przypomina, że ona cesarską dziewką i wnuczką cesarską z familiej przezacnej i starożytnej będąc, (…)
(1.3) Chędożyć się z dziewką.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛfka, AS: ʒ́efka
Wiktionary
rzecz. dziewa ż., dziewkarz m., dziewczyna ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mężczyzna korzystający z usług prostytutek
Wiktionary
rzecz. dziewka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziewkowice ( Schewkowitz, 1936–1945 "Frauenfeld") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie Strzelce Opolskie.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dziewkowice, po jej zniesieniu w gromadzie Strzelce Opolskie.
Wikipedia
oprzęd larwy pszczoły
SJP.pl
dawniej, dziś żartobliwie: dziewczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekspr. pot. dorodna, rosła dziewczyna
Wiktionary
(1.1) Ciągnę, jadę z wojskiem naszem, / Śliczna patrzy tam dziewoja
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż., dziewczę n., dziewczątko n., dzieweczka ż., dziewucha ż., dziewa ż.
Wiktionary
przestarzałe: młoda dziewczyna
SJP.pl
rozwijający się z niezapłodnionego jaja
SJP.pl
rozwój zarodka z jaja nie zapłodnionego; partenogeneza
SJP.pl
dziewosłęb; dawniej:
1. mężczyzna, który w imieniu kogoś starającego się o rękę dziewczyny prosi jej rodziców o zgodę;
2. pieśń weselna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. mężczyzna, który w imieniu kawalera starającego się o rękę panny, prosi jej rodziców o zgodę; Gloger|dziewosłąb.
(1.2) daw. starosta weselny
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) daw. pieśń weselna, wiersz weselny
(2.2) daw. w lm. dziewosłęby: konkury, swatanie, zaręczyny
Wiktionary
(1.1) Powiedz, gdzie mam błysnąć chwałą? Mamże zostać dziewosłębem?
(1.1) Archánioł Gábryel, / Dźiewosłąb Boży, y Poseł: / Przybył do Máryey dziewice, / Z niebieskiey stolice. sic.
(2.1) Jest jego dziewosłąb (…) wierszem łacińskim ułożony, na wesele Fabijana Czerny, wojewodzica Malborskiego z Leszczyńską wojewodzianką Brzeską, drukowany w Toruniu roku 1611. sic.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛˈvɔswɔ̃mp, AS: ʒ́evosu̯õmp
Wiktionary
rzecz. dziewosłęb m.
:: fż. dziewosłębica ż.
czas. dziewosłębić
przym. dziewosłębi
Wiktionary
(1.1) dziewosłęb, swat, rajek, zerzec
(2.1) swaty
Wiktionary
dziewosłąb; dawniej:
1. mężczyzna, który w imieniu kogoś starającego się o rękę dziewczyny prosi jej rodziców o zgodę;
2. pieśń weselna
SJP.pl
Dziewosłęb, dziewosłąb – termin utworzony jako tłumaczenie łacińskiego wyrażenia "paranymphus". W XVI w. jeden ze swoich wierszy poświęca mu Jan Kochanowski w utworze o tym samym tytule.
Jest to funkcja związana z zamążpójściem, od pewnego momentu wyparta przez określenie swat. W źródłach pochodzących z okresu Polski wczesnonowożytnej częściej pojawia się jednak dziewosłąb.
Wikipedia
dawniej:
1. być dziewosłębem, swatem;
2. swatać kogoś
SJP.pl
dziewosłęb; dawniej:
1. mężczyzna, który w imieniu kogoś starającego się o rękę dziewczyny prosi jej rodziców o zgodę;
2. pieśń weselna
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rubasznie, czasem życzliwie o dziewczynie, przeważnie wiejskiej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ekspr. dziewczyna
Wiktionary
rzecz. dziewczyna ż., dziewczę n., dziewczątko n., dzieweczka ż., dziewoja ż., dziewa ż.
przym. dziewczęcy, dziewczyński, dziewuszy
Wiktionary
podobny do dziewuchy
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dziewojka, panienka;
1. pieszczotliwie, żartobliwie: dorastająca panna;
2. poufale albo ironicznie: dziewczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dziewucha
Wiktionary
zgrubienie od: dziewucha; pogardliwie lub z politowaniem o dziewczynie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
(1.1) stpol. imię|polski|m.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇t͡ɕmʲjar, AS: ʒ́ėćmʹi ̯ar
Wiktionary
rzecz. nazwa własna Dziećmarów
Wiktionary
(1.1) Dziećmar
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziećmierowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Kórnik przy drodze wojewódzkiej nr 434.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. niewielki utwór literacki;
2. zdrobnienie od: dzieło
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zdrobn. od: dzieło
(1.2) niewielkie dzieło
Wiktionary
(1.2) Tego dziełka nie znajdziesz w naszej bibliotece.
Wiktionary
rzecz. dzieło n.
Wiktionary
1. utwór artystyczny, literacki lub naukowy o dużej wartości;
2. praca;
3. efekt jakichś procesów lub czyjejś pracy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) efekt pracy twórczej
(1.2) ogólnie – efekt czyichś działań
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Obraz pt. Bitwa pod Grunwaldem jest doskonałym przykładem dzieła sztuki.
(1.1) Każda książka może być dziełem literackim.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛwɔ, AS: ʒ́eu̯o
Wiktionary
czas. dziać
rzecz. dziełko n.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) gw-pl|księstwo łowickie. dziewosłąb
Wiktionary
(1.1) W sobote wiecór muzykantów pun młody zwióz, sprosieł dziełosłymbów i cynstujum ich.
Wiktionary
druk. związany z techniką wydawniczą dzieł, używany przy przygotowaniu i druku dzieł
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewczyna
Wiktionary
pewien okres (najczęściej od wschodu do zachodu słońca lub doba)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) okres od świtu do zmierzchu
(1.2) okres pomiędzy dwiema kolejnymi północami; doba
(1.3) określony termin; data
(1.4) przen. odległość możliwa do przebycia w ciągu jednej doby
(1.5) przen. (tylko w liczbie mnogiej) czas życia
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) daw. barć leśna w żywym drzewie
Wiktionary
Dzień – czas między wschodem a zachodem Słońca. Określenie to utożsamia się z dobą (np. jaki jest dzisiaj dzień? – pytanie to jest zadawane bez względu na to, czy czas jest dzienny, czy nocny).
Długość dnia różni się w zależności od szerokości geograficznej oraz deklinacji słońca.
Wikipedia
(1.1) Dzień był targowy i po ulicach kręciło się mnóstwo ludzi.
(1.1) Dziś jest wyjątkowo słoneczny dzień.
(1.2) Przyjdę za dwa dni.
(1.3) Jaki dziś jest dzień?
(1.3) Co pan robił tego dnia?
(1.4) Jeśli będziemy jechać tym samym tempem, to mamy przed sobą już tylko dwa dni drogi.
(1.5) Obiecuję, że będę cię kochał do końca moich dni.
(2.1) Człowiek, aby ułatwić sobie podbieranie miodu, począł w całych drzewach wydrążać sztuczne dziuple, czyli wydziaływać je, dziać, a stąd drzewo takie w języku polskim nazwano dzienią lub drzewem dzianem…
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̇̃ɲ, AS: ʒ́ė̃ń
Wiktionary
(1.1-5)
rzecz. dziennik mrz., dzienniczek mrz., dziennikarz mos., dziennikarka ż., dziennikarstwo n., codzienność ż., dniówka ż., dnienie n.
:: zdrobn. dzionek mrz.
czas. dnieć ndk.
przym. dzienny, codzienny, dziennikarski
przysł. dniem, dziennie, codziennie, w dzień, za dnia
Wiktionary
(1.1) dzionek; gw. Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk dziyń
(1.2) doba; gw. Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk dziyń
(1.3) gw. Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk dziyń
(1.5) życie
(2.1) daw. dzienia, daw./gwara. dzienie, daw. dzienno
Wiktionary
żartobliwie: dzień dobry
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) pot. żart. dzień dobry
Wiktionary
(1.1) Dzieńdoberek – krzyknął szwagier, uśmiechając się szelmowsko.
Wiktionary
AS: ʒ́eńdoberek
Wiktionary
wykrz. dzień dobry
Wiktionary
(1.1) ofic. dzień dobry!, pot. doberek!, pot. dobry!
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) daw. żart. pieniądze
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇̃ɲɟi, AS: ʒ́ė̃ńǵi
Wiktionary
duże, drewniane naczynie do rozczyniania ciasta na chleb; donica
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) duże drewniane naczynie do rozczyniania ciasta na chleb;
(1.2) zawartość dzieży (1.1)
Wiktionary
Dzieża – naczynie służące do rozczyniania mąki i wyrastania ciasta chlebowego. Wykonane było z drewnianych klepek (najczęściej lipowych, świerkowych lub najwyżej cenionych – dębowych) i obręczy. Szersze u dołu niż u góry. Dzieża zwykle była bez wieka, ale czasem spotykało się wieko (pokrywę) wyplecione ze słomy.
Wikipedia
gliniany garnek do przechowywania mleka lub śmietany
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dzieża
(1.2) białystok. dzbanek
Wiktionary
rodzina roślin dwuliściennych, rosnących przeważnie w okolicach zwrotnikowych Ameryki Południowej
SJP.pl
o cechach dzieżycowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
1. zwierzę z rodziny świń, cenione przez myśliwych;
2. pęd wyrosły z nieuszlachetnionej części drzewa;
3. młoda roślina służąca za podkładkę przy szczepieniu lub oczkowaniu;
4. potocznie: człowiek nietowarzyski, odludek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych;
(1.2) pot. osoba nietowarzyska
Wiktionary
(1.1) Nagle konający dzik podniósł się i zaatakował.
Wiktionary
IPA: d͡ʑik, AS: ʒ́ik
Wiktionary
rzecz. dziczek mzw./mos./mrz., dzikus m., dziki m., dzicz ż., dziczyzna ż., dziczenie n., zdziczenie n., dzikarz m., dzikuska ż.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki, dziczy
przysł. dziko
Wiktionary
(1.1) gwara. czarnuch, łow. czarny zwierz, zwierzyna czarna; gw. Poznań wieprz
(1.2) borsuk, odludek, samotnik, pustelnik
Wiktionary
1. nieoswojony, występujący w środowisku naturalnym;
2. prymitywny, pierwotny, nieufny, nieokrzesany;
3. niezgodny z normami społecznymi, nieusankcjonowany prawnie
SJP.pl
największy dziko żyjący ssak z rodziny świniowatych
SJP.pl
rodzaj świni
SJP.pl
Dzikan ("Potamochoerus") – rodzaj ssaków parzystokopytnych z podrodziny świń (Suinae) w obrębie rodziny świniowatych (Suidae).
Wikipedia
w łowiectwie: pies do polowań na dziki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) łow. pies do polowania na dziki
Wiktionary
Dzikarz – nieduży, często krótkonogi pies rasowy lub nierasowy, ułożony do polowania na dziki. Na dzikarzy wybierane są psy, które odznaczają się pasją myśliwską i ciętością, mają skłonność do pracy szperacza i posokowca, a dzięki niedużym rozmiarom mogą pracować w norach. Mimo drobnej budowy ciała mają bardzo silne szczęki i zęby. Zadaniem dzikarzy jest wyszukiwanie w miocie dzików, osaczenie, oszczekiwanie ich i wyprowadzanie na linię myśliwych.
Wikipedia
rzecz. dzik m., dziczyzna ż., dziki mos., dzikość ż., dzikuska ż.
przym. dziki
Wiktionary
nieco dziki
SJP.pl
1. nieoswojony, występujący w środowisku naturalnym;
2. prymitywny, pierwotny, nieufny, nieokrzesany;
3. niezgodny z normami społecznymi, nieusankcjonowany prawnie
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) nieudomowiony, żyjący w naturalnych warunkach
(1.2) niekontrolowany
(1.3) nieokrzesany
(1.4) naturalny
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) człowiek kultur prymitywnych, żyjący w pierwotnych warunkach
(2.2) polit. człowiek nienależący do żadnej partii
forma rzeczownika.
(3.1) M. lm. od dzik
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Celem tej fundacji jest ochrona dzikich zwierząt przed kłusownictwem i innymi formami okrucieństwa wobec nich.
(1.2) Dziki handel jest dziś głównym źródłem bezdomności zwierząt.
(2.1) Podczas przemierzania dżungli jedynym napotkanym człowiekiem był jakiś dziki płynący w oddali dłubanką.
(3.1) W kartoflisku pod lasem buchtowały nocą dziki.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑici, AS: ʒ́iḱi
Wiktionary
rzecz. zdziczenie n., dzikusek mos., dzikość ż., dzik m., dziczyzna ż., dzicz ż., dzikus m., dzikuska ż., dzikarz m., dziczenie n., dzikowanie n.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk., dzikować ndk.
przym. półdziki, dziczy, zdziczały
przysł. dziko, półdziko
Wiktionary
(1.1) reg-pl|Śląsk|dziwoki.; bot. lud. psi
(2.1) dzikus
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dziki
Wiktionary
(1.1) Poczuła się nagle dziko szczęśliwa, że on jest obok. Że trzyma jej dłoń w swojej ręce, że ją do siebie przytula.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑikɔ, AS: ʒ́iko
Wiktionary
przym. dziki, dziczy, zdziczały
rzecz. zdziczenie n., dzikość ż., dzikus m., dzikuska ż., dzicz ż., dziczyzna ż., dzik m., dziki mos.
czas. dziczeć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) rzad. człowiek dziki
Wiktionary
(1.1) Zanim przyjechał do Europy, wychowywał się gdzieś w Afryce wśród dzikoludów.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈkɔlut, AS: ʒ́ikolut
Wiktionary
(1.1) dzikus
Wiktionary
rzadko: wulgarny sposób posługiwania się językiem
SJP.pl
1. wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim;
2. wieś w województwie podkarpackim, w powiecie kolbuszowskim
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dzikowa, Dzikowo, Dzików
SJP.pl
Dzikowski (forma żeńska: Dzikowska; liczba mnoga: Dzikowsky) – polskie nazwisko utworzone sufiksem -ski od nazwy miejscowej Dzikowiec, Dzikowo, Dzikowice lub Dzikowa.
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest dzikie, nieokiełznane, nieoswojone
Wiktionary
rzecz. dzicz ż., zdziczenie n., dziczyzna ż., dziki mos., dzikus m., dzikarz mzw., dzikuska ż.
czas. dziczeć ndk., dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki, zdziczały, dziczy
przysł. dziko
Wiktionary
stopień wyższy od przymiotnika: dziki; bardziej dziki
SJP.pl
osoba, która jest dzika
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) obraź. osobnik niecywilizowany
(1.2) pot. pejor. osoba zachowująca się prymitywnie i grubiańsko
(1.3) pot. pejor. osoba nieśmiała, mająca trudności w relacjach
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) pot. żart. nieoswojone zwierzę
Wiktionary
(1.1) Opaliło nas słońce, staliśmy się dzikusami, pijemy wielkimi haustami nieskażoną pierwotność lasu.
(1.3) Aga poszła zapytać dzikusa pod oknem, dlaczego nie tańczy.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑikus, AS: ʒ́ikus
Wiktionary
rzecz. dzik mzw., dziczyzna ż., dziki mos., dzicz ż., dzikość ż.
:: zdrobn. dzikusek m.
:: fż. dzikuska ż.
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki
przysł. dziko
Wiktionary
(1.1) barbarzyńca, dziecko natury, dziki, jaskiniowiec, troglodyta
(1.2) dewastator, nieokrzesaniec, prymityw
(1.3) odludek, samotnik; pot. borsuk, dzik
Wiktionary
→ dzikus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od: dzikus
(1.2) mały dzikus
forma rzeczownika.
(2.1) D. lm. od: dzikuska
Wiktionary
przym. dziki
rzecz. dziki mos., dzikus mos., dzikuska ż.
czas. dziczeć
Wiktionary
→ dzikus
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta niecywilizowana
(1.2) kobieta nieobyta towarzysko
(1.3) reprezentantka obcej cywilizacji
(1.4) prostaczka
(1.5) kobieta nieśmiała
Wiktionary
Dzikuska. Historia miłości – debiutancka powieść Ireny Zarzyckiej z 1927 roku. Początkowo ukazywała się w odcinkach na łamach "Rzeczpospolitej" (od 10 sierpnia), a następnie została wydana przez wydawnictwo "Rój". Jedna z najpopularniejszych polskich powieści romansowych okresu międzywojennego.
Wikipedia
(1.2) Pan sprzedał swoją duszę za nic; rzucił ją pan do stóp nędznej dzikuski, która zrobiła już z pana pomiotło, i wkrótce zabije pana tak czy inaczej, przez swą miłość albo nienawiść.
Wiktionary
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk., dzikować ndk.
przym. dziczy, dziki, półdziki
przysł. dziko, półdziko
rzecz. dziki mos., zdziczenie n.
rzecz. dzikość ż., dzik m., dziczyzna ż., dzicz ż., dzikarz m., dziczenie n., dzikowanie n., dzikusek m.
:: fm. dzikus m.
Wiktionary
1. zwierzę z rodziny świń, cenione przez myśliwych;
2. pęd wyrosły z nieuszlachetnionej części drzewa;
3. młoda roślina służąca za podkładkę przy szczepieniu lub oczkowaniu;
4. potocznie: człowiek nietowarzyski, odludek
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
potocznie: naturalny, nieregularny kamień elewacyjny w surowej, nieobrobionej formie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) stpol. włosienica
Wiktionary
(1.1) stpol. cylicyjum
Wiktionary
w żeglarstwie:
1. miejsce, w którym zbiegają się obie burty przedniej części statku, jachtu, łodzi itp.;
2. przednia część kadłuba i pokładu statku, jachtu, łodzi itp. od fokmasztu do dziobnicy
SJP.pl
1. ssak z rzędu stekowców o charakterystycznym pysku zakończonym dziobem podobnym do kaczego, występujący nad rzekami Australii i Tasmanii; dawniej: dzióbak;
2. drewniana lub metalowa belka umocowana do dziobnicy żaglowca, służąca do rozpinania lin i żagli; bukszpryt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) zool. nazwa systematyczna|Ornithorhynchus|ref=tak., stekowiec z rodziny dziobakowatych;
(1.2) kolej. środ. elektryczny zespół trakcyjny Pendolino;
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) żegl. bukszpryt
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Niektórzy uważają, że dziobak to bardzo dziwne stworzenie.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɔbak, AS: ʒ́obak
Wiktionary
rzecz. dziób m., dziobek m., dzióbek mos./mrz., dziobakowate nmos., dziobanie n.
czas. dziobać ndk.
przym. dziobowy, dziobakowy, dziobakowaty
Wiktionary
o cechach dziobakowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
Dziobakowate (Ornithorhynchidae) – rodzina ssaków z rzędu stekowców (Monotremata).
Wikipedia
o cechach dziobakowatych (rodzina ssaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziobać.
Wiktionary
rzecz. dzióbek mos./mrz., dziób m., dziobek m., dziobak m., dziobnica ż., dziobówka ż., dziobnięcie n.
czas. dziobać ndk., dziobnąć dk.
przym. dziobowy, dziobaty
Wiktionary
1. mający twarz zeszpeconą bliznami po ospie; dzióbaty;
2. dawniej o ptaku z długim dziobem
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) przest. (o ptaku) mający długi dziób, o długim dziobie
przymiotnik jakościowy
(2.1) zeszpecony bliznami po chorobie skórnej, np. ospie lub trądziku
Wiktionary
(1.1) Siekierki dziobate z asymetrycznym wylotem tulejki w literaturze są zwane „siekierkami wschodniokarpackimi”.
Wiktionary
rzecz. dziobek m., dziób m., dzióbek m., dziobanie n., wydziobanie n., podziobanie n., dziobak m., dzióbanie n., podzióbanie n., dzióbdzianie n., podzióbdzianie n., dziobnica ż., dziobowal m., dziobówka ż., dzióbica ż., Dzióbin m., dzióbdziuś m.
czas. dziobać ndk., wydziobać dk., podziobać dk., dzióbać ndk., podzióbać dk., dzióbdziać ndk., podzióbdziać dk.
przym. dziobowy, dzióbaty, dziobnicowy
Wiktionary
(1.1) dzióbaty
(2.1) ospowaty
Wiktionary
dzióbać;
1. o ptakach: uderzać dziobem;
2. o ptakach: jeść coś, chwytając dziobem;
3. kłuć, uderzać czymś ostrym; ukłuć;
4. potocznie: jeść niewiele; pogryzać;
5. wulgarnie: współżyć z kimś seksualnie, być aktywnym seksualnie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. dziobnąć)
(1.1) uderzać dziobem
(1.2) jeść dziobem
(1.3) pot. uderzać czymś ostrym
(1.4) pot. jeść po trochu
(1.5) przen. uczyć się na pamięć
(1.6) przen. schlebiać komuś
czasownik zwrotny niedokonany dziobać się (dk. dziobnąć się)
(2.1) dziobać (1.1) jeden drugiego
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɔbat͡ɕ, AS: ʒ́obać
Wiktionary
rzecz. dziób, dziobek, dzióbek, dziobak, dziobanie, dziobiec, dziobnica, dziobnięcie, dziobówka
czas. dzióbać (się), dziobnąć (się), dzióbnąć (się)
przym. dziobaty, dziobkowaty, dzióbkowaty, dziobowaty, dziobowy
Wiktionary
(1.1) dzióbać
(1.2) dzióbać
(1.3) dzióbać, nakłuwać, kłuć
(1.4) dzióbać
(1.5) dzióbać, wkuwać
(2.1) dzióbać się
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. dzióbek.
Wiktionary
(1.1) Gołębie, jako śmielsze, wnet zaczęły kuć dziobkami w polepę, kuropatwy zaś zbliżały się ostrożniej, spoglądając to na padające ziarno, to na księdza, to na liszkę, z którą opatrzyły się zresztą od dawna, bo schwytane jeszcze latem pisklętami i hodowane w domu od maleńkości, widywały ją codziennie.
Wiktionary
czas. wydziobywać, dziobać ndk., dziobnąć dk.
przym. dziobaty, dziobowy
rzecz. dziobacz m., dziobak m., dziobiec m., dziób mrz., dzióbek mos./mrz.
Wiktionary
wydłużone, ostre zakończenie narzędzia; dziób
SJP.pl
dziobik brzozowiec - gatunek pluskwiaka z rodziny zwińcowatych
SJP.pl
podobny w kształcie do dzioba, dziobka
SJP.pl
element konstrukcyjny statku; stewa przednia
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mar. ukośna belka w kadłubie jachtu na dziobie, będąca przedłużeniem stępki
Wiktionary
rzecz. dziobanie n., dziób mrz., dzióbek mos./mrz.
przym. dziobaty, dziobowy
Wiktionary
trójkątny żagiel mocowany między przednim masztem a bukszprytem; kliwer
SJP.pl
1. wale dziobogłowe - rodzina waleni; zyfiowate;
2. gleboryjec dziobogłowy - gatunek jadowitego węża;
3. tasmanowal dziobogłowy - gatunek ssaka z rodziny zyfiowatych
SJP.pl
pelikan dzioborogi - gatunek ptaka z rodziny pelikanów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Bucerotidae|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu dzioborożcowych;
Wiktionary
Dzioborożce (Bucerotidae) – rodzina ptaków z rzędu dzioborożcowych (Bucerotiformes). Należy do niej ponad 50 gatunków ptaków, z których wszystkie mają stosunkowo długie, zakrzywione dzioby, często z dodatkową rogową naroślą na górnej części dzioba. Całość dzioba jest często bardzo kolorowa.
Wikipedia
(1.1) Wokalizy dzioborożców są bardzo urozmaicone.
Wiktionary
rzecz. dzioborożec mzw., dzioborożcowe nmos.
Wiktionary
o cechach dzioborożcowych (rząd ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Bucerotiformes|Fürbringer|ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
Wiktionary
Dzioborożcowe (Bucerotiformes) – rząd ptaków z podgromady Neornithes. Obejmuje rodziny dzioborożców (Bucerotidae), sierpodudków (Phoeniculidae) i dudków (Upupidae). Bucerotiformes zostały wydzielone z rzędu kraskowych (Coraciiformes), by utrzymać monofiletyzm Coraciiformes bez konieczności włączania do nich dzięciołowych (Piciformes) i trogonów (Trogoniformes).
Wikipedia
(1.1) Do rzędu dzioborożcowych należą: dzioborożce, dudki oraz sierpodudki.
Wiktionary
rzecz. dzioborożce lm nm., dzioborożec mzw.
Wiktionary
o cechach dzioborożcowych (rząd ptaków)
SJP.pl
ptak z rodziny dzioborożców, charakteryzujący się potężnym lekko zakrzywionym dziobem, na którym wyrasta rogowy kask; występuje w Afryce, pd.-wsch. Azji i Oceanii
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak posiadający duży dziób z rogowymi naroślami;
Wiktionary
(1.1) Na jednej z gałęzi ciężko wylądował dzioborożec i zaczął obserwować grupkę drwali.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɔbɔˈrɔʒɛt͡s, AS: ʒ́oborožec
Wiktionary
rzecz. dzioborożce nmos., dzioborożcowe nmos.
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny dzioborożców
SJP.pl
rodzaj ssaków morskich z rodziny zyfiowatych
SJP.pl
Dziobowal ("Mesoplodon") – rodzaj ssaków morskich z rodziny Hyperoodontinae w obrębie rodziny zyfiowatych (Ziphiidae).
Wikipedia
o kształcie podobnym do dzioba
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. związany z dziobem, dotyczący dziobu (dzioba) (u istot)
(1.2) techn. związany z dziobem, dotyczący dziobu (w środkach transportu)
Wiktionary
rzecz. dziób m., dziobek m., dzióbek m., dzióbasek m., dziobak m., dziobanie n., dziobnięcie n., zadziobanie n., wydziobywanie n., wydziobanie n., dziobówka ż., dziobnica ż.
czas. dziobać ndk., dziobnąć dk., zadziobać dk., wydziobywać ndk., wydziobać dk.
przym. dziobaty
Wiktionary
w żeglarstwie:
1. miejsce, w którym zbiegają się obie burty przedniej części statku, jachtu, łodzi itp.;
2. przednia część kadłuba i pokładu statku, jachtu, łodzi itp. od fokmasztu do dziobnicy
SJP.pl
1. ptak (2 gatunki) z rzędu siewkowych, z terenów podmokłych Afryki, południowej i południowo-wschodniej Azji i Australii (dziobówka bengalska) oraz Ameryki Południowej (dziobówka amerykańska); w opiece nad potomstwem samice zajmują się tylko znoszeniem jaj, a resztę obowiązków przejmują samce; złotosłonka;
2. nadbudówka na dziobie statku
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zdrobnienie od: dzień
SJP.pl
środowiskowo: dzienna zmiana w systemie pracy zmianowej
SJP.pl
dziopka;
1. gwarowo: dziewczyna, panna, dziewka;
2. dawniej: chustka na głowę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kraków. dziewczyna
(1.2) slang. ładna, atrakcyjna dziewczyna
Wiktionary
(1.2) Wiesiek się nie pochwalił? – Czym się miał chwalić, głupią dziopą?
Wiktionary
(1.1) sztuka
(1.2) cizia, foczka, kociak, laska, lalunia, artycha
Wiktionary
dziopa;
1. gwarowo: dziewczyna, panna, dziewka;
2. dawniej: chustka na głowę
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) reg-pl|Częstochowa. kradzież owoców z cudzego sadu
Wiktionary
(1.1) Mam już 23 lata, ale ostatnio zatęskniło mi się do dziorgi i z koleżanką (na dodatek w butach na obcasach) przechodziłyśmy przez wielki płot, żeby dostać się do pięknych czereśni.
Wiktionary
(1.1) reg. pachta, szaber, harenda, harynda
Wiktionary
w gwarze śląskiej: dziewczyna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Kraków, Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. dziewczyna
Wiktionary
(1.1) Ta dziołcha je gryfno.
Wiktionary
rzecz. dziołszka ż.
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk frela
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziewczynka
Wiktionary
rzecz. dziołcha ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dziryt
Wiktionary
(1.1) To nie dziryt, lecz tylko mały dzirycik.
Wiktionary
rzecz. dziryt m.
Wiktionary
rodzaj krótkiej włóczni z małym grotem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rodzaj broni drzewcowej, odmiana włóczni znana od czasów prehistorycznych;
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.1) Dziryt przeznaczony był do walki wręcz.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑirɨt, AS: ʒ́iryt
Wiktionary
rzecz. dzirycik mrz.
Wiktionary
skrót od: dzisiejszy
SJP.pl
przysłówek czasu
(1.1) daw. lub gwara. dzisiaj, dziś
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) cały dzień, który jest w tej chwili, dziś
(1.2) w obecnym czasie, w bieżącym okresie
Wiktionary
Zobacz też: Dzisiaj – singel Tribbsa i Kubańczyka.
Dzisiaj – polski telewizyjny program informacyjny, główny program informacyjny Telewizji Republika, nadawany codziennie o godz. 19:00.
Wikipedia
(1.1) Wczoraj był czwartek, dzisiaj jest piątek, a jutro będzie sobota.
(1.2) Dzisiaj wiele kobiet narzeka na swoich mężów.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑiɕäj, AS: ʒ́iśäi ̯
Wiktionary
przym. dzisiejszy
przysł. dziś
Wiktionary
(1.1) dziś; gw. Śląsk Cieszyński dzisio, dziśka, gw. Górny Śląsk dzisioj, dzisiok; gw. Mazowsze dzisiej
(1.2) obecnie, współcześnie
Wiktionary
przysłówek
(1.1) gw-pl|Mazowsze. dzisiaj, dziś
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dzisiejsze; cecha tych, którzy są dzisiejsi
Wiktionary
przym. dzisiejszy
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) taki, który wydarzył się dziś
(1.2) ogólnie: aktualny, mający miejsce w obecnych czasach
Wiktionary
(1.1) Wczoraj wyścig nie udał mi się; liczę, że dzisiejsze zawody będą bardziej udane.
(1.2) Szacuje się, że pierwsze siedliska Aborygenów na terenie dzisiejszego Sydney zostały założone około 40 tysięcy lat temu.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈɕɛ̇jʃɨ, AS: ʒ́iśėi ̯šy
Wiktionary
przysł. dzisiaj, dziś
rzecz. dzisiejszość ż.
Wiktionary
(1.2) teraźniejszy, obecny, współczesny, aktualny
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. dzisiaj
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński dziśka
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzisiaj
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzisiaj
Wiktionary
1. miasto na Białorusi;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Litwie i Białorusi, lewy dopływ Dźwiny, wypływa z jeziora Dzisna na Litwie;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. hydron. rzeka na Litwie oraz na Białorusi w rejonach werenowskim i lidzkim, prawy dopływ Niemna;
Wiktionary
Dzitwa (lit. "Ditva", biał. "Дзітва") – rzeka na Litwie oraz w werenowskim i lidzkim rejonach Białorusi, prawy dopływ Niemna. Długość 93 km, w granicach Białorusi ~90 km. Zlewnia 1220 km². Przepływ wody u ujścia 8,2 m³/s. średnie nachylenie koryta 0,4‰.
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Dziuba – polskie, białoruskie, ukraińskie i rosyjskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 8972 osoby, według nowszych, internetowych danych nosi je 8129 osób. Nazwisko pochodzi od słów "dziób" lub "dziobać" i jest najbardziej rozpowszechnione w południowo-środkowej i południowo-wschodniej Polsce.
Wikipedia
narzędzie ciesielskie, rodzaj dłuta
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
dzióbas;
1. pieszczotliwie: osoba, którą się bardzo lubi;
2. potocznie: pocałunek; całus, buziak, buzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. rodzaj afektonimu stosowanego wobec mężczyzny, np. męża
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(2.1) pot. pocałowanie kogoś
Wiktionary
(1.1) Mojemu dziubasowi dogadzam w najróżniejszy sposób.
(2.1) Dostaniesz dziubasa, tylko przestań już mantyczyć.
Wiktionary
rzecz. dziubdziuś mos., dziuba ż., dziubak mrz.
Wiktionary
(1.1) rzad. dzióbas
(2.1) buzi, buziak, całus, cmoknięcie, pocałunek; war. rzad. dzióbas
Wiktionary
dziubałeczek mały - gatunek wszystkożernego owada z rodziny dziubałkowatych
SJP.pl
dziubałek gajowy, dziubałek nadrzewny - gatunki pluskwiaków z rodziny dziubałkowatych
SJP.pl
rodzina pluskwiaków różnoskrzydłych, przeważnie drapieżnych
SJP.pl
Dziubałkowate (Anthocoridae) – rodzina niewielkich owadów z podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych. Liczy około 500–600 gatunków (w zależności od ujęcia) zgrupowanych w 80–100 rodzajach, z czego w Polsce występuje ok. 40 gatunków (zobacz dziubałkowate Polski). Rodzajem typowym rodziny jest "Anthocoris".
Wikipedia
o cechach dziubałkowatych (rodzina owadów)
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
potocznie:
1. jeść niewiele; pogryzać, dziobać, dzióbać;
2. zajmować się czymś powoli, z przesadną dokładnością; dłubać;
3. mówić pieszczotliwie do dziecka;
4. odbywać stosunek płciowy; ciupciać
SJP.pl
żartobliwie: kobieta nieśmiała, niesamodzielna
SJP.pl
pieszczotliwie: dziecko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. rodzaj afektonimu stosowanego wobec mężczyzny, np. męża
Wiktionary
(1.1) Oczyma wyobraźni widzisz ukochanego w swoim ulubionym fotelu i siebie w oparach kuchennych, odrywającą się od patelni tylko po to, by zmienić kanał w telewizorze, bo twój Dziubdziuś nie może znaleźć pilota.
(1.1) Helena: Dziubdziuś nic mi o tym nie mówił… // Człowiek w meloniku: Kto? Aha, rozumiem. Dziubdziuś, pani mąż.
Wiktionary
rzecz. dziubas m., dziubasek m.
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Dziubiński (forma żeńska: Dziubińska, forma liczby mnogiej: Dziubińscy) – polskie nazwisko. Z początkiem lat 90. XX wieku Polskę zamieszkiwało 2700 osób o tym nazwisku. Rodziny szlacheckie o tym nazwisku pieczętowały się herbami Leliwa i Dołęga.
Wikipedia
czasownik dokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziubnąć
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. skosztować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) daw. człowiek ospowaty
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑubrɨɕ, AS: ʒ́ubryś
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. masyw górski w Niżnych Tatrach;
Wiktionary
Dziumbier (niekiedy "Dziumbir" lub Dżumbir, słow. "Ďumbier", węg. "Gyömbér", niem. "Djumbier"; 2043 m) – najwyższy szczyt Tatr Niżnych na Słowacji.
Wikipedia
(1.1) Na szczycie Dziumbiera znajduje się drewniany krzyż.
Wiktionary
lekceważąco: kobieta zbyt drobiazgowa, ospała, powolna; także o mężczyźnie, z silniejszym zabarwieniem ekspresywnym
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. młoda, niezbyt inteligentna kobieta
Wiktionary
(1.1) Ta dziumdzia znowu źle wyliczyła rachunek!
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑũmʲd͡ʑa, AS: ʒ́ũmʹʒ́a
Wiktionary
potocznie: młoda, atrakcyjna kobieta; dziuńka, dżaga, lacha, laska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Lwów. dziewczyna
(1.2) pot. lekcew. dziewczyna
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(1.2) Przyszliśmy tu z Mirkiem, ale on poznał jakąś dziunię i wyszli razem.
Wiktionary
(1.2) dzidzia, cizia
Wiktionary
potocznie: młoda, atrakcyjna kobieta; dziunia, dżaga, lacha, laska
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziunąć.
Wiktionary
czas. dziunąć
Wiktionary
czasownik dokonany
(1.1) daw. uderzyć
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑũnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: ʒ́ũnõńć
Wiktionary
rzecz. dziunięcie n.
Wiktionary
1. otwór wydrążony w żywym drzewie stanowiący schronienie dla zwierząt;
2. mieszkanie niewielkich rozmiarów;
3. potocznie: miejsce z nielegalnym lub skradzionym towarem
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dendr. otwór, pusta komora wewnątrz pnia lub gałęzi drzewa;
(1.2) ekol. gniazdo ptaków, ssaków lub owadów znajdujące się w dziupli (1.1)
(1.3) pot. przen. niewielkie, ciasne pomieszczenie
(1.4) pot. miejsce, w którym dokonuje się demontażu skradzionych pojazdów w celu sprzedania ich w częściach;
Wiktionary
Dziupla – pusta komora wewnątrz pnia lub gałęzi drzewa, powstała w wyniku:
Dziuple przybierają różny kształt: podłużnej szczeliny, komory z okrągłym lub owalnym otworem wejściowym, nieregularnego otworu.
W leśnictwie dziupla jest wadą drewna. Drzewo z dziuplą jest słabsze zarówno pod względem zdrowotnym, jak i mechanicznym.
Wikipedia
(1.1) U góry w dębie spróchniałym widać było dziuplę ogromną […]
(1.3) Ten jego niby gabinet to taka dziupla na końcu korytarza.
(1.4) Nie ma szans na odzyskanie tego samochodu; pewnie już dawno trafił do dziupli.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑupla, AS: ʒ́upla
Wiktionary
rzecz. dziupel mrz., dziuplak mzw., półdziuplak mzw., dziuplówka ż., Dziuplina ż., Dziupla ż.
:: zdrobn. dziupelka ż.
przym. dziuplasty, dziuplowy
Wiktionary
(1.3) klitka, ciupa
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. gatunek ptaka, który gniazduje w dziuplach lub w inny miejscach, które je przypominają, np. szczelinach skalnych, norach;
Wiktionary
rzecz. dziupla ż., półdziuplak m., dziuplówka ż., Dziuplina ż., Dziupla ż.
przym. dziuplowy
Wiktionary
ul w kłodzie spróchniałego drzewa
SJP.pl
mający dziuplę
SJP.pl
1. otwór w czymś, najczęściej nieregularny,
2. brak, luka,
3. zagłębienie w ziemi, nora,
4. pot.: mała, zapomniana miejscowość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) otwór powstały wskutek uszkodzenia
(1.2) pot. ubytek w zębie
(1.3) przen. pot. miejscowość biedna, położona z dala od cywilizacji
(1.4) przen. gwara radiowa niepożądana cisza na antenie
(1.5) fiz. zob. dziura elektronowa.
(1.6) przen. grub. pochwa, wagina
(1.7) środ. jaskinia
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Zaszyj tę dziurę w spodniach!
(1.2) Idę dzisiaj do dentysty zaplombować dziurę.
(1.3) Co za dziura, nigdzie nie ma otwartego sklepu!
(1.5) Dziury to modelowe nośniki dodatniego ładunku elektrycznego.
(1.7) Jacek z Andrzejem wzięli rano ekwipunek i poszli do dziury.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑura, AS: ʒ́ura
Wiktionary
rzecz. dziurkacz m., dziurawiec m., dziurawka ż., dziurkarka ż., dziurawienie n., dziurkowanie n., podziurawienie n., przedziurawienie n.
:: zdrobn. dziurka ż., dziureczka ż.
:: zgrub. dziursko n.
czas. dziurawieć ndk., dziurawić ndk., przedziurawić dk., dziurkować ndk., podziurawić dk.
przym. dziurawy, dziurowy
przysł. dziurawo
Wiktionary
(1.2) ubytek
(1.3) posp. pipidówka, pipidówa, zadupie
Wiktionary
rodzina roślin zielnych o liściach w prześwitujące kropki, rosnących pospolicie w klimacie umiarkowanym i zwrotnikowym; okrętnicowate
SJP.pl
Dz
Wikipedia
o cechach dziurawcowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
1. krzew lub bylina z rodziny dziurawcowatych o właściwościach leczniczych;
2. wyciąg lub napar z tej rośliny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Hypericum|L.|ref=tak., liczący około 370 gatunków rodzaj roślin z rodziny dziurawcowatych;
(1.2) bot. roślina z rodzaju dziurawiec (1.1)
Wiktionary
Dz
Wikipedia
IPA: d͡ʑuˈravʲjɛt͡s, AS: ʒ́uravʹi ̯ec
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziurawcowate nmos., dziura ż., dziurka ż., dziurkacz m., dziurawka ż., dziurawienie n., podziurawienie n.
czas. dziurawić ndk., podziurawić dk.
przym. dziurawy, dziurawcowy
Wiktionary
(1.2) daw. lud. dzwonek, kościółek, kotwica, krewiec, krzyżowe ziele, przestrzelon, zajęcza krewka, ziele świętojańskie
Wiktionary
robić dziury
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany
(1.1) robić dziury w czymś
Wiktionary
(1.1) Dlaczego dziurawisz obrus?
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziura ż., dziurawienie n., dziurawiec mrz., dziurkacz mrz., dziurka ż.
czas. podziurawić dk., przedziurawić dk.
przym. dziurawy
Wiktionary
rodzaj cegły ceramicznej z otworami przelotowymi
SJP.pl
→ dziurawy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest dziurawe
Wiktionary
przym. dziurawy
przysł. dziurawo
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) mający dziurę lub dziury
(1.2) przen. mający luki, braki
Wiktionary
(1.1) Z dziurawego garnka wycieka woda.
Wiktionary
IPA: d͡ʑuˈravɨ, AS: ʒ́uravy
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziura ż., dziurawiec m., dziurawka ż., dziurawienie n., podziurawienie n., dziurkowanie n., dziurkacz m., dziurka ż., dziureczka ż., dziurawość ż.
czas. dziurawić, podziurawić, dziurkować
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. sknera
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. malkontent
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dziurdziów – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Lesko. Ma status sołectwa.
Wikipedia
zdrobnienie od: dziurka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pot. zdrobn. od: dziura
Wiktionary
IPA: d͡ʑuˈrɛt͡ʃka, AS: ʒ́urečka
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziura ż.
przym. dziurawy
Wiktionary
mała dziura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od dziura
(1.2) otwór w zamku lub kłódce do którego wkładany jest klucz
Wiktionary
(1.1) On ma zęby jak perełki – w każdym dziurka.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑurka, AS: ʒ́urka
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziurawiec m., dziura ż., dziurkacz m., dziurkarka ż., dziurkownica ż., dziurkowanie n., podziurkowanie n., dziurawienie n., podziurawienie n.
czas. dziurkować ndk., podziurkować dk., dziurawić ndk., podziurawić dk.
przym. dziurkowany, dziurawy
przysł. dziurawo
Wiktionary
przyrząd służący do robienia otworów w kartkach papieru tak, aby można było umieścić kartki w segregatorze
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zob. dziurkacz biurowy.
(1.2) zob. dziurkacz konduktorski.
Wiktionary
Dz
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑurkat͡ʃ, AS: ʒ́urkač
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziura ż., dziurka ż., dziurkarka ż., dziurkowanie n., podziurkowanie n., dziurawienie n., podziurawienie n., przedziurawienie n., dziurawiec m., Dziurczak m., Dziurkowiec m., Dziurów m., dziurawka ż.
czas. dziurkować ndk., podziurkować dk., dziurawić ndk., przedziurawić dk., podziurawić dk.
przym. dziurawy, dziurkowany, dziurawcowy, dziurawkowy
przysł. dziurawo
Wiktionary
1. maszyna do robienia i obszywania dziurek do guzików;
2. urządzenie do przygotowywania taśmy dziurkowanej, na której kombinacje kodowe są przedstawione w postaci układu dziurek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) techn. maszyna, która wycina dziury
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziurkacz mrz., dziurka ż., dziura ż.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziurkować.
Wiktionary
Dziurkowanie – opatrzenie znaczków i całostek (na znaku opłaty) dziurkami – jedną lub wieloma – układającymi się w inicjały, napisy, znaki lub symbole.
Dziurkowanie ma charakter jednoznaczny z:
Wikipedia
rzecz. dziursko n., niedziurkowanie n., dziura ż., dziurka ż., dziurkacz mrz.
czas. dziurkować ndk.
przym. dziurawy
Wiktionary
mający dużo drobnych otworów, pełen dziurek; porowaty
SJP.pl
mający dużo drobnych otworów, pełen dziurek; porowaty
SJP.pl
czasownik
(1.1) robić w czymś dziurki, niewielkie otwory
Wiktionary
rzecz. dziursko n., dziurkowanie n., dziurka ż., dziurkacz mrz., dziura ż.
przym. dziurawy
Wiktionary
(1.1) perforować
Wiktionary
urządzenie do dziurkowania
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. reg. ktoś nieobyty towarzysko
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
młotek do robienia dziur w metalu; dziurkownik
SJP.pl
zgrubienie od: dziura
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) zgrub. od dziura
Wiktionary
(1.1) W czwórce ma pan dziursko jak pół Warszawy!
(1.1) W asfalcie mamy same dziurska niełatane od pięciu lat.
Wiktionary
rzecz. dziura ż., dziurawiec mrz., dziurawka ż., dziureczka ż., dziurka ż., dziurkacz mrz., dziurkarka ż., dziurkownica ż., dziurkowanie n., podziurkowanie n., dziurawienie n., podziurawienie n.
czas. dziurkować ndk., podziurkować dk., dziurawić ndk., podziurawić dk., dziurawieć ndk.
przym. dziurkowany, dziurawy
przysł. dziurawo
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gwara więzienna oko
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑurʃlak, AS: ʒ́uršlak
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
potocznie: młoda, atrakcyjna kobieta; dziunia, dżaga, lacha, laska
SJP.pl
1. rzecz dziwna, zdumiewająca; niezwykła historia;
2. zdziwienie, podziw
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) rzecz dziwna, niezwykła lub nadprzyrodzone zjawisko
(1.2) pot. zdziwienie
forma rzeczownika|rodzaj=żeński.
(2.1) D. lm. od: dziwa
forma czasownika.
(3.1) 2. os. lp. rozk. od: dziwić
Wiktionary
(1.2) Trudno uwierzyć, że jest to praca niebezpieczna, a jednak gdy dziś spoglądam wstecz, dziw mnie bierze, że ktoś spośród nas uszedł z życiem i może dać świadectwo prawdzie.
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziwo n., dziwak m., dziwaczka ż., dziwaczność ż., dziwność ż., dziwienie n., zdziwienie n., dziwaczenie n., zdziwaczenie n., dziwowanie n., zdziwko n., dziwactwo n.
czas. dziwić ndk., zdziwić dk., dziwaczeć ndk., dziwaczeć dk., dziwować ndk.
przym. dziwny, dziwaczny, przedziwny
przysł. dziwnie, dziwacznie, przedziwnie
Wiktionary
(1.1) cudo; gw. Śląsk Cieszyński sumeryja
Wiktionary
1. zgrubienie od: dziwka;
2. dziewczyna, kobieta niezgrabna, duża, prostacka
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) posp. kobieta dopuszczająca się nierządu, prostytutka
(1.2) posp. kobieta rozwiązła
(1.3) posp. kobieta atrakcyjna seksualnie, wręcz o wyzywającym wyglądzie
(1.4) posp. dziewczyna niezgrabna, nieobyta towarzysko
(1.5) środ. przestępców pomocnica kieszonkowca, która odwraca uwagę podczas kradzieży
(1.6) środ. karc. dama (karta)
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑiva, AS: ʒ́iva
Wiktionary
rzecz. dziwo n., dziwka ż.
przysł. dziwo
Wiktionary
1. coś dziwacznego, śmiesznego, nietypowego;
2. czyjeś dziwne przyzwyczajenie lub maniera zachowania; ekscentryczność
SJP.pl
1. coś dziwacznego, śmiesznego, nietypowego;
2. czyjeś dziwne przyzwyczajenie lub maniera zachowania; ekscentryczność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) rzecz dziwaczna, coś dziwacznego
(1.2) czyjeś dziwaczne przyzwyczajenie
Wiktionary
(1.1) To pływające dziwactwo o nieokreślonych kształtach to nowy, nieznany dotąd gatunek meduzy.
(1.2) Mam po dziurki w nosie twoich dziwactw.
Wiktionary
rzecz. zdziwienie n., dziwność ż., dziw m., dziwak m., dziwaczka ż., dziwaczenie n., zdziwaczenie n., dziwaczność ż.
czas. dziwaczeć, dziwaczyć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwny, zdziwaczały, dziwaczny
przysł. dziwnie, zdziwaczale
Wiktionary
ozdobna roślina z rodziny dziwaczkowatych, pochodząca z Ameryki Środkowej, hodowana dla dekoracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) zdrobn. od dziwak
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(2.1) bot. nazwa systematyczna|Mirabilis|L.|ref=tak., rodzaj roślin zielnych z rodziny nocnicowatych;
(2.2) bot. roślina z rodzaju dziwaczek (2.1)
forma rzeczownika.
(3.1) D. lp. od dziwaczka
Wiktionary
Dz
Wikipedia
(2.2) Zapach kwiatów dziwaczka mieścił w sobie samotność wielu dawnych ogrodów z mojego życia.
Wiktionary
rzecz. dziwak m., dziwaczka ż., dziwaczność ż., zdziwaczałość ż., dziw m., dziwadło n., dziwność ż., przedziwność ż., dziwienie n., zdziwienie n., podziw m., podziwianie n., wydziwianie n., wydziwienie n., udziwnienie n., udziwnienie n., dziwonia ż., zadziwienie n., zadziwienie n., dziwaczenie n., zdziwaczenie n., zdziwko n., dziwidło n., dziwoląg m.
czas. dziwić ndk., zdziwić dk., zadziwiać ndk., zadziwić dk., podziwiać ndk., wydziwiać ndk., wydziwić dk., udziwniać ndk., udziwnić dk., zadziwiać ndk., zadziwić dk., dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwny, przedziwny, dziwaczny, zdziwaczały
przysł. dziwnie, przedziwnie, dziwacznie
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zdziwaczeć)
(1.1) stawać się dziwakiem, człowiekiem o nietypowych, dziwnych przyzwyczajeniach
Wiktionary
(1.1) Kiedy sam zamieszkasz na tym odludziu, na pewno będziesz dziwaczeć.
Wiktionary
czas. dziwić, dziwować się, dk. zdziwaczeć
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziw m., dziwactwo n., dziwaczka ż., dziwaczność ż., dziwadło n., dziwak m., dziwność ż., dziwo n., dziwoląg m., dziwota ż., dziwowisko n., zdziwaczenie n.
przym. dziwaczny, dziwny, przedziwny
przysł. dziwacznie, dziwnie
Wiktionary
ozdobna roślina z rodziny dziwaczkowatych, pochodząca z Ameryki Środkowej, hodowana dla dekoracji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta o dziwnych upodobaniach i przyzwyczajeniach
Wiktionary
rzecz. dziwaczność ż., dziwność ż., dziwaczenie n., zdziwaczenie n., dziwactwo n.
:: fm. dziwak mos.
czas. dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwaczny, dziwny, przedziwny
przysł. dziwacznie
Wiktionary
(1.1) cudaczka, ekscentryczka, fiksatka
Wiktionary
rodzina roślin z rzędu goździkowców; nocnicowate
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) w sposób dziwaczny
Wiktionary
(1.1) Nowa budowla prezentowała się nieco dziwacznie, przypominała plaster miodu.
(1.1) Celina wyglądała dziwacznie w tym stroju kąpielowym.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈvat͡ʃʲɲɛ, AS: ʒ́ivačʹńe
Wiktionary
rzecz. dziw mrz., dziwaczek mos./mrz., dziwaczka ż., dziwaczność ż.,dziwak mos., dziwność ż.
czas. dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwaczny, dziwny
przysł. dziwnie, przedziwnie
Wiktionary
(1.1) kuriozalnie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówka: dziwacznie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dziwaczny
SJP.pl
1. ogół cech czegoś, co zwraca na siebie uwagę swoją nietypowością; cudaczność, cudackość, pokraczność, osobliwość;
2. coś, co zwraca na siebie uwagę swoją nietypowością
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co dziwaczne, osobliwe
Wiktionary
przym. dziwaczny
przysł. dziwacznie
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziwak m., dziwaczka ż., dziwactwo n., dziw mrz., zdziwaczenie n.
czas. dziwaczeć
Wiktionary
(1.1) osobliwość
Wiktionary
właściwy dziwakowi; śmieszny, cudaczny
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) cechujący się osobliwością, śmiesznością, nietypowością
Wiktionary
(1.1) Zobacz jaki ona ma dziwaczny kapelusz!
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈvat͡ʃnɨ, AS: ʒ́ivačny
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziwak m., dziwaczka ż., dziwactwo n., dziwaczenie n., zdziwaczenie n., dziwaczność ż., dziwność ż., dziw mrz.
czas. dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwny
przysł. dziwacznie, dziwnie
Wiktionary
(1.1) cudaczny, ekscentryczny, nietuzinkowy, niezwykły, osobliwy, dziwny, niecodzienny
Wiktionary
1. zalążek materii kwarkowej (fizyka);
2. pierwsze stadium larwalne motylicy wątrobowej (biologia)
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
dziwoląg; potocznie:
1. człowiek wyglądający lub postępujący nietypowo, śmiesznie, dziwacznie; dziwak, ekscentryk;
2. coś dziwnego, nadmiernie wyrafinowanego, niezwykłego
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) nietypowa istota
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz.
Wiktionary
osoba, która nie zachowuje się normalnie, zgodnie z przyjętymi normami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) osoba, która nie zachowuje się normalnie, zgodnie z przyjętymi normami
Wiktionary
(1.1) Cóż za dziwak, w środku miasta trzyma na działce osła.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑivak, AS: ʒ́ivak
Wiktionary
rzecz. dziwaczność ż., dziwność ż.
:: zdrobn. dziwaczek m.
:: fż. dziwaczka ż.
przym. dziwaczny, dziwny
przysł. dziwacznie
czas. dziwaczeć ndk.
Wiktionary
(1.1) cudak, dziwoląg, ekscentryk, fiksat, oryginał
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. patrzeć
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) zdrobn. od: dziwka
Wiktionary
rzecz. dziwka ż.
Wiktionary
falisty deseń na lufach strzelb ze stali damasceńskiej
SJP.pl
Ni
Wikipedia
dawniej: kując stal, wytłaczać charakterystyczny falisty deseń na jej powierzchni
SJP.pl
roślina z rodziny obrazkowatych; amorfofalus
SJP.pl
Dziwidło, amorfofalus ("Amorphophallus" Blume ex Decne.) – rodzaj roślin należący do rodziny obrazkowatych, liczący ok. 230 gatunków, pochodzące z tropikalnej i subtropikalnej strefy paleotropiku (Afryka, Azja, Australazja i wyspy Pacyfiku).
Wikipedia
1. wprawiać w podziw, w zdumienie; zdumiewać, zadziwiać;
2. dziwić się - odczuwać lub okazywać zdziwienie
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. wprawiać w podziw, w zdumienie; zdumiewać, zadziwiać;
2. dziwić się - odczuwać lub okazywać zdziwienie
SJP.pl
czasownik przechodni niedokonany (dk. zdziwić)
(1.1) powodować odczucie zdumienia
czasownik zwrotny niedokonany dziwić się (dk. zdziwić się)
(2.1) odczuwać lub okazywać brak rozumienia czegoś lub zdumienie
(2.2) daw. reg-pl|Kresy. patrzeć
Wiktionary
(2.1) Ale słyszę, naprawdę słyszę rytm, a rymy same do mnie przybiegają. Mama się dziwi: przecież takie niemuzykalne dziecko!
Wiktionary
rzecz. dziw mrz., dziwienie n., dziwienie się n., zdziwienie n., zdziwienie się n., dziwaczek mos./mrz.
czas. dziwaczeć, zadziwiać ndk., zadziwić dk., zdziwić dk.
przym. dziwny
Wiktionary
(1.1) zadziwiać, zaskakiwać, zdumiewać
(2.1) dziwować się, zadziwiać się, zdumiewać się
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
wulgarnie:
1. prostytutka;
2. kobieta lekkich obyczajów, prowadząca się niemoralnie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wulg. prostytutka
(1.2) pogard. o kobiecie
(1.3) łódź. duża dziewczyna
(1.4) środ. uchwyt do garnka lub menażki
(1.5) gw-pl|Bukowina. dziewczyna, panna
Wiktionary
Dziwka (hiszp. "Yo puta") – hiszpański film fabularny w reżyserii Maríi Lidón z 2004 roku.
Film jest stylizowaną na film dokumentalny adaptacją powieści Isabel Pisano "Yo puta". Główną bohaterką jest Rebecca (Denise Richards), studentka antropologii zbierająca materiały do książki na temat prostytucji.
Wikipedia
(1.1) Zadaje się z jakąś dziwką, a na mnie nie zwraca wcale uwagi.
(1.2) Ta dziwka wpierdoliła wszystkie pierogi!
(1.3) Taka dziwka jak ty może już iść do pracy. (zbiory tekstów mówionych w Katedrze Historii Języka Polskiego UŁ)
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑifka, AS: ʒ́ifka
Wiktionary
rzecz. dziwa ż., dziweczka ż., dziewa ż., dziwkarz
Wiktionary
(1.1) kurwa, prostytutka, zdzira, ladacznica, lambadziara, wywłoka, lafirynda, nierządnica, kokota, kurtyzana, kobieta lekkich obyczajów
Wiktionary
potocznie: związany z wyglądem lub zachowaniem dziwki
SJP.pl
mężczyzna zadający się z kobietami lekkich obyczajów * forma dopełniacza l.mn. "dziwkarzów" przestarzała
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) posp. mężczyzna korzystający z usług prostytutek, także: mężczyzna często zmieniającym partnerki seksualne
Wiktionary
(1.1) Mąż Hanki to dziwkarz, znów ma romans z jakąś małolatą.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑifkaʃ, AS: ʒ́ifkaš
Wiktionary
rzecz. dziwka
przym. dziwkowaty, dziwkarski
Wiktionary
(1.1) rozpustnik, babiarz, hulaka
Wiktionary
osobliwy, niezrozumiały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. cieśnina w województwie zachodniopomorskim;
Wiktionary
Dziwna – cieśnina o długości 30,348 km łącząca wody Zalewu Szczecińskiego z Morzem Bałtyckim. Oddziela wyspę Wolin od stałego lądu po jej wschodniej stronie. Dziwna odbiera wody z cieśniny zwanej Głębokim Nurtem. Względem pozostałych dwóch cieśnin Zalewu Szczecińskiego (Piany i Świny) znajduje się najdalej na wschód.
Wikipedia
(1.1) Nad Dziwną leży miasto Dziwnów.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑivna, AS: ʒ́ivna
Wiktionary
przym. dziwieński
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) w nietypowy, osobliwy, często niezrozumiały sposób
Wiktionary
(1.1) Zdarzenia rozwijały się niepokojąco i dziwnie od samego początku.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑivʲɲɛ, AS: ʒ́ivʹńe
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziwność ż., dziwactwo n., dziw mrz., zdziwaczenie n.
przym. dziwny, dziwaczny
czas. dziwaczeć
Wiktionary
(1.1) cudacznie, dziwacznie
Wiktionary
stopień wyższy od przysłówków: dziwno, dziwnie
SJP.pl
stopień wyższy od przymiotnika: dziwny
SJP.pl
przysłówek sposobu
(1.1) zob. dziwnie.
(1.2) stpol. gwałtownie
Wiktionary
Dziwno – osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kwidzyńskim, w gminie Sadlinki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
W miejscowości jest przystanek kolejowy Dziwno.
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑivnɔ, AS: ʒ́ivno
Wiktionary
mieszkaniec Dziwnowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dziwnowa (miasta w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Dziwnów
SJP.pl
1. cecha czegoś lub kogoś dziwnego, niezrozumiałego, niecodziennego;
2. jedna z liczb kwantowych opisujących kwark
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) cecha tego, co jest dziwne
(1.2) fiz. addytywna liczba kwantowa, której wartość jest przypisywana wszystkim hadronom
Wiktionary
(1.1) Także w liryce ekspresjonizmu znajdujemy sonety, tam miały odzwierciedlać upadek starych wartości albo groteskowość i dziwność.
(1.2) Własności kwarków są opisywane przez m.in. takie wielkości, jak kolor, zapach, powab i dziwność.
Wiktionary
czas. dziwaczeć, udziwnić dk., udziwniać ndk.
rzecz. dziwaczek mos./mrz., dziwactwo n., dziwak m., dziwaczka ż., dziw mrz., zdziwaczenie n.
przym. dziwny, dziwaczny
przysł. dziwnie, dziwacznie
Wiktionary
(1.2) symbol. S
Wiktionary
osobliwy, niezrozumiały
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) charakteryzujący się czymś niezrozumiałym
(1.2) stpol. cudowny
(1.3) gw-pl|Bukowina. o wietrze silny
Wiktionary
(1.1) Na marginesach książki były jakieś dziwne notatki, z których nic nie wynikało.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑivnɨ, AS: ʒ́ivny
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz., zdziwaczenie n., dziwactwo n., dziwność ż., dziwak m., dziwaczka ż., dziwadło n., dziw mrz.
czas. dziwić, zadziwić, zdziwić, dziwaczyć, wydziwiać, zdziwaczeć, udziwnić, udziwniać, dziwaczeć
przym. dziwaczny
przysł. dziwnie, dziwacznie
Wiktionary
(1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny; gw. Górny Śląsk dziwoki
Wiktionary
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
}|-
Dziwnów (hist. "Dyuennow", "Diuenow", "Dievenau", niem. "Dievenow") – miasto w północno-zachodniej Polsce, nad Morzem Bałtyckim, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dziwnów przy drodze nr 102. Miejscowość wypoczynkowa z letnim kąpieliskiem morskim i portem morskim.
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑivnuf, AS: ʒ́ivnuf
Wiktionary
rzecz. dziwnowianin m., dziwnowianka ż.
przym. dziwnowski
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. wieś w województwie zachodniopomorskim;
Wiktionary
Dziwnówek (niem. "Klein Dievenow") – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Dziwnów, 4,5 km na wschód od centrum Dziwnowa.
Według danych z 2008 r. wieś miała 404 mieszkańców.
W Dziwnówku nad morzem wyznaczono letnie kąpielisko obejmujące 400 m linii brzegowej.
Wikipedia
(1.1) Dziwnówek jest miejscowością wypoczynkową.
Wiktionary
IPA: d͡ʑivˈnuvɛk, AS: ʒ́ivnuvek
Wiktionary
rzecz. dziwnówczanin m., dziwnówczanka ż.
przym. dziwnówecki
Wiktionary
1. wyrażenie zdumienia, zaskoczenia: o dziwo
2. coś dziwnego, nieznanego, cudo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) niezwykła rzecz
(1.2) cudo, straszydło, zjawa
Wiktionary
(2.1) Dziwo nie oszalała. → O mało nie oszalała.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑivɔ, AS: ʒ́ivɔ
Wiktionary
rzecz. zdziwienie n., dziw mrz., dziwa ż., dziwadło n.
czas. dziwaczeć
Wiktionary
(2.1) gw. Wielkopolska zachodnia niedziwa
Wiktionary
czasownik niedokonany
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wariować
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. popędzać
Wiktionary
rodzaj ptaków śpiewających
SJP.pl
rodzaj ptaków śpiewających
SJP.pl
Dziwogony, dławiki (Dicruridae) – monotypowa rodzina ptaków z podrzędu śpiewających (Oscines) w obrębie rzędu wróblowych (Passeriformes), obejmująca ponad dwadzieścia gatunków.
Wikipedia
rodzaj skorupiaka z rzędu skrzelonogów
SJP.pl
w łowiectwie: świeżo złowiony ptak łowczy; rabiec
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cieszyński. dziki, nieoswojony
(1.2) gw-pl|Górny Śląsk. dziwny
Wiktionary
osoba, istota lub rzecz dziwaczna, nietypowa; dziwotwór, osobliwość, dziwactwo
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) nietypowa istota, potwór
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz.
Wiktionary
ptak z rodziny wróblowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Carpodacus erythrinus|ref=tak., niewielki ptak należący do rodziny ziarnojadów;
Wiktionary
IPA: d͡ʑiˈvɔ̃ɲja, AS: ʒ́ivõńi ̯a
Wiktionary
rzecz. dziwaczek mos./mrz.
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny kaczkowatych
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
gwarowo: coś dziwnego, niezwykłego; osobliwość
SJP.pl
osoba, istota lub rzecz dziwaczna, nietypowa; dziwoląg, dziwactwo, poczwara
SJP.pl
potocznie: dziwować się - dziwić się, zdumiewać się
SJP.pl
coś co powoduje podziw, zdumienie; osobliwość
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) coś, co wywołuje zdziwienie
Wiktionary
czas. dziwaczeć
Wiktionary
w mitologii słowiańskiej: złośliwa boginka, nieprzychylna ludziom
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mitsłow. rodzaj demona o kobiecej postaci z ludowych wierzeń i mitów słowiańskich;
Wiktionary
Dziwożona (także "boginka", "mamuna") – demon żeński z wierzeń dawnych Słowian.
Wikipedia
rzecz. zdrobn. dziwożonka ż.
Wiktionary
(1.1) boginka, mamuna
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
1. zgrubienie od: dziwka;
2. dziewczyna, kobieta niezgrabna, duża, prostacka
SJP.pl
Dziwy – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, w gminie Lubowidz. Ma status sołectwa. Leży nad rzeką Wkrą.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Andrzeja Apostoła w Lubowidzu.
Prywatna wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sierpeckim województwa płockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Wikipedia
dziwło modre - roślina z rodziny obrazkowatych, sukulent o jadalnych bulwach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. dzięcioł
Wiktionary
wykrzyknik
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziękuję
forma czasownika.
(2.1) zob. dziynkować.
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. codziennie
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewczyna
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. córka
Wiktionary
(1.2) Chciało ci sie, matko, / bogatego zięcia, / bedziesz ty banować, / swoigo dziywczęcia.
Wiktionary
(1.1) dziywczyn
(1.2) dziywczyn
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewczyna
(1.2) gw-pl|Śląsk Cieszyński. córka
Wiktionary
(1.1) dziywcze
(1.2) dziywcze
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dziewczyna, służąca
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk. dzień
Wiktionary
(1.1) Na leżance legnoł lyń / I sie lyni cołki dziyń.
Wiktionary
1. wydłużona, przednia część głowy ptaków obejmująca otwór gębowy;
2. potocznie: twarz, zwłaszcza usta, wargi;
3. wydłużona, ostro wystająca końcówka niektórych przedmiotów; szpic, szpikulec, czubek;
4. blizna na twarzy, zwykle po ospie lub trądziku;
5. w instrumentach dętych o pojedynczym stroiku: ustnik w postaci krótkiej rurki z ukośnym ścięciem tworzącym okienko, na które nakłada się stroik
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zool. rogowe zakończenie głowy u ptaków oraz niektórych innych zwierząt służące najczęściej do chwytania pokarmów;
(1.2) pot. przen. twarz lub usta
(1.3) muz. rodzaj ustnika;
(1.4) mors. przednia część kadłuba statku;
(1.5) lotn. przednia część kadłuba samolotu;
(1.6) zwykle w lm. ślad na skórze po przebytej ospie
forma czasownika.
(2.1) rozk. zob. dziobać.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Otwarł bocian dziób z klekotem…
(1.2) — Za pozwoleniem, to ja powinnam, bo jestem starsza i mam pierwszeństwo. — Za pozwoleniem, ale to ja wpadłam na ten pomysł. — Za pozwoleniem, zamknij dziób.
(1.4) Dziób okrętu, w którym oboje byli umieszczeni, wzlatywał w górę, a potem spadał jak szalony.
(1.6) — A nie będzie dziobów na polikach? — Nie zdrapuj, to przejdzie ci bez znaku, jak Nastusi.
Wiktionary
IPA: d͡ʑup, AS: ʒ́up
Wiktionary
rzecz. dziobak m., dzióbak m., dziobnik m., dziobacz m., dziobiec m., dzióbica ż., dziobanie n., dziobnięcie n., dziobnica ż., dziobówka ż.
:: zdrobn. dziobek m., dzióbek m., dzióbeczek m.
czas. dziobać, dzióbać, dziobnąć, dzióbnąć, podziobać, zadziobać, wydziobać, wydziobywać, obdziobać, obdziobywać
przym. dziobowy, dziobaty, dzióbaty
Wiktionary
(1.2) twarz, usta
(1.5) nos
Wiktionary
dawniej: ssak z rzędu stekowców o charakterystycznym pysku zakończonym dziobem podobnym do kaczego, występujący nad rzekami Australii i Tasmanii; dziobak
SJP.pl
dziubas;
1. pieszczotliwie: osoba, którą się bardzo lubi;
2. potocznie: pocałunek; całus, buziak, buzi
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) pot. rodzaj afektonimu stosowanego wobec mężczyzny, np. męża
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
(2.1) pot. pocałowanie kogoś
Wiktionary
(1.1) Twój dzióbasowi to ma się z tobą dobrze.
(2.1) Dostaniesz dzióbasa, tylko przestań już jojczyć.
Wiktionary
rzecz. dziób mrz., dziobek mrz., dzióbek mrz.
Wiktionary
(1.1) war. dziubas
(2.1) buzi, buziak, całus, cmoknięcie, pocałunek; war. dziubas
Wiktionary
pieszczotliwie o osobie bliskiej, drogiej; kochanie, skarb, złotko, rybka
SJP.pl
mający twarz zeszpeconą bliznami po ospie; dziobaty
SJP.pl
dziobać;
1. o ptakach: uderzać dziobem;
2. o ptakach: jeść coś, chwytając dziobem;
3. kłuć, uderzać czymś ostrym; ukłuć;
4. potocznie: jeść niewiele; pogryzać;
5. wulgarnie: współżyć z kimś seksualnie, być aktywnym seksualnie
SJP.pl
zdrobnienie od: dzióbek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dziób
(1.2) pieszcz. o ukochanym
(1.3) gw-pl|Górny Śląsk. pocałunek
Wiktionary
rzecz. dziób mrz., dzióbek mrz.
Wiktionary
(1.3) gw. Górny Śląsk dzióbek
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dziób
(1.2) mały dziób
(1.3) wylot czajnika, czajniczka lub innego naczynia
(1.4) przen. usta, zwłaszcza ściśnięte
(1.5) gw-pl|Górny Śląsk. pocałunek
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) pieszczotliwie o ukochanym; w domyśle: ten, którego całuję
Wiktionary
Dzióbek – odwrócenie kajaka po wywrotce (bez wysiadania z niego) z pomocą drugiego kajakarza.
Prośbę o dzióbek sygnalizuje się po wywrotce klepiąc rękami o burty kajaka. Najbliższy kajakarz podpływa wtedy do odwróconego kajaka i uderza delikatnie dziobem w jego burtę. Wywrócona osoba chwyta rękami dziób tego kajaka, który podpłynął i specjalnym ruchem bioder odwraca się do właściwej pozycji.
Wikipedia
(1.3) W jednej ręce niósł stożkowate, metalowe naczynie z dzióbkiem, w drugiej koszyk pełen porcelanowych filiżanek.
Wiktionary
rzecz. dzióbas mzw./mos./mrz., dzióbeczek mrz., dziób m., dziobek m., dziobanie n., dzióbanie n., dziobak m., podziobanie n., podzióbanie n., zadziobanie n., dziobnica ż., dzióbaska ż., dziubasek m., wydziobanie n., wydziobywanie n.
czas. dziobać ndk., dzióbać ndk., podziobać dk., podzióbać dk., zadziobać dk., wydziobywać ndk., wydziobać dk.
przym. dziobowy, dziobakowy, dzióbkowy, dzióbkowaty, dziobowaty, dziobaty
Wiktionary
(1.1) dziobek, dzióbeczek
(1.2) dziobek
(1.3) dziobek
(1.4) dziobek, ciup
(2.1) dziubasek, dzióbeczek
Wiktionary
pospolita jasnoszara ćma z rodziny garbatek, występująca w Eurazji na łąkach i obrzeżach lasów
SJP.pl
Dz
Wikipedia
gatunek mchu
SJP.pl
zdrobnienie od: od: dziąsło
SJP.pl
zgrubiała błona śluzowa, ochraniająca wyrostki zębodołowe szczęki żuchwy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) anat. zgrubiała tkanka osłaniająca zęby;
Wiktionary
Dziąsło (łac. "gingiva") – zgrubiała tkanka osłaniająca wyrostek zębodołowy i z nim zrośnięta. Dziąsło ściśle przylega do zębiny oraz wypełnia przestrzeń między przylegającymi zębami.
Tkanka dziąsła nie zawiera gruczołów, jest silnie unaczyniona i podatna na uszkodzenia mechaniczne. Częstym zjawiskiem jest krwawienie dziąseł wywołane podrażnieniem zbyt ostrym włosiem szczoteczki do zębów.
Wikipedia
(1.1) Zbyt energiczne szczotkowanie zębów może spowodować krwawienie dziąseł.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɔ̃w̃swɔ, AS: ʒ́õũ̯su̯o
Wiktionary
przym. dziąsłowy
Wiktionary
(1.1) stpol. dąsno
Wiktionary
→ dziąsło
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) anat. stomat. odnoszący się do dziąsła
(1.2) jęz. taki, którego głównym miejscem artykulacji są dziąsła
Wiktionary
(1.1) Rowek dziąsłowy stanowi miejsce retencji bakterii.
Wiktionary
rzecz. dziąsło n.
Wiktionary
(1.2) przedniojęzykowo-dziąsłowy, alweolarny
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
dawniej, regionalnie o koniczynie, esparcecie siewnej i innych roślinach pastewnych z rodziny bobowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. pot. regionalna nazwa kilku różnych roślin motylkowych, koniczyn
:: (1.1.1) daw. reg. kresy. koniczyna bladoróżowa
:: (1.1.2) daw. reg. sparceta siewna
(1.2) uprawa, pole obsiane którymkolwiek z gatunków dzięcieliny (1.1) lub pole po tej uprawie
Wiktionary
Dzięcielina – dawna regionalna nazwa różnych gatunków roślin pastewnych z rodziny bobowatych (motylkowatych), zwłaszcza koniczyny, lucerny sierpowatej i sparcety siewnej.
Nazwa ta pojawiła się w pierwszej księdze poematu „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza. Znajduje się tu fragment:
Wikipedia
(1.2) Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała • Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̇̃ɲt͡ɕɛˈlʲĩna, AS: ʒ́ė̃ńćelʹĩna
Wiktionary
(1.2) koniczysko
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
pilnie uczyć się na pamięć; kuć, zakuwać
SJP.pl
przymiotnik dzierżawczy
(1.1) należący do dzięcioła
przymiotnik relacyjny
(2.1) dotyczący dzięcioła, określający dzięcioła
przymiotnik jakościowy
(3.1) charakterystyczny dla dzięcioła, mający cechy dzięcioła
Wiktionary
rzecz. dzięcioł mzw./mos., dzięciolenie n., dzięciołek mzw., dzięciołowate lm nm., dzięciolnik mzw., dzięcioły lm nm., dzęciołowe lm nm.
czas. dzięciolić ndk.
przym. dzięciołowy, dzięciołowaty
Wiktionary
dzięciolik ziemny - gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych
SJP.pl
pilnie uczyć się na pamięć; kuć, zakuwać
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) środ. uczn. żmudnie się uczyć, zwłaszcza na pamięć
Wiktionary
rzecz. dzięcioł m., dzięcioły nmos.
przym. dzięcioli
Wiktionary
dzięciolnik himalajski - gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych
SJP.pl
1. ptak leśny o dużym, mocnym dziobie i długim języku, wydobywający owady spod kory drzew;
2. potocznie: osoba ucząca się na pamięć, pilnie, lecz bez zrozumienia; kujon
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. ptak z podrodziny dzięciołów, nazwa systematyczna|Picinae|ref=tak.
(1.2) ornit. zob. dzięcioły.
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(2.1) środ. uczn. stud. lekcew. bardzo dobry uczeń, student posądzany o pamięciowe przyswajanie wiedzy
(2.2) pogard. głupi, prymitywny człowiek
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Pokazał im też dużego dzięcioła, który kuł w spróchniałą gałąź, aby wystraszyć robaki, a później wiewiórkę, która siedząc na szczycie sosny obierała młode szyszki.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̇̃ɲt͡ɕɔw, AS: ʒ́ė̃ńćou̯
Wiktionary
rzecz. dzięciolenie n., dzięciołowate lm nm., dzięciolnik mzw., dzięcioły lm nm., dzęciołowe lm nm.
:: zdrobn. dzięciołek mzw.
czas. dzięciolić ndk.
przym. dzięcioli, dzięciołowy, dzięciołowaty
Wiktionary
(1.1) gw. Śląsk Cieszyński czołgot, gw. Górny Śląsk dziendzioł, dziyndzioł
(2.1) kujon
Wiktionary
1. zdrobnienie od: dzięcioł;
2. gatunek małego ptaka z rzędu dzięciołowych; dzięcioł mały
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Dendrocopos minor|ref=tak., najmniejszy gatunek dzięcioła występujący w Polsce;
Wiktionary
Dzięciołek, dzięcioł mały ("Dryobates minor") – gatunek małego ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae), zamieszkujący Eurazję i skrajnie północną Afrykę. Nie jest zagrożony.
Wikipedia
IPA: d͡ʑɛ̇̃ɲˈt͡ɕɔwɛk, AS: ʒ́ė̃ńćou̯ek
Wiktionary
rzecz. dzięcioł m., dzięcioły nmos., dzięciołowate nmos.
przym. dzięcioli
Wiktionary
(1.1) dzięcioł mały, dzięcioł pstry mały
Wiktionary
rodzina ptaków z rzędu dzięciołów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Picidae|ref=tak., rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych;
Wiktionary
Dzięciołowate (Picidae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes). Obejmuje ponad 230 gatunków.
Wikipedia
(1.1) Dzięciołowate gnieżdżą się w dziuplach.
Wiktionary
rzecz. dzięcioł m., dzięciołek m., dzięcioły nmos., dzięciołowe nmos.
przym. dzięcioli
Wiktionary
o cechach charakterystycznych dla dzięciołowatych, rodziny ptaków z rzędu łaźców
SJP.pl
rząd ptaków nowoczesnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Piciformes||ref=tak., rząd ptaków z infragromady ptaków neognatycznych;
Wiktionary
Dzięciołowe, łaźce (Piciformes) – rząd ptaków z podgromady Neornithes.
Wikipedia
(1.1) Ptaki z rzędu dzięciołowych są samotnikami.
Wiktionary
rzecz. dzięcioł mzw., dzięciolniki lm nm., dzięciołowate lm nm., dzięciołowce lm nm., dzięcioły lm nm.
Wiktionary
(1.1) łaźce
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
o cechach dzięciołowych (rząd ptaków)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) ornit. nazwa systematyczna|Picinae|ref=tak., podrodzina ptaków o silnym dziobie i długim języku, żywiący się owadami leśnymi, zaliczana do rodziny dzięciołowatych;
forma rzeczownika|rodzaj=męskozwierzęcy.
(2.1) plural|dzięcioł.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dzięcioł m., dzięciołek nmos., dzięciolenie n., dzięciołowate nmos., dzięciolnik m., dzęciołowe nmos.
:: zdrobn. dzięciołek m.
czas. dzięciolić ndk.
przym. dzięcioli, dzięciołowy, dzięciołowaty
Wiktionary
rodzaj ptaków z podrodziny dzięciołów
SJP.pl
bieluń dziędzierzawa - silnie trująca roślina jednoroczna z rodziny psiankowatych, stosowana w lecznictwie; datura
SJP.pl
1. rodzaj roślin z rodziny baldaszkowatych; arcydzięgiel;
2. dzięgiel litwor - gatunek rośliny z rodziny selerowatych; litwor, arcydzięgiel litwor, angelika, dzięgiel lekarski;
3. dzięgiel leśny - roślina o aromatycznym korzeniu używanym w lecznictwie i jako zaprawa do wódek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Angelica|L.|ref=tak., rodzaj bylin z rodziny selerowatych;
(1.2) bot. roślina z rodzaju dzięgli (1.1)
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈd͡ʑɛ̃ŋʲɟɛl, AS: ʒ́ẽŋʹǵel
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
kraśnik dzięgielowiec - motyl z rodziny kraśnikowatych
SJP.pl
przymiotnik od: dzięgiel
SJP.pl
napój spirytusowy o ziołowym aromacie pochodzącym z wyciągu arcydzięgla
SJP.pl
Dzięgielówka, litworówka – nalewka na bazie korzenia i/lub łodygi dzięgla litwora, dawniej popularna m.in. na Podhalu i Litwie. Przypisywano jej walory lecznicze, tj. korzystne działanie na układ trawienny.
Wedle charakterystyki ministerstwa rolnictwa jest to lepki płyn o barwie żółto-zielonej, korzenny i cierpki w smaku, o zawartości 35–45% alkoholu, wytwarzany z łodyg dzięgla zbieranych w maju.
Wikipedia
drzewo, krzew lub roślina zielna z rodziny araliowatych; aralia
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) uroczyste podziękowanie, hołd wdzięczności
Wiktionary
(1.1) Pieśnią chcę chwalić imię Boga / i dziękczynieniem Go wysławiać.
Wiktionary
rzecz. dziękczynność ż.
czas. dziękczynić ndk.
przym. dziękczynny
przysł. dziękczynnie
Wiktionary
składać uroczyste podziękowanie
SJP.pl
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) rzad. wyrażanie dziękczynienia
Wiktionary
rzecz. dziękczynienie n.
czas. dziękczynić ndk.
przym. dziękczynny
przysł. dziękczynnie
Wiktionary
podniośle wyrażający podziękowanie, dziękczynienie; hołdowniczy
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) wyrażający wdzięczność
Wiktionary
(1.1) Zamówiła mszę w intencji dziękczynnej za uratowanie brata.
Wiktionary
rzecz. dziękczynienie n., niedziękowanie n., dziękczynność ż.
przysł. dziękczynnie
Wiktionary
1. przyimek mówiący o osobach lub faktach, które spowodowały, że jakaś sytuacja jest dla kogoś pomyślna;
2. potocznie: dziękuję
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) podn. podziękowania
wykrzyknik
(2.1) pot. dziękuję, dziękujemy
przyimek
(3.1) …służący do powiedzenia, że dana czynność odbywa się z niezbędną pomocą osoby, rzeczy itp., opisanych przez wyrażenie za przyimkiem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Kapłan w imieniu wiernych składał dzięki Bogu za okazaną łaskę.
(1.1) Dziękom uczniów dla nauczycieli nie było końca.
(2.1) Możesz mi to podać? Dzięki!
(3.1) Świat istnieje tylko dzięki temu, że zawsze za późno się cofać.
(3.1) Dzięki temu, że nastawiłem budzik, nie zaspałem.
Wiktionary
IPA: ˈd͡ʑɛ̃ŋʲci, AS: ʒ́ẽŋʹḱi
Wiktionary
zob. dziękować.
Wiktionary
(1.1) podziękowania, wyraz wdzięczności
(3.1) przez, w wyniku, gdyby nie…
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dziękować.
Wiktionary
IPA: ˌd͡ʑɛ̃ŋkɔˈvãɲɛ, AS: ʒ́ẽŋkovãńe
Wiktionary
czas. dziękować
rzecz. podzięka ż.
Wiktionary
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. podziękować)
(1.1) dosł. składać podziękowanie
(1.2) iron. uprzejmie komuś odmawiać
Wiktionary
(1.1) Serdecznie dziękuję ci za okazaną mi pomoc.
(1.2) Nie zmieniłeś swojej postawy, z tego powodu my już Tobie dziękujemy.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̃ŋˈkɔvat͡ɕ, AS: ʒ́ẽŋkovać
Wiktionary
rzecz. podzięka ż., dziękowanie n., dzięki nmos., podziękowanie, dziękówa, dziękówka
czas. dk. podziękować
zwrot grzecznościowy dziękuję
wykrz. dziękuję
Wiktionary
(1.1) być wdzięcznym, wyrażać wdzięczność
Wiktionary
wyrażenie grzecznościowe
SJP.pl
wykrzyknik
(1.1) zwrot grzecznościowy wyrażający wdzięczność
forma czasownika.
(2.1) zob. dziękować.
Wiktionary
Dziękuję – pop-rockowy utwór polskiej piosenkarki Dody z jej pierwszego solowego albumu studyjnego, "Diamond Bitch". Został wydany jako piąty i ostatni singel promujący album w maju 2009.
Wikipedia
(1.1) — Przepraszam, może pan podać mi sałatkę? — Proszę. — Dziękuję. (przy stole)
(1.1) — Zapalisz? — Dziękuję za propozycję, ale nie palę.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̃ŋˈkujɛ, AS: ʒ́ẽŋkui ̯e
Wiktionary
rzecz. dziękówa ż., dziękówka ż.
czas. dziękować ndk.
Wiktionary
(1.1) pot. dzięki; gw. Górny Śląsk dziynkuja
Wiktionary
potocznie: dziękuję; dzięki
SJP.pl
zwrot grzecznościowy
(1.1) pot. dziękuję
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) pot. podziękowanie
Wiktionary
(2.1) Wielka dziękówa za pomoc.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̃ŋˈkuva, AS: ʒ́ẽŋkuva
Wiktionary
rzecz. dzięki, podziękowanie, dziękówka, dziękóweczka
czas. dzięki, dziękować ndk., podziękować ndk.
zwrot grzecznościowy dziękuję, dzięki
wykrz. dziękuję
Wiktionary
(1.1) dzięki, dziękówka
Wiktionary
zwrot grzecznościowy
(1.1) slang. młodz. dziękuję
rzeczownik, rodzaj żeński
(2.1) slang. młodz. podziękowanie
Wiktionary
(2.1) Wielka dziękówka za pomoc.
Wiktionary
IPA: d͡ʑɛ̃ŋˈkufka, AS: ʒ́ẽŋkufka
Wiktionary
rzecz. dzięki, podziękowanie, dziękówa
czas. dzięki, dziękować ndk., podziękować ndk.
zwrot grzecznościowy dziękuję, dzięki
wykrz. dziękuję
Wiktionary
(1.1) dzięki, dziękówa
Wiktionary
wykrzyknik onomatopeiczny
(1.1) dźwięk. krótki, brzęczący dźwięk, onomatopeja naśladująca dzwonek np. roweru
Wiktionary
(1.1) Zrobił dzwonkiem: dziń, dziń, dziń, ale i tak kobiecina weszła mu pod koło.
Wiktionary
(1.1) dzyń
Wiktionary
1.
a) w dniu dzisiejszym; dzisiaj;
b) teraz, obecnie, w tych czasach;
2. w użyciu rzeczownikowym:
a) dzień bieżący;
b) teraźniejszość;
3. słowo będące przyśpiewką ludową w tańcu, zwykle powtórzone (np. "Hop dziś, dziś - dana, dana!")
SJP.pl
przysłówek czasu
(1.1) = dzisiaj
Wiktionary
Dziś. Przegląd Społeczny – miesięcznik lewicowy wydawany w Warszawie od października 1990 do grudnia 2008.
Pierwszym redaktorem naczelnym był Mieczysław Rakowski. Do współpracowników pisma należeli m.in. Władysław Baka, Grzegorz Kołodko, Joanna Rawik, Andrzej Werblan, Leszek Grzybowski i Jarosław Hebel. [].
Wikipedia
(1.1) Jeżeli wczoraj był czwartek, to dziś jest piątek, a jutro będzie sobota.
Wiktionary
IPA: d͡ʑiɕ, AS: ʒ́iś
Wiktionary
przym. dzisiejszy
przysł. dzisiaj
Wiktionary
(1.1) dzisiaj
Wiktionary
przysłówek czasu
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dzisiaj
Wiktionary
(1.1) dzisio
Wiktionary
miasto w Korei Południowej
SJP.pl
[czytaj: zonka] język urzędowy Bhutanu
SJP.pl
Dzongkha (རྯོང༌ཁ༌, transliteracja Wyliego: "rdzong-kha"; alternatywna nazwa: འབྲུག༌སྐད༌ "brug skad", wymowa: "trukkä") – język urzędowy Bhutanu, spokrewniony z niektórymi dialektami tybetańskimi używanymi w Sikkimie i południowym Tybecie. Mówiony dzongkha i współczesny standardowy język tybetański są wzajemnie niezrozumiałe, lecz dzongkha znajdował się pod silnym wpływem klasycznego języka tybetańskiego, używanego do lat 60. XX w. w szkolnictwie bhutańskim.
Wikipedia
skrót od: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (odczytywany jako całe wyrażenie); DzURP
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. jeden z regionów etnograficznych Litwy w południowej części kraju, a także na Białorusi i w niewielkiej części w Polsce, znajdują się tutaj największe miasta litewskie jak Wilno czy Kowno;
Wiktionary
Dzukia ( Dzūkija); hist. Dajnawa – jeden z pięciu regionów etnograficznych Litwy. Rejon położony jest na południu kraju, częściowo też na terytorium Polski (województwo podlaskie) i Białorusi. Region pokrywa się w dużej części z historyczną Wileńszczyzną.
Głównymi miastami Dzukii są Olita, Grodno, Lida i Wilno. Charakterystyczne dla regionu są duże obszary lasów oraz obszary o małej gęstości zaludnienia.
Wikipedia
(1.1) hist. Dajnawa
Wiktionary
skrót od: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (odczytywany jako całe wyrażenie); DzU
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) przest. dzwonić (często lub od czasu do czasu)
Wiktionary
(1.1) Był kościelnym, […] ¶ Dzwaniał, sługiwał do Mszy, chodził z pogrzebami, ¶ […].
Wiktionary
rzecz. dzwony nmos., dzwon mrz., dzwonek mrz., dzwonnica ż., dzwonnik mos., dzwoneczek mrz., dzwono n., dzwonko n., dzwonienie n., dodzwonienie n., dodzwanianie n., obdzwonienie n., obdzwanianie n., oddzwonienie n., oddzwanianie n., podzwonienie n., podzwanianie n., przedzwonienie n., przedzwanianie n., przydzwonienie n., przydzwanianie n., rozdzwonienie n., rozdzwanianie n., wydzwonienie n., wydzwanianie n., zadzwonienie n., zdzwonienie n., zdzwanianie n.
czas. nadzwonić się, dzwonić ndk., dodzwonić dk., dodzwaniać ndk., obdzwonić dk., obdzwaniać ndk., oddzwonić dk., oddzwaniać ndk., podzwonić dk., podzwaniać ndk., przedzwonić dk., przedzwaniać ndk., przydzwonić dk., przydzwaniać ndk., rozdzwonić dk., rozdzwaniać ndk., wydzwonić dk., wydzwaniać ndk., zadzwonić dk., zdzwonić się dk., zdzwaniać się ndk.
przym. dzwonowy, dzwonkowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dzwola – wieś sołecka w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie janowskim, w gminie Dzwola.
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 897 mieszkańców.
Wikipedia
przymiotnik od: Dzwola (wieś)
SJP.pl
1. instrument odlany z metalu, pusty w środku, o kształcie kielicha;
2. dźwięk wydawany przez dzwon; dzwonienie;
3. element konstrukcyjny różnych urządzeń technicznych, zwykle kształtu cylindrycznego, zamknięty od góry, bez dna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) duży metalowy przedmiot, który uderzany wydaje dźwięk;
(1.2) dźwięk dzwonu (1.1)
(1.3) techn. element różnych urządzeń technicznych, zwykle w kształcie cylindrycznym, zamknięty od góry, bez dna
(1.4) pot. niegroźny wypadek drogowy, kolizja lub stłuczka
(1.5) hist. wojsk. główna część hełmu chroniąca większą część głowy;
(1.6) zob. dzwony.
forma rzeczownika.
(2.1) lm. D. zob. dzwono.
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Dźwięk dzwonu codziennie wzywał mieszkańców wsi na poranną mszę.
(1.2) Z daleka było słychać dzwon.
(1.4) Cholera! Miałem wczoraj dzwona nowym autem!
Wiktionary
IPA: d͡zvɔ̃n, AS: ʒvõn
Wiktionary
rzecz. dzwony nmos., dzwonko n., dzwonnica ż., dzwonnik m., dzwonienie n., zadzwonienie n., wydzwanianie n., wydzwonienie n., oddzwanianie n., oddzwonienie n., podzwonne n., dzwoniec m.
:: zdrobn. dzwonek m., dzwoneczek m.
czas. nadzwonić się, przedzwonić, przedzwaniać, dzwaniać, dzwonić ndk., zadzwonić dk., wydzwaniać ndk., wydzwonić dk., oddzwaniać ndk., oddzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowaty, dzwonczany
Wiktionary
przymiotnik
(1.1) gwara. karc. karowy
Wiktionary
rzecz. dzwon, dzwonek
przym. dzwonkowy, dzwonny
Wiktionary
(1.1) karowy, dzwonkowy
Wiktionary
zdrobnienie od: dzwonek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dzwon
(1.2) przedmiot przypominający kształtem dzwon
Wiktionary
Dzwoneczek, Blaszany Dzwoneczek ( Tinker Bell) – postać fikcyjna, bohaterka sztuki teatralnej i powieści "Piotruś Pan" szkockiego pisarza J.M. Barriego, jej licznych filmowych ekranizacji oraz dzieł nią inspirowanych. Wróżka, przyjaciółka Piotrusia Pana.
Wikipedia
(1.1) Na brzegu jego szaty doczepiono złote dzwoneczki.
(1.2) Bylina ta ma kielichy kwiatowe w kształcie dzwoneczków.
Wiktionary
rzecz. dzwony nmos., dzwon m., dzwonek m., dzwonienie n., dzwonecznik m., dzwonkowaty m., dzwonnica ż., dzwonnik mos.
czas. nadzwonić się, przedzwonić, przedzwaniać, dzwaniać, dzwonić ndk., zadzwonić dk.
przym. dzwoneczkowy, dzwonkowaty
Wiktionary
(1.1) dzwonek m.
Wiktionary
zdrobnienie od: dzwonek
SJP.pl
podobny kształtem do dzwoneczka
SJP.pl
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z dzwoneczkiem, dotyczący dzwoneczka
Wiktionary
rzecz. dzwoneczek m., dzwonek mrz., dzwonnica ż.
Wiktionary
roślina z rodziny dzwonkowatych, rosnąca w Europie środkowo-wschodniej i w Azji
SJP.pl
Dzwonecznik ("Adenophora" Fisch.) – rodzaj roślin z rodziny dzwonkowatych. Obejmuje 62 gatunki. Występują głównie w Azji Wschodniej, jedynie dwa gatunki rosną dziko w Europie. W Polsce rośnie dziko jeden gatunek – dzwonecznik wonny "A. liliifolia". Rośliny te rosną w widnych lasach i w zbiorowiskach trawiastych. Kwiaty zapylane są zwykle przez pszczoły.
Wikipedia
1. przyrząd wydający brzęczący dźwięk, używany do sygnalizacji;
2. dźwięk dzwonka; dzwonienie;
3. potocznie: sygnał oznaczający koniec lub początek lekcji
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dzwon
(1.2) mały dzwon
(1.3) urządzenie sygnalizacyjne, często elektryczne, np. przy drzwiach wejściowych, w szkole, teatrze, przy rowerze
(1.4) dźwięk dzwonka (1.2-3), sygnał dzwonkiem (1.2-3)
(1.5) karc. jeden z kolorów karcianych
(1.6) przedmiot przypominający kształtem dzwon
(1.7) bot. nazwa systematyczna|Campanula|L.|ref=tak., roślina o dużych, najczęściej niebieskich kwiatach
(1.8) bot. lud. dziurawiec
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Wśród pamiątek po babci jest mosiężny dzwonek.
(1.3) Kupiliśmy nowy dzwonek, bo poprzedniego nie było za dobrze słychać.
(1.4) Chodźmy, bo już dzwonek na lekcję.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zvɔ̃nɛk, AS: ʒvõnek
Wiktionary
rzecz. dzwon m., dzwonko n., dzwonnica ż., dzwonnik m., podzwonne n., dzwoneczek m., dzwonienie n., zadzwonienie n.
czas. nadzwonić się, przedzwonić, przedzwaniać, dzwaniać, dzwonić ndk., zadzwonić dk.
przym. dzwonczany, dzwoneczkowy, dzwonkowaty, dzwonowy
Wiktionary
(1.1) dzwoneczek m.
(1.3) gw. Górny Śląsk zwónek
(1.5) karo, szel
(1.7) kampanula
Wiktionary
dawniej:
1. rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem dzwonów; ludwisarz;
2. osoba zajmująca się dawniej dzwonieniem w dzwony; dzwonnik
SJP.pl
przypominający kształtem dzwon
SJP.pl
ptak z rzędu wróblowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. oliwkowozielony ptak wielkości wróbla;
Wiktionary
(1.1) Marzeniem jest wszystkich miasteczkowych ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi, kraski, dzwońce, drozdy, jemiołuchy – dostęp wszakże do pustelni równie trudny od strony wody, jak lądu.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zvɔ̃ɲɛt͡s, AS: ʒvõńec
Wiktionary
rzecz. dzwon mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) wywoływanie dźwięku za pomocą dzwonu lub dzwonka
(1.2) wywoływanie dźwięk uderzając w metaliczny przedmiot
(1.3) wydawanie dźwięku przez dzwon, dzwonek lub telefon
(1.4) pot. telefonowanie, próba nawiązania połączenia telefonicznego
(1.5) uczucie nieprzyjemnego dźwięku w uszach
Wiktionary
IPA: d͡zvɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: ʒvõńė̃ńe
Wiktionary
rzecz. dzwony nmos., dzwon mrz., dzwonek mrz., dzwonnica ż., dzwonnik mos., dzwoneczek mrz., dzwono n., dzwonko n., dodzwonienie n., dodzwanianie n., obdzwonienie n., obdzwanianie n., oddzwonienie n., oddzwanianie n., podzwonienie n., podzwanianie n., przedzwonienie n., przedzwanianie n., przydzwonienie n., przydzwanianie n., rozdzwonienie n., rozdzwanianie n., wydzwonienie n., wydzwanianie n., zadzwonienie n., zdzwonienie n., zdzwanianie n.
czas. nadzwonić się, dzwaniać, dzwonić ndk., dodzwonić dk., dodzwaniać ndk., obdzwonić dk., obdzwaniać ndk., oddzwonić dk., oddzwaniać ndk., podzwonić dk., podzwaniać ndk., przedzwonić dk., przedzwaniać ndk., przydzwonić dk., przydzwaniać ndk., rozdzwonić dk., rozdzwaniać ndk., wydzwonić dk., wydzwaniać ndk., zadzwonić dk., zdzwonić się dk., zdzwaniać się ndk.
przym. dzwonowy, dzwonkowy
Wiktionary
rodzaj roślin okrytonasiennych z rodziny dzwonkowatych, z rzędu dzwonkowców, obejmujący ponad 55 gatunków
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zadzwonić)
(1.1) wywoływać dźwięk za pomocą dzwonu lub dzwonka
(1.2) wywoływać dźwięk uderzając w metaliczny przedmiot
(1.3) o dzwonie, dzwonku, telefonie: wydawać dźwięk
(1.4) pot. telekom. telefonować, próbować nawiązać połączenie telefoniczne
(1.5) wywoływać uczucie nieprzyjemnego dźwięku w uszach
Wiktionary
(1.1) Helena dzwoniła na próżno – nikt nie zareagował.
(1.3) Gdy zadzwonił telefon, wybuchła kłótnia o to, kto ma odebrać.
(1.4) Tylu klientów dzwoniło z reklamacjami, że w końcu firma wyrejestrowała numer.
(1.5) W czasie ataku choroby morskiej dzwoni mi w uszach i mam okropne zawroty głowy.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zvɔ̃ɲit͡ɕ, AS: ʒvõńić
Wiktionary
rzecz. dzwony nmos., dzwon mrz., dzwonek mrz., dzwonnica ż., dzwonnik mos., dzwoneczek mrz., dzwono n., dzwonko n., dzwonienie n., dodzwonienie n., dodzwanianie n., obdzwonienie n., obdzwanianie n., oddzwonienie n., oddzwanianie n., podzwonienie n., podzwanianie n., przedzwonienie n., przedzwanianie n., przydzwonienie n., przydzwanianie n., rozdzwonienie n., rozdzwanianie n., wydzwonienie n., wydzwanianie n., zadzwonienie n., zdzwonienie n., zdzwanianie n.
czas. nadzwonić się, dzwaniać, dodzwonić dk., dodzwaniać ndk., obdzwonić dk., obdzwaniać ndk., oddzwonić dk., oddzwaniać ndk., podzwonić dk., podzwaniać ndk., przedzwonić dk., przedzwaniać ndk., przydzwonić dk., przydzwaniać ndk., rozdzwonić dk., rozdzwaniać ndk., wydzwonić dk., wydzwaniać ndk., zadzwonić dk., zdzwonić się dk., zdzwaniać się ndk.
przym. dzwonowy, dzwonkowy
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk zwónić
(1.4) telefonować
Wiktionary
perkusyjny instrument muzyczny używany w orkiestrach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) muz. instrument muzyczny, w którym dźwięk wydobywa się przez uderzanie pałeczkami w metalowe płytki;
(1.2) bot. nazwa systematyczna|Moluccella|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych (nazwa systematyczna|Lamiaceae|ref=tak.)
(1.3) pot. żart. męskie genitalia
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od dzwonek
Wiktionary
Dzwonki (orkiestrowe) (wł. "campanelli", skrót: "cmpl".) – instrument muzyczny z rodziny idiofonów, znany również jako Glockenspiel (z niem. "gra dzwonków").
Dzwonki bywają mylnie nazywane cymbałkami (cymbały to instrument strunowy, a nie idiofon).
Wikipedia
IPA: ˈd͡zvɔ̃ŋʲci, AS: ʒvõŋʹḱi
Wiktionary
(1.1) pot. cymbałki
(1.2) gniazdeczka
(1.3) orzeszki, klejnoty
Wiktionary
kawałek ryby pociętej poprzecznie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) kulin. ryb. kawałek wypatroszonej ryby pokrojonej w poprzek
(1.2) daw. karc. karo, dzwonek
Wiktionary
(1.1) Nałożył sobie kolejne dzwonko szczupaka.
Wiktionary
IPA: ˈd͡zvɔ̃nkɔ, AS: ʒvõnko
Wiktionary
zob. dzwonek.
Wiktionary
(1.1) dzwono
Wiktionary
1. przypominający kształtem albo dźwiękiem dzwonek;
2. o cechach dzwonkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
Dzwonkowate ("Campanulaceae" Juss.) – rodzina roślin należąca do rzędu astrowców ("Asterales"). Obejmuje 84 rodzaje z 2389 gatunkami. Rośliny te są rozprzestrzenione na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, nie występują także na obszarach wielkich pustyń.
Wikipedia
1. przypominający kształtem albo dźwiękiem dzwonek;
2. o cechach dzwonkowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. przypominający dzwonek, w kształcie dzwonka
Wiktionary
rzecz. dzwon, dzwoneczek, dzwonek, dzwonkowate
przysł. dzwonkowato
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
przymiotnik od: dzwonek
SJP.pl
rodzaj grzybów z rodziny dzwonkówkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rodzina grzybów z rzędu pieczarkowców; wieruszkowate
SJP.pl
Dzwonkówkowate, wieruszkowate ("Entolomataceae" Kotl. & Pouzar) – rodzina grzybów należąca do rzędu pieczarkowców.
Wikipedia
o cechach dzwonkówkowatych (rodzina grzybów)
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) archit. część budynku (najczęściej wieża) lub osobna budowla, konstrukcja przeznaczone do zawieszania dzwonów;
(1.2) śrpol. coś podrzędnego, służalczego
Wiktionary
Dzwonnica – budowla lub jej część, w której zawieszono dzwony, mająca charakter sakralny (np. dzwonnice przy kościołach lub cerkwiach) lub świecki (np. miejskie wieże strażnicze – beffroi lub wieże ratuszowe). Najczęściej występuje w postaci wieży, murowanej lub drewnianej. Niekiedy spotyka się dzwonnice w formie ściany z otworami, są to tzw. dzwonnice parawanowe.
Wikipedia
(1.1) Konserwator zabytków postuluje jak najszybsze przeprowadzenie prac remontowych przy dzwonnicy.
Wiktionary
IPA: ˌd͡zvɔ̃nˈɲit͡sa, AS: ʒvõnńica
Wiktionary
rzecz. dzwonnik m., dzwon m., dzwonek m., dzwoneczek m., dzwonienie n., zadzwonienie n., podzwonne n., dzwony nmos.
war. dzwonica ż., dzwonnicza ż., zwonica ż.
czas. dzwonić ndk., zadzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonkowy, dzwoneczkowy
Wiktionary
osoba bijąca w dzwony w dzwonnicy, kościele itp.
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) człowiek mający za zadanie dzwonienie dzwonem kościelnym w dzwonnicy;
(1.2) muz. muzyk grający na dzwonach
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) ornit. nazwa kilku gatunków ptaków z rodzaju nazwa systematyczna|Procnias|ref=tak.
Wiktionary
Dzwonnik – osoba obsługująca dzwon kościelny, mająca za zadanie dzwonienie w dzwonnicy w określonych porach dnia oraz podczas nabożeństw.
Dzwonnikami w pierwszych wiekach polskiego chrześcijaństwa, byli duchowni. Począwszy od wczesnego średniowiecza, w języku łacińskim osoby te określano najczęściej mianem "campanator" oraz "signator", przy czym sygnator był najważniejszym dzwonnikiem w większym zespole lub urzędnikiem nadzorującym dzwony.
Wikipedia
IPA: ˈd͡zvɔ̃ɲːik, AS: ʒvõ•ńik
Wiktionary
rzecz. dzwon m., dzwonek m., dzwoneczek m., dzwonnica ż., dzwonienie n., podzwonne n., zadzwonienie n., wydzwanianie n., wydzwonienie n., wdzwadzanie n., wdzwonienie n.
:: fż. dzwonniczka ż.
czas. nadzwonić się, przedzwonić, przedzwaniać, dzwaniać, dzwonić ndk., zadzwonić dk., wydzwaniać ndk., wydzwonić dk., wdzwaniać ndk., wdzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowy, dzwonnicowy
Wiktionary
poetycko: dźwięczny, dzwoniący
SJP.pl
1. część drewnianego obwodu koła u wozu
2. kawał ryby powstały przez przecięcie jej w poprzek
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) techn. wystająca, środkowa część drewnianego koła u wozu umocowana na osi
(1.2) coś kształtem przypominającego krąg, pierścień lub zwój
(1.3) kulin. ryb. zob. dzwonko.
Wiktionary
rzecz. dzwonko n., dzwonienie n.
czas. dzwonić, dzwaniać, przedzwaniać, przedzwonić, nadzwonić się
Wiktionary
(1.3) dzwonko
Wiktionary
podobny kształtem do dzwonu
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: dzwon
SJP.pl
spodnie o nogawkach rozszerzanych od kolan w dół
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) pot. spodnie rozszerzone poniżej kolan
(1.2) eufem. grub. męskie genitalia
(1.3) muz. zob. dzwony rurowe.
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: dzwon
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
IPA: ˈd͡zvɔ̃nɨ, AS: ʒvõny
Wiktionary
rzecz. dzwon m., dzwonnik m., dzwonnica ż., dzwoneczek m., podzwonne n., dzwonienie n., zadzwonienie n., wydzwanianie n., wydzwonienie n., wdzwanianie n., wdzwonienie n.
czas. nadzwonić się, przedzwonić, przedzwaniać, dzwaniać, dzwonić ndk., zadzwonić dk., wydzwaniać ndk., wydzwonić dk., wdzwaniać ndk., wdzwonić dk.
przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowy
Wiktionary
potocznie: coś zwisającego lub wystającego z czegoś, np. frędzel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) pot. coś luźno zwisającego lub odstającego
Wiktionary
(1.1) Tam masz taki dzyndzel, za który trzeba pociągnąć.
Wiktionary
rzecz. dzyndzelek mrz.
Wiktionary
(1.1) pot. dinks, dynks, tenteges, pipsztyk, ustrojstwo, fincykluchy, pizdryk, wihajster; grub. pierdolnik
Wiktionary
wystający element, za który można pociągnąć
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od: dzyndzel
(1.2) mały dzyndzel
Wiktionary
(1.1) Tam znajdziesz taki dzyndzelek, za który musisz lekko pociągnąć.
Wiktionary
rzecz. dzyndzel mrz.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) grub. prostytutka
(1.2) grub. srom
Wiktionary
IPA: ˌd͡zɨ̃nd͡zɛˈlɔxa, AS: ʒỹnʒeloχa
Wiktionary
(1.1) zob. prostytutka.
(1.2) zob. srom.
Wiktionary
potocznie:
1. brelok, wisior;
2. sterczące zakończenie beretu; antenka
SJP.pl
potocznie: wisząca ozdoba lub wiszący element czegoś; dzyndzel
SJP.pl
wyraz naśladujący odgłos dzwonka
SJP.pl
wykrzyknik onomatopeiczny
(1.1) pot. dźwięk. krótki, brzęczący dźwięk, onomatopeja naśladująca dzwonek np. roweru
Wiktionary
(1.1) Zrobił dzwonkiem: dzyń, dzyń, dzyń, ale i tak starowinka wszedł mu pod koło.
Wiktionary
(1.1) dziń
Wiktionary
[czytaj: DEnikien] nazwisko
SJP.pl
Däniken – miejscowość i gmina w północnej Szwajcarii, w kantonie Solura, w jednostce administracyjnej "(Amtei)" Olten-Gösgen, w okręgu Olten. Leży nad rzeką Aare.
Wikipedia
[czytaj: deMARSZ] w dyplomacji: oficjalna interwencja dyplomatyczna, wystąpienie protestacyjne, wydanie oświadczenia
SJP.pl
[czytaj: demoDE] z francuskiego: niemodny, przebrzmiały, staroświecki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) niemodny
Wiktionary
[czytaj: derapaż] dawniej: zarzucanie tylnej części samochodu przy gwałtownym hamowaniu lub jeździe po drodze pokrytej lodem albo błotem; derapaż
SJP.pl
[czytaj: dezęteresmą] brak zainteresowania, bezstronność
SJP.pl
[czytaj: detaSZE] w muzyce: technika smyczkowania, polegająca na zmianie kierunku ruchu smyczka przy każdym wydobywanym dźwięku
SJP.pl
Dé
Wikipedia
[czytaj: deTĄT] odprężenie w polityce międzynarodowej; pokojowe współistnienie
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) hist. polit. odprężenie w zimnowojennych stosunkach między mocarstwami;
Wiktionary
Détente (z odprężenie) – określenie z zakresu stosunków międzynarodowych używane w odniesieniu do złagodzenia napięcia między stronami zimnej wojny w latach 70. W związku z rozpoczęciem procesu KBWE, podpisaniem Aktu końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie nastąpiła faza pokojowej koegzystencji i dialogu pomiędzy mocarstwami. Główną ideą détente była gotowość do współpracy i negocjacji. Zakończeniem okresu "détente" była radziecka interwencja w Afganistanie.
Wikipedia
dojenie zwierząt
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) dojenie zwierząt
(1.2) mleko otrzymane z jednego wydojenia, wydój
Wiktionary
rzecz. dojek mrz., doicielka ż., dojenie n., doiwo n., doinka ż., dojarz m., dojarka ż., doje nmos., dojka ż., dojnica ż., dojnik m., dojność ż., dójka ż., udój m., wydój m., wydojenie n.
czas. doić ndk., udoić dk., wydoić dk.
przym. dojny, udojowy
Wiktionary
1. kobieta zajmująca się dojeniem; dojarka;
2. brodawka u zwierząt dojnych;
3. zwierzę dające mleko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) kobieta pracująca przy dojeniu krów (dojarka)
Wiktionary
rzecz. doiwo n., dój m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. mieszkańcy dolin
Wiktionary
w gwarze podhalańskiej: pochodzący z dolin
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Śląsk Cieszyński. dom
Wiktionary
(1.1) Uż było ćma, jak my przyszli do dómu.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) gw-pl|Górny Śląsk. geogr. Dąb, dzielnica Katowic
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk Domb
Wiktionary
1. otwór w ziemi
2. zagłębienie w czymś
3. spód czegoś
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) dziura wykopana w ziemi
(1.2) najniższa część czegoś, np. budynku, obrazu, krajobrazu, terenu
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(2.1) przen. pot. zły stan psychiki
Wiktionary
Dół – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława nad jeziorem Iławskim. Jest siedzibą sołectwa.
Wikipedia
(1.1) Jeżeli jeden robotnik jest w stanie wykopać dół przez godzinę, to ile czasu taki sam dół będzie kopało sześciu robotników?
(1.2) Spójrz na dół, ktoś tam wybił okno.
(2.1) Ale wczoraj doła złapałem.
Wiktionary
IPA: duw, AS: duu̯
Wiktionary
rzecz. dolina ż., dołowanie n., zadołowanie n.
:: zdrobn. dołek m., dołeczek m.
czas. dołować, zadołować
przym. dolny, dołowy
przysł. oddolnie, na dole
Wiktionary
(2.1) dołek, depresja, chandra, splin, dolina
Wiktionary
nazwisko, m.in. Albrecht Dürer (1471-1528), niemiecki malarz
SJP.pl
[czytaj: DIrenmat] nazwisko, m.in. Friedrich Dürrenmatt (1921-1990), szwajcarski dramaturg
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Niemczech
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. adm. miasto na prawach powiatu w Niemczech, stolica kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia;
Wiktionary
Düsseldorf (wym.) – miasto na prawach powiatu w Niemczech, stolica kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia oraz rejencji Düsseldorf. Należy do aglomeracji "Rhein-Ruhr" liczącej ok. 10–12 mln mieszkańców. Leży nad Renem i mniejszymi dopływami, na wysokości 38 m n.p.m.; powierzchnia 217,21 km².
Wikipedia
(1.1) On mieszka na peryferiach Düsseldorfu.
Wiktionary
rzecz. düsseldorfczyk mos., düsseldorfka ż.
przym. düsseldorfski
Wiktionary
[czytaj: diseldorfczyk] mieszkaniec Düsseldorfu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Düsseldorfu; osoba z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Düsseldorf mrz.
:: fż. düsseldorfka ż.
przym. düsseldorfski
Wiktionary
[czytaj: diseldorfka] mieszkanka Düsseldorfu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Düsseldorfu; kobieta z tego miasta
Wiktionary
rzecz. Düsseldorf mrz.
:: fm. düsseldorfczyk mos.
przym. düsseldorfski
Wiktionary
przymiotnik od: Düsseldorf (miasto w Niemczech)
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Düsseldorfem (miastem w Niemczech)
Wiktionary
rzecz. düsseldorfczyk mos., Düsseldorf mrz., düsseldorfka ż.
Wiktionary
drzewo z rodziny bukowatych występujące w kilku gatunkach; * forma dopełniacza l.poj. "dęba" możliwa tylko w wyrażeniach:
1. "stanąć dęba":
a) o włosach: najeżyć się (np. ze strachu);
b) o człowieku: stanąć na rękach lub na głowie; także: zbuntować się;
c) o koniu: stanąć na tylnych nogach;
2. potoczne: "dać dęba" - uciec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) syst. dendr. nazwa systematyczna|Quercus|L.|ref=tak., rodzaj roślin drzewiastych lub krzewiastych z rodziny bukowatych;
(1.2) bot. drzewo lub krzew z rodzaju dębów (1.1)
(1.3) drewno dębu (1.2)
Wiktionary
Dą
Wikipedia
(1.2) Siedzi sobie pod dębem i gra na fujarce.
Wiktionary
IPA: dɔ̃mp, AS: dõmp
Wiktionary
rzecz. dąbrowa ż., dębina ż., dębczak m., dębniak m., Dębica ż., dębik m.
:: zdrobn. dąbek m.
przym. dębowy, dębicki
Wiktionary
(1.2) peryfr. królewskie drzewo
(1.2) lud. dąbek, dębczak
(1.3) dębina
Wiktionary
młody dąb; dąbek, dębczak
SJP.pl
przymiotnik od: Dąbek, Dąbki
SJP.pl
młody dąb; dąbczak, dębczak
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
mieszkaniec Dąbia
SJP.pl
mieszkanka Dąbia
SJP.pl
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. nazwa kilku jezior w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
(1.2) geogr. nazwa jednego z osiedli w Szczecinie;
(1.3) geogr. nazwa kilku jezior w Polsce
Wiktionary
Dąbie (niekiedy także Dąbie nad Nerem) – miasto w województwie wielkopolskim, w powiecie kolskim, nad Nerem, w Kotlinie Kolskiej, siedziba władz miejsko-wiejskiej gminy Dąbie. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa konińskiego. Dąbie należy do Związku Miast Polskich.
Wikipedia
IPA: ˈdɔ̃mbʲjɛ, AS: dõmbʹi ̯e
Wiktionary
przym. dąbski, dębski
Wiktionary
młody dąb; dąbczak, dębczak
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
las złożony głównie z dębów; dębniak
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) leśn. las lub zagajnik porośnięty przeważnie dębem
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) A w tych borach olsztyńskich • dobrze z psami wędrować. • A w tych jarach olsztyńskich • sośnina i dąbrowa.
Wiktionary
rzecz. dąb mrz., dębik mrz., Dąbrowa ż., Dąbrowice nmos., dębina ż.
przym. dąbrowski, dąbrowicki
Wiktionary
(1.1) pot. dębina, dębniak
Wiktionary
mieszkaniec Dąbrowy, Dąbrowy Białostockiej, Dąbrowy Biskupiej, Dąbrowy Górniczej, Dąbrowy Tarnowskiej, Dąbrowy Zielonej
SJP.pl
mieszkanka Dąbrowy, Dąbrowy Białostockiej, Dąbrowy Biskupiej, Dąbrowy Górniczej, Dąbrowy Tarnowskiej, Dąbrowy Zielonej
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto rejonowe na Ukrainie w obwodzie rówieńskim;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przym. dąbrowicki
Wiktionary
(1.1) hist. war. Dubrowica
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. nazwa kilku wsi w Polsce
SJP.pl
Dąbrowice – miasto w Polsce położone w województwie łódzkim, w powiecie kutnowskim, w gminie Dąbrowice. Siedziba gminy Dąbrowice.
Dąbrowice uzyskały lokację miejską przed 1455 rokiem. Prawa miejskie utraciły 31 maja 1870, a odzyskały je 1 stycznia 2023 roku. W latach 1867–1954 i od 1973 siedziba gminy Dąbrowice, a w latach 1954–1972 gromady Dąbrowice.
Wikipedia
przymiotnik od: Dąbrowice
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
mieszkaniec Dąbrowic
SJP.pl
mieszkanka Dąbrowic
SJP.pl
dąbrowiec samotnik - gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dąbrowa, Dąbrowa Białostocka, Dąbrowa Biskupia, Dąbrowa Górnicza, Dąbrowa Tarnowska, Dąbrowa Zielona
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) odnoszący się do Dąbrowy, związany z Dąbrową
Wiktionary
Dąbrowski (forma żeńska: Dąbrowska, liczba mnoga: Dąbrowscy) – polskie nazwisko, najczęściej spotykane w województwie podlaskim. Obecnie jest to dziesiąte pod względem popularności nazwisko w Polsce. Według bazy PESEL 22 stycznia 2025 nosiło je 43 557 Polek i 41 802 Polaków.
Wikipedia
(1.1) Policja odnalazła ją na jednym z dąbrowskich dworców kolejowych.
Wiktionary
rzecz. Dąbrowa ż., dąbrowa ż.
Wiktionary
żołnierz batalionu im. generała Jarosława Dąbrowskiego, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii
SJP.pl
przymiotnik od: Dąbrówka
SJP.pl
przymiotnik od: Dąbrówno; dąbrówniański
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dąbrównem, dotyczący Dąbrówna
Wiktionary
rzecz. Dąbrówno n., dąbrównianin m., dąbrównianka ż.
przym. dąbrówniański
Wiktionary
(1.1) dąbrówniański
Wiktionary
roślina zielna z rodziny wargowych; gądziel
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) rzad. imię|polski|ż.;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Moja przyszywana ciotka z Cieszyna ma na imię Dąbrówka.
(1.1) Spotkanie odbyło się w szerszym gronie niż poprzednie, ponieważ do zaangażowanych w projekt stowarzyszeń morskich dołączyli przedstawiciele Politechniki Gdańskiej: dr inż. Maria Głowacka, dr inż. Krzysztof Krzysztofowicz, dr inż. Jacek Łubiński, dr Dąbrówka Tyślewicz oraz przedstawiciele Pomorskiego Związku Żeglarskiego reprezentowanego przez prezesa Bogusława Witkowskiego.
(1.1) Dąbrówki imieniny obchodzą 15 stycznia.
(1.1) Poważną rolę w historii Polski odgrywają żony książąt, jak Niemki – Oda, Ryksa i Judyta Maria, Czeszki – Dąbrówka i Judyta, Rusinki – Maria Dobrogniewa i Zbysława, żona Mieszka, syna Bolesława Śmiałego.
Wiktionary
IPA: dɔ̃mˈbrufka, AS: dõmbrufka
Wiktionary
rzecz.
:: zdrobn. Dąbróweczka ż.
przym. Dąbrówczyn
Wiktionary
(1.1) zdrobn. Dąbróweczka
Wiktionary
mieszkaniec Dąbrówna (wsi w Polsce)
SJP.pl
mieszkanka Dąbrówna (wsi w Polsce)
SJP.pl
przymiotnik od: Dąbrówno; dąbrówieński
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dąbrównem, dotyczący Dąbrówna
Wiktionary
rzecz. Dąbrówno n., dąbrównianin m., dąbrównianka ż.
przym. dąbrówieński
Wiktionary
(1.1) dąbrówieński
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dąbie; dębski
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dąbiem, dotyczący Dąbia
Wiktionary
(1.1) Do Powiercia dojedziesz ulicą Dąbską.
Wiktionary
rzecz. Dąb m., Dąbie n., dąbianin m., dąbianka ż.
przym. dębski, dębowy
Wiktionary
(1.1) dębski
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj męski
(1.1) reg. pozn. - malec, smarkacz
(1.2) reg. pozn. - smark z nosa
Wiktionary
niezadowolenie powiązane z fochami, kaprysami
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) książk. zachowanie wyrażające niezadowolenie, wzgardę, mniej lub więcej szczery gniew
Wiktionary
(1.1) Nie pomogły płacze, dąsy, żale, trzeba było się pakować i jechać w obce strony.
(1.1) Wzgardliwy dąs na pięknej twarzy chłopca działał mu na nerwy.
Wiktionary
rzecz. dąsy nmos., dąsanie n., dąsik mrz., dąsalski mos., dąsalska ż.
czas. dąsać się
Wiktionary
(1.1) grymas, grymaszenie, kaprys, foch, fuma
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
kobieta, która często się dąsa, jest niezadowolona
SJP.pl
żartobliwie o mężczyźnie, chłopcu często dąsającym się, strojącym fochy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dąsać.
Wiktionary
rzecz. dąs m.
czas. dąsać, dąsać się
Wiktionary
dąsać się - okazywać niezadowolenie poprzez niekulturalne zachowanie; grymasić, kaprysić, stroić fochy
SJP.pl
zdrobnienie od: dąs
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zdrobn. od dąs
Wiktionary
(1.1) To nie dąs, lecz tylko mały dąsik.
Wiktionary
rzecz. dąs m.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) stpol. dziąsło
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃w̃snɔ, AS: dõũ̯sno
Wiktionary
zachowanie wyrażające niezadowolenie; kaprysy, grymasy, fochy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) kapryśne okazywanie niezadowolenia
Wiktionary
rzecz. dąs mrz.
czas. dąsać się
Wiktionary
(1.1) fochy, fumy, grymasy, grymaszenie, kapryszenie
Wiktionary
1. dmuchać
2. wprawiać w pęd wianiem
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)
(1.1) wiać z dużą siłą
(1.2) dmuchając w instrument muzyczny, wydobywać z niego dźwięki
Wiktionary
(1.1) Wiatr dął jeszcze silny, ale burza minęła, a morze znacznie przycichło.
(1.2) Przygrywała cała orkiestra rybacka, a dęła w trąby z taką mocą i zapałem, że pół wioski drżało, jak podczas nordowego sztormu.
Wiktionary
IPA: dɔ̃ɲt͡ɕ, AS: dõńć
Wiktionary
rzecz. dęcie n.
przym. dęty
przysł. dęto
czas. przydąć
Wiktionary
1. iść, zmierzać w określonym kierunku; podążać, kierować się, udawać się;
2. zmierzać do określonego celu, pragnąć coś osiągnąć; usiłować
SJP.pl
1. iść, zmierzać w określonym kierunku; podążać, kierować się, udawać się;
2. zmierzać do określonego celu, pragnąć coś osiągnąć; usiłować
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) książk. chęć realizacji jakiegoś zamiaru, pragnienia
(1.2) książk. odczasownikowy od|dążyć.
Wiktionary
(1.1) U podstaw jego dążeń leży szczęście i bezpieczeństwo syna.
(1.2) Twoje uparte dążenie do zdobycia stanowiska jest przez niektórych źle postrzegane.
Wiktionary
IPA: dɔ̃w̃ˈʒɛ̃ɲɛ, AS: dõũ̯žẽńe
Wiktionary
czas. dążyć, podążać
rzecz. dążność
Wiktionary
(1.1) dążność, zabiegi
Wiktionary
1. zmierzanie do osiągnięcia określonego celu, chęć wykonania czegoś; pragnienie, dążenie, ambicja;
2. proces zmierzający ku jakimś zmianom; tendencja, skłonność
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) pragnienie dokonania czegoś; dążenie, aspiracja
(1.2) skłonność, tendencja
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃w̃ʒnɔɕt͡ɕ, AS: dõũ̯žność
Wiktionary
rzecz. dążenie n.
czas. dążyć ndk.
Wiktionary
1. iść, zmierzać w określonym kierunku; podążać, kierować się, udawać się;
2. zmierzać do określonego celu, pragnąć coś osiągnąć; usiłować
SJP.pl
czasownik nieprzechodni niedokonany
(1.1) działać w kierunku realizacji danego celu
(1.2) rzad. zmierzać w danym kierunku, iść, kierować się
Wiktionary
(1.1) W swoich publikacjach dążę do odnalezienia odpowiedzi na pytania nurtujące moich czytelników.
(1.1) Dążył do modernizacji kraju.
Wiktionary
IPA: ˈdɔ̃w̃ʒɨt͡ɕ, AS: dõũ̯žyć
Wiktionary
rzecz. dążność ż., dążenie n.
czas. podążać ndk.
Wiktionary
drzewo z rodziny bukowatych występujące w kilku gatunkach; * forma dopełniacza l.poj. "dęba" możliwa tylko w wyrażeniach:
1. "stanąć dęba":
a) o włosach: najeżyć się (np. ze strachu);
b) o człowieku: stanąć na rękach lub na głowie; także: zbuntować się;
c) o koniu: stanąć na tylnych nogach;
2. potoczne: "dać dęba" - uciec
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. młody dąb; dąbczak;
2. kij dębowy
SJP.pl
1. wieś w Polsce;
2. Dębe Wielkie - wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
1. narośl na liściach dębu powstała w wyniku opanowania drzewa przez galasówki; galas; orzech galasowy;
2. owad, odmiana galasówki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) bot. ent. narośl powstająca na liściach lub pędach dębu wskutek żerowania galasówek
(1.2) garb. surowiec garbarski – wysuszone i rozdrobnione galasy dębowe, bogate w taniny, używane do wyrobu atramentu galusowego oraz do garbowania skór
(1.3) ent. nazwa systematyczna|Cynips quercusfolii|L.|ref=tak., błonkówka z rodziny galasówkowatych
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. Dąb mos./mrz.
Wiktionary
(1.1) galas dębowy
(1.3) galasówka dębianka, jagodnica jabłuszko
Wiktionary
1. miasto w Polsce;
2. wieś w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie podkarpackim;
Wiktionary
Dębica – miasto w województwie podkarpackim, siedziba powiatu dębickiego, położone nad rzeką Wisłoką, przy autostradzie A4 i drodze krajowej 94 w Rynnie Podkarpackiej, na północnym skraju Pogórza Strzyżowskiego. Przed 1945 r. Dębica należała do województwa krakowskiego, po zakończeniu II wojny światowej weszła w skład nowo utworzonego województwa rzeszowskiego.
Wikipedia
IPA: dɛ̃mˈbʲit͡sa, AS: dẽmbʹica
Wiktionary
rzecz. dębiczanin m., dębiczanka ż., dąb mrz., dębik mrz.
przym. dębicki, dębowy
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dębica
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) związany z Dębicą, dotyczący Dębicy
Wiktionary
Dębicki (forma żeńska: Dębicka; liczba mnoga: Dębiccy) – polskie nazwisko. Na początku lat 90. XX wieku w Polsce nosiły je 4742 osoby.
Wikipedia
(1.1) Na czele dębickiej ekipy stanie wicemistrz Europy i brązowy medalista mistrzostw świata Roman Gotfryd, a także jedenastokrotny mistrz Polski, olimpijczyk Andrzej Rżany.
Wiktionary
IPA: dɛ̃mˈbʲit͡sʲci, AS: dẽmbʹicʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dębica ż., dębiczanin m., dębiczanka ż., dąb m., dębik mrz.
przym. dębowy
Wiktionary
mieszkaniec Dębicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dębicy
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mbʲiˈt͡ʃãɲĩn, AS: dẽmbʹičãńĩn
Wiktionary
rzecz. Dębica ż.
:: fż. dębiczanka ż.
przym. dębicki
Wiktionary
mieszkanka Dębicy
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dębicy
Wiktionary
IPA: ˌdɛ̃mbʲiˈt͡ʃãnka, AS: dẽmbʹičãnka
Wiktionary
rzecz. Dębica ż.
:: fm. dębiczanin m.
przym. dębicki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. część Poznania;
(1.2) geogr. nazwa kilku miejscowości w Polsce;
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Od dwóch lat mieszkam na Dębcu.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃mbʲjɛt͡s, AS: dẽmbʹi ̯ec
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Dębienko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew. W pobliżu miejscowości znajduje się Wielkopolski Park Narodowy.
Wikipedia
1. być zdumionym, zaskoczonym i wskutek tego nie móc się poruszyć, odezwać;
2. o potrawach: tracić właściwy smak, właściwą spoistość; twardnieć; głąbieć
SJP.pl
roślina z rodziny różowatych (o liściach podobnych do liści dębu), hodowana w ogródkach skalnych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Dryas|L.|ref=tak., rodzaj roślin z rodziny różowatych (nazwa systematyczna|Rosaceae|Juss.|ref=tak.);
(1.2) bot. roślina z rodzaju dębik (1.1)
Wiktionary
Dębik ("Dryas" L.) – rodzaj roślin z rodziny różowatych. Należy do niego 11 gatunków, według niektórych ujęć – 15. Rośliny te występują w arktycznych i alpejskich rejonach półkuli północnej. Mają znaczny udział pod względem pokrycia i biomasy w zbiorowiskach roślinnych tundry. We florze Polski występuje tylko jeden gatunek – dębik ośmiopłatkowy.
Wikipedia
rzecz. dąb m., dąbrowa ż., dębina ż., dębczak m., dębniak m., Dębiński m., Dębica ż., dąbek m.
przym. dębowy, dębicki
Wiktionary
1. las dębowy; dąbrowa;
2. drewno dębowe;
3. świeże gałęzie dębu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) dębowy las
(1.2) drewn. dębowe drewno
(1.3) dębowe gałęzie
(1.4) bot. lud. dąb
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
rzecz. dąb m., dębik mrz., dąbrowa m.
przym. dębowy
Wiktionary
latalec dębiniak - gatunek ćmy z rodziny miernikowcowatych
SJP.pl
mały lasek dębowy
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
zgrubienie od: dąb
SJP.pl
1. potocznie: pozyskiwać coś z mozołem;
2. środowiskowo:
a) zdejmować korę z dębu; korować;
b) wyprawiać skóry korą dębową; garbować;
3. dawniej:
a) powodować jeżenie się włosów;
b) gwarowo: uczyć się z trudem
SJP.pl
→ Dębno; dębniański, dębieński
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
miasto w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dęblin – miasto w województwie lubelskim, w powiecie ryckim.
Dęblin położony jest w historycznej Małopolsce, w południowo-zachodniej części ziemi stężyckiej, przy ujściu rzeki Wieprz do Wisły, w szerokiej dolinie rzecznej, która osiąga szerokość 15 km. Dolina ma budowę terasową. Najstarsza terasa położona jest 20 m nad zwierciadłem Wisły.
Wikipedia
IPA: ˈdɛ̃mblʲĩn, AS: dẽmblʹĩn
Wiktionary
rzecz. dęblinianin m., dęblinianka ż.
przym. dębliński
Wiktionary
mieszkaniec Dęblina
SJP.pl
mieszkanka Dęblina
SJP.pl
związany z Dęblinem
SJP.pl
miód pitny wysokiej jakości
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) spoż. miód pitny konserwowany w beczce dębowej, zwykle wytrawny, przyprawiany m.in. cynamonem, jałowcem i walerianą
(1.2) leśn. niewielki las lub zagajnik, w którym dominują dęby
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.2) Przeskoczyli oba rowy wypełnione pokrzywami i już mieli zanurzyć się w dębniaku, gdy od przejazdu doszedł ich czyjś cichy jęk.
Wiktionary
rzecz. dąb mrz., dębik mrz.
przym. dębowy
Wiktionary
mieszkaniec Dębna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) mieszkaniec Dębna
Wiktionary
IPA: dɛ̃mbʲˈɲä̃ɲĩn, AS: dẽmbʹńä̃ńĩn
Wiktionary
rzecz. Dębno n.
:: fż. dębnianka ż.
przym. dębniański
Wiktionary
mieszkanka Dębna
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mieszkanka Dębna
Wiktionary
IPA: dɛ̃mbʲˈɲãnka, AS: dẽmbʹńãnka
Wiktionary
rzecz. Dębno
:: fm. dębnianin
przym. dębniański
Wiktionary
→ Dębno; dębiński, dębieński
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) dotyczący Dębna, związany z Dębnem, pochodzący z Dębna
Wiktionary
(1.1) Piękny wieniec dożynkowy z kłosów zbóż i kosze z plonami owoców i warzyw wykonały dębniańskie gospodynie.
Wiktionary
IPA: dɛ̃mbʲˈɲä̃j̃sʲci, AS: dẽmbʹńä̃ĩ ̯sʹḱi
Wiktionary
rzecz. Dębno n., dębnianin m., dębnianka ż.
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dębnica Kaszubska
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) związany z Dębnikami, dotyczący Dębnik
Wiktionary
rzecz. Dębniki nmos.
Wiktionary
1. mieszkaniec Dębnicy;
2. mieszkaniec Dębnicy Kaszubskiej
SJP.pl
1. mieszkanka Dębnicy (wsi w Polsce);
2. mieszkanka Dębnicy Kaszubskiej (wsi w Polsce)
SJP.pl
1. kora dębowa używana do garbowania skór;
2. dawniej: człowiek zajmujący się dębieniem (garbowaniem skór);
3. dąbrowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. kora dębowa używana do garbowania skór;
2. dawniej: człowiek zajmujący się dębieniem (garbowaniem skór);
3. dąbrowa
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. nazwa wielu miejscowości i ich części w Polsce;
2. nazwa kilku jezior w Polsce
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna
(1.1) geogr. miasto w Polsce;
Wiktionary
Dębno (nazwa oboczna Dębno Lubuskie, Neudamm) – miasto w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Dębno. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego. Położone są nad rzeką Kosą i jeziorem Lipowo, na wysokości 40 m n.p.m. Powierzchnia miasta wynosi ponad 19 km², więc jest największym miastem powiatu i drugim (po Barlinku) najludniejszym miastem powiatu myśliborskiego.
Wikipedia
(1.1) W Dębnie wybudowano nowy szpital.
(1.1) Muszę wyjechać do Dębna.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃mbnɔ, AS: dẽmbno
Wiktionary
przym. dębieński, dębniański
rzecz. dębnianin/dębnianka
Wiktionary
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
barczatka dębolistna - gatunek motyla z rodziny barczatkowatych
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) bot. mający liście jak dąb
Wiktionary
kozioróg dębosz - owad, największy z europejskich przedstawicieli rodziny kózkowatych, występujący w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. ogłodek dębowiec - gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych;
2. podryj dębowiec - gatunek chrząszcza z rodziny podryjowatych
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dębowiec (kilkanaście wsi w Polsce)
SJP.pl
wieś w Polsce
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
przymiotnik od: Dębowa Kłoda
SJP.pl
przymiotnik od: Dębowa Łąka; dębołęcki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. pochodzący z dębu;
2. wykonany z drewna dębowego
SJP.pl
przymiotnik relacyjny
(1.1) składający się z dębu
(1.2) wykonany z drewna lub innej części dębu
przymiotnik dzierżawczy
(2.1) należący do dębu, będący częścią dębu
Wiktionary
(1.2) Zwierciadło było wyższe niż normalny człowiek, utwierdzone w murze mocną dębową ramą.
Wiktionary
IPA: dɛ̃mˈbɔvɨ, AS: dẽmbovy
Wiktionary
rzecz. dębik mrz., dąb m., dąbek m., dębina ż., dębczak m., dębniak m., Dębica ż.
przym. dębicki, dąbski
Wiktionary
przymiotnik od: Dębowa Łąka; dębowołącki
SJP.pl
1. przymiotnik od: Dęba, Dębe, Dębe Wielkie;
2. przymiotnik od: Dąbie; dąbski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
1. przymiotnik od: Dęba, Dębe, Dębe Wielkie;
2. przymiotnik od: Dąbie; dąbski
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
wieś w Polsce
SJP.pl
Dębszczyzna – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Strzyżewice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa lubelskiego.
Wieś stanowi sołectwo gminy Strzyżewice. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 104 mieszkańców.
Wikipedia
1. wódka nalana na pączki dębowe;
2. prządka dębówka, barczatka dębówka - górski motyl nocny, szkodnik dębów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) wódka która powstaje przez zalanie spirytusem dębowych pączków
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
gwarowo o meloniku, męskim kapeluszu
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dąć.
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃ɲt͡ɕɛ, AS: dẽńće
Wiktionary
czas. dąć, przydąć
Wiktionary
regionalna nazwa rośliny z rodziny psiankowatych - bielunia dziędzierzawy; dendera
SJP.pl
sztaba u wrót, wierzei
SJP.pl
dawniej: dusić mięso
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) gw-pl|Lwów. melonik
Wiktionary
element ogumienia pojazdów, w środku opony
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) mot. gumowy torus wypełniony powietrzem, znajdujący się wewnątrz opony;
(1.2) wypełniony powietrzem balon wewnątrz piłki
(1.3) pot. żart. człowiek zmęczony
(1.4) pot. człowiek mało zorientowany w jakiejś dziedzinie
(1.6) daw. bąbel, bańka na płynie
(1.7) daw. perełka dęta, paciorek dęty
(1.8) daw. rodzaj leguminy, suflet
Wiktionary
Dętka – komora z elastycznego materiału (najczęściej z gumy), wypełniona gazem (najczęściej powietrzem) tłoczonym poprzez wentyl. Jej zadaniem jest utrzymywanie ciśnienia gazu wypełniającego przedmiot ją zawierający, a przez to zapewnienie mu pożądanych właściwości użytkowych – przede wszystkim sprężystości.
Wikipedia
(1.1) Podczas wycieczki rowerowej przebiłem dętkę, co uniemożliwiło dalszą jazdę.
(1.1) Za załatwienie dętki jednemu z esesmanów dostał przeniesienie do magazynów zbożowych w folwarku Na Budach.
(1.2) Kiedy okazało się, że przedziurawiona dętka jest niemożliwa do naprawienia, szybko wymienił ją na zapasową.
(1.3) Jak mam zdecydowanie więcej pracy, to zabieram się do niej, gdy dzieci są już w łóżku. Oczywiście na drugi dzień jestem kompletną dętką, więc staram się, żeby takie sytuacje zdarzały się jak najrzadziej.
(1.4) Jestem kompletna dętka z matmy.
(1.6) Czy widziałeś te bańki na wodzie, te z piany dętki?
Wiktionary
IPA: ˈdɛ̃ntka, AS: dẽntka
Wiktionary
przym. dętkowy
Wiktionary
(1.1) kiszka, kicha
(1.2) reg. śl. blaza
(1.3) pot. flak, pot. denat
(1.4) pot. ignorant
Wiktionary
automat do sprzedaży dętek rowerowych
SJP.pl
przymiotnik od: dętka
SJP.pl
żartobliwie: nadawanie pozorów poważnego, naukowego charakteru twierdzeniom zawierającym treść nieistotną
SJP.pl
1. instrument dęty - instrument muzyczny wydający brzmienie na skutek dęcia, dmuchania; aerofon;
2. złożony z muzyków grających na instrumentach dętych, np. tercet dęty;
3. napełniony powietrzem;
4. pozornie ważny, niemający w rzeczywistości większego znaczenia lub wartości;
5. potocznie: wyniosły, zarozumiały, nadęty; pompatyczny, napuszony
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) napełniony powietrzem, pusty w środku
(1.2) pompatyczny, nadęty, pozornie tylko istotny
(1.3) muz. o instrumencie: taki w którym źródłem dźwięku jest drgający wewnątrz słup powietrza
(1.4) muz. o orkiestrze: złożona głównie z instrumentów dętych (1.3)
forma czasownika.
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od: dąć
Wiktionary
czas. przydąć, dąć ndk., nadąć dk.
Wiktionary
skrót od: długość (odczytywany jako cały, odmienny wyraz); dług.
SJP.pl
skrót
(1.1) = długość
Wiktionary
(1.1) Dojazd do parku umożliwi wybudowana droga o dł. 450 m, przy której powstanie zatoka parkingowa na 100 miejsc w tym miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych.
Wiktionary
dławica piersiowa - choroba powstająca w wyniku zmian w naczyniach wieńcowych i niedokrwienia mięśnia serca; stenokardia; dusznica bolesna
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
związany z dławicą, dotyczący dławicy
SJP.pl
gwarowo: organista
SJP.pl
choroba zakaźna; krup
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dławić.
Wiktionary
Dł
Wikipedia
czas. dławić
rzecz. dławisz mrz.
Wiktionary
rodzaj ptaków z rodziny bocianów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
(1.1) ornit. duży ptak brodzący z rodzaju nazwa systematyczna|Mycteria|Linnaeus|ref=tak.;
Wiktionary
IPA: dwaˈvʲiɡat, AS: du̯avʹigat
Wiktionary
rzecz. dławigady nmos.
Wiktionary
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
(1.1) syst. ornit. nazwa systematyczna|Mycteria|ref=tak., rodzaj ptaków z rodziny bocianowatych;
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: dławigad
Wiktionary
IPA: ˌdwavʲiˈɡadɨ, AS: du̯avʹigady
Wiktionary
rzecz. dławigad m.
Wiktionary
1. cewka elektryczna o dużej indukcyjności;
2. przedstawiciel monotypowej rodziny ptaków z rzędu wróblowych; dziwogon
SJP.pl
Dławik – cewka indukcyjna zapobiegająca nagłym zmianom natężenia prądu elektrycznego lub służąca do ograniczenia prądu przemiennego bez strat mocy, jakie występowałyby gdyby elementem ograniczającym była rezystancja. Dławiki zwykle zawierają rdzenie ferromagnetyczne, choć mogą być też cewkami bez rdzenia (powietrznymi).
Wikipedia
1. cewka elektryczna o dużej indukcyjności;
2. przedstawiciel monotypowej rodziny ptaków z rzędu wróblowych; dziwogon
SJP.pl
pnącze o małych, pomarańczowych owocach z rodziny trzmielinowatych
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) bot. nazwa systematyczna|Celastrus|L.|ref=tak. rodzaj roślin z rodzaju dławiszowców;
(1.2) bot. roślina z rodzaju dławisz (1.1)
forma czasownika.
(2.1) 2. os. lp. oznajm. od dławić
Wiktionary
Dławisz ("Celastrus" L.) – rodzaj roślin z rodziny dławiszowatych. Należy do niego około 30–40 gatunków. Występują one głównie w strefie międzyzwrotnikowej, rzadziej umiarkowanej na obu kontynentach amerykańskich (w Ameryce Północnej tylko dławisz amerykański i okrągłolistny), na Madagaskarze, w południowej i wschodniej Azji (tu największe zróżnicowanie, tylko w Chinach jest 16 endemitów) oraz w Australii i na wyspach Oceanii. Są to rośliny leśne.
Wikipedia
(1.1) Dławisz jest najcenniejszym pnączem o ozdobnych owocach.
Wiktionary
rzecz. dławiszowiec m., dławiszowce nmos., dławiszowate nmos., dławik m., dławienie n., udławienie n., zadławienie n., dławnica ż., dławica ż.
czas. dławić ndk., udławić dk., zadławić dk.
przym. dławiszowaty, dławikowy, dławicowy
Wiktionary
rodzina roślin z rzędu dławiszowców
SJP.pl
Dł
Wikipedia
o cechach dławiszowatych (rodzina roślin)
SJP.pl
rząd roślin okrytonasiennych
SJP.pl
Dł
Wikipedia
1. powodować niemożenie oddychania; dusić, gnieść;
2. przenośne:
a) tłumić (np. powstanie);
b) uciskać (np. obywateli);
3. techn. regulować przepływ gazu, cieczy dzięki odpowiednim urządzeniom;
4. dławić się - czuć dławienie, być dławionym
SJP.pl
1. powodować niemożenie oddychania; dusić, gnieść;
2. przenośne:
a) tłumić (np. powstanie);
b) uciskać (np. obywateli);
3. techn. regulować przepływ gazu, cieczy dzięki odpowiednim urządzeniom;
4. dławić się - czuć dławienie, być dławionym
SJP.pl
czasownik
(1.1) uniemożliwiać swobodne oddychanie, tamować oddech, powodować krztuszenie się
(1.2) dusić kogoś
(1.3) tłumić lub likwidować coś
(1.4) prześladować coś, gnębić
Wiktionary
(1.3) Gdzie tylko dławią prawdę z jednej strony, tam jej zawsze wolny oddech zostawiają z drugiej.
Wiktionary
rzecz. dławienie n., zadławienie n., udławienie n., dławisz m.
Wiktionary
urządzenie uszczelniające przepust między otworem i ruchomym elementem przechodzącym przez ten otwór; dławik
SJP.pl
dawniej:
1. duszony, dławiony;
2. duszny, wypełniony zaduchem
SJP.pl
leszcz używany do zarybiania
SJP.pl
przypominający kształtem dłoń
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający kształt dłoni, przypominający dłoń
Wiktionary
(1.1) Roślina miała wielkie, dłoniaste liście i żółte kwiaty.
Wiktionary
rzecz. dłoń ż.
Wiktionary
rękawica ochronna niemająca palców
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający kształt dłoni, wyglądający jak dłoń
(1.2) daw. mający długość dłoni
Wiktionary
rzecz. dłoń ż.
Wiktionary
(1.1) dłoniasty
Wiktionary
przymiotnik od: dłoń
SJP.pl
część ciała ludzkiego umieszczona na końcu ręki
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) anat. powierzchnia ręki pozbawiona owłosienia i mająca linie papilarne;
(1.2) pot. ręka – część kończyny górnej człowieka od nadgarstka do końca palców
Wiktionary
Dł
Wikipedia
(1.1) Najczęściej przewlekła neuropatia cukrzycowa atakuje nerwy stóp i nóg, nieco rzadziej nerwy dłoni i ramion.
(1.1) Miał złamanych kilka żeber i dłoń lewej ręki.
(1.2) Inigo wzruszył ramionami. Wskutek tego ruchu coś srebrzystego wystrzeliło mu z rękawa; była to starannie ukształtowana klinga, wyściełana z jednej strony i ustawiająca się wzdłuż kantu dłoni.
Wiktionary
IPA: dwɔ̃ɲ, AS: du̯õń
Wiktionary
rzecz. dłoniak m., dłonica ż., dłoniatka ż.
przym. dłoniowy, dłonny, dłoniasty, dłoniowaty
przysł. dłoniasto
Wiktionary
potocznie:
1. ktoś, kto wykonuje jakąś czynność zbyt drobiazgowo;
2. ktoś, kto zajmuje się wąską dziedziną wiedzy
SJP.pl
narzędzie używane przy wykonywaniu odwiertów
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) odczasownikowy od|dłubać.
Wiktionary
rzecz. wydłubanie n., wydłubywanie n., dłubek m., dłubacz m., dłubaczka ż., dłubanka ż., dłubanina ż.
czas. dłubać ndk., wydłubywać ndk., wydłubać dk.
Wiktionary
żmudna robota
SJP.pl
łódź zrobiona z jednego pnia drzewa
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) żegl. prymitywna łódka wykonana z wydrążonego pnia drzewa;
Wiktionary
Dłubanka – najstarsza forma łodzi, zrobiona z wyżłobionego pnia drzewa. Prawdopodobnie zostały one wynalezione w ósmym tysiącleciu przed naszą erą, ale niektóre plemiona zamieszkujące lasy tropikalne (np. dorzecze Amazonki) do dziś ich używają.
Łodzi tego typu użyli Słowianie podczas nieudanej próby zdobycia Konstantynopola w 626. Flota ich dłubanek została rozproszona i zniszczona przez bizantyńskie okręty wojenne.
Wikipedia
(1.1) Nawet jeśli publiczność sądziła, że „dzicy” zachowują się całkowicie „naturalnie” – jedli, kąpali się, tańczyli, robili dłubankę z pnia drzewa – widowisko było w dużej mierze reżyserowane.
Wiktionary
IPA: dwuˈbãnka, AS: du̯ubãnka
Wiktionary
rzecz. dłubanina ż., dłubek mos., dłubacz mos., dłubaczka ż., dłubanie n., wydłubanie n., wydłubywanie n., podłubanie n.
czas. dłubać ndk., wydłubywać ndk., wydłubać dk., podłubać dk.
Wiktionary
1. drążyć, ryć przy pomocy jakiegoś narzędzia, palca; grzebać;
2. (często lekceważąco) wykonywać jakieś prace, np. przy samochodzie, majsterkować przy czymś
SJP.pl
czasownik
(1.1) drążyć w czymś lub żłobić
(1.2) pot. wykonywać jakąś pracę długo i starannie
Wiktionary
(1.1) To normalne, że dzieci dłubią w nosie.
(1.2) Teraz żona jeździ matizem na co dzień a ja wybieram się na zloty użytkowników do Wrocławia i hobbystycznie sobie przy nim dłubię.
Wiktionary
IPA: ˈdwubat͡ɕ, AS: du̯ubać
Wiktionary
rzecz. dłubanka ż., dłubanina ż., dłubek m., dłubacz m., dłubaczka ż., dłubanie n., wydłubanie n., wydłubywanie n.
czas. wydłubywać ndk., wydłubać dk.
Wiktionary
człowiek który pracuje powoli, z drobiazgową dokładnością
SJP.pl
wydrążyć, wyżłobić za pomocą jakiegoś narzędzia
SJP.pl
pracownik obsługujący dłutarkę
SJP.pl
pożyczka; zobowiązanie dłużnika; przenośnie: obowiązek moralny
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) to, co zostało do oddania lub zapłacenia po wzięciu pożyczki lub na podstawie innej umowy;
(1.2) przen. zobowiązanie moralne
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Ojciec lekkomyślnie zaciągał długi, które teraz muszą spłacać jego dzieci.
Wiktionary
IPA: dwuk, AS: du̯uk
Wiktionary
rzecz. zadłużenie n., dłużnik m., dłużniczka ż.
czas. zadłużać ndk., zadłużyć dk.
przym. dłużny
Wiktionary
(1.1) zobowiązanie, wierzytelność, należność, niedopłata, reg. śl. reszt; reg. śl. rest, gw. Śląsk Cieszyński dłóg
Wiktionary
skrót od: długość (odczytywany jako cały, odmienny wyraz); dł.
SJP.pl
długaśny;
1. potocznie: bardzo długi;
2. żartobliwie: wysoki
SJP.pl
nazwisko
SJP.pl
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
środowiskowo: długodystansowiec
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) gwara. sport. długodystansowiec
Wiktionary
IPA: ˈdwuɡas, AS: du̯ugas
Wiktionary
potocznie: trochę za długi; przydługi
SJP.pl
długawy;
1. potocznie: bardzo długi;
2. żartobliwie: wysoki
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) zgrub. pot. bardzo długi
Wiktionary
(1.1) Wyjrzałem przez okno i zobaczyłem długaśny granatowy wóz […]
(1.1) Ze złością uderzał w klawisze, wystukując długaśny numer.
(1.1) Wraz z Witkiem, Wieśkiem i Zenkiem siedzieliśmy w połowie sali, z niezłym widokiem na scenę, na której ustawiono długaśne prezydium, w którym królował Władysław Gomułka.
Wiktionary
rzecz. długość ż.
przym. długi
Wiktionary
(1.1) długachny
Wiktionary
1. odznaczający się ponadprzeciętną odległością pomiędzy skrajnymi punktami, ciągnący się na znaczną odległość;
2. mierzący wzdłuż, często w połączeniu z jednostkami liczbowymi (np. pomieszczenie długie na 7 metrów);
3. trwający znaczny czas, długotrwały;
4. żartobliwie, o człowieku: wysoki
SJP.pl
przymiotnik jakościowy
(1.1) mający znaczny wymiar podłużny (długość)
(1.2) trwający znaczny czas
(1.3) żart. o człowieku: wysoki
(1.4) pot. mający określoną długość lub trwający określony czas
forma rzeczownika.
(2.1) M., B. i W. lm. od: dług
Wiktionary
Hasło wieloznaczne. Możliwe znaczenia:
Wikipedia
(1.1) Bardzo podobają mi się dziewczyny z długimi włosami.
(1.2) Czekało nas długie oczekiwanie.
(1.3) Mój syn jest już taki długi, że chyba nas przerośnie.
(1.4) Ta uliczka jest długa tylko na 100 metrów, a więc jest bardzo krótka.
Wiktionary
IPA: ˈdwuɟi, AS: du̯uǵi
Wiktionary
rzecz. przedłużacz mrz., długość ż., dłużyzna ż., dłużyca ż.
czas. wydłużyć, przedłużać, przedłużyć
przym. długachny, długaśny
przysł. długo, wzdłuż
przyim. wzdłuż
Wiktionary
(1.1) gw. Górny Śląsk dugi
(1.2) gw. Górny Śląsk dugi
Wiktionary
przysłówek sposobu
(1.1) na znaczną długość
(1.2) przez, na znaczny czas
Wiktionary
(1.1) Pole ciągnęło się długo i szeroko.
(1.2) Wyjeżdżam na bardzo długo.
Wiktionary
IPA: ˈdwuɡɔ, AS: du̯ugo
Wiktionary
rzecz. długość ż., dłużyzna ż.
przym. długi
czas. wydłużyć, przedłużać, przedłużyć
przyim. wzdłuż
przysł. wzdłuż
Wiktionary
(1.2) długotrwale, przewlekle, bezterminowo, dożywotnio, latami, na wieki
Wiktionary
nazwisko
SJP.pl
mający długą brodę
SJP.pl
przymiotnik
(1.1) mający długą brodę
Wiktionary
(1.1) Wokół nich stały dostojne, długobrode i bogato odziane krasnoludy.
Wiktionary
1. gołąbek długoczuby - gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych; aborygenek długoczuby;
2. pingwin długoczuby - gatunek pingwina
SJP.pl
biegacz specjalizujący się w biegach na długich dystansach
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
(1.1) sport. biegacz biegający na długich dystansach
Wiktionary
przym. długodystansowy
przysł. długodystansowo
Wiktionary
SJP.pl
rzeczownik, rodzaj żeński
(1.1) odprzym. cecha tego, co jest długodystansowe; cecha tych, którzy są długodystansowi
Wiktionary
przym. długodystansowy
przysł. długodystansowo
Wiktionary
1. mający związek z dużymi odległościami, odbywający się na dużej odległości;
2. książkowo: obliczony, zaplanowany na dłuższy czas; długofalowy, długookresowy
SJP.pl